Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 465/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
article: art. 17 ust. 2, art. 18
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 53 par. 2, art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 16 ust. 4,
journal: Dz.U. 2017 poz 2136
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym - tekst jedn.
article: art. 87 ust. 2, art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz – Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce –Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Rady Gminy Łubnice z dnia 28 grudnia 2012 r. nr XXVIII/90/12 w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych udostępnionych dla przewoźników, których właścicielem lub zarządzającym jest gmina, warunków i zasad korzystania z tych obiektów oraz ustalenia stawek opłat za korzystanie z nich I. stwierdza nieważność § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Gminy Łubnice na rzecz M. W. kwotę 660 (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2012 r. Rada Gminy Łubnice podjęła uchwałę nr XXVIII/90/12 w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych udostępnionych dla przewoźników, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Łubnice, warunków i zasad korzystania z tych obiektów oraz ustalenia stawek opłat za korzystanie z nich.

Podstawę prawbą podjętej uchwały stanowiły art. 18 ust. 1 i 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 15 ust. 2 oraz art. 16 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

W § 3 ust. 1 uchwały ustalono stawkę opłaty za korzystanie przez operatora

i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Łubnice udostępnionych operatorom i przewoźnikom, zaś w § 3 ust. 2 określono, że stawka tej opłaty wynosi 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym, zgodnie z planowanym rozkładem jazdy.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze M. W. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości

i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie prawa w ten sposób, że zapisy § 3 są sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, tj. art. 16 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała została podjęta niezgodnie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 16 ust. 4 ww. ustawy i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Istotnie narusza też art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, a także zasady praworządności i legalności wynikające z art. 7 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zapisy § 3 wprowadzają stawki

o dyskryminującym charakterze. Uchwała nie uwzględnia bowiem niedyskryminujących zasad w ustalaniu stawki opłat 0,05 zł za jedno zatrzymanie. Przy ustalaniu wysokości stawki należy uwzględnić m.in. takie kwestie jak standard poszczególnych przystanków oraz wielkość taboru, jakim jest wykonywany przewóz.

Skarżący podniósł, że wskazane naruszenia mają bezpośrednio wpływ na jego interes ekonomiczny, ponieważ Gmina niesłusznie obciąża go opłatą 0,05 zł za jedno zatrzymanie na przystanku licząc ilość zatrzymań z rozkładu jazdy. Wykonywał i nadal wykonuje przewozy głównie pojazdami o pojemności ok. 20 osób siedzących i cztery do ośmiu stojących, czyli małymi busami typu Mercedes Sprinter. Przystanki na terenie Gminy Łubnice w większości mają bardzo niski standard – nie ma nawet zatok przystankowych i wiat, nie wspominając o innej infrastrukturze – są tylko słupki ze znakiem D-15 na poboczu. Gmina chce go zmusić do zapłaty nienależnej jej kwoty za korzystanie z przystanków, którą wylicza w oparciu o dyskryminującą stawkę 0,05 zł za jedno zatrzymanie, poprzez groźby cofnięcia zgody i niewydawanie nowego uzgodnienia, o które wnioskował.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Zdaniem organu brak jest podstaw aby stwierdzać nieważność zaskarżonej uchwały w całości, skoro skarżący w ogóle nie podniósł merytorycznych argumentów przeciwko innym niż § 3 zapisom uchwały.

Organ podniósł, że zaskarżona uchwała była przedmiotem oceny nadzorczej prowadzonej przez Wojewodę Świętokrzyskiego, który rozstrzygnięciem nadzorczym z 24 stycznia 2013 r. stwierdził nieważność uchwały w zakresie § 2 ust. 2 i ust. 7 regulaminu warunków i zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych, stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały. Z uwagi na to Rada Gminy Łubnice uchwałą nr XXXI/97/13 z 14 marca 2013 r. zmieniła kwestionowane przepisy.

