Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 510/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32  ust. 1,  art. 33 ust. 1,  art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kompleksu budynków garażowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. S. uchylono decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. P. pozwolenia na budowę kompleksu budynków garażowych na samochody osobowe w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. K. w W. (działka nr 117/2, obręb nr B.), jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wskazane wyżej rozstrzygnięcia organów zapadły na tle następującego stanu faktycznego, wynikającego z akt administracyjnych sprawy.

Prezydent W. w dniu [...] r. decyzją nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu garaży na samochody osobowe w zabudowie szeregowej przy ul. K. w W. (dz. nr 117 i 130, obręb nr B.). Decyzja ta stała się ostateczna.

Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2014 P. P. wystąpił do Prezydenta W. z żądaniem zatwierdzenia projektu budowanego i wydania pozwolenia na budowę kompleksu budynków garażowych na samochody osobowe w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. K. w W. (działka nr 117/2, obręb nr B.). W dniu [...] r. skierowano do stron postępowania zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego i jednocześnie wydano postanowienie nr [...]. Wskazując na art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej powyższym postanowieniem wezwał P. Puchałę do uzupełnienia w terminie do dnia 28 lutego 2015 r. złożonego wniosku poprzez:

- dostosowanie projektu budowlanego do ograniczenia powierzchni zabudowy planowanych garaży zawartego w pkt 2.1 ppkt j decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., nr [...], (21% powierzchni działki),

- uzupełnienie opisu technicznego o informacje dotyczące rodzaju pokrycia dachów budynków gospodarczych usytuowanych na działce nr 118 w kontekście ich ognioodporności,

- spełnić wymagania § 107 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie wyposażenia posadzki garażu w spust kanalizacyjny i próg uniemożliwiający spływ wody lub innej cieczy na zewnątrz. Przy piśmie z dnia 25 lutego 2015 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek w żądanym przez organ zakresie. Z kolei pismem z dnia 9 marca strony postępowania zostały poinformowane o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], w której podstawie prawnej wskazano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. P. pozwolenia na budowę kompleksu budynków garażowych na samochody osobowe w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. K. w W. (działka nr 117/2, obręb nr B.). W uzasadnienie decyzji organ I instancji podał, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, oświadczenia, został wykonany przez osoby posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., nr [...], (teren przedmiotowej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), zaś projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Argumentując pozytywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż planowane do realizacji garaże usytuowane są na terenie, który nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Decyzją o warunkach zabudowy dopuszczono realizację zespołu garaży i ich usytuowanie przy granicy działki nr 118 i 1,5m od granicy działki nr 111/4 (po podziale działki nr 111/39 i 111/39) i określono możliwość ich usytuowania w sposób odbiegający od § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W oparciu o decyzję o warunkach zabudowy zezwalającą na odstępstwo organ wywiódł dopuszczalny sposób zagospodarowania działki budowlanej z punktu widzenia przepisów regulujących zasady kształtowania gospodarki przestrzennej i ładu urbanistycznego, co uznano za wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto zdaniem organu I instancji projekt budowlany został sporządzony zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, przez osoby uprawnione i zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi. Nadto przyjęte w projekcie rozwiązania spełniają wymagania § 12 ust. 3, § 13, 60 i 271 – 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem w terminie prawem przypisanym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia G. S. złożyła odwołanie od wyżej wskazanej decyzji. Autorka odwołania podała, że nie wyraża zgody na budowę garaży na działce 117 bezpośrednio przylegających do granicy. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy zabudowy jednorodzinnej, a nie budowy całego zespołu garaży o łącznej długości 28-30 m. Wskazała także, iż sąsiedztwo garaży będzie negatywnie wpływać na jej nieruchomość poprzez emisję spalin. Dodatkowo odwołując się do art. 7 k.p.a. podała, że organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Na skutek rozpoznania odwołania Wojewoda D. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania pierwszoinstancyjnego oraz przytoczeniu argumentacji odwołania organ odwoławczy przypomniał wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane zakres projektu budowlanego podlegający sprawdzeniu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał także na uprawnienie organu do żądania usunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. Zauważając, iż Prezydent Miasta W. wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], w którym nałożył na inwestora obowiązek dokonania uzupełnień Wojewoda D. stwierdził, że organ I instancji pominął w swoim sprawdzeniu problem zachowania zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po przytoczeniu zapisów rozporządzenia dotyczących sytuowania obiektu względem granicy organ II instancji stwierdził, że w badanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w rozporządzeniu. Obiekty objęte zaskarżonym pozwoleniem na budowę nie mają charakteru zabudowy jednorodzinnej ani też pojedynczego garażu, a zaprojektowana inwestycja stanowi dwa kompleksy budynków garażowych o wymiarach rzutu poziomego: 5m x 12m (4 boksy garażowe) oraz 20,23m x 24m (8 boksów garażowych). Powołanie się organu I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na ustalenia decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r., nr [...] o warunkach zabudowy określające możliwość usytuowania zespołu garaży w sposób odbiegający od przepisów § 12 rozporządzenia, zdaniem Wojewody D. stanowi nadinterpretację tych warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawierała ustaleń co do linii zabudowy od strony sąsiednich działek nr 118, 111/39 i 111/38 lecz ustaliła jedynie jedną nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ulicy K. i ta linia zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jako niewiążący uznał Wojewoda D. zaznaczony w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy proponowany obszar lokalizacji garaży. Organ I instancji zdaniem Wojewody jest związany przepisami techniczno-budowlanymi, od których może odstąpić jedynie w trybie art. 9 Prawa budowlanego, to jest po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury.

