Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1504/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 632  Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogumiła Skrzypczak, Sędziowie NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.2 ust.4, art. 4, art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( tekst jednolity z 1998 r. Dz.U. Nr 64, poz. 414 ) - po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji wydanej z upoważnienia Rady Miejskiej Wałbrzycha przez Kierownika Działu świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. z dnia [...],[...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach uzasadnienia stwierdzono, że pismem z dnia [...]r. M. D. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. o udzielenie pomocy społecznej w formie m.in. zasiłku okresowego. Jednocześnie w wymienionym wyżej piśmie zainteresowany wystąpił o wyłączenie od udziału w postępowaniu administracyjnym Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. – G. G., motywując to stronniczością wymienionego pracownika.

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. na podstawie art.24 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wyłączenia G. G. - Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. od udziału w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...]r. o udzielenie pomocy społecznej na wskazane cele.

W wyniku rozpatrzenia złożonego wniosku decyzją z dnia [...]r Nr [...] organ I instancji odmówił przyznania zasiłku okresowego, M. D.

M. D. w niniejszym odwołaniu (pismo z dnia [...]r.) domaga się uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy , bądź stwierdzenia nieważności decyzji jako rażąco naruszającej prawo, bezzwłocznego rozpatrzenia odwołania oraz przeprowadzenia kompleksowej kontroli w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w W. ze szczególnym uwzględnieniem sposobu i zasadności rozdziału środków pieniężnych przeznaczonych na zadania zlecone.

Na uzasadnienie swych żądań wskazał, że decyzja wydana została przez osobę wyłączoną od udziału w postępowaniu, przez co w sposób rażący narusza prawo, brak środków nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania zasiłku okresowego, skoro spełnione zostały ustawowe przesłanki do jego przyznania, odmowa przyznania świadczenia uniemożliwia zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Jednocześnie M. D. wskazał, że rozpatrzenie wniosku nastąpiło po terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło co następuje :

Pismo z dnia [...]br Kolegium potraktowało jako odwołanie, a nie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Tryb odwoławczy w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ma pierwszeństwo nad trybem nadzoru obejmującym m.in. stwierdzenie nieważności decyzji.

W przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki do wyłączenia Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W.

Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie administracyjnej załatwianej w drodze decyzji, w sprawie "już zawisłej przed organem administracji publicznej" . Przy czym przez udział w postępowaniu należy rozumieć podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej przewidzianych w przepisach prawa czynności procesowych niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a jeżeli pracownik jest upoważniony do wydawania decyzji w imieniu organu administracji publicznej lub pełni funkcje organu, również załatwienie sprawy w formie decyzji. Instytucja wyłączenia pracownika służy realizacji w postępowaniu administracyjnym zasady obiektywizmu w sprawie.

Stosownie do art.24 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności /innych niż w przypadku obligatoryjnego wyłączenia/,6 które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika .

M. D. uzasadnił w sposób bardzo ogólnikowy wniosek o wyłączenie G. G. stwierdzając jedynie, iż jest "stronnicza". Kolegium nie dopatrzyło się "stronniczości" w postępowaniu Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, który rozstrzygając żądania strony kierował się przepisami ustawy o pomocy społecznej i możliwościami finansowymi Ośrodka.

Zgodnie z art.31 ust.1 ustawy zasiłek okresowy z pomocy społecznej może być przyznany osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art.4 ust.1 ustawy, a dochody oraz posiadane zasoby pieniężne nie wystarczają na zaspokojenie ich niezbędnych potrzeb, w szczególności na:

1) długotrwałą chorobę,

2) niepełnosprawność,

3) brak możliwości zatrudnienia,

4) brak uprawnień do renty rodzinnej po osobie, na której ciążył obowiązek alimentacyjny,

5) możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego.

Przy czym wysokość dochodu uprawniająca do świadczeń pieniężnych (w myśl art.4 ust.1 ustawy) nie przekracza :

- na osobę samotnie gospodarującą - 401 zł;

- na pierwszą osobę w rodzinie - 364 zł;

- na drugą i dalsze osoby powyżej 15 roku życia - 256 zł;

- na każdą osobę w rodzinie poniżej 15 roku życia - 183 zł.

Przyznanie zasiłku okresowego jest świadczeniem fakultatywnym, może on być przyznany w zależności od posiadanych środków przez organy pomocy społecznej.

Podstawą odmowy przyznania M. D. zasiłku okresowego jest art.2 ust.4 ustawy o pomocy społecznej.

Odmowa zatem przyznania świadczenia w sytuacji braku wystarczających środków pieniężnych na uwzględnienie wszystkich zgłaszanych potrzeb nie jest naruszeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej.

