Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 659/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi S. Z., L. K. – P. oraz M. Z. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zakazu organizowania objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia.


UZASADNIENIE

S. Z., L. K. – P. oraz M. Z., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zakazu organizowania objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia. Wniosek umotywowany został wskazywaną przez pełnomocnika okolicznością, że zaskarżone zarządzenie wraz z zarządzeniem Prezydenta W. nr [...] z [...].01.2016r. oraz [...] zarządzeniem nr [...] stało się wzorem dla innych miast, które wydały, bądź planują wydanie analogicznych zarządzeń. Pełnomocnik wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia pogłębić może analizę prawną podstaw wydanych w przedmiocie niniejszej sprawy zarządzeń i pozwoli zabrać w sprawie głos środowisku cyrkowemu. Pełnomocnik wskazał ponadto na dezinformację mieszkańców B., którzy, zdaniem pełnomocnika, przekonani są, że przedstawienia cyrkowe z udziałem zwierząt stały się zakazane, co powoduje mniejszą liczbę widzów, wiążąc się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w nadchodzących miesiącach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji złożenia wskazanego wyżej wniosku, to na stronie spoczywa ciężar wykazania przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżone zarządzenie, w razie wykonania go, spowodowałoby skutki o jakich mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a.

Jak już wskazano, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te muszą być konkretnie wskazane i najlepiej poparte stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, samo bowiem subiektywne twierdzenie wnioskodawcy nie stanowi dostatecznego dowodu zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie.

W sprawie niniejszej, strona skarżąca w rozpatrywanym wniosku wskazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia pogłębić może analizę prawną podstaw wydanych w przedmiocie niniejszej sprawy zarządzeń i pozwoli zabrać w sprawie głos środowisku cyrkowemu, zwracając jednocześnie uwagę na dezinformację mieszkańców B., co, powodując mniejszą liczbę widzów, wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w nadchodzących miesiącach. Powyżej wskazane argumenty, biorąc pod uwagę przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowią okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona skarżąca wspomina co prawda o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody, jednak jest to niebezpieczeństwo hipotetyczne i niemożliwe do oceny. Strona skarżąca nie przedłożyła ponadto na poparcie swojego stanowiska żadnych dokumentów potwierdzających swoją sytuację finansową, nie przedstawiła również żadnych konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie skarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przywołane przez skarżącą argumenty są jedynie subiektywnymi stwierdzeniami, a takie nie mogą lec u podstaw wydania postanowienia o wstrzymaniu, nie wskazano bowiem konkretnej szkody po stronie składających skargę.

Podkreślenia wymaga, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Stwierdzić należy, że stanowisko strony skarżącej, że zakwestionowane zarządzenie powoduje dezinformację wśród mieszkańców B., którzy sądząc, że przedstawienia cyrkowe są w mieście zakazane, mniej licznie uczestniczą w przedstawieniach jako widzowie, nie stanowi obiektywnej przesłanki uzasadniającej wstrzymanie zaskarżonego aktu. Powyższe stanowi jedynie hipotezę niemożliwą do zweryfikowania przez Sąd, który nie może stwierdzić w żaden sposób, jaka jest przyczyna spadku ilości widzów w cyrkach.

Wskazać ponadto należy, że zaskarżona zarządzenie zakazuje organizowania przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt jedynie na terenach stanowiących mienie lub pozostających w zarządzie M. B. albo stanowiących własność Skarbu Państwa, którymi gospodaruje Prezydent Miasta.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej argumenty stwierdzić trzeba, że nie uprawdopodobniają one w żadnym stopniu zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji