Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 1,  art. 3  par. 2,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę, 2. Przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. R. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r., skierowanym do Prezesa Sądu Rejonowego w W., W. S. wniósł o poinformowanie go, czy do Sądu trafiły , jeżeli tak, to kiedy i skąd, Akty Notarialne z dnia [...] listopada 1962 r. i księgi wieczyste sporządzone przez Państwowe Biuro Notarialne w W., dokumentujące przeniesienie własności z rodziców na dzieci we wsi W., Gm. K. Akty te są odnotowane w rejestrach gruntowych z 1976 roku, lecz ostatecznie na grunty posiadające notarialnych właścicieli wydano bezprawnie AWZ.

W skardze z dnia 13 grudnia 2011 r. W. S. zarzucił Prezesowi Sądu Rejonowego w W. bezczynność, polegającą na nieudzielaniu mu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. i wniósł o:

- zobowiązanie Prezesa Sądu do niezwłocznego udzielenia mu żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 13, 14, 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niezastosowanie,

- wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż mimo upływu w dniu [...] listopada 2011 r. terminu do udzielenia informacji Prezes Sądu nie odpowiedział na wniosek, czym rażąco naruszył prawo, stąd uzasadniony jest wniosek skargi o wymierzenie Prezesowi Sądu grzywny.

Uzasadniając skargę na bezczynność, skarżący wskazał, iż zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej w przypadku skierowania pisemnego wniosku o jej udzielenie podmiot zobowiązany do jej udzielenia może:

- udzielić informacji publicznej,

- udzielić odpowiedzi w formie pisemnego zawiadomienia, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź organ nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust 3 ustawy) lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji (art. 1 ust. 2 ustawy),

- odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy),

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wymienionych działań tworzy stan bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że na pytanie skarżącego, zawarte we wniosku z dnia [...] października 2011 r., odpowiedź została udzielona już wcześniej - w dniu [...] października 2011 r. w związku z jego wnioskiem z dnia [...] października 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając przedmiotową skargę na bezczynność, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd administracyjny sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie jako p.p.s.a.) oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli precyzuje § 2 i 3 powołanego przepisu.

W myśl przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie treścią art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obwiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym nie później niż w terminie jednego miesiąca, gdy chodzi o sprawę wymagającą postępowania wyjaśniającego, w terminie dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania, gdy chodzi o sprawę szczególnie skomplikowaną, zaś w postępowaniu odwoławczym w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 1987 r., SAB 23/87 (ONSA 1988, nr 1, poz. 13) przyjął, że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy też wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 86).

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej była informacja, o której udzielenie W. S. wniósł w piśmie z dnia [...] października 2011 r. Skarżący żądał udzielenia informacji, czy do Sądu Rejonowego w W. trafiły, jeżeli tak to kiedy i skąd, Akty Notarialne z dnia [...] listopada 1962 r. i księgi wieczyste sporządzone przez Państwowe Biuro Notarialne w W., dokumentujące przeniesienie własności z rodziców na dzieci we wsi W., Gm. K.

Należy jednak podkreślić, że wcześniejszym wnioskiem z dnia [...] października 2011 r., skierowanym do Prezesa Sądu Rejonowego w W., W. S. zwrócił się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji, kiedy doszło do przekazania i skąd - do Sądu Rejonowego w W. aktów notarialnych i ksiąg wieczystych sporządzanych w okresie ich funkcjonowania przez Państwowe Biuro Notarialne w W. oraz Państwowe Biuro Notarialne w W.

W odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2011 r., pismem z dnia [...] października 2011 r. Sąd poinformował W. S., że Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w W. został utworzony w 2000 r. i w tym roku zostały przekazane do Sądu Rejonowego w W. księgi wieczyste oraz zbiory dokumentów należące do właściwości tego Sądu z następujących Sądów: Sądu Rejonowego [...] w W., Sądu Rejonowego w W., Sądu Rejonowego w M. i Sądu Rejonowego w W. Wykazy przekazania tych dokumentów liczą 493 strony i wnioskodawca może zapoznać się z nimi w określonym terminie, ewentualnie mogą zostać wydane kserokopie tych dokumentów po uiszczeniu opłaty kancelaryjnej w wysokości 493 zł.

Ponadto poinformowano wnioskodawcę, że Sąd Rejonowy w W. nie jest w posiadaniu aktów notarialnych sporządzonych w kancelarii notarialnej W. G. w R. Podano, że akty te mogą znajdować się w Archiwum Państwowym Oddział w G.

W skardze z dnia 13 grudnia 2011 r. W. S. zarzucił Prezesowi Sądu Rejonowego w W. bezczynność, polegającą na nieudzielaniu mu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. i wniósł o zobowiązanie Prezesa Sądu do niezwłocznego udzielenia mu żądanej informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem.

Tymczasem odpowiedź na to pytanie została udzielona już w piśmie, skierowanym do W. S. przez Prezesa Sądu Rejonowego w W. dnia [...] października 2011 r. Sąd poinformował wówczas W. S., że "akty notarialne Państwowego Biura Notarialnego w W. i Państwowego Biura Notarialnego w W. sporządzone do 1992 roku nie były przekazywane do Sądu Rejonowego w W. Sąd w W. dysponuje jedynie aktami notarialnymi kancelarii notarialnych, prowadzących działalność na terenie właściwości tego Sądu, sporządzonymi od 1992 roku, które po upływie 10 lat, czyli w 2002 roku, zostały przekazane do Sądu" (vide akapit 2 pisma z dnia [...] października 2011 r.).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga jest całkowicie bezzasadna, skoro skarżący pismem z dnia [...] października 2011 r. żądał informacji, udzielonej mu już w piśmie Prezesa Sądu z dnia [...] października 2011 r.

Nie jest możliwa taka interpretacja stanu bezczynności, aby za bezczynność tę uznać sytuację, w której podmiot kilkakrotnie domaga się udzielania tej samej informacji, która została mu już udzielona. W ten sposób każdy organ musiałby wielokrotnie odpowiadać na kolejne pisma tej samej treści, bo brak choćby jednej odpowiedzi prowadziłby do stanu bezczynności. W konsekwencji jedna osoba mogłaby zablokować całkowicie normalne funkcjonowanie organu, i to nawet nie dysponującego informacją publiczną. Taka wykładnia stanu bezczynności jest niedopuszczalna, gdyż doprowadziłaby do paraliżu działania określonych organów, w szczególności sądów i organów administracji.

W tej sytuacji należało oddalić skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.