Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 513/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 115a ust 1 i 2, art 138 ust 1, ar,139
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art 4 pkt 2 i art 10
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.
article: art 156 ust `1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 145 par 1 pkt 1 lit.c, art 153, art 200, art 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. Nr [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a po rozpatrzeniu odwołania D. S.A z siedzibą w Z., utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w K. Nr [...] z dnia [...].10.2011 r., którą ustalono na rzecz odwołującej dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska, w rozumieniu terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, z terenu bocznicy kolejowej, usytuowanej na terenie Z. S.A. w K., w wysokości: 55 dB w porze dnia (godz. 06.00 - 22.00), 45 dB w porze nocy (godz. 22.00 - 06.00).

Od decyzji tej odwołała się D. S.A. w Z., wnosząc o jej uchylenie. Spółka zarzuciła niniejszej decyzji naruszenie §2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U Nr 120, poz. 826) poprzez przyporządkowanie przedmiotowej bocznicy kolejowej, akustycznej normy obowiązującej dla tzw. pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu, zamiast normy właściwej w odniesieniu do dróg i linii kolejowych. Zdaniem odwołania warunkiem wystarczającym, aby uznać omawianą bocznicę za linię kolejową jest fakt, iż została ona zgłoszona do Urzędu Transportu Kolejowego jako stacja kopalniana S. połączona z linią kolejową nr [...] oraz fakt, że bocznica kolejowa, w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm.), jest drogą kolejową po której identycznie, jak po linii kolejowej przemieszczają się pojazdy kolejowe wykonujące manewry i jazdy pociągowe. Równocześnie strona zakwestionowała wynik pomiaru stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji z uwagi na specyficzną lokalizację punktu pomiarowego, która w szczególności uniemożliwiała rozdzielenie akustycznych oddziaływań na środowisko bocznicy i linii kolejowej nr [...]. Ponadto podniosła, że skoro w odniesieniu do usytuowanej na terenie Z. S.A. w K. przedmiotowej bocznicy kolejowej, na której są realizowane zadania na rzecz K., obowiązuje dopuszczalny poziom hałasu właściwy dla tzw. pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu, to adresatem zaskarżonej decyzji powinien być Z. S.A. w K. a nie D. S.A. z siedzibą w Z.

Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem wskazano, że na bocznicy kolejowej, która jest usytuowana na terenie Z. S.A. w K., są realizowane zadania z zakresu transportu wewnątrzzakładowego na rzecz K.. Zatem do niniejszej bocznicy, będącej obiektem kolejowego transportu wewnątrzzakładowego, nie odnoszą się przepisy ustawy o transporcie kolejowym odbywającym się na liniach kolejowych (art. 3 pkt 1). Stąd organ pierwszej instancji w prawidłowy sposób uznał, że dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, o którym to poziomie mowa w §2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, w związku z funkcjonowaniem przedmiotowej bocznicy - określają wskaźniki hałasu odnoszące się do tzw. pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu, a nie wskaźniki właściwe w odniesieniu do dróg i linii kolejowych.

Równocześnie organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego się w zakresie skierowania zaskarżonej decyzji do niewłaściwego adresata. Zdaniem organu na akustyczne oddziaływanie na środowisko omawianej bocznicy nie ma wpływu Z. S.A. w K. Hałas emitowany do środowiska przez niniejszą bocznicę jest bowiem rezultatem działalności podmiotu, który dzierżawi tę bocznicę i jednocześnie realizuje na niej zadania z zakresu transportu wewnątrzzakładowego na rzecz K., czyli D. S.A. z siedzibą w Z.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż biorąc pod uwagę argumenty odwołania kwestionujące wyniki pomiarów hałasu emitowanego do środowiska w związku z eksploatacją przedmiotowej bocznicy kolejowej, pismem z dnia 16.11.2011 r., wezwał Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. Delegatura WIOŚ w [...], do wyjaśnienia jakie sygnały akustyczne zostały objęte badaniami stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz czy lokalizacja punktu pomiarowego rzeczywiście umożliwiała selekcję sygnałów pochodzących z bocznicy kolejowej oraz z toru kolejowego nr [...]. Z wyjaśnień Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. Delegatura WIOŚ w [...], przekazanych pismem z dnia 29.11.2011 r., jednoznacznie wynika, że kwestionowane przez odwołanie pomiary odnoszą się wyłącznie do oddziaływań bocznicy kolejowej, a lokalizacja punktu pomiarowego nie miała wpływu na prawidłowe oddzielenie sygnałów akustycznych, których źródłem była eksploatacja bocznicy oraz toru kolejowego nr [...]. O możliwości zapoznania się z niniejszymi wyjaśnieniami strona skarżąca była powiadomiona pismem z dnia 05.12.2011 r., (potwierdzenie odbioru: dnia 12.12.2011 r.) lecz nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień w tym zakresie. Zatem skoro wynik kwestionowanych pomiarów bezspornie zaświadczał o ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, w związku z eksploatacją przez D. S.A. przedmiotowej bocznicy kolejowej, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 115 a ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zasadnym było wydanie zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. S.A. z/s w Z. - reprezentowana przez radcę prawnego M. A.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie §2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, art. 115b ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, z późn. zm.) oraz art. 6 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji ustalającej dla Spółki dopuszczalny równoważny poziomu hałasu "A" przenikający do środowiska w rozumieniu terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z terenu bocznicy kolejowej usytuowanej na terenie Z. w K.: w porze dziennej /6.00-22.00/ LAeq D - 55 dB, w porze nocnej /22.00-6.00/ LAeq N - 45 dB, wskutek przyporządkowania terenu w/w bocznicy kolejowej do kategorii "Pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu", a nie do kategorii ‚"Drogi i linie kolejowe", a ewentualnie - art. 139 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do Spółki.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o:

a) uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] w K. i umorzenie postępowania, a ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności;

b) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż do wydania powyższej decyzji doszło w wyniku ustalenia, iż teren bocznicy kolejowej, zlokalizowanej na terenie K. w K., a ściślej wykonywane na niej operacje, tj.: przejazdy, przetaczania oraz spinanie składów towarowych do transportu węgla kamienia są źródłem hałasu. Pomiary hałasu wykonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. w czerwcu 2011r. wykazały przy tym, iż poziom hałasu "A" przenikający do środowiska z terenu bocznicy kolejowej a terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przy ul. [...] w K. wynosi w porze nocnej LAeq N - 58,8 ± 1,8 dB.

W ocenie Spółki teren z torami kolejowymi usytuowany na terenie Z. w K. nie powinien zostać przyporządkowany w ramach tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku do kategorii "Pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu", ale ewidentnie do kategorii "Drogi i linie kolejowe". W tym względzie wskazać należy, iż kontrolowany teren został zgłoszony do Urzędu Transportu Kolejowego - jako stacja kopalniana K., położona na linii nr [...], co świadczy o faktycznym połączeniu tejże linii kolejowej z terenem bocznicy. Poza tym w świetle art. 4 pkt. 10 ustawy o transporcie kolejowym bocznica kolejowa to także droga, tyle że kolejowa, po której - identycznie jak po linii kolejowej - przemieszczają (poruszają) się pojazdy kolejowe (są wykonywane manewry jazdy pociągowe). Zważywszy zaś na usytuowanie bocznicy kolejowej, tj. bezpośrednie połączenie jej z liniami kolejowymi, wręcz niemożliwym jest oddzielenie dźwięków (hałasu) pochodzących z linii kolejowej, od tych pochodzących z usytuowanej na niej bocznicy, zwłaszcza w miejscu odległym od tych obiektów i (urządzenia pomiarowego), a właśnie w takim miejscu był wykonywany pomiar hałasu w niniejszej sprawie. Niezwykle często te hałasy się na siebie nakładają. Potwierdzeniem tego jest pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 11.08.2009r., w którym stwierdza się, że na poziom hałasu w rejonie zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] miały wpływ manewry lokomotywy oraz wyjazd składu z terenu budowy.

Na gruncie ustawy Prawo ochrony środowiska usytuowanie linii kolejowej na terenie bocznicy kolejowej i poza nią nie powinno być zdaniem Spółki różnicowane, zwłaszcza poprzez powołanie się na ustawę o transporcie kolejowym, a to na fakt, iż ustawa ta nie ma zastosowania do bocznicy, co nie jest do tego zgodne z prawdą. Wg art. 2 pkt. 2 ustawy o transporcie kolejowym jej przepisy stosuje się wszak także do bocznic kolejowych, tyle że z wyjątkiem rozdziałów 2b, 4a, 5a-8 i 10.

Bez względu na usytuowanie linii kolejowej hałas, który powodują przemieszczające się po niej pojazdy kolejowe jest wszak zawsze taki sam. Ustawa Prawo ochrony środowiska oraz ustawa o transporcie kolejowym regulują kompletnie różne zagadnienia. Jednak z uwagi na brak definicji pojęć z zakresu transportu kolejowego w ustawie Prawo ochrony środowiska opieranie się w tym względzie na ustawie o transporcie kolejowym wydaje się jak najbardziej celowe i właściwe.

