Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 488/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art.11, art. 39 ust.1
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia (...) r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (dalej: "GOPS") wpłynął wniosek S. S. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") z (...) r. o przyznanie m.in. świadczenia niepieniężnego w formie pomocy rzeczowej na kwotę (...) zł jako pokrycie rachunku E. S.A., nr wezwania do zapłaty (...) z (...) r.

Decyzją z (...) r., nr (...), Wójt Gminy K. (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") – wskazując w podstawie prawnej na art. 3, art. 7, art. 8, art. 11, art. 36 ust. 2 lit. e, art. 102 ust. 1, art. 104, art. 106, art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz.163.; dalej w skrócie: "u.p.s."), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. Nr 135, poz. 823; dalej: "Rozporządzenie"), art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1628), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") – odmówił przyznania Wnioskodawcy świadczenia niepieniężnego w formie rzeczowej jako pokrycie rachunku E.S.A. nr (...) na kwotę (...) zł, wskazując jako powód odmowy "brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, uchylanie się poddaniu przeszkoleniu zawodowemu, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego".

Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji przytoczy ustalenia dotyczące sytuacji Wnioskodawcy, z których wynika, że mieszka on samotnie i jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W 3/4 części jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni (...) ha fizycznych ((...) ha przeliczeniowych), zatem dla Wnioskodawcy wielkości te wynoszą odpowiednio (...) ha fizycznych ((...) ha przeliczeniowych). Jego miesięczny dochód z gospodarstwa rolnego, licząc dla celów pomocy społecznej, wynosi (...) zł ((...) ha x (...) zł). Wnioskodawca od wielu lat nie podejmuje żadnych działań w celu podjęcia jakiejkolwiek pracy. Oświadcza, że chce pracować jako kierowca autobusu, choć nie posiada aktualnych badań i uprawnień do przewozu osób; w żadnym innym zawodzie nie chce pracować; nie wyraża zgody na przekwalifikowanie zawodowe i odrzuca propozycję pracownika socjalnego podjęcia pracy w ramach prac publicznych organizowanych na terenie gminy Krzymów (dalej: "Gmina"). Ponadto Wnioskodawca nie wyraża zgody na podjęcie jakichkolwiek działań w celu zmiany jego sytuacji bytowej; odmawia zawarcia kontraktu socjalnego; odmawia udostępnienia karty na doładowanie licznika energii elektrycznej. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że mając na uwadze całokształt sytuacji, brak współdziałania Wnioskodawcy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowę zawarcia kontraktu socjalnego oraz odmowę zgody na przekwalifikowanie zawodowe, należało odmówić udzielenia wnioskowanej pomocy.

W odwołaniu od opisanej decyzji Wójta, Wnioskodawca podniósł, że organ I instancji inną decyzją z tego samego dnia przyznał świadczenie niepieniężne w formie posiłku od dnia (...) r. do dnia (...) r., co oznacza, że przyznając ww. świadczenie nie dopatrzył się tych samych okoliczności z art. 11 ust. 2 u.p.s., z powodu których odmówił przyznania zasiłku celowego na pokrycie rachunku E. S.A.

Decyzją z (...) r., nr (...) , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "SKO" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta.

W uzasadnieniu SKO wskazało m.in., że zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Organ II instancji podkreślił, że przepis ten stwarza możliwość, a nie konieczność przyznania zasiłku celowego, który jest świadczeniem fakultatywnym – uzależnionym wyłącznie od uznania administracyjnego. Organ nie jest obowiązany, lecz może przyznać to świadczenie. Przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej, nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości. W tej sytuacji wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są, z jednej strony, sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej – możliwości finansowe organów pomocy społecznej.

Dalej, podzielając ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, SKO stwierdziło, że Skarżący nie wykorzystuje własnych uprawnień, zasobów i możliwości celem przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł. Odmawia podjęcia pracy innej niż kierowca autobusu i to w sytuacji, gdy nie robi nic w celu uzyskania kompletu aktualnych uprawnień wymaganych na takim stanowisku, a także nie wyraża zgody na wynajem części lokalu, który zamieszkuje, w celu poprawy sytuacji materialnej. Całokształt okoliczności sprawy wskazuje na brak współpracy Skarżącego z organem i brak chęci przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej. SKO podkreśliło, że pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnieni, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna ma służyć jako wsparcie, a nie jako środek do zaspokojenia wszelkich potrzeb osoby zainteresowanej bez podejmowania z jej strony jakichkolwiek prób przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej.

Ponadto organ II instancji wskazał, że fakt wydania w identycznym stanie faktycznym decyzji przyznającej świadczenie niepieniężne w formie posiłku świadczy o dobrej woli organu, który nie chce pozostawić Skarżącego bez jedzenia. Powyższe nie oznacza jednak, że Skarżący nie prezentuje postawy roszczeniowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, S.S. powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego w formie pokrycia zaległych płatności na rzecz E. S.A. z tytułu sprzedaży energii elektrycznej/umowy kompleksowej na kwotę (...) zł.

Świadczenia tego rodzaju przyznawane są na warunkach określonych w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Zasady ogólne tej ustawy, wyrażone w jej art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1, stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo i subsydiarnie (pomocniczo) – w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym.

Świadczenia pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych, zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s., mogą być przyznane "w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej".

Jednym z podstawowych warunków przyznania takiego zasiłku jest spełnienie określonego kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2–15 u.p.s., w szczególności bezrobocia (pkt 4) lub niepełnosprawności (pkt 5). W przypadku zasiłku celowego kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi obecnie 542,00 zł miesięcznie – zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Skarżący spełnia zarówno opisane wyżej kryterium dochodowe, jak i podstawy przyznania pomocy wymienione w art. 7 pkt 4 i 5 u.p.s. Nie oznacza to jednak, że organ ma obowiązek przyznać Skarżącemu wnioskowaną pomoc, w wysokości przez niego wskazanej. Sam fakt spełniania przez osobę ubiegającą się o pomoc kryteriów określonych w art. 7 i art. 8 u.p.s. nie oznacza jeszcze "automatycznego" przyznania świadczenia.

Zarówno rodzaj, jak i zakres świadczenia, o które wnioskował Skarżący, nie są kwestią najistotniejszą dla rozwiązania sporu powstałego na tle kontrolowanej decyzji, bowiem istnienie potrzeby przyznania jakichkolwiek świadczeń z pomocy społecznej wymaga zbadania nie tylko posiadanych środków i dochodów, ale również całokształtu warunków życia osób chcących skorzystać z pomocy społecznej. Spełnienie szczegółowych przesłanek warunkujących przyznanie poszczególnych świadczeń nie jest wystarczającym uzasadnieniem ani gwarancją uzyskania przez wnioskodawcę świadczenia. Dodatkowo bowiem ustawodawca sformułował obowiązek osoby wnioskującej o przyznanie pomocy ze środków publicznych, współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, w której się ona znalazła – co wynika już wprost z art. 4 u.p.s.

Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to zasadniczo nie jest uzasadnione udzielenie takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Jednym z podstawowych celów określonych w omawianej ustawie jest bowiem aktywizacja świadczeniobiorców. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie ww. ustawy – bez względu na jej rodzaj – ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Zatem obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest niezwykle istotny i dlatego też został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie.

Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z jego uzasadnionych i rozsądnych propozycji mających pomóc tej osobie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, w jakiej się znalazła, w celu "wyjścia" z systemu pomocy społecznej i umożliwienia jej samodzielnego, odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Egzekwowanie od podopiecznych pomocy społecznej obowiązku współdziałania z organem pomocowym jest istotne również z tego powodu, że pomoc ta nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń a tym samym do wykształcania nieprawidłowych nawyków i postaw.

W związku z tym uzasadnione jest stwierdzenie, że bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych pomocą społeczną może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymanie jego wypłaty – o czym mowa wyraźnie w art. 11 u.p.s. Przepis ten statuuje po stronie organów obowiązek wszechstronnej analizy i oceny postawy osoby ubiegającej się o pomoc społeczną pod kątem istnienia po jej stronie woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a także pozostałych okoliczności wymienionych w przywołanym przepisie, których wystąpienie uzasadnia odmowę przyznania bądź wstrzymanie świadczeń. Wobec tego na organach administracji spoczywa obowiązek przeanalizowania również w tym aspekcie postępowania osoby domagającej się świadczeń pomocowych.

Uprawnienia organu w razie dokonanej przezeń, negatywnej oceny postawy strony ubiegającej się o środki pomocowe, zostały wprost określone w art. 11 ust. 1 i 2 u.p.s. W świetle tych przepisów w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych, może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego (ust. 1). Natomiast brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (ust. 2).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji dysponowały dostatecznym materiałem dowodowym uprawniającym do wniosku o braku współdziałania Skarżącego z organem pomocowym w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł.

Przede wszystkim, jak trafnie wskazano w uzasadnieniach decyzji obu instancji, Skarżący nie podejmuje żadnych działań celem przezwyciężenia tej sytuacji, o czym świadczy już choćby fakt odmowy podjęcia pracy innej niż kierowca autobusu – i to w sytuacji, gdy Skarżący nie robi nic w celu uzyskania kompletu aktualnych uprawnień wymaganych na takim stanowisku – a także odmowa podjęcia pracy w ramach prac publicznych organizowanych na terenie Gminy, brak zgody na przekwalifikowanie zawodowe, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego i in. Skarżący odmawia też udostępnienia karty na doładowanie licznika energii elektrycznej – co ma szczególnie istotne znaczenie w niniejszej sprawie, w której Skarżący wnioskował wszak o pokrycie zaległych płatności za energię elektryczną, które to zaległości, jak należy przypuszczać, najpewniej by nie powstały, gdyby tylko zechciał ową kartę udostępnić.

