Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 250/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1, art. 116a § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 130 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1443
law: Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - tekst jednolity
article: art. 11, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1361
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], decyzją z dnia 27 lipca 2017 r., nr [...], [...], orzekł o solidarnej odpowiedzialności X. X. (dalej zwanego również skarżącym) z A. (dalej zwanej również Spółdzielnią) za jej zaległości podatkowe:

(1) w podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę za miesiąc grudzień 2011 r., maj, czerwiec oraz lipiec 2012 r.;

(2) w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego za miesiąc grudzień 2011 r. oraz za miesiące od stycznia do czerwca oraz sierpień 2012 r.

1.2. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ I instancji wskazał, że Spółdzielnia złożyła deklaracje VAT-7 za miesiąc grudzień 2011 r., maj, czerwiec oraz lipiec 2012 r., w których wykazano kwotę podatku do wpłaty. Złożono również deklaracje roczne o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń, w których zadeklarowano podatek do zapłaty za miesiąc grudzień 2011 r. oraz za miesiące od stycznia do czerwca oraz sierpień 2012 r. Spółdzielnia uregulowała jedynie w części należne zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń za styczeń 2012 r. W pozostałym zakresie nie wywiązała się z ciążących na niej obowiązków. Mając powyższe na uwadze organ I instancji orzekł o:

– odpowiedzialności skarżącej jako płatnika i określił wysokość pobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za grudzień 2011 r. (decyzja z dnia 09 stycznia 2013 r., nr [...]);

– odpowiedzialności skarżącej jako płatnika i określił wysokość pobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2012 r. (decyzja z dnia 22 grudnia 2015 r., nr [...]);

– wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. (decyzja z dnia 05 czerwca 2013 r., nr [...]);

– wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, październik, listopad, grudzień 2012 r. (decyzja z dnia 05czerwca 2013 r., nr [...]).

1.3. Mimo wydania wskazanych decyzji Spółdzielnia nie uregulowała zaległości. Powołując się na art. 116a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., wskazano, że za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Organ I instancji powołał się również na stosowane odpowiednio postanowienia art. 116 O.p. Odwołując się do postanowień ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 175 poz. 1361 ze zm. – dalej w skrócie: "p.u.n."), wskazano, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny (art. 10 p.u.n.). Dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 p.u.n.). Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 p.u.n.). Powołano się również na postanowienia art. 130 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1443 ze zm. – dalej w skrócie: "P.s."), precyzujące przesłanki oraz tryb występowania z wnioskiem o upadłość spółdzielni. W ocenie organu I instancji podstawą ogłoszenia upadłości spółdzielni jest nadwyżka zobowiązań nad aktywami. W kontekście przesłanki bezskuteczności egzekucji wskazano, że zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych skarżącej okazały się nieskuteczne. Zajęte w trakcie postępowania egzekucyjnego ruchomości zostały sprzedane, a kwoty z tego tytułu rozliczone zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], postanowieniami z dnia 30 września 2015 r., oraz 29 września 2016 r., umorzył prowadzone wobec Spółdzielni postępowania egzekucyjne z uwagi na ich bezskuteczność. Ustalono również, że skarżący zgodnie z uchwałą Rady Nadzorczej nr [...] z dnia 04 lutego 2005 r. reprezentował zarząd Spółdzielni. Odwołanie skarżącego nastąpiło w dniu 10 października 2012 r. mocą uchwały nr [...] Rady Nadzorczej Spółdzielni. Ustawowy termin płatności zobowiązań, z których powstały zaległości podatkowe upływał w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółdzielni. Odpowiadając na wezwanie organu I instancji, skarżący nie wskazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności za zobowiązania Spółdzielni. Z Sądu Rejonowego [...] w P. pozyskano informację, że nie złożono wniosków o ogłoszenie upadłości Spółdzielni.

