Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 876/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Sygn.akt II OSK 876 /05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr), Anna Łuczaj, Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 931/04 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę kasacyjną 2. przyznaje do Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adw. J. B. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych plus 22% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2005 r . sygn. akt III SA./Łd 931/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi K. W. skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2004 r Nr w przedmiocie wymeldowania , uchylił zaskarżoną decyzję .

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :

Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 87 z 2001 r. poz.960 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu K. W. z pobytu stałego w Ł. przy ulicy R.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż w dniu 9 lipca 2004 r. A. W. złożyła wniosek o wymeldowanie byłego męża K. W. z pobytu stałego przy ul. R. Nieruchomość tę A. i K. W. nabyli w 1999 r. W dniu 15 maja 2002 r. z chwilą otrzymania rozwodu K. W. opuścił tę nieruchomość i przeprowadził się do mieszkania , które odziedziczył po rodzicach. Od tego czasu nie zamieszkuje on przy ul. R.

Zgodnie z treścią art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. osoba, która opuszcza miejsce stałego pobytu ma obowiązek wymeldowania się najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Niewykonanie tego obowiązku zobowiązuje organ administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu. K. W. jak zaznaczono od ponad dwóch lat nie zamieszkuje przy ul. R. mimo, że jest tam zameldowany. Obecnie próbował się on tam wprowadzić wraz z aktualną żoną J. W. co doprowadziło do konfliktu z A. W. W ocenie organu administracji spełnione zostały przesłanki do wymeldowania K. W. określone w art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożył K. W. i wnosząc o jej uchylenie podniósł , iż w dniu 9 lipca 2004 r. była żona wymieniła zamki w drzwiach oraz przy furtce na nieruchomości przy ul. R. Tym samym uniemożliwiła mu dostanie się do mieszkania gdzie dotychczas przebywał wraz ze swoją obecną żoną i gdzie posiadał wszystkie swoje rzeczy. W dniu 21 lipca 2004 r. złożył pozew o przywrócenie naruszonego posiadania. W mieszkaniu przy ul. R. zostawił sprzęt RTV, artykuły gospodarstwa domowego oraz rzeczy osobiste i dokumenty. W 2002 r. nie miał zamiaru trwałego opuszczenia miejsca zameldowania a jedynie na pewien okres czasu. Obecnie został pozbawiony możliwości korzystania z mieszkania mimo, że jest jego współwłaścicielem.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . Powołując się na przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono , że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby , która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wyjaśniono , że opuszczenie miejsca stałego pobytu musi mieć charakter dobrowolny zaś pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejscem stałego pobytu osoby jest miejsce , w którym znajduje się jej centrum życiowe zaś zamieszkiwanie w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych.

