Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 868/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107,  116
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za VII i IX 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. mając na uwadze, że "A" sp. z o.o. w L. K. nie uregulowała zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień, wrzesień, grudzień 2007r. i czerwiec 2008r. a egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, postanowieniem z dnia [...] nr [...]wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec W.J. (Strony, Skarżącego) - zastępcy prezesa zarządu Spółki - w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za wskazane zaległości wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi.

W toku postepowania Skarżący poinformował, iż z dniem 15.11.2007r. złożył rezygnację z funkcji zastępcy prezesa, zaś z dniem 30.11.2007r. została z nim rozwiązana umowa o pracę w Spółce. Ponadto podniósł, że odpowiadał za sprawy techniczne realizowanej przez Spółkę inwestycji, a w miesiącach czerwiec-wrzesień 2007r. zastępował prezesa Spółki M. A. Wyjaśnił także, iż do powstania zaległości przyczynił się inwestor, który nie wywiązał się z płatności.

Ponadto Skażączy oświadczył, iż w listopadzie 2007r. Spółka dysponowała majątkiem umożliwiającym zapłatę zaległości podatkowych, w związku z czym uznał, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego było przedwczesne. Zdaniem Strony majątek Spółki istnieje nadal i znajduje się na terenie zakładu Spółki B w O. K. Skarżący, mimo wezwania nie wskazał żadnego składnika majątku Spółki, podał, iż od dnia rozwiązania umowy o pracę (30.11.2007r.) nie posiada dostępu do żadnych dokumentów Spółki, informacje na temat majątku Spółki posiada prezes zarządu Spółki M. A.

Kończąc postępowanie Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał dwie decyzje z dnia [...]nr [...]umorzył postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności podatkowej W. J. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2007r. oraz czerwiec 2008r., uznając, iż Strona nie odpowiada za te długi gdyż termin płatności przedmiotowych zaległości upływał po terminie pełnienia przez Stronę obowiązków członka zarządu oraz nr [...]orzekł o odpowiedzialności Strony jako osoby trzeciej byłego członka zarządu za zaległości A Sp. z o.o. za zaległości, odsetki w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2007r. oraz koszty egzekucyjne.

W odwołaniu od decyzji Skarżący zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego i wydanie decyzji na niewłaściwie wysnutych przesłankach oraz nie uwzględnienie stanowiska Strony w sprawie, pomimo, iż w toku postępowania podatkowego wyjaśnił, iż nie posiada dostępu do żadnych dokumentów Spółki od czasu rezygnacji w listopadzie 2007r. z funkcji Zastępcy Prezesa Zarządu Spółki. Skarżący wskazał jednak, że Spółka nadal posiada majątek ruchomy, z którego egzekucja pozwoli zaspokoić przedmiotowe zaległości, a są to linia technologiczna do katalitycznego przerobu odpadów tworzyw sztucznych, obciążona na rzecz banku C we W. niespłaconym kredytem bankowym (łącznie z odsetkami na 30.06.2008r.) w wysokości 87.425,69 zł, której j wartość wg. bilansu na 31.12.2008r.wynosiła 250.000,000 zł, zaś wartość majątku Spółki według pozycji bilansu Aktywa - urządzenia techniczne i maszyny wynosiła 255.904,34 zł. Podatnik wskazał, że ze względu na brak dostępu do dokumentów Spółki w związku z ich zabezpieczeniem przez prokuraturę, nie może udokumentować majątku ruchomego spółki poza linią technologiczną wniesioną aportem, jednak wskazanie majątku jest możliwe w toku oględzin w siedzibie Spółki, który według Jego wiedzy znajdował się tam jeszcze w roku ubiegłym.

W dalszych pismach Strona ponownie wskazywała na istnienie majątku Spółki z którego egzekucja zaspokoi obciążające ją zaległości podatkowe, wnosząc jednocześnie uwagi do postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego i Komornika Skarbowego. Przedłożyła kserokopię informacji Komornika Sądowego o podjęciu w dniu 24.02.201 Or. czynności egzekucyjnych z majątku Spółki.

