Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 34/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. J. – D. i A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 999/08 w sprawie ze skargi K. J. – D. i A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 września 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 999/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J.-D. i A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008r. (znak: [...]) działając na podstawie art. 104 w związku z art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej Kpa), po rozpatrzeniu wniosku K. J.-D. i A. D., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. (nr [...]), utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] sierpnia 2004r., nr [...], nakazującą rozbiórkę wybudowanego zbiornika wodnego usytuowanego na działce nr [...] w Z., w gminie Z., odmówił stwierdzenia nieważności w.w. decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004r.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że badana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, w tym wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, na którą powołują się skarżący.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy prowadził postępowanie w sprawie zbiornika wodnego usytuowanego na działce nr [...] w Z., w gminie Zawonia i decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r., nakazał rozbiórkę w/w zbiornika wodnego. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] sierpnia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy wskazał, że przedmiotowy zbiornik o powierzchni ok. 400 m2 i głębokości zmiennej, nie mniejszej niż 1 m został wybudowany w 1999 r., bez pozwolenia na budowę wymaganego, zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). W 2003 r. zbiornik został wyposażony w 2 rurociągi i rów doprowadzający wodę oraz zastawkę. Odległość tego zbiornika od granicy miedzy działkami [...] i [...] wynosi od 2,30 m do 2,50 m. Organ podkreślił również, że twierdzenie skarżących, iż przedmiotowy obiekt jest oczkiem wodnym jest niezasadne, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 3 Ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity ustawy z dnia 3 lutego 1995 r., Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) oczkiem wodnym jest zbiornik wodny powstały w sposób naturalny. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż dla działki [...], na której znajduje się sporna inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy Zawonia nr VII/51/03 z dnia 30 czerwca 2003r.), który stanowi, że teren na którym znajduje się w/w zbiornik przeznaczony jest na role - ogrody. Dla w/w terenu wprowadzono całkowity zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej. Ponadto organ podniósł, że inwestor nie ubiegał się o pozwolenie na budowę przedmiotowego zbiornika, zatem, dla oceny prawnej zdarzenia zasadnicze znaczenie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., który stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego, w przypadku wystąpienia samowoli budowlanej, wydaje nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zasada ta nie ma zastosowania w przypadku, gdy zostanie udowodnione, że samowolna budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy zagospodarowania terenu.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. (znak: [...]) stwierdził, iż zaskarżona decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, a zatem w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do wszczęcia ewentualnego postępowania naprawczego, zmierzającego do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli Krystyna J.-D. i Andrzej D..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. (znak: [...]) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2008 r.

W uzasadnieniu organ ten powtórzył argumentację przywołaną w rozstrzygnięciu z dnia [...] lutego 2008r. i uznał, że po ponownej analizie akt sprawy zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r.

Na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. J.-D. i A. D. wnosząc o "stwierdzenie nieważności wyżej wymienionych decyzji w całości ewentualnie o ich uchylenie w całości". Decyzji z dnia 25 lutego 2008r. zarzucili rażące naruszenie przepisu art. 156 § 1 i 2 Kpa, w tym art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz rażące naruszenie przepisów prawa , w tym przepisu art. 52 i powołany[...] w jego treści przepisów art. 48, 49 b. 50 a i 51 Prawa budowlanego, a w szczególności przepisów art. 2 i 3 oraz art. 28 ustawy Prawo budowlane. Ponadto decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] sierpnia 2004r. oraz decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 listopada 2004 r. zarzucili rażące naruszenie art. 52 i powołanych w jego treści przepisów art. 48, 49 b, 50 a i 51, a w szczególności przepisów art. 2 i 3 oraz art. 28 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo skarżący wnieśli o "dopuszczenie w poczet materiału dowodowego w nin. sprawie dowodów zawnioskowanych w uzasadnieniu nin. skargi, w tym z zeznań świadka M. B. ul. [...], 51-662 Wrocław, na okoliczność, że już w latach 1990 istniało przedmiotowe oczko wodne".

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2008 r. oddalił skargę na opisaną wyżej decyzję. W uzasadnieniu wyroku, sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skierowane jest wyłącznie na kontrolę tej decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 Kpa. Organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji. Postępowanie to czyni wyłom od zasady stabilności decyzji administracyjnej, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Postępowanie o stwierdzenie nieważności służy sprawdzeniu, czy w trybie zwykłym sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z prawem, czyli czy decyzja wydana w trybie zwykłym nie zawiera wad kwalifikowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawa i obowiązującego systemu prawnego.

Sąd I instancji wskazał, że dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji jest w Kpa oparta na trzech przesłankach: przesłance pozytywnej, którą stanowi wystąpienie jednej z wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa podstaw i na przesłankach negatywnych, z których jedną stanowi termin, a drugą spowodowanie przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych.

