Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 168/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Sprostowano wyrok
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. Na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w p. IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 168/21, w ten sposób, że w nawiasie zamiast błędnie wpisanej kwoty "dwa tysiące pięćset złotych", wpisać właściwą kwotę (dziewięćset złotych).


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 168/21, po rozpoznaniu skargi I. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę uwzględnił zarzuty i argumentację skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) – dalej zwana: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).

Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).

Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1115/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - zwanej dalej w skrócie CBOSA).

Wyrażenie z art. 156 § 1 p.p.s.a. "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżone do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (postanowienie NSA z 17 września 2008 r., sygn. akt I OZ 678/08, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie zaszła taka okoliczność, bowiem w p. IV wyroku z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 168/21, w p. IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 558/15, w nawiasie błędnie wpisano kwotę- słownie "dwa tysiące pięćset złotych", zamiast wpisanej prawidło w formie cyfrowej kwoty dziewięćset złotych. Ponadto z uzasadnienia prawomocnego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd przyznał skarżącemu od organu 900 zł kwoty pieniężnej. Powyższe oznacza, że niniejsze postanowienie służy jedynie naprawie oczywistego przeoczenia i dokładnemu odzwierciedleniu rzeczywistej woli składu orzekającego, wyrażonej już w wyroku. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też sąd uczynił niniejszym postanowieniem.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.