Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 149/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 3, § 6 ust. 1 i 2 pkt 4, § 8 pkt 1, § 10, § 12
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Rz WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 149/04

U Z A S A D N I E N I E

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] marca 2004 r nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] o nie stwierdzeniu choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowatego z wykazu chorób zawodowych pkt 21 - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazał przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przepis § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. w dniu 14 marca 2003 roku zwrócił się z wnioskiem do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o dokonanie oceny środowiska pracy w związku z podejrzeniem choroby zawodowej uszkodzenia słuchu u B. B.

W związku z dokonanym zgłoszeniem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne w toku którego ustalił, że w/w zatrudniony był w Fabryce "A." w S.A. w Ł. na stanowiskach;

- w okresie od 1.09.1965 r. do 30.06. 1967 r. gwinciarz – Wydział PR

- w okresie od 01.07.1967 r. do 07.11.1971 r. tłoczarz Wydział PR I

- od 08.11.1971 r. do 30.09. 2002 r ślusarz – Wydział TMR

Od 1.08.1965 r praca wykonywana była w systemie III zmianowym przez 8 godzin dziennie zaś od 6.01.1983 r do 30.09. 2002 r. w systemie jednozmianowym, natomiast od 1.10.2002 r w/w przebywa na emeryturze. Wskazano jednocześnie średni poziom hałasu w okresie zatrudnienia w kolejnych latach.

W przedmiotowej sprawie postępowanie diagnostyczno - orzecznicze w kierunku rozpoznania choroby zawodowej u zainteresowanego prowadził Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u w/w choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem - wymienionej pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowisko swoje umotywował odwołując się do orzeczenia WOMP w R. z dnia 12 grudnia 2003 r Nr [...].

Od opisanej decyzji B. B. złożył odwołanie w którym podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i narusza prawo, gdyż w jego ocenie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych oraz orzecznictwo w tym zakresie prezentowane przez Sąd Najwyższy i powołał się na orzeczenia SN z dnia 11 marca 1999 r. sygn. II RN 128/98 pub. Wokanda Nr 8/1999 poz. 20 i z 18 I 2002 r. Nr III Rn 110/98.

Swoje stanowisko uzasadnił tym, że starania w kierunku rozpoznania choroby zawodowej rozpoczął jeszcze jako czynny pracownik w roku 2002 r.

Rozpoznając odwołanie PW1S nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.

Wskazał na zapis § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) według którego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika, u którego podejrzewa się chorobę zawodową dokonuje lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pracownika.

Natomiast przytoczone przez zainteresowanego, orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej odnoszą się do rozporządzenia RM z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm./, które ze względu na datę wszczęcia tego postępowania nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto zawarte w odwołaniu stwierdzenie, że starania w kierunku rozpoznania choroby zawodowej odwołujący rozpoczął jeszcze jako czynny pracownik w roku 2002 r. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.

Przepisy wymienionego rozporządzenia statuują, że dla ustalenia rozpoznania choroby zawodowej należy przeprowadzić dowód z orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania wydanego przez uprawnioną jednostkę medyczną, wymieniona w § 5 ust. 2 rozporządzenia.

W przedmiotowej sprawie w tym zakresie wypowiedział się Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. w orzeczeniu z dna 12 grudnia 2003 r. Nr [...] stwierdzając brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u B. B.

Odwołujący się nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania od opisanego wyżej orzeczenia i w tym stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uwzględnienia odwołania.

Przytoczone przez odwołującego w odwołaniu orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące stwierdzenia choroby oraz przepisy rozporządzenia RM z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm./ odnoszą się do spraw wszczętych przed wejściem w życie w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący B. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, powtórzył argumentację jak w odwołaniu a nadto dodał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny błędnie przyjął datę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej tym samym zastosował wadliwie przepisy w/w rozporządzenia. W ocenie odwołującego za datę wszczęcia postępowania należało przyjąć 2 czerwca 2002 o czym dowodzi skierowanie lekarskie do specjalisty laryngologa którego kopię skarżący dołączył do skargi.

Nadto w karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z dnia 1 grudnia 2002 r. dokonano nieprawdziwego wpisu co do czasu pracy narażającej na hałas.

W konsekwencji w ocenie skarżącego wobec przepracowania 40 lat w Fabryce A. z narażeniem na hałas osiągającym 98 dB choroba niedosłuchu powstała w związku z wykonywaną pracą i winna zostać uznana za chorobę zawodową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o nie stwierdzeniu choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowatego z wykazu chorób zawodowych pkt 21.

Postępowanie w sprawie chorób zawodowych w tej sprawie podlega regulacjom rozporządzenia Rady Ministrów 30 lipca 2002 r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/ zwane dalej rozporządzeniem.

W/w rozporządzenie zawiera zarówno uregulowania o charakterze materialnym jak i przepisy procesowe w sprawie postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.

Zarzut skarżącego w kwestii stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. z 1983 r. Nr 294/ wyjaśnia przepis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów 30 lipca 2002 r rozporządzenia, który stanowi, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

Rozporządzenie weszło w życie w dniu 3 września 2003 roku /§ 12 rozporządzenia/ natomiast postępowania w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 14 marca 2003 roku przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stosownie do § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia.

Zarzut stawiany przez skarżącego, że za datę wszczęcia postępowania należy przyjąć datę 2 czerwca 2002 r tj. datę skierowania przez lekarza Ośrodka Zdrowia w Ż. do specjalisty laryngologa jest nieuzasadniony, gdyż samo skierowanie do lekarza specjalisty nie jest tożsame ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej jakim mowa w przepisie § 3 rozporządzenia które stanowi, że;

Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika, u którego podejrzewa się chorobę zawodową dokonuje:

1) pracodawca zatrudniający pracownika, u którego podejrzewa się chorobę zawodową,

2) lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pracownika.

Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej może również dokonać:

1) pracownik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę, przy czym pracownik aktualnie zatrudniony zgłasza podejrzenie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną,

2) lekarz stomatolog, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie wystąpienia u pacjenta choroby zawodowej,

3) lekarz weterynarii, który podczas wykonywania zawodu stwierdził u pracownika mającego kontakt z chorymi zwierzętami objawy mogące nasuwać podejrzenie choroby zawodowej.

Podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się:

1) właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu,

2) właściwemu inspektorowi pracy.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika /§ 8 pkt 1 rozporządzenia/.

Ocenę narażenia zawodowego przeprowadza:

1/ w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - lekarz zgłaszający podejrzenie, jeżeli sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie,

2/ w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3,

3/ w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - państwowy powiatowy inspektor sanitarny, zwany dalej "właściwym państwowym inspektorem sanitarnym" /§ 2 ust. 5 pkt 1 – 3 rozporządzenia/.

W rozpoznawanej sprawie została zachowana w/w procedura, natomiast orzeczenie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy z dnia 12.12.2003 r. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z wykazu nr 21, które stanowiło podstawę do wydania decyzji nie zostało zaskarżone przez skarżącego.

Sąd stwierdza że orzeczenie to zawiera pouczenie o trybie i sposobie jego zaskarżenia, wprawdzie brak jest w aktach sprawy dowodu zwrotnego potwierdzenia jego doręczenia dla skarżącego, lecz ten zasadniczy brak został wyjaśniony na rozprawie .

Skarżący do protokołu rozprawy w dniu 14 grudnia 2004 roku przyznał, że otrzymał w/w orzeczenie i nie składał wniosku o ponowne przebadanie jego w kierunku ustalenia choroby zawodowej co oznacza, że nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.

Stwierdzona wielkość stwierdzonego ubytku słuchu u skarżącego /31 dB ucho prawe, 32 dB ucho lewe/ w wymienionym orzeczeniu nie spełnia kryterium choroby zawodowej, który wg wykazu nr 21 chorób zawodowych stanowiący załącznik do rozporządzenia wynosi 45 dB dla ucha lepiej słyszącego.

W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego też Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 P.p.s.a.