Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 585/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5 art. 306g art. 112 par. 6 art. 108 par. 2 pkt 2 lit. a art. 121 par. 1 art. 122 art. 187 par. 1 art. 272 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji orzekającej o odpowiedzialności osób trzecich o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] odmawiającą M.S. uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] Nr [...] orzekającej o jej odpowiedzialności, jako nabywcy składników majątku trwałego, za zaległości podatkowe spółki cywilnej "T" – A.i D. M w W. w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. w kwocie łącznej [...] wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...].

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że pismem z dnia [...] M.S. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...]w którym podniosła, iż od momentu wydania tej decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dacie wydania decyzji, tj.:

- samochód ciężarowy marki [...] nabyty został jako towar handlowy do prowadzonej przez nią firmy "E",

- do dnia zakupu wskazanego samochodu ([...]od spółki "T" decyzja dotycząca zaległości podatkowych tej Spółki nie była ostateczna, a więc nie istniały zaległości rodzące jej odpowiedzialność,

- zaległość podatkowa spółki "T" wynikała z decyzji wydanej na podstawie przepisu niezgodnego - według Trybunału Konstytucyjnego - z ustawą zasadniczą, co potwierdzają wyroki tego Trybunału z dnia 27 kwietnia 2004 r., dnia 11 maja 2004 r. oraz z dnia 8 czerwca 2004 r.

Dalej z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż - uwzględniając wniosek M.S. - Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] Nr [...] orzekającej o jej odpowiedzialności, jako nabywcy składników majątku trwałego, za zaległości podatkowe spółki cywilnej "T". W ocenie organu podatkowego w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia wymienione w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a więc nie zostały ujawnione - wbrew temu co podniosła strona - istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który ją wydał.

Pismem z dnia [...] M.S. odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej od decyzji odmownie załatwiającej jej wniosek o wznowienie postępowania. W odwołaniu wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] nr [...] oraz zgłosiła żądanie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie orzeczenia o jej odpowiedzialności, jako nabywcy składników majątku trwałego za zaległości podatkowe, do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargi spółki cywilnej "T" na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej odmawiającą Spółce (w trybie wznowienia postępowania) uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r.

Uzasadniając odwołanie, M.S. zarzuciła organowi podatkowemu niedostateczne wyjaśnienie i błędną ocenę zaistniałych okoliczności, poprzez przyjęcie na podstawie ewidencji środków trwałych, iż samochód ciężarowy marki [...] stanowił środek trwały spółki "T". Jej zdaniem, taki stan rzeczy zaistniał z tego powodu, że księgowa Spółki ujęła ten zakup w ewidencji środków trwałych, kierując się wartością zakupu oraz tym, że samochody stanowiły narzędzie prowadzenia działalności Spółki. Takiego zaewidencjonowania zakupu dokonała bez konsultacji z właścicielami Spółki. Ponadto, podniosła, że środek ten nie był amortyzowany, a zakup samochodu poprzedzony był umową o jego sprowadzenie przez Spółkę na jej zamówienie, natomiast do faktu istnienia tej umowy organ podatkowy nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji. Strona powołała się także na zapisy w księdze przychodów i rozchodów spółki "T" gdzie wartość nabytego samochodu wpisano w kolumnie "zakup towarów handlowych", co świadczy – w jej ocenie – o jego nabyciu do celów handlowych, a nie jako środek trwały. Zarzuciła również, że nie sprawdzono dokumentacji księgowej Spółki w tym zakresie i, że nie uwzględniono faktu złożenia przez Spółkę korekty deklaracji VAT-7 za czerwiec 2003 r. w dniu 31 stycznia 2005 r.

Dodatkowo, M.S. zarzuciła organowi podatkowemu I instancji przekłamanie, wyprzedzanie faktów oraz mylne stwierdzenie, że spółka "T" w dniu 25 sierpnia 2003 r. posiadała zaległości podatkowe za 2001 r., gdyż w tej dacie decyzja określająca wysokość tych zaległości nie była prawomocna, a co więcej, nadal nie jest prawomocna z uwagi na zaskarżenie utrzymującej ją w mocy decyzji ostatecznej organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Dalej, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że – rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji uznając, że żądanie wznowienia postępowania oparte na przesłance określonej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję), może być skuteczne jedynie wtedy gdy:

- ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, a więc są nowo odkryte lub są po raz pierwszy zgłoszone przez stronę,

- nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej,

- nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne istniejące (w powyższym rozumieniu) w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nieznane organowi mogą jednak stanowić podstawę wznowienia, jeżeli są dla sprawy istotne, a tym samym muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie wywierające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji ostatecznej w jej zasadniczej kwestii. Tymczasem, w rozstrzyganej sprawie, stwierdził organ odwoławczy, podstawę argumentacji strony stanowi pominięcie w prowadzonym postępowaniu okoliczności błędnego zakwalifikowania w firmie "T" samochodu ciężarowego marki [...], jako środka trwałego, a nie jako towaru handlowego i konsekwencje z tego argumentu wynikające.

Dalej, organ ten przyznał, że rzeczywiście zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów spółki "T" na okoliczność nabycia samochodu [...] nie były przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, jednak stan faktyczny uprawniający do oceny, że strona nabyła ten samochód, jako składnik majątku trwałego Spółki, ustalono na podstawie odpowiedniej i wystarczającej dla dokonania takich ustaleń źródłowej dokumentacji księgowej Spółki, tj. ewidencji środków trwałych. Pojazd został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Spółki w dacie przyjęcia go do użytkowania, tj. 12 czerwca 2003 r. Ponadto, od tego środka trwałego dokonano odpisów amortyzacyjnych za miesiące lipiec i sierpień 2003 r., co również wynika z tej ewidencji, a w złożonej deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2003 r. Spółka wykazała opodatkowanie transakcji zakupu samochodu, jako towaru zaliczonego do środka trwałego. Obecne zaś, tj. w dniu 30 stycznia 2005 r., złożenie korekty tej deklaracji przez Spółkę nie zaistniało w dniu wydania decyzji ostatecznej (dnia 8 stycznia 2004 r.), zatem nie wypełnia, podobnie jak dokonanie poprawek (wykreślenia wpisu zakupu z ewidencji środków trwałych), przesłanki wznowienia postępowania, określonej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto, podatkowa księga przychodów i rozchodów nie jest dowodem na okoliczność nabycia przez podatnika środków trwałych, bowiem koszt nabycia ich nie podlega ewidencjonowaniu w tym dokumencie (vide: przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.)), zatem powoływanie się na tę okoliczność nie może prowadzić do uznania, iż w tym zakresie księga stanowi nowy dowód w sprawie. Uzasadnienie decyzji ostatecznej organu podatkowego I instancji wskazuje te fakty. Także – wbrew temu co zarzuca strona – w uzasadnieniu decyzji wskazano na okoliczność przedstawienia organowi w dniu [...] umowy datowanej na [...], zawartej pomiędzy

M.S., a spółką "T" zawierającej zlecenia zakupu samochodu, jednak wobec wyżej przedstawionych okoliczności sprawy oraz faktu, że Spółka nie miała w zakresie swojej działalności gospodarczej obrotu samochodami (jedynie usługi transportowe na zlecenie), stan faktyczny należało ocenić na podstawie dokumentów źródłowych działalności Spółki, uznał organ odwoławczy.

Odnosząc się do zarzutu strony, iż spółka "T" nie posiadała na dzień 25 sierpnia 2003 r. zaległości podatkowych w podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. i wadliwości decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] (w tej dacie wydano decyzję wymiarową w I instancji wobec Spółki, zaś utrzymującą ją w mocy decyzję ostateczną wydano w dniu [...] i doręczono dnia [...] organ wskazał, że na decyzję ostateczną w tej sprawie Spółka złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, którą Sąd postanowieniem z dnia [...] odrzucił. A zauważyć należy, stwierdził dalej organ odwoławczy, że postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności strony, jako nabywcy składników majątku trwałego, za zaległości podatkowe spółki "T" wszczęte zostało postanowieniem z dnia [...] co czyni zadość regulacji zawartej w przepisie art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, stanowiącej, iż postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed doręczeniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Odnosząc się zaś do żądania strony stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, obok żądania zastosowania zwykłego trybu odwoławczego, organ odwoławczy uznał, że żądanie takie nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem nadzwyczajny tryb stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji ostatecznych, a zaskarżona decyzja nie posiada takiego przymiotu.

