Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 133/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119, art. 120, art. 122
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. oddala skargę, II. przyznaje ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim radcy prawnemu M.K. kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: PINB, organ I instancji) decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 119, art. 121 § 2 i 4, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, aktualnie: t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej jako: u.p.e.a.) nałożył na J.S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Jednocześnie organ nałożył na stronę obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68,00 zł za wydanie postanowienia. Nadto organ w treści ww. postanowienia wezwał zobowiązanego do wpłacenia na wskazane konto nałożonej grzywny i opłaty egzekucyjnej oraz do wykonania obowiązku określonego w powyższym tytule wykonawczym w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia postanowienia z zastrzeżeniem, iż w razie nieuiszczenia należności zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, zaś w razie niewykonania obowiązku zostanie orzeczone wykonanie zastępcze.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, iż decyzją PINB z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku znajdującego się przy [...] nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową (w zakresie części wspólnych) oraz na właścicieli poszczególnych lokali (odrębnie dla każdego lokalu) obowiązek wykonania określonych czynności i robót budowlanych, w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r. J.S. będący właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] został zobowiązany do odłączenia wentylacji łazienki należącej do tego lokalu od przewodu kominowego nr [...] przez zamurowanie podłączenia komina, wykonanie nowego przewodu wentylacyjnego, wyprowadzonego przez ścianę zewnętrzną przewodem ocieplonym o średnicy 160 mm ponad krawędź dachu, zdemontowanie nasady kominowej zamontowanej na przewodzie nr [...] (wentylacja kuchni lokalu nr [...]), przedłużenie (podwyższenie) przewodu spalinowego nr [...] (kocioł c.o. gazowego lokalu nr [...]) o 1 m przewodem ocieplonym o średnicy takiej, jak istniejący przewód; przedłużenie (podwyższenie) przewodu dymowego nr [...] (kominek) o 1 m przewodem ocieplonym o średnicy takiej, jak istniejący przewód.

Dalej PINB podał, że po rozpatrzeniu odwołania wniesionego na powyższą decyzję, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: WINB) decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymał ją w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 362/18 odrzucił skargę na decyzję WINB z [...] marca 2018 r. Organ wskazał także, że niezależnie od trybu skargowego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2018 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji WINB z [...] marca 2018 r., nie uwzględniono także złożonych w trybie art. 155 k.p.a. wniosków o zmianę tej decyzji w zakresie terminu – WINB decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe decyzja PINB z [...] stycznia 2019 r., nr [...] podlegała wykonaniu w terminie w niej wskazanym. Po ustaniu przyczyny wyłączenia, PINB przeprowadził w dniu [...] marca 2019 r. czynności kontrolne, w wyniku których ustalił, że właściciel lokalu nr [...] jedynie przedłużył przewód dymowy nr [...] (kominek) o 1 m przewodem ocieplonym, natomiast pozostały zakres nakazanych w tym lokalu robót nie został wykonany. Ponowne kontrole organu również wykazały, że J.S. nie wywiązał się z nałożonego obowiązku. W konsekwencji PINB nałożył na stronę grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 8.000 zł.

Zdaniem organu I instancji zastosowany w niniejszej sprawie środek egzekucyjny jest najbardziej skuteczny i jednocześnie najmniej uciążliwy dla zobowiązanego i powinien zostać nałożony przed orzeczeniem wykonania zastępczego. PINB stwierdził, że ciągłe kwestionowanie przez stronę nakazu określonego w decyzji nr [...] stanowi przesłankę uzasadniającą nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Zaznaczył przy tym, że ewentualne zastosowanie wykonania zastępczego robót, która to procedura wymaga wybrania najkorzystniejszego wykonawcy i oszacowania kosztów jego wynagrodzenia poprzez oględziny lokalu przez każdego oferenta, ze względu na brak woli współpracy strony jest niemożliwe. Jednocześnie organ podał, że ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia uwzględnił fakt jego jednorazowego nałożenia na skarżącego. Grzywna musi być na tyle dolegliwa, by była skuteczna, przy jednoczesnym uwzględnieniu dotychczasowego zachowania zobowiązanego. PINB podkreślił, iż strona wykonała jedynie część obowiązku, dzięki pomocy wspólnoty mieszkaniowej i jej środków. Natomiast pozostały zakres prac nie został zrealizowany od czasu pierwszej kontroli, tj. od dnia [...] marca 2019 r.

