Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 543/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 1 i 2, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 maja 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2671/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 23 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2671/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania na wniosek skarżącego T. B. wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2016 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił niedającymi się odwrócić szkodami.

Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku, w szczególności nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uznał, że powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Sądu wynika to z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje Sąd. Samo zaś złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący nie zgodził się z argumentacją Sądu, jakoby złożony w sprawie wniosek nie znajdował uzasadnionych przyczyn. Podniósł, że w treści skargi wskazał, że w wyniku realizacji zaskarżonej decyzji zostanie przebudowana sieć gazowa i elektroenergetyczna w sposób, który spowoduje zajęcie 2.648 m² powierzchni jego działki, co przyczyni się do obniżenia jej wartości, atrakcyjności, a także uniemożliwi swobodę w realizowaniu zamierzeń obejmujących budowę budynku biurowo-magazynowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (przyłącza energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej) i komunikacyjną (wjazd na działkę, miejsca parkingowe, plac manewrowy), która to inwestycja jest na etapie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (decyzja z [...] grudnia 2014 r.). Dlatego uznał, że przebudowa sieci gazowej i sieci elektroenergetycznej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad narusza jego uprawnienia wynikające z ww. decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżący dodał także, że przebudowę istniejącego gazociągu i sieci elektroenergetycznej można przeprowadzić zgodnie z warunkami technicznymi i przepisami regulującymi powyższe kwestie w sposób odmienny. Zdaniem skarżącego, inna lokalizacja przebiegu linii gazowej i elektroenergetycznej pozwoliłaby na zachowanie warunków technicznych dla przyszłej inwestycji, którą zamierza zrealizować, pozostawiając znacznie większy obszar inwestycyjny.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można Sądowi pierwszej instancji, który nie zastosował ochrony tymczasowej, zarzucić naruszenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, opiera swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim o wniosek skarżącego, zestawiając okoliczności i argumenty w nim podniesione z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i ocenia, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności.

Okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny być wskazane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tylko wyjątkowo można wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, mimo że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie, jeżeli potrzeba wstrzymania wykonania jest oczywista i wynika z charakteru zaskarżonego aktu. Ponadto przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewystarczającym dla zastosowania ochrony tymczasowej są zatem okoliczności, które jako normalne następstwa mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym, że nie wykazał, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności podnoszone w zażaleniu, jakoby w skardze zostały wykazane skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie mogły stanowić przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż skarżący w istocie podnosił argumenty dotyczące prawidłowości wydanej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jest to więc argumentacja skargi wniesionej przez skarżącego. Tymczasem argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być tożsama z zarzutami wniesionej skargi. Zarzuty skargi dotyczą bowiem legalności zaskarżonego aktu, zaś we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu strona powinna wykazać okoliczności świadczące o nieodwracalnych skutkach, czy też o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wykonania aktu. Zarzuty skargi nie mogą być oceniane w postępowaniu o zastosowanie ochrony tymczasowej. Zatem wszystkie te zarzuty, które dotyczą lokalizacji sieci gazowej i elektroenergetycznej na działce skarżącego, mogą być oceniane na etapie rozpoznania skargi.

W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.