Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 927/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-08-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku KK o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi KK na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] maja 2015 r. nr [.] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gier - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

KK wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] lutego 2015 r. nr [.] nakładającą na nią karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za urządzanie gier na automacie [...] (bez oznaczenia numeru seryjnego) poza kasynem gry. Odrębną decyzją z tego dnia o nr [.] utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] lutego 2015 r. nr [.] nakładającą na nią karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za urządzanie gier na automacie o nazwie [...] nr [.]; sprawę tę zarejestrowano w tut. Sądzie pod sygn. II SA/Rz 926/15.

W skardze zawarto, skierowany tak do organu, jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podano, że z uwagi na sytuację majątkową skarżącej uiszczenie ww. należności może zagrozić bytowi jej i rodziny, a ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci w wieku 2 i 14 lat. Nie dysponuje środkami, z których mogłaby tę karę uregulować. Z akt administracyjnych i treści skargi wynika ponadto, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [.] Zamiejscowego Wydziału Karnego z/s w [.] z dnia [.] stycznia 2014 r. sygn. [...] K [.] /13 uznano KK za winną popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego i skazano ją na karę 60 stawek dziennych o wartości 50 zł każda, a ponadto zasądzono od niej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 zł tytułem wydatków (kosztów procesu) i 300 zł tytułem opłaty.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił uwzględnienia ww. wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.

Decyzje nakładające na skarżącę karę po 12 000 zł stanowią akty administracyjne podlegające wykonaniu, w tym egzekucji. Uiszczenie takiej należności (łącznie 24 000 zł), dobrowolne lub przymusowe, może – w przedstawionych okolicznościach, wywrzeć negatywny wpływ na sytuację osobistą i rodzinną skarżącej. Ma ona bowiem na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci i poniosła wydatki związane z uregulowaniem orzeczonej wobec niej kary i kosztów procesu karnego, ale też uiściła wpis w niniejszej sprawie w kwocie 400 zł. Uiszczenie kwoty 12 000 zł, a tym bardziej 24 000 zł, może niewątpliwie wywrzeć negatywny wpływ na sytuację materialną rodziny i pozbawić, lub ograniczyć – przynajmniej przez pewien czas, środków na zaspokajanie potrzeb życiowych. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.