Pozostałe zapisy uchwały, w szczególności dotyczące stawki opłaty za jednorazowe zatrzymanie się na przystanku, nie były przez Wojewodę Świętokrzyskiego kwestionowane pod względem zgodności z prawem.

Zdaniem organu, to właśnie ustalenie różnych opłat generalnie za tę samą usługę, czyli możliwość zatrzymania się na tym samym przystanku, byłoby przejawem dyskryminacji. Stosowanie konstytucyjnej równości powinno się przejawiać w ustaleniu stawek równych, nieróżnicujących w żaden sposób podmiotów korzystających z takich obiektów.

Organ wskazał, że przewozy nie są wykonywane wyłącznie jednolitym taborem. W zależności od potrzeb i planowanego obciążenia kursów mogą być one realizowane mniejszymi lub większymi pojazdami. Organ pobierający opłaty nie posiada informacji na temat pojazdów przewoźnika, zaś uzyskanie tej wiedzy wymagałoby dogłębnej weryfikacji, jakie pojazdy dany przewoźnik posiada oraz jakim pojazdem wykonywany jest dany kurs, co nie jest fizycznie możliwe.

Organ zwrócił uwagę, że kwestie związane z ewentualnym różnicowaniem stawek opłat za korzystanie z przystanków były przedmiotem dyskusji w toku procedowania uchwały. Jej projekt podlegał ocenie i opiniowaniu przez Komisję Finansów, Rozwoju Gminy i Rolnictwa podczas posiedzenia w dniu 13 grudnia

2012 r. Wójt argumentował potrzebę wprowadzenia jednolitej stawki za jedno zatrzymanie pojazdu na przystanku wskazując, że będzie to, ze względu na jednolity standard przystanków oraz rodzaj taboru będącego w dyspozycji dotychczasowych przewoźników, właśnie rozwiązanie niedyskryminujące. Komisja zgodziła się

z argumentacją Wójta i pozytywnie zaopiniowała projekt zaskarżonej uchwały.

Tym samym kwestia tego, jaka ma być zastosowana stawka oraz czy ma ona być różnicowana czy nie, była przedmiotem oceny Rady Gminy Łubnice na etapie prac nad uchwałą. Radni doszli do wniosku, mając na uwadze pozytywną opinię Komisji, popierając stanowisko projektodawcy, po uzyskaniu od niego stosownych wyjaśnień, że stawka 5 groszy za każde zatrzymanie, bez jakichkolwiek różnicowań, ze względu na charakter struktury transportu na terenie Gminy Łubnica oraz standard przystanków, nie będzie dyskryminująca dla nikogo. Decyzja Rady Gminy nie była dowolną, wykraczającą poza dopuszczone przez ustawodawcę ramy, ale mieszczącą się w zakresie unormowania art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.

Podczas rozprawy przed Sądem w dniu 26 września 2019 r. swój udział

w sprawie na podstawie art. 8 p.p.s.a. zgłosił Prokurator, wnosząc o stwierdzenie nieważności § 3 zaskarżonej uchwały, który odnosi się bezpośrednio do stawek opłat za korzystanie z przystanków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga częściowo okazała się zasadna.

Przedmiotem kontroli działalności organów administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne są między innymi - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium kontroli stanowi zgodność z prawem aktu, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Na wstępie zauważyć należy, że uchwałę w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych udostępnionych dla przewoźników, których właścicielem lub zarządzającym jest gmina, warunków i zasad korzystania z tych obiektów oraz ustalenia stawek opłat za korzystanie z nich, należy zaliczyć do aktów prawa miejscowego, bowiem uchwała ta kształtuje w sposób generalny i abstrakcyjny sytuację prawną wszystkich jej adresatów - operatorów i przewoźników – którzy świadczą usługi przewozu osób i korzystają z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Łubnice.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (aktualny tekst ustawy - t.j. Dz.U.

z 2018 r. poz. 994 ze zm.), dalej jako "u.s.g.". Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powyższy przepis w tak przytoczonym brzmieniu, co wynika z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 18 ustawy z dnia

7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie do tych przepisów, art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisy u.s.g., w ich brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Ponieważ zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 28 grudnia 2012 r., a więc przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. (polegającą na rezygnacji z wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na akty podejmowane przez organ gminy) oraz art. 53 p.p.s.a. (zgodnie z którym od dnia 1 czerwca 2017 r. skargę na akty, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., można wnieść w każdym czasie), skarżący był zobowiązany do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i obowiązku tego dochował pismem z 6 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu 8 kwietnia 2019 r. – k. 53).

