Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1191/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] (dalej "NUS" albo "organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też "Skarżąca", "Strona" albo "Spółka"), na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., obejmującego podatek od towarów i usług za marzec 2012 r., w kwocie należności głównej 269 519,60 zł, plus należne odsetki za zwłokę.

W celu realizacji dochodzonych należności organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2017 r., wydanym na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej "u.p.e.a.") wystosował do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 6 czerwca 2017 r., doręczone dłużnikowi w dniu 7 czerwca 2017 r. oraz Stronie wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 9 czerwca 2017 r.

Pismem z 14 czerwca 2017 r. Skarżąca wniosła skargę na ww. czynność egzekucyjną, w której wskazała na naruszenie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., podnosząc zarzut niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej, w związku z obowiązującym w obrocie prawnym wadliwym tytułem wykonawczym oraz na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku, w związku z uchyleniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], stanowiącej podstawę zastosowania egzekucji administracyjnej wynikającej z deklaracji VAT-7.

Uzasadniając pierwszy z wniesionych zarzutów podniesiono, że NUS w dniu [...] grudnia 2013 r. wystawił tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy marzec, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2012 r. oraz sierpień 2013 r. natomiast Spółka złożyła zarzut w sprawie prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych postępowania egzekucyjnego, które organ egzekucyjny oddalił. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił w całości postanowienie organu egzekucyjnego oddalające zarzuty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3472/14 oddalił wniesioną na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] skargę, jednakże Spółka wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku i na chwilę obecną oczekuje na jej rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zważając na powyższe, w ocenie Strony skoro ww. tytuły wykonawcze nie zostały uchylone, pomimo ich wadliwości, w dalszym ciągu pozostają w obrocie prawnym i w konsekwencji NUS nie był uprawniony do wydania nowego tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w identycznym zakresie dotyczącym sprawy, będącej w trakcie postępowania sądowego.

Uzasadniając drugi z wniesionych zarzutów wskazano, że Strona złożyła podanie z prośbą o przeksięgowanie kwoty zwrotu podatku VAT wynikającej z deklaracji VAT-7 za październik 2011 r. na poczet kwoty podatku VAT podlegającego wpłacie do Urzędu Skarbowego za marzec 2012 r. Podniesiono również, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], odmawiająca Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego nad należnym za październik 2011 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2013 r. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt I FSK 1010/15 oddalił kasacje na ww. wyrok, z uwagi na co ww. decyzja odmawiająca Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego nad należnym nie obowiązuje w obrocie prawnym. Nie istnieje zatem żaden dokument, którego moc prawna mogłaby wstrzymać zaliczenie wnioskowanego zwrotu na poczet należności wynikającej z deklaracji VAT za marzec 2012 r. W konsekwencji, prowadzenie postępowania egzekucyjnego w powyższym zakresie uznano za bezprzedmiotowe.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] NUS uznał zarzuty w sprawie prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, pismem z 11 grudnia 2017 r. Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając naruszenie:

1) art. 45 § 1 u.p.e.a., ponieważ organ egzekucyjny był obowiązany do odstąpienia od czynności egzekucyjnych, w sytuacji gdy zobowiązany przedstawi dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku;

2) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., bowiem w związku z uchyleniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], stanowiącej podstawę do zastosowania egzekucji administracyjnej wynikającej z deklaracji VAT-7, obowiązek w stosunku do Spółki nie istnieje;

3) art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. przez niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, w związku z obowiązującym w obrocie prawnym tytułem;

4) art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. przez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy jest ona niedopuszczalna.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej też "DIAS" albo "organ nadzoru") utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał odnośnie zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tj. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest należność z tytułu podatku od towarów i usług, wynikająca z deklaracji VAT-7 za marzec 2012 r., nie zaś z orzeczenia, jak twierdzi Strona, co zostało wskazane w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], przez zaznaczenie w części E.3 kwadratu 2, mówiącego że podstawą prawną obowiązku jest dokument o którym mowa w art. 3a § 1 ustawy, a także wskazanie w części E.4 rodzaju dokument, tj. deklaracji VAT-7 oraz wskazanie w części E.1.5 i E.1.6, okresu którego dotyczy należność pieniężna, tj. od dnia 1 marca 2012 r. do dnia 31 marca 2012 r. Tym samym tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na identyfikację, iż dochodzona należność wynika z deklaracji VAT - 7 za marzec 2012 r., zatem zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 ww. ustawy jest nieuzasadniony i stanowisko organu egzekucyjnego w tym zakresie jest prawidłowe.

