Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1885/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I. P. w skardze z dnia 29 lipca 2013 r., a następnie w piśmie z dnia 30 września 2013 r. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., mocą której nałożono na skarżącą obowiązek (nakaz) przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania jednorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W ww. budynku prowadzona jest działalność w postaci punktu dziennej opieki nad dziećmi.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody materialnej i spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności wypowiedzenia umowy najmu podmiotowi prowadzącemu w budynku mieszkalnym punkt dziennej opieki nad dziećmi, co grozi skarżącej utratą korzyści materialnych i powstaniem odpowiedzialności odszkodowawczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność została wykonana. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie wystarczy więc sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu bez jego uzasadnienia, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) oraz postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811, a także Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. Dauter B., Zakamycze 2006, stan prawny: 2006.09.15).

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinien być zatem wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W ocenie Sądu rozpoznawany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając wniosek skarżącej, w świetle powołanego wyżej przepisu, Sąd uznał, iż nie został on należycie uzasadniony. Już zatem tylko z tej przyczyny nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie szkody majątkowej, którą wiąże z koniecznością rozwiązania umowy najmu z podmiotem prowadzącym w budynku mieszkalnym punkt dziennej opieki nad dziećmi, co w konsekwencji spowoduje utratę korzyści materialnych i powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej. Wskazać jednak należy, że podniesiona argumentacja nie jest sprecyzowana. Sąd w tej sytuacji nie może ocenić, czy rozwiązanie umowy najmu wiąże się z powstaniem znacznej szkody. Skarżąca nie wskazała jakiego rzędu kwoty wiążą się z rozwiązaniem umowy najmu i jak one wpłyną na jej finanse. Nie zaznaczono także jaki strona uzyskuje dochód z wynajmu, czy posiada inne dochody i jak utrata dochodu z najmu lokalu wpłynie na sytuację materialną strony.

Sąd nie jest również w stanie stwierdzić, czy w sprawie może w przyszłości powstać odpowiedzialność odszkodowawcza nie znając, chociażby terminów wypowiedzenia umowy najmu i warunków jej rozwiązania, zawartych klauzul, czy kar umownych oraz wpływu jaki może mieć ta okoliczność na majątek skarżącej. Pamiętać należy, że z wniosku wynika, że skarżąca nie prowadzi punktu dziennej opieki nad dziećmi (a jedynie wynajmuje lokal podmiotowi prowadzącemu taką działalność), zatem nie wiążą jej bezpośrednio żadne umowy z rodzicami dzieci.

Strona nie wskazała też żadnych argumentów na poparcie tezy, iż wykonanie decyzji może spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Powstanie takiego skutku należałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie go w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podała.

Innymi słowy uzasadnienie wniosku jest zbyt gołosłowne i nieskonkretyzowane, by mogło zostać uwzględnione, nie odnosi się do faktycznych zdarzeń, które mogą pojawić się w związku ze zmianą stanu prawnego i faktycznego w sprawie. Tym samym Sąd uznał, że wniosek nie został należycie uzasadniony, a brak uzasadnienia wniosku, jak wyżej zaznaczono, przemawia za jego oddaleniem. Argumenty skarżącej nie wskazują jaka znaczna szkoda i jakie trudne do odwrócenia skutki mogą wystąpić w sprawie. Sam fakt wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, iż skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek ze wskazanego powyżej artykułu. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zastosowanie w niniejszej sprawie środka w postaci wstrzymania wykonania postanowienia.

W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 cytowanej na wstępie ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.