Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 191/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z zakresu przetwarzania odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...].09.2018 r. (znak: [...]) Burmistrz [...] działając na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) dalej ustawa środowiskowa, odmówił wydania na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia p.n. "Przetwarzanie odpadów z tworzyw sztucznych" polegającego na prowadzeniu działalności w zakresie przetwarzania odpadów z tworzyw sztucznych, planowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] nr [...] przy ul. [...] w [...].

Powodem wydania takiej decyzji było stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w obrębie [...] miasta [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...].01.2013r. Wskazano, że w miejscu lokalizacji przedsięwzięcia plan dopuszcza realizację obiektów produkcyjnych, usługowych, magazynowych, składowych, administracyjno-socjalnych oraz budynków pomocniczych; przewiduje uzupełniające przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową realizowaną w formie lokalu mieszkalnego, ponadto możliwa jest lokalizacja na działce obiektów gospodarczych oraz urządzeń infrastruktury technicznej i urządzeń towarzyszących w zakresie: komunikacji wewnętrznej, obiektów małej architektury, zieleni towarzyszącej, izolacyjnej i ogrodzeń. Wobec czego plan nie przewiduje działalności gospodarczej polegającej na przetwarzaniu odpadów.

Po rozpatrzeniu odwołania wnioskującej spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...].11.2018 r. (nr [...]), utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte orzeczenie Kolegium podzieliło stanowisko pierwszej instancji odnośnie niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu, ponieważ planowanego zamierzenia nie można zakwalifikować zgodnie z obowiązującymi przepisami do kategorii zabudowy produkcyjno-usługowej. Nie ma ono także charakteru zabudowy mieszkaniowej realizowanej w formie lokalu mieszkalnego. Kolegium wskazało też, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - tereny zabudowy produkcyjno-usługowej oznaczone są literą P/U, a tereny infrastruktury dotyczące gospodarowania odpadami oznaczone są literą O. Działka nr [...] posiada oznaczenie P/U i jak wynika z tekstu i rysunku planu, nie zaplanowano na tym terenie działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami, dlatego też nie wprowadzono do ustaleń planu takich zasad zagospodarowania i przeznaczenia terenu. Wskazując na opis przedsięwzięcia, z którego wynika zastosowanie procesu przetwarzania odpadów a nie produkcji, organ odwoławczy stwierdził, że postanowienia planu wyłączają możliwość realizacji tego rodzaju zamierzeń inwestycyjnych.