Rozpoznając żądanie strony wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie orzeczenia o jej odpowiedzialności, jako nabywcy składników majątku trwałego za zaległości podatkowe, do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargi spółki cywilnej "T" na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej odmawiającą Spółce (w trybie wznowienia postępowania) uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako właściwy do rozpoznania tego żądania, decyzją z dnia [...] o Nr [...] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, gdyż – jak stwierdził – zaległości te zostały już uregulowane przez M.S..

Na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] M.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z dnia [...]

zarzucając jej naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. art. 112, 240 § 1 i 306g Ordynacji podatkowej,

- przepisów proceduralnych, a w szczególności art. art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i 272 pkt 3 Ordynacji podatkowej i przez to obrazę przepisów art. 2, art. 7 oraz art. 78 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca złożyła wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji, a także wniosła o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] orzekającej o jej odpowiedzialności, jako nabywcy składników majątku trwałego, za zaległości podatkowe spółki "T".

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ odwoławczy zaskarżoną decyzję wydał w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i na podstawie wadliwie przedstawionych okoliczności zaistniałych w sprawie. W szczególności zaś, skarżąca wskazała, analogicznie jak w odwołaniu z dnia 18 kwietnia 2005 r., iż - zgodnie z jej wiedzą - księgowa spółki "T" wpisała zakup samochodu do ewidencji środków trwałych, jako zakup o dużej wartości i bez konsultacji z właścicielami Spółki, kierując się faktem, iż samochody stanowią narzędzie prowadzenia działalności tej firmy. Ponadto, według skarżącej, samochód nie był amortyzowany, a jedynie figurował w ewidencji środków trwałych. Dokonano wprawdzie odliczenia odpisu amortyzacyjnego od tegoż samochodu, jednak odpis ten nie został zaksięgowany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a następnie został wykreślony z ewidencji (w załączeniu do skargi przedstawiono kserokopię tejże ewidencji). Ponadto, w podatkowej księdze przychodów i rozchodów spółki "T" wartość nabytego pojazdu wpisano w kolumnie zakup towarów handlowych, co świadczy o jego zakupie do celów handlowych, a nie jako środka trwałego. Powyższe okoliczności, według skarżącej, dowodzą, iż pojazd ten nie stanowił środka trwałego Spółki i, że wystąpiły okoliczności, o których mowa jest w przepisie art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca zauważyła, że organ podatkowy I instancji nie opisał dokumentacji przedsiębiorstwa "T" w zakresie uzyskanego przychodu ze sprzedaży samochodu, a na podstawie przepisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów księguje się odpisy amortyzacyjne środków trwałych jako koszt uzyskania przychodu, natomiast w momencie sprzedaży tego środka, koszt stanowi niezamortyzowana wartość środka trwałego. W konkluzji więc skarżąca podniosła, że w związku z faktem, iż pojazd ten zakupiono do Spółki w czerwcu 2003 r., to do chwili jego sprzedaży, która nastąpiła w sierpniu 2003 r., możliwe było wyliczenie i zaewidencjonowanie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] odpisów amortyzacyjnych oraz w sierpniu niezamortyzowanej części tego samochodu, tj. kwoty [...].

Dalej skarżąca podniosła, że z udostępnionej jej dokumentacji spółki "T"wynika, iż w jej księgach widnieje jedynie zakup w kolumnie zakupu towarów handlowych (poz. 380 księgi) i sprzedaż w kolumnie sprzedaży (poz. 525). Brak jest natomiast innych wydatków świadczących o eksploatacji samochodu, np. ubezpieczenia.

Ponadto, skarżąca zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji brak jest informacji o sposobie zaewidencjonowania samochodu ciężarowego w Spółce oraz o fakcie wyliczenia od niego amortyzacji, która jednak nie została zaksięgowana. W opinii skarżącej, okoliczność ta ewidentnie narusza zasadę zawartą w przepisie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczącą obowiązku organu podatkowego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Polemizując dalej z zawartą w zaskarżonej decyzji tezą, iż spółka "T" nie posiadała uprawnień do handlu samochodami, skarżąca wskazała, iż stroną niniejszego postępowania jest jej przedsiębiorstwo "E", a umowę o dostawę samochodu do działalności gospodarczej zawarła w dobrej wierze i nie brała pod uwagę, jaki podmiot sprowadza ten pojazd. Tym samym, zakwestionowała ona przywołanie braku wpisu w Ewidencji Działalności Gospodarczej w odniesieniu do obrotu samochodami spółki "T".

