Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1534/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 53 ust 1 pkt 2, art 3b ust 1 pk 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja wydana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] orzekająca o odmowie udzielenia M. S. (wskazywany dalej: "skarżący") zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W dniu 15 listopada 2013 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wykonywaniem pracy na stanowisku Prezesa Zarządu w "C." Sp. z o.o.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [....] odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ uznał, że działalność gospodarcza skarżącego nie jest korzystna dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji, jak również do tworzenia nowych miejsc pracy.

Skarżący działając przez pełnomocników od powyższej decyzji Wojewody [....] złożył w dniu 24 lutego 2014 r. odwołanie, które następnie uzupełnił pismem z dnia 10 marca 2014 r. W uzasadnieniu podał, że Spółka "C." rozpoczęła działalność w dniu [...] października 2012 r. Działalność spółki polega na zakupie węgla i koksu od firm europejskich, jednak bezpośrednio pod zamówienie firm zagranicznych, głównie z Dalekiego Wschodu, do których następuje bezpośredni eksport tego towaru. Dalej wskazał, że z analizy wyników ekonomicznych Spółki, widoczny jest stopniowy wzrost dochodów i poprawy sytuacji ekonomicznej. Skarżący poinformował, że w miesiącu styczniu 2014 r. Spółka osiągnęła dochód w wysokości 276.822,52 zł, natomiast do końca lutego 2014 r. 28.102,27 zł. Końcowo dodał, iż według jego przewidywań w roku 2014 nastąpi dalszy rozwój działalności Spółki, co doprowadzi do zatrudnienia nowego personelu i uzyskiwania większych dochodów, a co za tym idzie zwiększenia korzyści, jakie gospodarka narodowa mogłaby odnosić z działalności Spółki. Do przedmiotowego odwołania strona załączyła kserokopie dokumentów.

W wyniku powyższego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia akt sprawy o następujące dokumenty: PIT-37 za 2013 r., potwierdzenia posiadania przez skarżącego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od dnia rozpoczęcia pracy roku do chwili obecnej (z rozbiciem na miesiące) przedstawiającego podstawę wymiaru składek i potwierdzającego posiadanie przez skarżącego ubezpieczenia zdrowotnego, informację o ilości pracowników zatrudnianych przez cudzoziemca wraz z umowami o pracę i listami wynagrodzeń wypłaconych przez Spółkę wszystkim zatrudnionym pracownikom, raportów/dokumentów finansowych przedstawiających obroty Spółki od początku 2014 roku i pozwalających stwierdzić pozytywne tendencje rozwojowe w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, CIT-8 za 2013 r., umów kredytowych/leasingowych/kupna/sprzedaży wskazujących na wzrost majątku ruchomego/nieruchomego Spółki, ewentualnych dokumentów świadczących o trwającym procesie rekrutacyjnym/planowanym zatrudnieniu na stanowiska pracy w firmie, potwierdzających rozwojowy charakter działania Spółki, dokumentów informujących o zdarzeniach, mających istotny wpływ na działalność Spółki w 2013 roku, w tym informacje o przewidywanym rozwoju Spółki, o wskaźnikach finansowych i niefinansowych, mających wpływ na sytuację Spółki, umów/kontraktów zawartych przez Spółkę z kontrahentami i wskazujących na kondycję prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej, wszelkich innych dokumentów mogących potwierdzać korzystność prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej dla gospodarki narodowej i pozwalających ocenić stabilność Spółki oraz dających rękojmię generowania przez nią zysków w przyszłości. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wezwał również do dostarczenia oryginału lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów przesłanych wraz z uzupełnieniem odwołania. Na powyższe wezwanie strona nie udzieliła odpowiedzi.

Organ wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że skarżący jest jedynym udziałowcem Spółki "C." oraz że posiada przedłużenie zezwolenia na pracę typu B wydane przez Wojewodę [...] w dniu [...] grudnia 2013 r., z terminem ważności od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. na wykonywanie pracy w charakterze Prezesa Zarządu na pełen etat. Jednocześnie organ podał, że z ankiety wypełnionej w dniu 27 listopada 2013 r. przez skarżącego dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej wynika, że Spółka zajmuje się eksportem koksu i węgla, posiada majątek trwały o wartości 3500 zł, nie zatrudnia żadnych pracowników. Jako inwestycje wskazano: "budowa hostelu/hotelu w 2014 r.", a jako korzyści dla gospodarki narodowej z prowadzonej przez skarżącego działalności wskazano: "płacenie podatków w Polsce (pod. dochodowy- aktualnie) w przyszłości firma będzie zatrudniać pracowników".