Wobec tych okoliczności, wg Spółki, w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że dopuszczalny poziom hałasu przenikający do środowiska w porze nocnej z kontrolowanego terenu wynosi 50 dB, a nie 45 dB. Skoro bowiem z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynika wyraźnie, że na terenie zabudowanym liniami kolejowymi poziom hałasu jest i może być wyższy w porównaniu do terenu zabudowanego innymi obiektami, to trudno logicznie wykazywać, że w sytuacji gdy linia ta usytuowana jest na terenie bocznicy kolejowej, to poziom tego hałasu jest (ma być) już niższy, czyli że lokomotywy wraz z wagonami poruszają się ciszej.

Właśnie przez wzgląd na fakt, iż na bocznicy kolejowej hałas wynikający z pracy lokomotywy potęgują dodatkowo i inne wykonywane tu czynności, choćby i z tego powodu, normy hałasu przyporządkowywane do bocznicy nie powinny być zaniżane.

Art. 115b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska stanowi poza tym, że w sytuacji gdy hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu nie wydaje się. Stąd wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzającej jej decyzji Marszałka Województwa [...] w K., w kontekście w/w argumentacji, staje się w ogóle wątpliwe. W gruncie rzeczy oznacza, że w ogóle nie było podstaw do prowadzenia postępowania w tej sprawie, a zatem to prowadzone było bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105§ 1 k.p.a. powinno podlegać umorzeniu.

W sytuacji, gdy zdaniem organu administracyjnego kontrolowany teren należy zakwalifikować do pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu, to sporna decyzja nie powinna zostać adresowana do Spółki tylko co najwyżej do właściciela bocznicy. Jej skierowanie do Spółki uzasadnia natomiast stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. Wg generalnej reguły podmiotem odpowiedzialnym za eksploatację instalacji lub urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest wszak ich właściciel. Wyjątek przewiduje art. 139 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który nakłada obowiązek przestrzegania wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zarządzających tymi obiektami.

Jeśli zatem teren bocznicy kolejowej nie podpada pod linie kolejowe, zgodnie z argumentacją organów administracyjnych, to bezpodstawne staje się ustalanie dopuszczalnego równoważnego poziomu hałasu "A" przenikającego do środowiska na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z terenu bocznicy kolejowej usytuowanej na terenie Z. w K. dla Spółki, nie będącej jej właścicielem. Spółka to zarządca bocznicy kolejowej, nie linii kolejowej.

Jest kompletnie niezrozumiałym, by teren bocznicy w kontekście jednej sprawy prowadzonej na niej działalności nie był zaliczany do dróg i linii kolejowych, tylko do pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu i równocześnie był wiązany z eksploatacją linii kolejowych. Świadczy to o wyraźnej wewnętrznej sprzeczności stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...]. W tym miejscu wyjaśniam dodatkowo, że wszystkie usługi kolejowe wykonywane na terenie bocznicy kolejowej są wykonywane na rzecz K. - wg potrzeb w terminach wyznaczonych przez tę kopalnię. Hałas wynika z dowozu i rozładunku węgla i odpadów w ilości około 2000t/dobę wraz z przeładunkiem towaru ciężkim sprzętem na samochody ciężarowe. Zarządca bocznicy kolejowej może się też zmieniać. Niezależnie jednak od tego kto jako zarządca będzie eksploatującym bocznicę kolejową, zawsze będzie on działał na rzecz i w interesie kopalni, a hałas wynikający z wykonywania tych samych czynności - typowych dla obsługi bocznicy kolejowej, będzie ten sam.

Zatem podmiotem odpowiedzialnym za eksploatację tej bocznicy zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska powinien być jej właściciel, a nie zarządca, który co raz może się zmieniać i co raz musiałaby w ślad za tym być wystawiana kolejna decyzja ustalająca dopuszczalny równoważny poziomu hałasu "A" przenikający do środowiska na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z terenu bocznicy kolejowej usytuowanej na terenie Z. w K. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270 zwanej w dalszej części P.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2012r., utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w K. z dnia [...].10.2011 r., którą na podstawie art. 115 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U Nr 25, poz. 150 z 2008r. ze zm zw. dalej ustawą/ oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku / Dz. U nr 120, poz. 826 z 2007r. zw. dalej rozporządzeniem/ ustalono na rzecz skarżącej dopuszczalny równoważny poziom hałasu "A" przenikającego do środowiska, w rozumieniu terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, z terenu bocznicy kolejowej, usytuowanej na terenie Z. S.A. w K., w wysokości: 55 dB w porze dnia (godz. 06.00 - 22.00), 45 dB w porze nocy (godz. 22.00 - 06.00).

