Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 554/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Prawo geologiczne i górnicze
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4 w zw. z art. 85 ust. 2,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 48, art. 53 ust. 1 , 2 , 3, 6
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta K. w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie ulic [...] - [...] - [...] –[...] ( Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. Nr 78, poz. 2142). Na uchwałę tę pismem z dnia [...] roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A". z siedzibą w K. (dalej [...].). Skarżąca Spółka domagała się stwierdzenia nieważności wskazanej na wstępie uchwały oraz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie zaskarżoną uchwałą:

- art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo górnicze i geologiczne (Dz. U. z 2005r., Nr 228, poz. 1947 ze zm. - dalej zwanej P.g. i g. ) poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym udokumentowanych złóż kopalin,

- art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony Środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm. - dalej zwanej P.o.ś.) poprzez nieuwzględnienie w planie występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż,

- art. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej zwanej u.p.z.p.) nakazującego uwzględnianie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ujawnianie występowania udokumentowanych złóż kopalin,

- art. 2 Konstytucji R.P. poprzez złamanie nakazu poprawnej legislacji,

- art. 32 Konstytucji poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że legitymuje się interesem prawnym do wniesienia przedmiotowej skargi, bowiem w dacie podjęcia uchwały była użytkownikiem wieczystym nieruchomości o łącznej powierzchni [...]m², które znajdują się w obszarze objętym wspomnianym planem. W związku ze sprzedażą wspomnianych nieruchomości aktualnie toczy się postępowanie w sprawie obciążenia [...] opłatą z tytułu wzrostu wartości tych nieruchomości. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, jej interes prawny jako związany z wykazaniem braku podstaw do wprowadzenia przedmiotowej opłaty jest oczywisty. [...]legitymuje się także koncesją na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża KWK "B" zaś obszar objęty planem znajduje się na terenie górniczym utworzonym wspomnianą koncesją. Skarżąca podała także, że poprzedziła wniesienie skargi skierowanym do Rady Miasta K. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, którego Rada nie uwzględniła podejmując w dniu [...] roku uchwałę nr [...]

W dalszej części uzasadnienia skargi "A" podała, że przedmiotowy plan miejscowy obejmuje nieruchomości gruntowe pod którymi zalega złoże węgla kamiennego eksploatowane przez KWK "B" wchodzące w skład obszaru górniczego [...] Jeżeli okoliczność ta nie była znana Radzie, to bezpłatną informację w tej sprawie mogła ona z łatwością uzyskać na podstawie art. 47 ust. 7 zd. 1 P.g. i g. Pominiecie tej kwestii powoduje, że zaskarżony plan miejscowy nie zawiera jakichkolwiek rozwiązań wynikających z art. 48 P.g. i g. oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. oraz nie spełnia wymagań wynikających z art. 10 u.p.z.p. Tymczasem wymagania te mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie zależą od woli organu oraz czyjegokolwiek wniosku.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji R.P. Spółka wskazała, że w § 14 pkt 5 zaskarżonej uchwały ustalono [...]% stawkę opłaty planistycznej dla Akademii Wychowania Fizycznego w K., co w niedopuszczalny sposób doprowadziło do zróżnicowania praw podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej. Przyjęta dla pozostałych podmiotów [...] % stawka opłaty ustalanej od wzrostu wartości nieruchomości nie została również uzasadniona. Przewidziana w ustawie możliwość zróżnicowania wysokości stawki omawianej opłaty dowodzi zaś, że nie może być ona dowolna. W związku z tym, zdaniem strony skarżącej, Rada winna przed uchwaleniem planu zgromadzić dowody, że dojdzie do wzrostu wartości nieruchomości uzasadniającego zastosowanie przyjętej stawki opłaty. Przeciwne rozwiązanie prowadziłoby "do całkowitej uznaniowości organów" i oznacza dopuszczalność ustalenia zawyżonej stawki opłaty nawet w stosunku do nieruchomości, "których wartość w planie miejscowym w ogóle nie uległa zmianie".

