Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1333/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 111 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. K. i A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku w sprawie uzupełnienia aktu własności ziemi 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] r. znak [...]; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r., reprezentowany przez pełnomocnika, R. K. zwrócił się do Wójta Gminy P. z wnioskiem o rektyfikację decyzji administracyjnej tj. uzupełnienie, co do rozstrzygnięcia, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, niekompletnej decyzji administracyjnej – czyli aktu własności ziemi z dnia [...]r. wydanego przez Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych, działającego z upoważnienia Naczelnika Powiatu i doręczenia go stronie. Uzasadniając wniosek wskazał, że w dniu [...] r. Kierownik Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w B., działając z upoważnienia Naczelnika Powiatu, stwierdził nabycie z mocy prawa własności nieruchomości o powierzchni 0,9388 ha położonej w M., a składającej się działek o wskazanych numerach, przez H. M., z d.K., na podstawie art. 1 ust. 2, art. 5 i art. 12 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z dnia 26 października 1971 r. Wskazana decyzja wydana została bez uwzględnienia stanu faktycznego nieruchomości istniejącego w chwili jej wydania.

W ocenie wnioskującego przedmiotowa decyzja nie jest decyzją ostateczną, a postępowanie administracyjne, w którym została wydana nie zakończyło się i jest w toku. Przywołując wyroki sądów administracyjnych wskazał, że gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego sprawy lub niedbalstwa wydano orzeczenie w samej rzeczy częściowe, istnieje konieczność uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku niekompletności rozstrzygnięcia sprawy nie można uznać, iż nastąpiło załatwienie sprawy, lecz sprawę należy traktować jako niezałatwioną w danej instancji.

Podkreślił, iż już w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem tej decyzji, doszło do uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wszystkie strony zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu. Organ administracji prowadzący to postępowanie, dopuścił się więc uchybienia procesowego w postaci zaniechania dokonania zawiadomienia, w związku z którym w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie nie znalazła się żadna informacja o tym, że wnioskodawca wraz ze swoją siostrą A. R. (z d.K.), są nie tylko właścicielami wskazanych nieruchomości, lecz także podobnie jak ich matka H. M., spełniają przesłanki z art. 1 ust. 2 wymienionej na wstępie ustawy. Dodał, że wnioskodawca stale funkcjonuje na tych nieruchomościach, bo od [...] r. tam zamieszkiwał i od [...]r. jest tam zameldowany.

Kolejnym zarzutem w stosunku do organu było uchybienie art. 12 ust. 7 cytowanej ustawy, gdyż nie uwzględniono zmian w stanie samoistnego posiadania, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Obowiązkiem organu administracji publicznej było zbadanie, co wynika z treści wymienionego powyżej przepisu, zakresu zmian samoistnego posiadania tych nieruchomości. Uchybienie to jest o tyle rażące, iż nabycie własności wymienionych nieruchomości nastąpiło skutkiem spadkobrania, co powinno wynikać z dokumentacji zgromadzonej w sprawie.

Zdaniem wnioskującego z powyższego wynika, że wskazana decyzja wydana przez Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych nie jest prawomocna ani nawet ostateczna, gdyż postępowanie administracyjne w pierwszej instancji nie zostało zakończone. W ocenie wnioskodawcy nie można uznać za ostateczną decyzji administracyjnej, która wydana została bez udziału wszystkich stron postępowania. Jego zdaniem wniosek o uzupełnienie aktu administracyjnego jest zasadny (odniósł się tutaj do orzecznictwa - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 127/07). Dodatkowo podniósł, iż nadal pozostaje w terminie do żądania uzupełnienia wymienionego aktu własności ziemi, gdyż nie zaczął on jeszcze biec, wobec niezawiadomienia wnioskodawcy o toczącym się postępowaniu (przywołał w tym miejscu treść art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy P., przywołując w podstawie prawnej art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tjedn. Dz.U. z 2007 r., Nr 231, poz. 1700 ze zm.) postanowił odmówić wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji z dnia [...] r. w sprawie nabycia gospodarstwa rolnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z argumentacji wnioskodawcy organ uznał, iż we wniosku zawarto żądanie wznowienia postępowania (a to z uwagi na kwestionowanie prawidłowości przeprowadzonego postępowania). Z kolei rozpatrując taki wniosek, powołując się na art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomości rolnymi Skarbu Państwa, stwierdził, iż zgodnie z nim do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Dodał, że stanowisko takie potwierdza aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem mając na uwadze powyższe, organy administracji nie są uprawnione, w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych do wyeliminowania z obrotu prawnego aktów własności ziemi, wydanych na podstawie wymienionej powyżej ustawy z 1971 r., chociażby były one dotknięte wadami.