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2014 r. postanowił utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Organ odwoławczy kierując się art. 77 § 1 K.p.a. uznał za zasadne dokonanie ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zebranego materiału dowodowego działalności "C." Sp. z o. o. nie można zakwalifikować jako korzystnej dla polskiej gospodarki, charakteryzującej się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym dającej rękojmi generowania korzyści w przyszłości. "C." Sp. z o. o. jest nowym podmiotem o nieugruntowanej pozycji na rynku, przedmiotem prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej jest eksport węgla i koksu. W odwołaniu stwierdził, że firma kupuje węgiel i koks od firm europejskich i eksportuje go do krajów Dalekiego Wschodu, co nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii oraz nie wprowadza korzystnych innowacji na terytorium Polski. Ponadto z akt sprawy, nie wynika iż prowadzona przez cudzoziemca Spółka posiada majątek trwały i poczyniła jakiekolwiek inwestycje. Nie udokumentowano również, że "C." Sp. z o.o. odprowadziła jakikolwiek podatek na rzecz Skarbu Państwa (brak deklaracji CIT-8 za 2013 r.). W związku z powyższym trudno uznać za udowodnione, że Spółka prowadzona przez zainteresowanego odprowadza podatki od dochodów do Skarbu Państwa.

Zdaniem organu skarżący nie udokumentował, że spełnia przesłankę z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, albowiem w żaden sposób nie wykazał, aby na skutek działalności jego Spółki poczyniono w Polsce jakieś inwestycje lub by działalność badanej Spółki spowodowała wprowadzenie nowych technologii i korzystnych innowacji. Skarżący nie wykazał, że Spółka odgrywa znaczącą rolę, jako pracodawca choćby na regionalnym (lokalnym) rynku pracy, przyczyniając się m.in. do spadku bezrobocia poprzez tworzenie nowych miejsc pracy.

Organ podkreślił ponadto, że z uwagi na fakt wykonywania przez skarżącego pracy na stanowisku prezesa zarządu prowadzonej przez siebie "C." Sp. z o.o. organ rozpatrujący sprawę w przypadku ustalenia, że skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zobligowany jest do odmowy udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia.

Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną pismem z dnia 8 października 2014 r. wnosząc o jej uchylenie w całości, wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne uznanie, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego w ramach Spółki "C." nie jest korzystna dla gospodarki narodowej oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy poprzez błędną interpretację, w myśl której w przedmiotowym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie pozwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jednocześnie zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy i niedokonanie szerokiego rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niedokonanie szerokiego rozważenia stanu faktycznego, co skutkuje błędnym uznaniem, iż cudzoziemiec nie spełnia wszystkich przesłanek prawem przewidzianych do wydania mu pozwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP oraz naruszenie art. 75 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące brakiem uznania za dowód załączonych do pisma z dnia 18 marca 2014 r. sprawy kopii dokumentów dotyczących spółki "C." Sp. z o.o., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji odmownej, a także naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie strony dostępu do materiału dowodowego i prawa wypowiedzenia się co do niego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że użyty w przez ustawodawcę zwrot "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" zawarty w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jest pojęciem nieostrym. Według skarżącego ustawa o cudzoziemcach nie zawiera definicji w tym zakresie, przepis prawny jedynie w sposób przykładowy wymienia kryteria, jakie powinna spełniać działalność cudzoziemca wykonywana na terytorium RP. Następnie podkreślił, że prowadzona działalność z każdym rokiem wykazuje coraz większe zyski, uzasadnia to, że w przyszłości Spółka będzie tworzyła nowe miejsca pracy oraz odprowadzała podatki w Polsce. Końcowo zarzucił organowi, że wydając przedmiotową decyzję rozpatrzył sprawę jedynie w oparciu o dokumenty, które były w aktach sprawy w momencie wydania decyzji organu I instancji, natomiast załączone do odwołania od decyzji dokumenty z uwagi na to, że nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem nie zostały wzięte pod uwagę. Jak również to, że z akt sprawy nie wynika aby organ wezwał skarżącego do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Podkreślić należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.) do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 521, i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53.

W myśl art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy.

Jednocześnie art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2.

W myśl art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać:

1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b. pkt 2, 3b i 4.

Zgodnie z art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 182 ze zm.). Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40. 41, 53a, 78 i 91. przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, natomiast osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł.

Z kolei zgodnie z art. 53b ust. 5a ustawy uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 5, obejmują co najmniej wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

Mając na uwadze wyżej cytowane przepisy ustawy o cudzoziemcach, Sąd oceniając zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że jest ona prawidłowa.

Sporne w przedmiotowej sprawie jest w szczególności to, czy działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego, za pośrednictwem Spółki, której jest on jedynym wspólnikiem, spełnia przesłanki cytowanego wyżej art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach tzn., czy działalność ta jest korzystna dla gospodarki narodowej.

