Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3112/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6053 Obywatelstwo
658
Hasła tematyczne: Obywatelstwo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 161
law: Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim
article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 sierpnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej N. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 118/14 w sprawie ze skargi N. M. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 118/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę N. M. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 24 lutego 2013 r. N. M. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. We wniosku wskazała, że jest córką Z. M. i R. z domu B. Urodziła się [...] lutego 1981 r. w Izraelu. Posiada obywatelstwo polskie i izraelskie, jest panną. Nie nadano jej numeru PESEL. Jej ojciec Z. M. (imię i nazwisko rodowe H. M.), syn C. M. i I. (nazwisko rodowe O.) urodził się w dniu [...] listopada 1950 r. w L. Posiada polskie obywatelstwo. Jej matka R. M. (nazwisko rodowe B.), córka L. B. i E. urodziła się w dniu [...] października 1954 r. w Izraelu. Posiada izraelskie obywatelstwo. Rodzice skarżącej pozostawali w związku małżeńskim. Nie nadano im numeru PESEL. Skarżąca wskazała, że nie zna pełnych danych osobowych dziadków ze strony ojca i matki oraz nie ma wiedzy odnośnie innych danych ich dotyczących oraz opisanych we wniosku osób.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił skarżącej potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że ojciec wnioskodawczyni nabył i posiadał obywatelstwo polskie. Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych uchylił powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Minister wskazał, że przed merytorycznym rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku Wojewoda zobowiązany był do zweryfikowania, czy wniosek ten odpowiada wszystkim wymogom formalnym i procesowym przewidzianym w art. 63 k.p.a. Minister uznał, że obowiązkiem organu I instancji było wezwanie skarżącej do uzupełnienia tych braków w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał wnioskodawczynię, za pośrednictwem jej pełnomocnika, do uzupełnienia wniosku o brakujące dane jej wstępnych do drugiego stopnia, o których mowa w art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r., poz. 161). Pomimo wezwania, pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w sposób kompletny braków wniosku. Wobec powyższego, Wojewoda Mazowiecki, pismem z dnia [...] listopada 2013 r., pozostawił wniosek bez rozpoznania, o czym poinformował stronę.

Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z 22 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2797/13 uchylił tę decyzję, stwierdzając, że art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim określa treść wniosku niezbędną do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy o potwierdzenie nabycia lub utraty obywatelstwa polskiego, inaczej mówiąc – "dane" konieczne do wydania prawidłowej decyzji co do istoty sprawy. Spełnienie wymogów stawianych wnioskodawcy ubiegającemu się o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego może być zatem ocenione przez organ administracji dopiero na etapie prowadzenia postępowania co do istoty sprawy, a nie w fazie wstępnej kontroli wniosku, w momencie, gdy organ administracji weryfikuje spełnienie wymogów formalnych podania. W przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania. Sąd również zwrócił uwagę, że inne rozumienie art. 64 § 2 k.p.a. prowadziłoby do sytuacji, w której pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie, co byłoby nie do przyjęcia również z tego względu, że pozbawiałoby stronę istotnej dla rozpatrzenia sprawy administracyjnej fazy postępowania, jaką jest postępowanie dowodowe. Sąd stwierdził, że w tej sprawie brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w celu dokonania przez ten organ poprawności formalnej wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego i zastosowania trybu przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a. Wymogi, których przedmiotowy wniosek nie spełnia nie uniemożliwiają nadania mu dalszego biegu. Tym samym Minister dokonał błędnej wykładni art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy i obywatelstwie polskim i nieprawidłowo orzekł, w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem zastosowania wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W dniu 30 kwietnia 2014 r. N. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. Skarżąca wskazała, że organy administracji nieprawidłowo interpretują przepisy ustawy i niezasadnie żądały uzupełnienia wniosku, przez co Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności, gdyż sprawa powinna być załatwiona bez zbędnego wzywania do uzupełnienia wniosku.

W obszernej odpowiedzi na skargę, opisującej dotychczasowy przebieg postępowania, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, iż w sprawach ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Zatem przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie kwestia, czy Wojewoda Mazowiecki pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd. W przypadku uznania, że tak jest w istocie, sąd może jedynie – w myśl art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. – zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Z przepisu tego wynika zatem a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu administracyjnego wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja, postanowienie lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania.

Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez N M. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych – na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie Mazowieckiemu. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że niezawarcie w treści wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego kompletu danych osoby, której potwierdzenie dotyczy i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz wszystkich informacji o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w rozumieniu art. 56 ust. 1 ustawy, przesądza, że wniosek taki jest dotknięty istotną wadliwością formalną co zobowiązuje organ I instancji do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia brakujących danych lub informacji w trybie i pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a.