1.4. Powołując się na postanowienia art. 130 § 2 P.s. w zw. z art. 21 ust. 1 p.u.n., wskazano, że w przypadku spółdzielni obowiązek "zgłoszenia w sądzie wniosku" zastępowany jest przez obowiązek zwołania walnego zgromadzenia z postawieniem w porządku dziennym sprawy dalszego istnienia spółdzielni. Istotne znaczenie ma zatem ustalenie, kiedy w przypadku spółdzielni wystąpiła sytuacja niewypłacalności. Od tego momentu rozpoczyna się bowiem bieg terminu do zgłoszenia upadłości, o którym mowa w art. 21 ust. 1 p.u.n. W przypadku spółdzielni wymóg ten należy uznać za spełniony, jeżeli w ww. wskazanym terminie, liczonym od momentu pojawienia się sytuacji, w której ogólna wartość aktywów spółdzielni nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich jej zobowiązań, zarząd tej spółdzielni zwoła walne zgromadzenie, na którego porządku obrad zamieści sprawę dalszego jej istnienia. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] zebrany w sprawie materiał jednoznacznie wskazuje, że trudności z regulowaniem zobowiązań przez Spółdzielnię pojawiły się w 2011 r. Już w tym okresie były wobec niej prowadzone postępowania egzekucyjne. Spółdzielnia zaprzestała terminowo płacić podatek od towarów i usług już za grudzień 2010 r. oraz podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń począwszy od rozliczenia za miesiąc listopad 2011 r. O pogarszającej się kondycji finansowej Spółdzielni świadczą także dane zawarte w sprawozdaniach finansowych za lata 2011-2012. Na dzień 31 grudnia 2011 r. wartość zobowiązań wynosiła [...] zł, natomiast majątek stanowił kwotę [...]zł. Wartość zobowiązań Spółdzielni na dzień 31 grudnia 2012 r. wynosiła [...] zł przy wartości majątku [...] zł. Zważywszy na fakt, że na dzień 31 grudnia 2011 r. majątek skarżącej nie wystarczał już na pokrycie wszystkich zaległości należy przyjąć, iż już wówczas nastąpiła sytuacja, w której zaistniały podstawy do zwołania we właściwym czasie walnego zgromadzenia oraz do niezwłocznego zgłoszenia wniosku do Sądu o ogłoszenie upadłości po podjęciu uchwały przez walne zgromadzenie o postawieniu Spółdzielni w stan upadłości. Uchybienie tym obowiązkom przez zarząd prowadzi do wniosku, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło z winy jego członków. Omówiono również wysokość zaległości podatkowych Spółdzielni jak również wskazano na prowadzone względem niej przez organ I instancji postępowania egzekucyjne. W ocenie organu I instancji skarżący jako członek zarządu Spółdzielni, nie dopełnił żadnej z przesłanek, które mogłyby skutkować zwolnieniem go z odpowiedzialności za zaległości Spółdzielni.

2.1. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

2.2. Decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zarzucono naruszenie:

– art. 122, art. 123, art. 191 O.p. – poprzez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy;

– art. 122, art. 187 § 1, i art. 191 O.p. – poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego

– art. 116a w zw. art. 116 O.p. – poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki egzoneracyjne wyłączające odpowiedzialność odwołującego.

3.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P., decyzją z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...], uchylił wymienioną na wstępie decyzję w całości oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu Spółdzielni za jej zaległości w:

(1) podatku od towarów i usług oraz należne odsetki za zwłokę od tych zaległości na dzień wydania decyzji za miesiąc grudzień 2011 r., maj, czerwiec oraz lipiec 2012 r.;

(2) w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń, należne odsetki za zwłokę od tych zaległości na dzień wydania decyzji oraz koszty postępowania egzekucyjnego za miesiąc grudzień 2011 r. oraz za miesiące od stycznia do czerwca oraz sierpień 2012 r.

3.2. Organ II instancji wskazał również, że powyższa odpowiedzialność jest solidarna z odpowiedzialnością Spółdzielni oraz odpowiedzialnością J. W. (prezesa zarządu Spółdzielni) i odpowiedzialnością B. N. (jako członka zarządu Spółdzielni).

3.3. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji, w kontekście postanowień art. 116 oraz art. 116a O.p., wskazał, że przesłankami do wydania orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich są: (1) istnienie zaległości z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu, (2) bezskuteczność prowadzonej w stosunku do podmiotu egzekucji, (3) nie wykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo nie wykazanie braku winy, gdy działania w tym kierunku nie zostały podjęte, (4) nie wskazanie przez członka zarządu mienia podmiotu umożliwiającego zaspokojenie w znacznej części zaległości podatkowych tegoż podmiotu. W orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy zobowiązany jest wykazać jedynie fakt pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość podatkową oraz bezskuteczność prowadzonej egzekucji przeciwko podmiotowi. Ciężar wykazania okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa natomiast na członku zarządu. Powyższe nie zwalnia jednak organu z obowiązku zbadania czy nie wystąpiły przesłanki uwalniające od odpowiedzialności. W kontekście sentencji decyzji organu I instancji stwierdzono, że zawarte w niej rozstrzygnięcie nie wskazuje rzeczywistego charakteru odpowiedzialności. Redakcja sentencji decyzji organu I odnosi się jedynie do solidarnej odpowiedzialności ze Spółdzielnią, co może prowadzić do wyłączenia reżimu odpowiedzialności solidarnej z pozostałymi członkami zarządu.

