Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 897/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 153, 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Po 664/08 w sprawie ze skargi M. O. i T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Po 664/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie z dnia [...] czerwca 2008 roku, Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zapadł w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 13 czerwca 2005 roku [...] sp. z o.o. wniosła

o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego – o znaczeniu krajowym lub wojewódzkim – polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM 900/GSM 1800/GSM – kod stacji [...] D. K. na działce nr ewid. [...] w miejscowości D., w gminie Olszówka. Do wniosku załączony został Raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Do wniosku załączono też kopię mapy informacyjnej w skali 1:1000.

W dniu [...] lipca 2005 roku Wójt Gminy Olszówka, powołując się na przepisy

art. 61 § 4 kpa, wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w związku

z wnioskiem inwestora informując, że zainteresowani mogą zapoznać się wnioskiem

i składać wyjaśnienia w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia.

W piśmie, które wpłynęło do Urzędu Gminy Olszówka w dniu 28 lipca 2005 roku pełnomocnik inwestora wniósł o rozpatrywanie wniosku zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień składania wniosku (k.16 akt administracyjnych).

Postanowieniem z dnia [...] października 2005 roku Wojewoda Wielkopolski uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej w zakresie ochrony gruntów rolnych. Powiatowy Zarząd Dróg w Kole postanowieniem z dnia 18 października 2005 roku uzgodnił projekt pod względem komunikacyjnym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku, Nr [...] Wójt Gminy Olszówka ustalił dla [...] sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] D. K..

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Koninie uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę

do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzgodnienia decyzji

z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 roku Marszałek Województwa Wielkopolskiego uzgodnił przedmiotową lokalizację w zakresie zadań samorządowych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2006 roku,

Nr [...] Wójt Gminy Olszówka ustalił dla [...] sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej D. K..

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Koninie uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę

do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku,

Nr [...] Wójt Gminy Olszówka po raz kolejny ustalił dla [...] sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy stwierdził, że zgodnie z wnioskami raportu rozbudowa stacji bazowej PTK Centertel nie będzie uciążliwa dla środowiska (ludzi, świata zwierzęcego, roślin, powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych)

i będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia

30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Do decyzji załączono dwie mapy w skali 1:100 (brak wskazania rodzaju mapy) i mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] sierpnia 2006 roku, podzielając zawarte w niej stanowisko.

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 roku, sygn. akt II SA/Po 754/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi M. O.

i T. O. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] sierpnia 2006 roku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych organem właściwym

do wydania uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych na podstawie

art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest starosta a nie wojewoda, który dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia

14 października 2005 roku. Nadto zwrócił uwagę, że w części graficznej decyzji nie oznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie określonej w art. 54 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 roku Starosta Kolski pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji.

Decyzją z dnia [...] września 2007 roku, Nr [...] Wójt Gminy Olszówka ustalił [...] sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie uchyliło decyzję Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] września 2007 roku i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] Wójt Gminy Olszówka ustalił [...] spółka z o.o. w Warszawie lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] D. K. - GSM 900/GSM1800/UMTS. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 4 ust.2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1

w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia

[...] października 2008 roku, Nr [...] po rozpatrzeniu odwołań M. i T. O. i M. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] kwietnia 2008 roku.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło,

że zgodnie z wnioskami raportu o oddziaływaniu na środowisko, rozbudowa stacji bazowej PTK Centertel nie będzie uciążliwa dla środowiska (ludzi, świata zwierzęcego, roślin, powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych) i będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia

30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). W oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz w oparciu o analizę informacji zawartych we wniosku określono warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, pole elektromagnetyczne stwarzające potencjalne zagrożenie dla ludzi nie wykracza poza granice nieruchomości, na której zlokalizowano stację, a tym bardziej nie wystąpi w miejscach zamieszkania i przebywania ludzi.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Poznaniu złożyli M. O. i T. O. podnosząc zarzut,

iż przedmiotowa inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia członków ich rodziny

i całej społeczności, tym bardziej że podobna inwestycja już została wybudowana

w ich miejscowości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Po 664/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie z dnia [...] czerwca 2008 roku, Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził,

że uwzględnił skargę z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 254, poz. 2573 ze zm.), zwanej dalej u.o.ś., w brzmieniu obowiązującym w chwili składania wniosku przez inwestora.

