Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 447/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy poprzedzającą ją decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zawieszeniu do dnia 3 czerwca 2018 roku zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego z dnia 8 września 2015 r. o numerze [...] i numerze blankietu [...] udzielonego na rzecz przedsiębiorcy "S." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca lub S.).

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.), art. 7 ust. 1 i 2, art. 7d ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej utd), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków Wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE Nr L 300/52, dalej : rozporządzenie 1071/2009 ).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] września 2015 r. przedsiębiorcy S. udzielono zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] i nr blankietu [...].

Decyzjami: z [...] stycznia 2014 r. nr [...], z [...] lutego 2014 r. nr [...], z [...] lipca 2014 r. nr [...], z [...] lutego 2015 r. nr [...], z [...] października 2015 r. nr [...] nałożono na stronę kary pieniężne za popełnienie najpoważniejszych naruszeń z zakresu transportu drogowego.

W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2015 r nr [...] wydaną na podstawie art. 7d utd orzekł o utracie przez S. sp. z o.o. dobrej reputacji, jako proporcjonalnej reakcji na kary nałożone ww. decyzjami administracyjnymi. Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] października 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zakwestionowaną decyzję w mocy. Skarga S. na ww decyzję z [...] października 2016 r. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2700/16. Wyrok ten jest nieprawomocny. Sprawa została przekazana w dniu 21 czerwca 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą kasacyjną spółki.

Pismem z 30 czerwca 2017 r. [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zawieszenia uprawnień z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. W toku postępowania, pismem z 10 lipca 2017 r., strona złożyła wyjaśnienia w sprawie

Po doręczeniu stronie decyzji GITD z [...] sierpnia 2017 r. o zawieszeniu do dnia 3 czerwca 2018 r. ww. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego S. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku tym strona wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w ww. sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2700/16. Odnośnie do zakwestionowanej decyzji z [...] sierpnia 2017r S. podniosła, że przymiot dobrej reputacji powinien przysługiwać przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, a w sytuacji, gdy przedsiębiorca jest osobą prawną - wyłącznie zarządzającemu transportem wyznaczonemu przez przedsiębiorcę. Według strony, w konsekwencji przesłanka z art. 7d ust. 1 lit. c utd nie może dotyczyć strony będącej osobą prawną. Nie dotyczy jej również wymóg posiadania dobrej reputacji oraz kompetencji zawodowych. Zdaniem S., art. 13 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 nie dotyczy przewoźników, lecz tylko zarządzających transportem. Spółka twierdzi, że ww. przepis jest przepisem proceduralnym, który przewiduje działania, jakie organ powinien podjąć, zanim wyda decyzję o zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia. Strona uważa, że postępowanie sądowoadministracyjne ma charakter prejudycjalny dla niniejszej sprawy administracyjnej, dlatego postępowanie w sprawie zawieszenia uprawnień z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego powinno zostać zawieszone do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] grudnia 2017 r. organ utrzymał zakwestionowane rozstrzygnięcie w mocy. Według GITD zarzuty strony nie są zasadne. Odwołując się do treści art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 organ wskazał, że strona z chwilą, gdy decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r. nr [...] stwierdzającą, że utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję na nałożone sankcje, stała się ostateczna, strona przestała spełniać warunki posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Organ nie zgodził się z interpretacją przepisów rozporządzenia 1071/2009 i utd dokonaną przez pełnomocnika strony. Podniósł, że bezspornym jest, iż wymóg posiadania dobrej reputacji dotyczy przedsiębiorców (i zarządzających transportem) niezależnie od formy prawnej, w jakiej działalność gospodarcza jest przez nich prowadzona.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, że przymiot dobrej reputacji powinien przysługiwać przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, a w sytuacji, gdy przedsiębiorca jest osobą prawną - wyłącznie zarządzającemu transportem wyznaczonemu przez przedsiębiorcę GITD zwrócił uwagę na pkt 9 zdanie drugie preambuły do rozporządzenia nr 1071 /2009 zgodnie, z którym: Wyrok skazujący lub sankcje nakładane na zarządzającego transportem lub przedsiębiorcę transportu drogowego w jednym lub kilku państwach członkowskich za najpoważniejsze naruszenie przepisów wspólnotowych powinny skutkować utratą dobrej reputacji, pod warunkiem że właściwy organ ustalił, że przed wydaniem prawomocnej decyzji odpowiednio przeprowadzono i udokumentowano dochodzenie gwarantujące podstawowe prawa procesowe i że przestrzegano odpowiedniego prawa do odwołania. Według organu, nie można również pominąć definicji, jakie znalazły się w ww. rozporządzeniu, odnoszące się do pojęcia przedsiębiorcy i zarządzającego transportem: "przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych (art. 2 pkt 4 rozporządzenia); "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy (art. 2 pkt 5 rozporządzenia). Zdaniem organu, uważna analiza powyższych przepisów wskazuje bezspornie na brak rozróżnienia obowiązku posiadania dobrej reputacji przez przedsiębiorcę uzależnionego od formy prawnej, pod jaką działalność gospodarczą prowadzi. Według GITD, gdyby ustawodawca europejski posłużył się przy konstruowaniu przepisu art. 6 rozporządzenia 1071/2009, który określa warunki związane z wymogiem dobrej reputacji, łącznikiem "i" zamiast "lub" (przedsiębiorca transportowy lub zarządzający transportem), wówczas skutek byłby taki, że tylko jednoczesne niespełnienie przesłanek posiadania dobrej reputacji przez przedsiębiorcę i zarządzającego transportem mogłoby spowodować utratę tegoż przymiotu. Tymczasem ustawodawca europejski rozróżnia obowiązki, jakie spoczywają na przedsiębiorcach transportowych i zarządzających transportem, dając przedsiębiorcom możliwość zmiany osoby zarządzającej transportem w odpowiednim terminie w sytuacji, gdy osoba ta przestanie spełniać odpowiednie warunki.