Skarga wniesiona została w terminie sześćdziesięciu dni od daty tego wezwania, zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2 p.p.s.a. obowiązującym przed dniem

1 czerwca 2017 r.

Poza tym skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu opisanej na wstępie uchwały do sądu administracyjnego, skoro w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje publiczny transport zbiorowy na terenie Gminy Łubnice, uiszczając opłaty z tytułu zatrzymywania się pojazdów na przystankach na terenie tej gminy, czego organ nie kwestionuje. Interes ten, znajdujący swoje źródło w przepisach prawa materialnego tj. w art. 16 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (aktualne brzmienie - Dz. U. z 2018 r., poz. 2016), dalej jako "u.p.t.z.", został naruszony kwestionowaną w skardze uchwałą, o czym świadczą poniższe rozważania.

Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 16 ust. 4 u.p.t.z. Stosownie do tego przepisu, w brzmieniu na dzień uchwalenia zaskarżonego aktu opublikowanym w Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 z późn. zm., za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, mogą być pobierane opłaty. Stawka opłaty jest ustalana w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad. W myśl art. 16 ust. 5 pkt 1 tej ustawy stawka opłaty,

o której mowa w ust. 4, nie może być wyższa niż 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym.

Obowiązkiem właściwego organu danej jednostki samorządu terytorialnego jest zatem, zgodnie z powołanym art. 16 ust. 4 in fine u.p.t.z., rozważenie w procesie uchwałodawczym dotyczącym podjęcia uchwały w przedmiocie ustalenia stawki opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych lub dworców, czy nie będzie ona dyskryminować określonego kręgu jej adresatów. Delegacja ustawowa zawarta w art. 16 ust. 4 ww. ustawy, obliguje radę gminy do dokonania uprzedniej analizy wskazującej, że zastosowanie - jak w niniejszym przypadku - jednolitej stawki dla wszystkich przewoźników operujących na przystankach, których gmina jest właścicielem lub zarządzającym, będzie uwzględniać niedyskryminujące zasady. Należy przez to rozumieć zapewnienie traktowania wszystkich przewoźników

w sposób równorzędny poprzez wyeliminowanie lub ograniczenie konkurencji wśród przewoźników wykonujących usługi przewozu w granicach miasta (gminy). Aby ustalić, czy uchwała odpowiada ratio legis przepisu upoważniającego, należałoby zbadać treść uzasadnienia uchwały oraz materiałów dokumentujących jej przygotowanie i uchwalenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r., II GSK 2489/13, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzasadnienia uchwały, a także z towarzyszących podjęciu uchwały dokumentów winny zatem wynikać kryteria, jakimi kierowali się radni podejmujący uchwałę. Dla oceny motywów działania organu nie może być wystarczająca sama treść uchwały, z której nie wynikają racje, jakimi kierował się organ podejmujący rozstrzygnięcie skierowane do adresatów stojących na zewnątrz administracji i dotyczące ich sytuacji prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r., II GSK 1405/16).

Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. nie definiuje pojęcia "niedyskryminujących zasad". W uzasadnieniu projektu tej ustawy (druk sejmowy nr 2916) podniesiono: "Stawki opłat powinny być ustalane z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad dla wszystkich operatorów i przewoźników wykonujących publiczny transport zbiorowy na obszarze właściwości organizatora. W szczególności odnosi się to do takich kwestii jak np.:

- jednakowa wysokość stawki opłaty,

- uwzględnianie standardu poszczególnych przystanków komunikacyjnych lub dworców,

- uwzględnianie wielkości taboru, jakim wykonywany jest przewóz.

