Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1135/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. - wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 7a pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy wydania M. J. zaświadczenia potwierdzającego fakt wydania w marcu 1984 r. przez Głównego Geodetę Województwa pozwolenia [...].

W uzasadnieniu postanowienia Główny Geodeta Kraju wskazał za [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że M. J. nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. W ocenie organu powołanie się na ważne sprawy w organach administracji publicznej nie wskazuje na interes prawny. M. J. nie powołał się ani na spodziewane korzyści, faktyczne do ustalenia i sprawdzalne, ani nie podał przed jakim organem administracji publicznej chce przedłożyć zaświadczenie i w jakim celu.

Ponadto Główny Geodeta Kraju podniósł, że organ pierwszej instancji podjął działania do odnalezienia w swoim archiwum wskazanego przez M. J. dokumentu. Nie ustalił jednak źródła danych, mających znaczenie dla potwierdzenia żądanych faktów oraz czy dane te dotyczą M. J.

Skargę do Sądu na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2003 r. wywiódł M. J.

Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2013 r. i utrzymującego w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

M. J. podniósł, że nie zgadza się z argumentacją wskazaną w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie skarżącego wykazał on interes prawny uzasadniający wydanie kopii dokumentu pozwolenia z 1984 r. lub zaświadczenia potwierdzającego wydanie takiego dokumentu. Niezrozumiałe dla skarżącego jest twierdzenie organów orzekających w sprawie, że w zasobach [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie znajduje się dokument pozwolenia umożliwiający wydanie skarżącemu stosownego zaświadczenia. Z informacji uzyskanych z Archiwum Państwowego w S. wynika bowiem, ze dokument powinien znajdować się w zasobach archiwalnych [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowania, a przed wydaniem postanowienia nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym naruszył art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd badając legalność, tj. kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Skarżący wnioskiem z dnia 28 grudnia 2012 r. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o udostępnienie kopii pozwolenia Nr [...] wydanego w marcu 1984 r. przez Głównego Geodetę Województwa Pana B. W., ewentualnie o potwierdzenie faktu jego wydania. Następnie podaniem z dnia 11 stycznia 2013 r., nawiązując do swojego podania z dnia 28 grudnia 2012 r., skarżący zażądał aby w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i wydane stosowne postanowienie, ewentualnie organ udzielił informacji o istniejących innych sposobach pozyskania tego dokumentu.

Kwestie dotyczące wydawania zaświadczeń reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 k.p.a. w formie postanowienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079). Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 K.p.a., ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234; wyrok NSA z 15.09.1997r., sygn. akt II SA/Gd 1241/96, publ. Lex nr 44145), oraz że "skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporne, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe" (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III SA 1292/97, publ. Lex nr 37646). Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne (przyznać lub ograniczyć uprawnienia). Zaświadczenie jest czynnością materialno - techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 k.p.a. jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. akt II OSK 981/08).

Odnosząc wyżej przytoczone regulacje prawne i wywody do przedmiotowej sprawy należy uznać, iż organ zasadnie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wydania mu w marcu 1984 r. pozwolenia Nr [...]. Po pierwsze, zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że skarżący ubiegając się o zaświadczenie nie wykazał swojego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Skarżący nie wskazał konkretnego postępowania administracyjnego, w którym jego interes prawny wymagałby legitymowania się zaświadczeniem potwierdzającym fakt wydania w marcu 1984 r. przez WBGiK w S. pozwolenia Nr [...]. Należy również zwrócić uwagę, że sam skarżący powołuje się jedynie na numer tego pozwolenia i organ, który miał je wydać, natomiast nie mówi czego dotyczyło to pozwolenie. Po drugie, organ I instancji wykazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie posiada w prowadzonej przez siebie ewidencji i rejestrach pozwolenia Nr [...].

Organy zatem wykazały, że wobec nie spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz braku spełnienia w sprawie wymogu z art. 218 § 1 k.p.a. nie można wydać żądanego zaświadczenia.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.