Prawidłowość wydanej w sprawie decyzji odwoławczej zakwestionowała spółka w skardze do sądu administracyjnego. Wyrokiem z 30.04.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 108/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał na brak samodzielnej oceny organów dotyczącej zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie sąd zarzucił organom ograniczenie się do powtórzenia treści pisma Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego [...] z [...].08.2018 r. i na tej podstawie stwierdzenia niezgodności przedsięwzięcia z planem. Sąd zauważył, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym m.in. w wyroku NSA z 31.01.2017 r. (sygn. akt II OSK 1553/16) należy wykluczyć możliwość zawężającej literalnej wykładni przepisów wykonawczych (rozporządzenie w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), prowadzącej do stwierdzenia, że działalność stanowiąca gospodarowanie odpadami dopuszczalna jest tylko na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "O". Działalność taka dopuszczalna jest na terenach przewidzianych w planach miejscowych – co do zasady – na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Wyjątek odnosi się do gospodarowania odpadami w formie prowadzenia składowiska odpadów, spalarni odpadów lub regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych. Ponadto sąd wskazał na konieczność uwzględnienia przy stosowaniu art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, odmienności nomenklatury stosowanej w tej ustawie lub ustawach pokrewnych, np. ustawie o ochronie środowiska czy ustawie o odpadach i w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nazewnictwa obowiązującego przy redagowaniu ustaleń planistycznych, które z istoty swojej muszą mieć charakter bardziej uniwersalny (w znaczeniu językowym – powszechny), a nie branżowy (specjalistyczny). Wobec takich wskazań sąd przyjął, że skoro wnioskodawca nie zamierza w ramach realizacji przedsięwzięcia wprowadzać na teren wskazany we wniosku nowej zabudowy, rozumianej jako nowy element przestrzenny, to ocenie podlegać powinna możliwość realizowania przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu wskazanych we wniosku odpadów w opisanym procesie technologicznym na terenie objętym konkretnymi ustaleniami planistycznymi w istniejącej tam zabudowie. Sąd przy tym wyjaśnił, że produkcja oznacza proces, czyli pewien ciąg działań następujących po sobie, których efektem (rezultatem) jest zawsze wytworzenie nowego substratu, rzeczy materialnej. Procesem jest również przetwarzanie odpadów poprzez odzysk lub unieszkodliwianie, których wynikiem jest wytworzenie nowej substancji, która może służyć użytecznemu zastosowaniu poprzez spełnienie funkcji innego materiału.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji wystąpił do Gminnej Komisji Urbanistyczno- Architektonicznej, która stwierdziła w opinii , że przedsięwzięcie polegające na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu nie pozwalają lokalizować na obszarze C.13P/U działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów, gdyż zarówno zapisami jaki i oznaczeniami podstawowymi oraz szczegółowymi w zakresie funkcji nie przewiduje się w miejscowym planie prowadzenia takiej działalności na tym terenie. Według Komisji, tam, gdzie dopuszcza się w miejscowym planie działalność polegającą na przetwarzaniu lub składowaniu odpadów, teren oznacza się symbolem ON oraz potwierdza zapisami w tekście uchwały, są to zapisy jednoznaczne. W uchwale Nr [...] dla tego terenu nie ma zapisów umożliwiających składowanie i przetwarzanie odpadów. Ponadto Komisja zauważyła, że instalacje do przetwarzania odpadów nie stanowią produkcji, nie mają także charakteru usług ani też nie mieszczą się w pojęciu infrastruktury technicznej, gdyż ta służy do przesyłu a instalacja, o której mowa służy do przetwarzania i ściśle ma związek z gospodarowaniem odpadami.

Opinię tę organ I instancji podzielił w całości i przyjmując jako własne stanowisko, podjął decyzję z [...].12.2019 r. (nr [...]), którą odmówił wydania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.

W odwołaniu spółka zarzuciła pierwszej instancji naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania i nie uwzględnienie związania ocenami prawnymi i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z 30.04.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 108/19 w toku ponownego orzekania w sprawie, w szczególności poprzez powielenie błędów i zaniechań wskazanych przez sąd w uzasadnieniu tego orzeczenia oraz nie zastosowanie się do zawartych w nim ocen prawnych.

Zaskarżoną decyzją z [...].01.2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji. Kolegium podjęło takie rozstrzygnięcie pomimo stwierdzenia, że organ pierwszej instancji nie oparł się na własnej wykładni ustaleń planistycznych. Kolegium odrzuciło również stanowisko wyrażone w decyzji pierwszej instancji w kwestii dopuszczalności gospodarowania odpadami wyłączenie na terenach oznaczonych w planie symbolem "O". Stwierdziło natomiast, że na obszarze lokalizacji planowanego przedsięwzięcia plan miejscowy statuuje zasadę uwzględnienia już istniejących związków przestrzennych i planistycznych przy działalności inwestycyjnej (§ 2 ust. 4 pkt 2 lit. d uchwały) oraz zasadę preferowana inwestycji, które stanowią rozszerzenie lub uzupełnienie istniejących form zainwestowania terenu przy założeniu zachowania i utrwalania istniejących już relacji oraz pod warunkiem, że nie kolidują one z historycznym charakterem obiektu (§ 2 ust. 4 pkt 2 lit. f uchwały). Wobec takich regulacji planistycznych Kolegium wskazało, że działalność wnioskodawcy będzie zlokalizowana w wynajętej od [...] sp. z o.o. części hali produkcyjno-magazynowej oraz utwardzonego placu składowego położonych na działce nr [...]. Jak z kolei wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia do terenu działki przylegają bezpośrednio od wszystkich stron - tereny zabudowy produkcyjno-usługowej. Występują zakłady produkcyjne, betoniarnia, kamieniarstwo. W pobliżu przedsięwzięcia nie jest prowadzona zatem żadna działalność związana z przetwarzaniem odpadów, w tym przetwarzaniem odpadów z tworzyw sztucznych. Tym samym planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z § 2 ust. 4 pkt 2 lit. d i § 2 ust. 4 pkt 2 lit. f uchwały planistycznej. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 4 tej uchwały zakazuje realizacji obiektów i urządzeń, które nie są związane lub kolidują z przeznaczeniem terenu.

