Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 243/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Janina Kosowska /spr./, Małgorzata Stahl, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1018/03 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 1018/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę P. Sp. z o.o. w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...]. w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedstawiając stan faktyczny rozpoznanej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżoną uchwałą Rada Miasta [...], działając na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), odrzuciła w całości zarzuty P. Sp. z o.o. w [...] oraz M. W. wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - gazownia w rejonie ujścia [...]. W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, iż Spółka jest użytkownikiem wieczystym terenu, obejmującego działki o numerach 209, 210 i 214, na którym projekt planu wyznacza trzy strefy funkcjonalne oddzielone od siebie ulicą [...] oraz łącznikiem komunikacyjnym oznaczonym symbolem 010-81. Zauważyła, iż część tego terenu nie jest obecnie użytkowana przez Spółkę, dla pozostałej jego części, na której Spółka prowadzi swoją działalność, projekt planu nie przewiduje natomiast zmian (z wyjątkiem fragmentu gdzie przebiega droga [...]). Rada wskazała, iż jest to obszar prawie 7 hektarów, obecnie bardzo ekstensywnie zagospodarowany - intensywność zabudowy na tym terenie równa się ok. 0.13, podczas gdy projektowana minimalna intensywność zabudowy wynosi 1.0.

Odnosząc się do konkretnych podniesionych przez Spółkę zarzutów, Rada wskazała, iż położenie wyznaczonego w planie parkingu (symbol 007-85) jest zgodne z ustaleniami polityki parkingowej miasta, ustalonej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w strefie B, która jest strefą ograniczonego parkowania, obejmującą tereny intensywnej zabudowy śródmiejskiej ograniczone na wschodzie [...], [...] i [...]. Podniosła, iż w obowiązującym planie [...] przez teren projektowanego obecnie parkingu przebiega projektowana ulica oznaczona symbolem B024KN2. Wyjaśniła, iż lokalizacja parkingu umożliwiającego korzystanie z projektowanego bulwaru nadwodnego dla ruchu pieszego i turystycznego jest jedyną możliwą w ciągu od [...] - [...] do [...]. O lokalizacji parkingu w tym miejscu zadecydowały deficyt miejsc postojowych w tym rejonie miasta oraz fakt, że przedmiotowy teren pozostawał dotychczas niezagospodarowany. Ponadto parking ten jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania planowanego na tym obszarze zagospodarowania miejskiego.

Odnośnie projektowanej ulicy [...], Rada wyjaśniła, iż stanowi ona fragment tzw. ramy komunikacyjnej oraz tzw. śródmiejskiego ringu i jest elementem podstawowego układu ulicznego, przyjętego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Zauważyła, iż plany miejscowe, obejmujące swym zasięgiem fragmenty ulicy [...], uwzględniają ustalony w Studium przebieg tej ulicy. W konsekwencji, także na tym terenie niezbędna była kontynuacja rezerwacji terenu pod drogę [...], która obsługuje cały rejon [...], tereny poprzemysłowe dotychczas pozostające poza miejskim zainwestowaniem i warunkuje uruchomienie tego obszaru. Rada wskazała, iż przebieg tej ulicy został maksymalnie skorygowany pod wpływem argumentów Spółki. Dalsze przesuwanie jej przebiegu w kierunku linii brzegowej znacznie obniżyłby natomiast walory lokalizacyjne dla terenów nadwodnych. Przyjęty w projekcie planu przebieg drogi jest zatem optymalny, prawidłowy urbanistycznie i stanowi kompromisowe rozwiązanie dla wszystkich użytkowników zlokalizowanych na terenach poprzemysłowych.

Uzasadniając przyjęte w projekcie planu usytuowanie ulicy, oznaczonej symbolem 010-81, Rada podniosła, iż jest ona niezbędnym łącznikiem pomiędzy ulicami [...] i [...]. Wyjaśniła, iż od skrzyżowania łącznika 010-81 z ulicą [...] ta ostatnia wznosi się nad teren i przechodzi nad kanałem [...]. Przesuwanie włączenia w kierunku południowym nie jest zatem możliwe z uwagi na wznoszenie się drogi, natomiast w kierunku północnym obowiązuje normatywna - 400 metrowa odległość między skrzyżowaniami, wynikająca z rytmu sygnalizacji świetlnej oraz najbardziej efektywnej przepustowości ruchu kołowego. Rada zauważyła, iż miejsce wznoszenia się ulicy [...] zostało wnikliwie przeanalizowane i jest uwarunkowane światłem pionowym mostu nad [...] (minimum 8,0 m) oraz normatywnymi spadkami drogi. Wyjaśniła, iż nie jest również możliwa całkowita rezygnacja z łącznika 010-81, gdyż jego likwidacja pozbawiłaby dostępu kołowego całe przyległe rejony, ponieważ dostęp z ulicy [...] jest ograniczony do skrzyżowań i wyznaczonych wlotów. Dodała jednocześnie, iż przebieg drogi 010-81 nie uniemożliwia Spółce realizacji nowych obiektów, gdyż takie możliwości daje Spółce teren oznaczony symbolem 003-32. Zauważyła również, iż w dotychczas obowiązującym planie [...] na opisanym terenie przewidziano likwidację funkcji gazowni.