Jako niezasadny uznał organ wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącą utraty dobrej reputacji przez S. Organ wskazał, że decyzja organu w wymienionym zakresie stała się ostateczna a wyniki tego postępowania mogły stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia niniejszego postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. S., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła :

I. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 33 § 3 k.p.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez rozpoznanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 oraz braku wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy bez rozpoznania, i wydanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. pomimo, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez stronę dla radcy prawnego M. B.;

2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji spowodowało że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji strona pozbawiona została prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przez organ II instancji art. 6 i 8 k.p.a.;

3. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie przez Organ zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 roku bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi - radcy prawnemu A. B.;

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009.

W uzasadnieniu zarzutów sformułowanych w pkt I 1,2,3 petitum skargi podniesiono, że uzasadniony jest zarzut nieważności decyzji, a to z uwagi na okoliczność iż Organ rozpoznał wniosek strony o ponowne rozpoznanie sprawy, pomimo tego że wniosek ten został wniesiony przez pełnomocnika, którego pełnomocnictwa brak jest w aktach Organu. Co więcej - organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 64 § 2 k.p.a. nie wezwał strony, a tak naprawdę pełnomocnika strony do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, zdaniem strony Organ w sposób oczywisty i rażący naruszył art. 33 § 3 k.p.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 127 § 1 k.p.a., co w konsekwencji uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. w całości na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Niezależnie od powyższego, podkreśla skarżąca, zasadnym jest również zarzut naruszenia przez Organ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji spowodowało, że przed wydaniem decyzji przez organ II instancji strona pozbawiona została prawa wypowiedzenia sie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przez organ II instancji art. 6 i 8 k.p.a.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 strona podniosła, że art. 13 rozporządzenia 1071/2009 ma charakter proceduralny i wskazuje na sposób postępowania w sprawach o zawieszenie i cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W ocenie strony, stwierdzenie, że dany przedsiębiorca nie spełnia już jednego z warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego, nie zawsze musi być tożsame z obowiązkiem zawieszenia lub cofnięcia udzielonego mu zezwolenia na wykonywanie zawodu. Przepisy art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przewidują następujące działania, które musi podjąć organ wydający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zanim ostatecznie wyda decyzję o zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia:

1. powiadomienie o ryzyku niespełnienia warunku (warunków) dostępu do zawodu przewoźnika drogowego - organ udzielający zezwolenia powinien zrobić to na piśmie,

