Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 387/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Zatrudnienie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70b ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: par. 10 ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 113 poz 988
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

W dniu 30 września 2009r. P. G. prowadzący działalność gospodarczą wystąpił do Burmistrza Miasta z wnioskiem o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników: E. M. i N. M. w okresie trwania umów o pracę w celu nauki zawodu od 1 września 2006r. do 31 sierpnia 2009r. Do wniosku dołączono zaświadczenie Zakładu Doskonalenia Zawodowego w "[...]" Ośrodka Kształcenia Zawodowego o ukończeniu przez E. G. kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, dyplom ukończenia przez E. G. nauki w Policealnym Studium Zawodowym Wydział Zaoczny w zawodzie technik ekonomista o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych, umowę o pracę z 1 września 2006r. zawartą z E. M. w celu nauki zawodu wraz z aneksem z 1 września 2008r., dyplom z 28 sierpnia 2009r. potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, w którym stwierdzono, że E. M. zdała egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodzie sprzedawcy.

Decyzją z "[...]" nr "[...]" Dyrektor Zespołu Ekonomicznej Obsługi Szkół i Przedszkoli odmówił wnioskodawcy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika E. M. w zakresie nauki zawodu sprzedawca za okres od 1 września 2006r. do 30 czerwca 2008r. Jako podstawę prawną podano art. 70b ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 70b ust. 1 i 7 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty, art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 16 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania i w związku z § 6 ust. 4 lit. m statutu Zespołu Ekonomicznej Obsługi Szkół i Przedszkoli stanowiącego załącznik do uchwały Nr XVII/155/96 Rady Miejskiej z dnia 8 listopada 1996r. w sprawie ustalenia statutu Zespołu Ekonomicznej Obsługi Szkół i Przedszkoli (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2005r. Nr 56, poz. 781, z 2006 r. Nr 185, poz. 2595, z 2007r. Nr 12, poz. 264) oraz uchwały Nr IV/21/06 Rady Miejskiej z 28 grudnia 2006r. w sprawie upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2007r. Nr 12, poz. 267). W uzasadnieniu wskazano, że E. M. była przyuczana do wykonywania zawodu sprzedawcy, a naukę zawodu prowadziła E. G. posiadająca tytuł technika ekonomisty o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych. W ocenie organu osoba ta nie posiada odpowiednich kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych,

Sygn. akt II SAlOl 387/10

gdyż zawód technika ekonomisty i zawód sprzedawcy nie są zawodami pokrewnymi, co wynika z rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 8 grudnia 2004r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. Nr 265, poz. 2644). Z klasyfikacji zawodów i specjalności wynika, iż zawód technika ekonomisty znajduje się w 3 grupie wielkiej - techników i innego średniego personelu, a zawód sprzedawcy w 5 grupie wielkich zawodów, obejmującej pracowników usług osobistych i sprzedawców. Wynika z tego. że zawody te wymagają różnej wiedzy. doświadczenia i umiejętności. Technik ekonomista jest raczej pracownikiem umysłowym zaś sprzedawca pracownikiem wykonującym w większości pracę fizyczną. W obu tych zawodach zakres czynności i doświadczenia są odmienne i trudne do porównania. Wskazano, iż podobne stanowisko zajął WSA w Lublinie w wyroku (sygn. III SA/Lu 65/09).

Od decyzji tej P. G. złożył odwołanie. Wniósł o uchylenie decyzji i przyznanie dofinansowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia organowi I instancji. Podniósł. iż decyzja jest nieprawidłowa, gdyż E. G. legitymuje się tytułem zawodowym technik ekonomista o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych i może prowadzić naukę zawodu, gdyż zawody technik ekonomista oraz sprzedawca są zawodami pokrewnymi. Odwołujący się podał, że jednym z przedmiotów objętych programem nauczania poprzedzającym uzyskanie przez te osobę tytułu zawodowego było towaroznawstwo. Nadto o tym, że zawód ten jest pokrewny z zawodem sprzedawcy przesądza dodatkowa specjalność ekonomika organizacja przedsiębiorstw handlowych. Przedstawił definicję "zawodu pokrewnego" na podstawie Słownika języka polskiego, PWN. Warszawa 1979. Uznał za chybione powołanie w decyzji wyroku WSA w Lublinie, gdyż dotyczył on innej niż w tej sprawie specjalności zawodu - administracji państwowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z "[...]" nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. W motywach uzasadnienia Kolegium podało, że przesłanką dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest w pierwszej kolejności posiadanie przez niego lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo przez osobę zatrudnioną u pracodawcy, kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Druga przesłanka obejmuje ukończenie nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami. Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo ustalił w sprawie stan faktyczny jak i

