Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 213/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art.52 par.4,art.53 par.2,art.58 par.1 pkt 6,art.232 par.1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na zarządzenie Burmistrza L. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za udostępnianie informacji publicznej postanawia 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić skarżącemu kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

D. N. wniósł skargę na zarządzenie Burmistrza L. nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia wysokości opłaty za udostępnianie informacji publicznej w związku ze wskazanym sposobem udostępniania, domagając się jego unieważnienia jako aktu wydanego niezgodnie z prawem. Podał, że na podstawie tego zarządzenia burmistrz naliczył mu opłaty w związku z jego wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Podał, że w zarządzeniu ustalono zryczałtowany cennik opłat za udostępnianie informacji publicznej, co jest sprzeczne z art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a poza tym opłaty te nie odzwierciedlają rzeczywistych kosztów. Ponadto zarzucił, że zarządzenie narusza przepisy statutu Gminy L., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia "[...]".

W odpowiedzi na skargę Burmistrz L. wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 26 marca 2018r. skarżący został wezwany do nadesłania dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi w piśmie z dnia 30 marca 2018r. skarżący wskazał, że nowelizacja ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zlikwidowała obowiązek strony wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei w piśmie z dnia 3 kwietnia 2018r. skarżący podał, że z uzyskanych przez niego informacji wynika, że organ był wzywany do usunięcia naruszenia prawa przez innego mieszkańca L., a w związku z tym wniósł o wezwanie organu do przedłożenia akt związanej z tym sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem orzeczenia w niniejszej sprawie jest wyłącznie zarządzenie Burmistrza z dnia "[...]". Natomiast skargi na ustalenie opłat za udostępnienie informacji publicznej będą przedmiotem odrębnego rozpoznania.

Wskazać zatem należy, że przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli legalności aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego sąd bada, czy skarga wniesiona w danej sprawie jest w świetle przepisów prawa dopuszczalna ze względów przedmiotowych oraz podmiotowych. Przy czym sąd uwzględnia nie tylko przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), ale także przepisy ustaw szczególnych.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest zarządzenie burmistrza. Podnieść zatem należy, że stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016r. poz. 446 ze zm., dalej jako: u.s.g.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017r. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Odpowiadało to treści art. 52 § 4 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017r., który stanowił że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 1 czerwca 2017r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935, dalej jako: ustawa zmieniająca), na mocy której znowelizowano zarówno przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., jak i art. 52 i 53 p.p.s.a. znosząc – jak słusznie podnosi skarżący – obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu. Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu aktualnie obowiązującym stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli po dniu 1 czerwca 2017r.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest zarządzenie burmistrza z dnia 31 grudnia 2015r. Zatem akt ten podlega zaskarżeniu na zasadach obowiązujących do dnia 31 maja 2017r. W związku z tym wniesienie skargi należało poprzedzić złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Brak takiego wezwania oznacza, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 p.p.s.a., a tym samym skarga jest niedopuszczalna. Przy czym skarżącemu należy wyjaśnić, że to skarżący, a nie jakaś inna osoba, winien wykazać, że dokonał wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Od dokonania tego wezwania biegnie bowiem termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu obwiązującym do 31 maja 2017r. - który wnosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu skarżącemu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.