Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1264/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia N SA Andrzej Niecikowski Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki WSA Krystyna Daniel(spr) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Wójt Gminy T. decyzją z [...].2005 r. znak: [...] na podstawie art. 104 k.p.a., art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: "budowa stacji paliw płynnych z dystrybucją gazu LPG wraz z infrastrukturą i przyłączami" na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości T., o wydanie których wystąpił inwestor A. S..

W uzasadnieniu, organ stopnia I instancji wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy T., przyjętym uchwałą Rady Gminy T. nr [...], działki objęte wnioskiem inwestora znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 1 UM, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i koncentrację usług, a także w ramach ustaleń uzupełniających, dopuszczalnych: urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji. Według ustalonych w cyt. planie zasad zagospodarowania terenu o symbolu 1 UM wskazano na ograniczenia funkcji rzemieślniczo-produkcyjnych (wyłącznie działalność gospodarcza i obiekty nie zaliczone do mogących pogorszyć stan środowiska i szczególnie szkodliwych). Nadto organ I instancji wskazał, że generalnie stacje paliw płynnych i gazowych zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co do których można wymagać wykonania raportu oddziaływania na środowisko stosownie do § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11. 2004 (Dz. U. Nr 257, poz. 25). Zdaniem Wójta Gminy T., posiłkującego się opinią sporządzoną w dniu 12. 07. 2004 r. przez mgr inż. arch. A. M., która brała udział przy opracowywaniu przedmiotowego projektu miejscowego planu, stacje paliw jako inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska, mogą być lokalizowane, tylko w miejscach do tego w planie miejscowym przeznaczonych (na planie tereny o symbolu KU). Według organu I instancji określenie, iż na terenie oznaczonym symbolem 1 UM możliwa jest realizacja infrastruktury komunikacji oznacza, że urządzenia te "winny stanowić elementy obsługi użytkowania podstawowego (mieszkalnictwa i usług), a więc dojścia, dojazdy oraz miejsca postojowe związane z terenami 1 UM".

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. S., podnosząc że planowane zamierzenie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gm. T., bowiem na terenie gdzie planowana jest przedmiotowa inwestycja dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, co zdaniem odwołującego się przesądza o możliwości realizacji inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie WZiZT. A. S. zarzucił, odnosząc się do argumentu, że na przedmiotowym terenie wyklucza się możliwość budowy inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, że zakaz ten dotyczy funkcji rzemieślniczo-produkcyjnej, do której nie można zaliczyć stacji paliw.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 13. 09. 2005 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 1 ustawy z 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 15, poz. 139 ze zm.), 85 ust. 1 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy 12 .10. 1994 r. o samorządowych kolegiach

odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 85 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niniejsza sprawa rozpatrywana jest na gruncie ustawy z dnia 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach o ustalenie WZiZT orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gm. T. (uchwała Rady Gminy T. nr [...]) działki nr [...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem l UM, gdzie ustalono następujące zasady zagospodarowania terenu:

1. Ustalenia podstawowe: koncentracja usług oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

2. Ustalenia uzupełniające, dopuszczalne:

• zabudowa zagrodowa,

• rzemiosło nieuciążliwe,

• zieleń urządzona (parki, skwery),

• urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji

3. Zasady zagospodarowania terenu:

• adaptacja istniejącej struktury osadniczej, obiektów zabudowy usługowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, gospodarczej i rzemieślniczej z dopuszczeniem uzupełnień i przekształceń,

• tworzenie jednorodnej strefy mieszkaniowo-usługowej,

• dopuszczenie lokalizacji nowych obiektów - mieszkalnictwa jednorodzinnego, a także usług publicznych i komercyjnych z preferencjami dla usług publicznych,

• ograniczenie nowych lokalizacji zabudowy zagrodowej dla przypadków szczególnych,

• ograniczenie funkcji rzemieślnicze produkcyjnych (wyłącznie działalność gospodarcza i obiekty nie zaliczone do mogących pogorszyć stan środowiska i szczególnie szkodliwych)

4. Zasady lokalizacji nowych obiektów:

• usługi publiczne na wydzielonych działkach w dostosowaniu do otoczenia - w przypadku większych gabarytów obiekty usług publicznych należy lokalizować poza ścisłym centrum miejscowości.

