Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 262/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. sprawy ze skargi B. K. i R. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. K. i R. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody z [...] r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., nr [...], mocą której wniesiono sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy dwóch budynków rekreacji indywidualnej typu "BRDA".

Rozpoznając wniosek Strony dotyczący zgłoszenia zamiaru budowy niewymagającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pt. dwa budynki rekreacji indywidualnej (budynki o pow. [...] m2 każdy, działka nr [...] w obr. [...], gm. M.), organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) – dalej: "u.p.b." stwierdził, że planowane zamierzenie budowlane narusza wymagania uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębach ewidencyjnych [...] (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2017 r. poz. [...]) – dalej: "uchwała".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przyczyną odmowy przyjęcia zgłoszenia był § 56 ust. 4 pkt 2 uchwały. Zgodnie z tą regulacją teren objęty zgłoszeniem, oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem V.16.R - tereny rolnicze, objęty jest zakazem lokalizacji nowej zabudowy.

Zdaniem organu I instancji, skoro przedmiotowa inwestycja narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, konieczne było wniesienie sprzeciwu

w tej sprawie.

W odwołaniu Strona podniosła, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazała na dodatkowe dokumenty, które miały to potwierdzać, tj.:

- zaświadczenie z [...] marca 2014 r., nr [...], w którym Starosta [...] stwierdził, że wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej może nastąpić bez zezwolenia wymaganego art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm.);

- decyzja Wójta Gminy M. z [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie zmiany wymiaru podatku rolnego;

- kopia mapy do celów projektowych wraz z rachunkiem wystawionym przez firmę geodezyjną wskazująca na wykonanie usługi w postaci wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, której wynikiem była zmiana użytku gruntowego w ewidencji gruntów i budynków z R (grunty orne) na Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane

lub w trakcie zabudowy).

Rozpoznając odwołanie organ II instancji decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr j.w. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że działka na której przewidziano realizację planowanych obiektów, jest działką niezabudowaną. Analiza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala stwierdzić, że realizacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego, na terenie oznaczonym symbolem [...] nie jest możliwa, z uwagi na wynikający z treści tego planu zakaz lokalizacji nowej zabudowy. Zdaniem organu II instancji zapis ten przesądza o braku możliwości zabudowy takiego terenu nowym obiektem kubaturowym, jakim byłby budynek rekreacji indywidualnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia informacja z rejestru gruntów i budynków wskazująca, że działka nr [...] oznaczona jest symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej oraz wynikająca z tego tytułu zmiana wymiaru podatku, nie przesądza bowiem o automatycznej zgodzie wyrażonej przez organ na dokonanie zabudowy przedmiotowego terenu.

Organ II instancji podkreślił, że warunki jakie należy spełnić przed rozpoczęciem budowy obiektów budowlanych wynikają z zapisów u.p.b. W świetle dokonanych w sprawie ustaleń zasadnym było więc wniesienie sprzeciwu, ponieważ ich realizacja naruszałaby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do sądu administracyjnego Strona zarzuciła ww. decyzji naruszenie:

1) art. 4 u.p.b., poprzez wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy budowa objęta zgłoszeniem nie narusza przepisów uchwały z dnia 30 czerwca 2017 r.;

2) art. 30 ust. 6 pkt. 2 u.p.b., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy w sytuacji, gdy na podstawie przepisów uchwały nie istnieją przesłanki do stwierdzenia, że na terenie działki oznaczonej jako [...] nie jest możliwa nowa zabudowa;

3) art. 77 w zw. z art. 6 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez jego niezastosowanie w sprawie w ten sposób, że pomimo stosownego ustawowego obowiązania organy I i II instancji, nie dokonały analizy i wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy, de facto opierając swoje decyzje na podwójnym stanie prawnym;

4) art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie w ten sposób, że pomimo stosownego ustawowego obowiązania organ nie rozpatrzył oraz nie zebrał całego materiału dowodowego w sprawie podczas, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, faktów i dowodów wykazanych przez Skarżących, przepisów prawa

jak i stanu faktycznego wynika, iż na przedmiotowej działce możliwa jest zabudowa.

Podnosząc ww. zarzuty, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżących wg norm przepisanych.

Dodatkowo Skarżący wnieśli o:

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji Burmistrza [...]

z [...] stycznia 2019 r. nr [...] na okoliczności wskazane w osnowie;

- zobowiązanie Burmistrza [...] do przedłożenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w obrębach ewidencyjnych [...] obowiązującego w 2014 r., tj. od momentu naliczania podatku, na okoliczności wskazane w osnowie wniosku.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinęli uzasadnienie zawartych w niej zarzutów oraz obszernie przedstawili zajęte w sprawie stanowisko.

W szczególności wskazali, że zgłosili odpowiedni zamiar budowy budynków rekreacji indywidualnej na działce oznaczonej jako przemysłowo-budowlana. Ponadto od własności tej działki pobierany jest podatek w wymiarze jak dla działki budowlanej.

Zdaniem Skarżących w sprawie dostrzec można sprzeczność pomiędzy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (w którym działkę jako oznaczoną symbolem V.16.R - tereny rolnicze objęto zakazem lokalizacji nowej zabudowy), a informacją z rejestru gruntów i budynków (w której działkę oznaczono symbolem Bp jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy). Skarżący twierdzą, że wyjaśnienia wymaga kwestia "ponownego" włączenia przedmiotowej działki do produkcji rolniczej, pomimo że w roku 2014 teren ten został przekwalifikowany na działkę przemysłowo-budowlaną, a więc wyłączony z produkcji rolniczej.

Skarżący podkreślili, że nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego, w szczególności nierozważenie charakteru przedmiotowego gruntu i nieprzeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego stanowiło naruszenie przepisów procedury.

W piśmie z [...] kwietnia 2020 r. Skarżący zawnioskowali o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów uzupełniających z:

- akt sprawy znak: [...], a w szczególności z decyzji z dnia

[...] grudnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego" na terenie działki nr [...] obręb C.;

- odpisu zawiadomienia z dnia [...] marca 2020 r.

Uzasadniając wniosek Skarżący wskazali, że po wniesieniu skargi w przedmiotowej sprawie doręczono im zawiadomienie z [...] marca 2020 r. w przedmiocie wszczęcia z urzędu przez Burmistrza Gminy M. postępowania w sprawie wygaszenia decyzji znak: [...] z [...] grudnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego" na terenie działki nr [...], obr. [...]". Skarżący uznali, że skoro ww. decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana wobec Skarżących i nie była im wcześniej znana, konieczne jest włączenie do materiału dowodowego akt przywołanej sprawy, w celu wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.), Przewodnicząca Wydziału I zarządzeniem z dnia [...] listopada 2020 r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w tej sprawie zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzenie postępowania sądowego z uwzględnieniem ww. kryteriów wykazało, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Kontroli w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] stanowiącą sprzeciw wobec dokonanego [...] września 2019 r. przez Skarżących zgłoszenia zamiaru budowy dwóch budynków rekreacji indywidualnej typu BRDA w miejscowości [...] na działce o numerze [...] w gminie [...]

Organy uznały, że planowana inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy [...] w obrębach ewidencyjnych [...]. Uchwała weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Ogłoszenie nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2017 r., tym samym uchwała weszła w życie [...] września 2017 r. i jest obowiązująca.

W związku z powyższym zdaniem organów przedmiotowe zgłoszenie zamiaru budowy jest sprzeczne z obowiązującym na działce objętej zgłoszeniem miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to zakwestionowali Skarżący.

Zdaniem Skarżących istot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się

do istnienia sprzeczności pomiędzy obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, gdzie działkę nr [...] zakwalifikowano jako teren rolniczy z zakazem lokalizacji nowej zabudowy, a ewidencją gruntów i budynków, gdzie ta sama działka oznaczona jest symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Jak podnoszą Skarżący przedmiotowa działka została w 2014 roku wyłączona z produkcji rolniczej, co skutkowało zmianą w jej opodatkowaniu,

ale w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (tj. w uchwale

z [...] czerwca 2017 r.) zmiany tej nie uwzględniono, uznając tę działkę za teren rolniczy.

