Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1408/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzja z dnia [...] marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej k.p.a., art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity z dnia 30.08.2012. r. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. - zwanej dalej udp), § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2015 r. poz. 305), po rozpatrzeniu odwołania [...] spółka z o.o. (dalej Skarżącej, strony) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej

w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Decyzja została skierowana do [...] S.A.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2014 r. na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk do 10 t) w miejscowości [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan A. G., który wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci makulatury na trasie [...] - [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Pana T. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] T. S.. Załadowcą przedmiotowego ładunku (stroną niniejszego postępowania) był przedsiębiorca [...] S.A. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] października 2014 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk pojedynczej osi napędowej 10,5 t (po odjęciu dopuszczalnego błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonego w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 0,5 t.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężna w wysokości 5000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu.

W odwołaniu strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wnosiła o przeprowadzenie rozprawy oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków A. G. i M. J. na okoliczność prawidłowości wykonania czynności załadunkowych w imieniu i na rzecz odbiorcy makulatury, dochowania wszelkich aktów staranności podczas dokonywania czynności załadunkowych, braku zastrzeżeń kierowcy pojazdu, co do prawidłowości załadunku.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy prd. tj. art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, art. 140 aa ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3, art. 140ab ust. 1 pkt 2.

Organ wyjaśnił, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk pojedynczej osi napędowej 10,5 t (po odjęciu dopuszczalnego błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonego w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 0,5 t.

Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] marca 2013 r. i zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę. Pojazd został zważony przy pomocy wag elektronicznych nieautomatycznych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabr. [...] i [...], które w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia [...] marca 2015 r. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Organ wyjaśnił, że droga krajowa nr [...] na odcinku [...] /droga [...] - al. [...]/ - [...] - [...] /droga [...]/,[...] /droga [...]/ - [...] - [...] - Węzeł [...] /droga [...], droga [...]/,[...] /droga [...]/-[...] /droga [...]/, została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

W ocenie organu w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej:

a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI.

Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz kategorią drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd.

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2014 r., protokołu przesłuchania w charakterze świadka Pana A. G., dokumentu przewozowego Specification No [...] z dnia [...] października 2014 r., dowodów rejestracyjnych skontrolowanego zespołu pojazdów, wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wykresówki z dnia kontroli drogowej oraz dokumentacji fotograficznej zgormadzonej w aktach sprawy.

Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącego stwierdza, iż w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd jest nią podmiot, który dokonał załadunku towaru. Rodzaj przewożonego ładunku, jak i załadowca (strona niniejszego postępowania) został ustalony na podstawie dokumentu przewozowego Specification No [...]z dnia [...] października 2014 r., okazanego podczas kontroli drogowej, który znajdują się w aktach sprawy. Strona niniejszego postępowania w tymże dokumencie została określona jako załadowca: [...] S.A. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego to skarżący wydał na zewnątrz ładunek makulatury ([...]) w ilości 23629 kg, co wynika z dokumentu przewozowego okazanego podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2014 r., jak i wyjaśnień samej strony. W odwołaniu strona wskazała, iż "w celu dokonania załadunku makulatury użyczył jedynie sprzętu i pracownika odbiorcy makulatury i na jego ryzyko wykonywane były czynności załadunkowe".

Z zeznań kierowcy złożonych w toku postępowania wynika, że w dniu kontroli drogowej wykonywał krajowy transport drogowy makulatury w belach związanych drutem stalowym z D. ul. [...],[...][...] do T. S.A. ul. [...][...],[...][...]. (...) Ładunek ten według dokumentu był o wadze 23629 kg, w 66 belach związanych drutem stalowym. Bele były ciasno rozmieszczone na skrzyni ładunkowej naczepy. Kierowca był obecny podczas załadunku tego pojazdu w miejscu wyznaczonym dla kierowcy. Nie ingerował w sposób załadunku ponieważ osoby ładujące miały doświadczenie w sposobie ładowania takich pojazdów - robią to stale. Ponadto na każdej beli znajduje się etykieta z kodem i wagą. Po załadunku pojazd nie był ważony na żadnej wadze ani na całościowej ani na osiowej. Przed załadunkiem również pojazd nie był ważony.

Organ wskazał na treść art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd wyjaśniając ,że ustawodawca uznał, iż krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego może być szerszy. Dał w ten sposób sygnał, iż nie tylko przewoźnicy (podmioty wykonujące przejazdy) poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych norm w zakresie wymiarów, nacisków osi czy dopuszczalnej masy całkowitej. W procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów; co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania transportu drogowego, odgrywają zwykle właśnie załadowcy wydający ładunek do przewozu. Nie sposób zatem przyjąć, iż tylko jeden z elementów łańcucha załadowca (sprzedawca) - przewoźnik - odbiorca ładunku ma być odpowiedzialny za powstałe w wyniku określonej transakcji handlowej naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu poruszającego się po drogach publicznych. Wszak to nie przewoźnik ustala warunki transakcji - ile i jaki rodzaj towaru ma być sprzedany/kupiony - o tym decydują przecież strony transakcji.

