Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 212/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2, art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 43 ust. 1 pkt 10a
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
article: art. 14b par. 1, art. 14b par. 2, art. 14c par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 57a, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2020 r. sprawy ze skargi E. L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 marca 2020 roku znak 0113-KDIPT1- 1.4012.807.2019.4.WL UNP: 925439 w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 6 grudnia 2019 r. (uzupełnionym pismem z dnia 14 lutego 2020 r.) E. L. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży pawilonu usługowo-handlowego. Opisując zdarzenie przyszłe skarżąca wskazała, że wraz z mężem jest właścicielką pawilonu handlowo-usługowego – wybudowanego przez nich w latach 1994 - 1995, w którym od 26 sierpnia 1995 r. każde z nich prowadzi odrębną działalność gospodarczą. Skarżąca jest płatnikiem VAT od dnia 2 grudnia 1997 r., zaś jej mąż od dnia 1 maja 2004 r. W związku z wytworzeniem budynku pawilonu usługowo-handlowego nie przysługiwało skarżącej i jej mężowi prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ponieważ w latach 1994-1995 oraz w czasie rozpoczęcia działalności w tym pawilonie nie byli płatnikami VAT. Skarżąca i jej mąż nie dokonali żadnych nakładów na ulepszenie pawilonu w odniesieniu do którego przysługiwałoby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Pawilon jest budynkiem w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z PKOB sklasyfikowany jako 1230. Składa się z kotłowni, klatki schodowej, dwóch łazienek i trzech pomieszczeń o łącznej powierzchni ok. 70 m2. Budynek spełnia warunki uznania go za środek trwały, nie był i nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych, jest trwale związany z gruntem, który również nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych, nie były odliczane koszty jego amortyzacji. Do czasu rezygnacji skarżącej z działalności gospodarczej pawilon był wykorzystywany w całości, aktualnie służy mężowi skarżącej do prowadzenia działalności gospodarczej. Opuszczone przez skarżącą od 2004 r. pomieszczenia o powierzchni ok. 40 m2 nie były nikomu wynajmowane i są przeznaczone na własne potrzeby właścicieli. Skarżąca i jej mąż planują sprzedaż pawilonu.

W związku z powyższym zadano pytanie, czy sprzedaż pawilonu usługowo-handlowego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT (bez określenia stawki podatku), jeśli przy realizacji tej inwestycji nie przysługiwało skarżącej i jej mężowi prawo odliczenia podatku naliczonego od należnego.

W ocenie skarżącej odpowiedź na to pytanie jest przecząca.

Interpretacją indywidualną z dnia 2 marca 2020 r. organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, argumentując, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży przedmiotowego budynku należy uznać skarżącą za podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 106, dalej: ustawa o VAT), prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy. Sam fakt braku prawa do odliczenia podatku naliczonego od kwot podatku należnego z tytułu budowy budynku, związanego z brakiem rejestracji jako czynny podatnik VAT nie skutkuje tym, że dostawa nie następuje w ramach działalności gospodarczej. Jak wynika z treści wniosku pawilon handlowo-usługowy nie stanowił majątku prywatnego skarżącej, od momentu wybudowania służył on działalności gospodarczej. Ponadto, cel wybudowania pawilonu handlowo-usługowego (gospodarczy, inwestycyjny) wyklucza sprzedaż budynku w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wobec powyższego stwierdzono, że sprzedaż przez skarżącą pawilonu handlowo-usługowego będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a skarżąca będzie działała jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem czynność sprzedaży pawilonu handlowo-usługowego będącego we wspólności majątkowej małżeńskiej, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

W skardze na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego: a) art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym oraz b) art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy o podatku VAT poprzez błędną jego wykładnię (błędne przyjęcie, że przepis ten nie obowiązuje) w ustalonym stanie faktycznym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddano interpretację indywidualną, w której organ uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącej co do niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży pawilonu usługowo-handlowego.

W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego – art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Zarzutami tymi i powołaną podstawą prawną Sąd jest związany na podstawie art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z pierwszym z powołanych w skardze przepisów, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o VAT). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). Stosownie natomiast do art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata oraz dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Wadliwości zaskarżonej interpretacji skarżąca upatrywała w tym, że organ nie wziął pod uwagę przepisu art. 43 ust. 10 i 10a ustawy o VAT.

Sąd stwierdza, że stanowisko to jest błędne.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§ 3). W konsekwencji, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c § 1).