Organ II instancji natomiast uznając ustalenia organu I instancji za prawidłowe stwierdził, że działka nr [...] (działka niezabudowana), na której przewidziano realizację planowanych obiektów podlega warunkom przewidzianym w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli więc zapis ten przesądza o braku możliwości zabudowy takiego terenu nowym obiektem kubaturowym,

jakim jest budynek rekreacji indywidualnej, to realizacja budowy naruszałaby ustalenia obowiązującego planu. Zdaniem organu II instancji okoliczność ta przesądza o słuszności wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez Skarżących.

Sąd uwzględniając stan prawny sprawy, stan faktyczny sprawy oraz argumenty stron postępowania uznał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu od dokonanego przez Skarżących zgłoszenia zamiaru budowy.

Podstawę prawną kwestionowanych decyzji stanowią przepisy u.p.b. oraz uchwały.

Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Od zasady tej ustawodawca dopuścił jednakże wyjątki, wymieniając enumeratywnie w art. 29 u.p.b., obiekty budowlane oraz roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, wskazując jednocześnie w art. 30 ust. 1 u.p.b. te z nich, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę,

w art. 29 ust. 1 pkt 2a u.p.b. wskazana została budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba

tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2

powierzchni działki.

W przepisie art. 30 ust. 5 u.p.b. określono, że do robót budowlanych wymagających zgłoszenia można przystąpić po upływie 21 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, jeżeli w tym terminie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu, dla którego przewidziana została forma decyzji.

Z kolei art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw do zgłoszenia, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji, polegająca na badaniu zgodności z prawem postępowania prowadzonego przez organ administracji oraz wydanego w jego wyniku rozstrzygnięcia, doprowadziła Sąd do wniosku, że wydano ją zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, prawidłowo stosując przepisy prawa materialnego do kompleksowo ustalonego i wszechstronnie ocenionego stanu faktycznego sprawy.

Wyjaśnić przy tym należy, że plan miejscowy na mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) – dalej: "u.p.z.p." (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ I instancji) został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym – do obszaru gminy. Uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia innych aktów prawnych powszechnie obowiązujących, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych Poszanowanie takie oznacza, iż wykładnia przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, tworzenie i stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z 09.09.2009 r., sygn. akt II SA/Łd 814/07,

wyrok WSA w Gdańsku z 14.04.2010 r., sygn. akt II SA/Gd 49/10, wyrok WSA w Opolu z 07.07.2020 r., sygn. akt II SA/Op 16/20).

Stosownie natomiast do art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

W myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Zgodnie natomiast z art. 4 u.p.b., każdy ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, że zarówno prawo do zabudowy, jak i prawo do zagospodarowania terenu nie mają charakteru nieograniczonego. Pogląd znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Wskazuje się bowiem wyraźnie, że przepis art. 4 u.p.b. statuuje zasadę wolności budowlanej. Jednakże prawo zabudowy nieruchomości zostało uzależnione przez ustawodawcę od jego zgodności z przepisami prawa i nie daje uprawnienia do przesądzenia przez właściciela o przeznaczeniu zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli. Zatem prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej nie jest prawem nieograniczonym, gdyż podmiot, któremu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi chociażby uwzględnić inne prawa i dobra chronione, które zostały wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ograniczenie wolności budowlanej wynika zatem z przepisów prawa, które określają zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych w te sferę. Do ograniczeń tych zaliczyć należy również to wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ogranicza swobodę zabudowy nieruchomości, gdyż jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 16.12.2020 r., sygn. akt II OSK 1942/18; wyrok NSA z 18.04.2012 r., sygn. akt II OSK 259/12).

