Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 826/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6535 Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Komisja Orzekająca
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 § 2, art. 220 par. 3, art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 876/17 odrzucającego skargę T. S. na decyzję Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych postanawia: 1. sprostować z urzędu błąd pisarski w komparycji zaskarżonego postanowienia z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 876/17 w ten sposób, że w wierszu dziewiątym od góry w miejsce "Z." wpisać "S."; 2. oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

T. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Zarządzeniem z [...] maja 2017 r. wezwano skarżącego - do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Postanowieniem z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 876/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że przesyłka zawierająca wezwanie została wysłana na adres skarżącego i pomimo tego, iż była dwukrotnie awizowana, nie została podjęta. Zdaniem sądu przesyłkę awizowano w sposób prawidłowy i należało uznać ją za doręczoną w [...] czerwca 2017 r. (k. 18 akt sądowych). Termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu upłynął zatem [...] czerwca 2017 r. Z informacji pochodzącej z rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie wynika, że do [...] czerwca 2017 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. W związku z tym sąd stwierdził nieuzupełnienie braku formalnego skargi i odrzucił ją ww. postanowieniem.

Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, gdyż nie otrzymał wezwania do usunięcia braku formalnego w postaci opłacenia skargi. W uzasadnieniu wskazał w jaki sposób powinno się dokonywać doręczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zaskarżone postanowienie nie jest wolne od wad.

Przede wszystkim trzeba wskazać, że zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Jak wynika z akt sprawy sąd stwierdził brak wpisu od skargi, następnie wezwał skarżącego do jego uzupełnienia, przesyłka z wezwaniem nie została przez skarżącego odebrana, więc po podwójnej awizacji wróciła do sądu, który zasadnie odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci wpisu od skargi.

Odnosząc się do argumentu zażalenia, że WSA w Warszawie nie przedstawił dowodu z badania dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru (zpo), ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż "zdaniem sądu przesyłkę awizowano w sposób prawidłowy", należy zatwierdzić, że jest on zasadny, jednakże nie zmienia to rozstrzygnięcia (nie pozwala na uwzględnienie zażalenia) z powodu innych okoliczności mających zasadnicze znaczenie w sprawie, których wystąpienie potwierdza zasadność odrzucenia skargi przez sąd. Zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania do uiszczenia braków formalnych wraz z tym wezwaniem stanowi, co zresztą wskazał sąd, kartę 18 akt sądowych. Z analizy zwróconej przesyłki wynika, że przesyłkę tę awizowano prawidłowo – terminowo (dwa razy po min. 7 dni – w terminie [...] maja 2017 r. i [...] maja 2017 r., zwrotu dokonano [...] czerwca 2017 r.), na adres, który wskazuje sam skarżący jako adres do doręczeń (ul. [A.] [...],[...] O.), ze wskazaniem daty ([...] maja 2017 r.), prawidłowej sygnatury akt sprawy (V SA/Wa 876/17) oraz rodzaju przesyłki ("wezw. do wpisu + odpow. na skargę"). Nie ma więc wątpliwości, że doręczenie było prawidłowe, a przyczyny nieodebrania przesyłki leżą po stronie skarżącego.

Nie zasługują na uwzględnienie argumenty, że niepracująca małżonka skarżącego przebywa stale w domu znajdującym się pod adresem wskazanym jako adres skarżącego. Oczywistym jest, że nie zawsze musi fizycznie w tymże domu przebywać, chociażby z powodu konieczności dokonania drobnych zakupów i tym podobnych czynności życia codziennego. Ponadto, skarżący nie stwierdził, że to listonosz dokonał doręczenie w ten sposób, że nie uczynił tego osobiście, lecz z góry pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Skarżący nie podniósł tej okoliczności, co uzasadniałoby argument o nieustannym przebywaniu żony w domu, a ponadto nie przedstawił potwierdzenia złożenia skargi na listonosza. Dodatkowo, awizacja została dokonana dwukrotnie, w związku z czym trudno jest dać wiarę twierdzeniom skarżącego, że nie miał on możliwości dowiedzenia się o przesyłce. Jednym z celów podwójnej awizacji przesyłek jest właśnie to, że gdyby doszło do zagubienia zpo, z drugiego zawiadomienia można dowiedzieć się o przesyłce.

Odnosząc się zaś do kwestii wystawienia skrzynki pocztowej na działanie warunków atmosferycznych albo ingerencję osób postronnych trzeba zauważyć, że kwestia poziomu zabezpieczenia miejsca pozostawiania korespondencji jest sprawą skarżącego. Jeśli dokonuje on wyboru miejsc, które może nie gwarantować pełnej ochrony korespondencji, lecz jej zagubieniu, musi liczyć się z konsekwencjami tego faktu. Ponadto, trudno jest przychylić się do takiego rozumowania także z tego powodu, że w stosunku do skarżącego wskazywane okoliczności prowadzące do zagubienia korespondencji miały zdarzyć się dwukrotnie i to właśnie wobec konkretnej przesyłki z sądu.

W związku z powyższym przesyłka została doręczona prawidłowo w trybie doręczenia zastępczego, a sąd trafnie uznał, że nie uzupełniono braku formalnego, do uzupełnienia którego wzywano w tej przesyłce i prawidłowo odrzucił skargę.

Wobec tego, że argumenty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia odpowiada prawu, to NSA zażalenie oddalił.

Odnośnie zaś do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym niniejszego postanowienia – sprostowania błędu pisarskiego w nazwisku skarżącego trzeba wskazać, że zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. W sentencji postanowienia WSA będącego przedmiotem sprostowania prawidłowo określono kolejno: sygnaturę sprawy, sąd, datę, organ oraz rodzaj i sygnaturę zaskarżonego aktu administracji, co w sposób jednoznaczny pozwala określić, jaka sprawa była przedmiotem rozpoznania WSA w Warszawie 24 sierpnia 2017 r., V SA/Wa 876/17, a w konsekwencji kto był stroną tego postępowania. WSA w Warszawie wpisał w komparycji postanowienia nazwisko skarżącego popełniając błąd pisarski. Zamiast, jak w zaskarżonym postanowieniu, T. Z. powinno być bowiem T. S. Takie brzmienie nazwiska skarżącego ("S.") wynika z akt postępowania administracyjnego i z akt postępowania przed sądem administracyjnym. W zaistniałych okolicznościach należało więc zastosować dyspozycję art. 156 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia, zaś orzeczenie zawarte w punkcie drugim sentencji postanowienia zostało wydane na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.