W związku ze złożonym przez R. K. zażaleniem, w którym podniesiono przede wszystkim, że wnioskiem domagał się uzupełnienia niekompletnej decyzji administracyjnej – aktu własności ziemi z dnia [...] r. podczas, gdy organ niesłusznie potraktował ten wniosek jako wiosek o wznowienie postępowania, organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium potwierdziło, że złożony wniosek dotyczył "rektyfikacji decyzji administracyjnej", z którego wynika żądanie uzupełnienia decyzji – aktu własności ziemi z dnia [...] r. Wskazało, że z analizy dostępnych akt sprawy nie wynika by w postępowaniu, w którym wydano przedmiotowy akt własności ziemi uczestniczyły poza H. M. inne podmioty na prawach strony. Z kolei ze złożonego wniosku nie wynika by wnioskodawca wnosił o wznowienie postępowania w trybie art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 111 § 1 tego Kodeksu. Z tego ostatniego przepisu wynika, że o uzupełnienie decyzji może wnieść strona w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Zatem w tych okolicznościach należy uznać, że organ pierwszej instancji otrzymał wniosek o uzupełnienie, co do rozstrzygnięcia "niekompletnej decyzji administracyjnej, czyli aktu własności ziemi z dnia [...] r". Wszczęcie postępowania na wniosek strony może jedynie nastąpić z woli uprawnionego podmiotu. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub prawa procesowego, która ma znaczenie dla określenia i ustalenia ram postępowania.

Nadto po analizie akt sprawy Kolegium stwierdziło, iż wniosek strony w istocie zmierza, w wypadku jego uwzględnienia, do potwierdzenia prawa własności R. K. w trybie administracyjnym tj. na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, a w efekcie do nabycia przez niego prawa własności z pominięciem obowiązującej w tym zakresie, w obecnym stanie prawnym, drogi sądowej. Z przywołanego art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych wynika, że rozpoznawanie spraw o stwierdzenie nabycia na podstawie tej ustawy własności gospodarstw rolnych przekazuje się sądom. W ponownym postępowaniu organ winien kolejny raz rozpoznać wniosek strony z dnia [...] r., ustosunkować się do niego i rozważyć, po przeprowadzeniu stosownego postępowania, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Rozpatrując sprawę ponownie, Wójt Gminy P., działając na podstawie art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 11, poz. 81) postanowieniem z dnia [...] r. "postanowił zwrócić podanie o rektyfikację decyzji administracyjnej złożone przez R. K. i A. R. (....), bowiem właściwy jest sąd powszechny".

Uzasadniając to postanowienie organ, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, stwierdził, że rozpatrując sprawę ponownie uwzględnił treść art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Przepis ten uchylił ustawę z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (pozostawiając w mocy nabycie na jej podstawie własności nieruchomości oraz związane z tym nabyciem skutki prawne określone w art. 5, art. 6, i art. 8 do 11 tej ustawy), a rozpoznawanie spraw o stwierdzenie nabycia na podstawie tej ustawy własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego oraz o odroczenie terminu zapłaty należności z tytułu nabycia własności tych nieruchomości przekazał sądom. Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.

Mając więc powyższe na uwadze, w myśl art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego organ orzekł jak na wstępie.

Pismem z dnia [...] r., działający przez pełnomocnika R. K. i A. R. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucili wydanemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych poprzez błędne uznanie przez organ swojej niewłaściwości do rozpoznania złożonego wniosku o rektyfikację decyzji administracyjnej tj. aktu własności ziemi z dnia [...] r., gdyż wskazana podstawa prawna znajduje zastosowanie wyłącznie do prawomocnych i ostatecznych decyzji administracyjnych, a nie do decyzji nieprawomocnej jak powyżej wskazana, oraz naruszenie art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego – tj. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na fizycznym zwrocie złożonego wniosku w przedmiocie rektyfikacji decyzji, podczas gdy zaskarżone postanowienie nie uprawomocniło się, a całość akt sprawy winna być przekazana organowi odwoławczemu.