W odniesieniu do pojęcia "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" wskazać należy, iż jakkolwiek pojęcie to nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, to wymienione w przepisie przykładowe cechy takiej działalności - przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzanie korzystnych innowacji i tworzenie nowych miejsc pracy - stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 201/05, ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 112).

Istotną okolicznością w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jak słusznie zauważył organ, jest wysokość dochodów osiąganych z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i tym samym odprowadzany przez niego do budżetu państwa podatek dochodowy. Zasadne jest bowiem promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody. Wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą bowiem uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w roku 2013 Spółka skarżącego osiągnęła dochód w wysokości zaledwie 15.980,30 zł, i była to kwota niewiele większa od zysku uzyskanego w 2012 r. Nie można więc na tej podstawie uznać, że działalność Spółki jest korzystna dla gospodarki narodowej. W toku postępowania administracyjnego skarżący nadesłał jednostronny rachunek zysków i strat Spółki, wynika z niego, że w styczniu zysk Spółki wyniósł 27.822,52 zł. W ocenie Sądu również dochód w takiej wysokości nie uzasadniał udzielenia skarżącemu wnioskowanego przez niego zezwolenia. Wskazać też należy, że do ww. dokumentu organ II instancji odniósł się dopiero w odpowiedzi na skargę, nie przeanalizował go natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik postępowania. Okoliczność powiększenia dochodu Spółki we wskazanym powyżej zakresie świadczy bowiem jedynie o poprawie kondycji finansowej tego podmiotu, a nie przesądza jeszcze o tym, że prowadzi on działalność korzystną dla gospodarki narodowej w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Tak wzrastająca tendencja wskazuje, że trudno mówić o potencjalnych korzyściach, jakie Spółka ma przynieść gospodarce narodowej.

Skarżący w żaden sposób nie wykazał również, aby na skutek działalności ww. Spółki poczyniono w Polsce jakieś inwestycje lub by działalność badanej Spółki spowodowała wprowadzenie nowych technologii i korzystnych innowacji.

Spółka, której skarżący jest wspólnikiem, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia jedną obywatelkę Polski. Powyższy fakt, nie dowodzi zaś, że kontrolowany podmiot gospodarczy odgrywa znaczącą rolę, jako pracodawca choćby na regionalnym (lokalnym) rynku pracy. Zasadnie organ przyjął zatem, że zatrudnianie jednego obywatela polskiego na okres próbny, z wynagrodzeniem miesięcznym 1680 zł brutto, nie może wpływać w znaczący sposób na poprawę sytuacji na rynku pracy, a przez to nie przynosi wymiernych korzyści gospodarce narodowej w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Podkreślić też należy, że warunkiem udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest faktyczne prowadzenie działalności korzystnej dla gospodarki narodowej. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej" wskazuje na to, iż organy administracyjne rozpoznające sprawę oceniają stan działalności, kondycję przedsiębiorstwa, jego pozycję i znaczenie na dzień wydania decyzji. Nie biorą pod uwagę zamiarów strony co do realizacji określonych celów, nie oceniają też samych potencjalnych możliwości przedsiębiorstwa (Spółki) np. w zakresie generowanych w przyszłości zysków, prognozowanych osiągnięć technologicznych czy tworzenia nowych miejsc pracy. Reasumując, udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, uzasadnia faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej, a nie zamiar prowadzenia takiej działalności. Uznanie działalności za korzystną powinno przy tym wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z subiektywnego przekonania strony. W tym stanie rzeczy dołączony do skargi biznes plan dla Spółki datowany na maj 2014 r. (nie oznaczony konkretną datą) nie mógł bezpośrednio wpłynąć na rozstrzygnięcie organu administracji nawet gdyby powstał i został dołączony do akt sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania również nie znajdują uzasadnienia.

Należy podkreślić, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, zasadnie akceptując postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji i dokonane ustalenia faktyczne. W związku z powyższym należy podkreślić, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, aby mogły okazać się skuteczne nie tylko muszą wykazywać, iż doszło do naruszenia przez organ administracyjny określonych przepisów postępowania, ale także, że to naruszenie (uchybienie) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej skardze jej autor zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego z uwagi na nieuwzględnienie złożonych w toku postępowania nieuwierzytelnionych kserokopii dokumentów. Biorąc pod uwagę petitum skargi oraz uzasadnienie dotyczące zarzutów procesowych stwierdzić należy, że autor skargi ogranicza się jedynie do wykazania mocy dowodowej kserokopii dokumentu, powołując się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 października 2011 r., II OSK 2007/10, w którym Sąd stwierdził, że niewłaściwe byłoby wnioskowanie, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego. Przedmiotowe orzeczenie dotyczyło kserokopii dokumentów urzędowych. Zwrócenia uwagi wymaga, że w orzecznictwie sądowym, w tym w orzecznictwie NSA niejednokrotnie przyjmowano stanowisko przeciwne do zaprezentowanego w cytowanym przez skarżącego orzeczeniu. I tak w wyroku NSA z dnia 9 września 2008 r. (I OSK 1255/07, LEX nr 498383) stwierdził, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dopuszczają możliwość posłużenia się odpisem dokumentu oryginalnego, jednakże zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądowym kserokopia może korzystać z mocy dokumentu oryginalnego tylko wtedy, gdy jest ona uwierzytelniona. Dokument oryginalny w procesie odtwarzania w drodze kserokopii może ulec sfałszowaniu. Dlatego też dokument w postaci nie uwierzytelnionej kserokopii nie może, zdaniem Sądu, korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu".

