Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 906/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.145 § 1 kt1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W.Ś. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej W.Ś. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), w zw. art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 173), § 3 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.), art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych

w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE)

nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316, 02/12/2009, s. 65-112), art. 4 pkt 3a, art. 9a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.), art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej

i ustanawiające określone zasady wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr- 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z dnia 31.01.2009 r., str. 16-99), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez pełnomocnika W.Ś., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w sprawie przyznania W.Ś. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 (ONW) w wysokości 2 493,47 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 15 maja 2012 r. W.Ś. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 (ONW).. W w/w wniosku strona zadeklarowała działki rolne A, B, C, E, G, I, J, L, P, R, KA, KB, o łącznej powierzchni 14,04 ha, na obszarze ONW strefa Nizinna Ł.

W dniu [...] listopada 2012 r. w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni, podczas której inspektorzy terenowi zastosowali następujące kody nieprawidłowości:

– DR 13-, oznaczający, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej, dla działki rolnej A;

– DR13+, oznaczający, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, dla działki rolnej G;

– DR23, oznaczający, że kontrola działki rolnej przeprowadzona została po zbiorze deklarowanej grupy upraw/uprawy i został rozpoczęty proces przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny, dla działek rolnych A, B, C, E, G, I, L, P, R, J, KA, KB;

– DR29, oznaczający, że działka rolna jest położona na niezadeklarowanej działce ewidencyjnej (np. drogi i rowy), dla działek rolnych B, P, R;

– DR40, oznaczający, że powierzchnia działki rolnej została zredukowana do powierzchni kwalifikowanej, dla działki rolnej A;

– DR52, oznaczający, że stwierdzono zmniejszenie powierzchni PEG, dla działki rolnej A - położonej na działce ewidencyjnej nr [...]; dla działki rolnej B - położonej na działce ewidencyjnej nr [...]; dla działki rolnej G - położonej na działce ewidencyjnej nr [...]; dla działki rolnej I - położonej na działce ewidencyjnej nr [...]; dla działki rolnej L - położonej na działce ewidencyjnej nr [...]; dla działki rolnej P - położonej na działce ewidencyjnej nr [...]; dla działki rolnej J - położonej na działce ewidencyjnej [...]; dla działki rolnej KA i KB - położonej na działce ewidencyjnej nr [...]; dla działki rolnej R - położonej na działce ewidencyjnej nr [...];

– DR 53, oznaczający, że stwierdzono zwiększenie powierzchni PEG lub zmianę położenia obiektu niekwalifikowanego w ramach działki referencyjnej, dla działki rolnej G, położonej na działce ewidencyjnej nr [...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik strony poinformowany został,

że maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 dla działki ewidencyjnej zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012, wynosi:

– dla działki ewidencyjnej nr [...] obszar (PEG) dla płatności ON W wynosi 1,07 ha;

– dla działki ewidencyjnej nr [...] obszar (PEG) dla płatności ONW wynosi 1,87 ha.

Biorąc powyższe pod uwagę, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.01.2011 r., str. 8), poddał wniosek W.Ś. o przyznanie płatności ONW na rok 2012 kontroli administracyjnej, w myśl art. 11 ust. 1-5 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym wszystkie wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje, które beneficjent lub osoba trzecia muszą złożyć, poddaje się kontrolom administracyjnym, obejmującym wszystkie elementy, których kontrola za pomocą środków administracyjnych jest możliwa i stosowna. Procedury te zapewniają rejestrację podjętych działań kontrolnych, wyników weryfikacji i środków podjętych w odniesieniu do rozbieżności. Organ dokonał następujących ustaleń:

– w przypadku działki rolnej L, położonej na działce ewidencyjnej nr [...] dokonano redukcji powierzchni stwierdzonej do wartości 1,24 ha wobec deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności ONW powierzchni 1,26 ha;

– w przypadku działki rolnej G, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], dokonano redukcji powierzchni stwierdzonej do wartości 0,74 ha wobec deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności ONW powierzchni 0,83 ha.

Wobec powyższego łączna powierzchnia wykluczona z płatności ONW wyniosła 0,11 ha, natomiast łączna powierzchnia kwalifikowana do płatności ONW wyniosła 13,93 ha. W konsekwencji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, iż wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną dla płatności ONW, wyniosła 0,7897%.