Odnosząc się do kwestii wysokości nałożonej na stronę grzywny organ uznał, iż kwota 8.000 zł jest zasadna, wobec faktu wykonania przez pozostałych zobowiązanych z własnej inicjatywy i na własny koszt nałożonych obowiązków. Zastosowania zatem wymaga zasada sprawiedliwości społecznej. PINB zwrócił przy tym uwagę, iż częściowe wykonanie przez stronę obowiązku – jednej spośród pięciu określonych w decyzji robót – uzasadnia zastosowanie zasady proporcjonalności i wymierzenie grzywny w wysokości 80% maksymalnej kwoty przewidzianej dla osób fizycznych.

W dniu 21 grudnia 2022 r. J.S. złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji, wnosząc o umorzenie postępowania, nakaz przeprowadzenia kontroli utrzymania obiektu przez nowego zarządcę oraz o zaniechanie robót i ewentualnych obowiązków. Skarżący zakwestionował nałożone przez organ obowiązki. Podniósł, że nie jest odpowiedzialny za brak wentylacji w lokalu mieszkalnym sąsiada, który to wykonał we własnym zakresie wentylację i remont mieszkania. Zaznaczył, że kominiarz nakazał zastosowanie wspólnej wentylacji w kominie, co pozostaje wyłącznie w gestii wspólnoty i zarządcy. Ocenił, że zarzut organu w zakresie uchylania się strony od wykonania nałożonych obowiązków jest chybiony, bowiem obowiązki te powinny zostać nałożone na wspólnotę. Zdaniem skarżącego przedmiotowe postępowanie dotyczy właściciela lokalu nr [...] oraz zarządcę wspólnoty.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, następnie podał, że w jego ocenie PINB w sposób wyczerpujący uzasadnił wybór zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia. Zdaniem WINB słusznie organ I instancji wywodzi, że w przedmiotowej sprawie wykonanie zastępcze będzie środkiem nieskutecznym, bowiem postawa strony wskazuje, iż istnieje realne zagrożenie, że sama czynność oględzin może wymagać dodatkowych działań w ramach procedur egzekucyjnych, wdrożenia postępowania sądowego oraz siłowego wejścia do lokalu. W ocenie organu II instancji skarżący nie zamierza wykonać ciążących na nim obowiązków, ponieważ kwestionuje zasadność i prawidłowość ich nałożenia. Jednocześnie organ zaznaczył, że w przypadku nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w przeciwieństwie do wykonania zastępczego, zobowiązany ma możliwość wyboru wykonawcy ciążącego na nim obowiązku. Zatem co do zasady zastosowanie grzywny w celu przymuszenia nie spowoduje powstania po stronie podmiotu zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów, ponad te związane z wykonaniem egzekwowanego nakazu. Nadto uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy, przy egzekucji obowiązku z zakresu prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia stanowi środek mniej uciążliwy, niż wykonanie zastępcze.

Następnie organ II instancji stwierdził, że wysokość nałożonej na stronę grzywny nie narusza zasady uznania administracyjnego. PINB w sposób jednoznaczny wykazał, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany, a dokumenty zgromadzone w sprawie nie uzasadniają, by zwłoka strony w wykonaniu obowiązku miała usprawiedliwione przyczyny. WINB podkreślił przy tym, że wysokość nałożonej grzywny spełnia zapis z art. 121 § 2 u.p.e.a., który wprowadza tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę w zakresie ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż organy wymierzając wysokość grzywny zobowiązane są do stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności. Z zasad tych wynika obowiązek do zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. WINB podał, że w przedmiotowej sprawie, wobec wykonania przez skarżącego części obowiązku, PINB ustalając wysokość wymierzonej grzywny słusznie zastosował zasadę proporcjonalności.

Organ zwrócił uwagę, że wysokość grzywny powinna być na tyle skuteczna, by zobowiązany zrealizował nałożone nakazy. Wyjaśnił także, że grzywna w celu przymuszenia nie stanowi kary, lecz jest formą nacisku mającą skłonić zobowiązanego do określonego zachowania się. Nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. WINB podał, że zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Zatem to od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Organ stwierdził także, że bezcelowym byłoby porównywanie wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia z kosztami ewentualnego wykonania zastępczego.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżone postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zawiera elementy wymienione w art. 122 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Mianowicie w postanowieniu tym zawarto wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w wyznaczonym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, oraz wezwano zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w wyznaczonym terminie, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. WINB wyjaśnił także, że nie jest uprawniony do badania zgodności z prawem decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek, bowiem zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie może podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek i jest związany tą decyzją zarówno co do zakresu nałożonego obowiązku jak i co do osoby zobowiązanej do jego wykonania. Wkraczając w merytoryczne badanie egzekwowanego obowiązku organ egzekucyjny podejmowałby się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej, co stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