2. wyznaczenie terminu na zatrudnienie innego zarządzającego transportem - środek ten może być zastosowany, w przypadku gdy zarządzający transportem wyznaczony przez danego przedsiębiorcę:

nie cieszy się już dobrą reputacją lub przestał spełniać wymóg kompetencji zawodowych (musiał zwrócić certyfikat kompetencji zawodowych),

przestał spełniać wymogi dobrej reputacji,

zmarł,

nie może zarządzać operacjami transportowymi ze względów zdrowotnych;

w takich przypadkach organ może wyznaczyć przedsiębiorcy termin nie dłuższy niż 6 miesięcy, natomiast w razie gdy zarządzający transportem zmarł lub ma kłopoty ze zdrowiem, termin nie dłuższy niż 9 miesięcy;

3. wyznaczenie terminu na wykazanie, że przedsiębiorca posiada rzeczywistą i stałą siedzibę

termin ten nie może przekraczać 6 miesięcy;

4. wyznaczenie terminu na wykazanie, że przedsiębiorca spełnia wymogi w sposób ciągły - termin ten nie może przekraczać 6 miesięcy.

W konsekwencji Organ, zanim ostatecznie wyda decyzję o zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia, powinien stronie wyznaczyć termin na zatrudnienie innego zarządzającego transportem. Skoro wymogiem jest posiadanie przez przewoźnika dobrej reputacji, a wymóg ten spełnia nie sam przedsiębiorca, lecz wyznaczony przez niego zarządzający transportem, to tylko utrata dobrej reputacji przez zarządzającego transportem może spowodować sankcje określone w rozporządzeniu, z tym, że najpierw należy wyznaczyć przedsiębiorcy odpowiedni termin na spełnienie obowiązków, czego organ nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, co do meritum rozstrzygnięcia oraz w zakresie naruszenia art. 10 k.p.a. Natomiast w zakresie pozostałych przedstawionych w skardze zarzutów natury procesowej wniósł o przeprowadzenie, stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu poprzez wezwanie r. pr. M. B. do przedłożenia Sądowi pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącą do działania w jej imieniu w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek w sprawie nie zachodzi.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o zawieszeniu do dnia [...] czerwca 2018 r. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego z dnia [...] września 2015 r. o numerze [...] i numerze blankietu [...] udzielonego na rzecz skarżącego przedsiębiorcy "S.".

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji GITD z [...] grudnia 2017r., działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut najdalej idący opisany w pkt I.1 petitum skargi. Na wstępie należy zauważyć, co podnosi też organ w odpowiedzi na skargę, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w piśmie opatrzonym pieczęcią nagłówkową Kancelarii Radcy Prawnego A. B. z siedzibą w [...], przy ul. [...] i podpisany przez r.pr. M. B., który w dotychczasowym postępowaniu brał czynny udział w sprawie. W związku z powyższym, uwzględniając stanowisko organu oraz skarżącej spółki, na rozprawie w dniu 18 października 2018r. WSA zajął się kwestią pełnomocnictwa udzielonego r.pr M. B. do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji pierwszoinstancyjnej, czego wyrazem są zapisy poczynione w protokole tej rozprawy oraz dalsze czynności podjęte przez r. pr. A. B.. W efekcie powyższego, do Sądu zostało dostarczone (przed wydaniem niniejszego wyroku) wzmiankowane pełnomocnictwo udzielone r. pr. M. B.. Tym samym, opisany zarzut strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Za nie podważające prawidłowości zaskarżonej decyzji należy uznać również pozostałe zarzuty natury procesowej. Na etapie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca nie składała żadnych nowych wniosków dowodowych, jak również organ nie gromadził z urzędu nowych dowodów. Dlatego też, brak zawiadomienia skarżącej o zakończeniu postępowania nie naruszał art. 10 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie było bowiem w sprawie nowych materiałów, których strona nie znała uprzednio i do których nie mogła ustosunkować się we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Ponadto należy zauważyć, że decyzję pierwszoinstancyjną odebrała osobiście pełnomocnik skarżącej r. pr. A. B. (w dniu 11 września 2017 r.) natomiast w toku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pismem z dnia 5 grudnia 2017 r. organ zawiadomił pełnomocnika strony o nowym terminie załatwienia sprawy. Z kolei uwzględniając, że zaskarżona decyzja z [...] grudnia 2017r. została doręczona bezpośrednio spółce, a skarga do Sądu została złożona w terminie przez jej pełnomocnika r. pr. A. B., tym samym to nieprawidłowe doręczenie, bo dokonane z pominięciem ustanowionego pełnomocnika (v. art. 40 § 2 k.p.a. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika) nie stanowi w realiach rozpatrywanej sprawy uchybienia w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik i w efekcie nie może prowadzić, jak tego oczekuje strona, do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Strona skarżąca nie została bowiem pozbawiona realnej możliwości obrony swoich interesów.