14,04 ha - 13,93 ha = 0,11 ha

11 ha / 13,93 ha x 100% = 0,7897%

gdzie:

- 14,04 - powierzchnia deklarowana do ONW wyrażona w ha

- 13,93 - powierzchnia stwierdzona dla ONW podczas kontroli administracyjnej wyrażona w ha

- 0,11 - różnica pomiędzy powierzchnią, deklarowaną a stwierdzoną dla ONW wyrażona, w ha

-0,7897 - procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną do ONW,

a stwierdzoną

Biorąc powyższe pod uwagę organ wskazał, że w zaistniałej sytuacji zastosowanie znalazł art. 16 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, zgodnie z którym

w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatności przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Wobec tego płatność ONW strefa Nizinna I przyznano do powierzchni stwierdzonej.

13,93 ha x 179 zł/lha = 2 493,47 zł.

gdzie:

- 13,93 ha - powierzchnia działek rolnych stwierdzona dla ONW w wyniku kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu

- 179 zł/ha ha - stawka płatności ONW strefa Nizinna I w roku 2012

- 2 493,47 zł 0 kwota przyznanej płatności ONW strefa Nizinna I.

W oparciu o powyższe ustalenia, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał w dniu [...] maja 2013 r. decyzję nr [...] w sprawie przyznania W.Ś. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 (ONW) w wysokości 2 493,47 zł.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, iż powierzchnię, do której przyznano stronie płatności ONW ustalono w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej

i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE Nr L 30, s. 16

z 31.01.2009, zpóźn. zm.). Ponadto przy ustalaniu w/w powierzchni uwzględniono również wyniki z przeprowadzonej kontroli na miejscu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła W.Ś., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając decyzji:

– naruszenie art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 poprzez przyjęcie,

że jedynie powierzchnia ustalona w oparciu o system informacji geograficznej stanowi podstawę przyznania płatności ONW;

– naruszenie zasady prawdy obiektywnej, tj. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 07.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków

z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez przeprowadzenie niedostatecznie wnikliwego postępowania, co powoduje wadliwość postępowania, czego następstwem jest wadliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego;

– naruszenie art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez przyjęcie niedopuszczalności przyznania płatności na rzecz obszarów wykraczający poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną;

– naruszenie art 37 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie płatności ONW do wykorzystywanych w danym roku użytków rolnych;

– naruszenie art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie niedopuszczalności przyznania płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną.

W uzasadnieniu odwołania podnosiono, że powierzchnia referencyjna każdej działki rolnej ustalona (stwierdzona) w oparciu o system informacji geograficznej,

o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, nie może stanowić jedynej powierzchni uznawanej za kwalifikowaną i uzasadniającą przyznanie wnioskowanej płatności ONW. Wskazano również, że nie powierzchnia działki referencyjnej według GIS rozstrzyga o powierzchni kwalifikowanej do płatności, lecz powierzchnia tzw. WUR, którą stanowią grunty orne, sady i ogrody na potrzeby własne, trwałe obszary trawiaste

i łąki, uprawy trwałe. Zdaniem strony z powyższego wynika, że jeżeli grunty zadeklarowane na całej powierzchni były wykorzystywane choćby w jeden ze sposobów wyżej wskazanych, to z samego tego faktu kwalifikują się one do przyznania płatności ONW, bez względu na różnice w stosunku do powierzchni działek referencyjnych ujętych w GIS. Zatem organ I instancji przy wydawaniu decyzji nr [...] naruszył zasady prawdy obiektywnej przy ustalaniu okoliczności faktycznych.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu, organ odwoławczy powołując się na szereg przepisów prawa krajowego oraz prawa wspólnotowego, w tym na art. 11 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) 1 nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.01.2011, str. 8) wskazał,

że państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole administracyjne mają na celu weryfikację odpowiednio, zadeklarowanych uprawnień do płatności

i zadeklarowanych działek, pozwalają uniknąć nienależnego wielokrotnego przyznania tej samej pomocy odnośnie do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego do jednej działki oraz nienależnej kumulacji pomocy przyznawanej w ramach pomocy finansowej z tytułu ON W, dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwałifikowalności obszarów do pomocy. W związku

z powyższym zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. d oraz ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009, pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwałifikowalności do pomocy, w szczególności: szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną

w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie,

i w stosownych przypadkach ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana. W celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie,

o których mowa w ust. 1 lit. d wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi zgodnie z tym przepisem określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej.