3.4. Wyjaśniono, że w skład zarządu Spółdzielni w okresie od stycznia 2012 r. do września 2012 r. wchodzili: J. W., B. N. oraz X. X.. Skarżący sprawował funkcję członka zarządu do dnia 10 października 2012 r., tj. do dnia podjęcia przez Radę Nadzorczą Spółdzielni uchwały o wykluczeniu skarżącego z członkostwa w spółdzielni oraz odwołaniu z funkcji członka zarządu z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Względem pozostałych członków zarządu wydano odrębne decyzję orzekające o ich odpowiedzialności. W kontekście bezskuteczności egzekucji wskazano na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 września 2015 r. nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne w przedmiocie zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług. Powołano się również na postanowienie wskazanego ostatnio organu z dnia 29 września 2016 r. nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne w przedmiocie wyegzekwowania innych zaległości podatkowych z rzeczonego tytułu. Zaznaczono również, że organ I instancji prowadził względem skarżącej egzekucję z wniosków innych wierzycieli, z których większość zakończyła się umorzeniem z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Mając powyższe na uwadze, stwierdzono, że w sprawie ziściły się obie pozytywne przesłanki odpowiedzialności skarżącego. W kontekście przesłanek egzoneracyjnych, powołując się na postanowienia p.u.n. oraz P.s. wskazano, że obowiązek zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości zastępowany jest w przypadku spółdzielni obowiązkiem zwołania walnego zgromadzenia z postawieniem w porządku dziennym sprawy dalszego istnienia spółdzielni. W przypadku spółdzielni wymóg wystąpienia we właściwym czasie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości należy uznać za spełniony, jeżeli w terminie, liczonym od momentu pojawienia się sytuacji, w której ogólna wartość aktywów spółdzielni nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich jej zobowiązań, zarząd tej spółdzielni zwoła walne zgromadzenie, na którego porządku obrad zamieści sprawę dalszego istnienia spółdzielni. Niezwołanie zgromadzenia w tym czasie, trybie i z takim przedmiotem obrad przesądza o winie członków zarządu w niezgłoszeniu upadłości "we właściwym czasie". Porównując wartość aktywów Spółdzielni z wielkością zobowiązań i rezerw na zobowiązania wykazanych w sprawozdaniach finansowych za lata 2009-2016, stwierdzono, że Spółdzielnia stała się niewypłacalna już na dzień 31 grudnia 2009 r., kiedy to wartość jej aktywów nie wystarczała na zaspokojenie wszystkich zobowiązań. Spółdzielnia już od 2011 r. zaprzestała regulowania swoich zobowiązań wobec Skarbu Państwa. W świetle powyższego zarząd Spółdzielni winien był w terminie wynikającym z art. 21 ust. 1 p.u.n. w zw. z art. 130 § 2 P.s., liczonym od momentu wystąpienia sytuacji niewypłacalności Spółdzielni, tj. od dnia 31 grudnia 2009 r. zwołać walne zgromadzenie z postawieniem w porządku obrad sprawy dalszego istnienia Spółdzielni, a w przypadku podjęcia uchwały o postawieniu Spółdzielni w stan upadłości, niezwłocznie zgłosić do sądu wniosek w tym zakresie. Zaznaczono również, że z akt sprawy wynika, że zarząd Spółdzielni nie podjął żadnych działań w celu zgłoszenia upadłości Spółdzielni we właściwym czasie. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że brak jest podstaw do przyjmowania odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółdzielni jedynie gdy członek zarządu faktycznie kierował Spółdzielnią. Skarżący nie wykazał również aby był pozbawiony możliwości prowadzenia spraw Spółdzielni i jej reprezentacji. Ewentualna nieznajomość sytuacji finansowo-księgowej Spółdzielni i jej wszelkich rozliczeń była skutkiem braku zainteresowania tą kwestią i stanowiła zawinione zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków członka zarządu. W ocenie organu II instancji odpowiedzialność członka zarządu została uzależniona od kryterium formalnego jakim jest pełnienie funkcji. Nie jest ona uzależniona w żaden sposób od zakresu faktycznie wykonywanych przez niego czynności. Podział czynności i obowiązków pomiędzy poszczególnych członków zarządu jest sprawą wewnętrzną Spółdzielni, niemającą wpływu na odpowiedzialność członków zarządu. Zaznaczono również, że skarżący wraz z pozostałymi członkami zarządu Spółdzielni podpisał m.in. bilanse Spółdzielni za lata 2004-2011. Ustaleń w powyższym zakresie nie mogą podważyć twierdzenia podnoszące sfałszowanie podpisów skarżącego. Podpisując dokumenty posłużono się pieczęcią zastępcy Prezesa ds. Technicznych. Podpisane dokumenty przedłożono do Sądu Rejestrowego jak również do Urzędu Skarbowego. W trakcie postępowania przed organem I instancji nie zgłaszano żadnych zastrzeżeń w kwestii prawdziwości podpisu skarżącego. Powtórnie wskazano, że organy podatkowe mają jedynie obowiązek zbadania, czy w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły przesłanki wyłączające odpowiedzialność członka zarządu, jednakże ciężar ich udowodnienia spoczywa na stronie postępowania. Skarżący na poparcie swoich argumentów nie przedstawił żadnego i wiarygodnego dowodu pozwalającego stwierdzić, czy podpis widniejący na dokumentach finansowych Spółdzielni za 2011 r. jest jego autentycznym podpisem. Zdaniem organu II instancji przedłożone przez skarżącego dokumenty niewątpliwie potwierdzają fakt złego stanu zdrowia. Mimo powyższych okoliczności z akt sprawy wynika, że skarżący sprawował czynny nadzór nad sprawami Spółdzielni o czym świadczy podpisywanie przez niego dokumentów. Skoro stan zdrowia nie uniemożliwił skarżącemu czynnego sprawowania funkcji członka zarządu, to tym samym skarżący mógł również na początku 2010 r. zwołać walne zgromadzenie celem podjęcia uchwały co do dalszego istnienia Spółdzielni. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia skarżący mógł również w każdym momencie złożyć rezygnację ze sprawowanej funkcji, czego jednak nie uczyniono. W kontekście wniosków dowodowych skarżącego wskazano, że zebrany w sprawie materiał był kompletny i wyczerpujący. Brak zatem było podstaw do uzupełnienia postępowania dowodowego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. wydanie decyzji organu I instancji poprzedzone zostało postępowaniem, w którym nie uchybiono żadnym regułom procesowym. Wnioski dowodowe zawarte w piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania zostały rozpatrzone postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r. W ocenie organu II instancji postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

