Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 475/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Katarzyna Borońska Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi "A S. T. Spółka jawna w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. kwotę 295,00 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) na rzecz skarżącej tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Zg. określił podatnikowi –"A" S. T. Spółka jawna - zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń 2003 r. w wysokości [...]zł.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ podatkowy w toku przeprowadzonej u podatnika kontroli w zakresie obrotu olejem opałowym w styczniu 2003 r., iż w przypadku faktury nr [...]z dnia [...]r. dla: Restauracja Bistro "B" D.M. J. z siedzibą w C. [...] na olej w ilości 1000 litrów, brak jest oświadczenia nabywcy dokumentującego przeznaczenie oleju na cele opałowe, co było niezbędne do zastosowania preferencyjnych stawek wymienionych w poz. 1 pkt 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego. Organ wskazał również, iż kontrolowany podatnik pismem, które wpłynęło w dniu [...]. zadeklarował złożenie brakującego oświadczenia do dnia [...], jednakże w tym terminie czynności tej nie dokonał. Z tych względów i na podstawie art. 35 ust. 6 pkt 1a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11. poz. 50 ze zm.), a także § 5 pkt 1 i § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27 poz. 269 ze zm.) Naczelnik Urzędu Celnego w Z. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe objęte skargą, wskazując, że w przypadku sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania sprzedaży na te inne cele, natomiast niezłożenie wymaganego oświadczenia nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego jak dla oleju napędowego. Organ zastosował stawkę określoną w poz. 11 pkt 5 załącznika nr 1 do powołanego rozporządzenia Ministra Finansów w wysokości 1129,00 zł/1000 litrów.

Podatnik, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu podatkowego pierwszej instancji, złożył odwołanie zarzucając naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a także naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu podatnik podniósł, że dokonuje sprzedaży oleju opałowego wyłącznie na cele opałowe i każdorazowo pobiera od nabywców oświadczenia o przeznaczeniu oleju na cele opałowe, przy czym przyznał, iż sporadycznie zdarzają się nabywcy kupujący olej na inne cele. Odwołujący, opisując sposób sprzedaży oleju opałowego (za pośrednictwem cysterny, a nie zbiornika stałego) stwierdził, iż z uwagi na uwarunkowania techniczne nie jest możliwe przelewanie oleju do małych zbiorników, lecz tylko do zbiorników służących zasilaniu urządzeń opałowych. Odnosząc się do transakcji dokonywanych z podmiotem: Restauracja "B" , podatnik wskazał, że każdorazowo otrzymywał oświadczenie o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe, a w dokumentacji Spółki odnaleziono oświadczenie dotyczące zakwestionowanej faktury i dodatkowo uzyskano od klienta ponowne potwierdzenie o sposobie przeznaczenia zakupionego oleju. Zdaniem podatnika, organ podatkowy w toku postępowania posiadał wszelkie możliwości konieczne do zweryfikowania na jakie cele był przeznaczony olej opałowy, włącznie ze zwróceniem się do nabywcy o złożenie stosownego potwierdzenia. Wraz z odwołaniem podatnik złożył kserokopie dwóch oświadczeń Restauracji "B" z dnia [...] – jedno o zakupie oleju opałowego nie zawierające podpisu, drugie stwierdzające, że przy każdorazowym zakupie oleju opałowego, nabywca składał oświadczenie o zakupie oleju opałowego na cele opałowe, w tym dotyczące zakwestionowanej faktury.

Organ podatkowy pierwszej instancji w odpowiedzi na odwołanie z dnia [...] stwierdził, iż zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, a dowód w postaci przedłożonych wraz z odwołaniem oświadczeń nie mógł być przedmiotem oceny organu podatkowego, bowiem dowód ten nie był dołączony do dokumentu sprzedaży w trakcie kontroli, nie był też dostarczony w czasie postępowania podatkowego do dnia wydania decyzji, mimo że strona wyznaczyła sobie termin na jego przedłożenie.

W toku postępowania odwoławczego podatnik złożył wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci zeznań świadków: S. T. – współwłaściciela Spółki oraz S.M. – pracownika Spółki, na okoliczność prawidłowej oceny stanu faktycznego i umożliwienia realizacji obowiązku wynikającego z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W toku tego postępowania podatnik podniósł, że twierdzenia Naczelnika Urzędu Celnego zawarte w odpowiedzi na odwołanie, iż "przepisy nie przewidują składania oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego w trybie retrospektywnym, w świetle którego zarzut strony błędnego ustalenia stanu faktycznego jest chybiony", są wadliwe. "Retrospekcja" jest bowiem odtworzeniem zdarzeń, które wcześniej zaistniały i skoro klienci nabywający olej opałowy potwierdzają, że przy każdorazowym zakupie składali oświadczenia o jego przeznaczeniu, a teraz potwierdzają, że takie fakty zaistniały, to brak jest podstaw aby twierdzić o wadliwym trybie ich złożenia. Zdaniem podatnika, dla określenia właściwej stawki podatku akcyzowego przy sprzedaży oleju opałowego, istotny jest cel jego przeznaczenia, natomiast składane oświadczenie ma jedynie charakter potwierdzający. Podatnik podniósł również, że przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego dotyczące sposobu dokumentowania obrotu olejami opałowymi, nie regulują szczegółowo trybu składania oświadczeń przez nabywców poza określeniem ich formy oraz sposobu przechowywania, jest tylko mowa o uzyskaniu przez sprzedającego od kupującego oświadczenia i konsekwencjach jego braku. Natomiast termin uzyskania oświadczenia nie jest jednoznacznie określony, czyli dopuszcza się jego otrzymanie zarówno przed dokonaniem dostawy, jak i po jej zrealizowaniu. Zdaniem podatnika, organ podatkowy zastosował tendencyjny sposób zestawienia dokonanej sprzedaży oraz oświadczeń bez dokładnego wyjaśnienia sposobu dystrybucji towaru, jak również jednoznacznego udowodnienia, że olej opałowy sprzedano na inne cele, niż opałowe, co doprowadziło do rażącego naruszenia prawa i wyrządzenia podatnikowi szkody.

