Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2466/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1 pkt 1, art. 34  par 1,
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec T.M. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia [...] lipca 2014r., wystawionego w celu zabezpieczenia zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie 24.750.216 zł. Jako podstawę prawną zabezpieczonych należności wskazano orzeczenie nr [...] z dnia 31.01.2014r.

W dniu [...] lipca 2014r., wykonując zarządzenie zabezpieczające, organ egzekucyjny zawiadomieniami z tego samego dnia, działając na podstawie art. 80 § 1 w związku z art. 164 § 4 oraz art. 96j § 1 w związku z art. 164 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), dokonał zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. w W. oraz prawa majątkowego stanowiącego udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Spółce M.

Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem z dnia [...] września 2014r. sygn. akt [...], złożył do akt rejestrowych Spółki M., zawiadomienie o zajęciu udziałów. Ww. zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia nr [...], doręczono Stronie w dniu 23 lipca 2014r. Dłużnicy zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym otrzymali w dniu 22 lipca 2014r.

Skarżący pismem z dnia 30 lipca 2014 r., wniósł zarzuty, podnosząc bezpośrednie doręczenie mu zarządzenia zabezpieczenia. Zarzucił naruszenie art. 33 ustawy z dnia 14 czerwca 1966r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez zignorowanie faktu, iż organ I instancji posiadał wiedzę, że Strona jest reprezentowana przez pełnomocnika. Zdaniem Strony zarządzenie zabezpieczenia nie weszło do obrotu prawnego wobec wady jego doręczenia. Skarżący wniósł o uchylenie wszelkich dokonanych na podstawie przedmiotowego zarządzenia zajęć.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] września 2014r., wydanym na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 166b u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność zarzutów.

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że zastrzeżenia przedstawione w piśmie z dnia 30 lipca 2014r., nie odpowiadają żadnej z okoliczności wskazanej w art. 33 § 1 ww. ustawy, które mogą być podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] lipca 2014r. nr [...].

Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia Skarżący pismem z dnia 6 października 2014 r., w ustawowym terminie, złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji celem faktycznego rozpoznania.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że jeżeli zarzut wykracza poza podstawy wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a., nie może być jednocześnie uznany za niedopuszczalny. Dlatego Dyrektor wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, ponownie rozpatrując sprawę, winien wydać postanowienie w przedmiocie zarzutów, w którym rozstrzygnie o uwzględnieniu zarzutów albo o odmowie ich uwzględnienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., odmówił uwzględnienia zarzutów złożonych pismem z dnia 30 lipca 2014 r.

W uzasadnieniu organ egzekucyjny, wskazał, że zarzuty podnoszone przez Stronę, dotyczące wadliwości doręczenia zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] lipca 2014r. oraz stanowiącej jego podstawę decyzji z dnia [...] stycznia 2014r. o dokonaniu zabezpieczenia wykonania zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, nie odpowiadają żadnej z okoliczności wskazanych w art. 33 § 1 u.p.e.a., nie mogą być więc przedmiotem rozpatrzenia w trybie przewidzianym w art. 34 § 1 ww. ustawy.

Skarżący pismem z dnia 18 marca 2015 r. złożył zażalenie, w którym zarzucił pominięcie wszelkich nowych, istotnych dla sprawy okoliczności, które winne być organowi znane z urzędu, a tym samym naruszenie art. 7 k.p.a.

Skarżący wskazał na toczące się postępowanie w sprawie decyzji wymiarowej w zryczałtowanym podatku dochodowym. Na skutek złożonego przez niego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym, Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z dnia [...] maja 2013 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Strona na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w części, w jakiej uchylając decyzję wymiarową organ II instancji nie orzekł o nieważności postępowania, względnie nie orzekł o umorzeniu postępowania wobec upływu terminu przedawnienia. Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1934/13, wyrokiem z dnia 24 października 2014 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz zakazał jej wykonania.

Skarżący podkreślił, że sąd administracyjny w wydanym orzeczeniu podzielił zarzuty Skarżącego związane z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Jego zdaniem, treść ww. wyroku powinna być znana organowi I instancji, bowiem został on wraz z uzasadnieniem przekazany organowi odwoławczemu, z uwagi na fakt, że wstrzymuje on wykonanie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Strony, organ egzekucyjny, zgodnie z treścią art. 7 k.p.a., z urzędu powinien rozpatrzyć tezy zawarte w wyroku sądowym, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości przedawnienia, wygaśnięcia lub nieistnienia obowiązku, a więc okoliczności stanowiących podstawę zarzutu wymienionego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Następnie pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r., Skarżący wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli prawidłowości postępowania zabezpieczającego prowadzonego w odniesieniu do Skarżącego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] lipca 2014r. znak [...]. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 159 § 1 u.p.e.a. zabezpieczenie upadło z mocy prawa, a to wobec upływu wskazanego w powołanym przepisie trzymiesięcznego terminu na przekształcenie zajęć zabezpieczających w zajęcia egzekucyjne lub wystąpienia przez organ z wnioskiem o przedłużenie terminu zabezpieczenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego zawartego w zażaleniu z dnia 18 marca 2015 r., dotyczącego nieuwzględnienia z urzędu przez organ I instancji okoliczności wskazujących na przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku i rozpatrzenie sprawy dotyczącej zarzutów na prowadzone postępowanie zabezpieczające, bez zbadania możliwości zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjaśnił, że organ egzekucyjny nie miał obowiązku z urzędu zbadać zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzut tego rodzaju nie został bowiem zgłoszony przez Stronę w siedmiodniowym terminie przewidzianym do jego wniesienia, zaś zgłoszenie zarzutu tego typu w zażaleniu z dnia 18 marca 2015 r. jest bezskuteczne.

Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu dotyczącego bezskuteczności zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia [...] lipca 2014r., na skutek wadliwości jego doręczenia, poprzez jego przesłanie bezpośrednio do Strony, a nie do ustanowionego pełnomocnika wyjaśnił, że kwestia prawidłowości doręczenia zarządzenia zabezpieczenia, to jest tego czy zostało ono właściwie doręczone zobowiązanemu zamiast pełnomocnikowi, nie mieści się w podstawach do zgłoszenia zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a.

Natomiast kwestia prawidłowości doręczenia odpisu zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] lipca 2014r., była przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu w sprawie skargi wniesionej przez Stronę. W postanowieniu z dnia [...] października 2014r., Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zarządzenie zabezpieczające doręcza się bezpośrednio zobowiązanemu. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki pismem z dnia 30 października 2014 r. złożył zażalenie do Ministra Finansów. Postępowanie zażaleniowe jest w toku.

Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się natomiast do podniesionego przez pełnomocnika Strony w piśmie z dnia 22 kwietnia 2015 r., zarzutu dotyczącego wygaśnięcia zabezpieczenia na podstawie art. 159 § 1 u.p.e.a., na skutek upływu trzymiesięcznego terminu na przekształcenie zajęć zabezpieczających w zajęcia egzekucyjne lub wystąpienia przez organ z wnioskiem o przedłużenie terminu zabezpieczenia, wskazał, że zgodnie z przywołanym przepisem organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego uchyla zabezpieczenie obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania tego zabezpieczenia. Analiza treści zacytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że odnosi się on jedynie do zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym, zaś w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z zabezpieczeniem obowiązku o charakterze pieniężnym. Tym samym powyższy zarzut uznał nieuzasadniony.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji uzasadniając swoje postanowienie zawarł w nim zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Przywołał przepisy regulujące zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym i odniósł je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia skonstruowano w sposób prawidłowy, a dokonana przez organ egzekucyjny wykładnia przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń.

W skardze Skarżący zarzucił, iż Dyrektor Izby Skarbowej, wydając zaskarżone postanowienie naruszył następujące przepisy prawa:

1) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez faktyczne zaniechanie podjęcia w sprawie czynności wyjaśniających - w szczególności zaś całkowite pominięcie istnienia w sprawie łącznie pięciu orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (w sprawach III SA/Wa 1119/13, III SA/Wa 1120/13, III SA/Wa 1934/13, III SA/Wa 1377/14 oraz III SA/Wa 1378/14) potwierdzających brak istnienia zabezpieczanego zobowiązania, czym w konsekwencji

2) naruszył art. 33 § 1 pkt 1 w związku z art. 166b u.p.e.a., poprzez jego niezasadne niezastosowanie w sprawie i odmowę uwzględnienia żądań Strony.

Wobec powyższego wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ponadto wniósł o dołączenie do niniejszej sprawy akt zakończonych prawomocnie spraw o sygn. akt III SA/Wa 1119/13, III SA/ Wa 1120/13, III SA/Wa 1934/13, III SA/Wa 1377/14 oraz III SA/Wa 1378/14 rozpatrzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i przeprowadzenie dowodu z akt tychże spraw, na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi z dnia 4 sierpnia 2015 r.

Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik Strony powołał się na ustalenia dokonane w toku postępowania sądowego przeprowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu ze zbycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, zakończonej wyrokiem sygn. akt. III SA/Wa 1934/13 z dnia 24 października 2014 r. W szczególności Skarżący podniósł kwestie związane z przedawnieniem przedmiotowego zobowiązania podatkowego, które w jego opinii powinny wywrzeć bezpośredni wpływ na postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych przez Stronę, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., na postępowanie zabezpieczające wszczęte w oparciu zarządzenie zabezpieczenia nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. Jednocześnie Strona wskazała, że rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie dotyczącej przedmiotowego zobowiązania podatkowego zapadły już po wystąpieniu przez Skarżącego z pierwotnymi zarzutami, a więc nie mogły zostać powołane w piśmie wszczynającym niniejsze postępowanie.

Odnosząc się do stanowiska zaprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej, dotyczącego związania granicami zarzutów wniesionych w terminie zakreślonym u.p.e.a., Strona wskazała, że wyroki sądowe powołane przez organ odwoławczy, na potwierdzenie powyższej tezy odnoszą się do innych stanów faktycznych niż zaistniały w niniejszej sprawie. Według Skarżącego, orzeczenia sądowe przywołane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. zapadły w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym wszczętym na podstawie funkcjonujących w obrocie decyzji wymiarowych, w realiach zaś niniejszej sprawy nie wydano decyzji wymiarowej. Ponadto wobec Skarżącego prowadzone jest postępowanie zabezpieczające, do którego przepisy u.p.e.a. stosowane są jedynie odpowiednio.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu nie zaistniała żadna z wyżej wymienionych przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w toku postępowania zabezpieczającego.

W związku z tym wskazać należy, że w sprawie prowadzonego postępowania zabezpieczającego zobowiązanemu przysługuje, zgodnie z art. 33 § 1 oraz 166b u.p.e.a., prawo wniesienia zarzutów do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia zabezpieczenia.

Na wstępie należy odnotować, utrwalony już w orzecznictwie i doktrynie pogląd, według którego na gruncie postępowania egzekucyjnego w administracji (w tym przypadku również postępowania zabezpieczającego) wykluczone jest w późniejszym czasie uzupełnianie zarzutów wniesionych w terminie (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3259/13, LEX nr 2036528). W uzasadnieniu tego wyroku zauważono, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia. Są one środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może także zgłosić nowych zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów, ani też w toku postępowania zażaleniowego, ani tym bardziej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Pogląd ten nie budzi wątpliwości zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie (P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2009, teza 4 do art. 33, s. 162; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 grudnia 2006 r., w sprawie I OSK 1057/06; z 28 kwietnia 2009 r., w sprawie II FSK 108/08; z 27 stycznia 2015 r., w sprawie II FSK 3081/12; publ. CBOSA). Tym samym wykluczone jest uzupełnienie w późniejszym czasie zarzutów wniesionych w terminie.

W związku z tym podstawą oceny w niniejszej sprawie może być jedynie zarzut bezskuteczności zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] lipca 2014r. na skutek wadliwości jego doręczenia, poprzez bezpośrednie przesłanie do Strony, a nie do ustanowionego pełnomocnika, ponieważ ten zarzut został przez Stronę podniesiony w przewidzianym terminie. Słuszne jest wobec tego stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że postępowanie w przedmiocie zarzutów może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Tym samym organ egzekucyjny nie miał obowiązku z urzędu zbadać nowych zarzutów Strony dotyczących nieuwzględnienia z urzędu przez organ I instancji okoliczności wskazujących na przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku i rozpatrzenie sprawy dotyczącej zarzutów na prowadzone postępowanie zabezpieczające, bez zbadania możliwości zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zarzuty tego rodzaju nie zostały bowiem zgłoszone przez Stronę w siedmiodniowym terminie przewidzianym do jego wniesienia, zaś zgłoszenie zarzutu tego typu w zażaleniu z dnia 18 marca 2015 r. jest bezskuteczne.

Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. A stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie m.in. art. 33 § 1 pkt 1 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W związku z takim brzmieniem przywołanego przepisu zgłoszony zarzut, a więc kwestia prawidłowości doręczenia zarządzenia zabezpieczenia, nie mieści się w podstawach do zgłoszenia zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. A zatem organy wydające rozstrzygnięcia w tej sprawie zasadnie odmówiły uwzględnienia tego zarzutu.

Natomiast, jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, kwestia ta była przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu w sprawie skargi wniesionej przez Stronę. W postanowieniu z dnia [...] października 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zarządzenie zabezpieczające doręcza się bezpośrednio zobowiązanemu. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki pismem z dnia 30 października 2014 r. złożył zażalenie do Ministra Finansów. Postępowanie zażaleniowe jest w toku.

Na marginesie należy wskazać, że Dyrektor Izby Skarbowej, odnosząc się do zarzutu dotyczącego wygaśnięcia zabezpieczenia na podstawie art. 159 § 1 u.p.e.a., na skutek upływu trzymiesięcznego terminu na przekształcenie zajęć zabezpieczających w zajęcia egzekucyjne lub wystąpienia przez organ z wnioskiem o przedłużenie terminu zabezpieczenia, wskazał, że zgodnie z przywołanym przepisem organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego uchyla zabezpieczenie obowiązku o charakterze niepieniężnym, zaś w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z zabezpieczeniem obowiązku o charakterze pieniężnym. Tym samym powyższy zarzut prawidłowo organ ten uznał nieuzasadniony.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.