Zgodnie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., zamierzenie lokalizacyjne musi być zgodne z przepisami odrębnymi, w tym

z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu

na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz należą

do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem zgodnie

z art. 51 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 46 ust. 1 u.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej

w niniejszej sprawie, wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W myśl ust. 4 pkt 1 w/w artykułu, do takich decyzji należała decyzja o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu (a więc zarówno decyzja o lokalizacji celu publicznego, jak i decyzja o warunkach zabudowy), wydawana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji

na środowisko przeprowadza, w myśl art. 48 u.o.ś., organ administracyjny właściwy do wydania decyzji, po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska i państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym – w stosunku do inwestycji należących

do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co do których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Uzgodnienia z powyższymi organami dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji, jest zobowiązany zwrócić się

do właściwego organu uzgadniającego o zajęcie stanowiska w sprawie, o czym należy zawiadomić strony postępowania (art. 106 § 2 kpa). Naruszenie art. 106 § 2 k.p.a. przez brak poinformowania strony o zwróceniu się o zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający może mieć istotne znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania przed organem prowadzącym postępowanie o wydanie decyzji, gdyż uniemożliwia stronom postępowania wzięcie udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ uzgadniający.

Zgodnie z art. 53 u.o.ś. organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi też zapewnić możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W art. 32 u.o.ś wskazane zostały środki prawne gwarantujące udział społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z tymi przepisami przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania:

1. podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania,

2. może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa,

3. rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski ust. 1).

Nadto organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych

o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale (ust. 2), a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie

do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (ust. 3).

Sąd wskazał, że ustawa z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954), obowiązująca od dnia 28 lipca 2005 roku, zmieniła przepis art. 46, uznając,

że realizacja przedsięwzięcia wymienionego w tym przepisie jest możliwa dopiero

po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Celem zmiany przepisów było uporządkowanie postępowania

w sprawie realizacji niektórych przedsięwzięć przez wyłączenie oceny oddziaływania na środowisko do odrębnego postępowania, a także w pewnym zakresie jego przyspieszenie, gdyż zgodnie z art. 46 ust. 3 zmienionej ustawy, w przeciwieństwie do dotychczasowych rozwiązań, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania tego samego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzane miało być tylko raz,

w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym, zgodnie

z nowym uregulowaniem, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania

na środowisko zostało wyeliminowane z etapu postępowania o wydanie decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej stwierdzono, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania

na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prowadziły postępowanie wbrew uregulowaniom art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku. Pełnomocnik inwestora w piśmie złożonym w Urzędzie Gminy Olszówka w dniu 28 lipca 2005 roku wyraźnie wniósł o rozpoznawanie jego wniosku zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami. Zatem organ wydający decyzję lokalizacyjną winien był przeprowadzić całe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z brzmieniem przepisów obowiązujących przed dniem 28 lipca 2005 roku. Tymczasem organ ten nie przeprowadził tego postępowania, czym naruszył w/w przepisy art. 32 i 46 i nast. ustawy Prawo ochrony środowiska. Powyższe uchybienie musiało zatem, zdaniem Sądu, skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji

ją poprzedzającej.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniosła "[...]" Spółka z o.o. podnosząc zarzuty:

I. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 32 i 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku,

II. naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie, że wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia

13 lutego 2007 roku, sygn. akt II SA/Po 754/06 ocena prawna

i wskazania co do dalszego postępowania nie obejmowały nakazu zastosowania przez organy administracji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy

– Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954),

2. art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie, mocy wiążącej prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2007 roku, sygn. akt II SA/Po 754/06,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że dla rozstrzygnięcia sprawy wiążący jest wniosek inwestora zawarty w piśmie, który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu

28 lipca 2005 roku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna wniesiona przez "[...]" Spółka z o.o. zasługuje na uwzględnienie.