Art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, będący podstawą do nałożenia kary pieniężnej na załadowcę, jako przesłanki warunkowej odpowiedzialności organizatora transportu, nadawcy, odbiorcy, załadowcy lub spedytora, za przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu wskazuje jedynie jego wpływ lub zgodę na powstanie naruszeń.

Art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyraźnie wskazuje, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz, że umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Artykuł ten nie wskazuje podmiotu odpowiedzialnego za prawidłowe rozmieszczenie ładunku, jednak taki obowiązek jest nakładany na załadowcę na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z załącznikiem nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, w którym zostały określone kategorie zezwoleń. Ustawowe zalecenia odnośnie umieszczania ładunku na pojeździe niewątpliwie więc dotyczą także załadowcy, który za odpowiedni załadunek odpowiada, stosownie do ww. przepisów.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej, nakładającej karę pieniężną. Zauważyć należy, że podczas kontroli stwierdzono, iż nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 10,5 t, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi o 0,5 t. Droga krajowa nr [...] w miejscowości [...], na której zatrzymano kontrolowany pojazd została zaliczona do dróg, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t. Załadunku towaru na naczepę dokonano w [...] tj. ok. 33 km od miejsca kontroli pojazdu. Natomiast siedziba załadowcy zlokalizowana jest przy ul. [...] w [...]. Ulica [...] położona jest w [...], przy czym nie stanowi ciągu drogi krajowej, ani żadnej innej drogi o nacisku do 10 t, czy tym bardziej do 11,5 t. Tym samym dopuszczalny nacisk osi na ul. [...] w [...] to 8 t. Mając na uwadze wynik pomiaru nacisku osi pojazdu uzyskany podczas kontroli tj. 10,5 t, stwierdzić należy, iż załadowca miał wpływ oraz godził się na powstanie naruszenia w postaci wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym, skoro pozwolił na wyjazd z własnego przedsiębiorstwa pojazdu nienormatywnego, tj. pojazdu, którego nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 10,5 t. W obecnie obowiązującym stanie prawnym karę pieniężną wymierza się za brak zezwolenia odpowiedniej kategorii, a nie za poszczególne parametry. Zauważyć należy, że stwierdzony nacisk na oś pojedynczą był na tyle duży (10,5 t), że na drodze kategorii 8 t i 10 t załadowany przez stronę pojazd byłby nienormatywny.

W ocenie organu nie sposób przyjąć argumentację, iż skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia skoro dokonał załadunku ładunku podzielnego (ładunku makulatury) na pojazd powodując znaczne przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Przesłuchany podczas kontroli kierowca zeznał, iż ładunek makulatury w belach został związany drutem stalowym, a po załadunku nie dokonywał doładowania pojazdu, jak i nie dotankował pojazdu. A zatem masa pojazdu członowego podczas kontroli odpowiadała masie pojazdu, jaką posiadał pojazd opuszczając teren załadowcy.

Organ zauważył, iż podczas kontroli gromadzony jest materiał dowodowy, który następnie podlega weryfikacji, która stanowi postawę do ewentualnego wszczęcia postępowania administracyjnego, w tym do postępowania wobec podmiotu wymienionego w art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kierowca, będący reprezentantem podmiotu wykonującego przejazd podczas kontroli jest jedyną osobą, wobec którego podejmowane są czynności. Skarżący w treści dokumentu przewozowego wskazał wyliczenia odnośnie masy ładunku samego ładunku, które jednak nie stanowią przesłanki do umorzenia postępowania, gdyż podstawą do stwierdzenia wielkości naruszeń są wyniki pomiarów dokonane przy zastosowaniu legalizowanych urządzeń i w miejscu do tego typu czynności zatwierdzonych przez właściwy organ.

Fakt nieprzekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie ma wpływu na treść decyzji. Kara pieniężna została bowiem nałożona za stwierdzone naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi pojazdu. Naruszenie takie jest odrębną kategorią prawną naruszeń, niezależną od dopuszczalnej masy całkowitej, gdyż możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu przy jednoczesnym nieprzekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej. Ustawodawca uznał, że największe spustoszenie na drogach czynią pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie. Ruch pojazdu z przekroczonymi naciskami osi powoduje dewastację nawierzchni dróg, co powoduje zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego.