Rada podniosła, iż projekt planu wyznacza na podstawowym, obecnie użytkowanym przez Spółkę terenie, funkcję usług. Funkcja ta obejmuje całą sferę działania ujętą we wniosku Spółki, umożliwiając jednocześnie znaczne rozszerzenie zakresu możliwości inwestycyjnych na terenach powstającego [...]. Projekt planu wprowadzając funkcję usług umożliwia tym samym prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej użytkownikowi wieczystemu na przedmiotowych działkach. Ponadto zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym tereny mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Rada dodała ponadto, iż rozpatrując wniesione przez Spółkę zarzuty uwzględniła okoliczności decydujące o zagospodarowaniu przestrzennym wymienione w przepisie art. 1 ust. 2 powołanej ustawy, w szczególności zaś wzięła pod uwagę okoliczność, iż projekt planu na przedmiotowym terenie uwzględnia wymagania wynikające z konieczności obsługi komunikacyjnej całego miasta, przedstawione w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Zauważyła, iż projektowana droga publiczna służąca ogółowi mieszkańców uwzględnia istniejące uwarunkowania oraz interes społeczny. Jej przebieg stanowi natomiast jedynie fragment podstawowego układu ulicznego w mieście [...] przewidzianego w Studium. W konsekwencji stwierdziła, iż o odrzuceniu zarzutów zadecydowały względy właściwej obsługi miasta, wymagania urbanistyczne oraz ład przestrzenny.

Rada wskazała ponadto, iż nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nawet gdy zostaje naruszony interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, w przypadku, gdy sporne ustalenia przyjęte zostały zgodnie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. W takiej sytuacji rada gminy działa bowiem w ramach przysługującego jej uznania. W świetle powyższego Rada stwierdziła, iż nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, a granice uznania administracyjnego nie zostały przez nią przekroczone.

