Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1120/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia 17 maja 2021 r. o odmowie przyznania A. M. (dalej również jako "strona", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad matką - W. P.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

A. M. działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła w dniu 19 kwietnia 2021 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej we W. wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką - W. P. Do wniosku dołączono dokumenty obejmujące m.in.:

- orzeczenie Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 28 maja 2013 r., gdzie wskazano, że znaczny stopień niepełnosprawności W. P. (ur. w 1927 r.), datuje się od dnia 15 kwietnia 2013 r., przy czym nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność,

- decyzję ZUS z dnia 1 marca 2020 r. o podwyższeniu kwoty renty otrzymywanej przez A. M. do kwoty 900 zł miesięcznie.

W dniu 23 kwietnia 2021 r. w miejscu zamieszkania A. M. i jej matki przeprowadzono wywiad środowiskowy, w toku którego ustalono, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do osiągnięcia wieku emerytalnego. A. M. uległa bowiem w 1989 r. wypadkowi, w wyniku którego miała połamany kręgosłup, żebra, łopatkę, bark, stłuczenia pnia mózgu, leżała w śpiączce, miała paraliż lewostronny. Pracę zawodową była zatem w stanie podjąć w 1999 r. na około 3-4 lata. Jednak z powodu złego stanu zdrowia w szczególności zawrotów głowy, upadków i zachwiania z równowagi zrezygnowała z pracy i przeszła na rentę z ZUS, którą nadal otrzymuje. W zakresie aktualnego stanu zdrowia opiekującej się matką A. M. ustalono, że cierpi na bóle stawów, niedowład uśpiony lewej strony, zawroty głowy, upadki oraz problem z okiem, które to przypadłości nie pozwalają na powrót do pracy. A. M. oświadczyła ponadto, że posiada ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności. W wywiadzie podkreślono, że pomimo swoich dolegliwości A. M. całkowicie samodzielnie sprawuje stałą i całodobową opiekę nad niepełnosprawną matką, która wymaga wsparcia w każdej czynności życiowej.

Decyzją z dnia 17 maja 2021 r. ([...]) Burmistrz W. odmówił A. M. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką.

W podstawie prawnej wydanej decyzji zostały wskazane przepisy obejmujące art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 pkt 1a oraz art. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej jako "u.ś.r."). W ocenie organu pierwszej instancji w sprawie zaistniały bowiem 3 odrębne powody dla odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia.

Po pierwsze organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r. dotycząca czasu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Skoro bowiem w orzeczeniu Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 28 maja 2013 r. wskazano, że nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność W. P., to nie można przyjąć, że niepełnosprawność powstała, jak tego wymaga wskazany przepis, przed ukończeniem 18 roku lub w trakcie nauki w szkole do ukończenia 25 roku życia.

W ocenie organu świadczenie nie mogło być przyznane także z uwagi na art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opieką ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenie przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego.

Organ dostrzegł, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 w sprawie zgodności z Konstytucją art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, orzekł, że przepis ten jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organ zaznaczył jednak dalej, że wskazany wyrok odnosi się tylko do osób sprawujących opiekę, która mają ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. A. M. należy zaś w ocenie organu pierwszej instancji uznać za całkowicie niezdolną do pracy z uwagi na posiadanie przez nią umiarkowanego stopnia niepełnoprawności, wynikającego z orzeczenia z dnia 10 września 2021 r., nr [...].

Niezależnie od tego organ wskazał, że w sprawie nie została także spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną, a rezygnacją z zatrudnienia. Ze wskazanego przepisu wynika bowiem, że w przypadku, gdy sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną nie koliduje z wykonywaniem pracy lub potencjalnym podjęciem zatrudnienia, a także w sytuacji, gdy rezygnacja z zatrudnienia nie ma faktycznego związku ze sprawowaniem opieki, bądź osoba sprawująca opiekę nie podejmuje zatrudnienia z innych przyczyn takich jak np. brak pracy, czy swój zły stan zdrowia, to świadczenie takie nie przysługuje.

Mimo niekwestionowanego w sprawie sprawowania przez A. M. właściwej opieki na matką, z uwagi na pozostałe ustalenia wynikające z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego, w tym fakt, że A. M. zrezygnowała z zatrudnienia oraz go nie podejmuje z uwagi na własny stan zdrowia, a nie z powodu opieki nad matką, organ pierwszej instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia niezbędnej z punktu widzenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W złożonym odwołaniu pełnomocnik A. M. wskazał, że wbrew ustaleniom organu pierwszej instancji w sprawie zostały spełnione wszelkie warunki przyznania świadczenia. Pełnomocnik zaakcentował w tym zakresie, że organ nie miał przede wszystkim podstaw do odmowy przyznania świadczenia w oparciu o art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 a u.ś.r.