W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek z dnia [...] r, o uzupełnienie niekompletnej decyzji złożono w trybie art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwracając uwagę, że "niemożliwym jest uznanie decyzji administracyjnej za ostateczną ani nawet prawomocną, jeśli postępowanie przed organem danej instancji pozostaje w toku", a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, wobec popełnienia przez organ administracji błędu w ocenie stanu faktycznego sprawy w chwili jej rozpatrywania lub też niedbalstwa przy sporządzaniu aktu własności ziemi z dnia [...] r. Skutkiem tych naruszeń było wydanie decyzji częściowej, niepełnej, która z powodu swych braków nie mogła się uprawomocnić. Z powodu niekompletności rozstrzygnięcia sprawa w pierwszej instancji nie została zakończona, a stąd zachodzi konieczność jej uzupełnienia. W ocenie pełnomocnika nie sposób zgodzić się z wydanym w sprawie postanowieniem, gdyż podstawa, na którą powołuje się organ, a mianowicie art. 4 ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten stosuje się do decyzji prawomocnych, będących jednocześnie decyzjami ostatecznymi, a zatem może być brany pod uwagę tylko w przypadku zakończenia postępowania w danej instancji. Zwrócił uwagę, że nie jest możliwa rozszerzająca wykładnia art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, która dawałaby organowi możliwość zastosowania tego przepisu do sprawy, która pozostaje w toku. Zgodnie z intencją prawodawcy wskazany powyżej art. 4 miał na celu regulację sytuacji, która inicjowałaby nowe postępowanie mające na celu uregulowanie własności gospodarstwa rolnego nabytego skutecznie na podstawie aktu własności ziemi. O skutku nabycia można mówić tylko i wyłącznie w sytuacji zakończenia postępowania. W ocenie pełnomocnika postępowanie uwłaszczeniowe nie zostało zakończone przed organem administracyjnym, a stąd nie jest możliwe wystąpienie przez wnioskodawców w tym zakresie o rozpoznanie sprawy do sądu powszechnego.

Nadto zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji naruszył art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem dokonując zwrotu wniosku o rektyfikację decyzji wraz z dołączoną dokumentacją przed uprawomocnieniem się postanowienia Wójta Gminy P. z dnia [...] r., naruszył prawo strony do właściwej kontroli rozpoznania sprawy.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po omówieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, organ wskazał, że wydane w sprawie postanowienie Wójta Gminy P. zgodne jest z prawem. Na mocy art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego zwrócono wniosek z dnia [...] r. o rektyfikację decyzji administracyjnej, uznając w ponownym postępowaniu, po wnikliwej analizie akt sprawy- dołączonych dokumentów oraz obowiązującego stanu prawnego, w tym w szczególności przytoczonego art. 4 ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Kolegium podniosło, iż żądano "uzupełnienia co do rozstrzygnięcia niekompletnej decyzji administracyjnej – tj. wskazanego aktu własności ziemi. Tak sformułowane żądanie wniosku zmierza w istocie, w wypadku jego uwzględnienia, do potwierdzenia prawa własności R. K. w trybie administracyjnym na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, a w efekcie do nabycia przez niego prawa własności – z pominięciem obowiązującej w tym zakresie w obowiązującym stanie prawnym (tj. ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych) drogi sądowej.

Z przytoczonych powyżej obowiązujących przepisów wynika, że rozpoznawanie spraw o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości, na podstawie ustawy o uregulowaniu gospodarstw rolnych, przekazuje się sądom. Z art. 5 § 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych wynika, że nabycie własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego stwierdza sąd w postępowaniu nieprocesowym. Zatem stanowisko organu pierwszej instancji jest prawidłowe.

Zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady dwuinstancyjności nie znajduje potwierdzenia w przekazanym materiale dowodowym, gdyż organowi odwoławczemu przekazano dokumenty w poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopiach, co umożliwiło rozpatrzenie złożonego zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. K. i A. R., reprezentowani przez pełnomocnika, zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie, mające istotny wpływ na treść postanowienia, przepisów postępowania tj. naruszenie art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych poprzez błędne uznanie, iż rozpoznanie wniosku skarżących o rektyfikację decyzji administracyjnej tj. aktu własności dnia [...]r. należy do sądu powszechnego, podczas gdy podstawa prawna w postaci wymienionego art. 4 znajduje zastosowanie wyłącznie do decyzji prawomocnych i ostatecznych, a taką decyzją nie jest kwestionowana decyzja, naruszenie przepisu art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż wymieniona powyżej decyzja administracyjna nie podlega uzupełnieniu na podstawie przepisów administracyjnych lecz cywilnoprawnych, podczas gdy stan sprawy i jej niekompletne rozstrzygnięcie, a zatem jej niezakończenie na etapie postępowania administracyjnego, wyklucza skierowanie sprawy do rozpoznania przez sąd powszechny, naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz mający wpływ na treść zaskarżonego postanowienia błąd w ustaleniach faktycznych sprawy w postaci uznania, iż brak w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem kwestionowanego aktu własności ziemi, informacji o istnieniu innych stron postępowania, tj. osób spełniających przesłanki zasiedzenia nieruchomości rolnej, przemawia za tym, iż poza wymienioną w tym akcie H. M. nie było innych osób spełniających przesłanki zasiedzenia nieruchomości rolnej. Stawiając powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi powtórzyli, co do zasady, argumentację zaprezentowaną w trakcie postępowania administracyjnego w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zawarte w niej argumenty, akcentując, że w żadnym wypadku nie mogło w sprawie dojść do zwrotu wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie nie jest w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Wydane one zostało z naruszeniem przepisów prawa procesowego, co spełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Przyjdzie zauważyć, że postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało na podstawie art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym jest sąd powszechny organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu.

Należy jednak podkreślić, że pismem z dnia [...] r., skarżący R. K. zwrócił się do Wójta Gminy P. z wnioskiem o rektyfikację decyzji administracyjnej tj. uzupełnienie, co do rozstrzygnięcia niekompletnej, jego zdaniem, decyzji administracyjnej – czyli aktu własności ziemi z dnia [...] r. wydanego przez Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych, działającego z upoważnienia Naczelnika Powiatu.

Kodeks postępowania administracyjnego reguluje kwestie związane z uzupełnianiem decyzji administracyjnej. W myśl art. 111 § 1 Kodeksu postępowania strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że z mocy przepisu art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 ze zm.), do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250 ze zm.) wyłączone zostały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji.

Na mocy powyższego przepisu nie zostało jednak wyraźnie wyłączone stosowanie do aktów własności ziemi przez organ administracji publicznej treści art. art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro zatem wniosek skarżącego zmierzał do wydania orzeczenia opartego na tej normie prawnej, to brak było podstaw do przyjęcia, że do rozpoznania sprawy właściwy był sąd powszechny a nie Wójt Gminy P., jak to przyjęły organu obu instancji.

Oznacza to, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem wymienionych powyżej przepisów i dlatego podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy, a o kosztach Sąd nie orzekał na podstawie art. 210 powołanej ustawy, jako że strona nie zgłosiła wniosku o zwrot kosztów postępowania.

W przypadku ponownego postępowania, organy powinny uwzględnić wyrażone powyżej stanowisko rozpoznać wniosek o uzupełnienie objętego postępowaniem aktu własności ziemi z dnia [...] r. Będą przy tym miały na uwadze, że zgodnie z art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnosić o uzupełnienie decyzji nieostatecznej, w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenie lub ogłoszenia. Jak wynika z akt sprawy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Decyzja została doręczona H. M., która nie wnosiła od niej odwołania. Stąd też decyzja ta stała się decyzją ostateczną. W konsekwencji należy przyjąć że wniosek skarżącego o uzupełnienie aktu własności ziemi został złożony po terminie, co skutkować powinno jego oddaleniem w postępowaniu administracyjnym.