Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2984/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 10
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 maja 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. NSA Janina Kosowska /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 794/12 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. B. 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądza od skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 330 (trzysta trzydzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 794/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę "Rady m.st. Warszawy" z dnia [...] sierpnia 2000r., Nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. B., stwierdził nieważność paragrafu 88 punkt 1 tiret 11 zaskarżonej uchwały oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Spółka z o.o. S. z siedzibą w S., zwana dalej skarżącą, wezwała pismem z dnia [...] lutego 2012r. Radę Miasta Stołecznego Warszawy do usunięcia naruszenia prawa Spółki Uchwałą Nr. [...] z dnia [...] sierpnia 2000r, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy B., w którym teren oznaczony jako kwartał UH/B przeznaczono na usługi handlu i biur. Natomiast według § 88 pkt 1 tiret 11 tego planu istnieje zakaz lokalizowania zabudowy na działce oznaczonej symbolem UH/B1.5, którą określono jako wewnętrzny dojazd lub ciąg pieszy. Część omawianego terenu oznaczonego UH/B1.5 przedziela działkę ewidencyjną nr [...], natomiast pozostała część przebiega wzdłuż działki, co uniemożliwia jej funkcjonalną zabudowę i narusza interes prawny Spółki jako użytkownika wieczystego. Podano, że ze względu na przewidziane tym planem ograniczenie możliwości zabudowy, w projekcie budowlanym zaplanowano przejazd pod budynkiem biurowym zrealizowanym na podstawie pozwolenia na budowę zgodnie z decyzją Nr [...] Prezydenta m.st.Warszawy z dnia [...] kwietnia 2009r, co zmniejsza powierzchnię użytkową budynku w stosunku do zamiarów użytkownika wieczystego i wprowadza dysfunkcję w zagospodarowaniu terenu.

Wobec bezskutecznego wezwania, Spółka powołując się na przepis art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( DZ.U z 2001r Nr.142, poz.1591 ze zm.) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazaną uchwałę Rady Gminy Warszawa-Centrum Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy B. ( Dz Urz Wojew. Mazow. nr [...], poz. [...]) w części dotyczącej § 88 pkt1 tiret 11 zawierającego zakaz lokalizowania zabudowy na działce oznaczonej symbolem UH/B1.5, która stanowić ma wewnętrzny dojazd lub ciąg pieszy. Podano, że część tego terenu przedziela działkę nr [...], co uniemożliwia jej funkcjonalną zabudowę, naruszając interes prawny skarżącej. Wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części wskazała, że dla takiego ograniczenia możliwości zabudowy działki budowlanej nie można dopatrzeć się jakiegokolwiek uzasadnienia. Wszystkie działki sąsiednie mają dobry dojazd i dojście do dróg publicznych. Dodano, że ze względu na ograniczenie możliwości zabudowy przedmiotowej działki skarżąca musiała w projekcie budowlanym przewidzieć pod budynkiem biurowym przejazd, co istotnie zmniejszyło powierzchnię zabudowy. W ocenie skarżącej, wskazane okoliczności świadczą o naruszeniu jej interesu prawnego, wynikającego z ochrony przewidzianej w art. 140 kc oraz art. 31 ust. 3 i art. 64 ust 3 Konstytucji RP. Stwierdziła, że w odniesieniu do działki nr [...] nie występuje żadna z przesłanek określonych we wskazanych przepisach Konstytucji RP uzasadniająca ograniczenie prawa własności, w tym zwłaszcza prawa do racjonalnej zabudowy nieruchomości. Zdaniem skarżącej, kwestionowane ustalenia planu, ingerując zbyt daleko w prawo użytkownika wieczystego, stanowią nadużycie uprawnień organu planistycznego, wynikających z art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Rada m. st. Warszawy, zwana dalej Radą, wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że skarżąca nie wykazała bezpośredniego związku pomiędzy jej indywidualną sytuacją prawną, a zaskarżoną uchwałą, tym samym nie wykazała w jaki sposób doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Wskazała, iż skarżąca wywodzi swój interes prawny z przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętej planem, a jego naruszenia dopatruje w zmniejszeniu powierzchni użytkowej budynku w stosunku do zamiarów oraz wprowadzeniu dysfunkcji w zagospodarowaniu terenu. Rada zauważyła, iż działka skarżącej stosownie do ustaleń planu położona jest w kwartale UH/B – tereny usług handlu i biur. Zgodnie z § 88 ust 1 zaskarżonej uchwały dla kwartału UH/B1 wprowadzono zakaz lokalizowania zabudowy na działce oznaczonej symbolem UH/B1.5 (wewnętrzne dojazdy lub ciągi piesze). W trakcie sporządzania planu teren ten jednoznacznie określony został przez projektanta oraz sporządzającego plan jako konieczny ciąg komunikacyjny służący do obsługi układu urbanistycznego. Zdaniem Rady, w niniejszej sprawie nie zachodzi ani naruszenie obowiązującego porządku prawnego ani naruszenie interesu prawnego skarżącej. Plan został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie, określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Rada stwierdziła ponadto, iż nie podziela argumentacji skarżącej co do naruszenia jej interesu prawnego, poprzez nadmierną ingerencję w prawo własności i tym samym nadużycia władztwa planistycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę, stwierdził nieważność paragrafu 88 punkt 1 tiret 11 zaskarżonej uchwały. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, po uprzednim przytoczeniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej w skrócie usg, stwierdził, iż skarżąca z tytułu posiadania prawa wieczystego użytkowania nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą posiada legitymację procesową do wniesienia skargi w trybie wskazanego przepisu i wniesiona skarga spełnia wszystkie wymogi formalne, warunkujące jej rozpoznanie.