Po poczynieniu powyższych uwag, sąd uznał, że kontrolowana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004r. oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] sierpnia 2004r. nie wypełniają żadnej z przesłanek z art. 156 § 1 kpa skutkujących stwierdzeniem ich nieważności. Decyzje te, zdaniem WSA zostały bowiem wydane przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczą spraw już poprzednio rozstrzygniętych inną decyzją ostateczną, zostały skierowane do właściwej strony postępowania, były wykonalne oraz nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa. Badane decyzje nie są też obarczone rażącym naruszeniem któregokolwiek przepisu prawa. Sąd I instancji podkreślił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy w decyzji z dnia [...] sierpnia 2004r. prawidłowo ustalił, że roboty budowlane przy przedmiotowym zbiorniku wodnym rozpoczęto w 1999 r., bowiem powyższy fakt znajduje potwierdzenie w aktach przedmiotowej sprawy. Z protokołu oględzin, przeprowadzonych w dniu 27 maja 2004 r. wynika, że według zgodnego oświadczenia stron roboty budowlane przy wykonywaniu zbiornika wodnego zostały wykonane w 1999 r. Słusznie też, zdaniem sądu uznał organ administracji, że sporna inwestycja nie jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej, lecz obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, przed wykonaniem którego wymagane było uzyskanie przez inwestorów pozwolenia na budowę. W sprawie tej inwestor nie ubiegał się o pozwolenie na budowę przedmiotowego zbiornika. Sąd podzielił stanowisko organu administracji, że dla sprawy zasadnicze znaczenie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., który stanowił, że organ nadzoru budowlanego, w przypadku wystąpienia samowoli budowlanej, wydaje nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się także, z zapatrywaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż zarówno decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy nie są obarczone żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, a zatem w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności tych decyzji.

Sąd I instancji nadto stwierdził, że zarzuty skarżących nie dotyczą zaskarżonej decyzji w związku z tym nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę w przedmiocie stwierdzenia nieważności bada wyłącznie legalność tej zaskarżonej decyzji, a nie kontroluje co do istoty sprawy nakazu rozbiórki.

Zajmując stanowisko wobec wniosku strony o dopuszczenie dowodu w postaci zeznań świadka, Sąd podkreślił, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Procedura sądowoadministracyjna mówi jednak w art. 106 § 3, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przedmiotowej zaś sprawie sytuacja taka nie ma miejsca, zatem wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli K. J.-D. oraz A. D., zaskarżając wyrok ten w całości i domagając się jego uchylenia i stwierdzenia z urzędu nieważności kwestionowanej decyzji, względnie o uchylenie wyroku I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270; dalej powoływana jako p.p.s.a.), wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej art. 174 § 2 p.p.s.a. i zarzucając w zakresie tej podstawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, oraz art. 134 § 1, 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący dopatrują się naruszenia powołanych przepisów w przyjęciu przez sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą je procedurą, a w szczególności z naruszeniem art. 7, 77, 76 § 1, 80 KPA.

W skardze kasacyjnej podkreślono, że wadliwa ocena przez sąd sprawy dotyczy stwierdzenia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy w swej decyzji z dnia [...].08.2004 r. prawidłowo ustalił, że roboty budowlane przy zbiorniku wodnym rozpoczęto w 1999 r. podczas gdy treść protokołu oględzin i kontroli, w tej części stwierdza, że przedmiotowy zbiornik został jedynie odmulony. Wadą było także, zdaniem skargi kasacyjnej pominięcie wyjaśnień złożonych w dniu 25.08.2004 r. przez skarżących oraz pominięcie przez organ dokumentu w postaci załącznika do Uchwały Rady Gminy Zawonia z dnia 30.06.2003 r.

Pełnomocnik skarżących wskazał nadto, że sąd I instancji ograniczył się do podania ustaleń dokonanych przez organy administracji orzekające w sprawie, bez wskazania które z tych ustaleń zostały przez sąd przyjęte, a które i z jakich przyczyn przyjęte nie zostały.

W skardze kasacyjnej zarzucono sądowi, iż sąd nie odniósł się do wszystkich w skardze zawartych zarzutów kierowanych względem kwestionowanej decyzji, a także nie przedstawił ich oceny.

Nadto, według skargi kasacyjnej, kontrola sądowa sprowadziła się do oceny wybranego dowodu i to wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi, co spowodowało naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. i powiązanego z nim art. 233 § 1 kpc.