Skargę na powyższą uchwałę wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku P. Sp. z o.o. w [...]. Zarzucając Radzie Miasta [...] naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skarżąca zauważyła, iż wielokrotnie w trakcie opracowywania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu wskazywała, iż przyjęte ustalenia naruszają jej interes prawny i uprawnienia. Zdaniem Spółki projekt planu dla tego terenu ogranicza obszar jej działania i sprawne funkcjonowanie poprzez wprowadzenie podziału wykorzystywanych przez nią nieruchomości. Ponadto pozbawia ją możliwości użytkowania części nieruchomości poprzez usytuowanie na niej drogi i parkingu. Prowadzi również do konieczności likwidacji budynków niezbędnych do prowadzenia działalności poprzez wytyczenie drogi [...], przebiegającej przez działkę nr 214/1, na której są położone. Projekt zasadniczo zmienia także przeznaczenie nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...], podtrzymując dotychczas reprezentowane stanowisko, wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając zaskarżoną uchwałę za zgodną z prawem, skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, iż w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlegała ona rozpoznaniu przez ten Sąd na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie podniósł, iż w sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesu prawnego skarżącej Spółki, która jest wieczystym użytkownikiem terenu objętego opracowaniem projektu planu, tj. działek nr 209, 210 i 214 oraz, że interes ten został naruszony w związku z projektowanymi rozwiązaniami komunikacyjnymi ograniczającymi dotychczasowe korzystanie z tych działek. Sąd I instancji podkreślił jednak, że obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego związane jest z naruszeniem porządku prawnego. Właściwy organ nie ma bowiem obowiązku uwzględnienia zarzutu, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło zgodnie z prawem w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Zauważył jednocześnie, iż sąd administracyjny nie kontroluje celowości konkretnych zamierzeń planistycznych, gdyż wkraczałby w tym przypadku w zastrzeżoną ustawą kompetencję rady gminy. Jego funkcją jest wyłącznie badanie, czy podczas tworzenia (zmiany) planu nie naruszono przewidzianej w ustawie procedury planistycznej oraz czy uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów w całokształcie zamierzeń, które realizować ma projekt, świadczy o tym, że organ wyjaśnił i rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy, a wyprowadzone wnioski są do zaakceptowania w sensie logicznym, co oznacza, że nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia wymogi art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd zauważył, iż uzasadnienie to wskazuje na znaczenie projektowanych rozwiązań komunikacyjnych (ulic i parkingu) dla interesu publicznego. Odnosi się także do indywidualnego interesu Spółki wnoszącej zarzut. Zdaniem Sądu, Rada Miasta [...] w sposób wyczerpujący wykazała, że ustalony w projekcie planu przebieg ulicy [...] oraz łącznika komunikacyjnego oznaczonego symbolem 010-81 wynika z potrzeb istniejącego układu komunikacyjnego oraz elementów układu planowanego. Wskazała przy tym również na konieczność zachowania wymaganych przepisami parametrów technicznych projektowanych rozwiązań komunikacyjnych. Rada Miasta wyjaśniła ponadto z jakich przyczyn nie ma możliwości "przesunięcia" ulicy [...] w kierunku wschodnim oraz uzasadniła konieczność usytuowania na obszarze oznaczonym w projekcie planu symbolem 007-85 parkingu. Wskazała również, że wyznaczona w projekcie planu dla terenu będącego w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki funkcja usług umożliwia jej prowadzenie działalności gospodarczej i znaczne rozszerzenie zakresu inwestycji, podkreślając jednocześnie, że w obowiązującym planie [...] gazownia została przewidziana do likwidacji, lecz zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tereny skarżącej Spółki mogą być wykorzystywane w dotychczasowy sposób do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem.

Sąd I instancji zauważył ponadto, iż w postępowaniu dotyczącym uchwalenia projektu planu nie są przesądzane kwestie własności do gruntu, czy też praw wynikających z użytkowania wieczystego, choć niewątpliwie przeznaczenie w planie danego terenu na cele publiczne może prowadzić w przypadku realizacji tego celu do wywłaszczenia prawa w przypadku braku zgody na dobrowolne wyzbycie się w drodze umowy tego prawa. Wskazał jednak, iż w art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca przewidział ochronę prawa własności lub użytkowania wieczystego osób, których interes prawny został naruszony ustaleniami planu w postaci możliwości żądania przez nich odszkodowania, wykupienia nieruchomości lub jej zamiany na inną.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną złożyła, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, P. Sp. z o.o. w [...]. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, skarżąca zgłosiła zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż przedmiotowa uchwała zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne. Na tej też podstawie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi lub ewentualnie o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wskazała, iż rada gminy rozpoznając zarzut do projektu planu nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale powinna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie. W świetle powyższego skarżąca podniosła, iż przedmiotowa uchwała nie zawiera uzasadnienia, spełniającego wymagania art. 24 ust. 3 powołanej ustawy. Rada nie wskazała w nim bowiem w szczególności przesłanek, jakimi kierowała się wybierając kwestionowane w zarzucie rozwiązanie przeprowadzenia ulicy [...] przez teren, w skład którego wchodzi działka skarżącej. Zauważyła, iż potrzebę wytyczenia kwestionowanego szlaku drogowego przez teren Spółki strona przeciwna wyjaśniła dopiero w odpowiedzi na skargę wskazując, iż droga ta obsługuje cały rejon [...], tereny poprzemysłowe dotychczas pozostające poza miejskim inwestowaniem i warunkuje uruchomienie tego obszaru. Podniosła, iż ustalenia te powinny być poczynione w uzasadnieniu uchwały rozstrzygającej zarzut ze wskazaniem, czy rozważano inne możliwości przeprowadzenia ulicy. Ponadto zauważyła, iż już w skardze zarzuciła, że przyjęcie planu zagospodarowania przestrzennego w formie zaprojektowanej ogranicza poważnie jej prawo własności, a zatem Sąd był obowiązany wnikliwie rozpoznać ten zarzut skargi. Wskazała, iż przy ocenie, czy uchwała rady gminy odrzucająca zarzut do projektu planu miejscowego narusza interes prawny lub uprawnienie właściciela nieruchomości gruntowej należy odróżniać zgodne z prawem i zasadą proporcjonalności postanowienia projektu ograniczające prawo własności tej nieruchomości od sprzecznych z prawem postanowień projektu planu miejscowego, które naruszają istotę tego prawa. W świetle powyższego, skarżąca wskazała, iż stwierdzenie w planie zagospodarowania [...], że Spółka została przewidziana do likwidacji oznacza, że ograniczenie prawa własności czynnościami organów administracji publicznej, którym właściciel musi się podporządkować, jest niewątpliwie naruszeniem istoty prawa własności (użytkowania wieczystego). Zauważyła również, iż zaskarżona uchwała Rady Miasta [...] w sposób ewidentny narusza jej uprawnienia, gdyż pozbawia ją faktycznie możliwości prowadzenia na swoim terenie racjonalnej działalności gospodarczej. Wskazała, iż uzasadniając planowany przebieg ulicy [...], Rada nie odniosła się zupełnie do konieczności dokonania przez Spółkę rozbiórki obiektów potrzebnych do prowadzenia działalności, a takie działanie należy traktować jako dokonanie rozstrzygnięcia w sposób arbitralny. Zauważyła ponadto, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej uchwały ma charakter dyrektywny, a do stanowiska skarżącej przedstawionego w zarzutach odnosi się w sposób ogólny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Gmina Miasta [...], podważając zasadność podniesionych w niej zarzutów, wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami zaskarżenia i wnioskiem.