2

Sygn. akt II SAlOl 387/10 prawny. Wyjaśniło, że nie można posługiwać się wykładnią językową pojęcia "zawód pokrewny", ponieważ ustawodawca celowo wprowadził to sformułowanie przewidując odpowiednie programy nauczania w poszczególnych zawodach. Pojęcie to winno zatem być interpretowane w drodze wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Stwierdzono, że pokrewieństwo zawodów może wynikać, w postępowaniach w sprawie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników, jedynie z rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 8 grudnia 2004r. w sprawie klasyfikacji i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania. Załącznikiem do tegoż rozporządzenia jest "Klasyfikacja zawodów i specjalności" z której wynika iż zawód technik ekonomista i sprzedawca nie znajdują się w tej samej grupie wielkich zawodów. Ponadto porównanie programów nauczania przygotowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w obu zawodach (sprzedawca program nr 522[01]ZSZ,SP/MEN/2007.02.08; technik ekonomista program nr 341 [02]fT,SP /MENiS/2004.05.05 M.) prowadzi do wniosku, iż zawody sprzedawca oraz technik ekonomista nie są zawodami pokrewnymi. Organ zauważył, że podobieństwo faktyczne nie może przesądzać, o tym że zawody sprzedawcy i technika ekonomisty są zawodami odrębnymi. Tym samym E. G. nie mogła być instruktorem praktycznej nauki zawodu sprzedawca, gdyż nie posiada tytułu zawodowego pokrewnego do zawodu sprzedawca.

Na tę decyzję P. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że Kolegium pominęło argumentację dotyczącą specjalizacji, wskazaną w odwołaniu. Wyjaśnił, że rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 8 grudnia 2004r. prócz tabeli z wyszczególnionymi zawodami posiada także inną treść, a przed tabelą zlokalizowano omówienie powodujące umiejscowienie danych zawodów w określonych grupach. W tym akcie nie posłużono się sformułowaniem "zawód pokrewny". W § 2 rozporządzenia określono natomiast, że klasyfikacja służy ujednoliceniu nazewnictwa zawodów i specjalności występujących na rynku pracy oraz racjonalnemu planowaniu obsługi rynku pracy i określaniu jego struktury zawodowej. W załączniku podano, że struktura klasyfikacji jest wynikiem grupowania zawodów na podstawie podobieństwa kwalifikacji zawodowych wymaganych dla realizacji zadań danego zawodu (specjalności), z uwzględnieniem obydwu aspektów kwalifikacji, ich poziomu i specjalizacji. Wymienione kryteria posłużyły grupowaniu poszczególnych zawodów i specjalności w grupy elementarne, a te z kolei w grupy średnie, duże i wielkie. Na tej podstawie skarżący stwierdził, że grupowanie zawodów ze względu na ich podobieństwo oparte jest głównie na poziomie kwalifikacji i specjalizacji, co w żaden sposób nie ma bezpośredniego

3

Sygn. akt II SA/Ol 387/10

przełożenia na pokrewność zawodów. Uregulowane w rozporządzeniu uporządkowanie zawodów to podział z przyporządkowaniem techników do techników, inżynierów do inżynierów itp. Uporządkowanie zaś wg specjalizacji to grupowanie zawodów wg branż (dziedzin), w których one występują. Przynależność zawodów do wybranej grupy wielkiej i mniejszych nie ma nic wspólnego z uznaniem bądź nie zawodów za pokrewne. Gdyby podzielić pogląd Kolegium to należałoby przyjąć, że w związku z umieszczeniem w grupie 2 wielkiej zawodu prawnika, lekarza czy astronoma, wszystkie one są pokrewne. Gdyby taka była wola ustawodawcy to praktycznej nauki zawodu sprzedawcy mogłaby uczyć wyłącznie osoba o wykształceniu zawodowym sprzedawcy posiadająca tytuł mistrza w zawodzie, gdyż na podstawie rozporządzenia nie można ustalić zawodu pokrewnego do zawodu sprzedawcy dla osób posiadających średnie, pomaturalne lub wyższe wykształcenie.