Należy jednak pamiętać, że wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6

pkt 2 u.p.b. może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bez zwątpienia z woli ustawodawcy przepisy planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co może powodować ograniczenie tego prawa. Jednakże należy uznać, że zakwestionowanie zamierzenia inwestycyjnego (np. zamiaru wykonania robót budowlanych) może nastąpić wyłącznie

w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami,

w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 09.05.2018 r., sygn. akt II OSK 1508/16).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy na zapisy uchwały wprowadzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części gminy [...] w obrębach ewidencyjnych [...].

Zgodnie z § 5 ust. 1 uchwały plan zawiera dwuszczeblowy układ ustaleń – ustalenia ogólne obowiązujące na całym obszarze planu oraz ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów, o których mowa w § 4 ust 2. Dla każdego terenu obowiązują równocześnie ustalenia ogólne i ustalenia szczegółowe.

W myśl § 7 ust. 4 uchwały na terenach zielonych i innych niezabudowanych oznaczonych jako R, ZL, ZLo, ZNN obowiązują następujące ustalenia: 1) wyklucza się lokalizację zabudowy, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej; 2) wyklucza się lokalizację campingów i pól namiotowych; 3) wyklucza się lokalizację budynków rekreacji indywidualnej.

W części tekstowej uchwały w rozdziale VII znalazły się ustalenia szczegółowe dla terenów położonych w jednostce V (zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 uchwały - jednostka V obejmuje pozostałe tereny wyznaczone na załączniku graficznym znajdujące

się w obrębach geodezyjnych [...]). W § 56 uchwały ustalono

dla terenu oznaczonego na załączniku nr 1 do uchwały symbolem V.16.R

(w tym dla przedmiotowej działki nr [...]) m.in.:

- w ust. 1 przeznaczenie terenu – tereny rolnicze;

- w ust. 4 szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia

w ich użytkowaniu: 1) tereny położone są w obszarze chronionego krajobrazu "Koszaliński Pas Nadmorski", dla którego obowiązują ustalenia zawarte w § 9 uchwały; 2) na terenie obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy; 3) dopuszcza się modernizację oraz remonty istniejącej zabudowy; 4) na terenie oznaczonym jako V.17.R, V.18.R znajdują się strefy ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych "WII", dla których obowiązują ustalenia zawarte § 10 uchwały;

5) na terenie oznaczonym jako V.11.R, V.14.R, V.15.R, V.16.R, V.17.R, V.32.R znajdują się strefy ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych "WIII", dla których obowiązują ustalenia zawarte § 10 uchwały.

Analiza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdza ustalenia organów, że działka nr [...] została oznaczona symbolem V.16.R z przeznaczeniem na tereny rolnicze (§ 56 ust. 1 uchwały). Wyjaśnić należy,

że na terenach o tym symbolu obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy

(§ 56 ust. 4 pkt 2 uchwały).

Rozstrzygnięcie sprawy wymaga oceny czy budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazać należy, że na temat znaczenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ewidencji gruntów i budynków, dla rozstrzygnięć w sprawach podatkowych i w sprawie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, wypowiadały się już sądy administracyjne.

Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że dla podstawy wymiaru każdego podatku wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji powinny być podstawą wymierzania m.in. podatku od nieruchomości, podatku rolnego i łącznego zobowiązania pieniężnego. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem

jest dla organów podatkowych urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i w przyszłości o budynku.

Niniejsza sprawa nie dotyczy jednak opodatkowania przedmiotowego gruntu, lecz postępowania w zakresie wniesienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Sąd zauważa, że wbrew oczekiwaniom Skarżących, nie jest w niniejszej sprawie konieczne analizowanie podstaw opodatkowania przedmiotowej działki i odnoszenie się do faktycznego początku naliczania podatku. Podkreślić należy, że podnoszona przez Skarżących sprzeczność pomiędzy zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ewidencji gruntów i budynków pozostaje bez znaczenia dla postępowania w zakresie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru budowy.

W tym zakresie Sąd stwierdza również, że nie było podstaw do przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez Skarżących w toku niniejszego postępowania. Materiał dowodowy sprawy został bowiem prawidłowo zgromadzony przez organ administracji, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy zgodnie z regułami postępowania administracyjnego.

