Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1643/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2013 r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr Prezydent W. ustalił D. S., dalej jako Skarżący wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 rok w kwocie 931,00 zł, należnego za przedmioty opodatkowania - miejsca postojowe - położone w budynku przy ul. [...] w W.. Do opodatkowania przyjęto budynki pozostałe o pow. użytkowej 119,02 m2, oraz grunty pozostałe o pow. 43,60 m .

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o:

- jej uchylenie w zakresie naliczenia podatku dotyczącego udziału w lokalu niemieszkalnym garażu,

- przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że udział we współwłasności garażu GO związany z jednym miejscem postojowym wynosi 1/80, co odpowiada powierzchni 25,28 m2, natomiast udział we współwłasności garażu G-l związany z jednym miejscem postojowym wynosi 1/117, co odpowiada powierzchni 22,82 m2. Powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 63/04 - podniósł, iż organ podatkowy winien ustalić powierzchnię użytkowa przedmiotowych miejsc postojowych z uwzględnieniem wysokości tychże miejsc w świetle, która wynosi wewnątrz garażu poniżej 2,20 m. Wysokość w świetle wewnątrz lokalu ograniczają do wysokości poniżej 2,20 m (schodząc w niektórych miejscach poruszania się pojazdów do ok. 2,00 - 2,05 m) istotne trwale elementy budynku jakimi są instalacje elektryczne, hydrauliczne (...).

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Prezydent m. st. Warszawy prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tj. trzy miejsca postojowe w garażu wielostanowiskowym oznaczonym G-1 oraz dwa miejsca postojowe w garażu wielostanowiskowym oznaczonym G-0, znajdujące się w budynku przy ul. [...] w W. oraz związany z nimi udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o ogólnej pow. 7 474 m2.

Kolegium stwierdziło, iż w sposób prawidłowy zostały zastosowane stawki podatku, w tym stawka dla budynków pozostałych dla opodatkowania udziału w garażach wielostanowiskowych, stanowiących w świetle prawa odrębną nieruchomość. Taka interpretacja przepisów ustawy podatkowej koresponduje z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2012r. (sygn. akt II FPS 4/11), w której wyrażony został pogląd prawny, iż garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r. poz. 849) - dalej "u.p.o.l."), czyli według stawki jak dla budynków pozostałych.

Organ podkreślił, że powyższa uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2012r., mimo że podjęta w następstwie wniesienia konkretnego pytania prawnego, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r. Nr 270, (dalej - p.p.s.a.), posiada moc ogólnie wiążącą także w odniesieniu do innych spraw sądowo - administracyjnych, na podstawie art. 269 p.p.s.a.

Zdaniem Organu w sposób prawidłowy została również ustalona przez organ podatkowy I instancji powierzchnia garażu, jaka w zakresie udziału podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z punktu widzenia brzmienia art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Organ wskazał, iż na podstawie umów, zawartych w formie aktów notarialnych w dniu 20.12.2007r. (Rep. A Nr 11471/2007, Rep. A Nr 11496/2007 - dotyczy garażu G-l) oraz w dniu 25.04.2008r., Rep. A Nr 4498/2008 (dotyczy garażu G-0) Skarżący nabył:

1/ udział wynoszący 3/117 części w stanowiącym odrębną nieruchomość samodzielnym lokalu niemieszkalnym - garażu, oznaczonym symbolem G-l, o ogólnej pow. użytkowej 2.670,20 m2, dla którego to lokalu Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...];

- udział Skarżącego w przedmiotowym garażu G-l wyraża się ogólną powierzchnią użytkową 68,46 m2 co wynika z wyliczenia: 3/117 cz. x 2.670,20 m2;

Organ zauważył, iż z udziałem, w przedmiotowym garażu wielostanowiskowym, związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu działki ewidencyjnej nr 64 z obrębu 1-01-09 wynoszący 25,09 m2, co wynika z następującego rachunku:

- z własnością całego lokalu garażowego związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu, wyrażający się ułamkiem 267020/2039170 cz., zatem udział w prawie do gruntu związany z całym garażem to: 267020/2039170 cz. x 7 474 m2 = 978,68 m2. Według Organu skoro udział Skarżącego w garażu wynosi 3/117 cz., zatem 978,68 m2 x 3/117 = 25,09 m2;

Jednocześnie Kolegium podniosło, iż w powołanych wyżej umowach z dnia 20.12.2007r. strony oświadczyły, że w ramach udziału we współwłasności garażu Skarżącemu oraz jego następcom prawnym przysługuje prawo do korzystania z miejsc postojowych nr 108, 109 i nr 153.

2/ udział wynoszący 2/80 cz. w stanowiącym odrębną nieruchomość samodzielnym lokalu niemieszkalnym - garażu, oznaczonym symbolem G-0, o ogólnej pow. użytkowej 2.022,11 m2, dla którego to lokalu Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...].

