Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1248/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 39 ust 3 i 3a
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację w pasie drogi gminnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] i Miasta O. z dnia 28 września 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 listopada 2017 r., Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] i Miasta O. z dnia 28.09.2017 r. nr [...]

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO w K. wskazało, że zaskarżoną decyzją Burmistrz [...] i Miasta O. zezwolił na lokalizację w pasie drogi gminnej ul. [...] w O. projektowanej modernizacji sieci gazowej PE dn 125 wraz z przyłączami gazu PE dn 63 n/ciś do budynków mieszkalnych jednorodzinnych zgodnie z przedłożonym wnioskiem i mapą sytuacyjno -wysokościową przy zachowaniu wskazanych w decyzji warunków m.in. odtworzenia nawierzchni jezdni na całej szerokości. Z uwagi na to, iż decyzja uwzględniała żądanie strony w całości odstąpiono od uzasadnienia decyzji.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyła P. S. G. sp. z o.o. zaskarżając ją w części nakazującej odtworzenie nawierzchni jezdni na całej szerokości. Zdaniem odwołującej organ I instancji naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa poprzez uznanie, iż odwołująca zobowiązana będzie do odtworzenia powierzchni jezdni na całej jej szerokości, a nie tylko na rzeczywiście zajętej części. Nadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 40 ust. 1 zw. z art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 2 ust. 2 pkt.2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Odwołująca wniosła o uchylenie decyzji i rozstrzygniecie przez organ II instancji sprawy co do istoty tj. określenie obowiązku odtworzenia nawierzchni jezdni na rzeczywiście uszkodzonej szerokości jezdni. Ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Rozpoznając sprawę Kolegium podniosło, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej jako: ustawa) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (dale jako: rozporządzenie).

Zgodnie z art. 40 ustawy, do zarządcy drogi należy między innymi wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych związanych z takim zajęciem. Z treści art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a wynika, że zakaz lokalizowania w pasie drogowym budowli i urządzeń nie związanych z potrzebami ruchu drogowego, nie znajduje zastosowania w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary i energii elektrycznej.

Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy - w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej (zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 tego artykułu lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c ustawy). Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust, 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji iub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Zgodnie z art. 39 ust. 3a, w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym iub na umieszczenie w nim obiektu iub urządzenia.

Także zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie wymagane jest m.in. do prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 15 ustawy - zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie. Na podstawie delegacji zawartej w art. 40 ust. 16 ustawy, Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa warunki do udzielania zezwoleń na zajmowanie pasa drogowego na cele, o których mowa w ust. 2, mając na względzie bezpieczeństwo użytkowania i ochronę dróg. W oparciu o powyższą delegację zostało wydane ww. rozporządzenie. Jego § 2 ust. 2 pkt 2 stanowi, że - w przypadku zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia robót zezwolenie na zajęcie pasa drogowego powinno określać dodatkowo: warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności. Natomiast zgodnie z § 2 ust, 3 pkt 1 - 3 rozporządzenia, w warunkach tych określa się: 1) zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności; 2) sposób odbioru przedmiotowego odcinka pasa drogowego; 3) zasady usuwania usterek i wad technicznych, powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego.

W ocenie Kolegium, uznaniowy charakter takiej decyzji uprawnia organ do nakładania na inwestora - warunków dodatkowych -innych niż wskazane w art 39 ust. 3a ustawy, a także upoważnia do - modyfikowania zapisów ustawy i przepisów wykonawczych - regulujących kwestie zakładania urządzeń i przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniej użyteczności. Uznaniowe kształtowanie obowiązków inwestora w zakresie obowiązków dotyczących przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniej użyteczności podyktowane jest tym, aby nie zostały naruszone elementy techniczne drogi oraz aby nie przyczyniło się to do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi.

Organ odwoławczy zważył, iż nałożony na inwestora obowiązek odtworzenia nawierzchni jezdni na całej szerokości mieści się w granicach uznania administracyjnego bowiem warunek określony w ten sposób powoduje należyte odbudowanie uszkodzonej drogi. W ocenie SKO, zarządca zezwalając na zlokalizowanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (co stanowi wyjątek) miał prawo określić warunki, aby pas spełniał standardy techniczne i nie przyczyniał się do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu.

