Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1237/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 77  i  107 par.3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Ł. J. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku , nr [...] sprzeciwił się wpisaniu Ł. J. skarżącego na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w B. dokonanej uchwałą z dnia [...] lipca 2006 r. Organ wskazał, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata.

Ustalono, że Uchwałą z dnia [...] lipca 2006 r. Okręgowa Rada Adwokacka w B. postanowiła wpisać skarżącego na listę adwokatów tej Rady.

Minister Sprawiedliwości sprzeciwił się wpisowi skarżącego na listę adwokatów tej rady. W ocenie organu art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. -Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. K 6/06 (Dz. U. Nr 75, poz. 529) w związku z art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podważający konstytucyjności art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze implikuje ten skutek, iż brak jest w ogóle podstawy prawnej (przepisu), który pozwalałby na wpisanie na listę adwokatów osoby, która nie odbyła aplikacji adwokackiej i nie złożyła egzaminu adwokackiego. W ocenie organu z powodów wskazanych wyżej legitymowanie się innym egzaminem oraz praktyką w zawodzie prawniczym nie stanowi podstawy do dokonania odpowiedniego wpisu.

W postępowaniu dotyczącym decyzji Ministera Sprawiedliwości z dnia [...] września 2006 r. wskazano, że skarżący odbył aplikację prokuratorską i w dniu [...] października 1994 r. zdał egzamin prokuratorski. Od dnia [...] listopada 1994 r. do dnia [...] czerwca 1995 r. pełnił funkcję asesora Prokuratury Rejonowej w K., a następnie w M., każdorazowo z powierzeniem pełnienia funkcji prokuratorskich. Od dnia [...] lipca 1995 r. do dnia [...] grudnia 1996 r. pełnił funkcję asesora Sądu Rejonowego w M., a od dnia [...] stycznia 1997 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. - stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w M. W dniu [...] stycznia 2005 r. został przeniesiony na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w K. Z dniem [...] maja 2005 r. stosunek służbowy Pana Ł. J. uległ rozwiązaniu, wobec zrzeczenia się przez niego funkcji sędziego.

Wskazano, że Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia [...] maja 2004 r., sygn. [...] uznał Pana Ł. J. za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, mającego postać oczywistej i rażącej obrazy prawa, polegającego na nakazaniu protokolantowi dokonania zmiany treści wydanego wyroku, po jego ogłoszeniu oraz wymierzył mu karę nagany. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 13 lipca 2004 r. Ustalono, że myśl art. 124. § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, póz. 1070 z późn. zm.) Minister Sprawiedliwości zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko ukaranemu innego wyroku skazującego - po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku orzekającego. W przypadku zainteresowanego zatarcie skazania co do wyżej wspomnianej kary dyscyplinarnej nastąpi najwcześniej w dniu 14 lipca 2009 r. Ustalono, że Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia [...] lutego 2006 r., sygn. [...], wobec skarżącego oskarżonego o przestępstwo z art. 231 § 1 kk i art. 18 § 1 kk w zw. z art. 270 § l kk i w zw. z art. 11 § 2 kk, warunkowo umorzył na okres próby 1 roku i orzekł środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 300 zł na cel społeczny. Z mocy stosownych przepisów kodeksu karnego, okres próby wobec skazanego trwał od 9 marca 2006 r. do 9 marca 2007 r., lecz zatarcie skazania jeszcze nie nastąpiło (może nastąpić, po myśli art. 76 § 2 kk i przy braku przeciwwskazań procesowych - w dniu 10 września 2007 r.).

Wyrokiem z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. VI SA/Wa 2158/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2006 r. Sąd nie podzielił poglądu organu administracji o braku podstawy prawnej do wydania decyzji pozytywnej. Sąd wskazał, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. ma charakter tzw. wyroku zakresowego. Stwierdził, że z dniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r., art. 66 ust. l pkt 2 Prawa o adwokaturze nie utracił mocy obowiązującej w całości, lecz jedynie w zakresie ściśle określonym w tym orzeczeniu.

