Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 533/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 31,7,77,80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2018r. sprawy ze skargi Towarzystwo A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu instancji


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2017 r., na podstawie art. 31 § 1 i 2 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257), po rozpoznaniu wniosku Towarzystwo A, odmówił dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w charakterze podmiotu na prawach strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z budową drogi na działkach nr [...] i [...] obr. [...], jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 31 października 2017 r. wpłynęło pismo Towarzystwo A o dopuszczenie tej organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu na prawach strony w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego jw. We wniosku wskazano, że udział Towarzystwo A w postępowaniu uzasadniony jest celami statutowymi stowarzyszenia, którymi zgodnie z § 6 statutu są m.in. ochrona przyrody, ochrona środowiska, ochrona krajobrazu, ochrona ładu urbanistycznego oraz pobudzenie aktywności lokalnej i zwiększenie społecznego udziału w podejmowaniu decyzji. Teren planowanej inwestycji obejmuje nieruchomość wyznaczoną w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. jako tereny zieleni urządzonej. Okolice przedmiotowych nieruchomości to tereny mocno zainwestowane. Przeznaczone na cele budowlane kolejnych nieruchomości stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą zrównoważonego rozwoju. Ponadto wnioskodawca wskazał, że w interesie społecznym jest wydanie decyzji w oparciu o jak najpełniejszą dokumentację i rozpatrzenie argumentów wszystkich zainteresowanych wydawaną decyzją oraz niedopuszczenie do sytuacji, w której wskutek nieprawidłowego zabudowania tego terenu dojdzie do powstania nieodwracalnych zmian w otoczeniu.

W ocenie organu, brak jest podstaw, aby dopuścić wnioskującą organizację społeczną do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Cel statutowy, na który powołuje się Towarzystwo A nie uzasadnia dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu dotyczącym wnioskowanej inwestycji. Cel ten sformułowany jest bardzo ogólnie, zaś organizacje społeczne chcące uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony winny wykazać istnienie związku pomiędzy swoimi celami statutowymi, a przedmiotem postępowania administracyjnego.

Zakres inwestycji i jej lokalizacja nie wskazują by w wyniku realizacji inwestycji mogło dojść do znaczącej ingerencji w ład przestrzenny miejsca w zakresie ochrony przyrody, zwierząt czy krajobrazu. Inwestycja ta nie rzutuje zasadniczo na krajobraz tej części miasta, gdyż jak trafnie zauważono we wniosku Towarzystwa teren ten jest "mocno zainwestowany". Organ podkreślił, że konstrukcja przepisów prawa w zakresie ustalania warunków zabudowy wymusza, aby wskaźniki ustalone dla nowej zabudowy nawiązywały do zabudowy na działkach sąsiednich. Planowane przedsięwzięcie (zgodnie z przedłożonym wnioskiem inwestora) zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy, stanowić będzie kontynuację istniejącej zabudowy wielorodzinnej. Teren inwestycji obecnie nieobjęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zlokalizowany jest, zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, na terenie przeznaczonym pod zieleń urządzoną (ZU). Jednakże ustalenia Studium nie są wiążące przy sporządzaniu warunków zabudowy. Ponadto teren planowanej inwestycji jest własnością prywatną. Powierzchnia nieruchomości jest niewielka i jej zagospodarowanie na zasadach zbliżonych do zabudowy występującej na działkach sąsiednich nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny tego obszaru.

Organ podkreślił, że opracowanie warunków zabudowy w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga wiedzy specjalistycznej, w szczególności z zakresu urbanistyki, a oględziny czy wizja lokalna przeprowadzona przez osobę posiadającą tego rodzaju wiadomości specjalne, stanowią czynności przygotowawcze poprzedzające przygotowanie projektu decyzji warunkach zabudowy. Nad jakością opracowywanych w Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK analiz i słusznością formułowanych w oparciu o nie wniosków, a w konsekwencji przygotowaniem merytorycznych rozstrzygnięć z zakresu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu czuwa obecnie Zespół Urbanistyczny powołany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym zarządzeniem Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 16 grudnia 2014 r., w skład którego wchodzą osoby posiadające stosowne wykształcenie, wiedzę, przygotowanie merytoryczne i doświadczenie.

Ponadto, uzyskana w trakcie postępowania opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK wskazuje, że na terenie inwestycji brak jest siedlisk zwierząt i roślin chronionych, a teren planowanej inwestycji nie znajduje się w obrębie terenów objętych zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2006 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2016 r. póz. 2134 ze zm.) innymi formami ochrony przyrody. Przedmiotowe zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z zebranych materiałów dowodowych nie wynika by zakres oddziaływania inwestycji generował zagrożenia dla środowiska.