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że celem instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwość uzyskania przez podatnika, płatnika lub inkasenta stanowiska organu co do wykładni i stosowania tych przepisów w indywidualnych sprawach. Zainteresowany może zatem zwrócić się do organu interpretacyjnego o ocenę jego stanowiska co do stanu prawnego dotyczącego konkretnego, przedstawionego przez zainteresowanego, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca, poza wyczerpującym przedstawieniem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, musi przedstawić własny pogląd co do tego, jakie przepisy i dlaczego będą miały w tym przypadku zastosowanie. Formułując własne stanowisko w sprawie zainteresowany jest zatem zobligowany wskazać konkretny przepis (przepisy), które jego zdaniem regulują skutki podatkowoprawne przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymóg taki wynika z art. 14b § 2 o.p. Interpretacja, stosownie do art. 14c § 1 o.p., zawiera wyczerpujący opis przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Porównanie wskazanych powyżej przepisów wskazuje zatem na to, że organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a ponadto, że jego obowiązkiem jest jedynie odniesienie się do poglądu wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów. Interpretacja nie może być zatem pojmowana jako porada prawna, w ramach której do organu interpretującego będzie należało udzielenie odpowiedzi na pytanie o skutki prawne zaistniałych lub planowanych zdarzeń. To podatnik ma wskazać te skutki, a organ ma wyłącznie rozwiać jego wątpliwości co do tego, czy zainteresowany właściwie interpretuje i stosuje przepisy prawa podatkowego do wskazanych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych. Nie jest natomiast obowiązkiem organu udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy i jakie przepisy mają (mogą mieć) zastosowanie w sprawie, jeżeli zainteresowany nie wskaże konkretnych przepisów, których wykładnia lub stosowanie do opisanych zdarzeń budzą jego wątpliwości. Wypowiedź organu ograniczyć się bowiem musi wyłącznie do oceny stanowiska wnioskodawcy (wyrok NSA z dnia 13 marca 2020 r., II FSK 1092/18, CBOSA).

Innymi słowy, organ interpretujący nie ma prawa, a tym bardziej obowiązku wypowiadać się w kwestii przepisów, które nie zostały wskazane we wniosku o udzielenie interpretacji i co do których wnioskodawca nie zajął własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w rozpoznanej sprawie. Skarżąca we wniosku o interpretację nie wspomniała nawet o treści art. art. 43 ust. 10 i 10a ustawy o VAT. Ograniczyła się do stwierdzenia, że w jej opinii sprzedaż pawilonu usługowego nie będzie obarczona podatkiem VAT. Nie uzupełniła swej wypowiedzi nawet wówczas, gdy organ poprosił o wyjaśnienia w zakresie, który pozwoliłby organowi udzielić odpowiedzi na pytanie w nawiązaniu do art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT (wezwanie, k. 12 akt adm.).

W związku z tym organ nie miał podstaw oceniać stanowiska skarżącej w zakresie zwolnienia, o którym wyżej mowa, bo stanowisko takie nie zostało wyrażone. Organ ten mógł jedynie – i to uczynił – ocenić stanowisko wnioskodawczyni w zakresie podlegania/niepodlegania sprzedaży pawilonu podatkiem VAT. Nie oznacza to, co słusznie zaznaczono w odpowiedzi na skargę, że skarżąca będzie musiała zapłacić podatek, bo transakcja nie będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT. Nie musi tak być, tyle że organ nie mógł tego wyrazić w interpretacji, bo skarżąca o to nie pytała.

Organ zajmując stanowisko w opisanym zakresie uczynił prawidłowo – stwierdził, że sprzedaż pawilonu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jest to stanowisko zgodne z prawem, bowiem jest to czynność ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a skarżąca występuje tu w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z usta. 2 ustawy o VAT, skoro – jak wynika z wniosku – zamierza dokonać sprzedaży pawilonu usługowo-handlowego, którego jest współwłaścicielką (współwłasność małżeńska) i w którym wraz z mężem prowadzili oddzielne działalności gospodarcze jako oddzielne podmioty gospodarcze. Nie zmienia tego okoliczność, że małżonkowie nie byli płatnikami VAT, ani to, że skarżąca zrezygnowała z prowadzenia działalności gospodarczej i od 2004 r. pomieszczenia są przeznaczone na własne potrzeby np. noclegi lub jako pomieszczenia socjalne do przygotowania posiłków (kuchnia). Słusznie organ stwierdził, że pawilon handlowo-usługowy nie stanowił majątku prywatnego skarżącej, lecz od momentu wybudowania służył działalności gospodarczej, co zresztą potwierdza cel jego wybudowania (pawilon handlowo-usługowy, cel gospodarczy, inwestycyjny).

Sąd zaznacza raz jeszcze, że inną kwestią niż "podleganie" opodatkowaniu jest kwestia "zwolnienia", dla którego warunkiem wstępnym jest to pierwsze. Podleganie nie wyklucza zwolnienia. Rzecz jednak w tym, że kwestia "zwolnienia" nie mogła być przedmiotem interpretacji, jako że nie była przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 151 p.p.s.a.).

Ake.