W skardze do sądu administracyjnego skarżąca spółka powtórzyła zarzut odwołania dotycząc naruszenia art. 153 p.p.s.a. Ponadto wskazała na naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, że przedsięwzięcie będzie kolidowało z historycznym układem urbanistycznym przedmieścia średniowiecznego miasta, podczas gdy w sąsiedztwie zamierzonej przez skarżącego inwestycji znajdują się już podobne zakłady produkcyjne, betoniarnia i kamieniarstwo.

Rozwijając nowy zarzut skargi jej autor wskazał na trudność w ustaleniu motywów przyjętego przez Kolegium stanowiska, że inne działalności prowadzone w pobliżu planowanej lokalizacji (betoniarnia, kamieniarstwo) mają być istotnie bardziej preferowane, niż działalność deklarowana przez spółkę. Skarżąca strona nie zgodziła się aby istniejącą działalność uznać za mniej uciążliwą, czy też bardziej wpisującą się w średniowieczy układ miasta, skoro wiadomym jest, że tego typu działalność wiąże się z emisjami, czy też wzmożonym ciężkim transportem. W ocenie skarżącej spółki działalność przez nią planowana jest w wyraźny sposób dyskryminowana i traktowana w sposób odmienny, niż istniejące już działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niewątpliwie na obecnym etapie postępowania rozstrzygające znaczenie ma ocena, czy organy dostosowały się do ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku z 30.04.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 108/19. Zgodnie z art. 153 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej: p.p.s.a., takie oceny prawne i wskazania maja charakter wiążący. Związanie, o którym tu mowa powoduje, że ani organ administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego na co wprost wskazuje brzmienie art. 153 p.p.s.a, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Ponadto przyjąć można, że odstąpienie od wiążącej oceny będzie dopuszczalne także w przypadku istotnej zmiany okoliczności faktycznych, tj. gdy po wydaniu wyroku, w prowadzonym ponownie postępowaniu zmianie ulegną istotne okoliczności i ustalony zostanie stan faktyczny odmienny od przyjętego przez sąd za podstawę dokonanej oceny.

Dokonując obecnie kontroli zaskarżonego aktu Sąd nie stwierdził, aby w sprawie ujawnione zostały jakiekolwiek okoliczności pozwalające na odstąpienie od wiążącej oceny i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w granicach niniejszej sprawy w wyroku w sprawie II SA/Wr 108/19. W szczególności z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organy poczyniły jakiekolwiek nowe, istotne ustalenia faktyczne. Bez zmian pozostała treść wniosku inicjującego postępowanie oraz dołączona do niego karta informacyjna przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych na działce nr [...]. Skarżąca spółka planuje na ten cel wykorzystać istniejącą już na tej działce zabudowę w postaci hali produkcyjno-magazynowej i utwardzonego placu. Nadal dla spornego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w obrębie [...] miasta [...], przyjęty przez Radę Miejską w [...] uchwałą Nr [...] z [...].01.2013 r. Działka położona jest w granicach historycznego układu urbanistycznego przedmieścia średniowiecznego miasta. Sąd w powołanym wyroku jednoznacznie wskazał aby przy dokonaniu oceny w trybie art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, uznać planowaną działalność w zakresie gospodarki odpadami (za wyjątkiem składowania odpadów, ich spalania lub regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych), jako dopuszczalną na terenach przewidzianych w planach miejscowych na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Sąd nakazał dokonać natomiast organom oceny możliwości realizowania planowanego przedsięwzięcia w opisanym w karcie informacyjnej procesie technologicznym – w istniejącej zabudowie – biorąc pod uwagę konkretne ustalenia planistyczne. Jednocześnie wskazał, że produkcja oznacza proces, czyli pewien ciąg działań następujących po sobie, których efektem (rezultatem) jest zawsze wytworzenie nowego substratu, rzeczy materialnej. Wobec tego produkcją jest również przetwarzanie odpadów poprzez odzysk lub unieszkodliwianie, których wynikiem jest wytworzenie nowej substancji, która może służyć użytecznemu zastosowaniu poprzez spełnienie funkcji innego materiału.