Zdaniem organu II instancji, takie okoliczności, jak brak urządzeń pomiarowych badających masę pojazdu oraz naciski osi, jednoznacznie dowodzą, że załadowca miał wpływ na powstanie takiego naruszenia. Dodać należy, iż w ten sposób załadowca pośrednio miał swój wkład w pogorszenie nie tylko stanu technicznego dróg (w tym drogi prowadzącej do swego przedsiębiorstwa), ale też przyczynił się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zdaniem organu II instancji ww. okoliczność jednoznacznie dowodzi, że załadowca, miał wpływ, w dodatku znaczący, na powstanie naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu wypuszczając na drogę pojazd nienormatywny. Zdaniem organu odwoławczego załadowca powinien tak konstruować swoje relacje z kontrahentami - podmiotami wykonującymi przejazdy, aby pozostać w zgodnie z obowiązującymi regulacji prawnymi.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca [...] spółka z o.o. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:

• naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 t.j. z późn. zm., dalej kpa) poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania niewłaściwej decyzji,

- art. 7 w zw. z art. 78 § 1 kpa poprzez ich nie zastosowanie, i nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez Skarżącego w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2014 r., w sytuacji, gdy przedmiotem wnioskowanych przez Skarżącego dowodów były okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 8 w zw. z art. 80 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie nie wyczerpującej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości,

- art. 89 § 2 w zw. z art. 75 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie rozprawy w sytuacji, gdy zachodziła konieczność jej przeprowadzenia w celu wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków,

- art. 11 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez nie wskazanie przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, dowodom wnioskowanym przez Skarżącego w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2014 r.,

- art. 11 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez ich nie zastosowanie i niewyjaśnienie stronie postępowania przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, co doprowadziło do wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia wydanej decyzji,

- art. 107 § 1 kpa poprzez jego nie zastosowanie i błędne oznaczenie w zaskarżonej decyzji strony postępowania,

- art. 123 kpa poprzez jego nie zastosowanie i nie wydanie postanowienia odmawiającego przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2014 r.,

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

- art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego nie zastosowanie i nie uchylenie decyzji organu i instancji i nie umorzenie postępowania, bądź nie uchylenie decyzji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

• naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że strona skarżąca była załadowcą makulatury na kontrolowany w dniu [...] października 2014 r. pojazd, w sytuacji, gdy Skarżący "użyczył" jedynie sprzętu i pracownika organizatorowi przejazdu w celu dokonania załadunku,

- art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie przewidzianej w art. 140ab ust. 1 pkt 2 prd kary na Skarżącego, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miał on wpływu, ani nie godził się na powstanie naruszenia przewidzianego w art. 140aa ust. 1 prd,

- art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd poprzez jego błędną wykładnię i nie nałożenie kary na organizatora transportu, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że to on miał wpływ i godził się na powstanie naruszeń,

- art. 61 ust. 2 lit. a i ust. 3 w zw. z art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Skarżący był odpowiedzialny za prawidłowe rozmieszczenie ładunku na pojeździe.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. Skarżąca wnosiła o:

• uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego,

• zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwinęła poszczególne jej zarzuty. Skarżąca podkreśliła, że Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia także przepisu art. 107 § 1 kpa, który określa elementy, jakie powinna zawierać każda decyzja, w tym m. in. oznaczenie strony. Skarżący w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. sprawy: [...] Sąd ten dokonał wpisu do rejestru przedsiębiorców połączenia Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (spółka przejmująca) oraz Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] (spółka przejmowana). Pomimo tak dokładnego określenia strony postępowania, jaką jest [...] sp. z o.o., organ niewłaściwie ustalił, że jest nią nieistniejący już podmiot - [...] S.A.

Organ nie ustalił jednoznacznie, kto jest stroną niniejszego postępowania. Z zeznań kierowcy wynika, że powinna być nią spółka D. [...] z siedzibą w [...]. Ze specyfikacji okazanej podczas kontroli w dniu [...] października 2014 r. wynikało, że sprzedającym jest D. GMBH z siedzibą w [...]. Mimo takiego wskazania organ, bez dokładnego wyjaśnienia tej okoliczności przyjął, że stroną odpowiedzialną za dokonanie naruszenie przepisów jest spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] - podmiot, który w chwili wydania decyzji przez organ I i II instancji nie istniał, co wynikało również załączonego do odwołania odpisu z KRS Skarżącego. Następnie w odwołaniu Skarżący wyraźnie wyjaśnił, że spółka [...] S.A. została w dniu [...] kwietnia 2014 r. przejęta przez spółkę D. Sp. z o.o., która obecnie występuje pod firmą [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. skarżąca złożyła szereg dokumentów wskazujących na dalsze przekształcenia spółki. Obecnie Spółka działa pod nazwą [...] Sp. z o.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, albowiem wydając zaskarżoną decyzję organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wydając decyzję o nałożeniu na załadowcę kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy prd. organ w pierwszej kolejności winien ustalić w sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości, kto był załadowcą towaru, co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane w sposób niezbity.