W sytuacji, gdy Skarżący wnioskuje o pomoc społeczną, jego postawa nie może być wyłącznie roszczeniowa. Jego obowiązkiem jest współdziałanie w celu rozwiązania trudnej sytuacji życiowej, a nie tylko i wyłącznie żądanie zaspokojenia wszelkich potrzeb i stawianie warunków co do tego, w jakiej formie i w jakiej wysokości wnioskowane świadczenie ma zostać zrealizowane.

W tym miejscu należy podkreślić, że wysokość przyznanego świadczenia oraz, co do zasady, także jego forma zależą od uznania organu rozstrzygającego sprawę. Oznacza to, że organ, orzekając w konkretnej sprawie, wnioskowaną pomoc przyznać może, ale nie musi; względnie może ją przyznać tylko w części. To organ ocenia sytuację wnioskodawcy i własne możliwości finansowe, a w wyniku dokonanej oceny wybiera konsekwencje prawne swoich ustaleń. Zaznaczyć jednak trzeba, że wybór ten nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności tych podnoszonych przez stronę. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (zob. np. prawomocny wyrok WSA z 06.04.2011 r., IV SA/Po 1087/10, CBOSA).

W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest zaś do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należycie ustalił i ocenił stan faktyczny oraz czy dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym oraz swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., w sposób przekonujący (art. 11 k.p.a.). Z drugiej strony, uznaniowy charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadniczo wyłącza jego sądową kontrolę dokonywaną z punktu widzenia celowości czy słuszności, gdyż jest to domena swobodnego uznania organu administracji.

Decyzja uznaniowa w sprawach pomocy społecznej powinna niewątpliwie respektować zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia – także zasady wynikające z ustawy o pomocy społecznej. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06 (CBOSA), zgodnie z którym z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Zatem skoro udzielenie świadczenia zależy od uznania organu rozstrzygającego sprawę, to, w ocenie Sądu, organ uzależniając przyznanie wnioskowanej pomocy od współdziałania Wnioskodawcy, nie przekroczył granic tego uznania. Jednocześnie za całkowicie chybiony należy uznać zarzut Skarżącego, że obowiązkiem organu było przyznanie wnioskowanego zasiłku celowego, skoro "w tych samych okolicznościach" przyznał on Skarżącemu świadczenie niepieniężne w formie posiłku. W świetle art. 11 ust. 2 u.p.s. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym "może" stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia, co wcale nie oznacza, że "musi". Innymi słowy, to organ administracji, uwzględniając całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, decyduje czy pomimo braku współdziałania ze strony wnioskodawcy, nie zachodzą szczególne względy uzasadniające przyznanie określonej pomocy. Jest przy tym jasne, że skoro organ pomocy społecznej może w okolicznościach określonych w art. 11 ust. 2 u.p.s. w ogóle odmówić wnioskodawcy przyznania jakiejkolwiek pomocy, to tym bardziej, z powołaniem się na ten sam przepis, może odmówić przyznania tej pomocy na niektóre z wnioskowanych celów, udzielając zarazem wsparcia w innym zakresie.

Z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w odniesieniu do wniosku Skarżącego z (...) r., który w części dotyczącej przyznania posiłku został załatwiony pozytywnie, natomiast w części obejmującej żądanie opłacenia rachunku za energię elektryczną – odmownie. Takie rozstrzygnięcia nie mogą być przez Skarżącego skutecznie kwestionowane, gdyż przyznanie jemu pomocy w określonym zakresie (tu: w formie codziennego gorącego posiłku), nie rodzi roszczenia o uwzględnienie pozostałych jego żądań (tu: żądania opłacenia rachunku / zaległych płatności za energię elektryczną). Należy zauważyć, że pomoc przyznana Skarżącemu (gorący posiłek) dotyczyła zaspokojenia potrzeby o najbardziej podstawowym, fizjologicznym charakterze – potrzeby jedzenia – a udzielenie tej pomocy nastąpiło, jak wskazywał pracownik socjalny w wywiadzie środowiskowym (pkt III wywiadu – k. 15 akt adm. I inst.), "dla zabezpieczenia życia". Potrzebą tej rangi nie jest niewątpliwie opłacenie zaległych rachunków za energię elektryczną; tym bardziej w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszym postępowaniu – wnioskodawca permanentnie "nie jest zainteresowany" skorzystaniem z oferowanej przez GOPS możliwości doładowania karty do licznika energii elektrycznej (por. wyrok WSA z 18.12.2014 r., IV SA/Po 867/14, CBOSA).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy obu instancji wydały decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. W szczególności dokonały one niezbędnych ustaleń co do okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie wnioskowanej pomocy, i w sposób całkowicie uprawniony uznały, że zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.