Odnośnie twierdzenia, że nie można posługiwać się wykładnią językową pojęcia "zawód pokrewny", gdyż ustawodawca wprowadził to pojecie przewidując odpowiednie programy nauczania w poszczególnych zawodach skarżący podniósł, że zupełnie pominięto i nie odniesiono się do treści zawartych w podstawach programowych dotyczących zawodu sprzedawcy i technika ekonomisty o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych. Wskazano na treść pOdstawy programowej kształcenia w zawodzie technik ekonomista - program 341 [02], z której wywiedziono pokrewność zawodów na podstawie ich podobieństwa faktycznego, jako związanego ze zdobytymi w trakcie kształcenia zawodowego wiadomościami i umiejętnościami, które wynikają z podstaw programowych i programów nauczania, co pozwala wykonywać określone zawody. Stąd też w obecnym stanie prawnym wyłącznie ocena zawartości programów nauczania może wskazać, które zawody są wobec siebie pokrewne. Skarżący podał, iż rozpoznając poprzedni wniosek w oparciu o te same dokumenty E. G. przyznano mu dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika (decyzja z "[...]"). W tym kontekście zarzucił naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Podniósł także naruszenie przez organ odwoławczy art. 9 i 10 Kpa wobec niepoinformowania o okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy oraz nieudzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a także brak zapewnienia udziału w postępowaniu, przed wydaniem decyzji uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji.

4

Sygn. akt II SAlOl 387/10

Wyjaśniono, że organ pracował w tym postępowaniu na materiale zebranym przez organ I instancji i nie poczynił nowych ustaleń, stąd też zarzuty naruszenia art. 9 i 10 Kpa należy uznać za nietrafne.

Na rozprawie 22 czerwca 2010r. pełnomocnik strony skarżącej złożył do akt sprawy kserokopię decyzji z dnia "[...]" Nadto m.in. kopię pełnomocnictw z 10 października 1996r. i 12 czerwca 2006r. udzielonych przez skarżącego swojej żonie E. G. oraz kopie uzyskanych przez nią dyplomów, tj. tytułu licencjata i magistra.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Oz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Oz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej: ustawą ppsa.) zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, stosownie do art. 133 § 1 ustawy ppsa. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z "[...]" o odmowie przyznania P. G. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika E. M. w zakresie nauki zawodu sprzedawca za okres od 1 września 2006r. do 30 czerwca 2008r.

Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Oz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

5

Sygn. akt II SAlOl 387/10

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania

określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1 (art. 70b ust. 6).

Ponadto na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu m.in. u pracodawców oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2002r. Nr 113, poz. 988 ze zm.). Zgodnie z § 10 ust. 1 tego aktu zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele oraz co wynika z ust. 2 tego przepisu zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić:

1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli, określonym w odrębnych przepisach,

2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy

- zwani dalej "instruktorami praktycznej nauki zawodu". Instruktorzy, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinni posiadać kwalifikacje wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach (ust. 3). Natomiast instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r.

6

Sygn. akt II SAlOl 387/10

kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, z zastrzeżeniem ust. 5.

Z kolei na podstawie § 10 ust. 5 rozporządzenia instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz:

1) świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub

2) świadectwo dojrzałości liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

3) świadectwo dojrzałości liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.

Wprawdzie od 29 kwietnia 2010r., na mocy § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 marca 2010r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu (Oz.U. z 2010r. Nr 61, poz. 378) obowiązuje nowe brzmienie § 10 w ust. 5 pkt 1-3, jednakże w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organy administracji w tej sprawie obowiązywały powołane wyżej przepisy rozporządzenia.

W niniejszej sprawie podstawą odmowy przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w zakresie nauki zawodu sprzedawca była wykładnia pojęcia "zawód pokrewny", którym to pojęciem posłużono się w § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Organy orzekające uznały bowiem, iż upoważniona przez pracodawcę E. G., która legitymuje się tytułem technika ekonomisty o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw

7

Sygn. akt II SAlOl 387/10

handlowych nie mogła nauczać zawodu sprzedawcy, gdyż zawód technika ekonomisty i zawód sprzedawcy nie są zawodami pokrewnymi.

Sąd nie podziela stanowiska Kolegium, iż nie można posługiwać się wykładnią językową przy zdefiniowaniu pojęcia "zawód pokrewny", o co w odwołaniu wnosił skarżący, a czemu sprzeciwiał się organ uznając, iż ustawodawca celowo wprowadził to pojęcie określając odpowiednie programy nauczania w poszczególnych zawodach. Dalej organy twierdziły, iż pojęcie "zawód pokrewny" winno być interpretowane w drodze wykładni celowościowej i funkcjonalnej, a uzasadnieniem dla takiej oceny jest stwierdzenie, że pokrewieństwo zawodów może wynikać jedynie z rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 8 grudnia 2004r. w sprawie klasyfikacji i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (zwane dalej: rozporządzeniem w sprawie klasyfikacji) . Skoro zawód technik ekonomista i sprzedawca nie znajdują się w tej samej grupie wielkich zawodów to nie można powiedzieć, że są to zawody pokrewne.