W wyniku złożonego przez stronę odwołania, przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia 8 października 2021 r. ([...]) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał argumenty odwołania wskazujące na brak podstaw do odmowy przyznania A. M. świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o art. 17 ust. 1b u.ś.r. (moment powstania niepełnosprawności) oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 a u.ś.r. (pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy) z uwagi na wydane w odniesienie do wskazanych przepisów wyroki Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzające częściową niekonstytucyjność wskazanych przepisów.

Kolegium zdecydowało przychylić się w tym zakresie do stanowiska sądów administracyjnych wskazujących na konieczność stosowania art. 17 u.ś.r. z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki wynikającego z art. 17 ust. 1b tej ustawy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.

W odniesieniu do negatywnej przesłanki przyznania świadczenia z art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. Kolegium wskazało natomiast, że jak wynika ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego A. M. posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 10 września 2012 r., nr [...] ze wskazaniem - "niezdolna do pracy". Wysokość przyznanej jej renty i zwaloryzowanej następnie decyzją ZUS z dnia 1 marca 2020 r. wskazuje jednak jednoznacznie, że jest to renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Tym samym - uwzględniając treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 dotyczącego art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. - wskazany fakt (to jest posiadanie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy), sam w sobie, w ocenie Kolegium, nie dyskwalifikował jeszcze prawa A. M. do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Niemniej jednak Kolegium wskazało, że zważywszy na okoliczności sprawy, to jest fakt, że A. M. ostatnio podejmowała pracę zawodową w 1991 r. na około 3-4 lata, od tego czasu nie pracując i pobierając rentę, a także biorąc pod uwagę obecny stan jej zdrowia, nie można uznać by jedyną przeszkodą w podjęciu zatrudnienia przez wnioskodawczynię była konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Z przeprowadzonego w sprawie środowiskowego wynika bowiem jednoznacznie, że aktualny stan zdrowia wnioskodawczyni, to jest bóle stawów, niedowład uśpiony lewej strony, zawroty głowy, upadki oraz problem z okiem, nie pozwalają jej na powrót do pracy. Stąd w ocenie Kolegium - nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tymi zdarzeniami, bowiem wnioskodawczyni na długo przed podjęciem się opieki nad matką była nieaktywna zawodowo i stan ten miał charakter trwały, a nie chwilowy. Tym samym mimo niesprawowania wówczas opieki nad matką (która została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 28 maja 2013 r.) wnioskodawczyni nie pozostawała, ani nie podejmowała zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej, co oznacza że niepodejmowanie przez nią zatrudnienia nie miało i nie ma bezpośredniego i ścisłego związku z koniecznością sprawowania tej opieki. W tych okolicznościach, zdaniem Kolegium, niepodejmowanie pracy zarobkowej przez wnioskodawczynię nie ma zatem realnego i faktycznego związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką i nie jest na nią ukierunkowane, co skutkuje uznaniem, iż nie spełnia ona przesłanki "nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., na co prawidłowo wskazał zatem organ pierwszej instancji.

Nie kwestionując stanu zdrowia matki wnioskodawczyni i konieczności wsparcia przez nią niepełnosprawnej matki, Kolegium wskazało, że należy podkreślić za organem pierwszej instancji - który również nie neguje faktu należytego sprawowania opieki przez A. M. - że sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Istotne jest bowiem, aby osoba ubiegająca się o tego rodzaju świadczenia nie mogła podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a nie z powodu niezdolności do pracy, musi być więc ona osobą zdrową i w pełni zdolną do podjęcia zatrudnienia.