Odpowiedź na skargę w imieniu Rady Miasta K. sporządziła radca prawny U. P.D. działająca na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydent Miasta K. oraz w oparciu o uchwałę z dnia [...] roku, Nr [...]. W udzielonej odpowiedzi Rada Miasta K. domagała się odrzucenia skargi lub jej oddalenia. Uzasadniając swoje żądania Rada wskazała, że w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa [...]. zarzucił naruszenie zaskarżoną uchwałą art. 53 P.g. i g. oraz wyrażonej w art. 32 Konstytucji R.P. zasady równości wobec prawa. Zarzutów tych Rada nie uwzględniła podejmując uchwałę z dnia [...]roku, w której obszernie uzasadniła swoje stanowisko. W uchwale tej wyjaśniono, że w czasie obowiązywania poprzedniego planu miejscowego podjęta została uchwała z dnia [...] roku, Nr [...] mająca m.in. na celu ustalenie terenów, o jakich jest mowa w art. 53 ust. 5 P.g. i g., na których przewidywane szkodliwe wpływy na środowisko eksploatacji górniczej były nieznaczne. Tereny te wyznaczono uchwałą z dnia [...] roku, Nr [...] w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów górniczych Miasta K. Uchwałą tą objęte zostały m.in. tereny położone w rejonie ulic [...] – [...] - [...] – [...], co powoduje bezpodstawność zarzutu naruszenia art. 53 Prawa górniczego i geologicznego. Odnosząc się do drugiego zarzutu Rada wskazała, że ustalone w § 14 pkt 5 kwestionowanej uchwały stawki opłaty planistycznej mieszczą się w ustawowym przedziale od [...] % i stanowią element kształtowania polityki przestrzennej miasta w celu osiągnięcia zamierzonych celów. Ustalenie stawki renty planistycznej dla Akademii Wychowania Fizycznego w wysokości [...]% było wyrazem ówczesnej polityki miasta i miało na celu zbycie na rzecz Akademii zrujnowanego stadionu "milicyjnego" stanowiącego do dzisiaj własność miasta K. Tym samym zapis w planie mówiący o stawce [...]% dla Akademii Wychowania Fizycznego nie ma praktycznego zastosowania, gdyż na terenie oznaczonym w planie symbolem [...],[...],[...] i w całym obszarze objętym planem Akademia Wychowania Fizycznego nie była właścicielem ani użytkownikiem wieczystym żadnych nieruchomości, a także międzyczasie nie doszło także do zbycia na rzecz tego podmiotu żadnych nieruchomości. Tym samym zapis ten nie może stanowić naruszenia prawa kwalifikującego się do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Rada wyjaśniła także, że prace planistyczne zakończone zaskarżoną uchwałą trwały od [...]roku i ani "B" ani "A" nie wnosiły w trybie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) zarzutów do trzykrotnie wykładanego projektu tego planu (I wyłożenie: w [...]roku , II wyłożenie w [...] roku, III wyłożenie październik - [...] roku).

Następnie Rada zauważyła, że zakres zaskarżonych do Sądu przez "A" naruszeń prawa nie pokrywa się z treścią skierowanego do niej wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W jej ocenie skutkować to winno odrzuceniem przez Sąd wniesionej skargi jako niepoprzedzonej wezwaniem, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej zwanej u.s.g.). Dostrzegła także, że skarżąca Spółka podniosła zarzuty nie tylko w stosunku do zaskarżonej uchwały, ale także do uchwały z dnia [...] roku, nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K.

Odnosząc się z ostrożności procesowej do pozostałych zarzutów skargi Rada uznała je również za bezzasadne. W szczególności w jej ocenie bezzasadny był zarzut naruszenia art. 48 P.g. i g. Wskazała w tej kwestii na zapisy § 12 uchwały, w którym ustalono szczególne warunki zagospodarowania terenu wynikające ze skutków eksploatacji górniczej ustalone w oparciu o wnioski złożone do planu przez Okręgowy Urząd Górniczy w K. i "A". na rysunku planu oznaczono graficznie także strefę wychodni uskoku [...] oraz zasięg płytkiej eksploatacji górniczej. Powyższe ustalenia dowodzą, zatem, że w przedmiotowym planie uwzględnione zostały uwarunkowania wynikające z istniejącego złoża kopalin. Z tych samych powodów na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. Wymagania wynikające z tego przepisu zostały bowiem spełnione w obowiązującym Studium jak i planie miejscowym.

Za bezpodstawny Rada uznała także zarzut naruszenia art. 10 u.p.z.p. przepis ten bowiem nie odnosi się do planu miejscowego lecz do Studium, w którym obszernie odniesiono się do zagadnień dotyczących złóż kopalin na terenie miasta K. oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Ponadto rada zauważyła, że projekt przedmiotowego planu został sporządzony w trybie art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie u.p.z.p.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji R.P. Rada wskazała, że także i on nie jest trafny bowiem procedura sporządzenia planu została przeprowadzona zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, a jego treść jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Ponadto uchwałę tę skontrolował, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Wojewoda[...] i skierował ją stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 14 tej ustawy do publikacji w dzienniku urzędowym województwa.