Na wstępie, Sąd I instancji podkreślił, iż prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej w skrócie uzp, w tym art. 4 ust. 1. Na mocy przepisów tej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Nie oznacza to jednak niczym nieograniczonego władztwa organu gminy uchwalającego plan miejscowy w kształtowaniu prawa własności innych podmiotów.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 uzp, w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organ planistyczny, uchwalając plan miejscowy, obowiązkowi temu nie sprostał w zakresie w jakim ustalenia tego planu dotyczą działki nr [...], będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej.

Sąd wskazał, iż według ustaleń planu przedmiotowa działka położona jest w kwartale oznaczonym symbolem UH/B1 (§ 88), który wchodzi w skład terenu przeznaczonego pod usługi handlu i biura, oznaczonego symbolem UH/B (§ 85). Kwartał UH/B1 jak wynika z ustaleń zawartych w § 88 ust. 1 zaskarżonej uchwały został podzielony na jednostki urbanistyczne oznaczone symbolami UH/B1.1, UH/B1.2, UH/B1.3, UH/B1.4 i UH/B1.5, przy czym pierwsze cztery to tereny budowlane nowych inwestycji (tiret 10). Natomiast zgodnie z zapisem zawartym w § 88 ust. 1 tiret 11 zaskarżonej uchwały dla terenu oznaczonego symbolem UH/B1.5 ustanowiono zakaz lokalizowania zabudowy, z jednoczesnym wskazaniem "(wewnętrzne dojazdy lub ciągi piesze)". Ustalenie to, w ocenie Sądu, pozostaje w wyraźnej sprzeczności z art. 10 ust. 1 pkt 1 uzp, bowiem skoro z wyjaśnień Rady wynika, że teren ten został przeznaczony pod układ komunikacji pieszej, to w sposób wadliwy został on oznaczony symbolem UH/B1.5, gdyż w planie symbolem tym zostały oznaczone tereny przeznaczone pod zabudowę. Sąd zauważył, iż § 20 ust. 1 zaskarżonej uchwały zawiera ustalenia dla terenów przeznaczonych pod ciągi piesze, które oznaczono symbolem KP. Organ planistyczny, przyjmując dla spornego terenu takie właśnie przeznaczenie, powinien zatem w planie oznaczyć go właściwym dla takich terenów symbolem KP. Sąd podkreślił jednocześnie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego powinien zawierać regulacje czytelne i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury, co do przeznaczenia terenu, to może stanowić zagrożenie dla standardów państwa prawa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych (por. wyroki NSA z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1854/08, z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1458/11).