W ocenie organu odwoławczego w maju 2002 r. K. W. dobrowolnie opuścił nieruchomość przy ul. R. Opuszczenie to wynikało z jego własnej woli i miało charakter definitywny. Przez okres dwóch lat nie podejmował żadnych działań zmierzających do powrotu do spornego lokalu. Dopiero w kwietniu 2004 r. oświadczył A. W., że zamierza powrócić do tego lokalu zaś w dniu 6 lipca 2004 r. próbował wprowadzić się do spornego mieszkania. A. W. faktycznie w dniu 10 lipca 2004 r. wymieniła zamki w drzwiach lecz uczyniła to w obawie o bezpieczeństwo własne i swojego syna gdyż były mąż groził jej śmiercią. Skoro wymiana zamków miała miejsce dopiero po dwóch latach od opuszczenia lokalu przez K. W. to nie ma związku przyczynowego pomiędzy wymianą zamków a opuszczeniem mieszkania przez odwołującego. Okoliczność, iż K. W. po dwóch latach zgłosił chęć powrotu do spornego lokalu w ocenie organu nie zmienia faktu, że opuszczenie przez niego lokalu miało charakter dobrowolny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję złożył K. W. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu administracji I instancji podniósł , iż podejmował próby powrotu do lokalu lecz były one bezskuteczne z uwagi na zachowanie A. W. Udało mu się wejść do lokalu wraz z rzeczami dopiero w lipcu 2004 r. Była żona wymieniła jednak zamki uniemożliwiając mu wejście na teren nieruchomości. W momencie złożenia wniosku o jego wymeldowanie skarżący zamieszkiwał w spornym lokalu. W dniu 10 lipca 2004 r. nie opuścił on dobrowolnie spornego mieszkania lecz został do tego zmuszony przez wymianę zamków przez byłą żonę. Do tego dnia korzystał on z urządzeń mieszkania, nocował w nim, spędzał w nim wolny czas i zaspakajał swoje funkcje życiowe. Organy administracji wydając decyzje winny oprzeć się na stanie faktycznym w dacie orzekania a w tym dniu nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania K. W.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art.145 § 1 pkt .1 lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylając zaskarżoną decyzje uznał , że skarga jest uzasadniona.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jak zauważono stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz. U. nr 32 z 1984r. poz.174 ze zm./. Zgodnie z teścia art. 15 ust. 2 wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z wymienionego przepisu wynika, iż do wymeldowania osoby konieczne jest spełnienie przesłanki opuszczenia przez nią miejsca stałego pobytu i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z treścią art.6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejscem pobytu stałego jest lokal ,w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy życiowe, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu I instancji organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego a mianowicie art. 7, 77 § 1, 80 i 97 § 1 pkt.4 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wyniki sprawy. Przede wszystkim jak wyjaśniono organy administracji nie uwzględniły stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż organ administracji rozpatrując podanie winien oprzeć się na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dacie rozstrzygnięcia. Rozpoznanie sprawy winno nastąpić w oparciu o ustalenia faktyczne z daty wydania decyzji i ustalenia z tej daty są miarodajne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślono , że organy administracji rozstrzygając sprawę nie oparły się na stanie faktycznym istniejącym w dacie orzekania. Organy obu instancji uznały, iż K. W. opuścił lokal przy ul. R. w kwietniu 2002 r. i było to opuszczenie dobrowolne i trwałe. Z zebranego materiału dowodowego w ocenie Sądu wynika, iż skarżący wówczas faktycznie opuścił sporny lokal. Opuszczenie to miało charakter dobrowolny gdyż wynikało z własnej woli K. W. i nie było spowodowane działaniem innych osób. Okoliczność, iż skarżący zabrał wówczas prawie wszystkie swoje rzeczy w tym m.in. meble, sprzęt RTV i samochód wskazuje, iż opuszczenie miało charakter trwały. Zatem uznano , iż w kwietniu 2002r. K. W. opuścił sporny lokal w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Sytuacja taka trwała do dnia 6 lipca 2004 r. W tym czasie skarżący kupił mieszkanie przy ul. A. i mieszkał tam wraz ze swoją drugą żoną J. W. W dniu 5 lipca 2004 r. sprzedał to mieszkanie zaś następnego dnia wprowadził się do spornego lokalu. Pobyt skarżącego w spornym mieszkaniu trwał do dnia 9 lipca 2004 r. Organy administracji wydając swoje rozstrzygniecie skoncentrowały się na fakcie opuszczenia przez skarżącego spornego lokalu w kwietniu 2002 r. pomijając praktycznie jego pobyt w lipcu 2004 r. Organ I instancji odniósł się do tej kwestii podnosząc, iż "skarżący czynił starania wprowadzenia się i zamieszkania w spornej nieruchomości" zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż skarżący "podjął próbę wprowadzenia się" oraz "że zgłosił po dwóch latach wolę powrotu do lokalu". Sformułowania te są bardzo ogólne i lakoniczne. Nie wyjaśniają one w dostatecznym stopniu czy pobyt skarżącego w spornym lokalu w okresie od 6 do 9 lipca 2004 r. można potraktować jako zamieszkanie w znaczeniu o którym mowa art.6 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Dla ustalenia czy konkretna osoba zamieszkuje w lokalu konieczne jest wyjaśnienie czy w lokalu tym znajduje się jej centrum życiowe i czy skoncentrowane są w nim jej sprawy życiowe, osobiste i majątkowe. Wiąże się to także z wyjaśnieniem czy osoba ta stale korzysta z urządzeń lokalu, nocuje w nim, spędza tam wolny czas, zaspakaja swoje funkcje życiowe oraz czy ma zamiar przebywania w tym lokalu. Organy administracji nie rozważyły tej kwestii w odniesieniu do pobytu skarżącego w spornym mieszkaniu w okresie od 6 do 9 lipca 2004r. Podkreślono , iż K. W. jest współwłaścicielem budynku przy ul. R. zaś w momencie wprowadzenia się do niego w dniu 6 lipca 2004 r. był w nim zameldowany na pobyt stały. Skarżący wprowadził się zatem do miejsca swojego zameldowania. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż K. W. podnosił, iż miał zamiar stałego przebywania w spornym lokalu o czym świadczy sprzedaż mieszkania przy ul. A. i wymeldowanie się z pobytu czasowego w tym lokalu oraz przywiezienie do spornego mieszkania wszystkich swoich rzeczy w tym lodówki, telewizora, radia, odzieży, artykułów żywnościowych, rzeczy osobistych i innych przedmiotów. Wskazano również , iż skarżący posiadał klucze do budynku zaś A. W. w dniu 6 lipca 2004 r. wpuściła go do domu. Skarżący nie miał jedynie kluczy od furtki do posesji przy ul. R. Skoro zatem K. W. wprowadził się do spornego lokalu wraz z wszystkimi posiadanymi rzeczami i, jak podnosił, miał zamiar stałego tam przebywania to organy administracji winy odnieść się do tego czy jego pobyt w lipcu 2004 r. stanowił bądź nie stanowił zamieszkania w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Organy administracji praktycznie nie odniosły się do tej kwestii choć jej wyjaśnienie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji gdyby bowiem uznać jak wskazywał Sąd I instancji , iż K. W. w dniu 6 lipca 2004 r. ponownie zamieszkał na pobyt stały w spornym lokalu to dla ustalenia czy zostały spełnione przesłanki do jego wymeldowania konieczne byłoby wyjaśnienie czy w dniu 9 lipca 2004 r. opuścił on sporne mieszkanie w sposób dobrowolny i trwały. Organy administracji nie wyjaśniły jednak charakteru pobytu skarżącego w spornym lokalu w lipcu 2004 r. lecz oparły się na fakcie opuszczenia przez niego lokalu w kwietniu 2002 r. W istocie zatem oparły się na stanie faktycznym sprzed przeszło dwóch lat pomijając ustalenia faktyczne istniejące w dacie wydania rozstrzygnięcia.