Za niezasadne uznano argumenty Strony, z których wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] nie był uprawniony do wydania tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], z uwagi na fakt, że w obrocie prawnym pozostają wystawione w dniu 20 grudnia 2013 r. tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], obejmujące m.in. należność z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2012 r., czyli należność, którą obejmuje przedmiotowy tytuł wykonawczy, jak również z uwagi na fakt, że w związku z zarzutami wniesionymi do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, toczy się postępowanie sądowe, w związku z wniesieniem przez Spółkę skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3472/14. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] wydał w dniu [...] marca 2016 r. postanowienie nr [...], którym na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku P. Sp. z o.o. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2012 r. oraz luty i marzec 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], jako organ drugiej instancji, postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji, natomiast Wojewódzki Sąd Administracji w Warszawie wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2861/16 oddalił skargę na ww. postanowienie drugiej instancji. Zatem ww. tytuły wykonawcze zostały wycofane z obrotu prawnego przed wystawieniem w dniu [...] czerwca 2017 r. przedmiotowego tytułu wykonawczego nr [...] Dodatkowo zaznaczono, że na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia, zakończone zostało postępowanie sądowe w sprawie wniesionej przez Spółkę skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3472/14, poprzez jej oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3632/15.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wskazuje, że o niedopuszczalności egzekucji świadczą dwa rodzaje przesłanek, tj. podmiotowe oraz przedmiotowe. Katalog wyłączeń podmiotowych został określony w treści art. 14 u.p.e.a., natomiast zakres przedmiotowy egzekucji administracyjnej określony został w art. 2 ww. ustawy w związku z art. 3 § 1 tej ustawy. Z akt sprawy nie wynika, aby Strona podlegała wyłączeniu w trybie art. 14 ww. ustawy, natomiast na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] egzekwowana jest należność z tytułu podatku od towarów i usług, która mieści się w zakresie przedmiotowym egzekucji administracyjnej wynikającym z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a.. Zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej był nieuzasadniony.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku, na uzasadnienie którego wskazano, że Strona złożyła podanie o przeksięgowanie kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2011 r., na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012 r., natomiast w obrocie prawnym nie istnieje żaden dokument, którego moc prawna mogłaby wstrzymać zaliczenie wnioskowanego zwrotu. Analizując okoliczności niniejszej sprawy pod kątem poglądów wyrażonych w powyższych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz zaistniałego stanu faktycznego, stwierdzono, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] w dniu [...] czerwca 2017 r., jak również na dzień podjęcia zaskarżonego postanowienia, istniała zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2012 r., nie istniała natomiast nadpłata w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r., gdyż weryfikacja zasadności wysokości jego zwrotu nie została zakończona. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchylił do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez Spółkę za październik 2011 r. Organ pierwszej instancji dotychczas nie rozpoznał ponownie powyższej sprawy. Wyłącznie zakończenie weryfikacji poprzez rozstrzygnięcie o zasadności wysokości zwrotu może spowodować jego zaliczenie na poczet posiadanych zaległości podatkowych.

Organ nadzoru wskazał, że z treści decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wynika, że została podjęta w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt I FSK 1010/15, oddalającym skargi kasacyjne Strony oraz Dyrektora Izby Skarbowej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1083/14, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Dlatego też Dyrektor izby Administracji Skarbowej w [...] podejmując ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyższych wyrokach. Organ nadzoru wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą podlegać badaniu kwestie związane z odrębnym postępowaniem, które nadal nie zostało rozstrzygnięte. Wykazanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie powoduje automatycznie wygaśnięcia dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym zaległości, gdy zadeklarowana przez Stronę kwota nadwyżki jest sporna i niezakończona została weryfikacja zasadności jej wysokości. Dlatego też DIAS stwierdził prawidłowość stanowiska NUS dotyczącego uznania zarzutu nieistnienia obowiązku opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadnione.

Końcowo, odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 45 § 1 u.p.e.a., DIAS podkreślił, że Skarżąca nie okazała dowodów stwierdzających nieistnienie dochodzonego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego obowiązku, zatem nie wystąpiły okoliczności określone w tym przepisie, w związku z którymi organ egzekucyjny byłby obowiązany odstąpić od czynności egzekucyjnych.

Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 i 2a w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a., a w konsekwencji o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, a także zasądzenie kosztów sądowych zgodnie z właściwymi przepisami oraz rozpatrzenie skargi na rozprawie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a.") w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

- art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z pominięciem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

- art. 29 § 1 u.p.e.a., przez niezbadanie z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, pomimo, iż organ egzekucyjny był do tego zobowiązany;

- art. 45 § 1 u.p.e.a., przez nieodstąpienie od czynności egzekucyjnych, przez wzgląd na fakt, iż organ egzekucyjny był do tego zobowiązany, bowiem Skarżąca przedstawiła dowody stwierdzające wykonanie oraz nieistnienie obowiązku;

- art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., bowiem w związku z uchyleniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], stanowiącej podstawę do zastosowania egzekucji administracyjnej wynikającej z deklaracji VAT-7, obowiązek w stosunku do Spółki nie istnieje;

- art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., przez niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, w związku z obowiązującym w obrocie prawnym tytułem;

- art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., przez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji, gdy jest ona niedopuszczalna;