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż E. G. jako instruktor praktycznej nauki zawodu ukończyła kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, co potwierdza zaświadczenie z 4 grudnia 1998r. wystawione przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w "[...]" Ośrodek Kształcenia Zawodowego "[...]", oraz legitymuje się dyplomem ukończenia nauki w Policealnym Studium Zawodowym Wydział Zaoczny w zawodzie technik ekonomista o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych. Dodatkowo, co wynika z przedłożonych na rozprawie dokumentów, uzyskała w dniu 27 marca 2007r. tytuł licencjata na kierunku zarządzanie i marketing w zakresie zarządzania finansowo przedsiębiorstw - kopia dyplomu Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Białymstoku (karta 32 akt), oraz tytuł magistra na kierunku zarządzania w zakresie rachunkowości i finansów przedsiębiorstw Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Białymstoku Wydziału Zarządzania i Marketingu.

Organy posiłkując się rozporządzeniem w sprawie klasyfikacji uznają, że skoro zawód technik ekonomista i sprzedawca nie znajdują się w tej samej grupie wielkich zawodów, to nie są zawodami pokrewnymi. W ocenie Sądu klasyfikacja przedstawiona w tym akcie prawnym może być pomocna przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i ocenie kwalifikacji instruktora praktycznej nauki zawodu, nie może natomiast stanowić zasadniczej i jedynej podstawy rozstrzygania. Nie można podzielić stanowiska organów, że zawód E. G. nie jest zawodem pokrewnym z zawodem

8

Sygn. akt II SAlOl 387/10

sprzedawcy tylko i wyłącznie z tego powodu, że nie znajdują się one w tej samej grupie wielkich zawodów. W zasadzie to ustalenie skłoniło organy do odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Gdyby podzielić ten argument to należałoby stwierdzić nieracjonalność wydanego aktu wykonawczego do ustawy o systemie oświaty w zakresie zapisu § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, który w sytuacji takiej wykładni zapisów rozporządzenia w sprawie klasyfikacji zawodów nie miałby racji bytu i byłby regulacją martwą.

Przede wszystkim należy wskazać, iż samo rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu nie zawiera definicji pojęcia "zawodu pokrewnego". Skoro tak to przy interpretacji tego pojęcia w pierwszej kolejności należy korzystać z wykładni językowej, o co wnosił skarżący.

Organy orzekające w sprawie całkowicie pominęły pozostałe zapisy powołanego rozporządzenia w sprawie klasyfikacji zawodów ograniczając się jedynie do wykazania, że zawody te znajdują się w dwóch różnych wielkich grupach zawodów. Z zapisów tego aktu wynika natomiast, iż technik ekonomista znalazł się w grupie wielkiej 3 - technicy i inny średni personel, grupie 4 (oznaczonej jako: 34) - pracowników pozostałych specjalności. Zawód ten pojawił się w grupie pracowników do spraw finansowych i handlowych gdzie indziej niesklasyfikowanych - 3419. W grupie tej znaleźli się jednak także agenci do spraw sprzedaży (handlowcy) - 3415, do których zaliczono handlowca (zawód szkolny: technik handlowiec), organizatora obsługi sprzedaży internetowej, przedstawiciela handlowego, telemarkera oraz pozostałych agentów do spraw sprzedaży. Organy interpretując pojęcie zawodu pokrewnego w niniejszej sprawie nie zwróciły uwagi na występowanie w ramach jednej grupy w bezpośredniej bliskości tych zawodów.

Za niewystarczającą natomiast należy ocenić podnoszoną przez Kolegium okoliczność, iż porównanie programów nauczania przygotowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w obu zawodach (sprzedawca program nr 522[01)ZSZ,SP/MEN/ 2007.02.08; technik ekonomista program nr 341 [02)rr,SP/MENiS/2004.05.05M.) prowadzi do wniosku, iż zawody sprzedawca oraz technik ekonomista nie są zawodami pokrewnymi. Aby tak było należałoby przeanalizować treść tych programów, czego organ nie uczynił, jak wynika z uzasadnienia decyzji. Ponadto powołane programy nie zostały dołączone do akt administracyjnych.

