Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 484/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska (spr.), Sędziowie NSA Maria Czapska – Górnikiewicz, Andrzej Gliniecki, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2004r., sygn. akt SA/Sz 440/03 dotyczącego sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2003r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r. oddalił skargę Z. R. na decyzję Zachodnio-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2002 r. wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami) nakazującą skarżącemu Z. Ł. rozebranie budynku sanitariatu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w M. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organy administracji art. art. 67-70 i 73 rozdziału 8 Konstytucji, wskazał, że przywołując te przepisy skarżący powołał się w istocie na Konstytucję z 22 lipca 1952 r., która utraciła moc z dniem 17 października 1997 r., Sąd działając z urzędu w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dokonując oceny w zakresie wykraczającej poza granice określone zarzutami skargi nie stwierdził, aby w sprawie naruszone zostały konstytucyjne prawa i wolności skarżącego.

W okolicznościach sprawy niniejszej, skoro omawiany obiekt został wybudowany w lipcu 2002 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, to nakaz jego rozbiórki znajduje pełne oparcie w przepisie art. 48 pow. ustawy Prawo budowlane.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. R. reprezentowany przez radcę prawnego. Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazane zostało :

- naruszenie art. 32 i 64 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 48 ust. 2 i art. 49a ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez ich niezastosowanie w sprawie co skutkowało przyjęciem, że w sprawie nie zachodzą warunki legalizacji samowoli budowlanej w trybie tych przepisów,

- naruszenie art. 48 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie przepis ten w brzmieniu z daty wydawania decyzji i pominięciu faktu, że w dacie orzekania przez Sąd I instancji przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) z mocą od dnia 11 lipca 2003 r. oraz ustawą dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93. poz. 888 z mocą od dnia 31 maja 2004 r.).

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie art. 32 i 64 ust. 2 Konstytucji RP autor skargi upatruje w tym, że jego zdaniem – zliberalizowane przepisy dotyczące samowoli budowlanych powinny mieć zastosowanie do wszystkich inwestorów, wobec których w dacie wejścia w życie zmian wprowadzonych pow. ustawami z 2003 r. i 2004 r. nie zostało ukończone prawomocnie postępowanie wszczęte na podstawie art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 lipca 2003 r.

Zdaniem autora skargi w sprawie niniejszej takie postępowanie się toczy, a więc powinny mieć zastosowanie procedury umożliwiające legalizację obiektu samowolnie wykonanego przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Obiekt, którego dotyczy sprawa niniejsza wzniesiony został w 2002 r., tj. w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu tekstu jednolitego – Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126.

Ustawa ta w art. 48 nakładała na właściwy organ obowiązek nakazania rozbiórki obiektu lub jego części, wykonanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia i nie dopuszczała możliwości legalizacji takich obiektów lub ich części. Obowiązek ten ciążył na właściwym organie w każdej sytuacji niezachowania przez inwestora wymogów formalnych, bez dokonywania oceny przyczyn i skutków tego stanu rzeczy, prawidłowości technicznych wznoszonych obiektów, zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz bez rozważania kosztów społecznych rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu.

Możliwość zalegalizowania obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie lub wybudowanych bez pozwolenia lub zgłoszenia wprowadzona została dopiero ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 tej ustawy przepis art. 48 w zmienionym brzmieniu (dopuszczającym legalizację samowoli budowlanych) ma zastosowanie tylko do tych samowolnie wykonanych obiektów budowlanych lub ich części, co do których postępowanie administracyjne wszczęto przez dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r i przed tym dniem nie zakończono go poprzez wydanie ostatecznej decyzji. Taka sytuacja nie zachodzi w sprawie niniejszej. Decyzja ostateczna, kończąca postępowanie w sprawie samowoli budowlanej popełnionej przez skarżącego wydana została w dniu [...] stycznia 2003 r., a więc przed wejściem w życie pow. ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

Organ administracji przy wydawaniu tej decyzji nie mógł więc stosować przepisów, które nie obowiązywały w dacie orzekania. Zarzut podnoszony w skardze, że wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania tej decyzji – narusza przepisy art. 48, 48 i 49a ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003 r. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 ze zmianami) pozbawiony był podstaw, a akcentowana w skardze okoliczność, że wyrok ten wydany został po wejściu w życie zmian dotyczących art. 48 Prawa budowlanego wskazuje na potrzebę wyjaśnienia, że sąd administracyjny w granicach przysługujących mu kompetencji ocenia zaskarżone do tego Sądu akty organów administracji publicznej (a więc także i decyzje) pod katem ich zgodności z prawem obowiązującym w dacie wydawania tego aktu (decyzji) – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Nie ma więc podstaw ani uprawnień do tego, aby uwzględniać w swoich rozstrzygnięciach zmiany w stanie prawnym, wprowadzone po tej dacie.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 170) skargę kasacyjną oddalił.