W niniejszej sprawie, jako podstawę skargi kasacyjnej skarżąca podniosła naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne.

Na wstępie zauważyć należy, że z zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika, iż Sąd ten może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w jej podstawie jako naruszone. W niniejszej sprawie, pomimo postawienia ogólnego zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w podstawie skargi kasacyjnej wskazano wyraźnie wyłącznie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zauważyć natomiast należy, że brak wskazania, o którą konkretnie jednostkę redakcyjną tego przepisu chodzi przy bardziej radykalnym podejściu do wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, mógłby być uznany za wystarczający do stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny braku skuteczności podniesionego zarzutu. W niniejszej jednak sprawie, w oparciu o treść uzasadnienia przedmiotowej podstawy kasacyjnej, stwierdzić można jednoznacznie, iż odnosi się ona wyłącznie do ust. 3 powołanego przepisu, w części, w jakiej określone są w nim elementy składowe uchwały. W tym też tylko zakresie ocenie Sądu poddany zostanie zarzut podniesiony przez skarżącą.

Zarówno zarzut błędnej wykładni, czyli mylnego zrozumienia przez Sąd I instancji treści przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również zarzut nieprawidłowej oceny zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej, uznać należy jednak za chybione.

Zauważyć należy, że stosownie do przywołanego przepisu, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poza wyraźnym wskazaniem, że przedmiotowa uchwała powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, nie określają jednak szczególnych wymogów dla takiego uzasadnienia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się zatem, że w uzasadnieniu takim rada gminy powinna wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie. Rada gminy, rozpatrując indywidualnie każdy zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązana jest bowiem ocenić nie tylko zgodność tego projektu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, lecz także ustalić, czy zarazem nie narusza on interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie wynika, aby wykładnia przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, odbiegała od zaprezentowanej wyżej i zgodnej ze wskazaną w skardze kasacyjnej. Zauważyć należy, że Sąd I instancji, wskazując na cel instytucji zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – jako środka ochrony podmiotów, których interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, zwrócił właśnie uwagę na szczególne znaczenie jakiego nabiera w tym świetle obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu zarzutów.

W warunkach niniejszej sprawy zarzutu błędnej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można uznać tym samym za zasadny.

Za chybiony uznać należy również zarzut nieprawidłowej oceny zastosowania, czy też braku zastosowania, tego przepisu przez organ administracji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenie Sądu I instancji, zgodnie z którym uzasadnienie zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] spełnia wymogi art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest słuszne. Wskazać należy, że w uchwale tej Rada w sposób czytelny przedstawiła bowiem zarówno przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązania planistyczne, a odnosząc się do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą Spółkę wskazała ponadto powody, dla których nie mogły być uwzględnione jej propozycje zmian do projektu planu. Uzasadniając konieczność przyjęcia kwestionowanych rozwiązań planistycznych słusznych z punktu widzenia interesu publicznego Rada wskazała jednocześnie, mając na uwadze interes skarżącej, na możliwe rozwiązania problemów sygnalizowanych przez Spółkę, a dotyczących trudności w dalszym prowadzeniu działalności gospodarczej po uchwaleniu planu.