Postanowieniem z dnia [...]Nr [...] do [...]Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań zawnioskowanych świadków wskazując, iż jest ono bezzasadne z uwagi na to, że organ podatkowy pierwszej instancji wnikliwie przeanalizował i wyjaśnił wszystkie aspekty sprawy, a przeprowadzone postępowanie uwzględniło wszystkie okoliczności znane w sprawie oraz wszystkie dowody przedstawione przez odwołującego. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż oświadczenie nabywcy o przeznaczeniu oleju opałowego bez podpisu nabywcy oraz oświadczenie o każdorazowym składaniu oświadczeń o zakupie oleju opałowego na cele opałowe, załączone przez stronę do odwołania, nie spełniają warunków określonych w § 6 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego przez Naczelnika Urzędu Celnego, organ odwoławczy stwierdził, że podatnik dopiero na etapie odwołania dołączył uwierzytelnione oświadczenie nabywcy o złożeniu oświadczeń o zakupie oleju opałowego na cele opałowe oraz uwierzytelnione oświadczenie nabywcy, o którym mowa w § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego. Organ odwoławczy podniósł, że dowody te nie mogły być przedmiotem oceny organu pierwszej instancji, ponieważ nie były dołączone do dowodów sprzedaży w trakcie kontroli, nie były także dostarczone w czasie postępowania podatkowego do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Załączone do odwołania oświadczenie o każdorazowym składaniu oświadczeń o zakupie oleju opałowego na cele opałowe oraz oświadczenie o zakupie oleju opałowego na cele opałowe z dnia [...]dotyczące transakcji na podstawie faktury nr [...], którego brak wykazało postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, nie mogą zostać uznane za prawidłowe i pozwalające na zastosowanie preferencyjnego sposobu opodatkowania dla sprzedawanego oleju opałowego. W szczególności podkreślił, iż przedmiotowe oświadczenie nie zawiera bardzo istotnego elementu jakim jest podpis składającego oświadczenia. Ponadto nie jest wystarczającym, złożenie przez nabywcę oświadczenia, iż składał on stosowne oświadczenia, bowiem nie zmienia to faktu braku w dokumentach sprzedawcy, pełnego, wymaganego przepisami oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe. Organ odwoławczy wskazał, że oświadczenia pozwalające na zastosowanie preferencji podatkowych wymagane są przepisami prawa, które na podatnika nakładają obowiązek udowodnienia, że spełniają one warunki do zastosowania korzystniejszych dla niego rozwiązań podatkowych, bowiem ciężar udowodnienia określonego faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Nadto przepisy w sprawie podatku akcyzowego nie pozostawiają organom podatkowym w przedmiotowej kwestii żadnej możliwości rozstrzygnięcia sprawy w sposób dowolny, bowiem w chwili zaistnienia pewnych okoliczności faktycznych stosuje się odpowiednie przepisy. Dalej organ stwierdził, iż taką okolicznością w sprawie jest brak prawidłowego oświadczenia, które podatnik miał możliwość przedłożyć do czasu wydania decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Spółka jawna "A" – S. T., zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a także § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca spółka podniosła, iż zarówno w odwołaniu, jak i w piśmie z dnia [...] dokładnie wyjaśniła sposób dystrybucji oleju opałowego, że wydanie towaru nastąpiło w siedzibie nabywcy, bezpośrednio z cysterny dostawcy do zbiornika zasilającego urządzenie grzewcze. Zdaniem strony skarżącej nie ulega wątpliwości, że ten sposób dokonania sprzedaży dowodził w jakim celu został nabyty olej opałowy, tym bardziej, że nabywca złożył stosowne oświadczenie, wprawdzie zawierające usterkę formalną, ale nie mogące dyskwalifikować tak ważnego elementu, jakim jest cel nabycia towaru, gdyż ta przesłanka jest najistotniejsza. Ponadto kolejne oświadczenie dostarczone przez nabywcę jednoznacznie określa, jakie było przeznaczenie nabytego w dniu [...]oleju opałowego. Organ podatkowy, w ocenie strony skarżącej winien zwrócić się do nabywcy o potwierdzenie okoliczności i celu zawartej transakcji. Zaniechanie przez organy przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie poprzez konfrontację z nabywcą doprowadziło, zdaniem strony skarżącej, do naruszenia zasad postępowania podatkowego i wpłynęło na wadliwość decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej we W. podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył do akt oryginał faktury VAT nr [...], oświadczenie nabywcy oleju opałowego z dnia [...] (niezawierające podpisu nabywcy) oraz oświadczenie nabywcy (bez daty) na okoliczność braku podpisu na oświadczeniu z dnia [...]o nabyciu oleju opałowego. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej dodał, że zgodnie z wyjaśnieniem skarżącego, oświadczenie z dnia [...] (złożone na rozprawie) zostało uzupełnione w trakcie kontroli skarbowej o brakującą treść. Pełnomocnik organu, po zapoznaniu się z treścią złożonych na rozprawie wymienionych wyżej dokumentów oświadczył, iż nie wpływają one na stan sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy podkreślić, że sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej upsa.

W zakresie tak określonych kompetencji, Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe.

Przystępując do analizy naruszeń prawa procesowego zaskarżonej decyzji, należy wskazać zasadę wynikająca z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w skrócie o.p., iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie, w którym zasadą jest równorzędne traktowanie interesu podatnika, jak i interesu publicznego. Winno być ono przeprowadzone starannie i poprawnie z uwzględnieniem wnioskowanych dowodów, które mają istotny wpływ na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Zgodnie zaś z art. 122 o.p. organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża naczelną zasadę postępowania podatkowego jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Zasada ta jest realizowania poprzez przepisy normujące postępowanie dowodowe. Otóż art. 187 § 1 o.p. jednoznacznie określa, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny winien odpowiadać rzeczywistości. Zatem dopiero dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, zebranie materiału dowodowego, jego rozpatrzenie i swobodna ocena, może stanowić podstawę prawidłowego rozstrzygnięcia organu podatkowego, przy zastosowaniu przepisów materialnoprawnych. Podkreślenia wymaga to, że ustalenie stanu faktycznego wiąże się z zebraniem dowodów potwierdzających ten stan (istnienie, bądź nieistnienie faktów). Realizacji tego celu służy właśnie postępowanie dowodowe. W myśl art. 180 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Skarżąca spółka w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała sprzedaży oleju opałowego, to jest wyrobu akcyzowego wymienionego - dla celów określenia obniżonej stawki podatku akcyzowego przy sprzedaży na terenie kraju – w poz. 12 lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27, poz. 269 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem. W myśl § 6 rozporządzenia, podatnik sprzedający wyroby określone w § 4 ust. 1 rozporządzenia, był zobowiązany, w przypadku tej sprzedaży, uzyskać od nabywców oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych towarów, przy czym treść tych oświadczeń uzależniona była od statusu nabywcy. Nabywcą oleju opałowego, co wynika z zakwestionowanej faktury nr [...]z dnia [...] był podmiot gospodarczy: Restauracja Bistro "B" D. J. w C. [...]. W przypadku takiego nabywcy, zastosowanie miał przepis § 6 ust.1 pkt 1 rozporządzenia, który określał, że w odniesieniu na nabywców będącymi osobami prawnym, jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej oraz osobami fizycznym prowadzącymi działalność gospodarczą, sprzedawca był zobowiązany do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 12 lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie mogło być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli było składane odrębnie, powinno było zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz być dołączone do kopii faktury VAT.

Przedmiotem sporu między stronami jest właśnie prawidłowe udokumentowanie przez nabywcę, celu przeznaczenia sprzedanego przez skarżącą spółkę oleju opałowego w ilości 1000 litrów wskazanego w fakturze nr [...]z dnia [...], poprzez złożenie oświadczenia, który to dokument stanowi przesłankę zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Organ podatkowy drugiej instancji twierdzi bowiem, iż przedłożone przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego oświadczenie o każdorazowym składaniu oświadczeń o zakupie oleju opałowego na cele opałowe oraz oświadczenie o zakupie oleju opałowego na cele opałowe z dnia [...], którego brak wykazało postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, nie mogą zostać uznane za prawidłowe, ponieważ jedno z oświadczeń nie zawiera bardzo istotnego elementu jakim jest podpis nabywcy i nie jest wystarczającym złożenie oświadczenia przez nabywcę, iż składał on stosowne oświadczenia, które zdaniem organu nie sanuje wskazanego braku oświadczenia.

Nie można zgodzić się z tym twierdzeniem, bowiem w myśl art. 187 o.p. w związku z art. 122 o.p. organ zobowiązany jest do ustalenia okoliczności faktycznych w sposób wyczerpujący i zapewniający rozstrzygnięcie oparte na rzeczywistym, prawdziwym stanie faktycznym, co oznacza iż muszą być uwzględnione wszystkie dowody mające istotne znaczenie dla sprawy. Niewątpliwym jest, że złożone przez stronę skarżącą oświadczenie ma podstawowe znaczenie, ponieważ to właśnie ono uprawnia do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku. Dlatego też w przypadku, gdy strona przedkłada dowód w sprawie, organ winien ocenić go w sposób nie przekraczający granic swobodnej oceny dowodów, a w razie wątpliwości, winien te wątpliwości wyjaśnić z własnej inicjatywy. Należy przytoczyć tezę z orzecznictwa sądów administracyjnych, iż w przypadku, gdy organy podważają wiarygodność dokumentu z powodu braku podpisu lub daty, powinny wyjaśnić, dlaczego brak tych elementów przesądza o niewiarygodności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1837/05). Organ podatkowy rozpatrując materiał dowodowy nie może także pominąć (bezzasadnie) dowodów przedstawionych przez stronę postępowania. Pominięcie jakiegokolwiek dowodu może nasuwać wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Lu 507/95). Zatem niedostateczne przeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego nie może wywoływać niekorzystnych dla strony skutków prawnych. Z tych względów z uwagi na naruszenie przepisów art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., skarga podlegała uwzględnieniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego zawartego w § 2 ust. 1 rozporządzenia, niewyczerpanie wszystkich możliwości dowodowych zmierzających do ustalenia w pełni stanu faktycznego, nie może stanowić podstawy dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 upsa należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 200 upsa i art. 205 § 2 i 3 upsa zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów w wysokości sumy wpisu (100 zł) i kosztów wynagrodzenia pełnomocnika procesowego (180 zł) wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa (15 zł) – łącznie 295 zł.