4.1. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. stanowi przedmiot skargi kierowanej do tutejszego Sądu. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

4.2. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie prawa proceduralnego – poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności a w szczególności odstąpienie od zbadania zarzutu, że to nie skarżący podpisywał dokumenty sprawozdań finansowych, a tym samym nie miał on wiedzy o sytuacji finansowej jednostki, która jedynie z takich dokumentów mogła wynikać, czyli naruszenie art. 122 O.p. – poprzez odstąpienie od obowiązującego ustalenia przez organ podatkowy prawdy obiektywnej;

2) naruszenie art. 130 § 2 P.s. – poprzez przyjęcie, że skarżący tylko jako jeden z trzech członków zarządu spółdzielni, nie pełniący jednak funkcji prezesa kierującego pracami zarządu, mógł jednoosobowo działać w zakresie prac zarządu i zwoływać walne zgromadzenie członków spółdzielni, będące jedynym organem władnym do postawienia spółdzielni w stan upadłości;

3) całkowite pominięcie tego, iż w regulacji statutowej spółdzielni, (w który to status poprzez badanie akt rejestrowych KRS organ miał wgląd, a sam statut stanowi na podstawie art. 48 i nast. P.s. wiążący dokument) pominął, że pracami zarządu kieruje prezes i tylko on ma uprawienia do zwoływania protokołowanych posiedzeń zarządu, w tym także takich, których wyrazem jest zwołanie walnego zgromadzenia w celu podjęcia uchwały o upadłości wobec jej niewypłacalności bądź o dalszym działaniu spółdzielni;

4) przyjęcie odpowiedzialności solidarnej skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółdzielni z art. 116 O.p. bez dogłębnego zbadania argumentów skarżącego uchylających jego winę na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p.;

5) przyjęcie, że jednoosobowe, działanie członka zarządu to jest to samo i z podobnymi skutkami jak działanie kolegialne zarządu – co wyraźnie neguje P.s. w art. 48 oraz statut spółdzielni, którego § 61 stanowi, że zarząd (poza zarządem jednoosobowym) jest organem kolegialnym spółdzielni kierowanym przez prezesa zarządu a członek zarządu nie ma wpływu na zwoływanie posiedzeń zarządu jako organu kolegialnego, tym bardziej, że w podziale prac członków zarządu sprawy finansowe nie leżały w gestii skarżącego.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

6. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

7.1. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 116a § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio. Katalog tego rodzaju osób prawnych jest szeroki. Nie ulega jednak wątpliwości, że odpowiedzialność na podstawie art. 116a Ordynacji podatkowej ponoszą członkowie zarządów spółdzielni.