Reasumując, Kolegium wskazało, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, nie można uznać istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez wnioskodawczynię pracy zarobkowej, a sprawowaniem przez nią opieki nad matką z uwagi brak jej aktywności zawodowej od lat 90-tych oraz rzeczywisty stan jej zdrowia. Powyższe przesądza zaś o niespełnieniu głównej przesłanki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku działająca przez pełnomocnika A. M. wniosła o uchylenie opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze zawarto ponadto wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Względem zaskarżonej decyzji podniesiono zarzuty naruszenia prawa obejmujące:

1) naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że nie ma bezpośredniego związku między rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo-skutkowy istnieje i przesądzające znaczenie ma pozostawanie bez zatrudnienia bez względu na to, czy oznacza ono rezygnację z trwającego stosunku prawnego, czy też niepodejmowanie pracy, co doprowadziło do niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia;

2) naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia - opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

3) naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że fakt pobierania przez skarżącą renty z tytułu częściowej

niezdolności do pracy pozbawia ją prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, z pominięciem faktu, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r.,

sygn. akt. SK 2/17 uznał, że przepis ten w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie

pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do

renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 z Konstytucją RP;

4) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) poprzez nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy. W ocenie pełnomocnika w sprawie miano bowiem przyjąć, że sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez osobę pobierającą rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zasadniczym zarzutem stawianym przez stronę jest naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych pełnomocnik skarżącej zaakcentował w tym zakresie, że rezygnacja może przybrać dwie formy to jest zaprzestanie uczestnictwa w jakimś działaniu lub niepodejmowanie tego działania. Kluczowe jest więc tutaj pozostawanie bez zatrudnienia bez względu na to, czy oznacza ono rezygnacją z trwającego stosunku prawnego, czy też niepodejmowanie pracy, przy czym każda z tych kategorii musi być oczywiście związana z koniecznością sprawowania opieki. Przyznania świadczenia nie wyklucza zatem w ocenie strony w szczególności czas jaki upłynął od rezygnacji z zatrudnienia z powodu opieki na niepełnosprawnym, pod warunkiem, że ten stan w odniesieniu do tego samego niepełnosprawnego i jego opiekuna trwa.

Reasumując pełnomocnik strony stwierdził, że w przedmiotowej sprawie kluczową pozostaje okoliczność, że z uwagi na pogarszający się stan zdrowia matki, skarżąca sprawuje nad nią opiekę. Oznacza to, że jedną z podstawowych przestanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną, co w niniejszej sprawie niewątpliwie zachodzi, a opieka ta w sposób oczywisty stanowi przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej przez skarżącą. Tym samym w ocenie pełnomocnika organ pominął celowościową wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. skoro uznał, że zakres opieki świadczonej przez skarżącą nie wypełnia dyspozycji ww. normy prawnej, co stoi w sprzeczności z niekwestionowanym orzecznictwem w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. podkreślono, że w ocenie pełnomocnika orzekający w sprawie organ nie dostrzegł jakie znaczenie ma w przedmiotowej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt. SK 2/17. Pełnomocnik zacytował w skardze obszerne fragmenty wskazanego wyroku, wskazując, że został on podjęty na kanwie analogicznego stanu faktycznego sprawy, gdzie Trybunał uznał, że brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmuję lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko wzglądu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Pełnomocnik strony wyraził przy tym pogląd, że przyjęcie przez organ stanowiska przeciwnego niż zaprezentowane w opisanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to jest, że sam fakt pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy niejako automatycznie uniemożliwia ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz skarżącej, zaniechał ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przez co w istotny sposób naruszył podstawowe reguły rządzące postępowaniem dowodowym przeprowadzanym na podstawie przepisów k.p.a.

W końcowej części uzasadnienia skargi wskazano, że skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za zasadny zarzut podnoszony w odwołaniu od decyzji, a dotyczący naruszenia przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., uczyniło to bezprzedmiotowym powoływanie tego zarzutu w skardze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane wyżej kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie może zostać uwzględniona i podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi strona uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2021 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia 17 maja 2021 r. ([...]), którą odmówiono skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką - W. P.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. - powoływanej w skrócie jako "u.ś.r."), a w szczególności art. 17 tej ustawy, w którym szczegółowo określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce lub ojcu;

2) opiekunowi faktycznemu dziecka;

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;

4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 1b ustawy u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Wskazana ustawa przewiduje ponadto przesłanki negatywne, których wystąpienie w sprawie, wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Jedną ze wskazanych przesłanek negatywnych zawiera art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego.

Mając na uwadze powyższe, na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wbrew zarzutom skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo dostrzegło, że w przedmiotowej sprawie skarżącej nie można było odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie tylko w oparciu o art. 17 ust. 1b u.ś.r., ale także z uwagi na podstawę z przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.