Zgodnie z art. 115 a ust 1 w/w ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

Z akt sprawy wynika, iż w czerwcu 2011r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. przeprowadził kontrolę skarżącej, połączoną z pomiarami poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu bocznicy kolejowej usytuowanej na terenie Z. SA w K., na terenie zabudowy wielorodzinnej przy ul. [...] w K.- w porze nocnej powyższy współczynnik wynosił 58,8 ± 1,8 dB, a tym samym w ocenie organu był on wyższy od dopuszczalnego poziomu hałasu określonego w rozporządzeniu, które dla pozostałych obiektów i działalności będących źródłem hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynoszą 55 dB w porze dnia (godz. 06.00 - 22.00) i 45 dB w porze nocy (godz. 22.00 - 06.00).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa.

Po pierwsze należy wskazać, iż wbrew zarzutom podniesionym w skardze bocznica kolejowa nie jest linią kolejową. O niniejszym zaświadcza zróżnicowanie, w myśl przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U z 2007 r. Nr 19, poz. 94, z późn. zm.), instytucji pn. "linia kolejowa" i "bocznica kolejowa".

Zgodnie z przepisem art. 4 pkt. 2 powyższej ustawy linia kolejowa to droga kolejowa mająca początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 10 ww. ustawy bocznica kolejowa to droga kolejowa połączona z linią kolejową i służąca do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej; w skład bocznicy kolejowej wchodzą również urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz inne urządzenia związane z bezpieczeństwem ruchu kolejowego, które są na niej usytuowane.

Podnoszony zatem przez stronę skarżącą argument dotyczący zgłoszenia przedmiotowej bocznicy do Urzędu Transportu Kolejowego jako stacji kopalnianej K., położonej na linii nr [...], nie czyni tej bocznicy linią kolejową w rozumieniu powyżej przytoczonych przepisów.

Mając na uwadze powyższe nie można zgodzić się ze stroną skarżącą , iż bocznica może być uznana za linię kolejową. Podkreślić przy tym należy, iż przepis art. 115a. ust.2.ustawy wprost wskazuje, iż cyt. "Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.

Skoro zatem, jak wykazano powyżej bocznicę kolejową nie zalicza się do linii kolejowych, to słusznie w stosunku do niej organ zastosował art. 115 a ust. 1 ustawy. A zatem stan faktyczny wskazuje na brak podstaw do uznania, że przedmiotowe postępowanie w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, stało się bezprzedmiotowe i zasługiwało, w trybie przepisu art. 105 ust. 1 kpa, na umorzenie, z uwagi na brzmienie art. 115 a ust. 2, który stanowi, iż jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.

Po drugie Sąd nie uwzględnił zarzutu strony skarżącej w zakresie lokalizacja punktu pomiarowego uniemożliwiającej obserwację, a tym samym odseparowanie, zdarzeń akustycznych, których źródłem pozostawały operacje na bocznicy i torze kolejowym nr [...]. Jak wynika z akt sprawy w trakcie wykonywania kwestionowanych badań, tj. w dniu 28/29.06.20 11 r., w godz. 23.05-00.05 (1 godz. = czas odniesienia w porze nocy), po linii kolejowej nr [...] nie przejeżdżał żaden pociąg. Nie zachodziła zatem sytuacja, która wymagałaby oddzielenia zdarzeń akustycznych związanych z eksploatacją toru nr [...] i omawianej bocznicy. Kwestia ta została dodatkowo wyjaśniona przez organ odwoławczy, do poczynionych przez niego w tym względzie ustaleń strona skarżąca nie wniosła żadnych zastrzeżeń. Podniesiony zaś obecnie w skardze zarzut nie został poparty żadną argumentacją, dowodami, pozwalającymi na jego przyjęcie.

Po trzecie zaskarżona decyzja nie jest również wbrew zarzutom skargi dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 ust. 1 pkt 4 kpa.

Zgodnie z art. 138. ust. 1 ustawy eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest, z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot. Z przepisu tego wbrew zarzutom skargi, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż właściciel instalacji jest zwolniony z obowiązków wynikających z ustawy, jeżeli wykaże, iż inny podmiot włada tą instalacją. Analiza akt sprawy wskazuje, iż władającym bocznicą jest strona skarżąca. A zatem słusznie właściwym adresatem zaskarżonych decyzji jest D. S.A. z siedzibą w Z., będąca podmiotem dzierżawiącym bocznicę kolejową zlokalizowaną na terenie K. SA. w K., co czyni ją, w myśl przepisu art. 138 ustawy - Prawo ochrony środowiska, podmiotem zobowiązanym do eksploatacji tej bocznicy zgodnie z wymogami ochrony środowiska i w konsekwencji podmiotem, do którego odnosi się przepis art. 115 a. ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.