W świetle powyższego, Sąd I instancji uznał, że kwestionowane przez skarżącą ustalenie planu zawarte w § 88 ust. 1 tiret 11 zaskarżonej uchwały poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy na terenie oznaczonym symbolem pod usługi handlu i biur, w tym pod zabudowę, jest niejasne, a wręcz niezrozumiałe, skoro zamiarem organu planistycznego było teren spornej działki przeznaczyć pod wewnętrzne dojazdy i ciągi piesze. Ustalenie to narusza § 3 pkt 1 i 5 zaskarżonej uchwały, które stanowią, że plan zawiera ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania oraz dotyczące zasad obsługi obszaru w zakresie komunikacji kołowej, pieszej i rowerowej. W tych warunkach Sąd stwierdził, że sporne ustalenie zawarte w części szczegółowej tekstu planu jest sprzeczne z jego ustaleniami ogólnymi, tym samym dotknięte jest istotną wadą, powodującą konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu, przedmiotowa uchwała w zaskarżonej części narusza w sposób istotny interes prawny skarżącej, bowiem ogranicza możliwość zabudowy działki będącej w jej użytkowaniu wieczystym. Sąd dodał również, iż w odpowiedzi na skargę Rada nie wykazała, że przyjęte rozwiązanie o przeznaczeniu części działki nr [...] jest usprawiedliwione racjonalnością, interesem społecznym w sytuacji, gdy z rysunku planu wyraźnie wynika, że wszystkie kwartały znajdujące się na terenie UH/B1 posiadają dostęp do drogi publicznej. W tych warunkach Sąd uznał, że ustalenie to - w sytuacji, gdy nie jest usprawiedliwione żadnymi szczególnymi okolicznościami - narusza prawo skarżącej jako wieczystego użytkowania i stanowi o nadużyciu władztwa planistycznego.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożyła Rada m. st. Warszawy. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawy kasacyjne wskazała:

1/ naruszenie prawa materialnego, tj.:

– art. 101 ust. 1 usg przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej,

– art. 10 ust. 1 uzp poprzez przyjęcie, że organ planistyczny nie sprostał obowiązkowi, o którym mowa w tym przepisie w odniesieniu do działki skarżącej,

– art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności postanowień planu,

2/ naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, poprzez jego niezastosowanie do oceny stanu faktycznego sprawy i nieoddalenie skargi,

– art. 147 § 1 ppsa poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części pomimo braku naruszenia prawa przez Radę.

W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne Rada wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi.

W uzasadnieniu, po uprzednim przytoczeniu stanu faktycznego sprawy, Rada podniosła, że w jej ocenie w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej. Zauważyła, iż w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kpa, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 usg może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. W ocenie Rady, Sąd I instancji uznając, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej naruszył art. 101 ust. 1 usg.

