Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4208/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... października 2006 r. nr ... w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia ... czerwca 2006 r. A. P. - Skarżący w rozpatrywanej sprawie, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o udzielenie w trybie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Skarżący wskazał, iż w 1992r. rozpoczął - trwającą kilkanaście lat - budowę jednorodzinnego domu mieszkalnego. W tym okresie - aż do 2004 r. Skarżący korzystał z ulgi budowlanej, w 2005 r. zaś z ulgi remontowej. Tymczasem pracownik urzędu skarbowego poinformował go, że bez formalnego zakończenia budowy Skarżący nie mógł skorzystać z ulgi remontowej. Zdaniem Skarżącego stanowisko to nie jest prawidłowe, gdyż budowa budynku została faktycznie zakończona w 2004 r., przy czym prace związane z adaptacją poddasza trwają nadal. W tej sytuacji niecelowe byłoby dokonywanie zgłoszenia o zakończeniu budowy, gdyż wiązałoby się to z kosztami inwentaryzacji powykonawczej i odbioru technicznego. Skarżący podniósł, iż w związku z wybudowaniem w 2003 r. sieci gazowej przeprowadził prace związane z zastąpieniem ogrzewania elektrycznego, gazowym. Na prace te otrzymał odrębne zezwolenie. W 2004r. prace te zostały zakończone, a budowa odebrana, na potwierdzenie czego Skarżący uzyskał pozwolenie na użytkowanie. W efekcie tych prac konieczne było wykonanie remontów. Stąd też Skarżący wyraził pogląd, iż w jego przypadku istniały podstawy by skorzystać z ulgi remontowej, pomimo braku formalnego zgłoszenia zakończenia budowy. Nadmienił, że jego zdaniem do budowy rozpoczętej w 1992 r. nie mają zastosowania przepisy znowelizowanego prawa budowlanego, które wymagają urzędowego potwierdzenia przyjęcia do użytkowania. W związku z powyższym Skarżący zadał pytanie, czy w opisanych wyżej okolicznościach prawidłowym było skorzystanie w 2005 r. z ulgi remontowej.

Postanowieniem z dnia ... lipca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uznał stanowisko Skarżącego w zakresie możliwości odliczeń od podatku dochodowego od osób fizycznych w ramach ulgi na remont i modernizację budynku mieszkalnego wydatków dotyczących budynku, którego budowa nie została zakończona, za nieprawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji, po przytoczeniu regulacji prawnych dotyczących warunków uprawniających podatnika do skorzystania z ulgi remontowej, wskazał, że przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", nie definiują momentu zakończenia budowy oraz oddania obiektu do użytkowania. Zagadnienia te regulują natomiast przywołane w postanowieniu przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), zgodnie z którymi zakończenie budowy ma miejsce w momencie zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o tym fakcie, co oznacza, że brak tego zgłoszenia wskazuje, że w sensie prawnym i faktycznym budowa domu nie została jeszcze zakończona. W konsekwencji, organ pierwszej instancji stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie wydatki poniesione przez Skarżącego na remont i modernizację budynku mieszkalnego, którego budowa nie została formalnie zakończona nie podlegają odliczeniu od podatku za 2005 r. w ramach ulgi na remont i modernizację budynku mieszkalnego.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając w nim rażące naruszenie prawa oraz nieuwzględnienie całego materiału dowodowego. Podniósł mianowicie, iż stanowisko organu pierwszej instancji uznające, że remont lub modernizację można przeprowadzić jedynie w budynku oddanym formalnie do użytkowania nie znajduje oparcia w przepisach prawa podatkowego. Ocena tego organu powinna ograniczyć się do odpowiedzi na pytanie, czy prace przeprowadzone w należącym do Skarżącego budynku miały faktycznie charakter remontu i modernizacji. Skarżący zauważył przy tym, iż o ile remont, przyjmując definicję tego pojęcia zawartą w Prawie budowlanym, może być przeprowadzony w istniejącym już obiekcie budowlanym, o tyle modernizacja może być prowadzona także w obiekcie znajdującym się w trakcie budowy. Skarżący wskazał, że opisane przez niego we wniosku o interpretację prace związane z podłączeniem instalacji gazowej miały bez wątpienia charakter modernizacji, a nie remontu. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie. Nie żądał mianowicie dowodów w postaci faktur. Nie dokonał oględzin obiektu, nie przesłuchał również w charakterze świadków wykonawców prac.

Decyzją z dnia ... października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił zmiany postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że remont lub modernizacja budynku mogą być przeprowadzone w obiekcie, który został już wybudowany, w przeciwnym bowiem wypadku nie istnieje przedmiot remontu lub modernizacji. Organ odwoławczy powtórzył, iż potwierdzeniem zakończenia budowy budynku mieszkalnego jest zawiadomienie o zakończeniu budowy. W rozpatrywanym stanie faktycznym budowa budynku mieszkalnego zakończona została w 2006 r., co potwierdza pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia ... lipca 2006 r. o przyjęciu zawiadomienia o zakończeniu budowy. Oznacza to, że wydatki związane z pracami wykonanymi przez Skarżącego w 2005 r. poniesione zostały w trakcie trwającego jeszcze procesu budowy budynku mieszkalnego, stąd też nie można uznać, że wydatki te uprawniają Skarżącego do skorzystania z ulgi remontowo-modernizacyjnej.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący powtórzył, iż żaden przepis prawa nie wymaga - dla skorzystania z ulgi remontowo-modernizacyjnej - formalnego oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Istotne jest bowiem faktyczne zakończenie budowy, co bez wątpienia miało miejsce w niniejszej sprawie, o czym świadczą przedstawione przez Skarżącego dowody w postaci opinii powykonawczej, wypisu z dziennika budowy, potwierdzenie zameldowania oraz pokwitowania za podatek od nieruchomości. Skarżący zarzucił, że dowody te nie zostały przez organy podatkowe uwzględnione, przez co naruszyły one zasadę prawdy obiektywnej. Wyraził ponadto pogląd, iż modernizację można przeprowadzać także w budynku nieoddanym formalnie do użytkowania, choć faktycznie wybudowanym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956, z późn. zm.), wydatki o których mowa w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., poniesione w latach 2004-2005 podlegają odliczeniu od podatku, w wysokości i na zasadach określonych w art. 27a i art. 45 ust. 3a pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. Natomiast w myśl, wskazanego w powyższym przepisie art. 27a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., podatek dochodowy od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, obniżony zgodnie z art. 27b o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-15, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na remont i modernizację - zajmowanego na podstawie tytułu prawnego - budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego oraz wpłaty na wyodrębniony fundusz remontowy spółdzielni mieszkaniowej lub wspólnoty mieszkaniowej, utworzonych na podstawie odrębnych przepisów.

Na tle powyższych regulacji prawnych oraz stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji co zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego powstał spór rozpatrywanej sprawie, który dotyczy kwestii, czy Skarżący był uprawniony do skorzystania w 2005 r. z odliczeń od podatku w ramach tzw. "ulgi remontowej", wydatków poniesionych na wykonanie opisanych we wniosku prac remontowych, przy czym podłożem tego sporu jest okoliczność - niesporna pomiędzy stronami, iż wydatki te zostały poniesione przed dokonaniem przez Skarżącego na podstawie przepisów prawa budowlanego, zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy. Według organów podatkowych okoliczność ta uniemożliwia Skarżącemu skorzystanie z ulgi remontowej, albowiem remontu czy też modernizacji nie można utożsamiać z budową budynku mieszkalnego i nie można remontować, czy też modernizować czegoś, co nie zostało jeszcze wybudowane. Natomiast zdaniem Skarżącego, który ostatecznie twierdzi, iż wykonane prace miały charakter modernizacji, spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 27a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., uprawniające go do skorzystania z powyższej ulgi, a przepis ten nie wymaga, aby budynek był formalnie oddany do użytkowania, zgodnie z prawem budowlanym. Skarżący powołuje się też, m.in. na okoliczność, iż budynek ten w momencie dokonywania spornych wydatków został już faktycznie wybudowany, a organy podatkowe nie uwzględniły przedstawionych przez niego dowodów potwierdzających, iż budowa była już faktycznie zakończona.

W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organom podatkowym. Tzw. "ulga remontowa" obejmująca wydatki na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego stanowiła jeden z elementów całego systemu preferencji podatkowych związanych z wydatkami podatników na zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych i jako ostatnia z nich została zniesiona. Obok ulgi remontowej istniały jeszcze inne odliczenia w tym zakresie, tzw. "duża ulga budowlana" obejmująca wydatki określone w art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. a)-f) u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2001r., w tym, m.in. wydatki na budowę budynku mieszkalnego (lit. b). Preferencje te zostały zlikwidowane, z zachowaniem stosownego okresu przejściowego obejmującego lata 2002-2004, wcześniej niż ulga remontowa, tj. od dnia 1 stycznia 2002 r. - na mocy ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 134, poz. 1509, z późn. zm.). Z wniosku o udzielenie interpretacji wynika, iż Skarżący w trakcie budowy trwającej od 1992 r. korzystał z ulgi budowlanej w kolejnych latach, aż do 2004 r.

