Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 71/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 3, art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Stanisław Marek Pietras, , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacenia dodatku z tytułu wysługi lat uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w całości i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wypłaty J. K. dodatku z tytułu wysługi lat za okres trzech lat wstecz w związku z zaliczeniem do tej wysługi dotychczas nieudokumentowanych okresów zatrudnienia.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w C. po rozpatrzeniu raportu [...] J. K. o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy od dnia [...] lutego 2002 r. do dnia [...] września 2009 r. w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców, zaliczył wymienionemu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego wnioskowany okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] lutego 2002 r. do dnia [...] września 2009 r.

Organ ustalił stronie na dzień przyjęcia do służby, tj. [...] lipca 2012 r., łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: [...] lat, [...] miesięcy, [...] dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lipca 2012 r. w wysokości 10%.

Z uzasadnienia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w C. wynika, iż na dzień przyjęcia do służby wymienionemu zaliczono 1 dzień służby w Policji – tj. [...].07.2012 r., okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] lutego 2002 r. do dnia [...] września 2009 r., tj. [...] lat, [...] miesięcy, [...] dni, okres pracy w zakładach pracy od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] lipca 2012 r., tj. [...] lata, [...] miesięcy, [...] dni.

Łącznie wysługa na dzień [...] lipca 2012 roku wynosi [...] lat, [...] miesięcy, [...] dni, natomiast łączna wysługa na dzień [...] listopada 2015 r. wynosi [...] lat, [...] miesięcy, [...] dni.

Jednocześnie w uzasadnieniu wymienionego rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w C. wskazał, iż w związku z przedstawionymi przez stronę dokumentami za nieudokumentowany dotychczas okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, prawo do wzrostu uposażenia z tego tytułu stało się wymagalne [...] listopada 2015 r. i przy uwzględnieniu dyspozycji art. 106 ustawy o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1782) zainteresowanemu przysługuje wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień [...] listopada 2015 r. w wysokości [...]%.

Raportem z dnia [...] grudnia 2015 r. policjant domagał się wypłaty należności za trzy lata wstecz z tytułu zaliczenia do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w C., dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, domagał się również wydania w tej sprawie decyzji. KPP w C. uznał, iż intencją strony nie było złożenie odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Powyższe strona potwierdziła również w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w R. (notatka służbowa z dnia [...] stycznia 2016 r.).

W dniu [...] grudnia 2015 r. KPP w C. skierował do strony pismo [...], które było odpowiedzią na raport policjanta z dnia [...] grudnia 2015 r.

W dniu [...] grudnia 2015 r. policjant wniósł odwołanie od ww. pisma do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R.. Stwierdził, iż przedmiotowe pismo traktuje jako decyzję administracyjną. Ponadto domagał się wypłaty należności za trzy lata wstecz z tytułu zaliczenia na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. KPP w C. do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym.

Pismo z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] w C. w ocenie KWP w R. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i art. 107 k.p.a. Jest ono jedynie informacją skierowaną do strony w odpowiedzi na jego raport z dnia [...] grudnia 2015 r.

KWP z siedzibą w R. wydał w dniu [...] lutego 2016 r. postanowienie nr [...], na mocy którego stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w C.

Policjant wniósł o uzupełnienie postanowienia nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. KWP z siedzibą w R. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. organ odmówił uzupełnienia wskazanego postanowienia.

J. K. wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r., powołując się na art. 154 k.p.a., zwrócił się o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany decyzji – ostatecznej – rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Organ odmówił zmiany rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. KPP w C.

W dniu [...] października 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w C. wydał decyzję nr [...], na mocy której, powołując się na artykuł 106 ust. 1 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 4 i § 5 Rozporządzeniem MSWiA z dnia [...] grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 – ze zmianami) – odmówił wypłacenia J. K. dodatku do wysługi lat za okres trzech lat wstecz w związku z zaliczeniem do wysługi dotychczas nieudokumentowanych okresów zatrudnienia. Organ wyjaśnił, iż zmiana wysokości uposażenia rozpoczyna bieg – zgodnie z art. 106 ustawy o Policji – od momentu zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, a więc powoduje skutki na przyszłość i nie może być podstawą do obliczania uposażenia wstecz.