7.2. Do odpowiedzialności członków zarządu spółdzielni za zaległości podatkowe spółdzielni odpowiednio stosuje się art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

7.3. Mając na uwadze powołany przepis, do ustalenia odpowiedzialności członka zarządu spółdzielni konieczne jest nie tylko spełnienie pozytywnych jej przesłanek, czyli wykazanie bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej spółdzielni oraz wykazanie, że zaległości powstały w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu, ale także ustalenie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność.

Pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu to:

- nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki,

- wykazanie, że zaległości wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Negatywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu, których zaistnienie wyklucza orzeczenie o ich odpowiedzialności jako osób trzecich, przepisy Ordynacji podatkowej definiują jako:

- wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy,

- wykazanie przez członka zarządu mienia spółdzielni, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółdzielni w znacznej części.

8.1. Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności zbadania wymaga zaistnienie pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni.

8.2. W sprawie poddanej sądowej kontroli poza sporem jest, że od stycznia 2012 r. do września 2012 r. w skład zarządu Spółdzielni wchodzili: J. W., B. N. oraz X. X., a Skarżący sprawował funkcję członka zarządu od 4 lutego 2005 r. do dnia 10 października 2012 r., tj. do dnia podjęcia przez Radę Nadzorczą Spółdzielni uchwały o wykluczeniu skarżącego z członkostwa w spółdzielni oraz odwołaniu z funkcji członka zarządu z rozwiązaniem umowy o pracę.

Z zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że wobec skarżącego orzeczono o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółdzielni w podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę za miesiąc grudzień 2011 r., maj, czerwiec oraz lipiec 2012 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego za miesiąc grudzień 2011 r. oraz za miesiące od stycznia do czerwca oraz sierpień 2012 r.

Wobec tego, prawidłowo ustaliły organy obu instancji, że została spełniona pierwsza pozytywna przesłanka odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż organy wykazały, że zaległości spółki wynikają ze zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez skarżącego.

8.3. W świetle akt sprawy niesporne jest także spełnienie drugiej pozytywnej przesłanki odpowiedzialności, tj. wykazanie przez organy obu instancji, że egzekucja z majątku Spółdzielni okazała się nieskuteczna w całości lub w części.

Odnosząc się do kwestii bezskuteczności egzekucji wobec Spółdzielni, wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 (uchwała dostępna w bazie orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Ponadto stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W związku z powyższym należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że wobec Spółdzielni prowadzone było postępowanie egzekucyjne w przedmiocie zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług. W toku egzekucji dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych skarżącej, które okazały się nieskuteczne. Natomiast zajęte w trakcie postępowania egzekucyjnego ruchomości zostały sprzedane. Postępowanie to zostało umorzone, postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 września 2015 r. nr [...], z uwagi na bezskuteczność. Ten sam organ, postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. nr [...], ponownie umarzył postępowanie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika również, że organ I instancji prowadził względem Spółdzielni egzekucję z wniosków innych wierzycieli, z których większość zakończyła się umorzeniem z uwagi na bezskuteczność egzekucji.

W tej sytuacji, mając na uwadze zarówno brzmienie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej jak i treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08, stwierdzić należy, że trafnie uznano w zaskarżonej decyzji, że spełniona także została druga pozytywna przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni, tj. egzekucja z majątku spółdzielni okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

8.4. W rezultacie, w świetle powyższych wyjaśnień, stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wykazano zaistnienie obu pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółdzielni w okresie, w którym upłynął termin płatności zobowiązań, za które ponosi odpowiedzialność na mocy zaskarżonej decyzji oraz egzekucja z majątku spółdzielni okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

