Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1274/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi R. K. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, iż decyzja określona w pkt 1 nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących R. K. i M. K. kwotę 974 (dziewięćset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 13 lipca 2004 r. Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. przeprowadzili kontrolę pojazdu z przyczepą znajdującego się w dyspozycji K. R. i K. M. wykonujących działalność gospodarczą w formie spółki prawa cywilnego pod nazwą Prywatne Przedsiębiorstwo Handlowe "A." K. R., K. M.. W wyniku ważenia zestawu jezdnego kontrola ustaliła, iż na drodze o dopuszczalnym nacisku osi pojedynczej na drogę do 80 kN wystąpiły następujące przekroczenia. Na drugiej osi przekroczenie wyniosło 30,71 kN oraz na osi 4 i 5 łącznie 20,43 kN. Kontrolę pojazdu wykonano na stanowisku ważenia pojazdów w N., którego pomiar wykonał geodeta uprawniony, a użyte do ważenia wagi posiadały ważne świadectwa legalizacyjne. Świadectwa legalizacyjne wag użytych do kontroli oraz protokół z pomiary pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów organ dołączył do akt po wniesieniu skargi przez przedsiębiorców. Pojazdem kierował A.K., który podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] września 2004 r. nałożył na K. R. i K. M. karę pieniężną w kwocie 2 520 zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej na drogę o 30,71 kN i karę pieniężną w kwocie 1800 zł za przekroczenie nacisku dopuszczalnego dla potrójnej osi przyczepy (naczepy) o 20,43 kN. Łącznie została nałożona kara pieniężną w kwocie 4320 zł.

Pojazd został zatrzymany do kontroli na ul. [...] w N., gdzie dopuszczony był ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 78,4 kN natomiast kontrolowany zestaw jezdny wykazał nacisk osi pojedynczej – 109,11 kN tj z przekroczeniem o 30,71 kN. Natomiast na tej drodze dopuszczalny był nacisk dla potrójnej osi przyczepy (naczepy) do 163,6 kN, a kontrolowany zestaw jezdny wykazał nacisk – 184,03 kN, tj z przekroczeniem o 20,43 kN.

Od decyzji tej pełnomocnik przedsiębiorców złożył odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wstrzymania jej wykonania. Organ I instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. do czasu dokonania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy.

Skarżący postawił zarzut dokonania kontroli na stanowisku niezalegalizowanym przez geodetę uprawnionego oraz użycie do kontroli wag nie posiadających legalizacji. Skarżący podnosił, iż w aktach sprawy wymaganych dokumentów nie było, a z informacji uzyskanej od kierującego pojazdem wynika, iż w czasie kontroli również mu ich nie okazano. Nadto stwierdzał, iż zestaw jezdny nie był przeładowany, a z oświadczenia przedsiębiorców wynika, iż ładunek był rozmieszczony równomiernie, zatem ustalone wyniki pomiarów wynikły, w ocenie skarżącego, z nierówności stanowiska pomiarowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...], skierowaną do PPH "A." reprezentowanej przez Pana K. P. Kancelaria Prawnicza [...] S S.C. ul. [...] K., na podstawie art. 139 § 1 pkt 1 kpa, art. 61 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515), art. 13g ust. 1 oraz art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), lp. 4 pkt 7 lit. c) i d), lp. 4 pkt 8 lit. c) i d) załącznika do tej ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powołując się na przytoczone przepisy organ administracji stwierdził, iż pojazd został zatrzymany do kontroli na ul. [...] w miejscowości N., gdzie dopuszczalny nacisk kontrolowanych osi na drogę wynosił odpowiednio (dla pojedynczej osi napędowej) 78,4 kN i do 163,6 kN dla potrójnej osi przyczepy (naczepy). Kontrola ustaliła przekroczenie tych parametrów, a ponieważ skarżący nie posiadał odpowiedniego zezwolenia na poruszanie się zestawem jezdnym nie spełniającym norm ogólnych, została nałożona kara pieniężna w wysokości określonej w powołanym załączniku do ustawy o drogach publicznych.

