Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1087/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 5, art. 41 ust. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: art. 106, art. 150, art. 126, art. 138, art. 19, art. 145
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej M.C. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Marszałek Województwa [...], decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., udzielił M. C. (dalej “Skarżąca"), prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: [...], koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...], zlokalizowanego w m. [...] 2. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., Wójt Gminy [...] przedstawił stanowisko w przedmiocie prawidłowości wydania ww. decyzji. Zdaniem Wójta Gminy [...]Marszałek Województwa [...] udzielił koncesji bez wymaganego uzgodnienia, o którym mowa w art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) – dalej “p.g.g.". Zaszła więc przesłanka do wznowienia postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowej koncesji, wskazana w art. 145 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 257, z późn. zm.), dalej: K.p.a. Z uwagi na fakt, że w tym piśmie Wójt Gminy [...] nie sformułował żądania wznowienia postępowania, a jedynie zawarł stanowisko organu współdziałającego, Marszałek Województwa [...] - pismem znak: [...] z dnia [...] maja 2012 r. - przedstawił obszerne wyjaśnienia w sprawie.

W szczególności zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 105a ust. 1 i ust. 2 p.g.g. - jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji geologicznej od jego uzgodnienia lub zaopiniowania przez inny organy zajęcie stanowiska przez ten organ powinno nastąpić nie później niż w ciągu 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. Jeżeli organ współdziałający nie zajmie stanowiska w sprawie, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez organ administracji geologicznej, z upływem ww. terminu. Ponadto organ tren wskazał, że zawarta w wyżej przywołanych przepisach pozostaje w ścisłym związku z art. 106 § 5 k.p.a., według którego zajęcie stanowiska przez właściwy organ następuje w drodze zaskarżalnego postanowienia. Ponadto Marszałek Województwa [...] wyjaśnił, że wydanie uzgodnienia nie jest uzależnione od bytu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż w myśl art. 16 ust. 5 p.g.g.- uzgodnienia dokonuje się na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wójt Gminy [...] nie wydał żadnego postanowienia, a jedynie pisemnie poinformował Marszałka Województwa [...] o niemożności zajęcia stanowiska ze względu na brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismu temu w żadnym razie nie można przypisać cech postanowienia o odmowie wydania uzgodnienia. W świetle powyższego, na podstawie art. 105a ust. 2 p.g.g., Organ koncesyjny uznał za przyjęty projekt rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, w brzmieniu przedłożonym Wójtowi Gminy [...] pismem Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia [...] lipca 2011 r., tj. projekt decyzji udzielającej koncesji zgodnie z wnioskiem Przedsiębiorcy.

3. Pismem z dnia [...] października 2012 r. Wójt Gminy [...], złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia Skarżącej koncesji na wydobywanie kopaliny z ww. złoża kruszywa naturalnego.

4. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia Skarżącej koncesjii na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...].

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Stosownie zaś do treści art. 41 ust. 1 p.g.g. stronami postępowań prowadzonych na podstawie przepisów Działu III ustawy (w sprawach koncesji), w odniesieniu do działalności wykonywanej w granicach nieruchomości gruntowych - są ich właściciele (użytkownicy wieczyści). Wyjaśnił, że regulacja ta, jako przepis szczególny, wyłącza zastosowanie ogólnego przepisu art. 28 k.p.a. W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził, że Wójt Gminy [...] nie posiada legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

5. Pismem z dnia [...] listopada 2012r. Wójt Gminy [...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 150 § 2 k.p.a., poprzez jego wydanie przez organ niewłaściwy. Według Wójta przyczyną wznowienia jest działalność Marszałka, co wyklucza zgodnie z art. 150 § 2 k.p.a. orzekanie przez niego w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Wójt Gminy [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

6. Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dyspozycja art. 150 § 1 k.p.a. zgodnie z którą organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzją w ostatniej instancji, stanowi zasadę. Natomiast regulacja przewidziana w art. 150 § 2 k.p.a. stosownie do treści którego, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2, stanowi wyjątek od tej zasady.

Dlatego też o wznowieniu postępowania organ wyższego stopnia może orzekać jedynie wówczas gdy, jak to podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie: "wykaże się związek pomiędzy działaniem organu orzekającego w sprawie w ostatniej instancji z podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania".