9.1. W tej sytuacji należy odnieść się do kwestii prawidłowości ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji dotyczących niewykazania przez skarżącego zaistnienia okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność. Przypomnieć należy, że członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółdzielni, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) lub gdy wskaże mienie spółdzielni, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Mając na uwadze, wynikający z art. 116a § 1 Ordynacji podatkowej, obowiązek odpowiedniego stosowania art. 116 Ordynacji podatkowej, prawidłowo zwrócił uwagę organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, powołując się na postanowienia art. 130 § 2 P.s. w zw. z art. 21 ust. 1 p.u.n., że w przypadku spółdzielni obowiązek "zgłoszenia w sądzie wniosku" zastępowany jest przez obowiązek zwołania walnego zgromadzenia z postawieniem w porządku dziennym sprawy dalszego istnienia spółdzielni. Istotne znaczenie ma zatem ustalenie, kiedy w przypadku Spółdzielni wystąpiła sytuacja niewypłacalności. Od tego momentu rozpoczyna się bowiem bieg terminu do zgłoszenia upadłości, o którym mowa w art. 21 ust. 1 p.u.n. W przypadku spółdzielni wymóg ten należy uznać za spełniony, jeżeli w tym terminie, liczonym od momentu pojawienia się sytuacji, w której ogólna wartość aktywów spółdzielni nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich jej zobowiązań, zarząd tej spółdzielni zwoła walne zgromadzenie, na którego porządku obrad zamieści sprawę dalszego jej istnienia.

9.2.1. W sprawie poddanej sądowej kontroli niesporne jest, że zarząd Spółdzielni nie zwołał walnego zgromadzenia, na którego porządku obrad zamieszczono sprawę dalszego jej istnienia. Nie wystąpiła zatem przesłanka wyłączająca odpowiedzialność skarżącego za zaległości spółdzielni.

9.2.2. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, na podstawie danych zawartych w sprawozdaniach finansowych za lata 2009-2016, że Spółdzielnia stała się niewypłacalna już na dzień 31 grudnia 2009 r., kiedy to wartość jej aktywów nie wystarczała na zaspokojenie wszystkich zobowiązań. Ponadto Spółdzielnia już od 2011 r. zaprzestała regulowania swoich zobowiązań wobec Skarbu Państwa.

9.2.3. Dokonując oceny okoliczności uzasadniających ogłoszenie upadłości, zasadnie organy obu instancji odwołały się do przepisów p.u.n. Zgodnie z art. 11 tej ustawy dłużnik jest niewypłacalny jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, bądź w przypadku osoby prawnej, zobowiązania przekroczą wartość jej majątku, nawet wówczas gdy zobowiązania te wykonuje. Zatem w przypadku wystąpienia jednej z powyższych okoliczności reprezentant osoby prawnej, w myśl przepisów art. 21 ust. 1 tej ustawy, był zobowiązany do zgłoszenia takiego wniosku w terminie dwóch tygodni, od dnia, w którym zaprzestano płacenia długów lub majątek nie wystarczył na zaspokojenie długów. W przypadku wystąpienia pierwszej przesłanki niewypłacalności (zaprzestania płacenia długów) istotne dla stwierdzenia istnienia (bądź nieistnienia) okoliczności uwalniającej członka zarządu od solidarnej odpowiedzialności za długi spółdzielni jest wykazanie stanu trwałego zaprzestania płacenia długów. Przy czym dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny nieistotne jest, czy nie wykonuje on wszystkich, czy tylko niektórych zobowiązań pieniężnych. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości również oznacza niewypłacalność dłużnika. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest też przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn.

9.2.4. W rezultacie zarząd Spółdzielni winien był w terminie wynikającym z art. 21 ust. 1 p.u.n. w zw. z art. 130 § 2 P.s., liczonym od momentu wystąpienia sytuacji niewypłacalności Spółdzielni, tj. od dnia 31 grudnia 2009 r. zwołać walne zgromadzenie z postawieniem w porządku obrad sprawy dalszego istnienia Spółdzielni, a w przypadku podjęcia uchwały o postawieniu Spółdzielni w stan upadłości, niezwłocznie zgłosić do sądu wniosek w tym zakresie. Z akt sprawy nie wynika jednak, by zarząd Spółdzielni podjął jakiekolwiek działania w celu zgłoszenia upadłości Spółdzielni we właściwym czasie.

9.3.1 Prawidłowo ustalono także w zaskarżonej decyzji, że niezwołanie walnego zgromadzenia Spółdzielni z postawieniem w porządku dziennym sprawy dalszego istnienia Spółdzielni nie nastąpiło bez winy skarżącego. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem obowiązków członka zarządu nie mają znaczenia. Pełnienie funkcji członka zarządu jest bowiem dobrowolne i wymaga zgody osoby powoływanej na to stanowisko. Członek zarządu może zrezygnować ze swojej funkcji w każdym czasie. Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, lecz również zwiększony zakres odpowiedzialności. Sama okoliczność choroby, w żaden sposób nie dowodzi braku zdolności (poczytalności) do ważnego składania oświadczenia woli. Trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, że w oparciu o przedłożoną w toku postępowania dokumentację lekarską nie można stwierdzić, aby choroba stanowiła okoliczność wyłączającą winę skarżącego.