W toku postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wystąpił do Banku C S.A. Zespół Restrukturyzacji i Windykacji we W. w sprawie wyjaśnienia sprawy własności linii technologicznej i uzyskał informację, że prawo własności kompletnej linii technologicznej do przerobu odpadów z tworzyw sztucznych na ekologiczne oleje i parafiny znajdującej się w O. K. przy ul. F. [...], zostało przeniesione na Bank C S.A. Uzupełnił także akta sprawy o informację uzyskaną w dniu 08.04.201 Or. od Komornika Skarbowego w K., że na I licytacji ruchomości w dniu 30.03.201 Or. - prowadzonej przez Komornika Sądowego - zostały sprzedane ruchomości Spółki A na kwotę 1.605,00 zł.

Według Strony, informacja Banku C S.A o przeniesieniu własności linii technologicznej na bank jest sprzeczna ze stanem faktycznym, bowiem linia ta w dalszym ciągu jest składnikiem majątku Spółki i nic nie stoi na przeszkodzie, by w ramach windykacji zobowiązań Spółki - w porozumieniu z bankiem - została sprzedana i spłacony został w całości dług Spółki względem Banku i Urzędu Skarbowego.

Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wywodził, iż zgodnie z art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odnosząc stan prawny do stanu faktycznego niniejszej sprawy Dyrektor Izby stwierdził, że W. J. pełnił funkcję zastępcy prezesa zarządu "A" sp. z o.o. w okresie od 12.05.2003r. do dnia rezygnacji z tej funkcji tj. 30.11.2007r. oraz, że Spółka nie uregulowała podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2007r. Egzekucja zaległości z majątku Spółki, okazała się bezskuteczna - została umorzona 24.01.2008r. i 15.02.2008r. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. prowadzącego w zbiegu egzekucję łączną oraz postanowieniem z [...]nr [...] przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.- istniały więc przesłanki do orzekania o odpowiedzialności.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący nie wskazał majątku Spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja zaległości która umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Organ podkreśli że jedyny wskazany przez Stronę wartościowy składnik majątku "A" Sp. z o.o. tj. linia technologiczna stanowi własność banku bez względu na odmienne zdanie Strony w tym zakresie, dlatego wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez Komornika Skarbowego nie jest możliwe. Natomiast odnosząc się do prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. postępowania egzekucyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zajęte przez niego ruchomości, zostały w części sprzedane w pierwszej licytacji za kwotę 1.605 zł. Powyższa kwota nie pokryje egzekwowanych należności cywilistycznych, zaś pozostałe ruchomości faktycznie nie przedstawiają wartości, która mogłaby zrealizować egzekwowany dług.

Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Strona nie wskazała majątku spółki, z którego mogłaby być prowadzona egzekucja.

W skardze na ta decyzje skażany zarzucał naruszenie :

– Art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie wykazania, że egzekucja z majątku spółki okazała się W całości lub w części bezskuteczna,

– Art. 120 Ordynacji podatkowej działania na podstawie przepisów prawa,

– Art. 121 Ordynacji podatkowej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

– Art. 122 Ordynacji podatkowej w zakresie podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

– Art. 187 Ordynacji podatkowej w zakresie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

– Art 188 Ordynacji podatkowej przez pominięcie żądania Strony dotyczące przeprowadzenia dowodu jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy,

– Art 190 Ordynacji podatkowej w zakresie przeprowadzenia dowodu z zeznań stron

– Art 191 Ordynacji podatkowej w zakresie oceny udowodnienia danej okoliczności.

Skarżący zarzucił organom nie wykazanie w toku postępowania administracyjnego, czy rzeczywiście majątek spółki istniał w 2008 roku i czy istnieje do chwili obecnej. Podniósł, że pomimo deklaracji prezesa zarządu spółki, że taki majątek wskaże nie doprowadzono do konfrontacji przedstawiciela Organu, komornika skarbowego i prezesa zarządu spółki w tej sprawie.

Zarzucił oparcie decyzji tylko na przepisie o odpowiedzialności członków zarządu, bez uwzględnienia tego, iż po rezygnacji z udziału w zarządzie nie miał żadnego wpływu na działalność spółki, mimo, że wszczęte (w tym końcówka roku 2007) i umarzane postępowania egzekucyjne przypadają na lata 2008 i 2009. Kiedy spółka miała Zarząd i Radę Nadzorczą oraz obciążenie go odpowiedzialnością za niezapłacony za sierpień i wrzesień 2007 r. podatek od towarów i usług, w sytuacji gdy spółka nadal istniała (i istnieje - rok 2010) w 2008 i 2009 roku oraz posiadała majątek z którego w drodze windykacji istniała i istnieje możliwość spłaty zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej, jako p.p.s.a.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia [...], jak też poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...], nie naruszają prawa.

Na początku rozważań celowym jest przypomnienie, iż stosownie do art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie zmian. Oznacza to, że należy stosować te przepisy o odpowiedzialności trzecich, które obowiązują w dacie przekształcenia zobowiązania podatkowego w zaległość podatkową, bez względu na czas orzekania w tym przedmiocie (S. Babiarz w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka– Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 381 i 403). W związku z powyższym do odpowiedzialności osób trzecich za zaległości wynikające z zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. należy stosować przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2008 r.

Według stanu prawnego obowiązującego w powyższym okresie granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika zakreślał przepis art. 107 § 1 O.p., według którego w przypadkach i zakresie przewidzianym w rozdziale zatytułowanym "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich" za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Z dalszego § 2 tegoż artykułu wynika, że osoby trzecie odpowiadają za: podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba, że odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich przepisy stanowią inaczej.

Z przytoczonego przepisu wynika, że odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe występuje w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika. Jest ona, zatem uzależniona od istnienia zobowiązania podatkowego podatnika i jego realizacji, co powoduje, że odpowiedzialność ta ma charakter akcesoryjny. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna (posiłkowa) biorąc pod uwagę, że wierzyciel podatkowy nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do podatnika lub osoby trzeciej, lecz kolejność ta jest ściśle określona przez przepisy prawa podatkowego (por. B. Adamiak/J. Borkowski/R. Mastalski/J. Zubrzycki – Ordynacja podatkowa, Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2003, str. 401).

W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, co ma miejsce m. in. w przypadku zobowiązania w podatku od towarów i usług, postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, zgodnie z regulacja art. 108 § 2 pkt 3 O.p., nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego względem zalegającego podatnika, przy czym tutaj, po myśli art. 108 § 3 O.p., przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę. Dodatkowym potwierdzeniem posiłkowego charakteru odpowiedzialności podatkowej osób trzecich jest zapis art. 108 § 4 O.p. bezwzględnie stanowiący, iż egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Kontynuując rozważania wskazać trzeba, iż przepis art. 116 § 1 O.p. stanowi, że "za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części". Cytowany przepis w treści § 2 zastrzega dodatkowo, że odpowiedzialność ta odnosi się do zobowiązań podatkowych, które powstały w czasie pełnienia przez te osoby obowiązków członków zarządu spółki.

Przytoczony przepis ustala, zatem warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za zobowiązania podatkowe tejże spółki:

- zobowiązania muszą powstać w okresie, gdy osoba trzecia pełniła funkcje członka zarządu spółki,

- egzekucja w stosunku do spółki okaże się bezskuteczna,

- członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości, albo, że nie ponosi winy za niepodjęcie działań w tym kierunku,

- członek zarządu nie wskazał mienia, z którego możliwa jest egzekucja.

Równie istotnym w tej mierze jest to, iż z przywołanego przepisu wynika wprost jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa, bowiem obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji oraz pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie powstania zaległości podatkowych, natomiast wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność obciąża stronę. Stanowisko powyższe wynika wprost z przywołanej normy, jednakże znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie dla przykładu warto powołać tezę zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt SA / Bd 85/03 (POP 2003/4/93), iż "do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest obowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, bowiem ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu."

W przedmiotowym postępowaniu zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości słuszność zajętego przez organy podatkowe stanowiska, iż skarżący nieprzerwanie do dnia15 listopada 2007r pełnił obowiązki członka zarządu A Sp. z o.o oraz że prowadzone postępowanie egzekucyjne, przeciwko tejże spółce w zakresie ściągnięcia należności podatkowych okazało się bezskuteczne.

W tym miejscu szerzej należy odnieść się do zarzutów skarżącego, koncentrujących się wokół bezskuteczności prowadzonej egzekucji administracyjnej względem A Sp. z o.o. Zdaniem skarżącego w chwili jego ustępowania ze spółki, jak i okresie prowadzenia egzekucji istniał majątek, z którego mogła być prowadzona egzekucja w postaci linii produkcyjnej oraz ruchomości zajętych i sprzedanych w późniejszym okresie przez komornika sądowego. W ocenie skarżącego egzekucja administracyjna okazała się w istocie nieskuteczna z winy organu.

Wywód prawny w tej części trzeba rozpocząć od ogólnego stwierdzenia, iż w relacji wierzyciel (organ podatkowy) - dłużnik (podatnik), to po stronie wierzyciela leży uprawnienie do żądania i egzekwowania należności podatkowych, co po stronie dłużnika odpowiada obowiązkowi terminowego i pełnego spełnienia tych należności. Podatnik w żaden sposób, zatem nie może przerzucać swojej powinności płatniczej na stronę organu obwiniając go o nieefektywność, fragmentaryczność czy też przewlekłość postępowania egzekucyjnego, które uruchamiane jest dopiero wówczas, gdy dłużnik dobrowolnie nie reguluje wymagalnych zobowiązań. W istocie rzeczy to podatnik pozostaje w pierwotnym stanie zaniechania wypełniania swoich konstytucyjnych i ustawowych powinności spełniania obowiązków podatkowych, zaś egzekucja jest tylko przymusową formą ich realizacji, która z przyczyn leżących poza wierzycielem zastępuje dobrowolną realizację świadczenia. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, nie zwalnia podatnika z obowiązku dobrowolnej spłaty zaległości podatkowych, w tym także w ramach podjętych czynności egzekucyjnych, dlatego też dłużnik nie ma jakiejkolwiek podstawy do zarzucania wierzycielowi winy, co do niepodjęcia konkretnych czynności egzekucyjnych, czy też, co do skuteczności prowadzonej egzekucji.

W niniejszej organ podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania zaległości, jednakże nie zdołał ich skutecznie przeprowadzić między innymi ze względu na notoryczny brak dostępu do siedziby dłużnika.

Wskazać także należy, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego- zasadniczy składnik wskazywanego majątku nie jest własnością dłużnika, co w sposób niewątpliwy wynika z przedstawionej przez Bank umowy przewłaszczenia. Przedmioty stanowiące własności osób trzecich nie mogą być przedmiotem czynności organu egzekucyjnego. Skarżący nie przedstawił przy tym żadnych dowodów ani okoliczności podważających skuteczność umowy przewłaszczenia.

Pozostałe zaś składniki majątkowe, zajęte ostatecznie przez komornika sadowego miały wartości łącznie, wobec kwoty zaległości podatkowych, za które skarżący odpowiada. Nawet, więc ich zajęcie nie pozwoliłoby – szczególnie przy zbiegu z egzekucją sądową- na zaspokojenie długu podatkowego w całości ani w znaczniej części. Wskazanie mienia w takim rozmiarze nie może świadczyć o braku bezskuteczności egzekucji. Nie może być uznane za wskazanie mienia, "z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.", co jest – zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – podstawa do uchylenia się odpowiedzialności członka zarządu spółki.

Ponieważ zaś w sprawie nie jest sporne, że wobec spółki nie było prowadzone postępowanie upadłościowe nie jest tez możliwe powołanie się na przesłankę ekskulpacyjną z art. 116 § pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Reasumując w ocenie sądu organy prawidłowo wykazały przesłanki do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania spółki to jest fakt pełnienia funkcji członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji wobec dłużnika. W tym zakresie prawidłowo ustalano stan faktyczny z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 oraz 187 i nast. Ordynacji podatkowej. Skarżący zaś nie wykazał, iż zachodzą okoliczności zwalniające go z tej odpowiedzialności.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.