W myśl art. 2 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Udzielenie pomocy w sytuacji zainteresowanego nie budzi żadnych wątpliwości, ponieważ rodzina kwalifikuje się w myśl art. 4 ust. 1 ustawy do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, jednakże wobec braku wystarczających środków pieniężnych Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w W. nie ma możliwości tej pomocy zrealizować na wszystkie zgłaszane cele zwłaszcza, że innymi decyzjami przyznano M. D. zasiłek celowy na zakup żywności.

W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego M. D. zakwestionował nie przyznanie zasiłku mimo spełnienia wymogów. Zarzucił, iż decyzję wydał Kierownik Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. – mimo żądania jego wyłączenia, rozpatrzenie odwołania przez Kolegium Odwoławcze , zamiast przez Wojewodę do którego, zdaniem skarżącego należy kompetencja, rozpatrywania odwołania przez tych samych członków, którzy orzekali we wcześniejszych sprawach zaskarżonych do Sądu oraz orzekanie na podstawie dokumentów nie będących dowodami w postępowaniu administracyjnym. Wskazał także na brak czynnego udziału strony w postępowaniu, nieterminowe rozpatrzenie żądania, rozpatrzenie kilku wniosków łącznie, pominięcie w trybie odwoławczym żądania stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji oraz do wznowienia postępowania. Zarzucił, że organ nie rozpatrzył wniosku skarżącego o przeprowadzenie kompleksowej kontroli w MOPR w W.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Stwierdzono, że zarzuty te są bezzasadne. Kolegium podzieliło stanowisko Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. o braku podstaw do wyłączenia Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, na co wskazano w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Wniesienie skargi na ostateczną decyzję do sądu administracyjnego nie jest przesłanką do wyłączenia członków Kolegium do orzekania w innych sprawach odwoławczych strony. Kompetencja do rozpatrzenia odwołania od decyzji o odmowie przyznania M. D. zasiłku okresowego należy do Kolegium, a nie jak twierdzi skarżący do Wojewody D. Wniosek o przyznanie zasiłku okresowego M. D. złożył w dniu [...]r., w dniu [...] przeprowadzony został wywiad środowiskowy, który M. D. podpisał. Decyzja wydana została przez organ I instancji w dniu [...], odwołanie do Kolegium wpłynęło w dniu [...]r., decyzja ostateczna jest z dnia [...]r., podstawą rozstrzygnięcia w trybie odwoławczym były dokumenty stronie znane. Nie upłynął zatem miesięczny termin rozpatrzenia wniosków i rozpatrzenia odwołania.

Nadmienia się także, iż wyjaśniano wielokrotnie zarzut stronie odnośnie pierwszeństwa trybu odwoławczego w stosunku do trybu nadzwyczajnego. Ponadto M. D. składając odwołanie od decyzji organu I instancji nie wnosił o wyłączenie członków tut.Kolegium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne zostały powołane do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów administracyjnych. Kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie organy administracyjne nie naruszyły wskazanych wyżej przepisów.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. Nr 64, poz. 414 z 1998r.z późn. zm.). Pomoc społeczna może mieć, m. in. stosownie do art. 31 ust.1 powołanej ustawy, formę zasiłku okresowego. Według powyższego przepisu prawa zasiłek okresowy z pomocy społecznej może być przyznany osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego osoby lub rodziny ustalonego zgodnie z art. 4 ust 1, a dochody oraz posiadane zasoby pieniężne nie wystarczają na zaspokojenie ich niezbędnych potrzeb, w szczególności ze względu na:

1) długotrwałą chorobę,

2) niepełnosprawność,

3) brak możliwości zatrudnienia,

4) brak uprawnień do renty rodzinnej po osobie, na której ciążył obowiązek alimentacyjny,

5) możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Jest wyliczenie przykładowe, co oznacza, że zawarte w powyższym przepisie prawa wyliczenie nie ma charakteru zamkniętego. Kryteria natomiast uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały ściśle określone w przepisie art. 4 ust. 1 omawianej ustawy. Przepis ten ogranicza dostęp do świadczeń społecznych, wprowadzając tzw. kryterium dochodowe. Pomoc społeczna nie została tym samym oparta na nasadzie powszechności. Przepis art. 2 ust. 2 omawianej ustawy jednocześnie stanowi, że celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Z przepisu tego wynika kolejne ograniczenie zakresu działania organów pomocy społecznej - mają one jedynie pomagać w działaniu osób zmierzających do poprawy swej sytuacji życiowej, a nie gwarantować źródła utrzymania (art. 1 ust. 1 ustawy).

Należy dodać, że w myśl art. 2 ust. 4 ustawy potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W związku z tym możliwe do spełnienia jest tylko to, na co pozwalają środki posiadane w chwili załatwiania sprawy.