Sąd podkreślił, że art. 138 § 2 k.p.a. w obecnym brzmieniu stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu. W sprawie niniejszej Minister wskazał Wojewodzie Mazowieckiemu, że wniosek skarżącej o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego jest dotknięty wadami formalnymi, co zobowiązuje organ do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia brakujących danych lub informacji w trybie i pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. Wojewoda Mazowiecki, będąc związany tymi wskazaniami, pismem z dnia [...] października 2013 r. wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Wobec tego, że strona nie uzupełniła braków wniosku, Wojewoda Mazowiecki - pismem z dnia [...] listopada 2013 r. - pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżąca, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2797/13 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra i stwierdził, że brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w celu dokonania przez ten organ poprawności formalnej wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego i zastosowania trybu przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a., gdyż wymogi, których przedmiotowy wniosek nie spełnia nie uniemożliwiają nadania mu dalszego biegu. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 14 maja 2014 r. Zatem od tego dnia Minister Spraw Wewnętrznych był zobowiązany do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji nie mógł stwierdzić, że Wojewoda Mazowiecki pozostaje w bezczynności, skoro po pierwsze Wojewoda, prowadząc postępowanie, zastosował się do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2013 r., a po wtóre w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. rozstrzygająca sprawę co do jej istoty, która to decyzja była poddana kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2797/13 i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła N. M., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

1. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z powodu wydania merytorycznych rozstrzygnięć pomimo bezprzedmiotowości postępowania,

2. art. 153 p.p.s.a. poprzez wyciągnięcie błędnych wniosków w zakresie skutków prawnych jakie wynikają z prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2795, 2796, 2797/13),

3. art. 3 § 1 i 2, art. 134, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 55 i w zw. z art. 13 ustawy o obywatelstwie polskim poprzez:

a) błędne uznanie, iż Wojewoda Mazowiecki przy ponownym prowadzeniu postępowania był związany wytycznymi wynikającymi z decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r. odnośnie spełnienia przez skarżących wymogów formalnych wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego i nie miał z tego powodu podstaw prawnych do wydania merytorycznej decyzji,

b) niewzięcie pod uwagę niedopuszczalności pozostawienia przez Wojewodę Mazowieckiego wniosku bez rozpoznania w sytuacji wcześniejszego uchylenia jego decyzji przez organ wyższego stopnia i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania,

c) nieuwzględnienie zarzutu skargi i niezakwestionowanie nieuzasadnionego pozostawienia przez Wojewodę Mazowieckiego wniosku bez rozpoznania pomimo błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 55 i w zw. z art. 13 ustawy.

Naruszenia te, zdaniem skarżącej kasacyjnie, miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w ich wyniku doszło do oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na podstawie art. 176 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych wyroków, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Wojewoda Mazowiecki, domagając się oddalenia skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenia od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nietrafnie zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy z powodu bezprzedmiotowości postępowanie sądowe powinno zostać umorzone. Jak podkreśla się w doktrynie, z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Mówi się wtedy o zbędności wydania wyroku (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4, Warszawa 2011, str. 739). Wywód autora skargi kasacyjnej oparty został na błędnej interpretacji powołanego przepisu oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009 r., nr 4, poz. 63). W myśl tej uchwały, przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Na marginesie jedynie wskazać należy, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem NSA nawet gdyby w niniejszej sprawie organ po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wydał decyzję, nie spowodowałoby to stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie stałoby się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Warunkiem powoływania się na przepis art. 161 § 3 p.p.s.a. i przedmiotową uchwałę musiałoby być uprzednie ustalenie, że organ w dacie wniesienia skargi rzeczywiście pozostawał w bezczynności, a dopiero w czasie trwania postępowania sądowego wydał akt lub dokonał czynności, której domagał się skarżący. Brak bezczynności organu w dacie wniesienia skargi nie prowadzi do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, lecz do oddalenia skargi na bezczynność. Umorzenie postępowania w sprawie bezczynności organu wchodzi w grę, gdy skarga w dniu jej wniesienia była uzasadniona, zaś w dniu orzekania przez sąd organ nie pozostawał już w bezczynności, gdyż wydał akt lub dokonał czynności, a więc gdy skarga stała się bezzasadna dopiero po jej wniesieniu do sądu.