W złożonym w trakcie rozprawy piśmie procesowym z dnia [...] roku pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał w całości złożoną skargę, a ponadto uzupełnił ją o dodatkowe zarzuty. W piśmie tym poza wcześniej podniesionymi zarzutami (dowolnego przyjęcia procentowych stawek opłaty planistycznej oraz naruszenia art. 48 P. g. i g. i art. 72 i nast. P. o. ś.) dodatkowo wskazano na:

1) brak prawidłowego umocowania pełnomocnika Rady Miasta K. do reprezentowania tego organu, podnosząc, że Prezydent tego miasta nie jest upoważniony do reprezentowania organu stanowiącego tej gminy,

2) niezgodność zaskarżonej uchwały z przepisami dotyczącymi wymaganych opracowań ekofizjograficznych sporządzanych m.in. na podstawie dokumentacji geologicznych złóż kopalin ( § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...]r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych < Dz. U. Nr 155, poz. 1298 >), a znajdujący się w aktach sprawy dokument o nazwie "opracowanie ekofizjograficzne" nie spełnia tego wymagania oraz nie został on w odpowiedni sposób podpisany przez jego autora,

3) sporządzenie opracowania ekofizjograficznego po wyłożeniu projektu planu i prognozy do publicznego wglądu, a zatem z naruszeniem art. 72 ust.5 Prawa ochrony środowiska,

4) naruszenie w trakcie procedury przyjmowania planu przepisow ustawy z dnia [...] roku o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.) poprzez niesporządzenie oceny oddziaływania na środowisko projektu planu nakazanej jej przepisami, brak również takiej oceny oddziaływania na środowisko sporządzonej zgodnie z przepisami art. 46 i nast. P.o.ś.,

5) nieprzedłożenie do publicznego wglądu sporządzonej w [...] zmienionej prognozy oddziaływania na środowisko (prognoza wyłożona do publicznego wglądu wraz z projektem planu pochodziła z [...] roku), co stanowi naruszenie art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( przepis ten zdaniem skarżącej Spółki należy odnieść także do organu wykonawczego gminy),

6) w związku ze sporządzonymi dwoma prognozami oddziaływania planu na środowisko i wyłożeniem tylko jednej z nich do publicznego wglądu powstaje wątpliwość, która z tych prognoz stała się podstawa przyjęcia planu miejscowego

7) niespełnianie przez prognozę sporządzoną w [...] roku wymagań ustawowych, w tym nieodpowiednie podpisanie tego dokumentu przez jego autora (na pierwszej stronie zamiast na ostatniej), w aktach sprawy brak też dowodu sporządzenia pisemnej informacji, o której mowa w art. 40 ust. 2 PrawP.o.ś. (?), można więc domniemywać, że informacja taka nie powstała, co stanowi rażące naruszenie procedury planistycznej w rozumieniu art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym,