Decyzja oparta na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy jest decyzją uznaniową. Organ orzekający nie jest w takim przypadku związany normą prawa materialnego z tym, że argumentacja organu, co do udzielonej pomocy musi odpowiadać regule wyrażonej w art. 7 kpa. W myśl tego przepisu w toku postępowania organ administracji publicznej podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stanowisko organu orzekającego w tym zakresie powinno znaleźć - stosownie do art. 107 kpa - wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej.

Organy rozpoznające niniejszą sprawę nie naruszyły tych przepisów.

Organ I instancji nie tylko powołał się na ograniczone możliwości finansowe ale także wykazał, jakimi środkami w dacie rozpoznawania wniosku skarżącego dysponował, oraz jakie były w tym okresie zaspokajane potrzeby osób zamieszkujących w rejonie tego Ośrodka. Z akt sprawy wynika, że skarżący od kilku lat jest objęty opieką Ośrodka Pomocy Społecznej i pomoc taką w różnej formie uzyskuje. Fakt ten upodobnia działania organu I instancji do stałego utrzymywania skarżącego, a nie do pomocy w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej. Konieczność zaspokojenia potrzeb nie tylko skarżącego, ale i innych osób objętych pomocą społeczną, przy istniejących środkach - niewystarczających, by zrealizować wszystkie oczekiwania - wymaga wyboru sposobu załatwienia wniosków o przyznanie pomocy społecznej.

Uznaniowy charakter decyzji sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola takich decyzji jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Kr 1543/95, Biul. Skarb. 1997/2/29).

Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom, a wydane przez nie decyzje w niczym nie naruszają zarówno prawa materialnego, będącego podstawą rozstrzygnięcia wniosku, jak również przepisów procedury administracyjnej.

Problemem praw osób pozostających w trudnej sytuacji materialnej zajmował się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 listopada 200lr. - SK 15/01 (OTK 2001/8/252) rozważając zgodność art. 31 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 10 marca 1997r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania zasiłku okresowego (Dz. U. Nr 26, poz. 140) z art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uznając, że te przepisy są zgodne z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że: "...pomoc społeczna ma w odniesieniu do ubezpieczenia, czy zaopatrzenia społecznego jedynie charakter uzupełniający. Cechą wyróżniającą pomoc społeczną, w porównaniu do innych systemów świadczeniowych, jest brak po stronie obywateli roszczenia prawnego do świadczenia pomocy, co wynika w szczególności z zasady indywidualizacji leżącej u podstaw koncepcji pomocy społecznej. W ustawodawstwach krajów europejskich prawo do świadczeń nie opiera się na ogólnej zasadzie roszczeniowości, lecz raczej kieruje się zróżnicowaniem pozycji prawnej świadczeniobiorcy, w zależności od rodzaju świadczenie. Także na gruncie polskiej ustawy o pomocy społecznej można wyróżnić świadczenia, które muszą być udzielone (np. zasiłek stały przewidziany w art. 27), które powinny zostać udzielone (np. schronienie, posiłek i niezbędne ubranie - art. 13) oraz takie, które mogą zostać udzielone (np. pomoc mająca na celu ekonomiczne usamodzielnienie osoby lub rodziny)..." Trybunał Konstytucyjny wskazał, że: "...w komentarzu do art. 67 ust. 2 Konstytucji wskazuje się, że "stopień pokrycia potrzeb osób uprawnionych jest zależny od poziomu ogólnej zamożności społeczeństwa i od stanu finansów publicznych" (Piotr Wieczorek: Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1977 r., Warszawa 2000, s. 91)." (...) "Prawo do zabezpieczenia społecznego nie realizuje się zatem wyłącznie w formie pomocy społecznej, a tym bardziej w szczególnej postaci tej pomocy jaką stanowi zasiłek okresowy, który jest jednym ze świadczeń, które ustawodawca przewidział w ramach zabezpieczenia społecznego. Należy powiedzieć jeszcze wyraźnie, że pomoc społeczna jest ostatnim ogniwem w systemie zabezpieczenia społecznego i ma charakter uzupełniający. Polityka udzielania pomocy przez państwo winna brać pod uwagę subsydiarny charakter pomocy w stosunku do aktywności samego zainteresowanego w staraniach o znalezienie i podjęcie pracy..."

W świetle powyższego uznać należy, że wydana w tej sprawie decyzja w niczym nie narusza przepisów prawa materialnego będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy.

Wbrew także zarzutom skarżącego, rozpoznając sprawę organy decyzyjne w niczym nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej.