Jak słusznie wskazuje w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, ulga remontowa obejmująca wydatki na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego jest odrębnym w stosunku do ulgi budowlanej tytułem do skorzystania z preferencji podatkowych odnoszących się do zaspakajania własnych potrzeb mieszkaniowych. W związku z tym musi istnieć linia rozgraniczająca wydatki ponoszone z obu tych tytułów, stanowiące podstawę do skorzystania z każdej z tych ulg. W ocenie Sądu, nie zmienia tego okoliczność, iż w 2005 r. istniała już tylko możliwość skorzystania z ulgi remontowej, natomiast, co do zasady, nie było już możliwe odliczenie wydatków z tytułu ulgi budowlanej. Zakres stosowania przepisów dotyczących ulgi remontowej nie uległ bowiem przez to zmianie w stosunku do lat poprzednich, o czym świadczy identyczne brzmienie art. 27a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., w zestawieniu z treścią art. 21a ust. 1 pkt 1 lit g) tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do końca 2001 r. Zdaniem Sądu, koniecznym kryterium, które należy zastosować przy rozgraniczeniu wydatków uprawniających do skorzystania z obu tych ulg, tj. budowlanej z tytułu wydatków poniesionych na budowę budynku mieszkalnego i remontowej z tytułu wydatków poniesionych na remont i modernizację budynku mieszkalnego, jest nie tylko charakter wykonanych prac, ale również cezura czasowa związana z faktem zakończenia, bądź nie - budowy. W przeciwnym razie wykonywanie tych samych prac, w tym samym czasie, mogłoby być zaklasyfikowane zarówno jako budowa jak i remont lub modernizacja. Wskazuje na to także treść powoływanego przez Skarżącego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy (Dz. U. Nr 156, poz. 788). Analizując sposób opisu wymienionych w tym rozporządzeniu rodzajów robót - bez zastosowania kryterium zakończenia budowy, wszystkie wymienione w nim rodzaje robót można by odnieść w równym stopniu do remontu i modernizacji, jak i samej budowy, przy czym w tym ostatnim przypadku polegałoby to na zmianie pierwotnej koncepcji budowy. Przykładowo w pkt 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia "wykaz robót zaliczanych do remontu i modernizacji budynku mieszkalnego", jako rodzaj robót, uprawniających do skorzystania z ulgi remontowej wskazano wykonanie nowych instalacji gazowych, co przy odrzuceniu zastosowania kryterium zakończenia budowy, umożliwiałoby w odniesieniu do tych samych prac jednoczesne skorzystanie z obu ulg, tj. budowlanej i remontowej, co w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia, biorąc pod uwagę, iż są to odrębne tytuły do dokonania odliczeń. Innymi słowy, zdaniem Sądu, nie było możliwe korzystanie w tym samym czasie zarówno z ulgi budowlanej w zakresie wydatków ponoszonych na budowę budynku mieszkalnego, jak i ulgi remontowej, a decydującym kryterium pozwalającym rozgraniczyć te dwa odrębne źródła preferencji podatkowych, jest właśnie fakt zakończenia budowy budynku mieszkalnego, przy czym zasada ta działa w obie strony. Podobnie więc jak nie jest możliwe dalsze odliczanie wydatków na budowę budynku mieszkalnego, po zakończeniu budowy i to pomimo tego, iż przepisy podatkowe nie formułowały wprost takiego warunku, tak nie jest również możliwe korzystanie z ulgi remontowej przed zakończeniem budowy.

Jeżeli chodzi natomiast o przyjęcie miarodajnego kryterium dla określenia momentu zakończenia budowy, organy podatkowe zasadnie odwołały się w tej mierze do przepisów prawa budowlanego, pomimo tego, iż jak podnosi Skarżący art. 27a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. nie odsyła do przepisów prawa budowlanego, jak też u.p.d.o.f. nie zawiera w tej mierze delegacji dla organu wykonawczego do uchwalenia przepisów szczegółowych.

Prawo podatkowe jest częścią systemu prawa obowiązującego w Rzeczypospolitej, który powinien spełniać kryteria obowiązywania systemowego, a mianowicie być systemem niesprzecznym i zupełnym (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1286/05, niepubl.). Ochrona i (ewentualne) wsparcie ze strony Państwa i stanowionego przezeń prawa, na przykład w postaci podatkowych ulg związanych z budową budynków mieszkalnych, przysługują podmiotom, które budowy dokonują legalnie - zgodnie z prawem (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2006 r., niepubl.). Przy interpretacji przepisów prawa podatkowego należy zatem korzystać również, jeżeli przepisy te nie formułują samodzielnych definicji, z uregulowań prawnych zawartych w innych dziedzinach prawa. Powyższe oznacza, że również czas trwania budowy, moment jej rozpoczęcia, czy zakończenia, należy ustalać w oparciu o kryteria prawne zawarte w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego. W myśl art. 54 ustawy Prawo budowlane, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. W świetle powyższego przepisu, to od inwestora zależy, kiedy dokona zawiadomienia o zakończeniu budowy. Natomiast brak sprzeciwu ze strony właściwego organu oznacza dopiero możliwość legalnego, tj. zgodnego z przepisami Prawa budowlanego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Organy podatkowe zasadnie zatem powołały się na ten przepis, jako normę zawierającą prawne kryteria pozwalające na ustalenie momentu zakończenia budowy obiektu budowlanego i w konsekwencji przystąpienia do jego użytkowania.