8) brak dowodu w aktach sprawy na przeprowadzenia przez organ wykonawczy gminy badania zgodności projektu planu ze Studium, o jakim jest mowa w art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - znajdująca się w aktach "ocena spójności" nie została podpisana przez Prezydenta Miasta lecz przez mgr inż. arch. M. P. i nie ma dowodu, że działała ona z upoważnienia organu wykonawczego gminy, brak też dowodu, ze ocena ta dotyczyła wersji planu, która została uchwalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszym rzędzie należało rozważyć dopuszczalność skargi wniesionej w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o przepisy art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. i art. 26 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 2 u.p.z.p i stanowi akt prawa miejscowego, stosownie do art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 2 u.p.z.p. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżony akt podjęty został w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarżąca Spółka spełniła także drugi warunek wynikający z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwała bowiem Radę Miasta do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. Rada Miasta K. odpowiedziała na to wezwanie w drodze uchwały w terminie określonym w przepisach kodeksu administracyjnego (mających zastosowanie w sprawie w oparciu o przepis art. 101 ust. 3 u.s.g.). Wreszcie wskazać należy, że skarga została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.– dalej zwanej p.p.s.a.). Wobec powyższego skoro spełnia ona także inne wymogi formalne określone przepisami p.p.s.a. należało uznać jej dopuszczalność. Odnosząc się do stanowiska Rady Miasta K. zauważyć należy, że zarzuty naruszenia interesu prawnego podniesione w skierowanym do rady wezwaniu do usunięcia prawa nie muszą pokrywać się z zarzutami podniesionymi w skardze wniesionej do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z przywołanego przepisu wynika bowiem, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę rady gminy stanowi bowiem jedynie wcześniejsze wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia. Tym samym brak było podstaw do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie wskazanej przez organ w udzielonej odpowiedzi na skargę.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. aby skutecznie wnieść skargę w trybie przewidzianym w tym przepisie skarżący musi wykazać się jednak nie tylko interesem prawnym lecz także naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżonym aktem. W przeciwieństwie do strony w postępowaniu administracyjnym, toczącym się na podstawie przepisów k.p.a., wnoszący skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego musi się bowiem wykazać nie tylko posiadaniem interesu prawnego w danej sprawie, ale także naruszeniem tego interesu. Wypowiadając się w tej kwestii "A" wskazał, że w dacie uchwalenia planu był on użytkownikiem wieczystym nieruchomości składających się z [...] działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni ponad [...] ha znajdujących się obszarze objętym planem. Spółka w dacie wniesienia skargi zbyła już jednak posiadane przez nią prawa, a swój interes prawny wywodziła z nałożonego na nią obowiązku uiszczenia opłaty planistycznej w oparciu o stawkę procentową tej opłaty ustaloną w wysokości [...] % w § [...] zaskarżonej uchwały. Zauważyć jednak należy, że obowiązek uiszczenia opłaty planistycznej nie został nałożony przepisem zaskarżonego aktu prawa miejscowego lecz wynika wprost z unormowania zawartego w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Pobieranej od podmiotów, które zbyły prawa własności czy użytkowania wieczystego nieruchomości przed upływem [...] lat od wejścia w życie planu miejscowego, opłaty planistycznej ustalanej w oparciu o przewidziane w planie stawki procentowe nie można więc rozpatrywać w oderwaniu od zmiany przeznaczenia tych nieruchomości dokonanej ustaleniami planu miejscowego. Gdyby bowiem nie doszło do wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu wówczas zawarte w tym planie przepisy ustalające stawki procentowe opłaty planistycznej nie miałyby zastosowania. Z drugiej strony obowiązek ustalenia w planie miejscowym stawek opłaty planistycznej wynikał wprost z art. 10 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 2 u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodność poglądów co do tego, że stawki procentowe wzrostu wartości nieruchomości, służące naliczeniu opłaty, o której była mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czy o której aktualnie jest mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., stanowią obligatoryjny element regulacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ( por. m.in. wyrok NSA z 18 listopada 2005 r., II OSK 231/05, [w:] LEX 196637). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia brak jest w ocenie Sądu podstaw do skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia przepisami planu miejscowego interesu prawnego strony skarżącej na skutek ustanowienia przez radę gminy stawki procentowej opłaty planistycznej w ustawowej wysokości, jeżeli strona ta odniosła wymierną korzyść w związku ze zbyciem przed upływem [...] lat prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, których wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego skarżącej Spółki w związku z posiadaniem przez nią koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża położonego w obszarze objętym zaskarżonym planem miejscowym. [...] jest użytkownikiem górniczym, któremu stosownie do art. 9 P.g. i g. przysługuje w granicach określonych przez ustawy oraz umowę o ustanowieniu użytkowania górniczego prawo do poszukiwania, rozpoznawania lub wydobywania węgla kamiennego z wyłączeniem innych osób. Na mocy art. 13 P.g. i g. do użytkowania górniczego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu. Na mocy koncesji nr [...] udzielonej "A" przez Ministra Ochrony Środowiska utworzony został obszar i teren górniczy, który obejmuje tereny objęte regulacjami planu. Powyższe okoliczności dowodzą, że ustalenia planu obejmujące swym zasięgiem obszar i teren górniczy odnoszą się bez wątpienia do interesu prawnego skarżącej Spółki. Skarżący "A", jako użytkownik górniczy uprawniony m.in. do wydobywania węgla kamiennego zalegającego na terenach objętych kwestionowaną uchwałą, miałby jednak czynną legitymację skargową, gdyby zapisy planu wprowadzały zakazy ograniczające korzystanie przez niego z przysługującego mu ograniczonego prawa rzeczowego w granicach obszaru i terenu górniczego ustanowionego koncesją. Podkreślić należy, na co już Sąd zwracał uwagę, że strona skarżąca na terenie objętym planem nie posiadała jednocześnie w dacie złożenia skargi żadnych nieruchomości, w tym posadowionych na powierzchni ziemi obiektów związanych z prowadzoną działalnością górniczą.

Naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego "A". jako posiadacza koncesji na wydobycie węgla kamiennego ze złoża eksploatowanego przez "B" nie można dopatrywać się w szczególności w naruszeniu zaskarżoną uchwałą art. 48 P.g. i g. oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. Pierwszy z tych przepisów nakazuje m.in. uwzględnienie udokumentowanych złóż kopalin w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Natomiast art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. nakazuje zapewniać w studium i w planie miejscowym warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska poprzez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Stosownie do art. 25 ust. 1 P.g. i g. udokumentowane złoża kopaliny możliwe do wydobycia, a także minimalny stopień ich wykorzystania określa się w koncesji, w której wyznacza się także granice obszaru i terenu górniczego. Przez obszar górniczy należy zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 6 pkt 8 P.g. i g. rozumieć przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robot górniczych związanych z wykonywaniem koncesji. Z kolei w świetle art. 6 pkt 9 P.g. i g. teren górniczy to przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego.

W przypadku kopalin na których wydobycie udzielona została koncesja rozwinięcia nakazów zawartych w art. 48 P.g. i g. oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. upatrywać należy w przepisach zawartych w art. 53 P. g. i g. odnoszących się do terenu górniczego. Przepisem art. 53 ust. 1 P.g. i g. wprowadzony został dla terenu górniczego obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten, jak wynika z ust. 2 tego artykułu, wprowadzony został celem zapewnienia integracji wszelkich działań podejmowanych w celu wykonania uprawnień określonych w koncesji, zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego oraz ochronę środowiska, w tym ochronę obiektów budowlanych. "A" mimo dużej objętości wniesionych pism procesowych nie wskazał które uprawnienia wynikające z udzielonej mu koncesji nie mogą być wykonywane w związku z brakiem wskazania w planie, że objęty nim obszar miasta wchodzi w skład terenu górniczego. Ograniczeń takich nie dopatrzył się także skład orzekający.

Wręcz niezrozumiale dla Sądu było upatrywanie przez skarżący "A" naruszenia jego interesu prawnego jako użytkownika górniczego w świetle uregulowań zamieszczonych w art. 53 ust. 3 P. g. i g. Przepis ten stanowi, że plan miejscowy uchwalony dla terenu górniczego może bowiem wprowadzać ograniczenia w wydobywaniu kopalin określając obiekty lub obszary dla których wyznacza się filar ochronny, w granicach którego, ze względu na ochronę oznaczonych dóbr, wydobywanie kopalin nie może być prowadzone albo może być dozwolone tylko w sposób zapewniający ochronę dóbr. Zauważyć należy wreszcie, że w odniesieniu do przedmiotowego terenu górniczego Rada Miasta K. skorzystała z przepisu art. 53 ust. 6 P.g. i g. zezwalającego na podjęcie uchwały o odstąpieniu od sporządzenia planu dla terenu górniczego, jeżeli przewidywane szkodliwe wpływy na środowisko będą nieznaczne. W okresie poprzedzającym uchwalenie zaskarżonego planu Rada Miasta podjęła w szczególności uchwałę z dnia [...] roku, nr [...], w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów górniczych Miasta K., która objęła m.in. teren górniczy w rejonie ulic [...] – [...] – [...] – [...]. Rozważając kwestię ewentualnego naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego skarżącej na marginesie należy także dostrzec uregulowanie zawarte w art. 53 ust. 4 P.g. i g. nakładające na przedsiębiorcę górniczego obowiązek poniesienia kosztów sporządzenia projektu planu dla terenu górniczego.

Badając czy doszło do naruszenia interesu prawnego [...] poprzez pominięcie w toku prac nad projektem planu miejscowego przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. wskazać dodatkowo należy, że wymagania, o których mowa w tym przepisie zgodnie z art. 72 ust. 4 P.o.ś. określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych. Stosownie jednak do art. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) wymaganie stosowania opracowań ekofizjograficznych, o których mowa w art. 72 ust. 4 Prawa ochrony środowiska, nie dotyczy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, o przystąpieniu do sporządzania których ogłoszono w drodze obwieszczenia przed dniem [...] r., co miało miejsce w kontrolowanym postępowaniu.

Rada Miasta K. nie mogła zaskarżoną uchwałą naruszyć wreszcie interesu prawnego "A" poprzez brak zastosowania w sprawie art. 10 u.p.z.p., w tym w szczególności ust. 3 tego artykułu. Przepis nie miał zastosowania do procedury planistycznej zakończonej uchwaleniem planu miejscowego, bowiem toczyła się ona na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o art. 85 ust. 2 u.p.z.p.

Przeprowadzone rozważania prowadzić muszą do wniosku, że skarżący Holding nie wykazał naruszenia zaskarżoną uchwałą swojego interesu prawnego, a tym samym skarga nie mogła odnieść oczekiwanego skutku z powodu braku po jego stronie legitymacji skargowej wymaganej art. 101 ust. 1u.s.g. Ustalenie to skutkować musi z kolei oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).