Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 949/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 roku sprawy ze skargi B. P.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 949/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu zażalenia B. P. – W., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i umorzyło postępowanie I instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Zawiadomieniem z dnia 20 stycznia 2016 r. Prezydent Miasta S. poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi gminnej – ul. A na wysokości posesji nr 7A w S., polegającego na usytuowaniu budynku mieszkalnego w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Następnie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15. 522,24 zł, z tytułu w/w zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej analizy stanu zagospodarowania pasa drogowego ul. A stwierdzono, że część budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy tej ulicy znajduje się na działce o nr ewidencyjnym 372, obręb nr 6, stanowiącej pas drogowy drogi gminnej – ul. A. W następstwie wszczętego postępowania administracyjnego, na mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...], dokonano podziału działki nr 372, w celu odsprzedania zajętych części nieruchomości, właścicielom działek przylegających, których budynki usytuowane są w pasie drogowym. W wyniku przeprowadzonego postępowania wydzielone zostały działki o nr: 372/1, 372/2, 372/3, 372/4, 372/5. Zgodnie z treścią w/w decyzji nowo powstała działka nr 372/1 miała utworzyć jedną nieruchomość z działką ewidencyjną nr 367 – stanowiącą własność skarżącej. Następnie, w celu uregulowania istniejącego stanu prawnego do skarżącej skierowana została propozycja o odsprzedaży działki nr 371/1. Z uwagi na brak odzewu wszczęte zostało, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) – dalej: u.d.p., postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi, zakończone wymierzeniem przedmiotowej kary pieniężnej.

Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia strona skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 14, art. 35, art. 36, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 §1 i § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasad ogólnych k.p.a., w tym zasady praworządności, obiektywności, zaufania obywateli do organów państwa, zasady informowania strony, szybkości postępowania, zasady pisemności, niewłaściwe zebranie i ocenę materiału dowodowego sprawy, jak również wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 40 ust. 6 i ust. 12 u.d.p. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekło o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] i umorzyło postępowanie organu I instancji. Powołując przepisy art. 40 ust. 1u.d.p. Kolegium wskazało, iż zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową , remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej, z wyłączeniem sytuacji zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, ust. 2a lub 2c u.d.p. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zezwolenie o którym mowa w ust. 1 dotyczy między innymi umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi bądź bez zawarcia umowy podlega sankcji – karze pieniężnej, wymierzanej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 , ust. 4- 6 u.d.p.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż ściana frontowa budynku mieszkalnego oraz prowadzące do niego schody, posadowionego na należącej do skarżącej działce ewidencyjnej nr 367, umiejscowione zostały z przekroczeniem granicy działki nr 372/1 stanowiącej własność gminy Miasto S. Niemniej jednak w ocenie Kolegium stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie pozwalał na nałożenie na stronę kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 40 ust. 12 u.d.p. W sprawie nie doszło bowiem do spełnienia podstawowej przesłanki nałożenia kary pieniężnej, tj. zajęcia pasa drogowego. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są: droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast w niniejszej sprawie, na co wskazywał także organ I instancji w piśmie z dnia 7 września 2016 r., z załączonej do akt sprawy książki drogi prowadzonej dla odcinka ul. A, o której mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz.U. z 2005 r. Nr 67 poz. 582), stanowiącej jeden z dokumentów, na postawie którego należało dokonać ustaleń dotyczących parametrów pasa drogowego wynika, iż pas drogowy ul. A, na odcinku od ul.B do ul.C ma szerokość 8 m i nie obejmuje działki o nr ewidencyjnym 372/1. Powyższe potwierdza również przedłożona na żądanie organu odwoławczego dokumentacja, w tym mapa obrazująca przebieg granicy pasa drogowego ul. A, w skali 1:500. Tym samym uznać należało, że w sprawie nie doszło do umieszczenia w pasie drogowym obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami ruchu drogowego, skutkującego nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Powyższe skutkowało uchyleniem decyzji z dnia 25 maja 2016 r. i umorzeniem postępowania I instancji.

Kwestionując wydane rozstrzygnięcie, w części dotyczącej stwierdzenia umiejscowienia ściany frontowej budynku skarżącej oraz schodów do niego prowadzących z naruszeniem granicy działki nr 372/1, B. P.-W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonych we wskazanych przepisach zasad: praworządności, prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz wydanie decyzji, której uzasadnienie narusza wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Uzasadniając strona skarżąca zakwestionowała ustalenia organów administracji, co do posadowienia części należącego do niej budynku mieszkalnego na działce należącej do gminy Miasto S. W ocenie skarżącej powołane przez organ mapy zawarte w operatach technicznych z lat 2009, 2013 oraz 2015, które to mapy nie zostały załączone do akt sprawy, jak i wskazane przez organ wyjaśnienia bliżej nieokreślonego pracownika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w S. nie pozwalają na uznanie stanowiska organu za prawidłowe. Przeczą temu także posiadane przez skarżącą mapy sporządzone w roku 1999 oraz w roku 2001, potwierdzone przez w/w Powiatowy Ośrodek Dokumentacji, z których nie wynika, aby ściana frontowa budynku skarżącej usytuowana była poza granicami jej działki o nr 367. Ponadto w ocenie skarżącej, zmienne stanowisko organu I instancji, co do charakteru działki ewidencyjnej nr 372 (a następnie nr 372/1), która ostatecznie nie została uznana za pas drogowy, wskazuje, iż usytuowanie budynku pozostawało bez znaczenia dla sprawy, gdyż brak było podstaw do prowadzenia postępowania związanego z zajęciem pasa drogowego. Postępowanie to było zatem bezprzedmiotowe od samego początku czego organ odwoławczy nie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się również do kwestii, czy decyzja organu i instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, o co skarżąca wnosiła w toku postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] orzekająca o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nakładającej na B. P. – W. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz o umorzeniu postępowania I instancji.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a.