- udział Skarżącego w przedmiotowym garażu G-0 wyraża się ogólną powierzchnią użytkową 50,55 m2 co wynika z wyliczenia: 2/80 cz. x 2.022,11 m2;

Z udziałem, w przedmiotowym garażu, związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu dz. ew. nr [...] z obrębu [...] wynoszący 18,52 m2, co wynika z następującego rachunku:

- z własnością całego garażu związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu, wyrażający się ułamkiem 202210/2039170 cz., zatem udział w prawie do gruntu związany z całym garażem to: 202210/2039170 cz. x 7 474 m2 = 741,14 m2. Według Organu skoro udział Skarżącego w garażu wynosi 2/80 cz., zatem 741,14 m2 x 2/80 = 18,52 m2; Organ podniósł, iż jednocześnie w powołanej wyżej umowie Rep. A Nr [...] strony oświadczyły, że w ramach udziału we współwłasności garażu Skarżącemu oraz jego następcom prawnym przysługuje prawo do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych nr 75 i 76.

W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że opodatkowaniu podlegają budynki pozostałe o łącznej pow. użytkowej 119,01 m2 (119,01 m2 x 7,66 zł. = 911,61 zł.) oraz grunt pozostały o łącznym obszarze 43,61 m2 (43,61 m2 x 0,45 zł. = 19,62 zł.). W sumie, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2013 rok za wskazane wyżej przedmioty opodatkowania stanowi kwotę 931,23 zł., a po zaokrągleniu do pełnych złotych 931,00 zł.

Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące "wysokości w świetle" lokalu garażowego Kolegium uznało za niezasadne.

Organ wskazał na treść:

- art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 u.p.o.l.;

- art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.);

- § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c), § 63 ust. 3 oraz § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.);

- art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 150);

W ocenie Organu zaprezentowany stan prawny dotyczący danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz sposób obliczania powierzchni budynków lub lokali na użytek tej ewidencji pozwala na konstatację, iż powyższe przepisy, a w szczególności art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) są tożsame z treścią art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Oznacza to, iż powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m.

Kolegium stwierdziło, że oczywiste jest, że niemal wszystkie lokale będące garażami wielostanowiskowymi posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m (powierzchnie pod belkami konstrukcyjnymi, skosy itp.). Organ zauważył, iż powierzchnie te są uwzględnione (policzone w sposób zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) i jednocześnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. w ujawnionej w ewidencji budynków (kartotece lokali) powierzchni użytkowej budynku lub lokalu. Wyjaśnił, iż dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) zwana dalej "O.p.", a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe.

Organ zwrócił uwagę, iż istotne również jest to, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu wynikająca z przedmiotowego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu). Stąd też rzeczony udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. W ocenie Kolegium okoliczność, że podatnicy mają prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego pod skosem, a więc o wysokości poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalania ich z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny.

W związku z powyższym SKO uznało, iż w rozpoznawanej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny co do przedmiotu opodatkowania oraz zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego (w tym w zakresie właściwej stawki podatku) zaś wymiar podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2013 został dokonany w sposób prawidłowy.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi, zarzucił iż zaskarżona decyzja została wydana w sposób wadliwy. W ocenie Skarżącego Organ odwoławczy posiłkuje się przepisami, które bezpośrednio nie odnoszą się do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zaznaczył, iż Organ powołał się na ewidencję gruntów i budynków, gdzie ogół orzecznictwa sądowo - administracyjnego wyraźnie wskazuje w swoich wyrokach, że takie podejście nie może stanowić decydującego głosu przy orzekaniu w sprawie podatków. Według Skarżącego gdyby nawet przyjąć dane z ewidencji, to niniejszy przypadek kwalifikuje się bezspornie do zniżki opisanej w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Skarżący zarzucił ponadto, iż organ odwoławczy całkowicie pomija stan faktyczny lokalu, do którego rozpatrzenia jest zobowiązany. Zdaniem Skarżącego, gdyby organ odwoławczy miał rację, iż dane ewidencyjne są podstawą do naliczania podatków lokalnych i uwzględniają już wysokość lokalu, przepis art. 4 ust. 2 u.p.o.l. mówiący o 50% uwzględnieniu powierzchni w zależności od wysokości byłby de facto martwy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); dalej jako p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c ustawy p.p.s.a.).

Tym samym Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania jakichkolwiek zmian zaskarżonych decyzji, niezależnie od treści kierowanych wobec niego przez skarżących żądań.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy zarzut nie został w skardze podniesiony.

Odnosząc się do zakwestionowanej przez skarżącego, przyjętej do opodatkowania powierzchni użytkowej lokalu niemieszkalnego(garażu), w którym Skarżący posiada udziały Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy pominął w rozstrzygnięciu sprawy przepisy u.p.o.l., koncentrując się na danych z ewidencji gruntów, które w rozpoznawanej sprawie nie mają rozstrzygającego znaczenia. trona trafnie też podnosi w skardze, że organ powinien samodzielnie ustalić powierzchnię użytkową garażu, a nie opierać się na domniemaniach, które zdaniem organu wynikają z przepisów aktów wykonawczych powołanych w zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję bez zweryfikowania, danych istotnych z punktu widzenia przepisów u.p.o.l., dotyczących przedmiotu opodatkowania, co nie jest zgodne z zasadą prawdy obiektywnej, która

wynika z treści art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. SKO założyło niejako, wbrew ww. przepisowi, że skoro budynek został wybudowany, zgodnie z wymogami procedury budowlanej, to również miejsce postojowe Skarżącego (udział w lokalu niemieszkalnym - garażu) musi odpowiadać wymogom prawa budowlanego. SKO nie badało więc czy wysokość garażu, jest - jak podnosił Skarżący - niższa niż 2,2 m. Okoliczność ta jest istotna ze względu na przyjęty w u.p.o.l. sposób ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podatek ten obciąża bowiem m.in. właścicieli nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1).Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania, w przypadku budynków lub ich części jest ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych, oraz wysokość stawek podatku, które ustala rada gminy.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części - należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe;

W rozpoznawanej sprawie definicja ta ma zastosowanie do części budynku jakim jest lokal niemieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość (garaż), w którym Skarżący jest współwłaścicielem. Zgodnie z zasadą, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683) podlegają m.in. wszystkie budynki i ich części. Części budynków to przede wszystkim lokale stanowiące odrębną nieruchomość. Inne przypadki nie mają w rozpoznawanej sprawie zastosowania.

Dane dotyczące powierzchni użytkowej części budynków w postaci lokali stanowiących odrębną nieruchomość (garaż) mogą być ustalane na podstawie fizycznego obmiaru jego powierzchni po wewnętrznej długości ścian. Obmiaru dokonuje podatnik i wykazuje powierzchnię użytkową w informacji o nieruchomościach bądź deklaracji. Tego sposobu ustalania powierzchni nie można zastępować danymi np. z aktu notarialnego lub projektu architektonicznego budynku. (Leonard Etel komentarz do art. 4 u.p.o.l.).Ustalenie powierzchni użytkowej budynku lub jego części według autonomicznej definicji prawa podatkowego może nastręczać wiele trudności. Wskazanego sposobu obmiaru nie można też zastępować opiniami sporządzanymi dla celów innych postępowań sądowych lub administracyjnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2007 r., I SA/Gd 818/07,Lex nr 466018).

W przypadku trudności można jednak skorzystać z dokumentacji budowlanego-architektonicznej, bowiem pozwolą one np. na ustalenie powierzchni wyłączonych z powierzchni użytkowej budynku lub jego części tj. klatek schodowych, dźwigów. Danych tych nie zawiera akt notarialny.

Z kolei powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku lub jego części w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.)

Reasumując skoro o podstawie opodatkowania w podatku od nieruchomości decyduje faktyczna powierzchnia użytkowa przedmiotu opodatkowania omawianego w tej sprawie, liczona stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 2 u.p.o.l., to obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z przepisów art. 122 w zw. z art. 187 oraz art. 21 § 5 O.p., jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących powierzchni jak i jego wysokości, poprzez zlecenie organowi I instancji - na podstawie art. 229 O.p. - przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości (por. art. 198 § 1 O.p.)

Rolą organów podatkowych, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p., jest podejmowanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organy podatkowe są przede wszystkim zobowiązane do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych w zakresie wątpliwych okoliczności faktycznych obciąża ww. organy, które nie mogą odwoływać się przed ustaleniem stanu faktycznego do przepisów prawa, które można zastosować w sprawie.

Zauważenia również wymaga, iż do celów podatkowych istotne znaczenie ma więc nie tyle wysokość kondygnacji, jako takiej, lecz wysokość kondygnacji w "świetle". Prawo podatkowe jest autonomiczne w stosunku do innych gałęzi prawa i w związku z tym nazwy przyjęte przez to prawo z innych dziedzin prawa nie oznaczają najczęściej tych samych pojęć. Skoro ustawodawca w treści cytowanego wyżej przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. użył zwrotu "wysokość kondygnacji w świetle", a nie zwrotu "wysokość kondygnacji", to dla wyjaśnienia zakresu pojęciowego tego zwrotu nie jest uprawnione bezpośrednie sięganie do przepisów innych ustaw w tym do prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. Zastosowany w treści przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. przez ustawodawcę mało precyzyjny zwrot "wysokość kondygnacji w świetle" niewątpliwie został zaczerpnięty z języka potocznego (por. w świetle bramki, w świetle tunelu itp.) i w istocie rzeczy może oznaczać, że chodzi o wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami, co w odniesieniu do kondygnacji budynku może jedynie oznaczać wysokość między podłożem a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu. Tak ustalona treść przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l., w oparciu o reguły wykładni gramatycznej jest zbieżna z treścią ustaloną w oparciu o reguły wykładni funkcjonalnej, albowiem co do zasady podstawą opodatkowania dla budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa, co w przypadku garaży wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem oznacza, że mogą tam wjechać samochody o wysokości nie większej niż najniższy trwały element konstrukcyjny stropu.

Ustalenie tych wszystkich danych dotyczących powierzchni użytkowej garażu jak i jego wysokości, pozwoli na prawidłowe ustalenie powierzchni odpowiadającej udziałowi Strony w lokalu niemieszkalnym (garażu), stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.