Dodatkowo, skarżąca wskazała, że organy podatkowe pominęły dowód w sprawie w postaci umowy o dostawę samochodu z dnia 30 sierpnia 2002 r., z której jednoznacznie wynika, iż firma "T" zakupiła samochód [...] w celach handlowych i, że nie uwzględniły również faktu, iż w dniu [...] Urząd Skarbowy wystawił spółce "T" zaświadczenie nr [...] o braku zaległości podatkowych, wydane na wniosek tej Spółki.

Ponadto, skarżąca wskazała także na okoliczność złożenia przez Spółkę korekty deklaracji VAT-7 za czerwiec 2003 r. w dniu [...], w związku z błędnym jej pierwotnym wypełnieniem przez księgową Spółki, która to okoliczność nie miała jednak znaczenia dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki "T" w zakresie podatku od towarów i usług.

Według skarżącej, spółka "T" w dniu wydania decyzji orzekającej o jej odpowiedzialności za zaległości tejże Spółki, nie posiadała takich zaległości za 2001 r., tak więc orzekanie o jej odpowiedzialności za nieistniejące do dnia dzisiejszego zobowiązania jest - jak uznała - bezskuteczne.

W konkluzji, skarżąca stwierdziła, że zaistniały w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego określone w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem ujawnione zostały w sprawie nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, istotne dla sprawy i mające wpływ na odmienne, od kwestionowanego, rozstrzygnięcie, a wywołujące konieczność uchylenia decyzji ostatecznej w całości.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuję:

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnych, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez siebie ostatecznych decyzji podatkowych w trybie nadzwyczajnym.

Jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych jest, unormowana w przepisach art. 240-246 Ordynacji podatkowej, instytucja wznowienia postępowania podatkowego. Jej celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w przepisie art. 240 Ordynacji podatkowej. Jedną z podstaw wznowienia, wymienioną w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jest ujawnienie się nowych dowodów lub okoliczności, istotnych dla sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który tę decyzję wydał. A zatem, jak z powyższego unormowania wynika, wzruszenie decyzji z tej przyczyny będzie możliwe jeżeli:

1) wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania,

2) dowody lub okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie,

3) dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji,

4) dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję.

Skarżąca składając wniosek z dnia [...], inicjujący postępowanie podatkowe w trybie nadzwyczajnym, oparła go na założeniu, że od momentu wydania decyzji ostatecznej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dacie wydania decyzji, tj.:

- że samochód ciężarowy marki [...] nabyty został jako towar handlowy do prowadzonej przez nią firmy "E",

- że do dnia zakupu tego samochodu ([...]) od spółki "T" decyzja dotycząca zaległości podatkowych tej Spółki nie była ostateczna, a więc nie istniały zaległości rodzące jej odpowiedzialność,

- że zaległość podatkowa spółki "T" wynikała z decyzji wydanej na podstawie przepisu niezgodnego - według Trybunału Konstytucyjnego - z ustawą zasadniczą, co potwierdzają, według niej, wyroki tego Trybunału z dnia 27 kwietnia 2004 r., dnia 11 maja 2004 r. oraz z dnia 8 czerwca 2004 r.

W odwołaniu natomiast od decyzji organu podatkowego I instancji, skarżąca podniosła dodatkowy argument w postaci nowego – jej zdaniem – dowodu, tj. faktu złożenia przez spółkę "T" w dniu [...] korekty deklaracji VAT-7 za czerwiec 2003 r., w związku z błędnym jej pierwotnym wypełnieniem przez księgową Spółki.