Mimo, że organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób charakteru pobytu skarżącego w spornym lokalu w lipcu 2004 r. to, w przekonaniu sądu, nie można przyjąć, iż pobyt ten nie był zamieszkiwaniem, w znaczeniu o którym mowa w art.6 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r., tylko dlatego, że był bardzo krótki bo trwał zaledwie kilka dni. K. W. rzeczywiście przebywał w spornym mieszkaniu jedynie od 6 do 9 lipca 2004 r. lecz dalszy jego pobyt został przerwany przez wymianę zamków przez A. W. W sytuacji gdyby wymiana zamków nie nastąpiła po czterech dniach a, przyjmując hipotetycznie, po upływie kilku tygodni lub kilku miesięcy to ocena spełnienia przesłanek wymeldowania skarżącego byłaby zupełnie odmienna. Z faktu zatem, iż K. W. przebywał w spornym mieszkaniu przez kilka dni nie można jak konkludował Sąd automatycznie wyciągnąć wniosku, że w tak krótkim czasie nie mógł on zamieszkać w tym lokalu.

W ocenie sądu organ odwoławczy błędnie uznał, iż wynik sprawy o przywrócenie posiadania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie K. W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż "wymiana zamków w drzwiach przez A. W. nie ma związku z opuszczeniem lokalu przez skarżącego i nie zmienia oceny, iż do opuszczenia mieszkania doszło w sposób dobrowolny". Organ administracji podniósł nadto, iż z tego powodu odstąpił od zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy o przywrócenie posiadania i we własnym zakresie dokonał oceny charakteru opuszczenia lokalu. Wymiana zamków przez A. W. jak podkreślił Sąd I instancji nie ma rzeczywiście żadnego związku z opuszczeniem spornego lokalu przez skarżącego w kwietniu 2002 r. gdyż miała ona miejsce przeszło dwa lata po wyprowadzeniu się K. W. Organy administracji faktycznie również oceniły charakter opuszczenia lokalu przez skarżącego lecz dotyczyło to opuszczenia spornego mieszkania w kwietniu 2002 r. a nie w lipcu 2004 r. Kwestia opuszczenia lokalu w miesiącu lipcu 2004 r. została pominięta przez organy administracji. W przekonaniu sądu, rozpatrzenie sprawy o przywrócenie posiadania przez sąd cywilny ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie skarżącego. Należy zaznaczyć, iż w postępowaniu toczącym się przed sądem cywilnym K. W. dochodzi przywrócenia mu posiadania nieruchomości utraconego w lipcu 2004 r. a nie w kwietniu 2002 r. W postępowaniu tym sąd cywilny będzie wyjaśniał kiedy miał miejsce ostatni stan spokojnego posiadania, czy w lipcu 2004 r. skarżący był posiadaczem nieruchomości i czy w dniu 10 lipca 2004 r. rzeczywiście został on pozbawiony tego posiadania. W sytuacji gdyby powództwo zostało uwzględnione to świadczyłoby to, iż w lipcu 2004 r. K. W. był posiadaczem nieruchomości i został pozbawiony tego posiadania wskutek zachowania A. W. Oznaczałoby to, iż w lipcu 2004 r. faktycznie władał nieruchomością co miałoby istotne znaczenie dla oceny czy jego pobyt w spornym mieszkaniu w okresie od 6 do 9 lipca 2004 r. był zamieszkiwaniem w nim z zamiarem stałego w nim pobytu i czy opuścił to mieszkanie w sposób dobrowolny. W przypadku gdyby powództwo o przywrócenie posiadania zostało oddalone świadczyłoby to, iż skarżący nie był posiadaczem nieruchomości w lipcu i nie został pozbawiony tego posiadania przez wymianą zamków w drzwiach przez A. W. Wynik sprawy o przywrócenie posiadania ma więc zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie skarżącego. W przekonaniu Sądu można uznać, iż od wyniku sprawy toczącej się przed sądem cywilnym zależy rozstrzygnięcie sprawy o wymeldowanie K. W. Organ administracji błędnie odstąpił od zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy o przywrócenie posiadania uznając, iż skarżący dobrowolnie opuścił lokal w kwietniu 2002 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik A. W. zaskarżając go w całości .

