Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1202/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1408/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2019 r., znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1408/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. Ch. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2019 r., znak [...], w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia

Sąd wskazał, że skarżący wnosząc skargę uiścił wpis w kwocie 100 zł w dniu 21 października 2019 r.

Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2019 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu w kwocie 100 zł – stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie umorzenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 5 000 zł, a zatem 4% z tej kwoty wynosi 200 zł.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący dołączył do akt sprawy potwierdzenie wniesienia opłaty w kwocie 100 zł w dniu 21 października 2019 r.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał postanowienie odrzucające skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., bowiem skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił wpisu od skargi.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że w dniu 13 stycznia 2020 r. otrzymał zarządzenie do uiszczenia wpisu z dnia 31 grudnia 2019 r. Pismem z dnia 13 stycznia 2020 r. odesłał potwierdzenie zapłaty na kwotę 100 zł uważając, że chodzi właśnie o ten wpis. Podniósł, że jego przekonanie wynikało z tego, że przed złożeniem skargi uzyskał informację na infolinii sądu, że opłata wynosi 100 zł i uznał, że w sądzie "zwyczajnie zgubił się ten wpis". Zatem wysłał kserokopię potwierdzenia przelewu bankowego. Do zażalenia skarżący załączył potwierdzenie wpłaty kolejnych 100 zł aby spełnić warunki formalne skargi. Wniósł o uwzględnienie zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi (art. 230 § 2 P.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. podlega natomiast odrzuceniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2019 r. został wezwany do uzupełnienia wpisu o kwotę 100 zł. Odpis przedmiotowego zarządzenia został doręczony skarżącemu 13 stycznia 2020 r. W ustawowym 7-dniowym terminie strona skarżąca nie skorzystała z możliwości zaskarżenia zarządzenia i wobec upływu terminu do wniesienia zażalenia, zarządzenie stało się prawomocne. Ponadto bezsporne jest (okoliczności tej nie podważa sam skarżący), że w wyznaczonym terminie nie uiszczono (tytułem uzupełnienia) wymaganej zarządzeniem kwoty wpisu sądowego o brakującą kwotę 100 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak fiskalny skargi nie został usunięty. Tym samym zaistniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w zażaleniu zauważyć należy przede wszystkim, że skarżącemu doręczono odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi, przy czym słowo uzupełnienie zostało podkreślone. Nadto, zarządzenie zawierało jasne pouczenie o terminie uiszczenia i skutkach nieuiszczenia wymienionej kwoty 100 zł. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu z pismem przewodnim zawierającym obszerne pouczenie. W tej sytuacji zarzut niezrozumienia wezwania nie jest skuteczny.

Odnotować jeszcze należy, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 31 grudnia 2019 r., wobec jego niezaskarżenia w trybie określonym w art. 227 § 1 P.p.s.a., jest prawomocne i wiąże, także co do wysokości należnego wpisu, na obecnym etapie postępowania (patrz: postanowienie NSA z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt I GSK 1511/14).

Skoro zaś skarżący nie uiścił pełnej kwoty żądanego wpisu, to zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Na zakończenie skonstatować można, że okoliczności podnoszone w zażaleniu mogą być podniesione w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Skuteczność takiego wniosku jest jednak uwarunkowana spełnieniem przesłanek określonych w art. 86 i 87 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.