Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 301/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik,, Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego Oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej Gmina przyznał E.W. zasiłek okresowy na okres trzech miesięcy tj. maj, czerwiec i lipiec 2004r., w wysokości 92,20 zł miesięcznie.

Decyzję oparto na art. 7 pkt 4, art. 8 ust. l, art. 38 ust. l pkt l, art. 106 ust. l, art 147 ust. l pkt l ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (DZ.U, z2004r.Nr 64 poz. 593).

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że E.W. zarejestrowana jest w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego dochodu.

E.W. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając iż narusza ona przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony, w konsekwencji naruszeń przepisów prawa, przyznano jej pomoc w rozmiarze, który nie zaspakaja jej potrzeb w minimalnym rozmiarze. Strona domaga się uchylenia decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia [...] września 2004r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji oparte zostało na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Strona wniosła skargę, w której zarzuca, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy w swoich rozstrzygnięciach ignoruj ą fakt, że skarżąca nie posiada żadnego dochodu, a przyznana pomoc w wysokości 92,20 zł nie zaspakaja minimum egzystencji. Skarżąca wskazuje, że odpowiednie przepisy prawne ustalają kwotę zabezpieczającą minimum egzystencji obywatela, a przyznana pomoc nie jest adekwatna do ustalonej kwoty. E.W. stwierdza, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy Konstytucji RP. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca domaga się uchylenia decyzji organu II instancji.

W odpowiedzi na skargę samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne zostały powołane, aby sprawować kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest przez sądy jedynie pod względem zgodności decyzji z prawem Względy celowości i słuszności należą natomiast do uznania administracyjnego. Uznanie to może być tylko wówczas przez nie zakwestionowane, jeżeli nosi cechy dowolności, naruszając przepisy postępowania administracyjnego dotyczące obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego.

W wyniku rozpatrzenia niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa.

Stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo i wynika z niego, że E.W. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zarejestrowana jest w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca nie posiada żadnego dochodu.

Kryterium dochodowe kwalifikujące - w myśl art. 8 ust, l pkt l ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej - osobę samotną do otrzymania wsparcia pieniężnego z pomocy społecznej, wynosi 461 zł. A zatem skarżąca spełnia warunki formalne, o których mowa w art. 38 ust. l ww. ustawy, do otrzymania wnioskowanej formy pomocy, tj. zasiłku okresowego. Zasiłek okresowy ustala się - wypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa nić 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1). Ustawodawca postanowił, że w 2004r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi - w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 20% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (art. 147 ust. l pkt 1). Wysokość przyznanego zasiłku okresowego w konkretnej sprawie, zależeć zatem będzie od czynników ściśle związanych z osobą wnioskodawcy oraz-z drugiej strony-od możliwości finansowych pomocy społecznej, przy czym pomoc w tej formie nie może być nigdy niższa niż ustalone ustawowo minimum.

Wysokość przyznanego skarżącej zasiłku okresowego jest równa 20% różnicy pomiędzy kryterium dochodowym, a dochodem strony (461 zł - 0= 461 zł), a zatem jest zgodna z ustawą o pomocy społecznej. Jednocześnie organ administracyjny I instancji uzasadnił, z jakich powodów pomoc w większym rozmiarze nie mogła być stronie udzielona, i dlatego też rozstrzygnięciu temu nie można zarzucić, iż zostało podjęte w sposób dowolny.

Z tych też względów należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu II instancji i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z przepisami prawa.

Należy zauważyć, że pomoc społeczna nie jest skierowana na zaspakajanie wszystkich potrzeb osób zainteresowanych. Uregulowania ustawy o pomocy społecznej zmierzają do ułatwienia osobom potrzebującym wyjście z trudnych sytuacji życiowych, jednak główny ciężar pokonania tychże sytuacji spoczywa na osobach zainteresowanych. Uregulowania ustawy o pomocy społecznej w zakresie wysokości świadczeń pieniężnych, jednoznacznie wskazują, że udzielana pomoc nie ma na celu bieżące utrzymywanie osób zainteresowanych, lecz wspieranie tych osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia ich niezbędnych potrzeb.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), orzeczono jak w sentencji.