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art. 6 ust 1 tejże ustawy poprzez przyjęcie, iż przebywanie przez K. W. przez 3 dni w spornym lokalu w okresie 3 lat świadczy o istnieniu zamiaru stałego przebywania.

Na podstawie art. 174 pkt. 2 w związku z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania poprzez bezkrytyczne przyjęcie argumentów podniesionych w skardze, nie popartych żadnymi dowodami.

Uchybienia te jak wskazano w skardze kasacyjnej miały istotny wpływ na treść wyroku, ponieważ doprowadziły do uwzględnienia skargi, a w konsekwencji uchylenia prawidłowej decyzji Wojewody Łódzkiego, dlatego też wniesiono o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całość .

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jak zauważono jest bezsporny, gdyż zaznaczono , że K. W. nie zamieszkuje w lokalu położonym w Ł., ul. R. od 11 kwietnia 2002 r. Z lokalu wyprowadził się dobrowolnie zabierając rzeczy osobiste oraz wyposażenie domu i samochód. W wyniku opuszczenia lokalu K. W. nie przebywa w nim do dnia dzisiejszego, a więc ponad 3 lata. Jedynie w okresie 6-9 lipca 2004 roku przebywał przez 3 dni, po czym ponownie go opuścił. Trudno uznać, iż przebywanie przez 3 dni w okresie 3 lat w mieszkaniu, bez przywożenia własnych rzeczy i wyniesionych wcześniej mebli można uznać za zamiar stałego przebywania. K. W. był w tym czasie po sprzedaży jednego mieszkania i w trakcie szukania nowego. Obecnie mieszka w nowym mieszkaniu. Podkreślono , iż w spornym mieszkaniu zamieszkuje była żona K. W. i jego syn. K. W. ma nową rodzinę i zamieszkuje z nową żoną. Wola czasowego zamieszkania w spornym lokalu nie zmienia faktu i charakteru jego opuszczenia. Stan faktyczny w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wypełnia dyspozycję art. 15 ust 2 w związku z art. 6 ust 1 ustawy o ewidencji ludności. Konkludując zaznaczono , iż decyzje Prezydenta i Wojewody podjęte zostały po wnikliwym zebraniu materiału dowodowego i potwierdziły faktyczny stan zamieszkiwania w lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11 ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji , jak też , że nie stanowi prawidłowego wskazania podstawy kasacyjnej powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 1149/04 niepublikowany ) .

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymaganiom , lecz podniesione w niej zarzuty nie są trafne .

W sytuacji przedstawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego .

Podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego pełnomocnik skarżącej przytoczył przepisu art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który odnosi się do uzasadnienie wyroku . Według tej normy prawnej uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron , podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie . Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania .

Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu faktycznego sprawy o jakim mowa w art. 141 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej , ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem ( art. 3 § 1 tej ustawy ) .Ocena pozytywna oznacza , że ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji . Przyjęcie błędnego stanu faktycznego przez Sąd I instancji powoduje naruszenie art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przestawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym .

Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie można skutecznie uznać ,że Sąd I instancji naruszył wskazany wyżej przepis procedury sądowej .

Przede wszystkim jednak podnieść należy , iż podstawą uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , pozwalający uchylić decyzję jeżeli w rozpoznawanej sprawie ujawnione naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Nie jest wymagane w tym wypadku , aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy .Wystarcz uznanie , że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w obszernych motywach zaskarżonego wyroku uznał , iż decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 20 sierpnia 2004 r. wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 97 § 1 pkt. 4 kpa albowiem przyjęto , iż organ administracji nie zgromadził ani nie rozpatrzyły pełnego materiału dowodowego pozwalającego na ocenę przesłanki trwałego opuszczenia przez K. W. lokalu mieszkalnego przy ul R., zaś wydając rozstrzygniecie nie uwzględniły stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania . Błędnie też zdaniem Sądu odstąpiono od zawieszenia postępowania administracyjnego w tej sprawie do czasu zakończenia sprawy cywilnej wytoczonej przez K. W. o przywrócenie naruszonego posiadania .

Z takim stanowiskiem Sądu I instancji należy się w pełni zgodzić jeżeli uwzględni się okoliczności przedmiotowej sprawy przyjęte w motywach zaskarżonego wyroku .

Niesporne jest bowiem , że w kwietniu 2002 r. K. W. opuścił lokal przy ul. R. w Ł. gdzie stale przebywał .Sytuacja ta trwała do 6 lipca 2004 r. gdyż z tym dniem po sprzedaniu mieszkania przy ul A. w Ł. w/w z drugą żoną J. W. wprowadził się wraz z rzeczami ponownie do spornego lokalu . W okresie od 6 do 9 lipca 2004 r. przebywał w nim . Wymiana zamków w drzwiach spornego lokalu przez A. W. uniemożliwiła dalsze tam zamieszkiwanie K. W. To zaś spowodowało wytoczenie przez w/w powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania .

W takich właśnie niespornych okolicznościach trafnie Sąd I instancji wskazał , powołując się na przytoczone przepisy postępowania administracyjnego , iż nie wyjaśniono w sprawie w dostateczny sposób , charakteru pobytu strony w spornym lokalu w lipcu 2004 r. , a przede wszystkim należy zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w motywach orzeczenia Sądu I instancji , że błędnie organy administracji rozpatrując wniosek o wymeldowanie z pobytu stałego odstąpiły od zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia sprawy cywilnej o przywrócenie naruszonego posiadania .

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego w okolicznościach przedmiotowej sprawy rozstrzygnięcie sądu powszechnego w sprawach cywilnych o przywrócenie naruszonego posiadania stanowi prejudykat w sprawie administracyjnej o wymeldowanie . Rozstrzyga bowiem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa przesądzając o istnieniu bądź nieistnieniu wymaganych administracyjnym prawem materialnym przesłanek wymeldowania , przewidzianych w art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz. U. Nr 87 z 2001 r. , poz. 960 ze zm. ) .

Tym samym skoro przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny nie jest niezgodny ze stanem rzeczywistym a więc nie można w rozpoznawanej sprawie uznać , że Sąd I instancji naruszył przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .Nie można również przyjąć stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej , iż Sąd I instancji bezkrytycznie przyjął argumenty podniesione w skardze , nie poparte żadnymi dowodami skoro w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie potwierdzono przyjęty w sprawie stan faktyczny jedynie kwestionując fakt przywiezienia przez K. W. własnych rzeczy w lipcu 2004 r. do spornego lokalu , co jednak w sposób odmienny wynika z lektury akt administracyjnych sprawy.

Jednocześnie zauważyć należy , że przy uwzględnieniu podstawy uchylenia zaskarżonej do sądu wojewódzkiego decyzji administracyjnej w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zastosowania przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego tj. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych .Możliwość zastosowania tych przepisów prawa materialnego stanowi przede wszystkim okoliczność prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy co w tym postępowaniu nie zostało zrealizowane przez organy administracji a na co prawidłowo zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi . Fakt ten prowadzi do wniosku, że w tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego a to art. 15 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez ich niewłaściwe zastosowanie skoro Sąd ten ich nie stosował .

Dlatego też mając na uwadze wyżej wskazane przesłanki uznano , że skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw a to pozwalało na jej oddalenie w trybie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ). Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 250 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 , poz. 1348 ze zm. ) .

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji orzeczenia .