Kolegium wzięło bowiem pod uwagę orzeczoną w ww. wyrokach Trybunału Konstytucyjnego sprzeczność omawianych przepisów z Konstytucją RP w zakresach odnoszących się i mających przełożenie na stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Na podstawie zebranego w sprawie w sprawie materiału dowodowego ustalono, że nie wiadomo kiedy powstała niepełnosprawność W. P. (stosownie do treści orzeczenia Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 28 maja 2013 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności), a także że A. M. pobiera rentę z ZUS z tytułu częściowej niezdolności do pracy (zgodnie: z decyzją ZUS z dnia 1 marca 2020 r. o waloryzacji renty do kwoty 900 zł miesięcznie, z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 10 września 2012 r., nr [...] oraz z treścią oświadczeń złożonych przez skarżącą w toku przeprowadzanego w sprawie wywiadu środowiskowego).

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że organ pierwszej instancji błędnie zastosował przepis art. 17 ust. 1b ustawy u.ś.r., bowiem wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 przymiot konstytucyjności utraciło przewidziane w tym przepisie kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy. Z tych przyczyn w odniesieniu do opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Podobnie, organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że fakt posiadania przez skarżącą i pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy sam w sobie nie mógł spowodować odmowy przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Stanowisko organu drugiej instancji w powyższym zakresie należy podzielić.

Renta z tytułu niezdolności do pracy w powszechnym systemie emerytalnym zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 504, dalej w skrócie - jako "ustawa") przysługuje osobie która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Jeżeli osoba utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy jest osobą całkowicie niezdolną do pracy (art. 12 ust. 2 ustawy), a jeżeli utraciła w znacznym stopniu zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji jest osobą częściowo niezdolną do pracy (art. 12 ust. 3 ustawy).

Z powyższego wynika, że posiadanie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie oznacza, że pobierająca ją osobą jest w ogóle niezdolna do pracy.

Nie można zatem wykluczyć sytuacji, że niezależnie od pobieranego świadczenia rentowego, taka osoba podejmie pracę, a następnie zrezygnuje z niej w celu opiekowania się bliską osobą niepełnosprawną, lub też pomimo potencjalnej możliwości wykonywania pracy, nie wykorzysta jej z uwagi na zakres opieki jaką sprawuje nad bliską osobą niepełnosprawną. W powołanym przez Kolegium wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 wskazano, iż art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawującą opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. utracił z dniem 9 stycznia 2020 r. moc w tym zakresie, pozostając w mocy w pozostałej części. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. utracił moc jedynie w zakresie ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Jak zasadnie podkreślono we wniesionej skardze, Trybunał Konstytucyjny przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym.

Reasumując, okoliczność posiadania przez skarżącą prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wykluczała, co do zasady, przyznania jej świadczenia wnioskowanego w niniejszej sprawie.

Natomiast twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że Kolegium zajęło w tej kwestii stanowisko przeciwne jest nieuprawnione. Z treści zaskarżonej decyzji wyraźnie bowiem wynika, że organ uwzględnił treść Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 i zanegował stanowisko organu pierwszej instancji o możliwości odmowy świadczenia na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Organ drugiej instancji zasadnie zaś wskazał, że kwestie związane z częściową niezdolnością skarżącej do pracy, z jej niepełnosprawnością oraz z jej aktualnym złym stanem zdrowia, muszą być rozważone w kontekście wypełnienia - głównej przesłanki przyznania świadczenia - wynikającej z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Przedmiotowe stanowisko organu odwoławczego, zdaniem Sądu, jest prawidłowe i w żadnym stopniu nie oznacza odmowy przyznania świadczenia na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.

Po przeanalizowaniu powyższej kwestii, dotyczącej omawianego przepisu (art.17 ust. 5 pkt 1 lit. a), ocenie poddać należy zatem stanowisko organów orzekających, które za negatywną przesłankę przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego uznały brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją i niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaniem przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną matką. Rozważenie zgodności z prawem dokonanej względem skarżącej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Burmistrza [...] odmowy przyznania świadczenia na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest tym samym kluczowym zagadnieniem spornym w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której obszernie przedstawiono poczynione na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalania faktyczne, zdaniem Sądu, że nie można podzielić podniesionych w skardze zarzutów o nie przeprowadzeniu w sprawie rzetelnego postępowania dowodowego. Jak zostanie wykazane poniżej, w sprawie ustalono bowiem istotne z punktu widzenia treści art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. okoliczności sprawy.