W niniejszej sprawie Wojewoda Mazowiecki nie pozostawał w bezczynności ani w dacie wniesienia skargi, ani w dacie orzekania. W tej sprawie zaistniała szczególna sytuacja procesowa, gdyż wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2797/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r. uchylającą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez wnioskodawczynię i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Do obrotu prawnego powróciła zatem decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. Skarga na bezczynność Wojewody Mazowieckiego została wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r., czyli już po wydaniu przez Sąd wskazanego wyroku. Wprawdzie powołany wyrok stał się prawomocny od dnia 14 maja 2014 r., lecz dla oceny czy Wojewoda Mazowiecki pozostawał w tym czasie bezczynności nie ma to istotnego znaczenia, gdyż po uchyleniu przez Sąd decyzji kasacyjnej Ministra z dnia [...] października 2013 r. Wojewoda oczekiwał na uprawomocnienie się wyroku Sądu i powrót sprawy na etap postępowania odwoławczego. Od dnia 6 lutego 2014 r. brak było więc podstaw prawnych do podejmowania przez Wojewodę Mazowieckiego jakichkolwiek czynności w sprawie, a zatem nie można przyjąć, że organ pozostawał w tym czasie (a więc również w dacie wniesienia skargi w tej sprawie, tj. 30 kwietnia 2014 r.) w bezczynności. Sąd I instancji prawidłowo oddalił więc skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego jako bezzasadną, gdyż zarówno w dniu wniesienia skargi, jak również w czasie trwania postępowania sądowego w obrocie prawnym pozostawała decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie potwierdzenia posiadania przez wnioskodawczynię obywatelstwa polskiego, która – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - została następnie uchylona decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2014 r., którą organ odwoławczy potwierdził posiadanie obywatelstwa polskiego przez N M. W dniu orzekania przez Sąd I instancji (17 września 2014 r.) postępowanie administracyjne w tej sprawie było już zakończone. Brak więc było podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność Wojewody lub do umorzenia postępowania, gdyż przedmiot postępowania (bezczynność Wojewody) od dnia wniesienia skargi nie istniał.

W związku z powyższym nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a., w zakresie, w jakim strona skarżąca upatruje w nim podstaw do stwierdzenia, iż Sąd I instancji wyciągnął błędne wnioski z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r. i nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Wojewoda Mazowiecki zastosował się do wskazań zawartych w decyzji kasacyjnej Ministra z dnia [...] października 2013 r. i pismem z dnia [...] listopada 2013 r. pozostawił wniosek strony bez rozpoznania, a następnie w czasie trwania postępowania sądowego ze skargi na bezczynność Wojewody, decyzja Ministra została w innej sprawie wyeliminowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. - z obrotu prawnego. We wskazanym wyroku Sąd przesądził, iż brak było podstaw do zastosowania w tej sprawie trybu przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a. Z wyroku tego wynika wniosek, iż Wojewoda Mazowiecki błędnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Jednak – jak już wskazano powyżej – po wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 6 lutego 2014 r. nie można uznać, iż Wojewoda Mazowiecki pozostawał w bezczynności, zatem na skutek tego wyroku przedmiot postępowania w tej sprawie (bezczynność Wojewody) już w dacie wniesienia skargi nie istniał, a więc brak było podstaw do umorzenia postępowania przez Sąd I instancji.

Wymaga podkreślenia, że sposób sformułowania zarzutów w punkcie 3 skargi kasacyjnej (art. 3 § 1 i 2, art. 134, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 55 i w zw. z art. 13 ustawy) jest wyjątkowo nieczytelny, bowiem w jednym ciągu połączono ze sobą zarzuty naruszenia licznych przepisów – tak proceduralnych, jak i prawa materialnego. Mając jednak na uwadze art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) NSA podjął próbę odczytania intencji autora i ocenił podniesione zarzuty.

Formułując wskazane zarzuty, autor skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, iż w dacie wniesienia skargi Wojewoda Mazowiecki pozostawał w bezczynności, albowiem pismem z dnia [...] listopada 2013 r. błędnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania, choć wnioskowi temu powinien być nadany dalszy bieg, co pośrednio potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lutego 2014 r. W uchwale z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13 (publ. ONSAiWSA z 2014 r., nr 1, poz. 2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Jednak kwestia czy wniosek skarżącej został prawidłowo pozostawiony przez Wojewodę Mazowieckiego bez rozpoznania nie podlega badaniu w tej sprawie, albowiem – jak już wskazano powyżej – na skutek zaistniałej szczególnej sytuacji procesowej nie można przyjąć, iż od dnia 6 lutego 2014 r., a więc również w dacie wniesienia skargi na bezczynność Wojewody Mazowieckiego, jak również w dacie orzekania przez Sąd, organ ten pozostawał w bezczynności.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, w sytuacji, w której uzasadnienie to zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zauważyć przede wszystkim należy, iż w orzecznictwie sądowym akcentuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11 oraz wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., II OSK 930/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie.

Słusznie autor skargi kasacyjnej wskazuje, że wobec wydania w dniu [...] czerwca 2014 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych decyzji potwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego przez N. M., Sąd I instancji błędnie przyjął, iż w obrocie nadal znajduje się decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. Okoliczność ta potwierdza jednak tylko zasadność wyroku z dnia 17 września 2014 r. wydanego przez ten Sąd I instancji w przedmiocie bezczynności Wojewody Mazowieckiego, gdyż po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 6 lutego 2014 r. wyroku uchylającego decyzję Ministra z dnia [...] października 2013 r. sprawa administracyjna powróciła do etapu postępowania odwoławczego i decyzją Ministra z dnia [...] czerwca 2014 r. została zakończona. Od dnia 6 lutego 2014 r. brak było więc podstaw prawnych do podejmowania przez Wojewodę Mazowieckiego jakichkolwiek czynności w sprawie, a zatem nie można przyjąć, że organ pozostawał w tym czasie w bezczynności.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.