• usługi komercyjne - w obrębie zabudowy mieszkaniowej, głównie jednorodzinnej usługi wbudowane lub towarzyszące, wolnostojące - w przypadku większych gabarytów na wydzielonych działkach,

• rzemiosło nieuciążliwe:

- na zapleczu działek mieszkaniowych, poza enklawami zabudowy jednorodzinnej o charakterze osiedlowym,

- w stosunku do istniejących obiektów produkcyjnych, ustala się obowiązek restrukturyzacji, zmian technologicznych, właściwej gospodarki odpadami wykluczenie wykraczania uciążliwości poza granice działek produkcyjnych,

- niewskazane w obrębie koncentracji mieszkaniowo-usługowych,

• produkcja i obsługa rolnictwa: niewskazane w obrębie koncentracji mieszkaniowo- usługowych (centrum miejscowości),

• zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna: na wydzielonych działkach terenów mieszkaniowo-usługowych oraz mieszkalnictwa jednorodzinnego (ustalenia w trakcie realizacji planu),

• zabudowa zagrodowa:

- remonty bieżące w obrębie istniejących obiektów, niewskazana w obrębie koncentracji mieszkaniowo-usługowych (centrum miejscowości)

• wartości dopuszczalne poziomu hałasu wg grupy 3 a, b (60/50, 50/40).

Zdaniem organu odwoławczego, obowiązujący plan miejscowy nie daje podstaw do uznania, iż na terenach o symbolu 1 UM możliwa jest realizacja stacji paliw. Według opinii mgr inż. arch. A. M. z [...].2004 r., która brała udział przy tworzeniu ustaleń analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. T. stacje paliw mogą być realizowane tylko na terenach oznaczonych symbolem planu KU - tj. obsługa ruchu drogowego. Z kolei zapis urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji, jaki obowiązuje dla terenów oznaczonych symbolem l UM należy odczytywać jako "dojścia, dojazdy, miejsca postojowe", co-było dotychczas powszechnie stosowane w praktyce urbanistycznej. Według oceny organu odwoławczego argumenty przytoczone przez mgr inż. arch. A. M., jak i przez organ I instancji zasługują na uwzględnienie. W planie miejscowym gm. T. wskazano, że stacje paliw mogą być realizowane na ściśle wyznaczonych terenach, oznaczonych symbolem KU - tj. obsługa ruchu drogowego. Tym samym, nie jest możliwa budowa stacji paliw poza terenami do tego ściśle przeznaczonymi. Gdyby uznać inaczej, to wówczas zapis w planie odnośnie lokalizacji stacji paliw nie miałby znaczenia i w istocie byłby przepisem martwym. Reasumując, skoro plan miejscowy dopuszcza budowę stacji paliw na ściśle oznaczonych terenach, to jest zrozumiałe, że inwestycje te nie mogą być realizowane poza tymi terenami.

Organ odwoławczy wskazał, że w opisie symbolu l UM w części dotyczącej zasad zagospodarowania terenu i lokalizacji nowych obiektów, plan miejscowy nie ustala żadnych zasad, co do budowy i zasad zagospodarowania terenu dla infrastruktury technicznej i komunikacji. Gdyby na oznaczonym terenie mogły być realizowane inwestycje takie jak stacje paliw (a więc zamierzenia mające znaczący wpływ na dany teren), niewątpliwie twórcy planu ustaliliby zasady lokalizowania takich obiektów. Można zatem przyjąć, że w istocie zapis urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji" dotyczy tych elementów infrastruktury, które stanowią uzupełnienie dla dominującej funkcji zagospodarowania terenu tj. koncentracji usług oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Nie można także pominąć, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gm. T., na terenach oznaczonych symbolem l UM w ogóle wyklucza się działalność gospodarczą oraz podejmowanie przedsięwzięć zaliczanych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Stosownie do § 3 ust. l pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. nr 257, poz. 2573 ) instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyjątkiem stacji paliw na gaz płynny, stanowią inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe ustalenia każą uznać planowaną inwestycję za sprzeczną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gm. T.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył A. S. zarzucając, że w zaskarżonej decyzji oparto się na opinii architekta A. M., która brała udział w opracowywaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T., podczas gdy to organ był zobowiązany do dokonania samodzielnej wykładni prawa miejscowego. Nadto skarżący podniósł, że planowane zamierzenie jest zgodne z planem miejscowym, bowiem w planie tym brak zapisu, wskazującego, że stacje paliw mogą być realizowane tylko na terenie oznaczonym na planie symbolem KU. Uznał, że skoro na terenach oznaczonych symbolem 1 UM przewiduje się koncentrację usług oraz dopuszcza się lokalizację usług komercyjnych i publicznych oraz urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji to na tym terenie możliwa jest realizację stacji paliw objętej jego wnioskiem z [...].2003 r. o ustalenie WZiZT.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 13 września 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej przez Sąd oceny należy stwierdzić, że skarga A. S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy stwierdzić, że organy I i II instancji, stosownie do treści art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. l ustawy z dnia 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) poprawnie zastosowały do niniejszej sprawy przepisy ustawy z 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 15, poz. 139 ze zm.) Stosownie do art. 3 ustawy z 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny.