Dodatkowo, autor skargi kasacyjnej powołując art. 3 § 1 w zw. z art. 1 § 2 ustawy ustrojowej sądownictwa administracyjnego oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazał jako podstawę skargi kasacyjnej art. 174 § 1 p.p.s.a, zarzucając wyrokowi sądu I instancji "ciężkie kwalifikowane naruszenie prawa materialnego tj. art. 156 § 1 i 2 kpa", co miało, zdaniem skarżących miejsce w odniesieniu do decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2008 r. oraz decyzji tego organu z dnia [...].04.2008 r. W dalszej części skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 52 Prawa budowlanego i powołanych w jego treści art. 48, 49b, 50a, 51, a także przepisów art. 2 i 3 oraz 28 tej ustawy. Naruszenie tych przepisów polegało, zdaniem skarżących na bezzasadnym uznaniu przez sąd, że sporna inwestycja nie jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej lecz obiektem budowlanym, na wykonanie którego należy uzyskać pozwolenie na budowę. Nadto wskazano, że sąd uznając, że kwestionowane decyzje nie są obarczone żadną z wad z art. 156 §1 kpa nie wyjaśnił dlaczego ma to miejsce i jakie w istocie wady sąd brał pod uwagę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu sąd bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim skarga ta pomija tę istotną okoliczność, że zaskarżony wyrok sadu I instancji zapadł w sprawie w której kontrolowana była zgodność z prawem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki spornego zbiornika wodnego, a nie w sprawie w której przedmiotem kontroli sądu poddana byłaby zgodność z prawem nakazu rozbiórki tego zbiornika.

W każdej z tych spraw inny jest przedmiot i zakres postępowania przed organami administracji i inny jest przedmiot i zakres rozstrzygnięć organów administracji. Powyższe podkreślenie jest niezbędne, gdyż zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się w znacznej mierze do postępowania w którym wydana została decyzja nakazująca rozbiórkę zbiornika wodnego. Tej bowiem decyzji i poprzedzającej ją postępowaniu administracyjnemu skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów zobowiązujących organy administracji do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do wszechstronnej i prawidłowej oceny dowodów. Obecnie skarżony zaś wyrok sądu I instancji dotyczy kontroli decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki zbiornika wodnego. Przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie, organy administracji zobowiązane były do ustalenia czy spełnione są przesłanki z art. 156 §1 kpa, a w szczególności – wobec zarzutów i twierdzeń skarżących – przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok prawidłowo aprobuje stanowisko organu administracji publicznej co do niezaistnienia tej przesłanki. W świetle okoliczności sprawy ujawnionych w toku postępowania przed organem administracji istotnie brak było podstaw do uznania aby nakaz rozbiórki wydany został bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 §1 pkt 2 kpa).

Wskazane w skardze kasacyjnej wady postępowania administracyjnego poprzedzającego nakaz rozbiórki, nawet jeśli miały miejsce, nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Trafnie zostały w ten właśnie sposób sklasyfikowane przez organ administracji w sprawie, w której odmówiono stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki i trafnie oraz słusznie ocenę tę podzielił sąd I instancji w zaskarżonym obecnie wyroku.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie można uznać aby miały miejsce wadliwości zaskarżonego wyroku, wyszczególnione jako podstawy kasacyjne. W szczególności sąd I instancji wskazał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 5 uzasadnienia) stan faktyczny sprawy przyjęty jako podstawa dokonanych ocen. Zajął również stanowisko (str. 5 uzasadnienia) co do zarzutów skargi, uznając je za nieuzasadnione jako odnoszące się do decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki, a nie do zaskarżonej decyzji, tj. decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki.

W tej sytuacji nie można przyjmować aby miało miejsce zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów art. 145 §1 pkt 1 lit. c i przepisu art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy podkreślić przy tym, że naruszenie powyższych przepisów, aby mogło stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, winno być tego rodzaju uchybieniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest jednak dostatecznych podstaw do uznania, że uchybienie takie miało miejsce.

Nie jest uzasadniona także druga z powołanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skarga wskazując na przepis art. 174 § 1 p.p.s.a. (poprawnie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi "ciężkie kwalifikowane naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 156 §1 i § 2 kpa ...". Wadliwość zaskarżonego wyroku w tym zakresie wiązała skarga kasacyjna "z bezzasadnym tolerowaniem nieprawidłowego uznania sądu I instancji", że sporny zbiornik jest obiektem budowlanym, na którego wzniesienie niezbędne jest pozwolenie na budowę, a nie urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej. Zarzut ten nie jest słuszny. Sąd I instancji wskazując bowiem na przyjęty stan faktyczny sprawy, a w szczególności opis spornego obiektu i wykonanych przy nim robót budowlanych zasadnie podzielił stanowisko organu administracji, zaliczające ten zbiornik do obiektu budowlanego. Taka kwalifikacja spornego efektu robót budowlanych jest zgodna z wskazanym przez sąd I instancji przepisem art. 3 pkt 1 lit b – Prawa budowlanego i przepisu tego nie narusza. Daleka jest przy tym od rażącego naruszenia tegoż przepisu a tylko wówczas, tj. przy rażącym naruszeniu prawa, wskazana podstawa kasacyjna mogłaby skutecznie być powołana.

W efekcie sąd I instancji poprawnie uznał, że zaskarżona decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki jest zgodna z prawem, gdyż nakaz rozbiórki nie jest dotknięty żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym skargę tę należało oddalić w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.