Obydwie decyzje skierowane zostały do [...] S.A. jako załadowcy przedmiotowej makulatury w belach. Organ nie wyjaśnił jednak dlaczego powyższy podmiot uznał za załadowcę towaru.

Z akt administracyjnych wynika, że już na etapie zawiadomienia o wszczęciu postępowania organ I instancji przyjął, że to właśnie [...] S. A. jest załadowcą w niniejszej sprawie (zawiadomienie o wszczęciu postępowania a/a).

Powyższe zawiadomienie zostało odebrane przez podmiot [...] sp. z o.o. (potwierdzenie odbioru a/a).

W aktach administracyjnych (organ nie ponumerował akt) znajduje się również dokument Specification No [...], na którym widnieje pieczątka [...] S. A. z datą [...] października 2014 r.

Tak więc już na wstępnym etapie postępowania przed wydaniem decyzji przez organ I instancji w sprawie funkcjonowały dwa podmioty [...] sp. z o.o. i [...] S. A.

Organ pierwszej instancji nie podjął żadnych działań mających na celu wyjaśnienie powyższych rozbieżności i z niewiadomych, bo nie wyjaśnionych w uzasadnieniu decyzji przyczyn uznał, że to [...] S. A. była załadowcą w niniejszej sprawie.

Również z protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] października 2014 r. (w a/a) nie wynika, kto był załadowcą przedmiotowej makulatury w belach. Kierowca wskazuje jedynie, że wykonywał krajowy transport drogowy makulatury w belach z D. [...] ul. [...][...] do T. S. A. ul. [...][...].

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła [...] sp. z o.o. W odwołaniu wskazała, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn.. akt [...] Sąd dokonał wpisu do rejestru przedsiębiorców połączenia spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (spółka przejmująca) oraz spółki [...] S. A. z siedzibą w [...] (spółka przejmowana).

Spółka [...] sp. z o.o. jako następca prawny, na podstawie art. 494 § 1 Kodeksu spółek handlowych, wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej.

Jednocześnie Spółka [...] sp. z o.o. od chwili zarejestrowania połączenia przez Sąd Rejonowy występuje w obrocie pod nową nazwą [...] sp. z o.o.

Na powyższe okoliczności skarżąca załączyła stosowne dokumenty postanowienie Sądu, KRS – dowody te zostały zignorowane przez organ.

Organ II instancji rozpatrując powyższe odwołanie pominął informacje strony związane z ustaleniem w sposób prawidłowy podmiotu niniejszego postępowania i w ogóle nie ustosunkował się do przedmiotowego odwołania w powyższym zakresie, co czyni niemożliwym kontrolę zaskarżonej decyzji odnośnie prawidłowości ustalenia podmiotu postępowania tj. załadowcy. Z odwołania wynika, że od [...] kwietnia 2014 r. przestał funkcjonować w obrocie prawnym podmiot [...] S. A. Kontrola pojazdu w niniejszej sprawie została przeprowadzona w dniu [...] października 2014 r., a więc 5 miesięcy po likwidacji w wyniku połączenia spółki [...] Polska S. A. Tymczasem organy z niewyjaśnionych przyczyn uczyniły ten podmiot adresatem obu decyzji.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organy obu instancji art. 7, 77 i 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie jaki podmiot jest załadowcą w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie już na etapie wszczęcia postępowania istniały wątpliwości jaki podmiot był załadowcą (była o tym mowa powyżej).

Organy obu instancji uczyniły adresatem decyzji podmiot [...] S.A. Tak sformułowany akt, zawierający dane dotyczące podmiotu, który zgodnie z załączonymi przez skarżącą dokumentami nie istnieje, nie może pozostać w obrocie prawnym.

Nie jest to przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ spółka brała udział w całym ciągu czynności prowadzonych przez organ w postępowaniu. Nie jest to również wada uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa, bo nie została ona skierowana do właściwie nazwanej osoby, która nie była stroną w sprawie, lecz do podmiotu błędnie nazwanego według przyjmowanych kryteriów oznaczenia jego tożsamości. Jako podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji należy wskazać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z uwagi na stwierdzenie naruszenia wskazanych przepisów postępowania, zwłaszcza art. 107 § 1 kpa i 107 § 3 kpa. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ przeanalizuje załączone do odwołania dokumenty dotyczące przekształceń spółek [...] spółka z o.o. i ustali w sposób prawidłowy, jaki podmiot był załadowcą w niniejszej sprawie.