Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1890/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu udostępniania przez producenta wyrobu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący A. P., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P.", w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] przedmiocie zakazu udostępniania przez producenta wyrobu budowlanego o nazwie Pustak stropowy [...], zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący podniósł, że wartość sprzedaży stropów [...] z pustakami wyniosła w 2016 r. 502. 740,55 zł, natomiast wartość sprzedaży samych pustaków [...] to kwota 393.084,69 zł. Skarżący podkreślił, że przeszło 78% sprzedażnych przez skarżącego w 2016 r. towarów to omawiane pustaki [...]. Tym samym zdaniem skarżącego zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż brak możliwości sprzedaży pustaków może wywołać w zakładzie produkcyjnym skarżącego niepowetowaną szkodą, która będzie łączyć się z koniecznością zwolnienia znacznej części pracowników oraz utratą zaufania kontrahentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał jedynie, przeszło 78% sprzedażnych przez skarżącego w 2016 r. towarów to pustaki [...], które objęto zawartym w zaskarżony postanowieniu zakazem dalszego udostępniania przez skarżącego jako producenta tego wyrobu. Tym samym zdaniem skarżącego zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż brak możliwości sprzedaży pustaków może wywołać w zakładzie produkcyjnym skarżącego niepowetowaną szkodą, która będzie łączyć się z koniecznością zwolnienia znacznej części pracowników oraz utratą zaufania kontrahentów. Należy podkreślić, że przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób poprzez przedłożenie stosownych dokumentów. Skarżący przede wszystkim nie przedstawił dokumentów potwierdzających udział procentowy sprzedawanych pustaków w wartości sprzedaży wszystkich produkowanych przez skarżącego produktów. Skarżący nie przedstawił także dokumentów, które potwierdzałyby fakt zatrudniania pracowników i zawarcia umów z kontrahentami. Skarżący nie przedstawił też dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową i wskazujących na istniejące zobowiązania. W ocenie Sądu, samo zmniejszenie wartości sprzedaży produktów wytwarzanych w prowadzonej przez skarżącego firmie nie świadczy o wywołaniu przez zaskarżony akt niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W niniejszej sprawie skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia jego wniosku.

Nie ma również podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia doprowadzi do znacznego osłabienia renomy skarżącego. Argumenty strony w tym zakresie mają charakter wyłącznie subiektywny i jako takie nie mogą być zweryfikowane w postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.