Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1063/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 & 1 i & 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. sprawy ze skargi T., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania prawa ochronnego na znak towarowy TEDI zarejestrowany pod nr 821178 w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej T., Niemcy kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], Urząd Patentowy RP – działając na podstawie przepisu art. 245 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. – dalej także p.w.p.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji z dnia [...] października 2007 r. odmawiającej uznania ochrony na znak towarowy TEDI zarejestrowany pod numerem 821178 w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków na rzecz skarżącej spółki T. z siedzibą w N. i wyznaczony na Polskę dnia 4 lutego 2004 r. – orzekł w ten sposób, że: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej następujących usług: "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers a l'exception des produits compris dans les classes : 03, 18, 25, 30, 32 et 33 (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów za wyjątkiem towarów zawartych w klasach :03, 18, 25, 30, 32 i 33 (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], Urząd Patentowy RP – działając na podstawie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 145 ust. 1 p.w.p. – odmówił uznania w Polsce ochrony na znak towarowy słowny TEDI, zarejestrowany na rzecz skarżącej spółki pod nr IR- 821178 w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków i przeznaczony do oznaczania w klasie 35 następujących usług: "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził – powołując się na przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., iż podstawą wydania decyzji o odmowie uznania prawa ochronnego na sporny znak towarowy słowny TEDI jest jego podobieństwo do znaku słownego TED, na który zostało uznane w Polsce prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem wynikające z rejestracji tego znaku pod nr 641456 w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków na rzecz T. z siedzibą we F., przeznaczonego do oznaczania towarów zawartych w klasach 03, 18 i 25 oraz do znaku słowno-graficznego TEDI, na który zostało udzielone w Polsce prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem pod nr R-185567 na rzecz "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W., przeznaczonego do oznaczania towarów w klasach 30, 32 i 33.

W dniu 11 grudnia 2007 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez rzecznika patentowego, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając w/w decyzji Urzędu Patentowego RP naruszenie prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o uznaniu w Polsce ochrony na sporny znak towarowy słowny TEDI, skarżąca spółka wskazała w uzasadnieniu, iż przesłanką braku niebezpieczeństwa konfuzji w niniejszej sprawie jest przede wszystkim brak podobieństwa towarów i usług, do których oznaczania przeznaczone zostały porównywane znaki. Strona wskazała przede wszystkim na odmienną specyfikę towarów, dla których oznaczania przeznaczone są przeciwstawione znaki towarowe od usług wskazanych przez skarżącą. Zdaniem strony skarżącej w przypadku obu porównywanych znaków mamy do czynienia z towarami/usługami niepodobnymi oraz spełniającymi inne funkcje, co w rezultacie oznacza, że znaki te mogą bezkolizyjnie współwystępować na polskim rynku. Ponadto – zdaniem skarżącej spółki – w niniejszej sprawie nie występuje również podobieństwo samych oznaczeń. Strona wskazała także, iż jej znak winien uzyskać ochronę również z tego powodu, że stanowi jednocześnie oznaczenie przedsiębiorstwa skarżącej, tj. T.. Skarżąca powołała się w tym zakresie na przepis art. 135 p.w.p. i przepis art. 8 Konwencji Paryskiej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej w/w decyzją z dnia [...] października 2007 r. odmawiającą uznania ochrony na znak towarowy TEDI zarejestrowany na rzecz skarżącej spółki, Urząd Patentowy RP – działając na podstawie przepisu art. 245 p.w.p. - decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] – orzekł, iż:

- uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymuje zaskarżoną decyzję w części dotyczącej następujących usług: "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers a l'exception des produits compris dans les classes : 03, 18, 25, 30, 32 et 33 (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów za wyjątkiem towarów zawartych w klasach :03, 18, 25, 30, 32 i 33 (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż znak słowny TEDI, zarejestrowany pod numerem IR-821178 w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, jest przeznaczony do oznaczania następujących usług w klasie 35: "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/. Zdaniem organu w wyniku takiego sformułowania usług znak jest niedookreślony w odniesieniu do produktów, jakie są oferowane w ramach tej usługi, bowiem w tym kontekście przedmiotem oferty mogą być wszystkie towary jakie zawierają się w klasach od 01 do 34 klasyfikacji Nicejskiej. Powołując się na stanowisko zawarte w Komunikacie nr 03/01 Prezydenta OHIM z dnia 12 marca 2001 r. oraz na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-418/02, sprawa Praktiker Bau- und Heimwerkermarkte v. Deutsches Patent- und Markenamt, Urząd Patentowy RP uznał, że w pełni uzasadnionym jest ograniczenie zakresu usługi, wyłączając z niej te towary, które na podstawie przepisu art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. mogłyby wprowadzić z błąd korzystającego z usługi sprzedaży co do pochodzenia towarów. Zdaniem organu na ocenę stopnia ryzyka skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym mają zasadniczy wpływ dwa czynniki: stopień podobieństwa towarów oraz podobieństwa oznaczeń występujących w obu znakach. W niniejszej sprawie, wobec niedookreślenia towarów lub rodzajów towarów, których dotyczą te usługi, za jedyny racjonalny zakres podobnych towarów należy przyjąć zakres towarów obejmujący te klasy w których zawierają się towary wskazane w znakach kolizyjnych. Odnosząc się natomiast do podobieństwa oznaczeń słownego TEDI i w znaku przeciwstawionym oznaczenia słowno-graficznego TEDI organ wskazał, iż analizując całość oznaczenia decydująca o podobieństwie jest identyczność warstwy słownej porównywanych oznaczeń, bowiem elementy graficzne jedynie podkreślają warstwę słowną, dzięki zastosowaniu koloru czerwonego liter napisu oraz podcieniowania tych liter kolorami - białym i zielonym napis nabiera waloru plastycznego, przestrzennego, a tym bardziej czytelnego. Natomiast na podobieństwo dwóch elementów słownych TEDI i TED w znaku przeciwstawionym rzutuje – jak wskazał organ - warstwa znaczeniowa tych elementów. Zdaniem organu znana jest bowiem powszechnie angielska, a zwłaszcza amerykańską, praktyka używania imienia w skrótowej formie "TED" , zaś oznaczenie TEDI może być odebrane na polskim rynku, jako zdrobniała forma tego imienia. Tak też, wydaje się traktować swój znak uprawniony z przedmiotowej rejestracji, jak to można ocenić na podstawie załączonych do sprawy przykładów stosowania tego znaku, na których ostatnia litera napisu jest małą literą, co zresztą tylko jeszcze bardziej upodobnia te oba oznaczenia. W konsekwencji przyjmując za uzasadnioną kolizję przedmiotowego znaku z wskazanymi znakami przeciwstawionymi Urząd Patentowy RP uznał, iż należy wyłączyć z zakresu towarów objętych podaną usługą w klasie 35 wszystkie towary zawarte w klasach : 03, 18,25, 30, 32 i 33.

W dniu 30 kwietnia 2008 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez rzecznika patentowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2008 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia skarżąca spółka zarzuciła organowi:

1) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego sformułowania osnowy decyzji, skutkujące wadliwością zaskarżonej decyzji;

2) naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez sprzeczność uzasadnienia z osnową decyzji, skutkujące wadliwością zaskarżonej decyzji;

3) naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i art. 135 p.w.p. - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

4) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niewłaściwą ocenę materiałów dowodowych, a także brak odniesienia się w uzasadnieniu do wszystkich argumentów wskazywanych w toku postępowania przed Urzędem Patentowym, co miało wpływ na wynik postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca – powołując się na przepis art. 107 § 1 k.p.a., a także na poglądy doktryny i orzecznictwo - wskazała, iż rozstrzygnięcie decyzji stanowi wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa, rozstrzygające sprawę administracyjną co do istoty. Strona stwierdziła, iż rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron. Zdaniem skarżącej spółki analiza osnowy zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP prowadzi do wniosku, iż wydając przedmiotową decyzję organ uchylił swoją wydaną wcześniej decyzję z dnia [..] października 2007 r. i jednocześnie część tejże uchylonej decyzji utrzymał w mocy. W ocenie strony skarżącej uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji uniemożliwia jej jednoczesne utrzymanie w mocy. W konsekwencji – według strony – doszło do nieprawidłowego sformułowania rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] marca 2008 r., co oznacza, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 k.p.a., co uzasadnia wniosek o jej uchylenie. Niezależnie od powyższego uchybienia skarżąca spółka uznała, że analiza treści zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż zachodzi sprzeczność pomiędzy jej osnową a uzasadnieniem, co czyni zasadnym zarzut wadliwości całej decyzji w świetle przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uchybienie to – zdaniem skarżącej – prowadzi do sytuacji, w której brak jest jasności odnośnie, jakie rozstrzygnięcie zapadło w przedmiotowej sprawie, a w szczególności, dla jakiego zakresu usług w klasie 35 Urząd Patentowy RP odmówił uznania w Polsce ochrony dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TEDI nr IR-821178. Strona skarżąca podniosła ponadto zarzuty merytoryczne, wskazując, że organ nie uwzględnił okoliczności kluczowej dla przedmiotowego postępowania, iż znak towarowy skarżącej spółki może uzyskać ochronę dla usług w klasie 35 w pełnym jej zakresie, a także może bezkolizyjnie współwystępować na polskim rynku ze znakami przeciwstawionymi mu przez Urząd Patentowy nie wywołując wśród odbiorców niebezpieczeństwa konfuzji. Zdaniem skarżącej spółki organ nie tylko zinterpretował wadliwie zakres usług dla przedmiotowego znaku, ale także nie wziął pod uwagę przesłanki nakazującej oceniać ryzyko konfuzji w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, na którą strona powoływała się w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona podkreśliła, iż Urząd Patentowy RP porównując sporny znak do przeciwstawionych mu znaków towarowych TEDI nr 185567 oraz TED nr 1R-641456 nie zrekonstruował poglądu przeciętnego odbiorcy, pochopnie oceniając, iż znak skarżącej spółki jest do nich konfuzyjnie podobny. Jednocześnie strona zarzuciła, iż organ nie uwzględnił argumentacji przedstawionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącej konieczności kompleksowego porównania oznaczeń, zwłaszcza wobec faktu, że są to oznaczenia krótkie, w przypadku których już niewielka zmiana może mieć wpływ na ich odmienne postrzeganie przez odbiorców. Skarżąca wskazała, iż jej znak towarowy to oznaczenie krótkie i fantazyjne, składające się wyłącznie z elementu słownego, natomiast zarejestrowany w trybie krajowym znak towarowy TEDI wyróżnia się na jego tle charakterystyczną grafiką i kolorystyką z dominującym kolorem czerwonym. Z kolei znak przeciwstawiony (nr IR-641456) to oznaczenie składające się z popularnego imienia męskiego TED, brzmiące zdecydowanie odmiennie od znaku naszego skarżącej spółki. Ponadto strona zarzuciła organowi, iż nie odniósł się również do argumentu, że skoro przedmiotowy znak towarowy TEDI stanowi jednocześnie nazwę przedsiębiorstwa strony skarżącej, tym bardzie więc należąc do kategorii znaków mocnych, winien uzyskać ochronę na terytorium Polski. Skarżąca podniosła, że powoływała się na tę zasadę wskazując przy tym na jej znaczenie w świetle art. 135 p.w.p., niemniej jednak organ nie odniósł się do tej części argumentacji, nie podając przyczyn.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizując pod tym kątem skargę spółki T. z siedzibą w N. należy przyjąć, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], Urząd Patentowy RP dopuścił się mającej istotny wpływ na wynik sprawy obrazy norm postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego sformułowania osnowy decyzji, a przede wszystkim poprzez sprzeczność uzasadnienia z osnową decyzji, wskutek czego organ doprowadził do sytuacji, w której brak jest jasności odnośnie, jakie rozstrzygnięcie zapadło w przedmiotowej sprawie, a w szczególności, dla jakiego zakresu usług w klasie 35 Urząd Patentowy RP odmówił uznania w Polsce ochrony dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TEDI nr IR-821178.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z poglądami doktryny i judykatury przyjmuje się, iż rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron (tak m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 647-648 i cyt. tam orzecznictwo).

Z kolei cechami dobrego uzasadnienia decyzji powinny być m.in.: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, a także ścisłość i dokładność tych wywodów (vide: m.in. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 509 i powołana tam literatura).

