Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 77/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1 art. 58 par. 1 pkt 3 art. 279 art. 280 par. 1 art. 184 w zw. zart. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 503/15 odrzucające skargę H. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1202/13 wydanym w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę H. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1202/13 wydanym w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że złożona przez H. W. skarga o wznowienie postępowania sądowego nie zawierała podstawy wznowienia i okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia tejże skargi tj. wymogów z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Z uwagi na stwierdzone braki formalne tej skargi Sąd wezwał skarżącego do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego odebrał wezwanie w dniu [...] lipca 2015 r. Ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu [...] lipca 2015 r. Sąd wskazał, że wprawdzie w ostatnim dniu terminu pełnomocnik skarżącego wniósł o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych, jednakże wskazany w wezwaniu termin do uzupełnienia braków formalnych nie ma charakteru terminu sądowego, o którym mowa w art. 82 P.p.s.a, wyznaczonego przez sąd lub przewodniczącego i jako termin ustawowy nie podlega wydłużeniu ani skróceniu. Sąd stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek pełnomocnika skarżącego o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania nie przerwał biegu tego terminu. W tej sytuacji Sąd uznał, że braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie siedmiodniowym i na podstawie art. 280 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. odrzucił przedmiotową skargę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zaskarżył je w całości, domagając się jego uchylenia i przyjęcia skargi do rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego a mianowicie art. 280 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. polegające na uznaniu przez Sąd, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych w terminie i w związku z tym wniesiona skarga podlegała odrzuceniu. Pełnomocnik uważa, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż w zakreślonym przez Sąd terminie wniesiono o przedłużenie terminu do złożenia pisma wraz z uzupełnieniem braków. Jako powód przedłużenia wskazano bowiem brak możliwości kontaktu z klientem a tym samym niemożność ustalenia okoliczności niezbędnych do wypełnienia nałożonego przez Sąd obowiązku. Zdaniem pełnomocnika, Sąd bezzasadnie przyjął, że brak kontaktu z klientem w przypadku pomocy świadczonej z urzędu nie jest okolicznością, która uzasadniałaby przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie.

Pełnomocnik wskazał, że został on ustanowiony adwokatem z urzędu dla skarżącego, który zamieszkuje w miejscowości znacznie oddalonej od siedziby sądu. Podejmowane próby kontaktu okazały się nieskuteczne. W tej sytuacji pełnomocnik nie miał możliwości uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie a braki nie mogły być uzupełnione w oparciu o dokumentację zawartą w aktach sprawy. Braki skargi zostały uzupełnione niezwłocznie po skontaktowaniu się skarżącego z Kancelarią i dostarczeniu przez niego dokumentacji. Tym samym skarga powinna być przyjęta do rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuca, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Zgodnie z art. 276 P.p.s.a do skargi o wznowienie stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy działu VII P.p.s.a. nie stanowią inaczej. W postępowaniu, w którym właściwym jest NSA odpowiednio stosuje się przepisy art. 175 P.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdzając braki formalne skargi o wznowienie w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a. zobowiązany był wezwać skarżącego (pełnomocnika skarżącego) do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało uznać, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi o wznowienie w terminie wyznaczonym w wezwaniu do uzupełnienia tych braków skutkować będzie jej odrzuceniem. Nie ulega wątpliwości, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] lipca 2015 r. (zpo k. 8). Termin upływał zatem w dniu [...] lipca 2015 r. W tym terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków przedmiotowej skargi, co skutkować musiało jej odrzuceniem na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 276 i art. 280 § 1 P.p.s.a.

Okoliczność złożenia przez pełnomocnika skarżącego w terminie przewidzianym do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie pisma, w którym wnosi on o przedłużenie terminu do uzupełnienia tych braków nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi. Należy zwrócić uwagę, że zasadniczo racjonalna argumentacja tego wniosku odwołująca się do trudności pełnomocnika w nawiązaniu kontaktu ze skarżącym i w konsekwencji uzupełnienie braków formalnych skargi z przyczyn niezależnych od pełnomocnika po wyznaczonym do tego terminie 7 dni, nie może odnieść zamierzonego skutku tj. uznania przez Sąd, że termin ten powinien zostać wydłużony.

Słusznie zauważył Sąd I instancji, że termin na uzupełnienie braków formalnych skargi z art. 49 § 1 P.p.s.a, choć wskazany w zarządzeniu wydanym przez Sąd nie jest terminem sądowym, określonym w art. 82 P.p.s.a., który może ulec skróceniu bądź wydłużeniu. Termin na uzupełnienie braków formalnych określił ustawodawca a zatem w przypadku uchybienia temu terminowi strona nie może skutecznie wnioskować o jego wydłużenie co najwyżej w razie uchybienia temu terminowi strona może wystąpić o jego przywrócenie w trybie i na zasadach określonych w art. 86 § 1 P.p.s.a. i art. 87 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego błędnie uznał, że termin określony w wezwaniu Sądu jest terminem sądowym i podjął czynność (wniosek o przedłużenie terminu), która nie mogła doprowadzić do wydłużenia terminu ustawowego z art. 49 § 1 P.p.s.a. W tych okolicznościach Sąd I instancji nie mógł postąpić inaczej niż z uwagi na nieuzupełnienie braków skargi w terminie skargę taką odrzucić.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że kwestia braku winny w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, na co wskazuje argumentacja wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia [...] lipca 2015 r. o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, może być badana w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej w trybie art. 85 i następnych P.p.s.a., a nie w postępowaniu wywołanym zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W sytuacji zatem, gdy skarżący – pomimo skierowanego do niego wezwania – nie uzupełnił w terminie braku formalnego złożonej przez siebie skargi o wznowienie postępowania, należało tę skargę odrzucić, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 276 P.p.s.a. i art. 184 w zw. z art. 197 § 2 , orzekł jak w sentencji.