Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1633/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2, art. 57 par 1 oraz 1 pkt 3 i par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na działanie Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2010 r. B. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Obrony Narodowej postępowania administracyjnego w sprawie wydanej decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2010 r., jednak naruszył przy tym art. 35 § 2 i 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarżący podał, iż w związku z faktem, że wskazana sytuacja nie jest przypadkiem odosobnionym, w dniu [...] sierpnia 2010 r. złożył do Prezesa Rady Ministrów – w trybie art. 37 § 1 kpa – zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, zaś pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. wyjaśniono skarżącemu, że w związku z jego zażaleniem, wystąpiono do Ministerstwa Obrony Narodowej z prośbą o poinformowanie strony o przyczynach zaistniałej zwłoki i zajętym w sprawie stanowisku. Skarżący podkreślił, że realizację powyższego obowiązku Minister Obrony Narodowej scedował na Departament Kadr MON, który to pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. – występując w roli sędziego we własnej sprawie – nie podjął się załatwienia sprawy w myśl art. 37 § 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie.

Pismem Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. B. P. został wezwany do usunięcia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – braków formalnych skargi, poprzez wyraźne wskazanie, czy dotyczy ona działania Ministra Obrony Narodowej (wówczas należy podać datę i numer zaskarżonego aktu lub określić zaskarżoną czynność organu), czy też dotyczy ona bezczynności Ministra Obrony Narodowej (wówczas należy precyzyjnie określić, jakiego wniosku skarżącego organ ten nie rozpatrzył). Skarżący został również poinformowany, że Sąd nie może domniemywać, co jest przedmiotem zaskarżenia, zaś treść skargi nie pozwala na jego jednoznaczne ustalenie.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r., wniesionym w zakreślonym przez Sąd terminie, B. P. podał, że przedmiotem jego skargi jest działanie Ministra Obrony Narodowej w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Wskazał, że w toczącym się postępowaniu Minister Obrony Narodowej był stroną, a zarazem sygnatariuszem, decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], zatem – jako szef resortu MON – jest odpowiedzialny za naruszenie art. 35 § 2 i 3 i art. 36 § 1 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

oraz bezczynność organów we wskazanych przypadkach.

Wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. powinna zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 cyt. ustawy).

Podkreślenia wymaga, że prawidłowe określenie zakresu żądania jest obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien jedynie poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania skargi.

W rozpatrywanej sprawie, wobec braku jednoznacznego określenia przedmiotu skargi, B. P. został wezwany do sprecyzowania swojego żądania, poprzez wyraźne wskazanie, czy dotyczy ono działania Ministra Obrony Narodowej (wówczas należało podać datę i numer zaskarżonego aktu lub określić zaskarżoną czynność organu), czy też dotyczy ono bezczynności Ministra Obrony Narodowej (wówczas należało precyzyjnie określić, jakiego wniosku skarżącego organ ten nie rozpatrzył). Tymczasem w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie wskazał, który konkretnie akt lub czynność administracyjna organu stanowi przedmiot jego skargi (stwierdził jedynie w sposób ogólny, że dotyczy ona działań Ministra Obrony Narodowej w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania). Nie wskazał również jednoznacznie, czy skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia konkretnego wniosku.

Jak już wyżej wspomniano, Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego, gdyż to skarżący precyzuje treść skargi, zaś brak jej sprecyzowania uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu. Niewykonanie przez skarżącego w sposób prawidłowy wezwania Sądu, a w konsekwencji nieusunięcie braków formalnych skargi, stanowi zatem obligatoryjną podstawę do jej odrzucenia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.