Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1532/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/WA 1532/06

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej budowy instalacji gazowej w budynku mieszkalnym na działce przy ulicy P. [...] w R. Gm. R. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w zakresie objętym właściwością organów nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu stwierdził, iż w/w instalacja została wybudowana legalnie, na podstawie udzielającej pozwolenia na budowę ostatecznej decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] maja 1995 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego po rozpoznaniu odwołania J. Z., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P..

Wskazał, iż kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego oraz procesowego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji, wydana w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. jest prawidłowa.

Organ zauważył, iż prowadzenie prac budowlanych na działce stanowiącej współwłasność może być zgodne z prawem z punktu widzenia prawa administracyjnego co nie oznacza, że jednocześnie nie narusza prawa własności. Jednakże naruszenie tego prawa może być dochodzone przed sądem powszechnym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. Z.. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., a także decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] maja 1995 r.

Wszystkim wyżej wymienionym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów art. 3 pkt 11, art. 4, art. 28 ust. 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu wskazał, iż przed budową instalacji gazowej A. i Z. A. dokonali ocieplenia budynku zajmując część jego działki nr [...], a następnie na ociepleniu na zewnątrz budynku przeprowadzili rurę instalacji gazowej.

Wskazał, iż A. i Z. A., w trakcie uzyskania pozwolenia na budowę instalacji gazowej byli współwłaścicielami w '/4 działki nr [...], jednak udział ten nie był oznaczony do korzystania na gruncie. Pozostali współwłaściciele nie wyrażali zgody na budowę instalacji gazowej na zewnątrz budynku od strony działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione przez stronę skarżącą.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na podstawie art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, bowiem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. została wydana z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Jak wynika z treści art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Z powyższego wynika więc obowiązek organu administracji, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa (wyrok NSA OZ w Lublinie z 7 października 1983 r., SA/Lu 240/83, niepubl.). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego.

Oznacza to, iż organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego.

Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z powyższego wynika, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Obowiązkiem organu administracji jest zgromadzenie całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza konieczność podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie (por. np. teza pierwsza wyroku NSA OZ w Lublinie z 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93, niepubl.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały przez organy administracji wyjaśnione wszystkie okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Z pism skarżącego wynika bowiem, iż A. i Z. A. w celu dokonania ocieplenia budynku zdemontowali elementy zewnętrznej instalacji gazowej. Następnie, po ociepleniu ściany zewnętrznej instalacja gazowa została ponownie zamontowana.

Powyższym twierdzeniom przeczy oświadczenie A. i Z. A., którzy na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w dniu 27 listopada 2006 r. podnieśli, iż "...w okresie gdy budynek był ocieplany rura nie była demontowana a jedynie przesuwana, ocieplenie wykonywano w 1998 r.".

Wskazane wyżej okoliczności, nie dają się pogodzić z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz zasadą zupełności postępowania dowodowego zawartą w art. 77 § 1 k.p.a., nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego i prawnego na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Jak wynika bowiem z treści art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 1998 r. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych.

Oznacza to, iż organy administracji zaniedbały ustalenia okoliczności dotyczących stanu faktycznego, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść wydanych decyzji administracyjnych.

Prowadzi to do konkluzji, iż organ odwoławczy nie zebrał całości materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w punkcie I wyroku.

Na podstawie art. 152 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. II wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 powołanej wyżej ustawy.