Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 222/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Teza: Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji.

Należy w związku z tym stwierdzić, iż ustalenia faktyczne mogłyby zostać podważone jedynie w razie podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego /art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a w szczególności na przykład art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" powołanej ustawy w związku z art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Nie wystarczające jest przy tym, wskazanie na art. 133 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis określa jedynie zasadę związaną z wydawaniem wyroku.

TEZY

Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji.

Należy w związku z tym stwierdzić, iż ustalenia faktyczne mogłyby zostać podważone jedynie w razie podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego /art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a w szczególności na przykład art. 141 par. 4 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" powołanej ustawy w związku z art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Nie wystarczające jest przy tym, wskazanie na art. 133 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis określa jedynie zasadę związaną z wydawaniem wyroku.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Król, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ireny S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 1479/04 w sprawie ze skargi Ireny S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 sierpnia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ireny S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2005 r., I SA/Gl 1479/04, oddalił skargę Ireny S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 sierpnia 2004 r., (...), w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyroku wynika, że w dniu 8 marca 2001 r. Irena S. złożyła w Urzędzie Skarbowym w B. zeznanie podatkowe PIT-36 o wysokości dochodu osiągniętego w 2000 roku. W zeznaniu tym podatniczka odliczyła od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym wydatki w kwocie 17.000 zł z tytułu renty ustanowionej umową z dnia 14 grudnia 2000 r. na rzecz Jerzego S. W trakcie weryfikacji powyższego zeznania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował zasadność dokonanych przez Irenę S. odliczeń, z tytułu wspomnianej umowy z dnia 14 grudnia 2000 r. Na mocy tej umowy Irena S. zobowiązała się do wypłacenia swojemu synowi Jerzemu S. renty przez okres 3 /trzech/ lat począwszy od 2000 roku, w wysokości 19.000 zł rocznie. Strony ustaliły, że renta będzie wypłacana w grudniu za każdy rok kalendarzowy. Zgodnie z treścią umowy renta miała być przeznaczona na pokrycie kosztów związanych z poprawą stanu zdrowia oraz poprawę sytuacji materialnej rentobiorcy - "stale się pogarszającej w wyniku gwałtownego spadku jego dochodów realnych". Podpisy na umowie zostały złożone własnoręcznie przez strony w dniu 18 grudnia 2000 r. i w tym dniu notarialnie poświadczone. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. przedmiotowa umowa renty z dnia 14 grudnia 2000 r. nie spełniała warunków określonych przepisami art. 903 i n. Kc. W szczególności organ podatkowy uznał, że fakt wskazania w umowie pełnej kwoty obiecanego przysporzenia stoi w sprzeczności z zasadą okresowości świadczenia, co pozbawia umowę cech umowy renty i przemawia przeciwko możliwości uznania tej renty za świadczenie o charakterze trwałym.

W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia 26 lutego 2004 r. (...) określił Irenie S. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie 8.955,20 zł. Przy wymiarze podatku dochodowego organ podatkowy nie uwzględnił wykazanych przez podatniczkę w zeznaniu podatkowym za 2000 rok odliczeń od podstawy opodatkowania wydatków w kwocie 17.000 zł dokonanych w oparciu o umowę renty z dnia 14 grudnia 2000 r.

Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. W odwołaniu przedstawiła swoją sytuację zdrowotną, materialną i rodzinną oraz sytuację swoich dzieci - Jerzego i Marii S. Wyjaśniła, że powodem skorzystania przez nią z ulgi podatkowej z tytułu renty zaproponowanej przez władze Rzeczypospolitej Polskiej była trudna sytuacja rodzinna. W odwołaniu podatniczka stwierdziła, że celem i przyczyną udzielenia renty swojemu synowi Jerzemu S. w latach 1998-2000 była poprawa stanu zdrowia syna w celu umożliwienia mu wydłużenia czasu życia, "wzmocnienie" finansowe syna by mógł w przyszłości zapewnić jej córce, a swojej siostrze Marii S. utrzymanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 6 sierpnia 2004 r. (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podnosił, że podstawowym warunkiem skorzystania z ulgi podatkowej określonej w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem renty ustanowionej w drodze umowy cywilnoprawnej, jest przede wszystkim zawarcie umowy oraz spełnienie świadczeń rentowych zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego. Ponadto renta musi mieć swoją przyczynę, nie może być fikcyjna i zmierzać tylko do obniżenia podatku. Odnosząc się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, organ odwoławczy stwierdził, iż umowa z dnia 14 grudnia 2000 r., na podstawie, której Irena S. odliczyła w zeznaniu podatkowym za 2000 rok od dochodu przed opodatkowaniem kwotę 17.000 zł, nie jest umową renty w rozumieniu przepisów art. 903 i następnych Kodeksu cywilnego. Podkreślono, że analiza treści tej umowy wskazuje na to, iż umowa ta nie kreuje zobowiązania do świadczeń okresowych. Ponadto oznaczony w umowie z dnia 14 grudnia 2000 r. sposób spełniania świadczeń, pozostaje w sprzeczności do celu tej umowy. Jednorazowy w okresie rocznym przypływ środków pieniężnych, może wprawdzie na jakiś czas wpłynąć na poprawę sytuacji materialnej rentobiorcy, ale nie wpływa sukcesywnie, na bieżąco, na poprawę tej sytuacji, która jak wynika z umowy, stale się pogarsza w wyniku gwałtownego spadku dochodów realnych rentobiorcy. Organ odwoławczy wskazywał, iż celem ustanowienia renty było wyłącznie skorzystanie z ulgi podatkowej z tytułu renty w celu obniżenia należnego podatku dochodowego. Gdyby bowiem istotnie, jak twierdziła podatniczka, celem ustanowienia przez nią renty była poprawa sytuacji finansowej Jerzego S. oraz wydłużenie czasu jego życia poprzez sfinansowanie wydatków na leczenie, tak aby po jej śmierci mógł przejąć na siebie ciężar utrzymania siostry Marii S., to zrealizowałaby świadczenia wynikające z umów rentowych, bez względu na możliwość odliczenia kwot renty od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Tymczasem Irena S. zaprzestała wypłacania renty zaraz po wykreśleniu z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ulgi podatkowej z tytułu rent zawartej w art. 26 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W łącznej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na wszystkie trzy decyzje, Irena S. podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniach od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 26 lutego 2004 r. Ponownie skarżąca wskazała na swoją sytuację zdrowotną, materialną i rodzinną, a także sytuację życiową swoich dzieci - Jerzego i Marii S. Wyjaśniła, że powodem skorzystania przez nią z ulgi podatkowej z tytułu renty była trudna sytuacja rodzinna. Opisując okoliczności zawiązane z zawarcie umów renty z synem, skarżąca wyjaśniła, że zawarła z nim dwie umowy na lata 1997-1999 i 2000-2002, obejmujące łącznie 6-cioletni okres. Wskazała jednak, że faktycznie renty przekazywane były jednak przez 4 lata, tj. w latach 1997-2000, co jak zaznaczyła, spowodowane było "wycofaniem przez Ministerstwo Finansów zgody na udzielanie rent od 2001 r." Zdaniem Ireny S. świadczy to o tym, iż korzystała z prawa do udzielania renty tylko wtedy, gdy było na to przyzwolenie władz. W dalszej części skargi podatniczka zakwestionowała wysokość zaległości podatkowej wyliczonej przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wymiarowej, podnosząc iż organ podatkowy przy wyliczeniach nie wziął pod uwagę faktu, iż rentobiorca zapłacił od otrzymanych świadczeń podatek, w związku z czym zaległość podatkowa winna być mniejsza.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku stwierdził, iż skarga nie jest uzasadniona, albowiem objęta nią decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa. Sąd administracyjny I instancji przywoływał treść art. 26 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ z którego wynika, że renta w okresie obowiązywania tego przepisu, była wskazanym przez ustawodawcę przykładem trwałego ciężaru, który przy ustalaniu podstawy opodatkowania, podlegał odliczeniu od dochodu. Umowa renty wymaga jej ustanowienia na pewien okres czasu, gdyż inaczej nie byłoby mowy o zobowiązaniu do świadczeń okresowych. Spełnianie świadczenia okresowo oznacza, że w jakichś powtarzających się okresach czasu /periodycznie/ uprawniony ma uzyskiwać oznaczone w umowie kwoty pieniężne lub pewną ilość rzeczy, oznaczonych, co do gatunku. Świadczenie udzielone rentodawcy