Jednakże zdaniem Ministra Środowiska ww. regulację nie należy interpretować wyłącznie jako odesłanie do przepisu art. 145 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1857/10), tym bardziej, iż Sąd powołał się w tym wyroku na stanowisko doktryny niewskazujące na zamknięty katalog przypadków, których konsekwencją jest dewolucja kompetencji w przedmiocie wznowienia postępowania na organ wyższego stopnia.

Według Ministra Środowiska dla wykładni ww. regulacji istotne znaczenie mają orzeczenia sądów administracyjnych, które wskazują, iż dewolucja kompetencji na organ wyższego stopnia następuje jeżeli ewentualna wadliwość postępowania o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a. zaistniała na skutek działania lub zaniechania organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1169/98).

Podkreślenia wymaga również, iż wskazana dewolucja powinna mieć miejsce w przypadku zachowania się organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r. , sygn. akt II OSK 524/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1401/10).

Ponadto, jak zauważył Sąd, celem art. 150 § 2 k.p.a. nie jest to, aby kompetencja do orzekania w sprawie dopuszczalności wznowienia przeszła na organ wyższego stopnia, lecz to, aby ten sam organ pierwszej instancji, którego działanie jest powodem wystąpienia wad wznowieniowych w decyzji nie wznawiał i nie prowadził postępowania w sprawie, a więc aby nie był "sędzią" we własnej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1400/10)

Minister Środowiska wyjaśnił, że dostrzegł ww. związek przyczynowy między zachowaniem się organu I instancji w toku prowadzonego przez niego postępowania koncesyjnego a podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania. Na takie działanie wskazuje chociażby termin w którym przesłano wniosek przedsiębiorcy do uzgodnienia Wójtowi Gminy [...], czy też nieustosunkowanie się do argumentacji tego organu zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] (aż do wydania decyzji koncesyjnej).

Wyjaśnił także, że ocena czy rzeczywiście postępowanie koncesyjne było obarczone jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. powinna być w niniejszej sprawie dokonana przez inny organ, który obiektywnie zbada tą kwestię.

W związku z powyższym Minister Środowiska uznał, iż organ pierwszej instancji w sposób niewłaściwy ocenił swoją właściwość w sprawie, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 19 k.p.a., a w szczególności nie uwzględnił faktu zaistnienia przesłanek określonych w art. 150 § 2 k.p.a.

7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ze względu na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. Z art. 126 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy.

8. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

3. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

4. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia organów administracyjnych stanowiły przepisy p.g.g. oraz k.p.a. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 p.g.g. koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w ust. 2a p.g.g., wymaga uzgodnienia z właściwym organem nadzoru górniczego oraz zaopiniowania przez właściwego marszałka województwa (art. 16 ust. 3 pkt 6 p.g.g.).

Zgodnie z art. 16 ust. 5 powołanej ustawy udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 p.g.g., z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

5. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż prowadzone jest na podstawie przepisów k.p.a. oraz, że wydanie koncesji wymaga współdziałania starosty z organem nadzoru górniczego, marszałkiem województwa oraz właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 k.p.a. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów.

Zgodnie z § 1 art. 106 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczy w sprawie załatwianej przez inny organ.

6. Z przepisu art. 16 ust. 5 ustawy p.g.g. wynika, że organ udzielający koncesji na działalność obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy prezydentem) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 k.p.a. Materialnoprawnymi podstawami współdziałania jest odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

7. W niniejszej sprawie organem współdziałającym na podstawie art. 16 ust. 5 p.g.g. jest Wójt Gminy [...]. Nie ulega wątpliwości, że miał tutaj zastosowanie art. 106 k.p.a., a więc organ współdziałający zobowiązany był do zajęcia stanowiska w określonym zakresie (uzgodnienia) i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu.

8. W spornej sprawie Wójt Gminy [...] nie wydał postanowienia o odmowie wydania uzgodnienia. Za postanowienie takie nie można w żadnym razie uznać informacji Wójta Gminy [...] o niemożności zajęcia stanowiska ze względu na brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazać jednocześnie należy, iż wydanie uzgodnienia nie jest uzależnione od bytu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach gdyż uzgodnienia dokonuje się na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Nadto wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 41 ust 1 ustawy p.g.g. stronami postępowań w sprawach koncesji w odniesieniu do działalności wykonywanej w granicach nieruchomości gruntowych są ich właściciele lub użytkownicy wieczyści. Gmina [...] nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym gruntu, w którym znajduje się złoże kruszywa naturalnego [...] a zatem Wójt Gminy [...] nie miał legitymacji czynnej do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie.