Kolegium dostrzegło przy tym trudną sytuację skarżącej, i co należy podkreślić starało się jej wyjaśnić, że nie kwestionuje, że sprawuje ona właściwą opiekę nad matką oraz, że opieka ta ma charakter stały i praktycznie całodobowy, ponieważ W. P. jest niesamodzielna w zakresie wszystkich codziennych czynności. W sprawie ustalono bowiem, że matka nie porusza się już samodzielnie bez pomocy innych osób lub balkonika, bo inaczej się przewraca, jest pampersowana. Wymaga wsparcia w każdej czynności życiowej, tj. jedzeniu, myciu i przyjmowaniu leków (w tym podawaniu insuliny). Sąd podziela również powyższą ocenę sytuacji, w której znalazła się skarżąca. Należy zauważyć, że w toku wywiadu środowiskowego skarżąca wskazała, że poświęciła swoje całe życie matce i cały swój czas. Niewątpliwie też, sprawuje ona opiekę w rozmiarze, który uniemożliwia podjęcie pracy zarobkowej (zatrudnienia). Przytoczone okoliczności nie mogły jednak w przedmiotowej sprawie przesądzić o wystąpieniu związku przyczyno-skutkowego pomiędzy sprawowaniem opieki a rezygnacją z zatrudnienia i niepodejmowaniem pracy przez skarżącą. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza oświadczeń składanych przez samą skarżącą, w ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo ustalono, że zasadniczą przyczyną, dla której skarżąca w latach 90-tych zrezygnowała z pracy i dla której pracy tej nie podejmuje również aktualnie, jest jej własny zły stan zdrowia.

Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. warunkiem uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego musi być rezygnacja/niepodejmowanie przez opiekuna (wnioskodawcę) zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) pozostające w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną w zakresie niepozwalającym na podjęcie jakiejkolwiek pracy, a między tymi obiema okolicznościami (rezygnacją/niepodejmowaniem pracy a koniecznością sprawowania wymaganej i koniecznej opieki) zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.

Jak wynika z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie jest więc kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy rezygnują z pracy lub jej nie podejmują z uwagi na ściśle wskazaną przez ustawodawcę okoliczność, tj. z uwagi na konieczność opieki nad niepełnosprawną osobą bliską. Jak zasadnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jest to świadczenie skierowane do osób zdolnych i gotowych do wykonywania pracy zarobkowej, które dobrowolnie nie podejmują tego rodzaju pracy lub z niej rezygnują w celu wykonywania czynności związanych z opieką nad osobą wymagającą opieki.

Celem świadczenia pielęgnacyjnego ma być bowiem rekompensata za rezygnację z pracy, a nie rekompensata za udzielanie opieki, choćby była ona bardzo wymagające i obciążająca dla opiekuna.

Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć lub z której musi zrezygnować osoba pielęgnująca. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18). A zatem zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna ma być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19).

Jeżeli zatem opiekujący się osobą niepełnosprawną wnioskodawca faktycznie rezygnuje z pracy lub jej nie podejmuje z innych przyczyn, świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane.

W ocenie Sądu, tego rodzaju sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Skarżąca bowiem pomimo tego, że od wielu lat z poświęceniem opiekuje się matką, zrezygnowała z pracy wcześniej z uwagi na swój stan zdrowia, jak też w okresie późniejszym nie podejmowała pracy z tego samego utrzymującego się względu - gdyż jak sama wskazuje posiadane przez nią aktualnie schorzenia i dolegliwości nie pozwalają jej na podjęcie pracy. W zaskarżonej decyzji w oparciu o przeprowadzony w dniu 23 kwietnia 2021 r. wywiad środkowy wskazano, że A. M. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz matką W. P., którą się stale opiekuje i wykonuje następujące czynności - podawanie insuliny, leków, pomoc w poruszaniu się, zmiana pampersów i pomoc w załatwianiu potrzeb fizjologicznych, robienie zakupów, przygotowywanie posiłków, pranie, prasowanie, zmiana odzieży, kontakty z lekarzami, realizacja recept. Z wywiadu wynika również, że A. M. posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności, jest osobą częściowo niezdolną do pracy do osiągnięcia wieku emerytalnego, w roku 1989 uległa wypadkowi w wyniku którego miała złamany kręgosłup, żebro, łopatkę, bark, stłuczenie pnia mózgu, leżała w śpiączce i miała paraliż lewostronny. Podjęła pracę zawodową w roku 1991 na około 3-4 lat, jednak z powodu złego stanu zdrowia (w szczególności zawrotów głowy, upadków i zachwiania równowagi) zrezygnowała z pracy i przeszła na rentę. Jednocześnie, co ważne, w toku wywiadu środowiskowego A. M. zadeklarowała, że aktualny stan zdrowia, tj. bóle stawów, niedowład uśpiony lewej strony, zawroty głowy, upadki oraz problem z okiem, nie pozwalają jej na powrót do pracy. W aktach sprawy znajduje się również wydruk z Elektronicznego Krajowego Systemu Monitoringu Orzekania o Niepełnosprawności, z którego wynika że A. M. posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 10 września 2012 r. Nie może również ujść uwadze, że oprócz tego, ocenie organu drugiej instancji, poddane zostały także dokumenty obejmujące wydaną wobec skarżącej decyzję ZUS z dnia 1 marca z 2020 r. o waloryzacji renty pobieranej z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności W. P. z dnia 28 maja 2013 r., gdzie wskazano, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 15 kwietnia 2013 r.