J.S. pismem z dnia [...] lutego 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie prawa i interesu prawnego. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu wywiedzionej skargi strona przedstawiła stanowisko w całości zbieżne, z podanym w zażaleniu. Strona zarzuciła organowi I instancji brak weryfikacji lokalu, w jakim nie została wykonana wentylacja w łazience i stwierdził, że kominiarz błędnie wskazał jego lokal zamiast lokalu nr [...]. Skarżący zakwestionował nałożoną grzywnę w celu przymuszenia i podniósł, że jest osobą w podeszłym wieku, niezdolną do samodzielnej egzystencji o porażonym narządzie słuchu, żyjącym wyłącznie z emerytury. Na poparcie swoich twierdzeń strona przedłożyła m.in. protokoły z okresowej kontroli przewodów kominowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2022 r. pełnomocnik ustanowiony dla skarżącego z urzędu podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie:

- art. 119 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek w zakresie w jakim mógł zostać przez niego wykonany i tym samym zastosował się do decyzji, co do pozostałych obowiązków nie mogły one zostać wykonane, gdyż nie dotyczyły lokalu skarżącego, a co za tym idzie, nie zostały spełnione przesłanki podjęcia wobec niego czynności egzekucyjnych;

- art. 121 § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez nałożenie na skarżącego grzywny w wysokości prawie maksymalnej - 8000 zł (kwota maksymalna to 10 000 zł), która to wysokość w realiach niniejszego postępowania nie jest uzasadniona okolicznościami sprawy i skutkuje jednocześnie uznaniem, że organ nie zastosował najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego, co doprowadziło jednocześnie do naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a.;

- art. 7, art, 77 § 1 oraz art, 107 § 3 k.p.a, w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego ustosunkowania się do argumentacji zażalenia, z naruszeniem zasady pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności możliwości finansowych skarżącego, utraty przez skarżącego płynności finansowej wskutek nałożonej grzywny oraz poprzez brak wyważenia wysokości grzywny stosownie do okoliczności sprawy i w konsekwencji nałożenie grzywny w wysokości 8000 zł.

- art. 8. w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez zignorowanie wniosków dowodowych w postaci załączonych fotografii, opinii kominiarskich i oderwanie treści uzasadnienia od rzeczywistego stanu faktycznego.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi brak zbadania możliwości finansowych skarżącego przed nałożeniem grzywny oraz pominięcie, że nałożone obowiązki nie dotyczą bezpośrednio lokalu J.S., ale części wspólnych oraz lokalu sąsiada. Ponadto podniosła, iż pominięta została kwestia, że wykonanie nałożonych obowiązków winno obarczać wspólnotę mieszkaniową, a nie właściciela lokalu nr [...] tj. skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art.. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz.137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – określanej dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art.. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiło postanowienie WINB z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego grzywny w kwocie 8.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] września 2019r.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a, egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, zaś stosownie do treści art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w przywołanym przepisie, jeśli wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów.

W myśl art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z istoty zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika obowiązek zastosowania takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji obowiązku.

Według art. 119 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Stosownie do treści art. 120 § 1 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Generalnie według art. 121 § 1 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4 według którego jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Poza przypadkiem przymusowej rozbiórki budynku lub jego części każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (§ 2).

Zgodnie zaś z art. 122 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32, a następnie postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (§ 2). Stosownie natomiast do § 3 wskazanego przepisu zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