Podzielając zarzuty odwołania w odniesieniu do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych i prawa procesowego organ II instancji zaznaczył, że w ponownym postępowaniu, Prezydent Miasta W. powinien wezwać inwestora do dostosowania projektu budowlanego do ustaleń przepisów techniczno-budowlanych.

Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika P. P. wywiódł skargę na wyżej wskazaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Wnioski skargi oparto na zarzutach naruszenia następujących przepisów prawa materialnego:

- art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i skutku w postaci niezatwierdzenie projektu budowlanego i niewydania skarżącemu pozwolenia na budowę;

- § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do niezastosowania tego przepisu;

- § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do zastosowania tychże przepisów.

Względem przepisów postępowania skarżący podniósł zarzut naruszenia:

- art. 107 § 3 k.p.a. w postaci nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do uchylenia w całości decyzji organu I instancji i odmówienia skarżącym wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi skarżący podał, że organ odwoławczy w decyzji wyraził błędny pogląd, że organu I instancji dokonał nadinterpretacji warunków zabudowy powołując się na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...] określając możliwość usytuowania zespołu garaży w sposób odbiegający od przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ decyzja ta nie zawierała ustaleń co do linii zabudowy od strony sąsiednich działek, to znaczy od działek nr 118, 111/39 i 111/38. Decyzja ta zdaniem Wojewody ustaliła jedynie jedną nieprzekraczalną linię zabudowy tj. od strony ulicy K. i tylko ta linia wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie jest zaś wiążącym dla organu zaznaczenie w części graficznej tychże warunków zabudowy "proponowanego obszaru lokalizacji garaży". Skarżący uznając, że wyciągnięte wnioski przez organ odwoławczy nie przystają do stanu faktycznego i nie odpowiadają obowiązującemu prawu podał, że w decyzji o warunkach zabudowy w części opisowej, tj. pkt 2 ust. 2 wskazano jednoznacznie, że "dopuszcza się usytuowanie garaży przy granicy z działką nr 118 i w odległości 1,5m od granicy z działką nr 111/4 (aktualnie 111/39 i 111/38 - po podziale działki nr 111/4) przy zachowaniu warunków określonych w § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Zdaniem skarżącego w decyzji o warunkach zabudowy określono szczegółowo i jednoznacznie warunki i możliwość zbliżenia się z projektowaną zabudową do granic sąsiednich działek budowlanych nr 118 , 111/39 i 111/38 oraz wskazano nieprzekraczalną linie zabudowy od strony drogi publicznej tj. ul. K., co wypełnia przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy była poddana kontroli instancyjnej i utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., a z uzasadnienia tej decyzji ma wynikać możliwość lokalizacji inwestycji wskazanej w projekcie.

Jako niezrozumiały autor skargi uznaje argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja o warunkach zabudowy nie zawierała ustaleń co do linii zabudowy od strony sąsiednich działek tj. działek nr 118, 111/39 i 111/38, ponieważ nie ma on żadnego racjonalnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa budowlanego i właśnie on stanowi nadinterpretację przepisów prawa. Jeżeli w decyzji o warunkach zabudowy nie ma linii zabudowy wobec sąsiednich działek, to w takim przypadku obowiązują przepisy Prawa budowlanego i zasady opisane w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wywodząc z prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy możliwość usytuowania garaży przy granicy z działką nr 118 i w odległości 1,5 m od granicy z działką nr 111/4 przy dopuszczeniu takiej sytuacji przepisami rozporządzenia, skarżący przytoczył orzeczenia sadów administracyjnych dotyczące tej problematyki.

