Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1983/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 142 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 2000, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. S.A. z siedzibą w B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. S.A. z siedzibą w B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie przepisu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej: "k.p.a.") - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez [...] S.A. z siedzibą w B. (dalej także: "skarżącą spółkę" od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 4.100 złotych.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2014 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...], którą nałożył na skarżącą spółkę [...]S.A. z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 4.100 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie jest zawarta inna wymagana informacja oraz zapakowanie, nadanie, załadunek lub przewóz towarów niebezpiecznych w opakowaniu, które nie spełnia wymagań odpowiednio ADR, RID lub ADN, odrębnie dla każdego numeru UN lub rodzaju opakowania, a także zapakowanie, nadanie lub załadunek towaru niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki lub opakowania zbiorczego albo nieprawidłowo oznakowanych sztukach przesyłki lub opakowaniach zbiorczych dla każdego numer UN.

Jak wynika z akt administracyjnych przesłanych do Sądu przez organ odwoławczy, powyższa decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] lutego 2014 r. wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia odwołania (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 30 akt administracyjnych).

Strona skarżąca w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Powyższe pismo strony skarżącej zawierające odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu [...] marca 2014 r., zaś wpłynęło do siedziby Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] w dniu [...] marca 2014 r. (dowód: koperta zawierająca odwołanie oraz prezentata urzędu - k. 31 i k. 35 akt administracyjnych).

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] - działając na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 129 § 1 i 2 k.p.a. - stwierdził, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, zaś termin na wniesienie tego środka zaskarżenia wynosi czternaście dni, licząc od dnia doręczenia decyzji stronie.

Organ odwoławczy zauważył, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sporna decyzja wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona stronie skarżącej dnia 21 lutego 2014 r. W związku z powyższym, jak stwierdził organ odwoławczy, termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 7 marca 2014 r. (piątek). Organ wskazał, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Organ odwoławczy stwierdził, że strona skarżąca wniosła odwołanie pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 10 marca 2014 r., które to pismo wpłynęło do siedziby Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] w dniu 12 marca 2014 r. Jednocześnie Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że skarżąca spółka nie składała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Mając na względzie powyższe, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż odwołanie zostało złożone już po upływie 14-dniowego terminu przysługującego na wniesienie odwołania, co - w świetle przepisu art. 134 k.p.a. - dało organowi odwoławczemu podstawę do stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z dnia 14 maja 2014 r., działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu:

1) naruszenie przepisu art. 134 k.p.a. i art. 6 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia przy braku przesłanek do jego wydania, w szczególności wobec terminowego wniesienia odwołania, co uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie sprawy;

2) naruszenie art. 7 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych związanych z datą doręczenia skarżącej spółce spornej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...], w tym wątpliwości, jakie może nasunąć dowód odbioru tej decyzji;

3) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez brak zawiadomienia strony skarżącej o możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, co pozwoliłoby wyjaśnić kwestię terminu doręczenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Ponadto, strona skarżąca wniosła o dopuszczenie przez Sąd dowodów z dokumentów, tj.:

- z wydruku potwierdzającego zarejestrowanie w systemie rejestracji korespondencji skarżącej spółki listu nr 00659007731870658802, zawierającego decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...],

- z wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, dotyczącego listu nr 00659007731870658802,

na okoliczności ich treści, w szczególności, na okoliczność, że podany list został doręczony stronie skarżącej w dniu 24 lutego 2014 r.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że przedstawione w przez organ odwoławczy okoliczności faktyczne dotyczące doręczenia skarżącej spółce decyzji administracyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], są sprzeczne zarówno z danymi posiadanymi przez stronę skarżącą, jak również z danymi widniejącymi na stronie internetowej urzędowego doręczyciela korespondencji - Poczty Polskiej S.A.

Strona skarżąca podniosła, iż [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystał do skarżącej spółki swoją decyzję nr [...] przy pomocy listu poleconego Poczty Polskiej, posiadającego nr 00659007731870658802. Zdaniem strony skarżącej, taki list polecony został odebrany przez skarżącą spółkę w poniedziałek, w dniu 24 lutego 2014 r. Według strony skarżącej, potwierdzeniem powyższego jest zarejestrowanie powołanego listu w systemie rejestracji korespondencji skarżącej właśnie w dniu 24 lutego 2014 r.