W rozpoznawanej sprawie grzywna w celu przymuszenia została nałożona na J.S. w związku z niewykonaniem obowiązku o charakterze niepieniężnym, określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] września 2019 r., nr [...], a którego podstawę prawną nałożenia stanowiła decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] nakazująca usunięcie przez skarżącego jako właściciela lokalu nr [...] stwierdzonego nieodpowiedniego stanu technicznego w zakresie wentylacji oraz wkładów kominowych spalinowego i dymowego lokalu nr [...] poprzez: odłączenie wentylacji łazienki należącej do tego lokalu od przewodu kominowego nr [...] przez zamurowanie podłączenia komina, wykonanie nowego przewodu wentylacyjnego, wyprowadzonego przez ścianę zewnętrzną przewodem ocieplonym o średnicy 160 mm ponad krawędź dachu, zdemontowanie nasady kominowej zamontowanej na przewodzie nr [...] (wentylacja kuchni lokalu nr [...]), przedłużenie (podwyższenie) przewodu spalinowego nr [...] (kocioł c.o. gazowego lokalu nr [...]) o 1 m przewodem ocieplonym o średnicy takiej, jak istniejący przewód; przedłużenie (podwyższenie) przewodu dymowego nr [...] (kominek) o 1 m przewodem ocieplonym o średnicy takiej, jak istniejący przewód.

Przy czym w decyzji, o której mowa zostały nałożone obowiązki odrębnie na poszczególnych właścicieli lokali, w tym skarżącego oraz odrębnie na Wspólnotę Mieszkaniową.

W sprawie nie było kwestionowane, iż decyzja z [...] stycznia 2018 r. nakładająca na skarżącego obowiązek o charakterze niepieniężnym jest ostateczna i prawomocna. Z akt sprawy wynika co prawda, iż podejmowane były próby jej wzruszenia w drodze postępowania nadzwyczajnego, jednak decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji WINB z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...]. Także wnioski o zmianę decyzji z [...] stycznia 2018 r. w trybie art. 155 k.p.a. nie zostały uwzględnione. Z kolei wniosek skarżącego dotyczący wygaszenia decyzji na podstawie art. 162 k.p.a. pozostawiony został bez rozpoznania. W świetle akt administracyjnych do dnia wydania zaskarżonego postanowienia decyzja PINB z [...] stycznia 2018 r. pozostała w obrocie pranym i podlegała wykonaniu.

Analiza akt sprawy potwierdza, iż organ kilkukrotnie przed wydaniem zaskarżonego postanowienia ustalał czy obowiązek nałożony na skarżącego decyzją z [...] stycznia 2018 r. został wykonany. Przeprowadzone w dniach [...] marca 2019 r., [...] czerwca 2019 r., [...] lipca 2019 r., [...] sierpnia 2019 r., [...] listopada 2019 r. oraz [...] czerwca 2021 r. kontrole potwierdziły wykonanie wyłącznie jednego z obowiązków polegającego na przedłużeniu przewodu dymowego nr [...] (kominek) o 1 m przewodem ocieplonym (obowiązek ten wykonany został przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] – pismo firmy L. z dnia [...] sierpnia 2021 r.), pozostałe zaś obowiązki nie zostały wykonane.

Organ po stwierdzeniu - w ramach pierwszej kontroli - braku wykonania obowiązku przez skarżącego doręczył mu skutecznie w dniu 16 kwietnia 2019 r. upomnienie [...] z [...] kwietnia 2019 r., o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. Następnie wobec dalszego stwierdzenia braku wykonania nałożonych obowiązków, PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2019 r., który doręczony został skarżącemu w dniu 13 września 2019 r.

Dalej zaś po ustaleniu, iż obowiązek nałożony prawomocną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nadal nie został wykonany, organ nałożył zaskarżonym postanowieniem na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia.

Odnośnie wymogów formalnych zastosowania w/w środka, o których mowa w cyt. art. 122 § 1 u.p.e.a., nie ulega wątpliwości, iż zostały one przez organy zachowane. Objęte skargą postanowienie nie budzi także zastrzeżeń w zakresie wymaganych elementów, o których mowa w cyt. art. 122 § 2 u.p.e.a. Postanowienie zawiera wezwanie do uiszczenia grzywny w określonym terminie wraz z pouczeniem o ewentualnym ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnej oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w określonym terminie z pouczeniem o ewentualnym orzeczeniu wykonania zastępczego.

Co do prawidłowości zastosowania przez organy środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia, wyjaśnić należy, iż obowiązek do którego wykonania zobowiązany został decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący to obowiązek o charakterze niepieniężnym. W tej sytuacji w postępowaniu egzekucyjnym mającym na celu wyegzekwowanie nałożonego obowiązku możliwe było zastosowanie bądź grzywny w celu przymuszenia bądź wykonania zastępczego.

Grzywna w celu przymuszenia stanowi tzw. przymuszający środek egzekucyjny. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego lub osoby, które mają nadzorować wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, do wykonania tego obowiązku.

