Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 154/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1 i par. 3 w zw. z art. 230
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Nadbudowie, rozbudowie, i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na magazyn materiałów gotowych pochodzących ze składu stolarskiego, przebudowie, rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącej wiaty gospodarczej na magazyn, zmianie sposobu użytkowania wraz z rozbudową i przebudową istniejącego budynku gospodarczego na zakład produkcji mebli (montaż) na działkach nr ewid. 55, 60 położonych w miejscowości N.

Z uwagi na fakt, iż skarga nie była opłacona, jak też zawierała brak formalny zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 27 lutego 2009r. wezwano skarżącego do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego. Nadto skarżący został wezwany do przedłożenia 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.

W piśmie z dnia 11 marca 2009r. S. T. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, wskazując równocześnie na swoją trudną sytuację materialną.

W związku z powyższym przekazano wskazane zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednocześnie zaś przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2009r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec niezłożenia go na wskazanym urzędowym formularzu.

Natomiast postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009r., sygn. akt II OZ 486/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wspomniane wyżej zażalenie.

W zaistniałej sytuacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu

z dnia 4 sierpnia 2009r. wezwano S. T. do wykonania poprzedniego zarządzenia

z dnia 27 lutego 2009r., wskazując termin 7 dni oraz rygor w postaci odrzucenia skargi w razie niezastosowania się do jego treści.

Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2009r., na co wskazuje jego podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tegoż wezwania.

Termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upłynął względem składającego skargę bezskutecznie dnia 14 sierpnia 2009r.

Odpisy skargi zostały natomiast przedłożone w ustawowym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym

w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wedle § 2 powołanego artykułu pismem takim jest m. in. skarga.

W świetle z kolei art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją procesową braku uiszczenia wpisu sądowego, pomimo stosownego wezwania, jest konieczność odrzucenia skargi – art. 220 § 3 P.p.s.a..

Mając na uwadze wskazane regulacje prawne, jak też okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż skardze S. T. nie można nadać dalszego biegu. Nie została ona bowiem opłacona, mimo iż wezwanie w tym przedmiocie było do skarżącego kierowane z równoczesnym pouczeniem o rygorze odrzucenia skargi

w razie nieuzupełnienia jej braku.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a.