Podsumowując ten wątek rozważań należy stwierdzić, że sekwencja zdarzeń zaistniałych w sprawie, jak również treść wyjaśnień złożonych przed tutejszym Sądem przez r. pr. A. B. oraz dostarczone do WSA pełnomocnictwo dla r. pr. M. B. w sposób jednoznaczny potwierdza, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika skarżącej spółki a zarzuty dotyczące nieprawidłowego doręczenia decyzji i kwestii z tym związanych są nietrafne.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 należy wskazać, że argumenty strony opierają się na nieprawidłowym założeniu przez nią poczynionym, wynikającym z nieprawidłowej interpretacji tego przepisu w szczególności, że utrata dobrej reputacji nie może dotyczyć przedsiębiorcy będącego osobą prawną a jedynie wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Z kolei w sytuacji, gdy przedsiębiorca jest osobą prawną - wyłącznie zarządzającemu transportem wyznaczonemu przez przedsiębiorcę. W pierwszej kolejności należy w pełni podzielić stanowisko organu, że wymóg dobrej reputacji dotyczy przedsiębiorcy transportowego niezależnie od formy prowadzonej działalności i odrębnie wymóg ten dotyczy zarządzającego transportem. Argumentacja organu w powyższym zakresie została przedstawiona we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, stąd nie ma potrzeby powielania jej w tym miejscu. Tym samym, wydanie ostatecznej decyzji wobec S. stwierdzającej utratę dobrej reputacji tego przedsiębiorcy powoduje, że wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony (v. art. 7d ust. 5 pkt 1 utd) w związku z art. 7d) ust. 6 pkt1 utd).

Dalej należy wskazać, że w myśl art. 3 ust.1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:

a. posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państwa członkowskich;

b. cieszyć się dobrą reputacją;

c. posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz

d. posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Z kolei art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 ma na celu umożliwienie przedsiębiorcy uregulowanie swojej sytuacji w przypadku zaprzestania spełniania warunków wykonywania zawodu przewoźnika ale jedynie w sytuacjach określonych tym przepisem, mianowicie:

jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych,

w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę;

jeśli nie jest spełniany wymóg zdolności finansowej, aby wykazać, że ten wymóg będzie ponownie spełniany w sposób ciągły.

Ponieważ żadna z tych okoliczności nie zachodzi w sprawie niniejszej, należy stwierdzić, że skarżąca spółka przestała spełniać warunek posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika inny niż określone w wymienionym przepisie art. 13 ust. 1 omawianego rozporządzenia. W tej sytuacji organ nie był zobowiązany do zastosowania procedury wynikającej z art. 13 ust. 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym: jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 artykułu (termin sześciomiesięczny). Za błędne należy uznać stanowisko S., że w niniejszej sprawie organ, zanim ostatecznie wydał decyzję o zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia, powinien stronie wyznaczyć ż termin na zatrudnienie innego zarządzającego transportem. Jak już powiedziano, czego nie uwzględnia strona skarżąca, decyzją z [...] października 2016 r. został stwierdzony brak dobrej reputacji przedsiębiorcy tj. skarżącej spółki a nie zarządzającego transportem w tej spółce. Wobec tego, że strona dopuściła się najpoważniejszych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, czego dowodem są wykonalne decyzje nakładające na stronę karę pieniężną (wykaz tych decyzji znajduje się w decyzji GITD z [...] sierpnia 2017 r.) w tym takich, których nie można uznać za niebyłe organ zawiesił przedmiotowe zezwolenie do dnia 3 czerwca 2018 r.

Podsumowując, w ocenie Sądu postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy z zachowaniem zasad przewidzianych w k.p.a. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zdaniem Sądu, nie została naruszona zasada praworządności wyrażona w art. 6 k.p.a. organ respektował także wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej a uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.