W sytuacji, gdy przystanki lub dworce są własnością lub znajdują się

w zarządzie jednostki samorządu terytorialnego, za ich korzystanie mogą być pobierane opłaty, których stawka może być ustalona w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego, również z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad, o których mowa powyżej. Jednakże w projektowanym art. 16 ust. 5 wprowadzona została górna granica, do której właściwy organ może ustalić stawkę omawianej opłaty, co ma służyć ograniczeniu dowolności w jej ustalaniu w nadmiernej wysokości. Przedmiotowa stawka będzie ulegała waloryzacji, o czym mówi projektowany ust. 6 omawianego artykułu. Możliwość nałożenia omawianej opłaty uzasadniona jest tym, że zarówno operatorzy jak i przewoźnicy wykonujący publiczny transport zbiorowy i korzystający przy tym z przystanków lub dworców będących własnością lub w zarządzie jednostki samorządu terytorialnego, partycypowali w kosztach związanych m.in. z korzystaniem z infrastruktury transportowej, z utrzymaniem przystanków lub dworców w należytym stanie, co związane jest z ich sprzątaniem, konserwacją, odnawianiem itp.".

Z zacytowanego uzasadnienia projektu ustawy wynika zatem, że przy ustalaniu wysokości opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych (lub z dworca) należy uwzględnić między innymi takie kwestie, jak standard poszczególnych przystanków oraz wielkość taboru, jakim jest wykonywany przewóz. Przez standard przystanków należy rozumieć infrastrukturę przystanku (istnienie wiaty, kiosku, ławek, utwardzenie podjazdu dla środków komunikacyjnych i inne), a także jego wielkość. Pod pojęciem taboru należy zaś rozumieć ogół środków transportowych, jakim dysponuje przewoźnik (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2013 r., III SA/Łd 736/13).

Jednocześnie zauważyć trzeba, że omawiana opłata jest przeznaczana na obsługę przystanku komunikacyjnego, a więc na jego remont, konserwację, odnowienie, przebudowę, rozbudowę, w tym m.in. wiat i innych budynków dla pasażerów, a także na utrzymanie czystości na przystankach. Celem wprowadzenia opłaty jest zatem spowodowanie, aby wszyscy przewoźnicy korzystający

z przystanków komunikacyjnych (lub dworców) partycypowali w kosztach związanych z ich utrzymaniem.

Dla oceny wpływu czynnika formułowanego jako wielkość taboru, jakim wykonywany jest przewóz, na wysokość opłaty, istotne jest więc przeznaczenie tej opłaty. Wysokość kosztów ponoszonych przez gminę na utrzymanie przystanków zależy m.in. od wielkości pojazdów, jakie zatrzymują się na tych przystankach. Im większa pojemność pojazdu, tym większa liczba przewożonych pasażerów, którzy jednocześnie korzystają z tych przystanków. Stąd uzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że rodzaj pojazdów dokonujących przewozów na terenie Gminy Łubnice ma znaczenie przy ocenie, czy wprowadzenie jednej stawki opłaty dla środków transportu zatrzymujących się na przystanku bez względu na wielkość tych pojazdów nie będzie dyskryminować określonej grupy adresatów tej uchwały.

Tymczasem, z dokumentów przedstawionych przez organ nie wynika w żaden sposób, aby przy podejmowaniu kwestionowanej uchwały wzięto pod uwagę niedyskryminujące zasady – w odniesieniu do ustalenia stawki w maksymalnej przewidzianej ustawowo wysokości 0,05 zł za jedno zatrzymanie – jak twierdzi się

w odpowiedzi na skargę.