J. K. złożył odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r., w którym podniósł, iż organ niezasadnie odmówił mu wypłaty wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat za 3 lata wstecz od dnia złożenia raportu o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. KPP w C. Strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 107 ust. 1 i 3 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, niewyczerpujące zebranie w sprawie materiału dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wniósł o wydanie decyzji reformatoryjnej, uwzględniającej w całości jego żądanie. Zaznaczył, że jego roszczenie powstało w momencie wejścia do obrotu prawnego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. KPP w C.

KWP w R. stwierdził, że o terminie nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz o jego procentowej wysokości rozstrzygnął w dniu [...] grudnia 2015 r. KPP w C., wydając decyzję nr [...], która w dacie wydania decyzji nr [...] KPP w C. z dnia [...] października 2016 r. stanowiła ostateczną decyzję administracyjną.

W konsekwencji decyzja nr [...] KPP w C. z dnia [...] października 2016 r., rozstrzygając w istocie o odmowie wypłaty dodatku z tytułu wysługi lat za okres trzech lat wstecz w związku z zaliczeniem do wysługi lat nieudokumentowanych okresów zatrudnienia, a więc prawa nabytego przez stronę na mocy pozostającej w obrocie prawnym decyzji rozkazu personalnego nr [...] KPP w C. z dnia [...] grudnia 2015 r., dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Wada decyzji nr [...] KPP w C. z dnia [...] października 2016 r. stanowi jednocześnie przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Z pisma z dnia [...] października 2016 r. wynika, iż strona wnosi odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r. KPP w C. W trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji nie może orzekać na podstawie art. 156 k.p.a. z uwagi na inny zakres i charakter jego działania jako organu odwoławczego. Uprawnienia organu nadzoru są węższe od uprawnień organu odwoławczego. Wyłącznie wyraźne wskazanie przez stronę, że rezygnuje z trybu odwoławczego na rzecz postępowania nadzwyczajnego umożliwia orzekanie o nieważności decyzji na wniosek strony złożony przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu z treści odwołania jednoznacznie wynika, że rezygnacja z postępowania odwoławczego nie była zamiarem strony.

Przepis art. 138 § 1 kpt 2 k.p.a. nie określa przesłanek skutkujących umorzeniem postępowania administracyjnego, dlatego też dopuszczalność umorzenia postępowania w tym względzie należy określać przede wszystkim przez pryzmat przesłanki określonej w art. 105 § 1 k.p.a., z którego to przepisu wynika, iż organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, odpowiednio w całości lub w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania może natomiast wynikać z przyczyn materialno-prawnych lub procesowych. Przyczyną bezprzedmiotowości postępowania w niniejszej sprawie jest wcześniejsze rozstrzygnięcie danej kwestii inną decyzją ostateczną.

Organ zaznaczył, że KPP w C. w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w rozstrzygnięciu, określając termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lipca 2012 r. w wysokości [...], nie uwzględnił norm przepisów ustawy o Policji i rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów. Natomiast w uzasadnieniu decyzji, powołując się na art. 106 ustawy o Policji, KPP określił, iż stronie przysługuje wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień [...] listopada 2015 r. w wysokości [...]. Przedmiotowe kwestie, zdaniem KWP, wobec aktualnego braku podstaw do ich merytorycznego rozstrzygnięcia, wymagać będą wyjaśnienia dopiero w przypadku ewentualnego dokonania przez właściwy organ oceny istnienia przesłanek weryfikacji w odpowiednim trybie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. KPP w C.

J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania pozytywnej dla niego decyzji administracyjnej.

Skarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:

1) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. § 5 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy organy były związane do ich zastosowania,

2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezzasadne uchylenie decyzji organu I instancji i w konsekwencji umorzenie w całości postępowania tego organu , w sytuacji gdy przepis prawa materialnego obligował organy Policji do wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem strony,

3) naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonej decyzji, nieuwzględnienie obowiązującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych korzystnej dla strony,

4) naruszenie art 7 i cyt. 8 k.p.a. poprzez zignorowanie interesu strony i zinterpretowanie zróżnicowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych na niekorzyść skarżącego,

5) naruszenie zasady procesowej określonej w art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie się przez organ lI instancji od podjęcia merytorycznego a zarazem reformatoryjnego, rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącego Komendant Powiatowy w C. w orzeczeniu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] rozstrzygnął na korzyść strony jedynie żądanie zaliczenia do wysługi, okresu pracy w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym rodziców, pominął zaś kwestię wyrównania za okres trzech lat wstecz – od [...] grudnia 2012 r. do [...] grudnia 2015 r.

Organ odwoławczy świadomie wprowadził stronę postępowania w błąd, stwierdzając w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż zagadnienie to było wcześniej procedowane i rozstrzygnięte w decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Organ II Instancji za kluczowy argument przemawiający za uchyleniem i umorzeniem w całości postępowania pierwszej instancji przyjął fakt zaistnienia bezprzedmiotowości postępowania organu I instancji.

Zdaniem skarżącego w rozstrzyganej sprawie w obrocie prawnym istniała norma prawa materialnego, która niejako zobowiązywała organ I instancji do wydania korzystnej decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenia zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest legalność decyzji (rozkazu personalnego) wydanej w przedmiocie odmowy wypłaty funkcjonariuszowi Policji różnicy wysokości uposażenia. Różnica stanowisk między organami Policji a skarżącym polega na sposobie liczenia terminu trzyletniego przedawnienia (art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) oraz ma przyjęciu, że kwestia przedawnienia była już przedmiotem rozstrzygnięcia w ostatniej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Organ nie podziela stanowiska skarżącego, który twierdzi, iż brak było podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego.

Przy tak sformułowanym zagadnieniu spornym skład orzekający w sprawie niniejszej dostrzega potrzebę rozróżnienia jako odrębnych dwóch kwestii: po pierwsze – ustalenia prawa do uposażenia/ustalenia prawa do wyższego uposażenia (uwzględniającego dłuższą wysługę lat); po drugie – wypłaty uposażenia po jego ustaleniu (podwyższeniu) decyzją administracyjną (rozkazem personalnym). W rozpoznawanym przypadku mamy do czynienia ze sporem o wypłatę ustalonego, podwyższonego uposażenia a nie z zagadnieniem ustalenia prawa do uposażenia. Z uwagi jednakże na ścisły związek tych dwóch kwestii (de facto uzależnienia wypłaty uposażenia od wcześniejszego ustalenia jego wysokości), niezbędne jest dokonanie szerszego wywodu dotyczącego ustalania i przedawniania się roszczeń z tytułu prawa do uposażenia funkcjonariuszy Policji.

Przede wszystkim jednak ocenić należy dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej dla sporu o wypłatę uposażenia funkcjonariusza Policji. W tym przedmiocie w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że spory o roszczenia o uposażenie ze stosunków służbowych podlegają rozstrzygnięciu na drodze sądowoadministracyjnej. Kwestię tę przesądził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 maja 1995 r. o sygnaturze akt I PZP 13/95 (OSNP 1995/23), w której uznano, że droga sądowa do dochodzenia przez funkcjonariusza Policji przed sądem powszechnym uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przewidzianych w rozdziale 9 ustawy o Policji wraz z odsetkami, jest niedopuszczalna. Tym samym, w sprawach o uposażenie funkcjonariuszy Policji mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (vide wyrok z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 343/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Oznacza to właściwość sądu administracyjnego w rozpoznawaniu spraw dotyczących uposażenia funkcjonariuszy Policji, w tym spraw o wypłatę uposażenia.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, czynność wypłaty uposażenia funkcjonariusza Policji jest czynnością materialno - techniczną określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zaś czynność odmowy wypłaty tego uposażenia powinna mieć formę decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego). Wynika to z następujących okoliczności:

