Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 680/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 36a ust. 5, art. 59 ust. 1.
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] 2016 r., nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz G. W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...]. Prezydent Miasta B. P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. " A. " A. A. i J. A. pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku handlowego o część usługowo – handlowo – mieszkalną oraz budowę budynku gospodarczo – magazynowego z wewnętrzną instalacją wodno – kanalizacyjna, elektryczna i centralnego ogrzewania przy P. W. 4 oraz przebudowę budynku usługowo – mieszkalnego przy P. W. 3 na działkach [...] i [...] w B. P.. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda L. utrzymał powyższą decyzję w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia [...]. ( II SA/ Lu [...] ) oddalił skargę G. W..

Kolejną decyzją z [...]. Prezydent Miasta B. P. na wniosek inwestorów zmienił decyzję z [...]., a Wojewoda L. po rozpoznaniu odwołania G. W. i P. S. decyzją z [...]. utrzymał ją w mocy.

Następnie decyzją z [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta B. P. po rozpatrzeniu wniosku G. W. odmówił wstrzymania robót budowlanych przy inwestycji, która została utrzymana w mocy przez Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]. Wyrokiem z [...]. ( II SA/Lu [...] ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił obie decyzje wskazując, że organy nie wyjaśniły, czy w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki wstrzymania robót budowlanych określone w punktach 2 i 4 art. 50 ust. 1 prawa budowlanego.

Decyzją z [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta B. P.. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prowadzonych robót budowlanych. Zdaniem organu inwestor nie odstąpił w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego, ani od innych ustaleń i warunków określonych w udzielającej pozwolenia na budowę decyzji z [...] r. i zmieniającej ją decyzji z [...] r. W trakcie dokonanych oględzin nie stwierdzono również wykonywania robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...]. utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 lutego 2015r. ( II SA/Lu 208/14 ) obie decyzje uchylił. Zdaniem sądu organy nie rozważyły zarzutu istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegającego na zburzeniu istniejącego budynku handlowego, gdy pozwolenie na budowę dotyczyło jedynie przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku handlowego, co potwierdza złożona do akt dokumentacja fotograficzna. Zdaniem sądu okoliczność ta jest tym bardziej istotna, jeśli zważyć, że inwestycja była realizowana na obszarze układu urbanistycznego miasta B. P., wpisanego do rejestru zabytków, a wydane przez L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku uprawniało jedynie do przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku handlowego, nie zaś do dokonania całkowitej rozbiórki tego budynku.

Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją dnia [...]. odmówił nakazania inwestorowi czynności i robót budowlanych mających doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Organ zwrócił uwagę, że decyzją z [...]. udzielono inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku objętego przedmiotowym postępowaniem. Wydanie decyzji kończy postępowanie administracyjne związane z budową obiektu i uprawnia inwestora do przystąpienia do jego użytkowania. Stan ten ma istotne znaczenie także dla rozpoznawanej sprawy, uzyskanie bowiem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu bądź skuteczne zawiadomienie właściwego organu nadzoru o zakończeniu budowy, które należy rozumieć jako brak zgłoszenia w drodze decyzji sprzeciwu właściwego organu pozbawia organ możliwości prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 prawa budowlanego. Organ zaznaczył, że rozpatrując wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ocenił wykonane roboty budowlane związane z przebudową, rozbudową i nadbudową budynku. Jego zdaniem zostały wykonane zgodnie z ustaleniami i warunkami udzielonego pozwolenia na budowę, przepisami techniczno – budowlanym, z wyjątkiem klapy włazowej na dach, do której wykonania zobowiązano inwestora oraz projektem zagospodarowania działki. Organ nie znalazł podstaw do uznania zarzutu rozbiórki budynku. Wskazał, że po rozbiórce ściany frontowej dokonał jej odbudowy w sposób zgodny z projektem elewacji. Jej rozbiórka nie miała znaczenia dla zachowania układu urbanistycznego na tym terenie objętym ochroną konserwatorską. Budynek nie jest wpisany do ewidencji zabytków, natomiast zgodne z projektem budowlanym są takie elementy jak usytuowanie obiektu na działce, jego gabaryty i elewacje. Według organu zakres robót budowlanych związanych z rozbiórką przegród pionowych, gdzie na całkowitą ich długość, wynoszącą 44,69m, pozostawiono przegrody na długości 12,89m, co stanowi 28,8 % ogólnej długości świadczy o tym, że projekt budowlany przewidywał rozbiórkę budynku. Rozbiórka przegród oraz ściany frontowej organ uznał za całkowicie słuszne, pozostawienie ściany frontowej wiązałoby się bowiem z możliwością wstąpienia katastrofy budowlanej. Jego zdaniem przy obecnym kierunku orzecznictwa, rozbiórkę ściany frontowej budynku należy uznać za nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego. Przy uwzględnieniu natomiast decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku istnieją wystarczające powody dla odmowy nałożenia na inwestora na podstawie art. 51 ust.1 pkt.3 prawa budowlanego obowiązku sporządzenia projektu zamiennego. Odnosząc się do zarzutu podania w projekcie szerokości ściany frontowej na 7,81m, podczas, gdy faktycznie działka [...] ma szerokość 7,54m, organ stwierdził, że według wymiarów po zakończeniu budowy szerokość działki od strony frontowej P. W. ma 7,54m.