Oceniając powyższe okoliczności, słusznie organy podatkowe uznały, że nie spełniają one przesłanek do tego, aby stwierdzić, że – w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – są to nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej, a nieznane organowi, który wydał decyzję ostateczną. W szczególności zaś, prawidłowo organy te ustaliły, że samochód [...] nabyty został przez spółkę "T" nie jako towar handlowy, lecz jako środek trwały, co potwierdza przeprowadzona analiza dokumentacji źródłowej tej Spółki, tj. ewidencja środków trwałych, do której pojazd ten został wprowadzony z dniem przyjęcia go do użytkowania – [...], a także fakt dokonywania od tego środka trwałego odpisów amortyzacyjnych za miesiące lipiec i sierpień 2003 r., jak również wykazanie w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2003 r. opodatkowania transakcji zakupu tego pojazdu jako towaru zaliczonego do środków trwałych. Natomiast złożenie korekty deklaracji VAT-7 za czerwiec 2003 r. przez spółkę "T" w dniu 20 stycznia 2005 r., prawidłowo ocenił organ odwoławczy, jako okoliczność (w istocie dowód), która nie istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego, a więc jako niespełniającą wymogów przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Także, ustalenie przez organy podatkowe, że zakresem działalności gospodarczej Spółki była tylko działalność transportowa wykonywana na zlecenie, również potwierdza, że Spółka zakupiła ten pojazd dla potrzeb własnej działalności gospodarczej. Dodatkowo, do argumentacji organów podatkowych, można także dodać, że z dokumentów celnych załączonych do akt sprawy (k-13-18) nie wynika, aby import tego pojazd dokonany został na zlecenie skarżącej – przeciwnie, z dokumentacji celnej wynika, że pojazd sprowadziła w dniu 7 października 2002 r. spółka "T". Powoływana natomiast przez skarżącą umowa (nienazwana), datowana na dzień 30 sierpnia 2002 r., zawarta pomiędzy skarżącą, a spółką "T", na mocy której Spółka miała zakupić na rzecz skarżącej samochód [...] i sprowadzić go z Niemiec na teren Polski, nie stanowi wystarczającego przeciwdowodu dla powyższych ustaleń organów podatkowych. Także niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodów spółki "T" kosztów ubezpieczenia tego pojazdu, nie dowodzi, że pojazd ten nie był środkiem trwałym Spółki.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że w Spółce dokonano wprawdzie odliczenia odpisu amortyzacyjnego od tegoż samochodu, jednak odpis ten nie został zaksięgowany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a następnie został wykreślony z ewidencji, należy wskazać, że – jak uczynił to już w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy – podatkowa księga przychodów i rozchodów nie jest dowodem nabycia przez podatnika środków trwałych, gdyż koszt ich nabycia nie podlega ewidencjonowaniu w tym urządzeniu ewidencyjnym, co wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.), jak też z wcześniej obowiązującego aktu prawnego w tym zakresie.

Również podnoszony w skardze zarzut nieodniesienia się przez organy podatkowe w zaskarżonej decyzji do księgowań lub ich braku w podatkowej księdze przychodów i rozchodów spółki "T" w szczególności zaś do zapisów pozycji [...] księgi Spółki, co miałoby świadczyć o tym, że samochód [...] został zakupiony jako towar handlowy przez Spółkę, jest nieuprawniony, gdyż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji na stronach 4 (in fine) – 5 wprost odniósł się do tego zarzutu i wyjaśnił przyczyny uznania zakupu tego pojazdu, jako środka trwałego Spółki.

I, aczkolwiek Naczelnik Urzędu Skarbowego w swojej decyzji ostatecznej z dnia 8 stycznia 2004 r. wprost nie odniósł się w jej uzasadnieniu do kwestii oceny zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów spółki "T", to jednak stan faktyczny uprawniający organy podatkowe do wyrażenia oceny, że skarżąca nabyła samochód [...] jako środek trwały, a nie towar handlowy, nie zmienił się, a organy podatkowe poczyniły ustalenia na podstawie tej samej dokumentacji, która była podstawą wydania decyzji ostatecznej z dnia 8 stycznia 2004 r.

Zarzut natomiast nieuwzględnienia przez organy podatkowe treści zaświadczenia z dnia [...] Nr [...] Urzędu Skarbowego, wystawionego spółce "T", o braku zaległości podatkowych, wydanego na wniosek tej Spółki, co – jak należy wnosić z treści zarzutów skargi – stanowi o naruszeniu przepisów art. 306g i 112 § 6 Ordynacji podatkowej, przewidujących, że organy podatkowe, za zgodą zbywającego, wydają na wniosek nabywcy, o którym mowa w art. 112 § 1, zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych zbywającego (art. 306g §1), w którym określają wysokość zaległości podatkowych zbywającego na dzień wydania zaświadczenia (art. 306g §2), a nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu, o którym mowa jest w przepisie art. 306g (art. 112 § 6), jest nieuzasadniony, gdyż to w/w zaświadczenie nie zostało wystawione przez organ podatkowy na wniosek skarżącej i za zgodą Spółki, jak wymaga tego przytoczony przepis, lecz na wniosek Spółki, jak również w terminie prawie rok poprzedzającym nabycie przez skarżącą od Spółki samochodu [...]. Tak więc, możliwość wyłączenia odpowiedzialności skarżącej, jako nabywcy składnika majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, za zaległości podatkowe zbywcy, jest wykluczona.