Wobec takiego stanowiska przesadzone zostało w sprawie, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przeznaczeniem podstawowym przewidzianym w planie miejscowym dla działki nr [...]. Wpisuje się bowiem w zabudowę produkcyjno-usługową.

Odnosząc się natomiast do stanowiska Kolegium, które ze względu na treść § 2 ust. 4 pkt 2 lit. d, § 2 ust. 4 pkt 2 lit. f oraz § 2 ust. 2 pkt 4 uchwały planistycznej stwierdziło, że przepisy te wyłączają możliwość realizacji na przedmiotowym obszarze przedsięwzięcia skarżącej strony, to po pierwsze należy wskazać, że organ odwoławczy ograniczył się do przytoczenia treści tych przepisów, bez dokonania wykładni pojęcia w nich użytych. Jest to szczególnie istotne jeśli się zważy na posłużenie się przez lokalnego prawodawcę w tych regulacjach pojęciami nieostrymi, które wymagają precyzyjnego ich wyjaśnienia, czy też zwrotami wieloznacznymi, niezdefiniowanymi i niedookreślonymi, przy których interpretacji oparcie się wyłącznie na wykładni językowej (gramatycznej), może prowadzić do niejednoznacznych rezultatów interpretacyjnych. W szczególności Kolegium nie przedstawiło sposobu rozumienia wynikającego z § 2 ust. 4 pkt 2 lit. d uchwały nakazu uwzględnienia "istniejących już związków przestrzennych i planistycznych" przy działalności inwestycyjnej, w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Z uzasadnienia Kolegium nie wynika z jakimi to istniejącymi związkami przestrzennymi i planistycznymi koliduje planowane przedsięwzięcie. Trudno jest przy tym prowadzić w tym zakresie jakiekolwiek rozważania jeśli się zważy na to, że Kolegium nie zidentyfikowało takich związków. Jeżeli natomiast związki przestrzenne i planistyczne mają być w jakikolwiek stopniu definiowane przez istniejące w pobliżu inne zakłady predykcyjne (nie wiadomo jakie), betoniarnie, kamieniarstwo, to Sąd nie dostrzega w takim przypadku kolizji lokalizacji planowanego przedsięwzięcia ze względu na treść § 2 ust. 4 pkt 2 lit. d uchwały. Tym bardziej jeśli się uwzględni okoliczność wykorzystania dla celów planowanego przedsięwzięcia istniejącej zabudowy przemysłowej (części hali produkcyjno-magazynowego i utwardzonego placu).

