Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 2/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezydenta Miasta J. w przedmiocie informacji publicznej postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę


UZASADNIENIE

Pismem procesowym z dnia [...]r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu - nie udzielanie informacji zawartych we wpisie do ewidencji stowarzyszeń. W piśmie tym zarzucił organowi brak działań wynikających z art. 28 ustawy – Prawo o stowarzyszeniach, a mianowicie pomimo braku aktualnych danych w ewidencji stowarzyszeń nie wezwał do usunięcia stwierdzonych braków.

W odpowiedzi na powyższe pismo, Prezydent Miasta J. wyjaśnił, że skarżący wnosi wiele pism do różnych instytucji, lecz nie zostały stwierdzone żadne nieprawidłowości.

Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na :

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

Analiza treści skargi oraz odpowiedzi na skargę pozwalają zakwalifikować niniejszą skargę jak skargę na bezczynność Prezydenta Miasta J. w przedmiocie bezczynności tego organu w zakresie rozpatrywania skargi wniesionej przez K. K. w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie wyznaczenie zakresu sądowej kontroli sądu administracyjnego oznacza, że sąd ten nie jest właściwy do rozpatrywania innych spraw i wniosków, nie mieszczących się w powyżej przedstawionym zakresie.

Obowiązujący system prawa dopuszcza możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Jednakowoż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Należy stwierdzić, że materia będąca przedmiotem skargi K. K. mieści się w zakresie postępowania skargowego uregulowanego w rozdziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". W myśl art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te dotyczą więc oceny sposobu działania organu i jego pracowników i są wewnętrznymi sprawami tych organów. Nie podlegają natomiast kognicji sądów administracyjnych, gdyż brak przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego tego rodzaju działań i zaniechań organów. Stanowisko judykatury w tym zakresie jest utrwalone. Jako przykład można w tym miejscu powołać m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r. sygn. III SAB 7/99 (publ. ONSA 2001/1/27), postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001r. sygn. II SAB 213/00 (nie publ.), wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r. sygn. III SA 1636/97 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 18 lutego 1997r. sygn. III SAB 1/97 (nie publ).

Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że skarga do sądu administracyjnego jest w tej sprawie niedopuszczalna. W wyniku poczynionych spostrzeżeń orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.