Odwołując się do doktryny organ wskazał, że udział organizacji społecznej w postępowaniu nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych. Jednocześnie udział organizacji społecznej w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby nie może powodować naruszenia sfery jej prywatności przez nadmierne poszerzenie kręgu uczestników postępowania.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Towarzystwo A. W uzasadnieniu podniosło, że za dopuszczeniem do udziału w postępowaniu przemawiają zarówno cele stowarzyszenia, jak i interes społeczny. Towarzystwo podniosło, że realizacja inwestycji stoi w sprzeczności z deklarowanym przez Urząd Miasta K. sprzeciwem wobec beztroskiej wycinki drzew. Podkreśliło, że wniosek dotyczy nieruchomości wyznaczonej w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. jako tereny zieleni urządzonej. Podniosło także, że w interesie społecznym jest niedopuszczenie do sytuacji, w której wskutek nieprawidłowego zabudowania terenu dojdzie do powstania nieodwracalnych zmian w otoczeniu. Cele statutowe organizacji pozostają w bardzo ścisłym związku z przedmiotem postępowania. Podniesiono także, iż Towarzystwo działa od 20 lat i brało udział w kilkudziesięciu postępowaniach administracyjnych. Odnosząc się do zaskarżonego postanowienia wskazano, że żaden z członków organizacji nie ma interesu osobistego w rozstrzygnięciu sprawy, nie jest właścicielem nieruchomości, nie mieszka także w pobliżu inwestycji. Ani Towarzystwo ani jego członkowie nie byli oskarżeni o wykorzystywanie organizacji dla celów osobistych, natomiast to pracownicy Wydziału Architektury [...] byli prawomocnie skazani za korupcję podczas wydania decyzji. Odmowa dopuszczenia do udziału w postepowaniu rodzi wątpliwości co bezstronności organu w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 23 lutego 2018 r., znak: [...], a podstawie art. 31 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z § 6 Statutu Towarzystwa jego głównym celem jest niewątpliwie ochrona przyrody oraz ochrona środowiska, a cele te są realizowane, również między innymi, poprzez podejmowanie działań interwencyjnych na rzecz ochrony przyrody (§ 7 Statutu). Jakkolwiek wskazane w Statucie cele Towarzystwa mogą, co do samej zasady, uzasadniać jego udział w określonych postępowaniach administracyjnych, to jednak nie oznacza to, że Towarzystwo, niejako automatycznie, winno być dopuszczone do udziału w każdym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, do którego zgłosi wolę przystąpienia. Ocena wystąpienia przesłanki interesu społecznego w dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu należy do organu administracji. Organizacja społeczna powinna zatem wykazać zasadność udziału w postępowaniu, ponieważ jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron, zwłaszcza gdy reprezentują przeciwstawne interesy. Organizacja powinna też wykazać, jakie posiada "kwalifikacje" do występowania w danej konkretnej sprawie. Musi istnieć merytoryczne powiązanie między przedmiotem sprawy a osiągnięciami, specjalizacją działania, a nie tylko celami organizacji społecznej. W niniejszej sprawie oprócz wykazania zainteresowania jej przedmiotem, Towarzystwo żadnej z tych okoliczności nie wykazało. Powołanie się na cele statutowe jest niewystarczające, gdy chce się brać udział w tak specjalistycznym postępowaniu, jakim jest postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, w którym rozstrzyga się skomplikowane kwestie z bardzo wielu szczegółowych dziedzin prawa administracyjnego (w jego szerokim znaczeniu). Organ odwoławczy podzielił pogląd sformułowany w zaskarżonym postanowieniu, że skala i program inwestycji, dla której jest prowadzone postępowanie nie przemawia uznaniem, że przedmiotowa budowa wpłynie w istotny sposób na sylwetę miasta, kształtowanie krajobrazu, czy kształtowanie systemu przyrodniczego. Stąd trudno również przyjąć, że planowana inwestycja (budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi) ze względu na jej rodzaj, będzie ingerować w znacznym, ponadprzeciętnym stopniu w stan środowiska oraz funkcjonowanie społeczności lokalnej, a zatem wzgląd na interes społeczny uzasadniałby dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

W ocenie kolegium, w rozpatrywanym przypadku wnioskodawca nie wykazał, że za jego udziałem w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy przemawia interes społeczny, o którym mowa w art. 31 K.p.a. Odwołując się do orzecznictwa organ stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że tzw. społeczna kontrola postępowań administracyjnych nie wyczerpuje znamion interesu społecznego uzasadniającego dopuszczenie organizacji społecznej na prawach strony do postępowania administracyjnego. Przyjęte z góry przez wnioskodawcę założenie, że organy administracji publicznej wydadzą wadliwe rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie uzasadnia zaistnienia przesłanki interesu społecznego warunkującej dopuszczenie Towarzystwa do jego udziału. O tym, czy zamierzenie inwestycyjne może doprowadzić do negatywnych skutków w środowisku przyrodniczym zweryfikują prowadzące postępowanie organy, jak również organy dokonujące kontroli takich rozstrzygnięć.