W tym miejscu wskazać pozostaje, iż Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z 28 stycznia 2010r. sygn. akt III

9

Sygn. akt II SAlOl 387/10

SA/Kr 528/09 (wyrok niepubl., dostępny w internetowej bazie http://orzeczenia.nsa. gov.pl), iż powołanie się na użytą w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z 8 grudnia 2004r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania, klasyfikację nie może być kryterium, skoro prawodawca nie zawarł żadnego odesłania do tych przepisów formułując treść § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu w zakresie pojęcia "zawodu pokrewnego" .

Z kolei powoływana przez organy ocena prawna zawarta w wyroku WSA w Lublinie z 7 kwietnia 2009r. sygn. akt III SA/Lu 65/09, iż zawód technika ekonomisty nie jest pokrewny z zawodem sprzedawcy odnosi się wyłącznie do zawodu technika ekonomisty o specjalności administracja państwowa. Nie można pominąć istotnej okoliczności, że orzeczenie to dotyczyło całkowicie odmiennej specjalizacji w ramach zawodu technika ekonomisty. Ponieważ rozpoznawana sprawa dotyczy innej specjalności (o charakterze handlowym), to nie można oceny prawnej przedstawionej w powołanym wyroku odnieść do sprawy obecnie rozpatrywanej.

Nie bez wpływu dla rozpoznania sprawy pozostają także złożone na rozprawie kopie dyplomów uzyskania przez E. G. tytułu licencjata na kierunku zarządzanie i marketing w zakresie zarządzania finansowo przedsiębiorstw oraz tytułu magistra na kierunku zarządzania w zakresie rachunkowości finansów przedsiębiorstw. Należy podzielić pogląd wypowiedziany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 sierpnia 2008r. sygn. akt I SAlWa 441/08 (treść orzeczenia dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w Internecie pod adresem: htfp://orzeczenia. nsa. gov.p/I) , iż nabycie uprawnień instruktora nauki zawodu w trakcie odbywanego szkolenia ma drugorzędne znaczenie wobec celu, jaki przyświecał ustawodawcy wprowadzającemu unormowanie wart. 70-70b ustawy o systemie oświaty - prowadzenia nauki przez osoby do tego odpowiednio przygotowane. W tym kontekście Sąd ten ocenił, że inaczej należałoby spojrzeć na osobę, która uzyskała uprawnienia np. na dwa miesiące przed końcem umowy.

Należy organom orzekającym w sprawie wskazać, iż w sytuacji gdy w oparciu o identyczny stan prawny i faktyczny w odniesieniu do tego samego przedsiębiorcy następuje zmiana dotychczasowego stanowiska wyrażająca się w zmianie interpretacji pojęcia" zawód pokrewny", gdzie wcześniej w ocenie organu administracji zawód technika ekonomisty o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych był zawodem pokrewnym do zawodu sprzedawcy. Z tytułu szkolenia przez E. G. takiego ucznia było przyznawane dofinansowanie decyzją z "[...]"

10

. Żeby nie narażać się na zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, należy dokonać w sposób nie budzący wątpliwości wykładni pojęcia "zawód pokrewny", z odniesieniem się do konkretnych zarzutów strony przedstawionych w odwołaniu. Organ musi w takim przypadku w sposób pełny wyjaśnić przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, aby nie narazić się na zarzut dowolności w podejmowanym rozstrzygnięciu oraz interpretacji pojęcia "zawód pokrewny".

Reasumując powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że nie wykazano dostatecznie, iż E. G. nie posiada kwalifikacji wymaganych przepisem art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty w związku z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia o praktycznej nauce zawodu. Przepisy w tym zakresie nie mogą być interpretowane w sposób zaprezentowany w skarżonej decyzji wymagają bowiem uwzględniania nadrzędnego celu jakiemu ta regulacja służy. Zdaniem Sądu konieczne jest dokonanie wykładni uwzględniającej cel jakiemu przyświecało wprowadzenie regulacji art. 70b ustawy o systemie oświaty tj. umożliwienie młodym ludziom praktycznej nauki zawodu. Zapewnienie młodym ludziom zdobywającym wykształcenie zawodowe, możliwości praktycznej nauki zawodu stanowi realizację konstytucyjnego prawa do nauki wyrażonego wart. 70 ust. 1 Konstytucji RP. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe rozważania oraz ocenę prawną w odniesieniu do art. 70 b ustawy o systemie oświaty w zw. z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt I na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy. Po myśli art. 152 cytowanej ustawy określono w pkt III, że skarżona decyzja nie podlega wykonaniu

11