Kolejny zarzut skarżącej, iż w dniu wydania decyzji orzekającej o jej odpowiedzialności za zaległości spółki "T.", tj. w dniu [...]. Spółka ta nie posiadała takich zaległości za 2001 r., tak więc orzekanie o jej odpowiedzialności za nieistniejące do dnia dzisiejszego zobowiązania jest – jak uważa – bezskuteczne, także nie jest uprawniony, a przede wszystkim wadliwie sformułowany, bowiem data wydania decyzji orzekającej o jej odpowiedzialności nie jest miarodajna dla oceny możliwości orzeczenia o jej odpowiedzialności. Takim momentem jest chwila wszczęcia postępowania podatkowego wobec niej, jako nabywcy składników majątku trwałego zbywcy, co wynika wprost z przepisu art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. A – jak wynika to z prawidłowo poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych organów podatkowych – decyzja określająca Spółce "T." zobowiązania podatkowe za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. została wydana: w I instancji w dniu [...], w II instancji w dniu [...], i doręczona Spółce w dniu [...], a skarga na tę decyzję ostateczną została odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w dniu [...]. Także podjęta przez Spółkę próba wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym (wznowienie postępowania) nie powiodła się, gdyż w końcowym rezultacie skarga na decyzję ostateczną została prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 grudnia 2005 r. o sygn. akt I SA/Sz 206/05 oddalona.

Jak więc wynika z powyższego przedstawienia, postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej, jako nabywcy składników majątku trwałego, za zaległości podatkowe spółki "T" wszczęte postanowieniem z dnia [...] nie narusza regulacji określonej w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, gdyż nie zostało wszczęte przed doręczeniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego zbywcy majątku przedsiębiorstwa.

Przedstawione wyżej okoliczności potwierdzają, że organy podatkowe właściwie oceniły przesłanki wznowienia wskazane przez skarżącą, jako niedające podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej orzekającej o jej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe zbywcy składników majątku trwałego przedsiębiorstwa, po prawidłowym przeprowadzeniu wznowionego postępowania, gdyż przywołane przez skarżącą okoliczności nie były nowymi, nieznanymi organowi w dniu wydania decyzji, ani też istotnymi. Nowy zaś dowód w postaci korekty deklaracji VAT-7, złożonej przez Spółkę w dniu [...] nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Podnieść również należy, że przepis regulujący wznowienie postępowania, na podstawie przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie przewiduje przesłanki umożliwiającej uchylenie ostatecznej decyzji z powodu nowej argumentacji strony, zmierzającej do odmiennej oceny okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Mając na uwadze przedstawioną argumentację, nie można zgodzić się z zarzutami naruszenia prawa przez organy podatkowe, poprzez uchybienie przepisom art. 121 § 1, art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji także wskazanym przez skarżącą przepisom Konstytucji RP. Organy podatkowe nie naruszyły zasad naczelnych prowadzenia postępowania podatkowego i prowadziły je w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie było prowadzone zgodnie z ustalonymi regułami, merytorycznie było także poprawne, jak również uzasadnienie faktyczne decyzji było pełne i odzwierciedlało należycie zebrany materiał dowodowy, co też, w konsekwencji pozwoliło Sądowi na ocenę decyzji pod kątem jej zgodności z prawem.

Przywołany zaś przez skarżącą przepis art. 272 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie mógł zostać naruszony przez organy podatkowe, gdyż dotyczy on postępowania sprawdzającego, uregulowanego w Dziale V Ordynacji podatkowej, którego to postępowania organy podatkowe w analizowanej sprawie nie prowadziły.

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, należało – na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzec jak w sentencji.