W tym zakresie, strona wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku ekranu systemu rejestracji korespondencji strony skarżącej na okoliczność, że list [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zawierający decyzje nr [...], został odebrany w dniu 24 lutego 2014 r.

Strona skarżąca stwierdziła, iż zdaje sobie sprawę, że jej wewnętrzny dokument może nie być w pełni wiarygodny i przekonujący dla Sądu. Niemniej, strona skarżąca zauważyła jednak, że okoliczność odbioru opisanej wyżej korespondencji w dniu 24 lutego 2014 r. potwierdza również sam doręczyciel - Poczta Polska S.A. W tym zakresie strona skarżąca wskazała, że przedsiębiorstwo Poczta Polska uruchomiło system informatyczny do śledzenia losów przesyłek poleconych, dostępny internetowo. Według strony skarżącej, z danych tego systemu dotyczących listu nr 00659007731870658802 wynika, że:

- list ten został nadany w [...] w dniu 19 lutego 2014 r. o godz. 15.57 (środa);

- list ten został przekazany Urzędowi Pocztowemu w [...] w sobotę 22 lutego 2014 r., czyli list dojechał do urzędu pocztowego oddawczego jeden dzień po dniu, w którym miał być jakoby odebrany przez stronę;

- list len został odebrany przez stronę skarżącą w dniu 24 lutego 2014 r. o godzinie 10:42:

W tym zakresie, strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku z Internetu zawierającego informacje ze śledzenia przesyłki listowej nr 00659007731870658802, na okoliczność, że list o podanym numerze został doręczony urzędowi pocztowemu oddawczemu w sobotę 22 lutego 2014 r., zaś doręczony skarżącej spółce w dniu 24 lutego 2014 r.

Ponadto, strona skarżąca podkreśliła, iż w lutym 2014 r. nie otrzymała żadnej innej korespondencji od [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, co oznacza, że powołany wyżej list jest jedynym, jaki wpłynął od tego nadawcy. W związku z tym, strona skarżąca uznała, że nie może być wątpliwości co do tego, że wspomniany wyżej list zawierał opisaną decyzję tego organu. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, że registratura skarżącej spółki nie pracuje w soboty, a zatem nie było możliwe doręczenie przedmiotowego listu w sobotę 22 lutego 2014 r.

Mając na względzie opisane powyżej okoliczności, strona skarżąca uznała, że nie może budzić wątpliwości to, iż list zawierający decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], został doręczony skarżącej spółce w dniu 24 lutego 2014 r., tj. w poniedziałek. Strona uznała ponadto, że niezrozumiałe jest również twierdzenie organu odwoławczego, że skarżąca spółka mogła go otrzymać zanim list ten został doręczony urzędowi pocztowemu oddawczemu w [...].

Strona skarżąca podniosła, że z kolei, jeśli chodzi o odwołanie skarżącej spółki, to zostało ono nadane w urzędzie pocztowym w dniu 10 marca 2014 r., co potwierdził zresztą sam organ, a więc - jak uznała strona - odwołanie nadane zostało w czternastym dniu od doręczenia decyzji, co oznacza, że zostało wysłane w terminie.

W tej sytuacji, strona skarżąca uznała, że odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] zostało wniesione w ustawowym 14-dniowym terminie od doręczenia tej decyzji. W konsekwencji, zdaniem skarżącej spółki, należy uznać, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 134 k.p.a. - poprzez orzeczenie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdy tymczasem takie uchybienie realnie nie wystąpiło. Według strony skarżącej, organ dopuścił się tym samym oczywistego naruszenia art. 6 k.p.a. - poprzez wydanie orzeczenia przy braku przesłanek do jego wydania.