9.3.2. Okoliczności wyłączającej winę skarżącego nie stanowi także brak zapoznania się z dokumentacją finansową Spółdzielni. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej brak jest podstaw do przyjmowania odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni jedynie gdy członek zarządu faktycznie kierował spółdzielnią. Skarżący nie wykazał również, aby był pozbawiony możliwości prowadzenia spraw Spółdzielni i jej reprezentacji. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, ewentualna nieznajomość sytuacji finansowo-księgowej Spółdzielni i jej wszelkich rozliczeń była skutkiem braku zainteresowania tą kwestią. Należy również podkreślić, że podział czynności i obowiązków pomiędzy poszczególnych członków zarządu jest sprawą wewnętrzną Spółdzielni, niemającą wpływu na odpowiedzialność członków zarządu.

9.3.3. W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że brak winy członka zarządu w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości w rozumieniu art. 116a § 1 w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej, należy rozumieć, jako okoliczność o charakterze obiektywnym, która uniemożliwiła członkowi zarządu wykonywanie działań. Nie każda zatem choroba stanowić będzie o braku winy, ale tylko taka, w wyniku której członek zarządu pozbawiony był możliwości podejmowania decyzji, w tym decyzji o zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. W rezultacie zgodzić się należy z organem odwoławczym, że mimo bezspornej choroby skarżącego, okoliczność ta nie stanowi o braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Podobnie o braku winy nie może przesądzać okoliczność, że Skarżący nie odpowiadał w Spółdzielni za sprawy finansowe i nie posiadał w tym zakresie odpowiedniej wiedzy.

9.4. W sprawie poddanej sądowej kontroli bezsporne jest także to, że skarżący nie wskazał mienia Spółdzielni, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółdzielni w znacznej części. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wskaże mienie Spółdzielni, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ podatkowy nie ma zatem obowiązku poszukiwania tego majątku, jeżeli ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że egzekucja wobec Spółdzielni okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

10.1.1. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia naruszenie prawa proceduralnego – poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności a w szczególności odstąpienie od zbadania zarzutu, że to nie skarżący podpisywał dokumenty sprawozdań finansowych, a tym samym nie miał on wiedzy o sytuacji finansowej jednostki, która jedynie z takich dokumentów mogła wynikać, czyli naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej – poprzez odstąpienie od obowiązującego ustalenia przez organ podatkowy prawdy obiektywnej.

10.1.2. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że na poparcie swoich tez dotyczących sfałszowania podpisów pod dokumentami skarżący nie przedstawił żadnych dowodów. Dokumenty te przez lata nie budziły wątpliwości i były składane do Sądu Rejestrowego i Urzędu Skarbowego. Ponadto należy podkreślić, że przepisy Ordynacji podatkowej nie uzależniają odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni od tego, czy faktycznie podejmuje działania w zakresie spraw finansowych spółdzielni. Dla przypisania odpowiedzialności Skarżącego nie ma zatem znaczenia, czy aktywnie partycypował w działaniach zarządu w sprawach finansowych, czy pozostawał w tym zakresie całkowicie bierny. W rezultacie nie można się zgodzić z argumentacją skargi, że organ naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej i odstąpił od obowiązującego ustalenia przez organ podatkowy prawdy obiektywnej. Z akt sprawy wynika, że organ ustalił stan faktyczny w sposób niebudzący wątpliwości w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy.

10.2.1. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 130 § 2 P.s. – poprzez przyjęcie, że skarżący tylko jako jeden z trzech członków zarządu spółdzielni, nie pełniący jednak funkcji prezesa kierującego pracami zarządu, mógł jednoosobowo działać w zakresie prac zarządu i zwoływać walne zgromadzenie członków spółdzielni, będące jedynym organem władnym do postawienia spółdzielni w stan upadłości.