Dodać należy, iż za stosowaniem kryteriów prawnych wynikających z art. 54 Prawa budowlanego, przy określaniu momentu zakończenia budowy, dla celów stosowania przepisów prawa podatkowego dotyczących korzystania z ulgi budowlanej, opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2006 r. (sygn. akt II FSK 66/06, niepublik.).

Natomiast powracając do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż z przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego wynika, że Skarżący dokonał zawiadomienia, o który mowa w powyższym przepisie Prawa budowlanego, dopiero w lipcu 2006 r., a przy tym nie wskazywał, aby ubiegał się o wydanie zgody na przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych (art. 55 pkt 3 Prawa budowlanego). W tej sytuacji organy podatkowe słusznie uznały, iż w 2005 r. budowa nie była jeszcze zakończona i związku z tym brak było możliwości do skorzystania przez Skarżącego w tym roku podatkowym z odliczenia od podatku na podstawie art. 27a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. wydatków poniesionych na remont i modernizację budynku mieszkalnego.

Należy jeszcze dodać, iż w sytuacji gdy Skarżący nie dokonał zawiadomienia o zakończeniu budowy, co umożliwiałoby mu także przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, nie może on skutecznie powoływać się wobec organów podatkowych w celu skorzystania z ulgi remontowej, na okoliczność faktycznego zamieszkiwania w nieoddanym formalnie, aczkolwiek faktycznie wybudowanym budynku mieszkalnym, czy też uwzględnienia innych dowodów, np. w postaci zeznań świadków, czy też zapisu w dzienniku budowy, poświadczających fakt, iż w momencie dokonywania spornych wydatków budowa została zakończona. Oznacza to również, iż użyte w art. 27a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., sformułowanie "budynku mieszkalnego (..) zajmowanego na podstawie tytułu prawnego", należy rozumieć nie tylko jako posiadanie tytułu prawnego do tego budynku (np. własności), lecz również możliwość korzystania z niego, czyli zajmowania go, nie tylko w sensie faktycznym, lecz również prawnym, polegającym na spełnieniu wymogów prawnych koniecznych do jego użytkowania w świetle przepisów Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza art. 27a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.

Nieuzasadnione są także zarzuty Skarżącego odnoszące się do naruszenia przez organy podatkowe zasady prawdy obiektywnej, co było w ocenie Skarżącego rezultatem nieuwzględnienia przez te organy przedstawianych przez niego dowodów na okoliczność faktycznego zakończenia budowy. Skarżący nie wziął bowiem pod uwagę, iż rozstrzygnięcia organów podatkowych w rozpatrywanej sprawie wydane zostały, nie w ramach postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, lecz w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 14a i nast. tej ustawy, a więc w postępowaniu zmierzającym do udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. W tego rodzaju postępowaniu, organy podatkowe nie prowadzą postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, lecz opierają się w tej mierze na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Wynika to jednoznacznie z art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej, w myśl którego to przepisu, składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Punktem odniesienia przy udzielaniu interpretacji podatkowej jest zatem dla organów podatkowych stan faktyczny oraz własne stanowisko, przedstawione przez wnioskodawcę. W tej sytuacji, a więc gdy Skarżący wskazał we wniosku m.in., iż nie dokonał w 2005 r., ani wcześniej, zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy stwierdzając, iż z powodów wskazanych we wniosku nie opłaciło się mu dokonywać zgłoszenia o zakończeniu budowy oraz wyjaśnił, iż z uwagi na duże zniszczenia wynikające z przeprowadzenia pod koniec 2004r. prac związanych z budową nowej instalacji gazowej, zachodziła konieczność przeprowadzenia prac remontowych, głównie łazienki i kuchni, organ podatkowy udzielając interpretacji opierał się na stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego. Tylko ubocznie należy dodać, iż późniejsza zmiana stanowiska Skarżącego, co do kwalifikacji wykonanych prac - z remontowych na modernizacyjne, o tyle nie miała wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, jako że organy podatkowe nie upatrywały w tej okoliczności przyczyn i podstaw uznania stanowiska Skarżącego za nieprawidłowe.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.