Niezależnie od powyższego, strona skarżąca wskazała, że choćby informacja wynikająca z systemu śledzenia przesyłek pocztowych pozwala przypuszczać, że na potwierdzeniu odebrania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], winien znajdować się stempel poczty z datą 22 lutego 2014 r. Zatem, jeśli nawet znajduje się tam inna data odbioru przez skarżącą spółkę, względnie data odbioru jest niewyraźna, względnie występuje inna sprzeczność dat, to - zdaniem strony skarżącej - organ odwoławczy winien próbować wyjaśnić zaistniałą sytuację, albowiem jest do tego zobowiązany w świetle przepisu art. 7 k.p.a. W związku z tym, strona skarżąca zarzuciła, że brak dokładnego wyjaśnienia kwestii daty doręczenia stronie odpisu decyzji organu pierwszej instancji stanowi naruszenie art. 7 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy, albowiem uchybienie to doprowadziło do braku merytorycznego rozpoznania odwołania strony skarżącej.

Niezależnie od powyższego, strona skarżąca uznała, że organ odwoławczy naruszył ponadto dyspozycję przepisu art. 10 § 1 k.p.a., gdyż nie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania, przez co uniemożliwił stronie skarżącej wypowiedzenie się w przedmiocie np. terminów doręczenia. Zdaniem strony skarżącej, gdyby takie zawiadomienie nastąpiło, skarżąca spółka mogłaby jeszcze na etapie postępowania administracyjnego zgłosić wnioski dowodowe zawarte w skardze i kwestia doręczenia byłaby zapewne rozstrzygnięta bez potrzeby wnoszenia skargi do Sądu. Strona skarżąca podniosła, że zdaje sobie sprawę, iż powołany art. 10 § 1 k.p.a. nakazuje umożliwić stronie wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem decyzji, a nie postanowienia, niemniej - zdaniem strony - w przypadku wydawania postanowień ostatecznych, także znajduje zastosowanie. W konsekwencji, strona podniosła, iż zgłasza również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej, powyższe naruszenie organu spowodowało, że skarżąca spółka mogła zgłosić wnioski dowodowe dopiero przy wniesieniu skargi, a więc nie można stronie zarzucić, że spóźniła się w zgłoszeniu takich wniosków. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, Sąd winien uwzględnić zgłoszone w skardze wnioski dowodowe.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], została doręczona stronie skarżącej w dniu 21 lutego 2014 r., gdyż odbiór poświadczyła B. W. posługująca się pieczątką: "[...]" S.A. w B. Pełnomocnictwo W,B." (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach sprawy). W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, strona skarżąca uchybiła 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 7 marca 2014 r. (piątek), pomimo prawidłowego doręczenia jej przesyłki zawierającej wspomnianą decyzję [...] Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że nie widzi podstaw dla uznania argumentów strony skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że posiadając zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie może uznać wydruku z ekranu komputera strony skarżącej, na którym program do obsługi jej wewnętrznej korespondencji wskazuje inną datę, niż widniejąca na oficjalnym poświadczeniu odbioru.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że materiał dowodowy w sprawie wskazuje jednoznacznie, iż decyzja administracyjna organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2014 r. została doręczona stronie skarżącej w dniu 21 lutego 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, strona skarżąca uchybiła 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 7 marca 2014 r. (piątek).

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej wskazujących na naruszenie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, przewidzianego w art. 10 § 1 k.p.a., Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że nie widzi podstaw do jego uwzględnienia. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. skarżąca spółka została powiadomiona o wszczęciu przeciw niej z urzędu postępowania administracyjnego. Organ podniósł, że w piśmie tym strona została jednocześnie pouczona o jej uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., tj. prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Organ wskazał, że z powyższego uprawnienia strona skarżąca skorzystała, składając wyjaśnienia w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia prawa strony, o jakim mowa w art. 10 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że organ odwoławczy, wydając sporne postanowienie, dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy, organ wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki, podtrzymując dotychczasowe stanowisko strony skarżącej oraz zarzuty skargi, podniósł, iż popiera również wnioski dowodowe zawarte w skardze.

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki o dopuszczenie dowodów z załączonych do skargi wydruków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. postanowienie, na podstawie którego uwzględnił wniosek strony skarżącej o dopuszczenie dowodów wskazanych w treści skargi z dnia 14 maja 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga [...] S.A. z siedzibą w B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. narusza przepisy prawa, w tym w szczególności przepis art. 134 k.p.a., jak również art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu organ dopuścił się naruszenia wspomnianych przepisów przede wszystkim poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie pobieżnej oceny zgromadzonych dowodów, w szczególności z uwagi na nieprzeprowadzenie jednoznacznego ustalenia daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, co skutkowało co najmniej przedwczesnym przyjęciem, iż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 134 k.p.a.