Takie rozumienie omawianej regulacji przemawia za uznaniem, że w okolicznościach niniejszej sprawy kwestionowana część rozstrzygnięcia, nie narusza omawianych przepisów prawa. Jedynie bowiem odtworzenie jezdni na całej szerokości może zapewnić trwale jego jednolitą nawierzchnię, a tym samym bezpieczeństwo użytkowników oraz ochronę samej jezdni przed kolejnymi uszkodzeniami.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu P. S. G. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie obowiązku odtworzenia nawierzchni jezdni drogi gminnej ul. [...] na rzeczywiście naruszonej szerokości jezdni w wyniku prac związanych z modernizacją sieci gazowej PE dn 125 wraz z przyłączami gazu, względnie o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi,.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz dowolną jego ocenę, skutkujące błędnym uznaniem, iż strona w ramach prowadzonej inwestycji będzie zobowiązana do odtworzenia powierzchni jezdni na całej jej szerokości, a nie tylko na rzeczywiście zajętej na ten cel powierzchni;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 15 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2222), w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1264), poprzez błędne przyjęcie, iż zarządca drogi w ramach uznania administracyjnego może nałożyć na zajmującego pas drogowy obowiązek odtworzenia nawierzchni drogi na całej jej szerokości, podczas gdy zajmujący pas obowiązany jest przywrócić jedynie rzeczywiście zajętą część pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, tj, odtworzyć nawierzchnię drogi jedynie na tej części, która została przez niego zajęta i uszkodzona, w celu wykonania prac objętych zezwoleniem.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy.

W realiach kontrolowanej sprawy skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia gazociągu PE dn 125 wraz z przyłączami w związku z planowaną modernizacją sieci gazowej.

Organ pierwszej instancji przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 39 ust. 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2017.2222 j.t., dalej jako "u.d.p") zezwolił na lokalizację w pasie drogi gminnej ul. [...] w O. projektowanej modernizacji sieci gazowej PE dn 125 wraz z przyłączami gazu PE dn 63 n/ciś do budynków mieszkalnych jednorodzinnych zgodnie z przedłożonym wnioskiem i mapą sytuacyjno -wysokościową przy zachowaniu wskazanych w decyzji warunków m.in. odtworzenia nawierzchni jezdni na całej szerokości.

Stosownie do art. 39 ust. 3 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

Zgodnie z ustępem 3a powołanego wyżej przepisu, w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do:

1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3;

3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.

Decyzja lokalizacyjna wydawana na podstawie tego przepisu, poza tym, że podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego w przypadku gdy treścią jej rozstrzygnięcia jest zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym urządzenia nie związanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, musi się mieścić w granicach zakreślonych w art. 39 ust. 3 a. u.d.p.

W decyzji wydanej na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a rozstrzyga się kwestię lokalizacji inwestycji, co nie zwalnia inwestora od uzyskania w drodze odrębnej decyzji wydawanej na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 u.d.p. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na określony ustawą czas i ustalenia należnej z tego tytułu opłaty. Decyzja lokalizacyjna z art. 39 ust. 3 i 3a tej ustawy może być przyrównana do decyzji ustalającej warunki zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji niż polegające na zajęciu pasa drogowego. Stąd wynika stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że "art. 39 ust. 3 i ust. 3a ustawy o drogach publicznych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania warunków zabudowy.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że ani z literalnego brzmienia art. 39 ust. 3a ustawy o drogach publicznych, ani z jego interpretacji będącej wynikiem wykładni prawniczej nie da się wyprowadzić podstawy prawnej dla zamieszczenia w rozstrzygnięciu podejmowanym na podstawie tego przepisu orzeczenia o charakterze restytucyjnym tj. nakładającego na inwestora obowiązek przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. To dopiero w kolejnej decyzji, wydawanej na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, która jest funkcjonalnie związana z decyzją o której mowa w art. 39 ust. 3a, ustawodawca przewidział zamieszczenie rozstrzygnięcia o charakterze restytucyjnym stanowiąc w ust. 15 tego artykułu, że "Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie"(por. wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 943/13, CBOIS)

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji zawierała w rozstrzygnięciu obowiązek nie znajdujący umocowania prawnego w powołanej w niej podstawie prawnej. Jak już wskazano wyżej, decyzja wydana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poza tym, że podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego - co podkreśliło Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji nie wnikając jednak w materialnoprawne granice tej uznaniowości - nie może zawierać rozstrzygnięć nakazujących naprawę pasa drogowego. Tymczasem w rozstrzygnięciu zamieszczono obowiązek odtworzenia powierzchni jezdni na całej jej szerokości, w sytuacji, gdy zostanie ona uszkodzona tylko w jej niewielkiej części (w ocenie Inwestora z reguły do dokonania podobnych prac wystarczająca jest szerokość około 50 cm). Nie można zatem żądać od Skarżącego odtworzenia powierzchni jezdni na całej szerokości, gdyż zgodnie z planowanymi pracami nie zostanie ona w takim wymiarze (szerokości) uszkodzona.