Rozpoznając ponowienie sprawę Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku ponownie sprzeciwił się wpisaniu skarżącego na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w B. uznając, że jedną z materialnych przesłanek dokonania wpisu na listę adwokatów jest przesłanka spetryfikowana w art. 65 pkt 1 Prawa o adwokaturze a więc powinność legitymowania się przez kandydata nieskazitelnym charakterem oraz dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. W ocenie organu analiza akt osobowych skarżącego wskazuje, iż nie wypełnił on tej przesłanki. W ocenie organu fakt wykorzystania stanowiska i nadrzędności służbowej wobec pracowników sądu i polecenia im przerobienia dokumentu tak istotnego jak wyrok, jest czynem o takim stopniu naganności, iż przekreśla opinię o nieskazitelności charakteru kandydata. Naganne zachowanie skarżącego, podjęte przed ubieganiem się o wpis na listę adwokatów wskazuje, że nie daje on rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Zdaniem organu, na ocenę tej przesłanki wpływa postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokacką - do czasu wpisania na tę listę. Nie można w ocenie organu przyjąć, aby zachowanie kandydata (opisane wyżej) odpowiadało pożądanym ocenom moralnym i etycznym.

Zdaniem organu powyższej oceny nie zmienia fakt, iż sąd orzekający w sprawie dyscyplinarnej karę nagany, nie przekreślił możliwości dalszego wykonywania zawodu sędziego, jak też fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec niego przez sąd karny.

Wskazano, że zainteresowany, znając wyrok sądu dyscyplinarnego, uznał, że nie powinien dalej pracować w organach sądowniczych i w dniu [...] maja 2005 r. - będąc sędzią innego Sądu, aniżeli tego, w którym dopuścił się wyżej omówionego występku - złożył rezygnację ze stanowiska sędziego.

Wskazując na te powody organ orzekł jak w decyzji.

W skardze do sądu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazał, że wydano ją po terminie określonym w art. 69 ust. 2 Prawa o adwokaturze. Nadto wskazał, że naruszono konstytucyjne zasady państwa prawa, legalizmu działania organów władzy publicznej oraz dopuszczono się obrazy art. 65 pkt. 1 Prawa o adwokaturze poprzez niesłuszne przyjęcie, iż skarżący nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Podniósł, że art. 69 stawy prawo o adwokaturze wyraźnie określa, iż Okręgowa Rada Adwokacka zawiadamia Ministra Sprawiedliwości o każdej uchwale o wpisie na listę adwokatów . Zgodnie z treścią tego przepisu, wpis uważa się za dokonany jeśli Minister Sprawiedliwości nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi. Minister Sprawiedliwości skorzystał z tego prawa w terminie składając sprzeciw zawarty w decyzji z dnia [...] września 2006 roku . Decyzja ta została uchylona orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu.

Wskazał, iż Sąd Dyscyplinarny - Sąd Apelacyjny w K., w wyroku z dnia [...] maja 2004 r. wymierzył mu karę nagany uznając, iż jego czyn nie był tego rodzaju, aby wymagał pozbawienia prawa wykonywania zawodu. Z kolei sprawa prowadzona przed sądem powszechnym zakończyła się bez skazania, a tylko zastosowaniem środka probacyjnego. Jego zdaniem Okręgowa Rada Adwokacka w B. przesłała organowi odpis uchwały wraz z aktami osobowymi. W aktach tych znajdowała się informacja o ukaraniu dyscyplinarnym jak i o warunkowym umorzeniu postępowania prowadzonego w jego sprawie i fakty te były znane organowi sprzeciwiającemu się. Wskazał, że gdyby wówczas organ stwierdził, iż nie daje rękojmi to niewątpliwie fakt ten podniósłby w swoim sprzeciwie z dnia [...] września 2006 r. W jego ocenie organ wtedy uważał, że dyscyplinarne ukaranie skarżącego i warunkowe umorzenie postępowania nie stanowią przeciwwskazania do wpisania go na listę adwokatów.

Podniósł, że organ miałby rację gdyby o fakcie ukarania dyscyplinarnego oraz o warunkowym umorzeniu postępowania karnego dowiedział się dopiero po wydaniu decyzji z dnia [...] września 2006 r. Jego zdaniem przepis art. 69 ust 2 ustawy o adwokaturze ma charakter kategoryczny i zakreślony w nim i termin 30 dniowy nie może być przekroczony. Wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. Minister Sprawiedliwości naruszył jego zdaniem wspomniany art. 69 ust 2 cytowanej ustawy ale także co określoną w Konstytucji RP zasadę państwa prawa (art. 2 Konstytucji) stanowiącą , iż organ państwowy musi działać w oparciu o przepis prawa oraz zasadę legalizmu ( art. 7 Konstytucji ) stanowiącą , iż organy państwowe muszą działać w granicach prawa.

Jego zdaniem stanowisko organu nie jest właściwe, bowiem musi on przestrzegać terminu określonego w art. 69 ust 2 ustawy prawo o adwokaturze i nie może złożyć sprzeciwu w dowolnym czasie podnosząc znane mu w ustawowym terminie do złożenia sprzeciwu fakty.