Tym samym Główny Inspektor Transportu Drogowego rozstrzygając w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego.

Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Należy zauważyć, że zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że stwierdzenie przez organ drugiej instancji uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, a w konsekwencji dokładnym ustaleniem, czy skarżący przekroczył termin określony w przepisach. Brak takich wyjaśnień skutkuje naruszeniem norm wyrażonych w przepisach art. 7 i art. 77 k.p.a., co w konsekwencji prowadzi do uchylenia postanowienia (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2813/93, Wspólnota z 1994 r., nr 39, s. 14).

Jak stanowi przepis art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Stosownie do § 2 ww. Przepisu, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Wydając sporne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], została doręczona stronie skarżącej w dniu 21 lutego 2014 r., gdyż odbiór poświadczyła B. W. posługująca się pieczątką: "[...]" S.A. w B. Pełnomocnictwo W. B." (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach sprawy). W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że strona skarżąca uchybiła 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 7 marca 2014 r. (piątek).

Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego przedłożonego w toku postępowania sądowego przez stronę skarżącą wynika jednak, iż zachodzi co najmniej uzasadniona wątpliwość, czy rzeczywiście do odbioru przez stronę przesyłki listowej, zawierającej decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2014 r., doszło dniu 21 lutego 2014 r.

Otóż, z wydruków przedłożonych przez stronę skarżącą, tj. zarówno z wydruku potwierdzającego zarejestrowanie w systemie rejestracji korespondencji skarżącej spółki listu nr 00659007731870658802, zawierającego decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...], jak również z wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, dotyczącego listu nr 00659007731870658802, wynika, że pojawiła się co najmniej uzasadniona wątpliwość co do daty doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu należy wobec tego uznać, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, wbrew wyraźnemu obowiązkowi dokładnego zbadania sprawy, postawił stronie zarzut uchybienia terminu do wniesieni środka zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji, pomimo, że nie przeprowadził jednoznacznego ustalenia daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, a to w konsekwencji skutkowało co najmniej przedwczesnym przyjęciem przez organ odwoławczy tezy, iż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 134 k.p.a.

Takie działanie organu administracji publicznej nie może zasługiwać na akceptację Sądu, albowiem w konsekwencji pozbawia skarżącą spółkę możliwości zbadania w drugiej instancji sprawy nałożenia kary pieniężnej pod względem merytorycznym, co stanowi przykład istotnego naruszenia podstawowych praw strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisu art. 15 k.p.a.

W tej sytuacji, organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, zobowiązany będzie jednoznacznie ustalić dokładną datę doręczenia stronie skarżącej decyzji organu pierwszej instancji, a następnie dopiero - w wyniku tych ustaleń - stwierdzić, czy skarżąca spółka, wnosząc w dniu 10 marca 2014 r. odwołanie od decyzji wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zachowała termin ustawowy, o którym mowa w przepisie art. 129 § 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż uwzględniając na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. wnioski dowodowe skarżącej spółki, zawarte w skardze, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu czy też czynności z zakresu administracji publicznej.

Wprawdzie, sąd administracyjny w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją, niemniej należy jednocześnie wskazać, że uzupełniający charakter czynności dowodowych w toku postępowania sądowoadministracyjnego jest konsekwencją nałożenia na sąd administracyjny obowiązku skupienia uwagi na ocenie rzetelności, wszechstronności i procesowej adekwatności czynności dowodowych i wyjaśniających organu administracyjnego oraz prawidłowości wykorzystania materiału dowodowego do załatwienia sprawy administracyjnej zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Niewątpliwie, obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie, czy nie doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające przed organem administracyjnym.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zachodzi podstawa do dopuszczenia w niniejszej sprawie dowodów wnioskowanych przez stronę skarżącą.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 357 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą spółkę kosztów postępowania sądowego, Sąd działał w oparciu o przepisy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490).