Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 965/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 3,  art. 245  par. 1 w zw. z  art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 20 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r., odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne postanawia: 1. odmówić przyznania prawa pomocy; 2. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 sierpnia 2010 r. R. S. (dalej: skarżący, strona) został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2010 r., w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia.

W odpowiedzi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 18 października 2010 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł sprzeciw.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 grudnia 2010 r., również odmówił przyznania stronie prawa pomocy, natomiast zażalenie skarżącego na to rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 22/11.

Wobec powyższego, skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 kwietnia 2011 r.

W dniu 22 kwietnia 2011 r. skarżący wniósł ponownie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że w roku 2010 z tytułu zatrudnienia uzyskał dochód brutto w kwocie 20.624,43 zł, natomiast z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie około 56.000 zł; z kolei jego żona uzyskuje miesięczne wynagrodzenie z umowy o pracę w kwocie ok. 1.450 zł (brutto) oraz dochód z tytułu prowadzonej działalności w kwocie około 31.500 zł. Skarżący wskazał, że na wydatki jego dwuosobowego gospodarstwa domowego składa się kwota 4.500 zł związana między innymi z opłacaniem czynszu, wyżywienia oraz kwota 5.829,28 zł przeznaczana na spłatę kredytów bankowych. Oświadczył, że jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 68 m², nie ma żadnych oszczędności oraz, że wraz z żoną uzyskują miesięczny dochód w łącznej kwocie 11.980,38 zł (brutto).

Z przedstawionych dokumentów wynika ponadto, że w roku 2010 skarżący i jego żona uzyskali dochód w łącznej kwocie odpowiednio 77.252,32 zł i 45.887,94 zł, w tym z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki jawnej w kwocie odpowiednio 56.627,89 zł i 31.459,94 zł (przy przychodzie w kwocie odpowiednio 474.639,46 zł i 263.688,59 zł). W I kwartale 2011 r. spółka jawna, w ramach której skarżący i jego żona prowadzą działalność gospodarczą, dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi o łącznej wartości 733.982 zł. Według oświadczenia, skarżący nigdy nie korzystał z żadnej formy Pomocy Społecznej, do kosztów utrzymania zalicza on również kwotę 1.319,23 zł z tytułu składki na ubezpieczenie swoje i żony oraz ratę kredytu mieszkaniowego w kwocie 5.034,02 zł. Reprezentujący wnioskodawcę doradca podatkowy prowadzi jego sprawę nieodpłatnie ("pro bono"). Kredyt mieszkaniowy w kwocie 238.000 zł skarżący oraz jego żona zobowiązali się spłacić w 72 miesięcznych ratach.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

W sprzeciwie skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów dziewięciu wpisów sądowych w łącznej wysokości 4.500 zł płaconych jednorazowo bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny. Wskazał, że błędne jest wywodzenie, iż strona może rozporządzać swoim dochodem dowolnie. Kredyt mieszkaniowy, w tym ilość i wysokość miesięcznych rat, stanowi przedmiot umowy kredytowej z bankiem zawartej w czasie, gdy strona nie miała świadomości wystąpienia w przyszłości obciążeń z tytułu kosztów sądowych.

Z urzędu wskazać należy, iż w sprawach zawisłych ze skargi R. S. został on wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w łącznej kwocie 4.500 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuiszczenie od niej należnego wpisu. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Przywołany powyżej przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. dotyczący tzw. braku fiskalnego skargi i wynikająca z tegoż przepisu sankcja w postaci odrzucenia skargi, znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że po wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, wniósł on o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Jak wynika z akt sprawy, wniesiony w dniu 22 kwietnia 2011 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych jest drugim wnioskiem skarżącego w rozpoznawanej sprawie. W następstwie poprzednio złożonego wniosku postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 22/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy. Postanowienie to jest prawomocne, co obliguje stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uchyla bowiem skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu oraz przewidziane w art. 220 § 3 p.p.s.a. konsekwencje jego nieuiszczenia (por. postanowienie NSA z 27 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 232/08, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych umieszczonej na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z 29 września 2005 r., sygn. akt II FZ 608/05 niepubl.).

Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone ponownie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 kwietnia 2011 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia tego braku upłynął w dniu 26 kwietnia 2011 r. (wtorek). Skarżący nie uiścił należnego wpisu w wymaganym ustawowo terminie.

Wobec czego, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.

Odnosząc się zaś do ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, należy stwierdzić, że analiza jego treści nie prowadzi do konstatacji, by w sprawie zachodziły jakiekolwiek nowe, istotne okoliczności. Argumentacja przedstawiona we wniosku w znacznej mierze stanowi powtórzenie poprzednio przywoływanych okoliczności, zaś sytuacja majątkowa skarżącego i pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym żony nie uległa zmianie w stopniu mogącym mieć wpływ na możliwości finansowe skarżącego. W dalszym bowiem ciągu skarżący posiada stałe źródło dochodu, którego wysokość istotnie przewyższa ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę wynoszące od dnia 1 stycznia 2011 r. – zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 października 2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. (Dz. U. Nr 194 poz. 1288) –1.386 zł (brutto). Oświadczona przez skarżącego kwota miesięcznego dochodu uzyskiwanego wspólnie z żoną wynosząca 11.980,38 zł (brutto) jest kwotą dziewięciokrotnie przewyższającą wskazane minimalne wynagrodzenie za pracę i wszelkie zobowiązania finansowe ciążące na wnioskodawcy, w tym zwłaszcza raty zaciągniętych kredytów, nie mogą uzasadniać obciążenia kosztami postępowania sądowego zainicjowanego przez stronę budżetu Państwa. Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga, iż skarżący podejmując korzystne dla siebie decyzje finansowe – w postaci krótszego okresu kredytowania i tym samym wcześniejszej spłaty kredytu skutkującej naliczeniem od zaciągniętej kwoty odsetek w niższej wysokości – ponosi wszelkie skutki takich wyborów.

Skoro zatem skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności w sprawie, Sąd w oparciu o art. 245 § 1 w zw. z art 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podtrzymuje stanowisko zajęte w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2010 r., odmawiając skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Tym samym wniosek nie przerwał biegu terminu do wniesienia wpisu od skargi, co skutkowało jej odrzuceniem.