Stosownie do art. 39 cyt. ustawy zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym art. 40 ustawy stanowi, że w sprawach ustalenia WZiZT orzeka się w drodze decyzji, na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustalenie WZiZT jest wstępnym etapem na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu przesądzenie czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący A. S. wystąpił w dniu [...].2003 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania na działkach nr [...] i [...] w m. T. dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw z dystrybucją gazu LPG wraz z infrastrukturą i przyłączami natomiast organ I instancji odmówił ustalenia WZiZT dla przedmiotowej inwestycji. Organ II instancji utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Organy I i II instancji uznały w swoich decyzjach, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy T. przyjętego uchwałą Rady Gminy T. nr [...], ponieważ działki objęte wnioskiem znajdują się na terenach oznaczonych symbolem l UM, które - zgodnie z podstawowymi ustaleniami planu -przeznaczone są pod koncentrację usług oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną przy dopuszczalnej zabudowie zagrodowej, nieuciążliwym rzemiośle, zielem urządzonej i urządzeniami infrastruktury technicznej i komunikacji. W zasadach zagospodarowania w/w terenu znajduje się zapis ograniczający funkcje rzemieślniczo-produkcyjne do obiektów, które są zaliczane do obiektów nie mogących pogorszyć stanu środowiska i szczególnie szkodliwych. W niniejszej sprawie podstawowa kwestia sporna, dotyczy wykładni ustaleń określonych w § 19 cyt. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. T., dopuszczających na terenie oznaczonym symbolem l UM realizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji. Zdaniem organów, odwołujących się do opinii sporządzonej w dniu [...].2004 r. przez mgr inż. arch. A. M., która brała udział w tworzeniu przedmiotowego planu,

użyte w planie sformułowanie urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji zostało użyte w znaczeniu " dojścia, dojazdy, miejsca postojowe" i nie obejmuje stacji paliw.

Odmienne stanowisko zaprezentował - zarówno w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej jak w skardze – A. S. uznając, że wnioskowane przez niego zamierzenie jest zgodne z przedmiotowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ponieważ dopuszczenie w nim możliwości lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji obejmuje również budowę na tym terenie wnioskowanej stacji paliw.

Dokonując interpretacji wyrażenia urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji, a dokładniej urządzenia infrastruktury komunikacji Sąd stwierdził, że w cyt miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy T. brak definicji legalnej tego wyrażenia. Nadto należy stwierdzić, że jakkolwiek poszczególne elementy tego zwrotu na gruncie języka polskiego wydają się zrozumiałe, to jednak całość jaką tworzą, stanowi zwrot nieostry i wieloznaczny. Interpretacja wyrażenia urządzenia infrastruktury komunikacji dokonywana w oderwaniu od innych ustaleń nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia o jakie urządzenia i instytucje niezbędne do należytego funkcjonowania komunikacji - tj. ruchu polegającego na utrzymaniu łączności między odległymi od siebie miejscami, odbywającym się środkami lokomocji na drogach lądowych, wodnych i szlakach powietrznych - chodzi. Tym niemniej, ponieważ w przedmiotowym planie znajduje się również wyrażenie obsługa ruchu drogowego (odnoszące się do obszaru oznaczonego symbolem KU i obejmujące stacje paliw), należy przyjąć, że stosownie do dyrektywy interpretacyjnej zakazującej stosowania interpretacji synonimicznej w odniesieniu do różnych zwrotów zakres i znaczenie interpretowanego wyrażenia nie obejmuje stacji paliw.

Trudności w ustaleniu zakresu i znaczenia interpretowanego wyrażenia uzasadniają odwołanie się do dyrektyw wykładni pozajęzykowej tj. uwzględnienie pozostałych ustaleń przedmiotowego planu gminy T., odnoszących się do terenu oznaczonego symbolem l UM. Ustalenia te stanowią bowiem funkcjonalną całość, pozwalającą określić sposób zagospodarowania terenu w zakresie funkcji podstawowych jak uzupełniających i dopuszczalnych. Należy wskazać, że w doktrynie (E. Smoktunowicz, W. Jakimowicz,) a także w orzecznictwie ( por. wyrok NSA z 30.10. 2002 r. , ISA/Ka 1607/01, POP 2003 z. 3, póz. 7) wskazuje się na dopuszczalność równoległego stosowania wykładni systemowej i funkcjonalnej w stosunku do wykładni językowej.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w przedmiotowym planie na obszarze oznaczonym symbolem 1 UM, którego podstawową funkcją są usługi i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w ustaleniach dotyczących zasad zagospodarowania terenu wyraźnie i jednoznacznie została wykluczona możliwość lokowania "obiektów mogących pogorszyć stan środowiska i szczególnie szkodliwych". Co prawda powyższe ograniczenie zostało odniesione wprost do obiektów rzemieślniczo - produkcyjnych to jednak uwzględniając fakt, że - stosownie do § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) - instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyjątkiem stacji paliw na gaz płynny, stanowią inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko i przez to oddziaływanie należy rozumieć pogorszenie stanu środowiska, można przyjąć, że na terenie o symbolu l UM, na którym znajdują się dz. nr 731/2 i dz. nr 732/2 nie wolno lokować również stacji paliw, bowiem należą one do obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez pogorszenie jego stanu. Nawet jeśli w cyt. planie nie wykluczono expresis verbis lokalizacji stacji paliw na terenie o symbolu l UM to za takim ograniczeniem przemawia to, że stacje paliw nie mogą być zaliczone do obiektów nie mogących pogorszyć stanu środowiska i szczególnie szkodliwych. W przeciwnym razie cyt.

plan - przynajmniej w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 1 UM, który ze względu na jego podstawą funkcję powinien być chroniony przed obiektami mogącymi pogorszyć stan środowiska - nie stanowiłby spójnej i koherentnej całości.

W takiej sytuacji reguły wykładni pozajęzykowej uprawniają do wyłączenia z zakresu wyrażenia "urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji", które na mocy MPZP gm. T. są dopuszczalne do lokowania na obszarze o symbolu 1 UM - stacji paliw.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę na powołaną przez organy I i II instancji wykładnię spornego wyrażenia "urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji" dokonaną przez mgr inż. arch. A. M. w opinii z dnia [...].2004. r. sporządzonej dla organu I instancji Zgodnie z tą opinią A. M., która uczestniczyła w przygotowaniu miejscowego planu gm. Trzciana, wskazuje, że w przedmiotowym planie przewidziano lokalizację stacji paliw na terenach oznaczonych symbolem KU - obsługa ruchu drogowego. Nadto mgr inż. arch. A. M., dekodując wyrażenie dopuszczające realizację na terenie o symboli 1UM urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, uściśliła, że " urządzenia te winny stanowić elementy obsługi użytkowania podstawowego (mieszkalnictwa i usług), a więc mogłyby być to dojścia, dojazdy i miejsca postojowe". Ponieważ osoba biorąca udział w sporządzaniu projektu MPZP gm. T. posiada wiedzę na temat znaczenia i zakresu użytych w planie sformułowań należy stwierdzić, że stanowi to dodatkowy argument za przyjęciem, iż zasadne było uznanie przez organy orzekające w niniejszej sprawie, iż dopuszczenie do lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji na terenie oznaczonym symbolem 1 UM nie obejmuje możliwości lokowania na nim stacji paliw. Skoro więc zamierzona inwestycja nie mieści się w pojęciu urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji, które dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to w konsekwencji, stosownie do art. 40 ustawy z 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można było ustalić WZiZT dla wnioskowanej przez A. S. inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że przedmiotowy obszar przeznaczony jest pod koncentrację usług, a "stacja paliw jest usługą" oraz, że w zasadach zagospodarowania w/w terenu dopuszcza się lokalizację usług komercyjnych i usług publicznych należy stwierdzić, że obszar o symbolu l UM, na którym skarżący chce lokować stację paliw oprócz koncentracji usług obejmuje również zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a koncentracja usług na tym terenie, zgodnie z treścią ustaleń uzupełniających i dopuszczalnych, jest ograniczona w sposób nie dopuszczający do lokowania inwestycji, co do których nie można wykluczyć, że nie pogorszą stanu środowiska i nie są szczególnie uciążliwe.

Co do zarzutu, że mgr inż. arch. A. M. " nie jest urbanistą ani autorem planu, a wyłącznie osobą biorącą udział w opracowaniu projektu planu" oraz, że "niedopuszczalne jest aby organy administracji publicznej, interpretując miejscowy plan opierały się na jakiekolwiek opinii" należy podnieść, że przedmiotowa opinia miała charakter pomocniczy, a dokonane w niej ustalenia były zgodne z treścią planu ustaloną przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu, że mgr inż. arch. A. M. "brała udział w opracowaniu przedmiotowego planu" należy uznać, że jest on niezrozumiały ponieważ wiedza pochodząca od osoby uczestniczącej w procesie tworzenia planu może mieć istotne znaczenie dla poprawnego dekodowania znaczenia i zakresu interpretowanego wyrażenia.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.