10.2.2. Odnosząc się do tego zarzutu, należy zaznaczyć, że art. 116a § 1 w związku z art. 116 Ordynacji podatkowej jednoznacznie stanowi, że za zaległości podatkowe spółdzielni odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających. Odpowiedzialność ponosi zatem każdy członek zarządu, niezależnie od zadań, jakie zostały mu powierzone w zarządzie. Odpowiedzialność w prawie podatkowym ukształtowana została autonomicznie względem regulacji zawartych w P.s. W rezultacie dla przypisania odpowiedzialności członkowi zarządu spółdzielni nie ma znaczenia, że skarżący jednoosobowo nie mógł działać w zakresie prac zarządu i zwołać walnego zgromadzenia członków spółdzielni. Na marginesie należy zauważyć, że argumentacja zawarta w skardze prowadziłaby do całkowitego zniesienia odpowiedzialności członków zarządu Spółdzielni za jej zaległości podatkowe, w sytuacji gdy żaden z członków zarządu samodzielnie nie może skutecznie doprowadzić do zwołania walnego zgromadzenia członków spółdzielni. To z kolei wyłączyłoby możliwość stosowania art. 116a § 1 w związku z art. 116 Ordynacji podatkowej, co jest sprzeczne z dyrektywą wykładni głoszącą, że proces interpretacji tekstu prawnego nie może skutkować pominięciem obowiązującego przepisu ustawy podatkowej.

10.3.1. Ponadto nie jest zasadny zarzut pominięcia tego, iż zgodnie z przepisami statutu Spółdzielni, (w który to status poprzez badanie akt rejestrowych KRS organ miał wgląd, a sam statut stanowi na podstawie art. 48 i nast. P.s. wiążący dokument) pracami zarządu kieruje prezes i tylko on ma uprawienia do zwoływania protokołowanych posiedzeń zarządu, w tym także takich, których wyrazem jest zwołanie walnego zgromadzenia w celu podjęcia uchwały o upadłości wobec jej niewypłacalności bądź o dalszym działaniu spółdzielni.

10.3.2. Odnosząc się do tego zarzutu raz jeszcze należy powtórzyć, że za zaległości podatkowe spółdzielni odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem każdy członek zarządu, niezależnie od faktycznie wykonywanych zadań. Odpowiedzialność w prawie podatkowym ukształtowana została przepisami Ordynacji podatkowej i nie jest modyfikowana przepisami P.s. Tym bardziej zasady odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni nie mogą być korygowane przepisami statutu spółdzielni.

10.4. Z tych samym powodów na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący przyjęcia przez organ, że jednoosobowe, działanie członka zarządu to jest to samo i z podobnymi skutkami jak działanie kolegialne zarządu – co wyraźnie neguje P.s. w art. 48 oraz statut spółdzielni, którego § 61 stanowi, że zarząd (poza zarządem jednoosobowym) jest organem kolegialnym spółdzielni kierowanym przez prezesa zarządu a członek zarządu nie ma wpływu na zwoływanie posiedzeń zarządu jako organu kolegialnego, tym bardziej, że w podziale prac członków zarządu sprawy finansowe nie leżały w gestii skarżącego. Okoliczności związane z podziałem zadań pomiędzy członków zarządu, sposobem zwoływania posiedzeń zarządu i faktycznego wpływu danego członka zarządu na podejmowane w spółdzielni decyzje nie mają znaczenia dla zakresu odpowiedzialności podatkowej, której źródłem są przepisy Ordynacji podatkowej.

10.5.1. Końcowo, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący przyjęcia odpowiedzialności solidarnej skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółdzielni z art. 116 Ordynacji podatkowej bez dogłębnego zbadania argumentów skarżącego uchylających jego winę na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej.

10.5.2. Jak wyjaśniono powyżej, w ocenie Sądu, organ ustalił okoliczności faktyczne sprawy w sposób niebudzący wątpliwości w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności organy obu instancji ustalił, że nie zaszły w sprawie poddanej sądowej kontroli okoliczności wyłączające winę skarżącego. Za okoliczności tego rodzaju nie można uznać złego stanu zdrowia skarżącego oraz ukształtowanego w zarządzie podziału zadań. Trafnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji, nie kwestionując złego stanu zdrowia skarżącego, że nie miał on wpływu na nie zaistnienie przesłanki egzoneracyjnej. Z akt sprawy wynika, że skarżący borykał się z kłopotami zdrowotnymi przynajmniej od 2004 r. Ponadto słusznie zauważył organ, że pełnienie funkcji członka zarządu jest dobrowolne i nie mając przekonania o możliwości faktycznego pełnienia tej funkcji skarżący powinien był podjąć decyzję o rezygnacji.

11. Konkludując rozważania, należy stwierdzić, że w sprawie poddanej sądowej kontroli decyzje organów podatkowych obu instancji stanowią wynik trafnego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Organy wydające zaskarżone rozstrzygnięcia nie naruszyły przepisów materialnego i procesowego prawa podatkowego. Wobec powyższego nie zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

12. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jak w sentencji wyroku.