Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1126/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw z  art. 197  par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej z dnia 9 lipca 2018 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2018 r. sygn. akt SA/Wr 1126/17 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi J. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesyłkę zawierającą odpis w/w postanowienia awizowano dwukrotnie 2 i 10 maja 2018 r. Urząd pocztowy wydał przesyłkę 17 maja 2017 r. W dniu 24 maja 2018 r. strona nadała

w urzędzie pocztowym zażalenie na w/w postanowienie Sądu.

Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem

z dnia 4 czerwca 2018 r. odrzucił w/w zażalenie strony skarżącej z uwagi na uchybienie terminowi do jego wniesienia. Powołując się na art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wskazał,

że przesyłkę należało uznać za skutecznie doręczoną w dniu 16 maja 2018 r. i od tej daty należało liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie

w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji, który upłynął w dniu 23 maja 2018 r. Z uwagi na wniesienie przez stronę skarżącą zażalenia dopiero w dniu 24 maja 2018 r., zażalenie podlegało odrzuceniu, jako wniesione po terminie.

Jak wynika z akt sprawy, postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2018 r.

w przedmiocie odrzucenia zażalenia skarżący odebrał faktycznie w dniu 2 lipca 2018 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 68 akt sądowych) widnieje adnotacja urzędu pocztowego, iż w dniu 15 czerwca 2018 r. przesyłkę pozostawiono w urzędzie pocztowym (pierwsze awizo).

Od postanowienia Sądu w przedmiocie odrzucenia zażalenia z dnia 4 czerwca 2018 r. skarżący w dniu 9 lipca 2018 r. wniósł zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia J. Ł. podniósł, że w związku z odebraniem postanowienia Sądu o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w dniu 17 maja 2018 r. i wniesieniem zażalenia w dniu 24 maja 2018 r., zachował siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie. W ocenie strony skarżącej nieprawidłowym wobec powyższego było wydanie przez Sąd postanowienia o odrzuceniu zażalenia. Do zażalenia skarżący dołączył również dwie koperty (w których nadesłano w/w postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – k. 71 i 72 akt sądowych), dokument awizo (k. 73 akt sądowych ) oraz dowód uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia.

Ponadto, w związku z dostrzeżonymi nieprawidłowościami, Sąd w skierował

do Poczty Polskiej S.A. pismo informujące o prawidłowym trybie dokonywania doręczeń

w myśl przepisów przewidzianych w p.p.s.a., przedstawiając jednocześnie do wglądu awizo załączone przez stronę skarżącą do wywiedzionego zażalenia. W odpowiedzi

na powyższe pismo, Poczta Polska S.A. wskazała, że awizo zostało wystawione przez Urząd Pocztowy W., zaś przesyłka której dotyczyło awizo, została odnotowana w systemie jako nadana w postępowaniu cywilnym, którą to wydano do doręczenia

w dniu 15 czerwca 2018 r. W sprawie doręczono dwa awiza – jedno w dniu 15 czerwca 2018 r., zaś drugie w dniu 25 czerwca 2017 r. W dniu 2 lipca 2018 r. przesyłka została wydana adresatowi J. Ł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zażalenie należało odrzucić.

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.: dalej - p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest odrzucenie zażalenia. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Należy stwierdzić, że strona wniosła zażalenie po terminie.

Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 1126/17, w dniu 2 lipca 2018 r. odebrał skarżący. Niemniej jednak z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 68 akt sądowych), z pisma Poczty Polskiej S.A. (k. 84 akt sądowych) oraz z koperty załączonej przez stronę skarżącą do zażalenia z dnia 9 lipca 2018 r. (k. 72 akt sądowych) wynika, że pierwsza próba doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2018 r. nastąpiła w dniu 15 czerwca 2018 r. Powtórne awizo zostało dokonane w dniu 25 czerwca 2018 r. (co wynika z w/w koperty oraz pisma Poczty Polskiej S.A.).

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni

w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2.

Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

W sprawie, przesyłkę zawierającą zaskarżone postanowienie awizowano

i pozostawiono w urzędzie pocztowym w dniu 15 czerwca 2018 r. Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. jej doręczenie uważa się za skuteczne po upływie 14 dni od pozostawienia

w urzędzie, a więc w dniu 29 czerwca 2018 r. (piątek) i od tego dnia biegł 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia. Termin do wniesienia zażalenia upłynął więc 6 lipca 2018 r. (piątek). Strona wnosząc zażalenie w dniu 9 lipca 2018 r., uchybiła zatem

7-dniowemu terminowi do jego wniesienia.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Na marginesie odnieść się jednak należy do zagadnienia doręczeń dokonywanych w niniejszej sprawie. Jeżeli chodzi o doręczenie postanowienia Sądu

z dnia 4 czerwca 2018 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia wskazać należy,

że z treści załączonego przez stronę skarżącą dokumentu awizo (k. 73 akt sądowych) wynika, że urząd pocztowy w treści tego dokumentu wskazał na możliwość odbioru przesyłki do dnia 2 lipca 2018 r. W kontekście znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w szczególności pisma Sądu skierowanego do Poczty Polskiej S.A. oraz odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. z dnia 19 września 2018 r. wątpliwości nie może budzić fakt, że w przedmiocie doręczenia przesyłki zawierającej omawiane postanowienie zaistniały nieprawidłowości tj. w awizo (k.73 akt sądowych) wskazano błędny termin końcowy, w którym możliwe byłoby odebranie przesyłki w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z przepisami przewidzianymi w powoływanej powyżej ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.: dalej - p.p.s.a.). W kontekście powyższego stwierdzić należy, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że skarżący sugerując się treścią dokumentu awizo, odebrał przesyłkę po terminie wskutek błędnego przeświadczenia, że dzień 2 lipca 2018 r. jest ostatnim dniem z 14 – dniowego terminu złożenia pisma w placówce pocztowej w przypadku niemożności doręczenia jej pod wskazanym adresem.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że strona skarżąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma możliwość zwalczania nieprawidłowości co do zaistnienia których nie ponosi winy, jeśli nieprawidłowości te powodują stwierdzenie uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności. Zgodnie z art. 86 i art. 87 p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokona jednocześnie czynności, dla której określony był termin, oraz gdy we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu.

Po pierwsze, wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni, od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jest to podstawowy warunek wniosku, badany przez Sąd w pierwszej kolejności. Ustaleniu podlega moment, w którym faktycznie tj. w sensie obiektywnym, ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania czynności. W tym zakresie Sąd analizując zachowanie w/w warunku opiera się na twierdzeniach wnioskodawcy popartych dowodami. Dopiero pozytywny wynik przeprowadzonej w tym zakresie analizy powoduje, że Sąd w dalszej kolejności przystępuje do merytorycznego badania wniosku. Po drugie, wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć dokonując jednocześnie czynności, której nie dokonano w terminie. Powyższe oznacza, że najpóźniej w momencie złożenia wniosku o przywrócenie terminu dokonać należy uchybionej czynności. Po trzecie, wnosząc o przywrócenie terminu, skarżący winien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie okoliczności nie jest tożsame z wymogiem udowodnienia okoliczności faktycznych przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie jest to ułatwione postępowanie dowodowe, zmierzające do uwiarygodnienia twierdzeń wnioskodawcy. O braku winy można mówić w przypadku stwierdzenia, że niemożliwe było dopełnienie obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. przeszkody tak trudnej, że strona nie mogła jej usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślenia wymaga, że wszystkie powyższe warunki muszą być spełnione łącznie.

W kontekście stwierdzonych nieprawidłowości związanych z doręczeniem w/w postanowienia Sądu z dnia 4 czerwca 2018 r. uzasadnione wątpliwości może budzić również doręczenie w/w postanowienia Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. Wątpliwości strony w tym zakresie, o ile takie zaistniały w sprawie, Sąd będzie mógł rozważać dopiero w wyniku złożenia przez stronę skarżącą stosowanego wniosku, co podkreślono powyżej.