W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych przyjmuje się, iż grzywna w celu przymuszenia stanowi środek o mniejszej dolegliwości niż wykonanie zastępcze, szczególnie w sprawach z zakresu Prawa budowlanego (por. wyroki NSA: z 11 października 2016 r. II OSK 3318/14, z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 1842/17 i z dnia 18 stycznia 2017 r., II OSK 1029/15, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądy zwracają przy tym uwagę, iż z treści art. 125 § 1 i art. 126 u.p.e.a. wynika, że od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty wymierzonej grzywny. Przepisy te wskazują bowiem, że w sytuacji wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Taka sytuacja, zwolnienie z zobowiązania finansowego, którym niewątpliwie jest obowiązek uiszczenia grzywny, nie zaistnieje w sytuacji zarządzenia w stosunku do dłużnika wykonania zastępczego, co już samo przez się wskazuje, że ten drugi środek egzekucyjny wiązałby się ze znacznie większą dolegliwością dla skarżącego. Nie może bowiem ujść uwadze, że wykonanie zastępcze polega na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę, na zlecenie organu egzekucyjnego i na koszt zobowiązanego. Skarżący zostałby zatem obciążony kosztami wynagrodzenia wykonawcy wyłonionego w drodze przetargu, a koszt ten z pewnością byłby większy niż dobrowolne wykonanie obowiązku. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należy uznać za wybór środka mniej uciążliwego, a zatem wybór spełnia wymogi określone w art. 7 § 2 u.p.e.a.

Dodatkowo wskazuje się w orzecznictwie, że powyższe stanowisko, co do roli grzywny w celu przymuszenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wynika również z systematyki omawianej ustawy. Jej art. 122 § 2 stanowi bowiem, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać m.in. wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (pkt 2). Powyższe wskazuje, że ustawodawca uznał ten właśnie środek egzekucyjny za mniej uciążliwy niż wykonanie zastępcze, skoro wskazał, że dopiero po bezskutecznym upływie terminu wskazanym w tym postanowieniu będą nakładane dalsze grzywny lub zarządzone wykonanie zastępcze. Odwrotna sytuacja, w której jako pierwsze znajdzie zastosowanie wykonanie zastępcze powinna mieć miejsce wyjątkowo, kiedy to np. grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (tak m.in. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, s. 403; zob. także motywy do wyroków NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10, LEX nr 1138139; z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 518/11, LEX nr 1252096; z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1387/10, LEX nr 1151859).

Zdaniem Sądu organy prawidłowo wyjaśniły zastosowanie w przedmiotowej sprawie jako środka egzekucyjnego właśnie grzywny w celu przymuszenia, zwracając uwagę na jej mniejszą dolegliwość niż wykonania zastępczego i możliwość umorzenia w sytuacji wykonania obowiązku. Dodatkowo organy zauważyły, iż wykonanie zastępcze nastręczałoby w przedmiotowej sprawie istotne problemy ponieważ skarżący kwestionuje ciążący na nim obowiązek i same oględziny mogą wymagać działań w ramach procedur egzekucyjnych, a może nawet rozwiązań siłowych, na co wskazuje dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego (udaremnienie czynności kontrolnych).

Dodatkowo należy wskazać, iż brak jest na gruncie przedmiotowej sprawy oczywistych względów, które miałyby świadczyć, że grzywna nie doprowadzi do wykonania obowiązku. Za takie względy nie może być uznana sytuacja osobista i majątkowa zobowiązanego.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż dokonany przez organy wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia nie budzi zastrzeżeń.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym także wysokość nałożonej grzywny została przez organy prawidłowo uzasadniona i nie budzi w tym zakresie uwag. Po uchyleniu przez WINB wcześniejszego postanowienia PINB z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ I instancji w postanowieniu z [...] grudnia 2021 r. szczegółowo wyjaśnił przesłanki mające wpływ na określenie wysokości grzywny. Mianowicie organ zwrócił uwagę, iż wysokość grzywny mieści się w ustawowo określonych granicach, a jej wysokość odpowiada proporcjonalnie zakresowi wykonanych obowiązków (spełniony został jeden z pięciu obowiązków). Organ dodał przy tym, iż aby środek ten był celowy musi być odpowiednio wysoki, wpływając na zobowiązanego mobilizująco. Uzasadnienie tak ustalonej wysokości kary uznać należy w ocenie Sądu za prawidłowe i zgodne z prawem, nie wskazuje na przekroczenie przez organ zasady uznania administracyjnego w tym zakresie.