Odnosząc się do konkretnych zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że z prawdą mija się przede wszystkim zarzut skargi dotyczący braku wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierowano się wybierając rozwiązanie przeprowadzenia ulicy [...] przez teren będący w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Zauważyć należy, że uzasadnienie podjętej uchwały zawiera w tym zakresie wszechstronne wyjaśnienia. Jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, właśnie w treści uchwały wskazano m.in., że droga ta obsługuje cały rejon [...], tereny poprzemysłowe pozostające poza miejskim zainwestowaniem i warunkuje uruchomienie tego obszaru. W odpowiedzi na skargę stwierdzenia te zostały powtórzone. W uchwale Rada wskazała ponadto, że ustalony w projekcie planu przebieg ulicy [...] oraz łącznika komunikacyjnego oznaczonego symbolem 010-81 wynika z potrzeb istniejącego układu komunikacyjnego oraz elementów układu planowanego oraz jest uwarunkowany koniecznością zachowania wymaganych przepisami parametrów technicznych projektowanych rozwiązań komunikacyjnych. Rada Miasta wyjaśniła również z jakich przyczyn nie ma możliwości dalszego korygowania przebiegu ulicy [...] zgodnie z propozycjami Spółki, przesunięcia lub likwidacji łącznika 010-81, a także jakie względy zadecydowały o lokalizacji parkingu na terenie oznaczonym na planie symbolem 007-85.

Rada wskazała także, że wyznaczona w projekcie planu dla terenu będącego w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki funkcja usług umożliwia jej prowadzenie działalności gospodarczej, a nawet znaczne rozszerzenie zakresu inwestycji. Przebieg planowanych ulic, chociaż uciążliwy, nie uniemożliwia bowiem realizacji nowych obiektów, czy to na terenie, oznaczonym symbolem 003-32, czy też na terenie użytkowanym obecnie przez Spółkę, który jest bardzo ekstensywnie zagospodarowany. Powyższe rozważania Rady świadczą natomiast o tym, że podejmując zaskarżoną uchwałę, organ ten miał na uwadze nie tylko interes społeczny, lecz również interes Spółki i badał, czy przyjęte rozwiązania planistyczne, a zatem także konieczność dokonania rozbiórki części obiektów należących do Spółki, nie uniemożliwią jej prowadzenia dotychczasowej działalności. Są to niewątpliwie argumenty wskazujące na usiłowanie pogodzenia przez organ planistyczny interesu publicznego i prywatnego.

Ponadto zauważyć należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dodatkowo wskazał, iż naruszenie prawa własności lub użytkowania wieczystego w związku z uchwaleniem planu miejscowego daje poszkodowanej prawne możliwości dochodzenia zadośćuczynienia z tego tytułu.

Ograniczenie możliwości korzystania przez skarżącą w sposób dotychczasowy z użytkowanych przez nią terenów nie może być tym samym uznane w niniejszej sprawie za niedozwolone naruszenie istoty przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego. Wskazać jednocześnie należy, iż podniesiony w skardze zarzut, iż naruszenie takie stanowi zapis planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy [...] zakładający likwidację funkcji gazowni na terenie oznaczonym symbolem B23-3, uznać należy za chybiony, gdyż odnosi się on do planu już obowiązującego, a nie do projektu planu, do którego wniesione zostały przedmiotowe zarzuty.

Zauważyć należy, że funkcją sądu administracyjnego, rozpoznającego skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutu nie jest, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ocena celowości przyjętych rozwiązań planistycznych, lecz badanie, czy podczas tworzenia lub zmiany planu nie naruszono przewidzianej w ustawie procedury planistycznej oraz czy uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów w całokształcie zamierzeń, które realizować ma projekt, świadczy o tym, że organ wyjaśnił i rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy, a wyprowadzone wnioski są do zaakceptowania w sensie logicznym, co oznacza, że nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi.

W niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w zakresie objętym kontrolą Sąd I instancji wywiązał się prawidłowo z tej funkcji. Wobec dokonania przez ten Sąd prawidłowej interpretacji prawa oraz oceny jego zastosowania przez organ planistyczny, stwierdzić należało natomiast, że skarga kasacyjna, wniesiona w niniejszej sprawie, nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.