Towarzystwo A wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając dokonanie błędnej wykładni przepisów art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. odnoszącej się do pojęcia "interesu społecznego". Skarżący podniósł argumenty tożsame z tymi przedstawionymi w zażaleniu. Dodatkowo wskazał, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Zwrócił również uwagę, że nadanie Towarzystwu statusu organizacji pożytku publicznego potwierdza, że działalność stowarzyszenia ma charakter działalności pożytku publicznego i w interesie społecznym.

Towarzystwo wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym Towarzystwo A w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z budową drogi na działkach nr [...] i [...] obr. [...], jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.".

Dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania, jakie toczy się przed organem administracyjnym w sprawie dotyczącej innej osoby, może nastąpić w przypadku spełnienia kumulatywnie dwóch przesłanek określonych w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a.: 1) jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji oraz 2) przemawia za tym interes społeczny. Spełnienie powyższych warunków podlega ocenie właściwego organu administracji.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony nie może służyć partykularnym celom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, W. 2005, s. 257). Z przepisu art. 31 § 1 in fine K.p.a. wynika, że żądanie organizacji społecznej dopuszczenia do udziału w postępowaniu musi być uzasadnione celami statutowymi tej organizacji. Musi zatem istnieć merytoryczne powiązanie przedmiotu postępowania administracyjnego z celami i zakresem działania organizacji społecznej. Organ powinien zatem ocenić, czy między celami statutowymi organizacji społecznej a przedmiotem sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej istnieje powiązanie merytoryczne w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym. Nawet wtedy jednak, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu jest uzasadniony jej celami statutowymi, organ administracji publicznej może uznać żądanie organizacji społecznej za niezasadne ze względu na interes społeczny (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, K. 2000, s. 285-286).

Tak więc uczestnictwo organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony musi być uzasadnione zarówno celami statutowymi, jak i interesem społecznym. Zauważyć jeszcze należy, że pojęcie "interesu społecznego" wymaga każdorazowo indywidualnej oceny. Należy przy tym pamiętać, że przy interpretacji przepisów prawa zawierających zwroty niedookreślone ("interes społeczny") nie występuje uznanie administracyjne, pomimo pewnego luzu decyzyjnego, gdyż ich znaczenie zostaje ustalone w wyniku wykładni prawa.

Jak wynika ze Statutu Towarzystwo A , do jego celów należy m.in.: ochrona przyrody, ochrona środowiska, ochrona krajobrazu rozumianego jako postrzegana przez ludzi przestrzeń zawierającą elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowaną w wyniku działania czynników naturalnych lub działalności człowieka, pobudzanie aktywności lokalnej oraz zwiększanie społecznego udziału w podejmowaniu decyzji oraz ochrona ładu urbanistycznego (§ 6). Stosownie zaś do zapisów § 7 Statutu Towarzystwo swoje cele realizuje m. in. poprzez podejmowanie działań interwencyjnych na rzecz ochrony przyrody, formułowanie publicznych opinii i ocen dotyczących środowiska i rozwoju gospodarczego, udział w postępowaniach administracyjnych i sądowych.

Mając na uwadze przedmiot postępowania, nie ulega wątpliwości, że dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony uzasadnione jest celami statutowymi Towarzystwa (ochrona ładu urbanistycznego, ochrona środowiska, ochrona krajobrazu). Szczególnego rozważenia wymaga natomiast druga przesłanka dopuszczenia Towarzystwa do udziału w postępowaniu, a mianowicie, aby przemawiał za tym interes społeczny.