Organ wskazał, że ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia dwóch zasad konstytucyjnych jest utrudnione, albowiem w uzasadnieniu skargi wskazano jedynie, iż organ naruszył art. 2 i 7 Konstytucji RP bez wykazania, na czym miałyby polegać owe naruszenia.

Zdaniem organu nietrafny jest zarzut art. 69 ust. 2 Prawa o adwokaturze, albowiem Minister Sprawiedliwości, jako organ II instancji jest powołany do ponownego rozpatrzenia sprawy we wszystkich jej aspektach. Nie jest także związany zakresem swojej decyzji wydanej uprzednio, a następnie uchylonej przez sąd administracyjny. Uznał, że wyrok sądu administracyjnego o charakterze kasacyjnym ma taki skutek, iż uchyla kontrolowane rozstrzygnięcie organu administracji, nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, o które ubiega się w postępowaniu administracyjnym.

Organ wskazał, że jest zobowiązany do ponownego zajęcia stanowiska w kwestii wniesienia lub nie wniesienia sprzeciwu od uchwały organów samorządu.

Zdaniem organu nietrafny jest zarzut naruszenia art. 65 pkt. 1 Prawa o adwokaturze, albowiem wyrok zapadły w sprawie dyscyplinarnej oraz wyrok zapadły w sprawie karnej nie posiadają mocy prejudycjalnej w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym wpisania na listę adwokatów. Wskazał, że sąd dyscyplinarny oraz sąd karny nie oceniały (i nie miały kompetencji do oceny) pozytywnych przymiotów charakteru w aspekcie możliwości pełnienia zawodu adwokata, a stwierdzając popełnienie czynu, relatywizowały orzeczone kary dyscyplinarne i środki probacyjne do wagi przewinienia.

W ocenie organu opisane w sprzeciwie zdarzenie, jakiego dopuścił się skarżący dyskwalifikuje kandydata w sferze etyczno-moralnej. Podważa jego odpowiedzialność, wiarygodność i uczciwość oraz nieskazitelność charakteru.

Na rozprawie strony podtrzymały stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze z m.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolując legalność decyzji Sąd bada, czy dokonana ocena nie jest podjęta w sposób dowolny tzn. czy wynika z faktów udowodnionych, czy jest spójna nie zawiera błędów oraz czy odnosi się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i stanowi wypadkową całego ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd administracyjny ocenia czy w rozpatrywanej sprawie nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego wynikającego głównie z przestrzegania przez organy orzekające przepisów postępowania. Przedmiotowa decyzja organu narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2006 r. złożył sprzeciw od uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w B. Zdaniem organu skoro z dniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r., art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze utracił moc obowiązującą w całości to nie było podstaw prawnych do podjęcia w dniu [...] lipca 2006 r. przez Okręgową Radę Adwokacką w B. uchwały o wpisie skarżącego na listę adwokatów Izby B. Tak więc jedyną argumentacją organu sprzeciwiającemu się wpisowi skarżącego na listę adwokatów było wskazanie, że przepis na podstawie, którego dokonano wpisu utracił moc obowiązującą w całości.

Decyzja ta została uchylona orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu. Sąd stwierdził, że z dniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r., art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze nie utracił mocy obowiązującej w całości, lecz jedynie w zakresie ściśle określonym w tym orzeczeniu.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku sprzeciwił się wpisaniu skarżącego na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w B. uznając, że skarżący winien legitymować się nieskazitelnym charakterem oraz dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Organ podniósł inną przesłankę niż ta opisana w decyzji z dnia [...] września 2006 r. Wskazał, że analiza akt osobowych skarżącego wskazuje, iż nie wypełnił on przesłanki z art. 65 pkt 1 ustawy - Prawo o adwokaturze a więc nie posiada nieskazitelnego charakteru oraz nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata.

Materialna przesłanka dokonania wpisu na listę adwokatów jest w tej określonej sprawie opisana jest w art. 65 pkt 1 Prawa o adwokaturze. Zgodnie z tym przepisem kandydat winien legitymować się nieskazitelnym charakterem oraz dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata.