stanowić ma dla niego trwały ciężar. Aby określone świadczenie, do ponoszenia którego zobowiązany jest podatnik, uznać za trwały ciężar w rozumieniu przywołanego przepisu, podkreślał Sąd, musi być ono kwalifikowane jako świadczenie /powinność/ oparte o zasadę nieekwiwalentności, istniejące przez dłuższy okres czasu /por. wyrok NSA w Warszawie z 17 lipca 2001 r. II SA 1404/00/. W doktrynie i orzecznictwie utarł się pogląd, iż umowa kreująca stosunek prawny między stronami tylko o tyle może być uznana za umowę renty, o ile zawiera "trwałe" zobowiązanie do oznaczonych świadczeń okresowych. Przez te ostatnie, należy zaś rozumieć świadczenia polegające na trwałym dawaniu przez cały czas trwania stosunku prawnego, w określonych regularnych odstępach czasu, pewnej ilości pieniędzy lub innych rzeczy zamiennych, które jednak nie składają się na z góry co do wielkości określoną całość /por. T. Dybowski [w:] System prawa cywilnego. Tom III. Część 1. Prawo zobowiązań - część ogólna, Ossolineum 1981 r., str. 102, tak samo m.in. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie I SA/Ka 365/02/. Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, generalnie podzielić trzeba - zdaniem Sądu - pogląd organów podatkowych, które dokonując oceny umowy zawartej w 2000 r. przez skarżącą, w świetle regulacji zawartej w art. 26 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznały, iż w istocie nie były to umowy renty, o której mowa, w art. 903 i nast. Kodeksu cywilnego. Ponadto dalej Sąd administracyjny podkreślał, iż również wyjaśnienia podatniczki w tej kwestii, dobitnie świadczą, iż zawarcie przedmiotowych umów, nazwanych umowami renty, nastąpiło wyłącznie w celu skorzystania z wymienionej ulgi podatkowej. Nie było natomiast jej zamiarem kontynuowanie świadczeń na rzecz syna w okresie, w którym nie mogła dokonywać odliczeń podatkowych. Tym samym usprawiedliwiony jest pogląd organów, iż celem zawartych umów było osiągnięcie określonego rezultatu podatkowego, a nie alimentacyjnego.

Na powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę kasacyjną w imieniu skarżącej wniosła adwokat Ewelina K. Działając na zasadzie art. 173 par. 1 i art. 174 pkt 1 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, pełnomocnik Ireny S. zaskarżyła wyżej wymieniony wyrok zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a to:

- art. 903 Kc i art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ poprzez uznanie, iż umowa renty zawarta dnia 14 grudnia 2000 r. pomiędzy podatnikiem a Jerzym S. na czas określony i zawierająca oznaczenie wysokości świadczenia rentowego nie stanowi umowy renty i wskazana w umowie kwota renty nie może zostać odliczona od dochodu przed opodatkowaniem, pomimo iż umowa ta zawiera elementy przedmiotowo istotne właściwe tejże umowie określone w art. 903 Kc,

- art. 2 i 7 Konstytucji poprzez naruszenie zasady, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa oraz zasady zaufania obywateli do obowiązujących przepisów prawa.

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 133 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ustalenie, iż skarżąca nie wykazała, iż faktycznie świadczenia rentowe były dokonywane co miesiąc pomimo, iż rentobiorca potwierdził tą okoliczność pokwitowaniem.

Wskazując na powyższe podstawy na zasadzie art. 188 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, autorka skargi wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 sierpnia 2004 r., (...) oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia 26 lutego 2004 r., (...) oraz zasądzenie na rzecz podatnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, ewentualnie na zasadzie art. 185 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie na rzecz podatnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podkreślała, iż w sytuacji, w której prawo podatkowe stosuje określone terminy prawa cywilnego, ale samo go nie definiuje, definicje prawa cywilnego, zwłaszcza wyjaśniające istotę tego pojęcia prawnego należy uznać za wiążące na tle prawa podatkowego. Nie można doszukiwać się innego znaczenia umowy renty, niż wynikające z prawa cywilnego. Zgodnie z treścią art. 903 Kc do elementów przedmiotowo istotnych umowy renty należy, by jedna ze stron zobowiązała się względem drugiej strony, do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub rzeczach oznaczonych, co do gatunku. Umowę spełniającą te wymogi, zawarł podatnik w dniu 14 grudnia 2000 r. Zawarcie przedmiotowej umowy na czas określony, nie jest okolicznością wyłączającą możliwość uznania jej za umowę renty. Z cechy bowiem okresowości świadczeń charakterystycznej dla świadczeń rentowych, nie można wyprowadzać wymogów co do długości trwania stosunku prawnego, w którym występują świadczenia okresowe. Elementy takie zawierała umowa renty z dnia 14 grudnia 2000 r. Podatnik zobowiązał się w niej do świadczeń okresowych w pieniądzu - renta była płatna w ratach rocznych na rzecz syna podatnika Jerzego S. Umowa ta stanowiła samoistne źródło powstania prawa do renty, w znaczeniu uprawnienia do oznaczonych świadczeń rentowych, jako świadczeń periodycznych. Trwałość w takim przypadku ma być odnoszona do stosunku prawnego, którego niezmienność w określonym lub