- art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a., przez nieumorzenie egzekucji administracyjnej pomimo, iż był do tego zobowiązany, bowiem na dzień wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego, było prowadzone postępowanie sądowe w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny prawidłowo zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone Spółce i dłużnikowi zajętej wierzytelności (Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej). Do zajęcia wierzytelności wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339) i zawierał elementy określone w art. 67 § 2 ww. ustawy egzekucyjnej, tj. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego. Tym samym tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na identyfikację, iż dochodzona należność wynika z deklaracji VAT - 7 za listopad 2012 r., zatem zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 ww. ustawy jest nieuzasadniony.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Sąd wskazuje, że na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] egzekwowana jest należność z tytułu podatku od towarów i usług, która mieści się w zakresie przedmiotowym egzekucji administracyjnej wynikającym z art. 2 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. Również katalog wyłączeń podmiotowych określony w treści art. 14 u.p.e.a. a także zakres przedmiotowy egzekucji administracyjnej określony w art. 2 ww. ustawy w związku z art. 3 § 1 tej ustawy nie wskazuje, aby Strona podlegała wyłączeniu w trybie przepisu art. 14 cyt. ustawy.

Ustosunkowując się do zarzutu opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku, bowiem w ocenie Skarżącej w obrocie prawnym nie istnieje żaden dokument którego moc prawna mogłaby wstrzymać zaliczenie wnioskowanego zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2012 r., stwierdzić należy za organem że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] w dniu [...] czerwca 2017 r. jak również na dzień podjęcia zaskarżonego postanowienia, niewątpliwie istniała zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. W sprawie nie można obecnie stwierdzić czy wystąpiła nadpłata w podatku od towarów i usług za październik 2011 r., bowiem weryfikacja zasadności wysokości zwrotu podatku VAT nie została zakończona. Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. uchylił do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2013 r. dotyczącą określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez Spółkę za październik 2011 r. Jak wskazał organ nadzoru, dotychczas organ pierwszej instancji nie rozpoznał ponownie powyższej sprawy. Zatem przeszkoda w postaci braku zakończenia weryfikacji zasadności wysokości ewentualnego zwrotu, przesądza o braku podstaw do jego zaliczenia na poczet wspomnianej zaległości podatkowej. Nie można zatem zgodzić się ze Skarżącą że samo wykazanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym powoduje nie jako automatycznie powoduje wygaśniecie dochodzonej w postępowania egzekucyjnym zaległości.

W ocenie Sądu również zarzuty naruszenia przepisów procesowych zawarte w skardze nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w postanowieniu ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a postępowanie administracyjne nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów są błędne.

Reasumując Sąd uznaje zebrany w sprawie materiał dowodowy za kompletny, a wyprowadzone z niego wnioski za spójne, logiczne i uzasadnione. Postępowanie egzekucyjne było przeprowadzone prawidłowo, dostatecznie wyjaśniono podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia, prawidłowo oceniono dowody. W ocenie Sądu niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 § 1 k.p.a.

Mając na względzie zarzut naruszenia art. 29 § 1 u.p.e..a. wskazać należy, że w myśl 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie, o którym mowa w art. 29 u.p.e.a., obejmuje ustalenie, czy egzekucja administracyjna oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy, jeżeli było to wymagane, doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny. Warunkiem dopuszczalności egzekucji administracyjnej jest to, aby obowiązek wynikał z decyzji lub postanowień właściwych organów albo bezpośrednio z przepisu prawa. Badanie, o którym mowa, nie może przekraczać granic wyznaczonych przez art. 29 u.p.e.a. (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., II OSK 1413/16, LEX nr 2502527). W ocenie Sądu, postępowanie to prowadzone jest przed właściwymi organami podatkowymi.

Jednocześnie warto podkreślić, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na jednej z podstaw wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skutkiem okazania takich dowodów jest również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego lub egzekutora od czynności egzekucyjnych (art. 45 § 1 u.p.e.a.) - por. szerzej D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, s. 315-316 i podane tam orzecznictwo. W istocie przepis art. 45 u.p.e.a. na którego naruszenie powołuje się Skarżąca w skardze, daje dodatkową gwarancję procesową zobowiązanemu. Jednakże do odstąpienia od czynności egzekucyjnych nie wystarczy samo oświadczenie zobowiązanego o wystąpieniu okoliczności wskazanych w dyspozycji tego przepisu, lecz musi on organowi egzekucyjnemu przedstawić dowody na ich zaistnienie. Dopiero zatem w takiej sytuacji, gdy przedstawione dowody nie budzą wątpliwości, prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego jest co do zasady zbędne. Z akt sprawy nie wynika aby Skarżąca, przedstawiła dowody stwierdzające wykonanie lub nieistnienie obowiązku.

Z powyżej opisanych powodów nie miało zatem miejsca w sprawie naruszenie wskazanych w skardze przepisów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.