Zgodnie z art. 69 stawy prawo o adwokaturze Okręgowa Rada Adwokacka zawiadamia Ministra Sprawiedliwości o każdej uchwale o wpisie na listę adwokatów . Wpis uważa się za dokonany jeśli Minister Sprawiedliwości nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi. Minister Sprawiedliwości skorzystał z tego prawa w terminie składając sprzeciw zawarty w decyzji z dnia [...] września 2006 r. W aktach osobowych skarżącego znajdowała się informacja o ukaraniu dyscyplinarnym jak i o warunkowym umorzeniu postępowania prowadzonego w jego sprawie Fakty te były znane organowi w dacie wydawania wyżej opisanej decyzji. Organ miał możliwość stwierdzenia, iż nie daje on rękojmi i mógł ten fakt podnosić w swoim sprzeciwie z dnia [...] września 2006 r. Zdaniem sądu przepis art. 69 ust 2 ustawy o adwokaturze jest przepisem prawa materialnego i zakreślony w nim i termin 30 dniowy nie może być przekroczony. Decyzja z dnia [...] września 2006 r. została uchylona przez sąd i organ miał obowiązek przeprowadzić postępowanie ponownie i mógł podnosić inne przesłanki niż te, które zostały opisane w powołanej decyzji a przemawiające za potwierdzeniem stanowiska organu ale z uwagi na wyżej opisany termin przesłanki te nie mogą być skuteczne. Organ nie powołał przesłanki opisanej w zaskarżonej decyzji w zakreślonym terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi to należy uznać, że na tej postawie nie sprzeciwił się wpisowi.

W ocenie sądu organ z uwagi na termin określony w art. 69 ust 2 ustawy prawo o adwokaturze, mógł złożyć sprzeciw ze wszystkimi argumentami tylko w ustawowym terminie opisanym w powołanym przepisie. Nadto powołany przez organ w decyzji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 14 marca 2007 r. sygn. VI SA/Wa 1212/06 wskazuje wyraźnie, że: "...Minister Sprawiedliwości bada wszelkie przesłanki ustawowe, które stanowiły podstawę podjęcia uchwały przez właściwą radę adwokacką o wpisie...". Jeżeli tak to organ może podnosić przesłanki ustawowe tylko w ustawowym terminie a nie w czasie dowolnym. Należy zauważyć, że czym innym jest kasacyjne uchylenie decyzji przez Sąd a czym innym podniesienie argumentów co do faktów znanych organowi w dacie otrzymania aktu.

Nadto zdaniem sądu decyzja organu, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (zwrot: "rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu adwokata").

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organu. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również wspomniana, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów. Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności - zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).

W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Organ administracji, dokonując analizy cech wartościujących skarżącego, pod kątem rękojmi prawidłowości wykonywania zawodu stwierdził, że brak jest pozytywnych prognoz co do należytego świadczenia przez niego pomocy prawnej. Stanowisko to opierał na przebiegu dotychczasowej służby kandydata na stanowisku sędziego podczas pełnienia czynności orzeczniczych.

Przesłanka, o której mowa wyżej wymaga w każdej sprawie odniesienia nie tylko do określonych następstw, lecz także do powodujących je okoliczności. Albowiem przy odmowie wpisania konkretnej osoby na listę, dokonanej na podstawie tego przepisu, należy wskazać i udowodnić okoliczności lub powody, które faktycznie nie dadzą możliwości wykonywania przez nią zawodu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 1992 r. - sygn. akt II SA 1143/91 - oraz z dnia 4 października 1999 r. - sygn. akt II SA 1134/99).

Nie pozostaje również bez znaczenia, w świetle stwierdzenia zawartego w sprzeciwie o braku rękojmi kandydata do wykonywania zawodu i ta okoliczność, że wyrok sądu dyscyplinarnego nie pozbawiał skarżącego zajmowania stanowiska sędziego. Orzeczona kara dyscyplinarna była najniższą z kar dyscyplinarnych wymienionych w art. 109 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Nadto jej wymierzenie nie pozbawiało ówczesnego sędziego możliwości awansowania na wyższe stanowisko sędziowskie, udziału w kolegium sądu czy w orzekaniu w sądzie dyscyplinarnym.

Nie jest zrozumiały, zarzut o zrzeczeniu się przez skarżącego stanowiska sędziego, gdyż powody, dla których podjął taką decyzję, nie wynikały z konieczności ustąpienia ze służby w sądzie, co wynika chociażby z wyroku i ustaleń Sądu Dyscyplinarnego, a zatem nie powinny być podstawą do wyciągania wniosków na poparcie decyzji o odmowie wpisu do korporacji.

Dodatkowo należy podkreślić, iż wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym. Zgodnie z przepisem art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.a i c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 o ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi