Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 399/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: par. 5  ust. 2
journal: Dz.U. 1992 nr 57 poz 278
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Marcina P. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej, 2. w pozostałej części skargę odrzuca.


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania Marcina P., utrzymała w mocy orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2004 r. Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. stwierdzające jego niezdolność do służby wojskowej w czasie pokoju (kategoria zdrowia "D") z powodu rozpoznanej cukrzycy typu 1 § 56 pkt 4 zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. - Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zmianami) z jednoczesnym stwierdzeniem, że wymienione schorzenie pozostaje bez związku ze służbą wojskową.

W ocenie organu II instancji Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w S. zasadnie uznała Marcina P. za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju z racji rozpoznanego schorzenia, które - z uwagi na nieznaną etiologię oraz mające charakter genetyczny lub podłoże wewnątrzustrojowe czynniki sprzyjające jego powstaniu - nie jest wymienione w rejestrze chorób mogących pozostawać w związku przyczynowym ze służbą, zawartym w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 kwietnia 2003 r. (Dz. U. RP Nr 62 z 14 kwietnia 2003 r.).

W skardze na powyższą decyzję Marcin P. nie kwestionując w zasadzie ustalonej kategorii zdrowia podniósł zarzuty dotyczące zawartego w niej stwierdzenia o braku związku cukrzycy z odbywaną służbą.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wniosła o jej oddalenie wywodząc, że organ I instancji prawidłowo ustalił zdolność skarżącego do służby wojskowej, a w kwestii związku schorzenia ze służbą wojskową orzeczenie tego organu jest zgodne z prawem i wiedzą medyczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana tylko w tym zakresie, w jakim Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska odniosła się do stopnia zdolności do służby wojskowej, ustalonego w decyzji organu I instancji.

W ocenie Sądu w powyższym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.) orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii zdrowia właściwe komisje wydają na podstawie wyników badania lekarskiego.

Po zapoznaniu się z dokumentacją leczenia szpitalnego Marcina P., odbytego w trakcie przepustki, podczas którego stwierdzono u niego cukrzycę typu 1 z kwasicą ketonową, komisja na podstawie § 56 pkt 4 załącznika do cyt. rozporządzenia zasadnie zakwalifikowała wymienioną chorobę do kategorii zdrowia "D".

Uznając, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi na decyzję w części stwierdzającej niezdolność Marcina P. do służby wojskowej w czasie pokoju, Sąd skargę wyżej wymienionego w tejże części oddalił.

W pozostałej części, w której Marcina P. zakwestionował zawarte w decyzji ustalenia dotyczące braku związku schorzenia z odbywaną służbą wojskową, Sąd orzekł o niedopuszczalności skargi

Sąd Najwyższy w dniu 27 października 1999 r. w sprawie III ZP9/99 (OSNAPiUS 2000/5/167) podjął uchwałę, w której wyjaśnił, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w zakresie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową.

W uzasadnieniu powyższej uchwały stwierdzono, że w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 1992 r. Nr 57, poz. 278 ze zmianami) wymienione w tymże rozporządzeniu komisje orzekają w stosunku do żołnierzy niezawodowych o związku ich chorób i ułomności oraz śmierci ze służbą wojskową na podstawie odrębnych przepisów, którymi to przepisami są ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 53, poz. 342 ze zmianami) oraz ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zmianami).

W ustawach tych dotyczących m.in. chorób pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze i rentowe, nie przewidziano, by ustalenie w kwestii tego rodzaju związku przyjmowało formę decyzji administracyjnej.

Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy stwierdzenia istnienia lub nieistnienia związku choroby ze służbą wojskową nie może być poddane kontroli sądowej, gdyż idzie w tym wypadku o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, którego prawidłowość może być skontrolowana w przypadku decyzji odmawiającej wypłaty świadczeń przewidzianych we wskazanych ustawach. Ustawy te rozróżniają orzeczenia wojskowych komisji lekarskich mające charakter wstępny i decyzje administracyjne organów wojskowych, przy czym o ile od orzeczeń służy odwołanie do komisji wyższego stopnia, to decyzje organu wojskowego podlegają kontroli przez sądy powszechne - sądy pracy i ubezpieczeń społecznych.

Ponadto w uchwale wyjaśniono, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w zakresie związku schorzenia ze służbą wojskową nie należą do kompetencji sądu administracyjnego, gdyż nie są to czynności lub akty z zakresu administracji publicznej oraz nie dotyczą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Podkreślono także, że właściwość sądu administracyjnego wyłączona została w tym przypadku również przepisem art. 19 pkt 1 ustawy o NSA, w myśl którego sąd ten nie jest właściwy w sprawach należących do właściwości innych sądów. Jeżeli kwestie dotyczące odszkodowania i renty z tytułu choroby (inwalidztwa) związanej ze służbą wojskową należą do jurysdykcji sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, to rozstrzyganie nawet o wstępnych kwestiach przez sąd administracyjny może być uznane za pośrednie wkraczanie w sferę kompetencji tych sądów, zwłaszcza jeżeli upoważnienie sądu administracyjnego do ich rozstrzygania nie wynika z wyraźnego przepisu prawa.

Stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia 27 października 1999 r. podzielił także skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 (opubl. ONSA 2001/2/47) wyjaśniając, że nie przysługuje skarga do NSA od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie ustalenia związku stwierdzonych u żołnierza schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego).

W tym stanie rzeczy, podzielając przedstawioną wykładnię prawa i uznając, iż skarga na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. w zakresie stwierdzenia braku związku schorzenia w postaci cukrzycy ze służbą wojskową nie podlega jego kognicji, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wyżej wymienioną skargę w tej części odrzucił.