Sąd uznał, że kwota 8.000 zł nałożonej na skarżącego grzywny jest w okolicznościach niniejszej sprawy adekwatna dla realizacji zamierzonego celu, jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązków określonych w decyzji z [...] stycznia 2018 r. Należy wyjaśnić, że zastosowany środek egzekucyjny, aby odniósł swój skutek, powinien być nałożony w odpowiedniej wysokości, tak aby jego dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji obowiązku. Innymi słowy, grzywna powinna być na tyle dolegliwa, by zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione (patrz wyroki NSA z 10 marca 2015 r. II OSK 1915/13, 30 stycznia 2018 r. II OSK 1446/17, 21 listopada 2019 r. II OSK 3345/17 i 23 kwietnia 2020 r. II OSK 1190/19 – dostępne jw.). Przy ocenie wysokości nałożonej grzywny w sprawie z zakresu Prawa budowlanego należy mieć także na uwadze, iż grzywna ta nałożona może być wyłącznie jednorazowo (art. 121 § 4 u.p.e.a.).

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Dlatego nie ma tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (zob. np. wyroki NSA z 31 sierpnia 2016 r. II OSK 2975/14, 26 maja 2015 r. II OSK 2611/13, 13 czerwca 2014 r. II OSK 106/13 – dostępne jw.). W konsekwencji, wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny powinien kierować zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony.

Warto też zauważyć, że okres, jaki upłynął od powstania egzekwowanego obowiązku był wystarczający do przygotowania, zorganizowania i przedsięwzięcia czynności stanowiących wykonanie decyzji. Należy przypomnieć, że na dzień orzekania przez organ egzekucyjny II instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia minęły prawie 4 lata od wydania przez WINB ostatecznej decyzji z [...] marca 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB z [...] stycznia 2018 r. Skoro do tego czasu obowiązek nie został wykonany przez zobowiązanego, przy jednoczesnym wykonaniu obowiązków przez innych zobowiązanych (co wynika z akt sprawy), grzywna musiała zachować swój przymuszający charakter.

Jednocześnie odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia podkreślić należy, iż organ ustalając jej wysokość nie analizuje stanu osobistego i majątkowego zobowiązanego oraz jego możliwości finansowych (por. wyroki NSA z 7 lipca 2022 r., II OSK 2505/19, z dnia 17 lutego 2022 r., II OSK 713/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 20202 r., VII SA/Wa 412/20).

Zdaniem Sądu organ II instancji wydając zaskarżone postanowienie spełnił także wymóg ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, a ponieważ zarzuty te odnosiły się przede wszystkim do zasadności nałożonego na skarżącego obowiązku organ prawidłowo wyjaśnił, iż na tym etapie postępowania nie jest uprawniony do badania zasadności i zgodności z prawem decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2022 r., Sąd uznał je za nieuzasadnione. Zarzut dotyczący naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a. nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż z akt sprawy wynika, że nałożony na skarżącego obowiązek, wbrew stanowisku strony, nie został wykonany w całości, a jedynie w zakresie jednego z pięciu obowiązków. Natomiast argumentacja strony wskazująca, że obowiązki określone decyzją z [...] stycznia 2018 r. w rzeczywistości powinny być wykonane przez Wspólnotę Mieszkaniową oraz że dotyczą one części wspólnych i lokalu sąsiedniego, stanowi w istocie kwestionowanie treści decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r., co jest niedopuszczalne i nie może odnieść skutku w postępowaniu o nałożenie grzywny w celu przymuszenia.

Z kolei takie kwestie, jak m.in. nieprawidłowe określenie obowiązku lub błąd co do zobowiązanego nie mogą być skutecznie podniesione ani uwzględnione w sprawie, której przedmiotem jest ocena legalności postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Tego rodzaju argumenty mogą być przedmiotem zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a.). W niniejszym postępowaniu kontrolowane jest jednak postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a nie postanowienie wydane w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 u.p.e.a.).

W drodze zażalenia na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie można kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 §1 u.p.e.a.). postępowanie egzekucyjne nie jest bowiem tym etapem postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze. Te kwestie są rozstrzygane na etapie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Z kolei zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny nie jest natomiast władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do kontroli istniejących decyzji, na podstawie których wystawiono tytuł wykonawczy. Wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku, organ egzekucyjny podejmowałby się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Skutkowałoby to sytuacją, w której organ egzekucyjny byłby niejako trzecią instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego, w trakcie którego obowiązek podlegający egzekucji został określony (wyroki NSA z 8 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 303/99 oraz z 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 358/99).