Zasadnie organ w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę, że dokumenty, których kserokopie dołączono do akt były dokumentami prywatnymi, a odwzorowanie części z nich było złej jakości, część z nich nie zawierała odwzorowanego podpisu, czy daty ich złożenia. Słusznie zatem organ żądał przedłożenia oryginałów, bądź ich uwierzytelnionych kopii. W ocenie Sądu uwzględnienie złożonych kserokopii, jako dowodów w sprawie nie wpływało w sposób istotny na wynik sprawy. Kryteria oceny działalności gospodarczej w związku z wykładnią art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zostały wyjaśnione powyżej. Wskazać też należy, że do złożonych kserokopii organ II instancji odniósł się w odpowiedzi na skargę. Z analizy tej wynika, że nawet, gdy dane w nich zwarte byłyby prawdziwe to i tak nie miałyby wpływu na ocenę sytuacji finansowej Spółki w kontekście jej znaczenia dla gospodarki narodowej Polski. Jeszcze raz podkreślić należy, że zwiększenie dochodu Spółki świadczy jedynie o poprawie kondycji finansowej tego podmiotu, a nie przesądza jeszcze o tym, że prowadzi on działalność korzystną dla gospodarki narodowej w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Ponadto Sąd zwraca uwagę, że z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Sąd może zatem uchylić zaskarżoną decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzi, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów postępowania na skutek niedopełnienia przez organy obowiązków wynikających z treści przywołanych w petitum skargi przepisów k.p.a. W szczególności stwierdzić należy, iż organy administracji publicznej działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób zapewniający realizację zasady zaufania do organów, a w trakcie postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i zebrały oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Powyższe oznacza, że podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. stwierdzić należy, że w piśmie z dnia 14 kwietnia 2014 r. (k 25 verte akt: Szefa Urzędu do Spraw- Cudzoziemców) oprócz wezwania skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego poinformowano skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 10 i 73 oraz o treści art. 81 Kpa. W odpowiedzi na w/w pismo pełnomocnik skarżącego w piśmie z 20 maja 2014 r. (nadanym w dniu 21 maja 2014 r.) wniósł o przedłużenie terminu rozpoznania sprawy z uwagi na niemożność dostarczenia w/w dokumentów w związku z opóźnieniami księgowej. Pełnomocnik zapowiedział dołączenie do akt istotnych dokumentów. W/w odpowiedź pełnomocnika dotarła jednak do organu administracji już po wydaniu zaskarżonej decyzji - w dniu 23 maja 2014 r. Należy zaznaczyć, że decyzja została wydana w ostatnim dniu wyznaczonego wcześniej terminu ([...] maja 2014 r.) Pełnomocnik Skarżącego nadając wniosek u operatora pocztowego o przedłużenie postępowania w dniu poprzedzającym wyznaczony końcowy termin wydania decyzji musiał liczyć się z tym. że korespondencja może nie dotrzeć do organu odwoławczego przed wydaniem decyzji.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do uznania, że organy naruszyły treść art. 7, 8 i 9 k.p.a. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu szerokiego postępowania wyjaśniającego i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnych ocen materiału dowodowego. Rozstrzygnięcia w sprawie oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, który uzasadnia oceny orzekających w sprawie organów. Strona w toku postępowania miała zapewniony czynny udział w każdym jego stadium i korzystała ze swoich uprawnień. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób bezpośredni odniósł się również do twierdzeń odwołującej się strony.

Jak zaznaczono wcześniej odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z przyczyn określonych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny. W związku z tym wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony uwzględniając jej słuszny interes, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, doznaje istotnego ograniczenia. Zasada ta ma bowiem zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego polegającego na przyznaniu organom administracji możności dokonania wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań. Zastosowanie ww. zasady nie może jednak prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego w sprawach, w których ustawodawca wprowadził instytucję tzw. decyzji związanej. Przedmiotowa sprawa należy zaś do spraw tego rodzaju - przepisy prawa materialnego determinowały bowiem treść jej rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3126/00, Lex nr 81779).

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.