Sąd zwraca uwagę na kluczowy w sprawie przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. Zgodnie z tą regulacją organ ma obowiązek wnieść sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Wskazać należy,

że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy

(art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).

Z art. 4 u.p.z.p. wynika, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę lub pod zabudowę określonego rodzaju przeznaczone są tylko te tereny, których taki sposób zagospodarowania został określony

w decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest on jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami innych ustaw. Pozostaje zatem w zgodzie z prawem nałożenie na właścicieli działki obowiązków zgodnych z przytoczonymi wyżej uregulowaniami. Chodzi tu o podejmowanie inwestycji budowlanych zgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organy ustaliły, że na przedmiotowym terenie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. W takim miejscowym planie określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające o różnych przeznaczeniach lub różnych zasadach zagospodarowania terenu. Tak więc charakter terenu wyznacza obowiązujący plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy określony teren jest terenem budowlanym, czy też szerzej jest przeznaczony pod zabudowę i w jakim zakresie. Obowiązujące przepisy nie kształtują prawa własności jako absolutnego i nieograniczonego. Własność może być ograniczona, ale jak to już wyżej wskazywał Sąd, tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a zatem z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wymienionych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Tak więc ustawowe granice prawa własności wyznaczają nie poszczególne przepisy, lecz całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Mogą to być zarówno przepisy prawa cywilnego (art. 140 k.c.), jak i administracyjnego (regulujące wymagania urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, ład przestrzenny, interes publiczny, czy zrównoważony rozwój). Nie budzi wątpliwości, iż takimi przepisami są również przepisy u.p.z.p., w oparciu o które organy planistyczne, uchwalając plan, nie naruszają norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście

ingerują w samo prawo własności i w interesy prawne właścicieli. Ingerencja

ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi

w istotę prawa własności (por. wyrok NSA z 18.09.2012 r., sygn. akt II OSK 1575/12,

wyrok TK z 07.02.2001 r., K 27/00 – OTK 2001/12/29).

Sąd zwraca uwagę, że uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może zostać we właściwym toku przewidzianym przepisami prawa wzruszona (tj. w skutek stwierdzenia jej nieważności lub wybranych jej zapisów). Z materiału dowodowego niniejszej sprawy nie wynika, aby taka okoliczność zaistniała. Tak więc stanowiący podstawę rozstrzygnięcia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obowiązujący i jako prawo miejscowe wywiera skutki prawne.

Ze wskazanych wyżej powodów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne.

W ocenie Sądu bowiem organy rozpoznające niniejszą sprawę procedowały w zgodzie z przepisami k.p.a., w sposób kompleksowy gromadząc materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia i dokonując jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.p.b. i podjęcia decyzji na podstawie

art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające

z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dostrzegł również żadnych uchybień w zakresie realizacji podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku,

że organ II instancji, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę

w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśnił Skarżącym przesłanki, którymi kierował

się przy załatwieniu sprawy, a okoliczność, że nie spotkały się one z aprobatą Skarżących, nie świadczy o zasadności jego zarzutów w tym zakresie.

Sąd rozpoznający sprawę nie podzielił także zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 4 u.p.b. i art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uznania, że prawo zabudowy nieruchomości, na które powołali się Skarżący wskazując

na przepis art. 4 u.p.b. wyłącza dopuszczalne prawnie ograniczenie wolności budowlanej poprzez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji zarzut ten należało uznać za bezzasadny.

Również zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. nie zasługiwał na akceptację. Jak wyżej wskazano, powołany przepis został przez organy obu instancji prawidłowo zastosowany na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istniały podstawy do stwierdzenia naruszenia ustaleń planu miejscowego w związku z zamiarem wykonania robót budowlanych na terenie działki oznaczonej jako [...]. Tym samym zamiar realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem uzasadniał wniesienie sprzeciwu przez organy na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b..

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a

orzekł o oddaleniu skargi.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.