Rada stwierdziła, iż zaskarżona uchwała opracowana została zgodnie z wymogami uzp, w tym art. 10 ust. 1 pkt 2. Wskazała, iż dla kwartału UH/B1, w którym położona jest działka skarżącej, a który obejmuje prawie 3,5 ha, oprócz funkcji usługowych, takich jak handel, wystawiennictwo, biura, należało wprowadzić również funkcje pomocnicze (w tym wewnętrzne ciągi piesze). Rada stwierdziła, iż wbrew twierdzeniom Sądu I instancji teren UHB1.5, dla którego wprowadzono w planie zakaz zabudowy i w nawiasie zaznaczono, iż jest to teren dojazdów wewnętrznych i ciągów pieszych, różni się od terenów oznaczonych w planie symbolem KP (ciągi pieszo-jezdne). O ile w pierwszym przypadku chodziło o takie zorganizowanie przestrzeni na terenie UHB1, którego częścią jest teren UHB1.5, aby komunikacja piesza umożliwiła właściwe zorganizowanie przestrzeni, to ciągi pieszo-jezdne, oznaczone symbolem KP, mają stanowić np. połączenia ulic publicznych. Rada zauważyła, iż z ustaleń planu wynika, że został wprowadzony podział na tereny komunikacji publicznej (kołowej i pieszej), rozumianej jako drogi publiczne lub publicznie dostępne oraz na tereny budowlane prywatne. Dla każdej z tych kategorii przewidziano odrębne ustalenia. Jednostka urbanistyczna oznaczona symbolem UHB1.5 jest częścią terenu inwestycyjnego UHB1, która została wyłączona z zabudowy (§ 88 ust. 1 tiret 11), ale może być częścią działki budowlanej zagospodarowanej jako droga wewnętrzna (piesza, kołowa, pożarowa). W planie nie wyznaczono osobnej kategorii dróg wewnętrznych. Tereny oznaczone w planie symbolem KP stanowią natomiast element terenów komunikacji publicznej, przeznaczonej dla publicznego ruchu pieszego lub pieszo-jezdnego i zgodnie z intencjami planu nie są traktowane jako drogi wewnętrzne.

W świetle powyższego Rada uznała, że w niniejszej sprawie doszło tym samym do naruszenia również wskazanych w drugiej podstawie kasacyjnej przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż podstawy, na których została oparta, są w części usprawiedliwione.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej w skrócie usg, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 usg, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 usg podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego – wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać nie tylko naruszenie prawa, ale i naruszenie własnego interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Zauważyć należy, że o istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego. O powodzeniu skargi przesądza wobec tego wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego (por. np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżąca jako użytkownik wieczysty działki nr [...], znajdującej się na obszarze objętym planem miejscowym, ma interes prawny, o którym stanowi art. 101 ust. 1 usg. Przedwczesne było jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznanie przez Sąd I instancji, że naruszenie tego interesu, polegające na ograniczeniu możliwości zabudowy działki będącej w jej użytkowaniu wieczystym, uzasadniało w warunkach niniejszej sprawy stwierdzenie nieważności § 88 pkt 1 tiret 11 zaskarżonej uchwały.

Mając na uwadze kryterium kontroli sądowoadministracyjnej, jakim jest zgodność z prawem przedmiotu zaskarżenia, wskazać należy, iż obowiązek sądu administracyjnego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego (zob. np. wyroki NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 355/11, i z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1847/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd I instancji, stwierdzając nieważności § 88 pkt 1 tiret 11 zaskarżonej uchwały, nie dokonał natomiast wnikliwej kontroli zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie. Wskazana przez ten Sąd wewnętrzna rozbieżność planu sama w sobie nie może stanowić uzasadnionej podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części, jeśli Sąd nie dokonał oceny tych zapisów pod kątem istotnego naruszenia przepisów ustawowych. Jeżeli nawet został naruszony interes prawny skarżącej, to zabrakło wnikliwej oceny, czy naruszenie to jest na tyle istotne, aby stwierdzić nieważność wskazanej części uchwały.

Zauważyć należy, iż mimo odmiennego charakteru dróg publicznych i dróg wewnętrznych, wyznaczenie w planie miejscowym terenów tych ostatnich jest uprawnieniem gminy realizowanym w granicach przyznanego jej tzw. władztwa planistycznego. W przypadku ich wyznaczenia, przedmiotem kontroli sądu administracyjnego może i powinno być objęte, czy w konkretnej sprawie nie doszło do przekroczenia tego uprawnienia.