9. W rozstrzyganej sprawie Marszałek Województwa [...]postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił więc wznowienia postępowania w sprawie udzielenia Skarżącej koncesjii na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...]. Organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że Wójt Gminy [...] nie posiada legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Wójt Gminy [...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 150 § 2 k.p.a., poprzez jego wydanie przez organ niewłaściwy. Według Wójta przyczyną wznowienia jest działalność Marszałka, co wyklucza zgodnie z art. 150 § 2 k.p.a. orzekanie przez niego w niniejszej sprawie.

Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie Marszałka i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Minister wyjaśnił, że dostrzegł ww. związek przyczynowy między zachowaniem się organu I instancji w toku prowadzonego przez niego postępowania koncesyjnego a podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania. Na takie działanie wskazuje chociażby termin w którym przesłano wniosek przedsiębiorcy do uzgodnienia Wójtowi Gminy [...]i, czy też nieustosunkowanie się do argumentacji organu zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. (do wydania decyzji koncesyjnej).

Organ wyjaśnił także, że ocena czy rzeczywiście postępowanie koncesyjne było obarczone jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. powinna być w niniejszej sprawie dokonana przez inny organ, który obiektywnie zbada tą kwestię. W związku z powyższym Minister Środowiska uznał, iż organ pierwszej instancji w sposób błędny ocenił swoją właściwość w sprawie, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 19 k.p.a., a w szczególności nie uwzględnił faktu zaistnienia przesłanek określonych w art. 150 § 2 k.p.a. Z tego powodu na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zgodnie z art. 126 k.p.a. przepis art. 138 k.p.a. stosuje się bowiem odpowiednio do postanowień.

10. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zgodnie natomiast z art. 126 k.p.a. przepis art. 138 k.p.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.

W ocenie Sądu mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, iż możliwe było wydanie przez organ II instancji orzeczenia merytorycznego i nie było podstaw prawnych przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W ocenie Sądu skarżone postanowienie zasługuje na uchylenie. Organ II instancji nie miał podstaw do przekazywania sprawy ponownie do I instancji, skoro w sprawie zachodziła przesłanka z art. 150 k.p.a. Na tej podstawie prawnej właśnie organ II instancji powinien rozstrzygnąć sprawę, co do meritum.

W rezultacie Minister Środowiska powinien po uchyleniu zaskarżonego postanowienia orzec w sprawie merytorycznie, tj. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. uchylić zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie orzec, co do istoty sprawy, a więc na podstawie art. 150 § 2 i 151 zadecydować o losie postępowania wznowieniowego.

11. W ocenie Sądu ww. przepisy wskazują, że dewolucja kompetencji na organ wyższego stopnia następuje jeżeli ewentualna wadliwość postępowania o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a. zaistniała na skutek działania lub zaniechania organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1169/98). Podkreślenia wymaga również, iż wskazana dewolucja powinna mieć miejsce w przypadku zachowania się organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 524/11 oraz z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1401/10).

Ponadto celem art. 150 § 2 k.p.a. nie jest to, aby kompetencja do orzekania w sprawie dopuszczalności wznowienia przeszła na organ wyższego stopnia, lecz to, aby ten sam organ pierwszej instancji, którego działanie jest powodem wystąpienia wad wznowieniowych w decyzji nie wznawiał i nie prowadził postępowania w sprawie, a więc aby nie był "sędzią" we własnej sprawie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1400/10).

W rozstrzyganej sprawie skoro to działanie organu I instancji było jak przyznaje Minister Środowiska nie prawidłowe i mogło być podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, to zgodnie z ww. poglądami sądów administracyjnych jest wystarczającym powodem, aby o wznowieniu postępowania na podstawie art. 150 § 2 k.p.a. decydował organ nadrzędny nad organem I instancji.

12. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit." c " p.p.s.a., zaś rzeczą organu administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po eliminacji wytkniętych uchybień. Podstawę orzeczenia zawartego w pkt 2. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.