Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 659/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 01 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 01 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej we W. nie uwzględnił odwołania K. B. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...], nr [...] w sprawie nadpłaty z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], nr nadwozia [...], rok produkcji [...]. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...].

W dniu [...] (data stempla pocztowego, k. 4) skarżący wniósł na decyzję Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

W uzasadnieniu podniósł, że art. 3, 5 i 9 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) są sprzeczne z art. 25, 28 i 90 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską i art. 3 ust. 3 dyrektywy 92/12/EWG.

W oparciu o przepisy TWE oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skarżący zarzucił organom podatkowym błędne ustalenie wysokości podatku akcyzowego z uwagi na pominięcie normy wynikającej z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.).

Skarga nie została podpisana przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie prawidłowo podpisanego odpisu skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia.

Wezwanie do usunięcia braków skargi doręczono skarżącemu w dniu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) każde pismo strony w postępowaniu sądowym (w tym również skarga) powinno zostać przez nią podpisane. Niezachowanie tego wymogu w oparciu o art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi brak formalny pisma, który uniemożliwia nadanie mu dalszego biegu.

W razie wystąpienia braku formalnego pisma przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie lub poprawienie pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W przypadku braków skargi bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3. Rozstrzygnięcie to następuje z przyczyn formalnych i oznacza odmowę rozpoznania sprawy co do jej istoty.

W postępowaniu sądowo-administracyjnym, terminy oblicza się, na podstawie art. 83 § 1 i 2 w zw. z art. 82 p.p.s.a., według zasad określonych przepisami prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień tego terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni jego dzień uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Z kolei zgodnie z art. 111 § 1 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym w myśl § 2 tego przepisu, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie rozpoczynające jego bieg.

W niniejszej sprawie zdarzeniem wszczynającym bieg siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było skuteczne doręczenie skarżącemu wezwania, w dniu [...]. Z akt sprawy wynika przy tym, że zostało ono odebrane przez żonę skarżącego M. B., jako dorosłego domownika. Przedmiotowy termin upłynął bezskutecznie w dniu [...]. Do tego dnia skarżący nie uzupełnił braku skargi.

Wobec czego, na podstawie art. 58§ 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.