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż już samo jej rozstrzygnięcie (sentencja, osnowa) budzi poważną wątpliwość w świetle zarówno unormowań przepisu art. 107 § 1 k.p.a., a przede wszystkim przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej.

Należy bowiem zauważyć, iż w świetle powołanego przez organ przepisu art. 245 ust. 1 p.w.p. ustawodawca przewidział, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sporawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy.

Zdaniem Sądu przepis art. 245 ust. 1 cyt. ustawy zawiera zamknięty katalog decyzji organu rozstrzygającego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że organ rozstrzygając w trybie odwoławczym nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej, niż wymienione w komentowanym przepisie (warto zwrócić uwagę, iż analogiczny pogląd został wyrażony przez doktrynę na gruncie podobnie brzmiącego przepisu art. 138 k.p.a. – vide: m.in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 354, tak również: P. Przybysz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 272 i cyt. tam orzecznictwo).

Należy zwrócić uwagę, iż w świetle przepisu art. 245 ust. p.w.p. Urząd Patentowy RP, wydając decyzję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie może orzec, iż jednocześnie "uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymuje zaskarżoną decyzję w części ...", albowiem może jedynie utrzymać decyzję w całości albo uchylić ją w całości lub w części i rozstrzygnąć w tym zakresie co do istoty sprawy.

W niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP – powołując się na przepis art. 245 ust. 1 p.w.p. – zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. orzekł, iż:

- uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymuje zaskarżoną decyzję w części dotyczącej następujących usług: "Regroupement, au profit de tiers, de produits divers a l'exception des produits compris dans les classes : 03, 18, 25, 30, 32 et 33 (sans prise en charge de leur transport) pour permettre a la clientele de les examiner et les acheter a loisir" /Wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów za wyjątkiem towarów zawartych w klasach :03, 18, 25, 30, 32 i 33 (bez uwzględniania transportu) tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach/.

W ocenie Sądu wydając powyższe rozstrzygnięcie organ dopuścił się niewątpliwie istotnego naruszenia art. 245 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., albowiem w sposób nieprawidłowy i nieprecyzyjny sformułował osnowę zaskarżonej decyzji, która w żaden sposób nie koreluje z treścią wskazanego przepisu ustawy.

Warto zauważyć, iż obowiązujące od dnia 1 listopada 2007 r. przepisy Rozdziału 41 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, w tym m.in. przepisy art. 1528 i art. 15210, jasno określają, jak powinna prawidłowo brzmieć jednoznaczna sentencja decyzji Urzędu Patentowego RP rozstrzygającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją o definitywnej odmowie uznania na terytorium Polski ochrony międzynarodowej znaku towarowego.

Zdaniem Sądu oceniania w niniejszej sprawie decyzja Urzędu Patentowego RP nie spełnia niestety kryteriów przewidzianych również w tych unormowaniach ustawy.

Wskazane uchybienie Urzędu Patentowego RP miało w konsekwencji istotny wpływ na wadliwe rozstrzygnięcie sprawy przez organ, co mogłoby stanowić niewątpliwie wystarczającą podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2008 r.

Niemniej – zdaniem Sądu – uznać należy, iż w niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP wydając sporne rozstrzygnięcie dopuścił się przede wszystkim innego istotnego naruszenia norm procedury administracyjnej.

Otóż, w ocenie Sądu, wydając decyzję z dnia [...] marca 2008 r. organ doprowadził do sytuacji, w której zaistniała ewidentna sprzeczność pomiędzy osnową wspomnianej decyzji a jej uzasadnieniem.

W osnowie decyzji organ wskazał bowiem, że uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2007 r. oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej następujących usług: wyselekcjonowanie, z myślą o osobach trzecich, różnych produktów za wyjątkiem towarów zawartych w klasach; 03, 18, 25, 30, 32 i 33 (bez uwzględnienia transportu), tak aby umożliwić konsumentom obejrzenie i dokonanie zakupu w dobrych warunkach.

Z kolei w treści uzasadnienia Urząd Patentowy wskazał, iż z uwagi na ryzyko konfuzji "(...) w pełni uzasadnione jest ograniczenie zakresu usługi, wyłączając z niej te towary, które na podstawie przepisu art. 132 ust 2 pkt 2 cyt. ustawy, mogłoby wprowadzić w błąd korzystającego z usługi sprzedaży co do pochodzenia towarów" (vide: strona 4 uzasadnienia), a także, że z uwagi na przyjętą kolizję spornego znaku z przeciwstawionymi oznaczeniami "(...) należy wyłączyć z zakresu towarów objętych podaną usługą w klasie 35, wszystkie towary zawarte w klasach: 03,18, 25, 30, 32 i 33." (str. 5 uzasadnienia decyzji).

W tej sytuacji uznać należy, iż organ doprowadził do sytuacji, w której mamy do czynienia z brakiem jasności odnośnie, jakie rozstrzygnięcie zapadło w przedmiotowej sprawie, a w szczególności dla jakiego zakresu usług w klasie 35 Urząd Patentowy RP odmówił uznania w Polsce ochrony dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TEDI nr IR-821178.

Należy zauważyć bowiem, iż organ "utrzymując zaskarżoną decyzję" (a więc decyzję o odmowie uznania ochrony międzynarodowej na znak towarowy TEDI zarejestrowany pod numerem 821178) w części wskazanej w sentencji (wyłączając z tego towary objęte klasami 03,18, 25, 30, 32 i 33, a więc – co warto przypomnieć - klasami dla towarów, dla których zarejestrowane zostały przeciwstawione znaki towarowe) organ – wbrew jak się wydaje swoim intencjom – doprowadził właśnie do sytuacji, w której paradoksalnie swoim rozstrzygnięciem objął ochroną usługi w klasie 35 dla wszystkich towarów w klasach 03,18, 25, 30, 32 i 33.

W związku z powyższym doszło do ewidentnej sprzeczności pomiędzy osnową rozstrzygnięcia a jej uzasadnieniem, co wydaje się tym bardziej oczywiste, jeśli weźmie się pod uwagę dodatkowe uzasadnienie intencji organu, jakie zostało wskazane w przesłanej do Sądu odpowiedzi na skargę (vide: pkt 1 in fine odpowiedzi na skargę).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wada polegająca na ewidentnej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji z jej rozstrzygnięciem, powoduje konieczność uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2008 r. celem ponownego prawidłowego sformułowania zarówno jej osnowy, jak i uzasadnienia.

Powyższe powoduje, iż na tym etapie postępowania brak jest możliwości dokonania przez Sąd merytorycznej (materialnoprawnej) oceny legalności decyzji odmawiającej uznania ochrony międzynarodowej na znak towarowy TEDI zarejestrowany pod numerem 821178, udzielonej w trybie Porozumienia Madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków.

Należy w tej sytuacji uznać, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ zobowiązany będzie w sposób prawidłowy zastosować przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej, rozstrzygając w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny i prawny.

W ocenie Sądu w toku ponownego rozpatrywania sprawy Urząd Patentowy RP zobowiązany będzie do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a więc zmuszony będzie ponownie dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkowując się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględniając w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Innymi słowy organ administracji obowiązany będzie w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić ponownie cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w taki sposób, aby umożliwić sądowi administracyjnemu dokonanie prawidłowej i pełnej oceny legalności wydanej przez organ decyzji nie tylko pod względem proceduralnym, ale również materialnoprawnym.

Na marginesie należy wskazać, iż dokonując oceny ryzyka wprowadzania w błąd Urząd Patentowy RP zobowiązany będzie pamiętać o tym, że zawsze musi być ono oceniane całościowo, biorąc pod uwagę wszelkie właściwe dla danej sprawy okoliczności. Ogólna i całościowa analiza ryzyka wprowadzenia w błąd uwarunkowana jest szeregiem współzależności występujących pomiędzy wszystkimi elementami, które należy uwzględnić w danej sprawie. Dokonując tej oceny organ zobowiązany będzie wziąć pod uwagę, iż podobieństwo znaków należy oceniać z uwzględnieniem zasad przyjętych zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów, w tym orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stwierdzając, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a.

Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz poniesionych przez stronę skarżącą kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).