Z kolei treść zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej powinna odpowiadać tym elementom, które wskazał prawodawca w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1264; zwane dalej rozporządzeniem). Otóż w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia robót zezwolenie na zajęcie pasa drogowego powinno określać dodatkowo:

1) sposób zabezpieczenia zajmowanego pasa drogowego, zgodnie z dokumentami, o których mowa w § 1 ust. 3 pkt 2 i ust. 5 pkt 1;

2) warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności.

Natomiast w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w warunkach przywrócenia pasa drogowego, o których mowa w ust. 2 pkt 2, określa się:

1) zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności;

2) sposób odbioru przedmiotowego odcinka pasa drogowego;

3) zasady usuwania usterek i wad technicznych, powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego.

Z powołanych przepisów wypływa jednoznaczny wniosek, że o warunkach przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności rozstrzyga się wiążąco dla inwestora, dopiero na etapie wydawania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót, nie zaś zezwolenia na umieszczenie obiektu lub urządzenia w pasie drogowym drogi publicznej. Nie jest bowiem dopuszczalne aby dwukrotnie na dwóch różnych etapach wyrażania zgody przez organ na ingerencję w przestrzeń pasa drogi publicznej, zarządca drogi miał wypowiadać się o tym samym aspekcie tej ingerencji. Ponieważ o warunkach przywrócenia pasa drogowego, w tym jezdni drogi, do stanu użyteczności, zarządca drogi ma rozstrzygać przy wydawaniu zezwolenia na zajęcie pasa w celu prowadzenia robót, to nie może tego czynić w decyzji zezwalającej na lokalizację obiektu lub urządzenia w pasie drogowym. Wynika to z faktu, że sprawa zezwolenia na lokalizację i sprawa zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót, stanowią pod względem przedmiotowym odrębne, choć oczywiście silnie powiązane z sobą sprawy administracyjne.

Reasumując, do warunków umieszczenia w pasie drogowym obiektu lub urządzenia, o jakich organ może władczo rozstrzygać na podstawie art. 39 ust. 3a u.d.p., nie należą z mocy wyraźnej decyzji prawodawcy, warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności. Warunki umieszczenia, nie są w rozumieniu przepisów u.d.p. warunkami przywrócenia pasa drogowego do stanu użyteczności, po przeprowadzeniu w tym pasie robót. Decyzja wydana na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a u.d.p. nie może w swej treści kumulować części innych rozstrzygnięć administracyjnych.

Pomimo powyższych uchybień SKO utrzymało decyzję organu I instancji w mocy, co stanowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 Kpa w związku z art. 107 § 3 KPA. Lektura uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wskazuje, że organ ten nie poczynił żadnych własnych ustaleń faktycznych, a przyjmując za własne ustalenia organu I instancji nie wniknął w istotę rozpatrywanej sprawy, nie rozważył jakie są materialnoprawne przesłanki przyjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia i w ogóle nie rozpoznał sprawy w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu. W rezultacie organ II Instancji uchylił się od oceny okoliczności sprawy i twierdzeń odwołania, a poddał decyzję organu I instancji swoistej, a przy tym błędnej, kontroli zgodności z prawem.

W kontekście powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem SKO w K., że uznaniowy charakter przedmiotowej decyzji uprawnia organ do nakładania na inwestora - warunków dodatkowych -innych niż wskazane w art 39 ust. 3a ustawy, a także upoważnia do - modyfikowania zapisów ustawy i przepisów wykonawczych - regulujących kwestie zakładania urządzeń i przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniej użyteczności. SKO zdaje się nie zauważać różnicy pomiędzy zezwoleniem na lokalizację urządzenia w pasie drogowym (art. 39 ust.3 u.d.p.), a zezwoleniem na zajecie pasa drogowego w celu wykonania robót (art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p.)

Decyzje wydawane w przedmiocie udzielenia zgody na lokalizacje obiektu budowlanego w pasie drogowym niezwiązanego z ruchem drogowym bądź z czynnościami zarządcy drogi mają charakter decyzji uznaniowych, jednakże takie decyzje nie są decyzjami dowolnymi. Co do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym istnieje obowiązek ich szczegółowego uzasadnienia (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1751/16, Legalis Numer 1598888).

Organy ponownie rozstrzygając sprawę wydania przedmiotowego zezwolenia, obowiązane będą do uwzględnienia wyrażonego w niniejszym wyroku stanowiska. Powinno to polegać na takim określeniu warunków lokalizacji, które nie będą wkraczać w obszar zastrzeżony dla sprawy zajęcia pasa drogowego drogi publicznej w celu prowadzenia robót.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (500 zł) oraz koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). powiększone o kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.