Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1009/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2, ust. 2, art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 145 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1009/04

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. /[...]/ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w, po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 1999 r. /[...]/, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 1999 r., nakazującą rozbiórkę ogrodzenia wykonanego wzdłuż drogi krajowej J.-P. i drogi powiatowej K.-B. na działce nr 1123, położonej w K. Rozstrzygnięcie uzasadniono następująco: stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymaga, przed przystąpieniem do wykonania robót, zgłoszenia takiego zamiaru właściwemu organowi. Wniosek J. M. z dnia [...] sierpnia 1999 r. – zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w [...] pod L.dz.[...] – został załatwiony przez ten organ negatywnie, tj. przez wydanie sprzeciwu określonego decyzją z dnia [...] września 1999 r. /[...]/ - z powodu niezachowania odległości od drogi krajowej J.-P. i drogi powiatowej K.-B., ustalonych warunkami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. /uchwała Nr [...] Rady Gminy z dnia [...].10.1994 r., Dz. Urz. Woj. Krośnieńskiego z 1994 r. Nr [...], poz. [...]/. Aby takie ogrodzenie mogło być realizowane na działce odwołującego się to linia jego przebiegu od osi jezdni drogi krajowej winna wynosić 20 m, zaś od drogi powiatowej – 7,5 m; tych parametrów nie spełniał wniosek inwestora. Zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego między innymi mimo sprzeciwu uprawnionego do tego organu. W terminie określonym art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego taki sprzeciw wniósł Starosta Powiatu [...] i powołana wyżej decyzja tego organu uzyskała walor ostateczności, a zatem inwestor nie miał prawa do wykonywania robót przy ogrodzeniu, chociażby nawet uzyskał zgodę zarządcy drogi na zbliżenie do tego szlaku. Powołany wyżej art. 48 Prawa budowlanego nie dopuszcza możliwości legalizacji obiektu wybudowanego bez pozwolenia albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. M. kwestionuje zasadność orzeczonego nakazu rozbiórki ogrodzenia działki nr 1123 w K. i zarzuca, że organ II instancji nie zajął żadnego stanowiska co do jego tłumaczeń związanych z nieotrzymaniem decyzji w przedmiocie sprzeciwu. Zarzucił również, że organy nie zajęły się jego sprawą dotyczącą ogrodzenia działki budowlano-rolnej z uwzględnieniem specyfiki jej usytuowania i możliwości przewidzianych w takich sytuacjach prawem budowlanym, wybierając od razu wariant najbardziej dla niego krzywdzący. Jako właściciel działki budowlano-rolnej /pow. 14a/, płacący podatki, nie może z niej korzystać zgodnie z jej przeznaczeniem, a nawet jej prowizorycznie ogrodzić w granicach własności. Skarżący stwierdził ponadto, że wzdłuż obu dróg, tj. krajowej i powiatowej wszystkie posesje są ogrodzone, ogrodzenia te są nie tylko w bliższej odległości od osi jezdni niż jego, ale niejednokrotnie w samej drodze. Obecnie również buduje się takie ogrodzenia od drogi krajowej, np. w miesiącach październik-listopad 1999 r. i to bardziej okazałe od jego ogrodzenia. Stąd też zadaje sobie pytanie, czyżby jego obowiązywało "inne prawo budowlane". Skarżący podał również, że na przygotowanie działki pod działalność gospodarczo-rzemieślniczą i jej ogrodzenie wydał wszystkie swoje oszczędności.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje powoływanie przez skarżącego faktu, iż wzdłuż drogi krajowej i powiatowej inne osoby budują ogrodzenia o konstrukcji nawet bardziej okazałej od jego ogrodzenia. Zbadanie takich przypadków jest obowiązkiem organu nadzoru budowlanego, łącznie z podjęciem stosownych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc niniejsza sprawa, mimo wniesienia skargi przez J. M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podlega rozpoznaniu w trybie wskazanej wyżej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.

Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się do badania jej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269/. Sąd, z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną; ze wskazanej możliwości normatywnej Sąd skorzystał przy dokonywaniu kontroli zaskarżonej przez J. M. decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r.

Przedmiotem zaskarżenia, a tym samym kontroli Sądu pozostaje decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2000 r. stanowiąca o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 1999 r., którą to decyzją ten ostatnio wymieniony organ nakazał J. M. dokonać rozbiórki ogrodzenia działki nr 1123, położonej w K., wykonanego wzdłuż drogi krajowej J.-P. i drogi powiatowej K.-B.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji, stosownie do przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 22 sierpnia 1997 r. /Dz. U. Nr 111, poz. 726/ na budowę ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m nie jest wymagane pozwolenie na budowę, lecz tylko zgłoszenie zamiaru budowy takiego ogrodzenia właściwemu organowi.

Z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący zgłosił właściwemu organowi zamiar budowy ogrodzenia działki nr 1123 poł. w K. i organ ten – Starosta [...] – w terminie określonym w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw. Dowodzi tego wydana przez niego w dniu [...] września 1999 r. decyzja /[...]/, która uzyskała walor ostateczności.

W świetle art. 48 Prawa budowlanego, budowa obiektu budowlanego pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, skutkuje wydaniem przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki. Prawidłowym więc było zastosowanie tegoż przepisu w warunkach rozpoznawanej sprawy, czyli w sytuacji realizacji przez skarżącego przedmiotowego ogrodzenia pomimo sprzeciwu właściwego organu. Oznacza to w rezultacie, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.

Należy jednak podnieść, że do akt sądowych skarżący złożył szereg dokumentów /przez Sąd dopuszczonych jako dowód/ przedstawiających podejmowane przez niego działania w celu wzruszenia w szczególności decyzji z dnia [...] września 1999 r. /[...]/ w przedmiocie sprzeciwu dotyczącego budowy ogrodzenia. Decyzja ta, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, stanowiła podstawę orzeczonego nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia /wchodząc w skład szeroko rozumianej jego podstawy prawnej/.

Znajdująca się w aktach sądowych prawomocna decyzja z dnia [...] maja 2002 r. Wojewody [...] /[...]/ wskazuje jednoznacznie, że nie tylko w/w decyzja z dnia [...] września 1999 r. /[...]/, ale również wydana po ponownym rozpatrzeniu zgłoszenia inwestora decyzja z dnia [...] kwietnia 2002 r. Starosty [...] /[...]/, została uchylona i umorzone zostało postępowanie I instancji.

W myśl art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 1999 r. musiały podlegać uchyleniu, bowiem zachodzi w tym przypadku podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego.

Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skarga została uwzględniona.

O kosztach postępowania sądowego orzekł Sąd zgodnie z art. 200, zaś co do wykonania zaskarżonej decyzji – w myśl art. 152 powyższej ustawy.