Odnosząc się z kolei do powołanej przez Kolegium zasady preferowania inwestycji, które stanowią rozszerzenie lub uzupełnienie już istniejących form zainwestowania terenu przy założeniu maksymalnego zachowania i utrwalenia istniejących już relacji oraz pod warunkiem, iż nie kolidują one z historycznym charakterem obiektu (§ 2 ust. 4 pkt 2 lit. f uchwały), to przede wszystkim zwrotu "preferować inwestycje", którego użyto w tym przepisie, nie może być rozumiany jako wprowadzający całkowity zakaz danego rodzaju działalności. Słownik Języka Polskiego (wydawnictwo PWN, Warszawa 2002, s. 748-749), podaje, że słowo "preferować" oznacza: przedkładać coś, kogoś nad coś innego, nad kogoś drugiego, woleć. Preferowanie dotyczy zatem sytuacji, w której jest możliwy wybór. W przypadku stwierdzenie niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, taki wybór nie może być dowolny. Uchwałodawca we wskazanym przepisie podaje kryteria takiego wyboru. Wskazuje na preferowanie inwestycji, które stanowią rozszerzenie lub uzupełnienie już istniejących form zainwestowania terenu. Jednocześnie spełnione ma być założenie maksymalnego zachowania i utrwalenia istniejących już relacji oraz pod warunkiem, iż nie kolidują one z historycznym charakterem obiektu. W ocenie Sądu, bazując wyłączenie na opisie przedsięwzięcia podanym w karcie informacyjnej, trudno przypuszczać aby w jakikolwiek sposób kolidowało ono z historycznym charakterem hali produkcyjno-magazynowej (zakładając, że obiekt ten posiada taki charakter). W tym kontekście nie można zapominać, że § 2 ust. 4 pkt 2 lit. f uchwały dotyczy zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wobec tego przy wykładni normy prawnej zawartej w tym przepisie nie można ograniczyć się tylko do wykładni językowej. Nie wolno bowiem całkowicie ignorować wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej. Trudno wobec tego dostrzec jakiekolwiek racjonalne względy, które przemawiałyby za tym, aby w ustalonym stanie faktycznym uznawać, że wyłączenie inne zakłady produkcyjne, betoniarnia i kamieniarstwo, będą spełniać założenie maksymalnego zachowania i utrwalenia istniejących już relacji. Równie dobrze można założyć, że kolejna betoniarnia na tym terenie może zachwiać już istniejącym relacjami na tym terenie (cokolwiek one znaczą). Przy tak niejednoznacznych sformułowaniach użytych w analizowanym przepisie zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącej spółki, iż nie istnieją, żadne wykazane przez organy powodowy aby uznać istniejąca już na tym terenie działalność bardziej wpisuje się w średniowieczy układ miasta. W takich realiach faktycznych sprawy nie można wykluczyć kategorycznie tego, że planowane przedsięwzięcie będzie stanowiło co najmniej uzupełnienie już istniejących form zainwestowania terenu. Sąd jednak nie może zastępować organów administracji w rozstrzygnięciu tego problemu, gdyż jego rolą nie jest załatwianie spraw za organ, lecz kontrolowanie działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności jej działań albo zaniechań z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2019 r., poz. 2167). Tym bardziej, kiedy wady te są istotne z punktu widzenia kierunku (sposobu) rozstrzygnięcia sprawy. Błędy, które wynikają z uzasadnienia kontrolowanych decyzji są istotne, a nawet kluczowe dla kierunku rozpoznania sprawy. Znamienne w sprawie jest również to, że jedyny zakaz, na który powołano się w sprawie - zawarty w § 2 ust. 2 pkt 4 uchwały planistycznej, nie znajduje w tym przypadku zastosowania, ponieważ dotyczy wprost realizacji nowych obiektów i urządzeń.

Wobec powyższego przyjęte przez organy stanowisko, że lokalizacja projektowanego przedsięwzięcia narusza ustalenia planu miejscowego, co - zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej - uniemożliwia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, okazała się prawnie wadliwa. Sąd w tym przypadku nie mógł zastąpić organu w rozstrzygnięciu sprawy, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję pierwszej instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organy obu instancji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględnią dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte nie tylko w niniejszym wyroku ale również w wyroku w sprawie II SA/Wr 108/19. Organy te dokonają zatem ponownej, wszechstronnej - i co należy podkreślić - samodzielniej oceny niniejszej sprawy. Obowiązkiem organów będzie również odniesienie się do całości argumentacji skarżącej spółki, podnoszonej w toku postępowania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.