Mając na uwadze powyższe fakty oraz wynikające z nich ustalania, zdaniem Sądu, w sprawie prawidłowo oceniono, że choć posiadane przez A. M. orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jak i częściowa niezdolność do pracy z tytułu której skarżąca pobiera rentę, same w sobie nie dyskwalifikują możliwości ubiegania się o świadczenie, ani też zarobkowania lub zatrudnienia, to niemniej w powiązaniu z aktualnym stanem zdrowia skarżącej, a także okolicznościami rezygnacji z pracy w latach 90-tych, wskazują one, że w przypadku skarżącej jedyną przeszkodą w podjęciu pracy nie była i nie jest tylko konieczność sprawowania opieki nad matką, ale właśnie trwający wiele lat zły stan zdrowia skarżącej, który po tym jak pogorszył się po wypadku jakiemu uległa w 1989r., jedynie przez krótki okres 3-4 lat pozwolił jej na podjęcie pracy zawodowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wskazało w tym zakresie, że wnioskodawczyni na długo przed podjęciem się opieki nad osobą niepełnoprawną o znacznym stopniu niepełnoprawności była nieaktywna zawodowo i stan ten miał charakter trwały, a nie chwilowy. Skarżąca jak zadeklarowała zrezygnowała bowiem z zatrudnienia już 3-4 lata po roku 1991 z powodu złego stanu zdrowia, w szczególności zawrotów głowy, upadków, zachwiań równowagi. Do zatrudnienia już później nie powróciła, aż do chwili obecnej, gdzie również sama podnosi, że jej aktualny stan zdrowia, tj. bóle stawów, niedowład uśpiony lewej strony, zawroty głowy oraz problem z okiem nie pozawalają na powrót do pracy. Okoliczność pobierania przez skarżącą w tym czasie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz uzyskanie przez skarżącą orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, choć w same w sobie nie wykluczyły przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, to w konfrontacji z oświadczeniami składanymi przez samą skarżącą w toku wywiadu środowiskowego potwierdzają, że zły stan zdrowia skarżącej był głównym powodem, dla którego po rezygnacji z pracy nie mogła powrócić do zatrudnienia aż do chwili obecnej.

W tym miejscu można dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 275/21, wyraził pogląd, który skład orzekający w pełni akceptuje, że prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje również konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia), a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną.

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Przyjmując stanowisko o braku zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy i niepodejmowaniem pracy, a opieką nad osobą niepełnosprawną (matką) organy dokonały oceny wszystkich wyczerpująco zgromadzonych w postępowaniu dokumentów w ich wzajemnym powiązaniu i całokształcie, respektując wynikającą z art. 80 k.p.a. zasadę swobodnej oceny dowodów. Organom nie można również postawić skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, w sprawie ustalono i wyjaśniono ważne z punktu widzenia treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. okoliczności faktyczne, przeprowadzając w tym celu wyczerpujące postępowanie dowodowe, czemu wyraz dano w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi wskazujące, że w sprawie nie przeprowadzono postępowania dowodowego, ponieważ jakoby a priori stwierdzono, że fakt posiadania renty z tytułu niezdolności do pracy zwalniał organy z ustalanie pozostałych istotnych okoliczności sprawy. Jak już podniesiono powyżej, tego rodzaju stwierdzenie jest nieuprawnione, gdyż organ drugiej instancji odrzucił możliwość odmowy przyznania świadczenia na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Jednocześnie nie może budzić wątpliwości, dopuszczalność i zasadność oceny faktu posiadania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w kontekście spełniania przez skarżącą przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).