Odnosząc się do zarzutu braku legalizacji wag użytych do kontroli i dokonania tej kontroli na nieodpowiednim stanowisku pomiarowym, organ administracji stwierdził, iż kontrolerzy użyli wag z aktualną legalizacją natomiast stanowisko kontrolne było pomierzone przez geodetę uprawnionego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.K. i M. K. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący postawili zarzut naruszenia przepisów postępowania przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z naruszeniem art. 77 kpa.

Skarżący stwierdzili, iż kierujący pojazdem, wbrew twierdzeniom kontrolujących, nie został pouczony o zasadach przeprowadzania pomiarów i przysługujących mu prawach. Nadto w aktach sprawy nie było protokółu z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku kontrolnym oraz świadectw legalizacji wag użytych do kontroli.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, uznając rozważania przeprowadzone w zaskarżonej decyzji za trafne, wnosił o oddalenie skargi.

Na rozprawie pełnomocnik skarżących, popierając skargę dodatkowo podniósł, iż świadectwo legalizacji ponownej wagi (znak fabryczny [...]) wykazanej w protokóle kontroli, jako użytej do ważenia pojazdu, wystawione zostało w dniu [...] marca 2005 r., tj. po dacie przeprowadzenia kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podanych.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarżącymi w sprawie są R. K. i M. K.wykonujący działalność gospodarcza w formie spółki prawa cywilnego pod nazwą Prywatne Przedsiębiorstwo Handlowe "A." S.C. – umowa spółki z dnia [...] grudnia 2000 r.

Zgodnie z przepisem art. 29 kpa stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Spółka prawa cywilnego jest jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, której celem jest wykonywanie działalności gospodarczej przez wspólników, którzy zawarli umowę spółki. Umowę spółki zawarli dwaj przedsiębiorcy, którzy ujawnili się wpisem do ewidencji działalności gospodarczej Burmistrza Miasta C. – R. K. i M. K.. Każde z nich oddzielnie oznaczyło siebie jako przedsiębiorcę pod nazwą Prywatne Przedsiębiorstwo Handlowe "A." S. C. K. R. oraz Prywatne Przedsiębiorstwo Handlowe "A." S.C. K. M..

Główny Inspektor Transportu Drogowego skierował decyzję do "PPH "A." reprezentowanej przez Pana K.P. Kancelaria Prawnicza [...] S.C. ul. [...]K.".

Godzi się zatem zauważyć, iż stroną postępowania w sprawie było Prywatne Przedsiębiorstwo Handlowe "A." S.C. K.R., K.M.. W żadnym przypadku stroną nie był "PPH "A.", do którego to Główny Inspektor Transportu Drogowego skierował zaskarżoną decyzję administracyjną. Zauważenia wymaga także fakt, iż z treści decyzji administracyjnej i jej uzasadnienia nie sposób wywieść, iż dotyczy ona Prywatnego Przedsiębiorstwa Handlowego "A." S.C. K. R.., K. M.. Skierowanie zatem aktu administracyjnego do podmiotu nie będącego stroną postępowania administracyjnego stanowi naruszenie prawa określone art. 156 § 1 pkt 4 kpa. – decyzja został skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. To naruszenie prawa jest uchybieniem oczywistym i niedwuznacznym, w wyniku którego zaistniały skutki prawne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Naruszenie to należy więc zakwalifikować jako rażące stanowiące przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 6 lutego 2001 r. IV SA 2450/98 Wspólnota 2001/8/50, z dnia 27 maja 1988 IV SA 23-28/88 i IV SA 187/88 GAP 1989 nr 13, poz. 43, z dnia 29 czerwca 1987 r. II SA 2145/86 - niepublikowany, wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 1987 r. IV SA 929/86 P.Ż. nr 12 s. 15).

Nie dokonując na tym etapie postępowania merytorycznej oceny zasadności nałożonej kary pieniężnej, należy w tej sytuacji uznać, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ administracji powinien, odnosząc się do zarzutów skarżących (także podniesionych na rozprawie), w sposób należyty wskazać w swym rozstrzygnięciu właściwą stronę postępowania, a następnie prawidłowo doręczyć stronie wydany przez siebie akt dotyczący obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152, art. 200 w związku z art., 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.