Na koniec autor skargi jako rażąco nieuprawnione i naruszające przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury ocenił stanowisko organu II instancji, że obiekty objęte zaskarżonym pozwoleniem na budowę nie mają charakteru zabudowy jednorodzinnej ani też pojedynczego garażu, a zaprojektowana inwestycja stanowi dwa kompleksy budynków garażowych o wymiarach rzutu poziomego: 5m x 20m (4 boksy garażowe) oraz 20,23m x 24m (8 boksów garażowych), co nie spełnia warunków z § 12 rozporządzenia. Przy takiej kwalifikacji zamierzenia inwestor nie ma możliwości uzyskania zagwarantowanego prawa do kontynuowania procesu w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym i ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Wyjaśnienie motywów niniejszego wyroku wypada rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody D., którą uchylono, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, decyzję Prezydenta Miasta W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę kompleksu budynków garażowych na samochody osobowe w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. K. w W. (działka nr 117/2, obręb nr B.).

Uwzględniając zakres kognicji sądu administracyjnego należy podkreślić, że kluczowym zagadnieniem będącym przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ustalenie, czy wynik postępowania administracyjnego w danej sprawie odpowiada prawu. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zatem powiedzieć, że nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście należy zauważyć, że podstawą materialnoprawną decyzji administracyjnych organów obu instancji jest art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.

W myśl art. 32 ust. 4 Prawa budowanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przechodząc do oceny, czy zaskarżoną decyzję wydano w zgodzie z przywołanymi przepisami prawa w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procedury administracyjnej. W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonując oceny przedmiotowej inwestycji dopuścił się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wadliwe odczytanie ustaleń zawartych w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zważyć należy, iż we wskazanej decyzji w pkt 2 ust. 2.1 lit. a zamieszczono zapis o następującym brzmieniu ,,obszar lokalizacji projektowanych boksów garażowych - jak w załączniku graficznym nr 1 do decyzji; dopuszcza się usytuowanie garaży przy granicy z działką nr 118 i w odległości 1,5m od granicy z działką nr 111/4, przy zachowaniu warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, (...), Zgodnie z § 13 ust. 1 w/w rozporządzenia odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Z kolei w pkt 2 ust. 2.1 lit. b decyzji Prezydent Miasta W. podał, że ,,linia zabudowy: nieprzekraczalna - min. 5.0 od granicy działki z drogą gminną - ul. K. (dz. nr 130) - zachowanie istniejącej linii zabudowy dla budynków zlokalizowanych przy ul. K.".

Uwzględniając zapisy decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji podał, że inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, w której dopuszczono realizację zespołu garaży i ich usytuowanie przy granicy działki nr 118 i 1,5m od granicy działki nr 111/4 (po podziale działki nr 111/39 i 111/39) oraz zaznaczył, że decyzja ta dopuściła realizację zespołu garaży oraz określiła możliwość ich usytuowania w sposób odbiegający od § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Prezydenta Miasta W. skoro decyzja o warunkach zabudowy zezwalała na odstępstwo to rozstrzygnięcie to wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Wojewoda D. oceniając treść decyzji o warunkach zabudowy wyraził stanowisko, że nie zawierała ona ustaleń co do linii zabudowy od strony sąsiednich działek nr 118, 111/39 i 111/38 lecz ustaliła jedynie jedną nieprzekraczalną linię zabudowy - od strony ulicy K. i ta linia zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jako niewiążącym uznał organ II instancji proponowany w części graficznej decyzji obszar lokalizacji garaży, zaś przyjętą przez organ I instancji możliwość usytuowania zespołu garaży w sposób odbiegający od przepisów § 12 rozporządzenia uznano za nadinterpretację warunków zabudowy.