W warunkach niniejszej sprawy, pomimo twierdzeń Rady zawartych w odpowiedzi na skargę o konieczności zaplanowania terenu UH/B1.5 (wewnętrzne dojazdy lub ciągi piesze) jako ciągu komunikacyjnego służącego do obsługi układu urbanistycznego, Sąd I instancji, stwierdzając wadliwość oznaczenia tego terenu nie rozważył dogłębnie, czy teren ten nie ma charakteru odmiennego od terenu KP (ciągi piesze i pieszo-jezdne) i czy rzeczywiście jego przeznaczenie pod wewnętrzne dojazdy lub ciągi piesze stanowi naruszenie obiektywnego porządku prawnego.

Zauważyć należy, iż w oparciu o akta niniejszej sprawy nie można ustalić w istocie gdzie konkretnie zlokalizowana jest działka nr [...], a tym samym, czy i w jakim zakresie działka ta położona jest na terenie oznaczonym symbolem UH/B1.5. Brak uwidocznienia w aktach sprawy podziału geodezyjnego terenu, objętego planem miejscowym, uniemożliwia ponadto ustalenie, czy rzeczywiście wszystkie działki, znajdujące się na terenie objętym symbolem UH/B1, mają dostęp do drogi publicznej. Stwierdzenie przez Sąd, iż wszystkie kwartały znajdujące się na terenie UH/B1 posiadają taki dostęp nie jest równoznaczne z tym ustaleniem i nie pozwala ocenić zasadności twierdzeń Rady zawartych w odpowiedzi na skargę o konieczności zaplanowania do obsługi układu urbanistycznego przedmiotowego ciągu komunikacyjnego.

W warunkach niniejszej sprawy, podniesiony w podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 usg uznać należy tym samym za usprawiedliwiony, zaś stanowisko Sądu I instancji, że Rada, uchwalając plan miejscowy, nie sprostała obowiązkowi, o którym mowa w przepisie art. 10 ust. 1 ust. 1 uzp w odniesieniu do działki skarżącej – za przedwczesne. Okoliczność ta winna być poddana ocenie Sądu w toku ponownego rozpoznania niniejszej sprawy. W toku ponownego jej rozpoznawania, konieczne jest uprzednie uzupełnienie akt sprawy o dokumenty, z których wynika rozmieszczenie poszczególnych numerów działek, a w tym działki o nr. [...], na terenie objętym kontrolą oraz wyjaśnieniu kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącej, gdy jak podaje w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, że na obszarze oznaczonym symbolem UH/B1.5 zrealizowany został budynek biurowy na podstawie pozwolenia na budowę ( decyzja Nr [...] Prezydenta m.st.Warszawy, a także uzupełnienie stanowiska Rady co do przyczyn zaplanowania do obsługi układu urbanistycznego przedmiotowego ciągu komunikacyjnego UH/B1.5. Zatem Sąd ten, uwzględniając powyższe uwagi, dokona ponownie oceny legalności zaskarżonej części uchwały.

Ponadto dla zachowania porządku, zwrócić można uwagę na oczywiste omyłki pisarskie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; na str.4 w wierszu 6 wskazano na datę ustawy z dnia 7 lipca 19994r, a wierszu 20 podano nazwę ulicy B., zamiast B.,

Na zakończenie zauważyć należy, iż zaskarżona uchwała podjęta została pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), dlatego też w warunkach niniejszej sprawy nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w tym art. 28 ust. 1 tej ustawy.

Zauważyć ponadto należy, iż zgodnie z Dziennikiem Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 2000 r., Nr [...], poz. [...], zaskarżona uchwała Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. B., podjęta została przez Radę Gminy Warszawa–Centrum, a nie przez Radę m.st. Warszawy jak Sąd I instancji podaje w sentencji zaskarżonego wyroku.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ppsa, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ppsa.