Za elementy analizy, o jakiej wyżej mowa, nie może być uznana opinia Wójta Gminy Łubnice przedstawiona podczas posiedzenia Komisji Finansów, Rozwoju Gminy i Rolnictwa z dnia 13 grudnia 2012 r. (protokół nr 26/12 – k. 38 akt sądowych), wedle której nie ma potrzeby różnicowania stawek albowiem wszystkie przystanki mają mniej więcej taki sam standard, a przewoźnicy dysponują porównywalnym taborem, zatem jednolita stawka nie będzie dyskryminować nikogo, a opłaty nie są "wielkie". Jak wynika z treści złożonego do akt protokołu z posiedzenia Komisji, było to wyłącznie stanowisko Wójta, które nie zostało poddane żadnej dyskusji czy analizie. Z protokołu nie wynika też, aby zostało czymkolwiek poparte.

Wbrew twierdzeniom organu, nadesłany protokół z sesji Rady Gminy Łubnice, na której podjęta została kontrolowana uchwała, nie wskazuje również na to, aby przed jej przegłosowaniem radni analizowali możliwości i celowość rozróżnienia wysokości stawek opłat ze względu na jakiekolwiek cechy różnicujące przewoźników, w tym przykładowo ze względu na wielkość środków transportu, jakimi się posługują, czy standard przystanków, na których się zatrzymują. Po przedstawieniu przez Przewodniczącego treści uchwały, żaden z radnych nie wniósł jakichkolwiek pytań bądź uwag.

Uchwała za zawiera także uzasadnienia, z którego można by wnioskować na temat motywów, jakimi kierowano się przy jej podjęciu.

Nadesłana przez organ dokumentacja nie pozwala więc na ustalenie, co zadecydowało o tym, że Rada ustaliła jednolitą opłatę dla wszystkich przewoźników.

Należy zatem uznać, że z powodu braku powołania i analizy przez Radę Gminy Łubnice jednej z przesłanek określonych w przepisie stanowiącym podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały, nie jest możliwe przyjęcie, że realizuje ona upoważnienie ustawowe z art. 16 ust. 4 u.p.t.z. W konsekwencji za niezgodny

z prawem uznać należy zapis uchwały zawarty w § 3 ust. 2, co do którego nie sposób ustalić, czy wydający akt organ kierował się przesłankami przewidzianymi w ustawie stanowiącej podstawę prawną do jego wydania, a więc czy stanowi on prawidłowy akt wykonawczy do tej ustawy, zgodny z jej celami i uszczegółowiający zawarte w niej regulacje.

Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że zaskarżona uchwała w części dotyczącej § 3 ust. 2 w sposób istotny narusza art. 16 ust. 4 u.p.t.z. i art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym akty prawa miejscowego są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. ww. wyrok NSA, II GSK 1405/16), brak wskazania motywów podjęcia uchwały wpływa także zasadniczo na jej ocenę z punktu widzenia standardów konstytucyjnych. Skoro granice samodzielności działania organów gminy wyznacza legalność działania tych organów, a wykonywanie uchwałodawczej działalności rady gminy (miasta) powinno się odbywać zawsze zgodnie

z obowiązującym prawem, to przyjąć należy, że podjęcie uchwały z niewypełnieniem delegacji ustawowej stanowi także istotne naruszenie art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, a także zasad praworządności i legalności, wynikających z art. 7 Konstytucji RP.

Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

W pkt II wyroku oddalono skargę w pozostałej części, albowiem skarżący zaskarżył kontrolowaną uchwałę w całości, a z przyczyn podanych wyżej, zasadnym było uchylenie jedynie § 3 ust. 2 tego aktu. Podkreślenia przy tym wymaga, że zarzuty skargi ograniczone były wyłącznie do postanowienia zawartego w tym właśnie przepisie i dotyczyły ustalenia jednolitej dla wszystkich przewoźników i operatorów stawki opłaty 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym, którego właścicielem albo zarządzającym jest Gmina Łubnice.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia treść art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (300 zł) oraz kwota odpowiadająca wynagrodzeniu radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą. W oparciu o art. 206 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot części poniesionych kosztów postępowania odpowiednio do zakresu skargi, który został uwzględniony.