Sąd stwierdził, że przy rozważaniu kwestii zasadności dopuszczenia Towarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu z perspektywy interesu społecznego, organy obu instancji nie wzięły pod uwagę w należyty sposób wszystkich istotnych z tej perspektywy okoliczności sprawy, a które przemawiały – w ocenie Sądu – za dopuszczeniem stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Na marginesie zaznaczyć można, że rozważania kolegium sprowadzały się do przytoczenia poglądów zaprezentowanych w orzecznictwie w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym organizacji społecznych, bez odniesienia się do argumentacji przedstawionej we wniosku, a następnie w zażaleniu Towarzystwa. Już to samo dyskredytuje kontrolowane rozstrzygnięcie. Nie może stanowić uzasadnienia dla odmowy dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu argument, że "o tym, czy zamierzenie inwestycyjne może prowadzić do negatywnych skutków w środowisku przyrodniczym zweryfikują prowadzące postępowanie organy, jak również organy dokonujące kontroli takich rozstrzygnięć". Podobnie jak niewłaściwe było odwołanie się przez organ I instancji do wymogu sporządzania projektu decyzji przez uprawnionego urbanistę i współdziałanie z powołanym przez ten organ Zespołem Urbanistycznym, co stanowić ma gwarancje wydania decyzji nienaruszającej ładu przestrzennego. Idąc tym tokiem rozumowania, skoro wydawanie decyzji przez organy administracji publicznej wystarczająco zabezpiecza ich zgodność z prawem, niepotrzebna jest już kontrola instancyjna i sądowa wydanych rozstrzygnięć. Zbędne stają się również gwarancje procesowe dla stron postępowania. Jak pokazuje jednak doświadczenie, nierzadko zdarza się, że decyzje administracyjne obarczone są wadami, które uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.

Przypomnieć należy, że inwestycja dotyczy budowy budynku wielorodzinnego (a nie jednorodzinnego, jak błędnie podało kolegium na stronie 4 uzasadnienia). Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego - w sposób niewątpliwy wpływa nie tylko na kształtowanie ładu przestrzennego, ponieważ wydanie decyzji w tym przedmiocie uwarunkowane jest zachowaniem walorów przestrzennych danego terenu, ale również na warunki życia i tym samym interesy społeczności lokalnej. Oczywistym jest też, że sam fakt przeznaczenia nieruchomości w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako terenu zieleni urządzonej, z uwagi na niewiążący charakter Studium, nie wyłącza procedowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przewidziany w Studium pożądany sposób zagospodarowania tego terenu świadczy jednak o tym, że organy planistyczne widziały potrzebę zapewnienia zieleni na tym obszarze. Niewątpliwie w interesie lokalnej społeczności już zamieszkującej w danej okolicy jest pozostawienie jak największej ilości terenu biologicznie czynnego, zwłaszcza, że jak wskazano we wniosku obecnie wykorzystywany jest jako plac zabaw dla dzieci. Nadto w zaistniałej sytuacji można i należy zadać sobie pytanie, jaka jest rola Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla postępowania o ustaleniu warunków zabudowy i czy rzeczywiście z uwagi na uwarunkowania prawne, polityka gminy zawarta w Studium jest dostatecznie respektowana w tych postępowaniach? Czy respektowanie zapisów Studium leży czy nie leży w interesie społecznym? Na te i podobne pytania powinien odpowiedzieć organ przy identyfikowaniu przesłanki interesu społecznego (tak też: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr [...]).

Ponadto, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK [...], interesu społecznego nie można rozumieć wyłącznie w kategoriach jedynie większej społeczności obejmującej ogół ludności czy też wielkie grupy społeczne. Nie ma przeszkód, by jako interes społeczny kwalifikować interesy mniejszych społeczności, jak właśnie np. mieszkańców dzielnicy. Podkreślić wypada, że nie zawsze też interes podmiotów uznanych za strony postępowania jest tożsamy z interesem lokalnej społeczności. Ustalone ostateczną decyzją administracyjną warunki zabudowy, będą determinowały sposób zagospodarowania, zabudowania i wykorzystania określonej nieruchomości – co nastąpi na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, który z kolei zgodnie z ustawą prawo budowlane musi być zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Kształtowanie urbanistyczne określonej przestrzeni wymaga uwzględnienia interesu inwestora (wnioskodawcy), ale również przedmiotów prawa własności tych wszystkich osób, które w otoczeniu planowanej inwestycji mają swoje, już zagospodarowane i wykorzystywane w określony sposób, nieruchomości. Te wartości, zgodnie ze swoimi celami statutowymi i w ramach kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym chce chronić skarżące stowarzyszenie. Jego wieloletnia działalność i aktywność w postępowaniach administracyjnych uzasadnia przypuszczenie, że dysponuje ono odpowiednią i niezbędną wiedzą merytoryczną w zakresie ochrony środowiska i ochrony ładu urbanistycznego. Udział tej organizacji społecznej w postępowaniu jest więc uzasadniony zarówno celami statutowymi, jak i interesem społecznym.

Sąd, badając legalność zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie postanowienia, doszedł do wniosku, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ administracji uwzględni ocenę prawną, zawartą w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.