Za nietrafny uznać należy zarzut skarżącego dotyczący naruszenia jego praw, mającego polegać na uniemożliwieniu mu udziału w postępowaniu administracyjnym. Zważyć należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie ograniczyło się do przeprowadzenia przez organ pomocy społecznej wywiadu środowiskowego o sytuacji życiowej skarżącego. Przeprowadzenie wywiadu odbyło się przy udziale skarżącego, co wynika ze złożonego przez niego podpisu na formularzu tego wywiadu. Postępowanie zostało wszczęte na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie zasiłku okresowego. W związku z tym żadna czynność procesowa dokonana przez organ nie odbyła się bez udziału skarżącego, a decyzję wbrew zarzutom skarżącego, wydano po przeprowadzeniu procedur i uwzględnieniu dokumentów wymaganych przez ustawę.

Wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do przyjęcia istnienia w sprawie podstaw do wznowienia postępowania. Wskazać bowiem należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (W. Dawidowicz: "Ogólne postępowanie administracyjne", Zarys wykładu, s. 242, Warszawa 1983). Wznowienie postępowania dopuszczalne jest tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Przedmiotem niniejszej sprawy jest wniosek strony o przyznanie zasiłku celowego, który to wniosek rozpatrywany jest w trybie zwykłym.

Za chybiony uznać także należy podniesiony w skardze zarzut nieważności postępowania. Trafnie organy uznały, że pismo skarżącego stanowi odwołanie od decyzji I instancji. Pismo to zostało wniesione w terminie do złożenia odwołania. O charakterze tego pisma nie przesądza zgłoszony w nim wniosek stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu I instancji. W wyroku z dnia 14 lutego 1986r. IIISA 1344/85 (GAP 1987, Nr 8, poz. 45) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "...Organ administracji rozpoznający odwołanie od decyzji organu I instancji nie jest kompetentny do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Rozpoznanie sprawy w trybie odwoławczym stwarza organowi II instancji wszelkie możliwości naprawienia ewentualnych wadliwości postępowania przed organem I instancji, przy czym art. 138 kpa nie przewiduje możliwości orzeczenia o nieważności decyzji..." W wyroku z dnia 1 kwietnia 1988r. IV SA 1001/97, (GAP 1989, Nr 18-20, s. 751) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym nawet pismo zatytułowane "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji", ale wniesione do organu odwoławczego przed upływem terminu do złożenia odwołania, podlega rozpatrzeniu jako odwołanie. Skarżący nie wykazał, aby w sprawie wystąpiła którakolwiek z przestanek wymienionych w art. 156 kpa, od zaistnienia których zależy stwierdzenie nieważności.

Chybione są również zarzuty dotyczące udziału w rozpoznaniu niniejszej sprawy osób podlegających wyłączeniu z mocy ustawy. Zarzut ten skarżący opierał na twierdzeniu, że w innych jego sprawach decyzje wydawali pracownicy organów załatwiających także niniejszą sprawę. Taka przesłanka jednak nie daje podstaw do wyłączenia. Nie zostały bowiem w ten sposób spełnione przesłanki wyłączenia, o jakich mowa w art. 24 kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie zgodnie z art. 24 § 1 pkt. 5 kpa wyłączeniu od udziału w sprawie podlega pracownik, który brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, jednakże nie dotyczy to ani wydanej decyzji w innej sprawie, ani też sytuacji, gdy dany pracownik orzeka w tej samej instancji w danej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził także, aby organy administracyjne naruszyły art. 37 § 2 kpa, który dotyczy zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie, gdyż skarżący w tej sprawie nie wyczerpywał trybu zażaleniowego określonego w tym przepisie, w związku z terminami określonymi w art. 35 kpa do załatwienia sprawy. Z akt sprawy nie wynika, aby organy rozpatrzyły sprawę z naruszeniem terminów, o jakich mowa w art. 35 kpa.

Nie jest również trafny zarzut skargi, że w postępowaniu odwoławczym właściwym był Wojewoda a nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W orzecznictwie jednoznacznie przesądzono, że od [...]r. Samorządowe Kolegia Odwoławcze są organem odwoławczym od organów gminy bez względu na to, czy decyzje te dotyczą zadań własnych gminy, czy zadań zleconych (np. wyrok SW z 6.IV.2001r., III RN 88/00, Monitor Prawniczy 2001, nr 10, s.524). Również rozpatrzenie w jednej decyzji kilku wniosków łącznie nie wpłynęło zdaniem Sądu na wynik rozstrzygnięcia.

Natomiast, skargi i wnioski dotyczące pracy MOPR w W. i gospodarowania przyznanymi mu funduszami – nie mając wpływu na kształt indywidualnej decyzji – mogą być przedmiotem postępowania skargowego i wnioskowego, według kodeksu postępowania administracyjnego.

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje, nie naruszyły prawa.

W związku z tym, stosownie do art. 151 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.