Sąd w składzie orzekającym nie podzielił stanowiska zaprezentowanego przez Wojewodę D.. Prezydent Miasta W. nie tylko w decyzji o warunkach zabudowy dopuścił do lokalizacji garaży przy granicy z działką nr 118 i w odległości 1,5m od granicy z działką nr 111/4, (obecnie działki nr 111/38 i 111/39) czyniąc to w części opisowej decyzji, ale wyraz swojemu stanowisku dał w załączniku graficznym odzwierciedlającym wolę organu. Nie jest więc tak jak zdaje się oceniać sprawę organ odwoławczy, że zapis tekstowy decyzji jest odmienny od załącznika graficznego, które jak zaznaczono nie wiąże organu. Decyzja o warunkach zabudowy, to jest jej część tekstowa i graficzna, stanowią formalnie całość i kompleksowe odkodowanie zapisów tekstu i części graficznej stanowi ostatecznie o istocie wydanego rozstrzygnięcia. Mimo rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnego co do mocy wiążącej samej części graficznej decyzji o warunkach zabudowy, w realiach niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom Wojewody D. decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...] zdaje się decyzją spójną i czytelną pod względem jej integralnych elementów. Stanowisko organu odwoławczego jest o tyle chybione, że zostało wydane sprzecznie z decyzją o warunkach zabudowy, a jak wiadomo mamy do czynienia z decyzją ostateczną, która posiada moc wiążącą nie tylko dla jej adresatów ale także dla organów administracyjnych. Niemożliwym zatem jest zaakceptowanie poglądu, że organ I instancji ,,dokonał nadinterpretacji decyzji o warunkach zabudowy", skoro to właśnie Prezydent Miasta W. właściwie wyinterpretował treść decyzji o warunkach zabudowy na użytek prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Kolejnym mankamentem decyzji drugoinstancyjnej jest przyjęcie, że w decyzji o warunkach zabudowy ustalono jedynie jedną nieprzekraczalną linię zabudowy. Istotnie Prezydent Miasta W. w decyzji nr [...] w pkt 2 ust. 2.1 lit. b ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną w odległości minimum 5.0m od granicy działki z drogą gminną - ul. K. (dz. nr 130) obligując dodatkowo do zachowania istniejącej linii zabudowy dla budynków zlokalizowanych przy ul. K.. Z kolei względem odległości od działek nr 118 i 111/4 organ wypowiedział się w 2 ust. 2.1 lit. a dopuszczając lokalizacji obiektu w granicy w przypadku pierwszej działki i w odległości 1,5m od działki nr 111/4. Skoro więc organ wydający warunki zabudowy mimo wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy wynoszącej 5m od ul. K. opisuje dodatkowo odległości od innych działek, nie może mieć racji organ II instancji, który przyjmuje, że nieprzekraczalna linia zabudowy wynosząca 5,0m dotyczy wszystkich granic przedmiotowej nieruchomości. Po pierwsze w takim przypadku decyzja o warunkach zabudowy okazałaby się wewnętrznie niespójna, a po wtóre na odmienną niż zakłada Wojewoda D. wolę organu wskazuje sam zapis decyzji. Organ ustalający warunki zabudowy nieprzekraczalną linię zabudowy opisał w innej jednostce redakcyjnej decyzji niż odległości od działek nr 118 i 111/4. W przypadku tych ostatnich działek odwołując się zresztą do załącznika decyzji odległości te są inne niż 5m. Rację ma więc Wojewoda twierdząc, że wskazana w decyzji o warunkach zabudowy linia zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej lecz równocześnie pomija organ II instancji fakt, że równie wiążące jest wskazanie odległości od wszystkich granic nieruchomości zawarte w decyzji lokalizacyjnej, w tym także dopuszczenie lokalizacji garaży w granicy działki czy w odległości 1,5 m od granicy. Zauważyć bowiem należy, że w decyzji o warunkach zabudowy nie tylko wskazano nieprzekraczalną linię zabudowy względem jednej z sąsiednich nieruchomości ale także wyznaczone zostały minimalne odległości dla lokalizowania garaży w stosunku do innych działek. Wskazana nieprzekraczalna linii zabudowy dotyczy wyłącznie ul. Krętej, a nie wszystkich sąsiednich nieruchomości. Wobec powyższego to organ odwoławczy błędnie interpretując treść decyzji o warunkach zabudowy wkroczył w rozstrzygniętą już decyzją ostateczną kwestię odległości planowanych obiektów od granic nieruchomości, a ponadto uchylając decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę poczynił własne nieznajdujące w stanie faktycznym sprawy ustalenia faktyczne i prawne. Rację ma zatem skarżący twierdząc, że Wojewoda błędnie odczytał warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy. Uzasadnienie znajdują zarzuty naruszenia art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ustrzegł się także organ II instancji uchybień procesowych polegających w szczególności na naruszeniu zasady wynikającej z art. 77 § 1 k.p.a. obligującej do wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podobnie uzasadnienie decyzji, które nie odzwierciedla toku rozumowania organu doprowadzającego go do ustaleń odmiennych niż wynikające z decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...] dowodzi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda D. winien poddać szczegółowej analizę treść decyzji o warunkach zabudowy i swoje rozstrzygnięcie wydać z uwzględnieniem warunków z niej wynikających.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z prawem, a to obligowało do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. Podstawę orzeczenia w punkcie drugim stanowią przepisy art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).