nieokreślonym czasie stanowi o jego istocie. Ważna jest umowa renty ze swej istoty, o cechach trwałości w okresie jej obowiązywania. Nie może być tak, że osoby które zawarły ważne umowy renty w rozumieniu prawa cywilnego nie uczyniły tego w rozumieniu prawa podatkowego /za: R. Kubacki, Leksykon podatku dochodowego od osób fizycznych, s. 832/. Podnieść przy tym należy, iż faktycznie syn podatnika otrzymywał świadczenia rentowe od swej matki w miesięcznych ratach, co potwierdził stosownym pokwitowaniem. W ocenie pełnomocnika skarżącej, w sprawie jednocześnie nie wystąpiły żadne okoliczności, poza arbitralnym stwierdzeniem organów podatkowych, pozwalające zakwestionować przedmiotowy dowód. Należy podkreślić, iż WSA podzielając pogląd organów podatkowych o niewiarygodności pokwitowania swego stanowiska nie uzasadnił, co czyni je dowolnym i nie pozwalającym na poczynienie w jego oparciu ustaleń. Zawarta przez podatnika umowa nie jest umową darowizny. Renta ustanowiona bez wynagrodzenia, a tak było w niniejszej sprawie, pozostaje odrębnym od darowizny stosunkiem prawnym, a wynika to wprost z art. 889 pkt 1 Kc stanowiącego, że nie stanowią darowizny bezpłatne przysporzenia, wynikające z umów uregulowanych innymi przepisami Kodeksu. Również zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zezwala, zdaniem autorki skargi, na przyjęcie, by jedynym celem przedmiotowej umowy było skorzystanie z ulgi podatkowej. Bezsprzecznie bowiem, podatnik kwoty renty przekazał na rzecz syna, a zatem doszło do uszczuplenia jego majątku w kwocie niewspółmiernej do osiągniętych korzyści, w postaci możliwości skorzystania z ulgi podatkowej. W tym stanie rzeczy wnioski niniejszej skargi w ocenie pełnomocnika Ireny S., są zasadne.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść i forma skargi kasacyjnej w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny /art. 183 par. 1 p.p.s.a./. Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu /art. 183 par. 2 p.p.s.a./.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, iż autorka skargi kasacyjnej w jej petitum oraz w uzasadnieniu wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, art. 903 Kodeksu cywilnego oraz art. 2, art. 7 Konstytucji RP, w rzeczywistości zakwestionowała ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez organy podatkowe, a przez to również ocenę tego stanu faktycznego, dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Nie można bowiem, ocenić tego inaczej, skoro w ramach podnoszonego naruszenia cytowanych powyżej przepisów autorka tego pisma podnosi, iż zawarta dnia 14 grudnia 2000 r. umowa jest umową renty, czy stwierdza, iż "faktycznie świadczenia rentowe były dokonywane co miesiąc pomimo, iż rentobiorca potwierdził tą okoliczność pokwitowaniem".

Naruszenie prawa materialnego, może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej /zob. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 378./. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za utrwalony należy uznać pogląd, iż nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji /zob. wyrok NSA z 14.10.2004 r., FSK 568/04 - ONSAiWSA 2005 nr 4 poz. 67 oraz w wyrok NSA z 25.11.2004 r., FSK 1290/04 - ONSAiWSA 2005 nr 5 poz. 95/.

Należy w związku z tym stwierdzić, iż ustalenia faktyczne mogłyby zostać podważone jedynie w razie podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./, a w szczególności na przykład art. 141 par. 4 p.p.s.a. i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Nie wystarczające jest przy tym, wskazanie na art. 133 par. 1 p.p.s.a., który to przepis określa jedynie zasadę związaną z wydawaniem wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 par. 1 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tejże ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.