Natomiast istotą sporu pozostaje prawidłowość stanowiska organu odwoławczego w części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odnoszącej się do stwierdzonego przez organy faktu posadowienia części budynku mieszkalnego skarżącej (ściany frontowej wraz ze schodami prowadzącymi do budynku) z naruszeniem granicy nieruchomości działki nr 372/1, należącej do gminy Miasta S.

Stosownie do treści art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzje, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego przez organ odwoławczy, na podstawie powołanego wyżej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ drugiej instancji stwierdzi, iż zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania i co najważniejsze bezprzedmiotowość postępowania musi istnieć przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Innymi słowy zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zakresie umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy uzasadniały wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czyli w sytuacji, gdy nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego powodujący brak podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy, co do jej istoty. Natomiast jeżeli bezprzedmiotowość zachodzi już po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji, to oznacza, że jej skutki rozciągają się wyłącznie na postępowanie odwoławcze, to w takiej sytuacji organ drugiej instancji powinien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. tj. umorzyć postępowanie odwoławcze.

Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., I OSK 967/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., II SA 428/01 – www.cbois.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Jak już bowiem wcześniej wskazano uchyloną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o nałożeniu na skarżąca, na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) – dalej: u.d.p., kary pieniężnej w wysokości 15. 522, 24 zł z tytułu zajęcia, bez zgody zarządcy drogi pasa drogowego ul. A w S., poprzez posadowienie na nim części budynku mieszkalnego skarżącej (ściany frontowej oraz schodów prowadzących do budynku). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.d.p. pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są: droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, ust. 2a, ust. 2c (art. 40 ust. 1 u.d.p). Natomiast w myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, ust. 2a, ust. 2c zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 u.d.p. Z treści powyżej przywołanych regulacji wynika zatem, iż wymierzana na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. kara pieniężna jest sankcją za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Decyzja wydawana w tym przedmiocie jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał on świadomość, że na zajęcie pasa drogowego powinien mieć zezwolenie. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest faktyczne zajęcie pasa drogowego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r., II GSK 2326/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r., VI SA/Wa 69/16 – www.cbois.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności książka drogi dla odcinka ul. A, której obowiązek prowadzenia wynika z § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz.U. z 2005 r. Nr 67 poz. 582), stanowiąca jeden z dokumentów pozwalających na dokonanie ustaleń w zakresie parametrów pasa drogowego (między innymi przebieg linii granicznych pasa drogowego), pozwala w sposób bezsporny stwierdzić, iż pas drogi ul. A w S. nie obejmuje działki ewidencyjnej nr 372/1. Powyższe stwierdzenie potwierdza również stanowisko organu I instancji, wyrażone załączonym do akt administracyjnych piśmie z dnia 7 września 2016 r., zawierającym jednocześnie wniosek o umorzenie wszczętego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W związku z powyższym w ocenie Sądu za prawidłowe uznać należało stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z którym fakt posadowienia części budynku skarżącej z przekroczeniem granicy należącej do gminy Miasta S. działki nr 372/1 nie stanowiło podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na skarżąca kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Skoro wskazana powyżej działka 372/1 nie stanowi pasa drogowego ul. A., to w sprawie nie wystąpiła ustawowa przesłanka nałożenia tej sankcji, tj. nie doszło do faktycznego zajęcia pasa drogowego. Tym samym uznać należy, że przed wydaniem rozstrzygnięcia organu I instancji w sprawie, wystąpiła okoliczność skutkująca bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, co skutkowało uchyleniem wydanej w sprawie decyzji i umorzeniem postępowania pierwszoinstancyjnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte zostało, iż wyrażony w art. 6 k.p.a. obowiązek działania organów na podstawie prawa oznacza prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonaniu subsumpcji oraz niewadliwe ustalenie następstw prawnych. Powyższy wymóg odnosi się zarówno do stosowania norm prawa materialnego jak i procesowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2016r., III SA/Kr 670/16; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2008 r., II SA/Rz 246/08 – www.cbois.nsa.gov.pl). Określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada nadto na organy administracji obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności sprawy związanych z daną sprawą, co urzeczywistnia się poprzez wyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego oraz dokonanie oceny jego znaczenia i wartości (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2016 r., II SA/Bd 229/16- www.cbois.nsa.gov.pl). Zawarta natomiast w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 marca 2015 r., II SA/Go 78/15 – www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie naruszyło wyżej wymienionych zasad postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, w wyniku którego stwierdzono, iż w stosunku do skarżącej brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa ruchu drogowego bez zezwolenia jego zarządcy. W wyniku powyższych ustaleń, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w powołanych wyżej przepisach, a w szczególności: oznaczenie organu, który ją wydał, oznaczenie stron postępowania, rozstrzygnięcie, wskazanie podstawy prawnej, uzasadnienie prawne i faktyczne oraz pouczenie, co do możliwości jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Natomiast, co do prawidłowości kwestionowanych przez skarżącą ustaleń organów administracji w zakresie naruszenia granicy działki ewidencyjnej nr 372/1 wskazać należy, iż okoliczności te pozostają bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia i winny być rozstrzygane w odrębnych postępowania przez właściwe organy czy też sądy powszechne.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

d.j.