Dodać należy, iż także ocena prawidłowości wszczęcia postepowania egzekucyjnego i badanie wymogów tytułu wykonawczego określonych w art. 27 u.p.e.a. nie jest dopuszczalne w postępowaniu w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia (por. wyroki NSA z dnia 18 listopada 2014 r., II OSK 1068/13, z dnia 19 stycznia 2017 r., II OSK 1064/15, CBOSA).

Argumentacja skargi sprowadza się w zasadniczej mierze właśnie do kwestionowania dopuszczalności, względnie celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ta zaś argumentacja (zarzuty skargi), jak wyjaśniono już wyżej, nie mogła być skutecznie podniesiona w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 122 u.p.e.a. i pozostawała poza zakresem kognicji sądu w niniejszej sprawie, bowiem kontrolowanie prawidłowości wydania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie stanowi dodatkowego trybu nadzwyczajnej weryfikacji zasadności zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Z powyższych względów organ II instancji słusznie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu brak możliwości uwzględnienia zarzutów zażalenia dotyczących prawidłowości nałożenia na skarżącego obowiązku. Z tych też powodów nie mógł organ wziąć pod uwagę dokumentacji złożonej przez skarżącego, zmierzającej do zakwestionowania zasadności obowiązku określonego decyzją z [...] stycznia 2018 r.

Od badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym należy co prawda odróżnić dopuszczalność egzekucji administracyjnej. W ramach dopuszczalności egzekucji badaniu podlega dopuszczalność wszczęcia egzekucji oraz dopuszczalności jej prowadzenia, czyli niewątpliwie okoliczności, o których mowa w art. 59 u.p.e.a. Przy czym wyjaśnić należy, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją obiektywne, trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające w sposób nieusuwalny jego wykonanie, a nie dotyczy to ewentualnych trudność w zakresie wykonania. W przedmiotowym postępowaniu analiza akt sprawy oraz złożonej przez stronę dokumentacji nie wskazuje na wystąpienie takiego rodzaju okoliczności.

Również za nieuzasadniony uznał Sąd podniesiony przez pełnomocnika skarżącego zarzut naruszenie art. 121 § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. kwestionując zastosowanie grzywny zamiast mniej uciążliwego środka egzekucyjnego oraz nieuzasadnioną wysokość kwoty grzywny. W tym zakresie Sąd wyraził stanowisko we wcześniejszych rozważaniach.

Nieuzasadniony jest też zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ powinien uwzględnić w postępowaniu w sprawie nałożenia kary grzywny możliwości finansowe skarżącego. Odnośnie kwestii sytuacji majątkowej w postępowaniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia Sąd przedstawił stanowisko we wcześniejszych rozważaniach. Dodać przy tym należy ponownie, iż wykonanie obowiązku nałożonego grzywną może prowadzić do umorzenia grzywny. Zatem jej nałożenie nie musi prowadzić do jej egzekwowania.

W ocenie Sąd organ nie naruszył też art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 i art. 126 k.p.a., gdyż jak wcześniej już wskazano, kwestionowanie przez stronę zasadności nałożenia obowiązku, którego dotyczy egzekucja, nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawia art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi (pkt I sentencji wyroku).

W zakresie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego w ramach prawa pomocy, obejmującego kwotę 1200 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (pkt II sentencji wyroku). Wyjaśnić należy, iż w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, zgodnie z którym od skargi na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, pobiera się wpis stosunkowy na podstawie art. 231 p.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 535). Wskazuje się bowiem, że skarga na tego typu postanowienie jest sprawą, której przedmiotem jest należność pieniężna (por. postanowienia NSA: z 5 sierpnia 2021 r., II OZ 471/21; z 18 maja 2021 r., II OZ 283/21; z 16 października 2020 r., II OZ 838/20; z 21 marca 2019 r., II OZ 216/19; z 25 października 2018 r., II OZ 1055/18; z 20 września 2018 r., II OZ 761/18; z 19 stycznia 2018 r., II OZ 32/18). Z powyższych względów odnośnie pełnomocnika z urzędu zastosowanie znalazł § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 4 cyt. rozporządzenia.