Przepisy ustawy o Policji nie kwalifikują w określony sposób czynności wypłaty uposażenia, a jedynie wskazują w art. 105 ust. 2 ustawy o Policji, iż uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym płatne są miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Skutki prawne związane z wypłatą uposażenia powodują, że czynności tej nie sposób zakwalifikować wyłącznie jako czynności faktycznej polegającej na wykonaniu zlecenia przelewu określonej sumy pieniędzy lub dokonania wypłaty gotówki bezpośrednio do rąk funkcjonariusza. Skutki tej czynności uprawniają do jej zakwalifikowania jako czynności prawnej, mającej znaczenie dla uprawnień i obowiązków funkcjonariusza Policji. Z chwilą wypłaty uprawnienie do uposażenia zostaje bowiem zaspokojone, a organ przestaje być dłużnikiem policjanta. Na tej podstawie czynność wypłaty uposażenia wynikającego ze stosunku prawnego (służbowego), zaliczanego do kategorii stosunków publicznoprawnych, można traktować jako czynność dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc czynność z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Pogląd ten, prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości (vide np. wyrok z dnia 9 czerwca 2011 r., IV SA/Gl 817/10 oraz przytoczone tam orzecznictwo, dostępne w CBOSA).

Uprawniony jest także wniosek, że odmowa dokonania czynności materialno-technicznej, a więc negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, której pozytywne rozstrzygnięcie nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, powinno przybrać formę takiej decyzji. Organ powinien bowiem wykazać, z jakich powodów świadczenie, które co do zasady przyznawane jest w formie czynności materialno-technicznej, jest w danym konkretnym przypadku nienależne. Jest zobowiązany przedstawić prawną i faktyczną argumentację uzasadniającą odmowę i powinien wykazać, dlaczego w jego ocenie stan sprawy jest inny niż określony przepisem warunkującym przyznanie świadczenia. W takiej sytuacji najsilniejsze gwarancje procesowe daje stronie załatwienie sprawy odmownie w formie decyzji administracyjnej zawierającej uzasadnienie stanowiska organu, umożliwiającej wdrożenie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, odmowa dokonania czynności materialno-technicznej w formie decyzji administracyjnej najpełniej chroni interes społeczny oraz interes strony (vide np. wyroki z dnia 2 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1934/15; z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1572/16; z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 402/16; z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1329/15, z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 491/17, dostępne w CBOSA).

Z sytuacją wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej o odmowie dokonania czynności materialno-technicznej wypłaty podwyższonego uposażenia (uwzględniającego podwyższony dodatek za wysługę lat) mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Wybrana forma rozstrzygnięcia sprawy przez organy Policji jest zatem prawidłowa.

Pozostaje zatem do rozważenia problem oceny tego, czy organ odwoławczy trafnie uznał, że w sprawie wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. uznał bowiem, iż skoro w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w C. rozstrzygnął o terminie nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz o jego procentowej wysokości, to sprawa odmowy "wypłaty dodatku z tytułu wysługi lat za okres trzech lat wstecz w związku z zaliczeniem do wysługi lat nieudokumentowanych okresów zatrudnienia" dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ww. decyzją ostateczną, tj. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r.

Przedmiotowy pogląd organu odwoławczego jest, w ocenie Sądu, błędny. Organ odwoławczy utożsamia bowiem kwestię ustalenia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat z kwestią nabycia prawa do dodatku z tytułu wysługi lat za okres trzech lat wstecz. Zdaniem Sądu kwestie te należy odróżnić. I tak ustalenie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat dotyczy problemu wymagalności roszczenia, natomiast kwestia nabycia prawa do tego dodatku za okres trzech lat wstecz (od daty [...] listopada 2015 r. – tj. od daty złożenia przez funkcjonariusz raportu o wliczeniu do stażu pracy okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców) dotyczy problemu przedawnienia roszczeń.

Zatem w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. organ orzekł o wymagalności roszczenia, uznając, że jest ono wymagalne od [...] listopada 2015 r., o czym wprost stanowi uzasadnienie tego rozkazu. Organ nie orzekał natomiast o przedawnieniu tego roszczenia.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy błędnie przyjął, iż wobec zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji wobec jego bezprzedmiotowości (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy uwzględni zaprezentowaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz ocenę prawną.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.