Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2350/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. sp. z o.o. z siedzibą w J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz nałożenia opłaty postanawia: odmówić wstrzymania decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] października 2017 r. N. sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz nałożenia opłaty. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] maja 2017 r., nr [...], w zakresie nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w N., ul. [...], ul. [...] oraz Pl. [...], w istniejącej kanalizacji teletechnicznej należącej do O. S.A. w W. do czasu zakończenia postępowania w sprawie. W skardze nie podano uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, wskazując jedynie, że postępowanie dotyczy niewielkiego wycinka działalności Spółki, ale w przypadku rozwinięcia tej działalności i skumulowania opłat koszty nienależnych obciążeń staną się o wiele wyższe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Spółka nie wskazała w złożonej skardze, w jaki sposób uiszczenie kwoty 12,49 zł rocznie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Za uzasadnienie takie nie można zdaniem Sądu uznać stwierdzenia, że w przypadku rozwinięcia działalności Skarżącej i objęcia większych obszarów miasta siecią światłowodową, skumulują się opłaty roczne z tytułu zajęcia pasa drogowego, a Spółka będzie musiała ponosić nienależne obciążenia. Argumenty te nie wskazują bowiem czy uiszczenie opłaty rocznej (nawet skumulowanej o nieznanej na dzień wydania niniejszego postanowienia wartości) spowodują wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Również akta administracyjne sprawy nie wskazują na powstanie ryzyka wystąpienia powyższych okoliczności. Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu w przypadku uiszczenia określonej kwoty, chociażby później okazała się ona nienależna, nie niesie ze sobą nieodwracalnych skutków. Ponadto wysokość obciążenia, które Skarżąca jest zobowiązana do poniesienia w wyniku nałożenia opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego przez brak jej odniesienia do aktualnej sytuacji finansowej Spółki, nie pozwala na ustalenie, czy w sprawie występuje ryzyko wyrządzenia znacznej szkody.

Tym samym zdaniem Sądu nie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.