Po rozpoznaniu odwołania G. W. i P. S. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]. rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany zatwierdzony decyzją Nr [...], poprzedzony pozwoleniem L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]. przewidywał rozbiórkę istniejącego budynku z pozostawieniem ściany frontowej i części ścian wewnętrznych.

Organ zauważył, że projekt budowlany zamienny, opracowany w maju 2012r. w części architektoniczno- budowlanej, w której zmiany naniesiono kursywą, zawiera w opisie architektonicznym przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku handlowego na budynek usługowo-handlowo-mieszkalny, w punkcie B opis stanu istniejącego stwierdzenie: "obecnie budynek rozebrany". Świadczy to o tym, że fakt rozbiórki całego istniejącego budynku handlowego, został wskazany w przedłożonym projekcie i usankcjonowany przez organy, zatem nie można uznać go jako samowolne istotne odstąpienie od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę. Z kolei ściany zewnętrzne budynku nie przylegają bezpośrednio do budynków usytuowanych na działkach sąsiednich o nr ewid. [...] i [...], i są od nich oddylatowane materiałem izolacji termicznej o grubości zmiennej wynoszącej 10 - 15cm. Według organu nie stwierdzono wykonywania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska lub niezgodnie z przepisami. Także organ odwoławczy zwrócił uwagę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. P. z dnia [...]. o pozwoleniu na użytkowanie budynku, co oznacza, że dokonana została ocena wykonanych robót budowlanych pod kątem zgodności z pozwoleniem na budowę i przepisami techniczno – budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 1422). Powołując się na orzecznictwo organ wskazał na konieczność umorzenia postępowania, jednak z uwagi na wszczęcie postępowania na wniosek strony nie ma spełnionych przesłanek dla zastosowania art. 105 kpa. Skoro strona ma interes prawny w żądaniu rozstrzygnięcia sprawy, nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania odnośnie braku zgody wszystkich współwłaścicieli działki nr ewid. [...] na realizację inwestycji w granicy działki, organ wyjaśnił, że przed ubieganiem się o pozwolenie na budowę inwestor uzyskał na podstawie art. 9 prawa budowlanego zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w sprawie usytuowania ściany budynku gospodarczo-magazynowego projektowanego na działce nr ewid. [...] bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...] i [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. W. zarzuciła decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego omijanie istoty sprawy przez ustalenie, czy budynek na który inwestor dostał pozwolenie na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę został rozebrany, podczas, gdy pozwolenie na budowę zobowiązuje inwestora do zachowania ścian bocznych, a przede wszystkim ściany frontowej. W ocenie skarżącej fakt rozbiórki potwierdzają złożone do akt zdjęcia oraz pisma organów administracji. W tej sytuacji wobec rozbiórki istniejącego budynku decyzje o pozwoleniu na budowę z [...]. i [...]. należy uznać za rażąco naruszające prawo budowlane, a inwestycję jako bezprawną.

Odpowiadając na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji podstawowa kwestia sprowadza się do ustalenia znaczenia, jakie dla prowadzonego postępowania w sprawie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego ma decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. P. z [...]. o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku wydaną na podstawie art. 59 ust.1 ust.2 i ust.3 w związku z art. 55 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2013r. poz. 1409 ze zmianami ). Uznanie bowiem, że trafne jest stanowisko organów nadzoru budowlanego, według których uzyskanie tej decyzji, bądź skuteczne zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy pozbawia ten organ możliwości prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 w związku z art. 51 ust.7 ustawy prowadziłoby do braku potrzeby odniesienia się do kwestii wskazanych jako zasadnicze w samej skardze. W orzecznictwie zagadnienie dotyczące możliwości prowadzenia postępowania naprawczego w sytuacji istnienia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wydanej w trybie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego budziło liczne kontrowersje. Wskazywano w takim wypadku na konieczność wcześniejszego wyeliminowania decyzję o pozwoleniu na użytkowanie i dopiero wtedy wszczęcia postępowanie naprawczego ( wyroki NSA z dnia 20 maja 2011r. II OSK 887/10, 27 września 2012r. OSK 1009/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ), bądź dopuszczano możliwość jego prowadzenia bez konieczności oczekiwania na uchylenie decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie ( wyroki NSA z dnia 16 marca 2012 r. II OSK 2568/10 i 5 lutego 2010 r. OSK 294/09 opubl. w CBOSA ). Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2015r. ( II OSK [...] opubl. w CBOSA ) według którego, jeśli została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania na podstawie art. 51 ust.1 pkt.3 i ust. 4 oraz 5 prawa budowlanego. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a tej ustawy. Z kolei w myśl ostatnio powołanego przepisu, obowiązkową kontrolę budowy przeprowadza się w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola taka, jak wynika z art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczba kondygnacji, a także w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu (kątów nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), wykonania urządzeń budowlanych, zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz – w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego – w zakresie zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Ten zakres sprawdzania zgodności budowy z projektem budowlanym obejmuje zagadnienia, które stosownie do art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, zostały uznane za istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Z przepisu tego wynika, że istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego jest odstępstwo w zakresie obejmującym projekt zagospodarowania działki lub terenu, charakterystyczne parametry obiektu budowlanego, takie jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczba kondygnacji, zapewnienie warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, rozwiązania projektowe uzależnione ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uzyskanymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi. Zdaniem sądu mimo różnicy w sformułowaniu obu przepisów (art. 59a ust. 2 i art. 36a ust. 5) nie ulega wątpliwości, że właściwy organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego sprawdza, czy obiekt ten został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w szczególności, czy nie wykonano go z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wskazuje na to zawarte w przepisach dotyczących udzielenia pozwolenia na użytkowanie odesłanie do art. 51 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia, że obiekt budowlany nie został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Zgodnie z art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, jeżeli właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych m.in. w art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego, a więc wówczas, gdy obiekt budowlany nie został wykonany zgodnie z projektem budowlanym, to art. 51 stosuje się odpowiednio. Podobnie do stosowania art. 51 Prawa budowlanego ustawodawca odsyła, gdy właściwy organ administracji wymierza karę w razie stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego i odmawia udzielenia pozwolenia na użytkowanie (art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego). Odesłanie do art. 51 Prawa budowlanego zawiera odesłanie także do stosowania art. 51 ust. 1 pkt 3, ust. 4 i 5 tej ustawy, a więc przepisów stosowanych w razie stwierdzenia istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. m.in., czy obiekt budowlany został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W związku z tym dopuszczenie prowadzenia postępowania na podstawie powołanych przepisów, a więc w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, mimo wydania ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, prowadziłoby do podważenia tej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co z kolei naruszałoby zasadę wyrażoną w art. 16 § 1 kpa. Prowadzenie postępowania w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego jest w takiej sytuacji dopuszczalne dopiero po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Co istotne, w tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, z czym również należy się zgodzić, że wobec art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, według którego stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest tylko inwestor, niekorzystne skutki dla podmiotów, których prawa mogą być naruszone wadliwą decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, można złagodzić jedynie w ten sposób, że należy przyjąć, iż w razie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z rażącym naruszeniem przepisów prawa, które mają na celu ochronę w procesie inwestycyjnym uzasadnionych interesów osób trzecich, na przykład właścicieli nieruchomości sąsiednich lub właścicieli nieruchomości, na której jest realizowana inwestycja, nie będących inwestorami, osoby te będą mogły żądać stwierdzenia nieważności takiej wadliwej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie sądu, art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie może być inny podmiot, niż inwestor. W tym zakresie orzecznictwo nie jest co prawda jednolite, ale przyjmuje się też, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (tak w wyroku NSA z 12 stycznia 1994 r., II SA 2164/92, opublikowanego w ONSA z 1995 r., nr [...], poz. 32). Zdaniem sądu dopuszczalne jest jednak prowadzenie postępowania w sprawie wykonania obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego w sytuacji zawiadomienia o zakończeniu budowy, gdy właściwy organ administracji nie wniósł sprzeciwu. W tym bowiem trybie właściwy organ administracji nie wydaje decyzji administracyjnej, lecz inwestor nabywa uprawnienie do użytkowania obiektu budowlanego na skutek milczenia władzy publicznej (art. 54 Prawa budowlanego). Właściwy organ administracji wydaje decyzję administracyjną, jedynie wtedy, gdy uznaje, że inwestor nie może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego. Wprawdzie zarówno do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, jak i zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestor dołącza oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami (art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego), jednakże jedynie w przypadku wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie właściwy organ administracji przeprowadza obowiązkową kontrolę obiektu budowlanego (art. 57 ust. 6, art. 59 ust. 1 oraz art. 59a ust. 1 Prawa budowlanego). Zatem, jeżeli proces inwestycyjny został zakończony poprzez zawiadomienie o zakończeniu budowy, to prowadzeniu później postępowania w sprawie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego nie stoją na przeszkodzie względy wywodzące się z zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, gdyż w tym przypadku decyzja nie jest wydawana. Ponadto kontrola wykonania obiektu budowlanego zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym ma charakter formalny i pośredni. Opiera się bowiem na oświadczeniu kierownika budowy, a nie na bezpośrednich ustaleniach organu administracji. Zatem w przypadku zakończenia procesu inwestycyjnego poprzez zawiadomienie o zakończeniu budowy nie występują te same okoliczności, co w przypadku zakończenia tego procesu poprzez uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, które stanowiłyby podstawę uznania, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego ( tak też NSA w wyrokach z 29 stycznia 2016r. II OSK 1313/14 i 8 stycznia 2016r. II OSK 1103/14 opubl. w CBOSA).

Powyższa uwaga prowadzi natomiast do wniosku, ze w takim przypadku prowadzone postępowanie wobec jego niedopuszczalności, powinno zakończyć się umorzeniem postępowania w trybie art. 105 § 1 kpa, bez względu na to, czy zostało wszczęte na wniosek.

Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. 718 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. P.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 wspomnianej ustawy.