Za zasadny uznać należy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 153 i art. 170 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

Art. 153 p.p.s.a. stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Z kolei z art. 170 p.p.s.a. wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe,

a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika,

że podstawą uchylenia zaskarżonej do tego Sądu decyzji, było stwierdzenie,

iż zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy

– Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych,

a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy dotychczasowe stosowane były na wniosek uprawnionego podmiotu. Sąd stwierdził również, że w dniu 28 lipca 2005 roku pełnomocnik inwestora złożył wniosek o rozpoznanie sprawy zgodnie z dotychczasowymi przepisami. Tym samym organ wydający decyzję lokalizacyjną, zdaniem Sądu, winien przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z brzmieniem przepisów obowiązujących przed dniem 28 lipca 2005 roku. Tymczasem postępowanie takie nie zostało przez organy administracji przeprowadzone.

Zauważyć jednak należy, jak słusznie wskazuje wnoszący skargę kasacyjną, że decyzja lokalizacyjna była już raz kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. W postępowaniu o sygn. akt II SA/Po 754/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] sierpnia 2006 roku, Nr [...] ustalającą dla Polskiej Telefonii Komórkowej Centertel sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wydanym w tej sprawie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił wymienione wyżej decyzje. Z uzasadnienia wyroku wynika, że powodem uchylenia przez Sąd tychże decyzji było ustalenie,

że właściwym do dokonania uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych

na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest starosta a nie wojewoda. Nadto Sąd wskazał, że w części graficznej decyzji nie oznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie określonej w art. 54 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Nadto, w aktach administracyjnych znajdował się wniosek inwestora złożony dniu 28 lipca 2005 roku. Pomimo tego, uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zarzucił organom administracji, że nie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z brzmieniem przepisów obowiązujących przed dniem 28 lipca 2005 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, kontroluje ją nie tylko pod kątem zarzutów podniesionych w skardze. Obowiązkiem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu w celu ustalenia, czy nie narusza ona innych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Po 754/06 wskazał, iż uchylona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo, gdyż uzgodnienia dokonał niewłaściwy organ, oraz że nieprawidłowa jest część graficzna decyzji, to tym samym uznał, że decyzje te nie były obarczone innymi wadami uzasadniającymi ich uchylenie. Stanowisko

to było wiążące dla organów administracji rozpoznających ponownie sprawę, jak też dla Sądu, który rozpoznawał skargę na decyzję, która wydana została po wyroku, jaki zapadł w sprawie o sygn. akt II SA/Po 754/06. Brak więc było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji

o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z powodu nieprzeprowadzenia przez organy administracji postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie

przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska

w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 lipca 2005 roku. Nie można zgodzić

z takim postępowaniem, że sąd administracyjny kontrolując decyzję i nie dostrzegając określonego naruszenia prawa wraca do tego naruszenia przy okazji kontroli kolejnej wydanej w sprawie decyzji, gdyż dopiero wtedy naruszenie

to dostrzegł. Podważałoby to bowiem zaufanie stron postępowania oraz organów administracji do wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia.

Dokonując oceny zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] czerwca 2008 roku, Nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy Olszówka z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny winien ustalić, czy wykonane zostały przez organy administracji wskazania zawarte w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 754/06. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny winien ustalić czy po wydaniu tego wyroku miały miejsce uchybienia, które byłyby na tyle istotne, że uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Za niezasadny natomiast uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Z przepisu tego wynika, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne, niż stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis ten sam w sobie może zostać naruszony tylko w przypadku, gdyby sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania i zastosował ten przepis lub gdyby stwierdził naruszenie przepisów postępowania, a mimo tego przepisu tego nie zastosował. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. nie wynika, by regulował on kwestie mocy wiążącej wniosku inwestora o prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na postawie przepisów ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 lipca 2005 roku. Art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. nie mógł więc być naruszony w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.

Wobec uwzględnienia zarzutów naruszenia 153 p.p.s.a oraz art. 170 p.p.s.a. zbędne jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnoszenie się do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest zarzutu niezasadnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny,

że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 32 i art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w dniu złożenia wniosku. Uwzględnienie zarzutów naruszenia 153 p.p.s.a oraz art. 170 p.p.s.a., jest bowiem dalej idące. Jak to zostało wyżej wskazane, brak było bowiem podstaw do kontrolowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji pod kątem naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego z uwagi na treść wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 754/06.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił

od zasądzenia od skarżących na rzecz wnoszącej skargę zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.