Ponadto wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. System identyfikacji działek rolnych (LPIS) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów. Obejmuje on swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK) a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane

z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Dostępna w systemie ZSZiK ortofotomapa cyfrowa,

tj. mapa opracowana na podstawie zdjęć powierzchni ziemi wykonanych z samolotu lub satelity, przetworzonych do postaci metrycznej zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi przy wykonywaniu prac z dziedziny geodezji i kartografii. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są do systemu ZSZiK w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Żaden pomiar powierzchni i odległości zgodnie z przepisami prawa geodezyjno-kartograficznego nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu, wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Organ podkreślił, że wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne w zakresie 1,2,5 lub 7 oraz bardzo istotny jest fakt, iż ARiMR posiada

w stosunku do każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Wobec powyższego przy weryfikacji deklarowanych powierzchni kwalifikującej się do płatności należy stosować system identyfikacji wykorzystujący system informacji geograficznej (GIS) w tym ortofotomapę. Powstała w ten sposób baza danych stanowi odniesienie dla kontroli, prowadzonych przez ARiMR. Pomiary powierzchni wykonane są na ortofotomapie będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym, poddanym korekcji geometrycznej. Dzięki temu procesowi ortofotomapa jest powiązana z układem współrzędnych, jak również charakteryzuje się brakiem zniekształceń terenu oraz jednolitą skalą dla całego obszaru przedstawionego na obrazie. Ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie ortofotomapy działek zadeklarowanych we wniosku W.Ś. wykonane zostały w skali 1:2000, 1:3000 i 1:5000.

Odnosząc się do kwestii ustaleń faktycznych dotyczących działki rolnej G (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]), z której wykluczono powierzchnię 0,09 ha, Dyrektor ARiMR wskazał, że organ I instancji dokonał wykluczenia powierzchni 0,09 ha na podstawie ustaleń zawartych w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności dokonano przy pomocy urządzenia GPS. Ślad pomiaru urządzeniem GPS został naniesiony na ortofotomapę w systemie LPIS, a następnie został wygenerowany i wydrukowany szkic obrazujący pomiar działki rolnej na przedmiotowej ortofotomapie Z powyższego szkicu wynika, iż do kwalifikowanego obszaru działki rolnej G nie został włączony pas gruntu rolnego położonego przy południowozachodniej granicy działki ewidencyjnej nr [...]. Jest to bowiem teren nieużytkowany rolniczo, co powtierdziła fotografia nr 35 wykonana podczas czynności kontrolnych w dniu [...] listopada 2012 r. (na przedmiotowej fotografii po prawej stronie widoczne jest zadrzewienie stanowiące teren nieużytkowany rolniczo).

Jeżeli zaś chodzi o działkę rolną L (położoną na działce ewidencyjnej [...]),

z której wykluczono powierzchnię 0,02 ha, organ I instancji dokonał wykluczenia powierzchni 0,02 ha, na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia ONW stanowiącego,

iż wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha grantu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa wart. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Organ odwoławczy podniósł, że na działce nr [...] zadeklarowano działki rolne J i L o łącznej powierzchni 1,89 ha i prawidłowo organ I instancji dokonał redukcji powierzchni działki rolnej L znajdującej się w obrębie w/w działki ewidencyjnej o wartość 0,02 ha. Gdyby tego nie zrobił, naruszyłby w sposób rażący przepis prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 Rozporządzenia ONW, poprzez przyznanie płatności do powierzchni większej niż powierzchnia PEG określona dla przedmiotowej działki ewidencyjnej w systemie ewidencji działek rolnych.

Nadto organ wyjaśnił, że drobna rozbieżność (0,02 ha) pomiędzy zmierzonymi powierzchniami działek leżących na działce ewidencyjnej nr [...], tj. 1,89 ha (działka L

i J), a powierzchnią PEG tej działki widniejącą w systemie ewidencji działek rolnych (1,87) wynika z faktu, iż pomiar tej działki nieznacznie wykroczył poza jej granice ewidencyjne (tzn. obejmował niedekłarowane działki ewidencyjne nr [...]), co też wynika ze szkicu znajdującego się w aktach sprawy). Organ podkreślił, że decydujące znaczenie w kwestii działki [...] ma powierzchnia PEG, dlatego też organ I instancji postąpił prawidłowo ograniczając powierzchnię kwalifikowaną w/w działki ewidencyjnej (poprzez wykluczenie z działki rolnej L powierzchnię 0,02 ha) do wartości PEG widniejącej w systemie ewidencji działek rolnych. Pomiar powierzchni PEG został dokonany przez uprawnioną do tej czynności osobę na ortofotomapie sporządzonej ze zdjęcia terenu wykonanego w dniu [...].08.2010 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu pełnomocnika strony podniesionego

w odwołaniu, że powierzchnia referencyjna działki ewidencyjnej określona w oparciu

o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, nie może stanowić jedynej powierzchni uznawanej za kwalifikowaną. Organ odwoławczy ponownie podkreślił, iż weryfikacja powierzchni zgłoszonych we wniosku, uprawniających do płatności następuje na podstawie wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu. Zgodnie z art. 10 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 sprawdzenie zgodności

z kryteriami kwalifikowałności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Natomiast treść wspomnianego wyżej już art. 11 Rozporządzenia Komisji (UE)

nr 65/2011 wprost określa, iż wszystkie wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje, które beneficjent lub osoba trzecia muszą złożyć, poddaje się kontrolom administracyjnym, obejmującym wszystkie elementy, których kontrola za pomocą środków administracyjnych jest możliwa i stosowana. Procedury te zapewniają rejestrację podjętych działań kontrolnych, wyników weryfikacji i środków podjętych

w odniesieniu do rozbieżności. Wskazana powyżej kontrola odbywa się m.in. w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS, której podstawę stanowi art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Weryfikacja działek zadeklarowanych we wniosku w oparciu

o dane zawarte w bazie referencyjnej LPIS jest tylko jedną z metod zmierzających do określenia powierzchni kwalifikowanej ONW. Jednakże powierzchnia PEG określona dla danej działki ewidencyjnej w bazie referencyjnej LPIS, jest to maksymalny obszar kwalifikowany do płatności określony zgodnie z art. 6 Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009, co potwierdza treść § 3 ust. 1 Rozporządzenia ON W, zgodnie z którym wysokość płatności ON W w danym roku kalendarzowym ustała się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ON W, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Organ odwoławczy uznał również za bezzasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez przyjęcie niedopuszczalności przyznania płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną, albowiem

z treści przywołanego przez pełnomocnika strony przepisu nie wynika, iż dopuszczalne jest przyznanie płatności do obszaru wykraczającego poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną.

Odnosząc się natomiast do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie

i przyjęcie niedopuszczalności przyznania płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną, organ odwoławczy wskazał, że treść przywołanego przepisu nie odnosi się do powierzchni referencyjnych, a tym samym nie można przyjąć, iż na podstawie tego przepisu dopuszczalne jest przyznanie płatności do powierzchni wykraczającej poza powierzchnię referencyjną. Nadto wskazał, że zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia ONW, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone

w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie

z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzania Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia

20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRR.OW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. ł, z późn. zm.). Natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. nr 39, poz, 211) grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli:

1) w przypadku gruntów ornych - jest prowadzona na nich uprawa roślin lub ugorowanie, przy czym, dla pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa ten sam gatunek rośliny może być uprawiany na tej samej powierzchni w ramach działki ewidencyjnej nie dłużej niż 3 lata;

2) w przypadku łąk i pastwisk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania:

a) płatności dla obszarów Natura 2000 oraz związanych z wdrażaniem Ramowej Dyrektywy Wodnej,

b) program rolnośrodowiskowy;

- okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana w zakresie i terminie określonym

w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich lub są na nich wypasane zwierzęta w sezonie pastwiskowym określonym w tych przepisach;

3) w przypadku łąk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rołnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie określonym w przepisach w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, jednak nie później niż do dnia 31 października;

4) w przypadku łąk i pastwisk innych niż wymienione w pkt 2 i 3 - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw.

Reasumując Dyrektor ARiMR podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie, do płatności ONW zakwalifikowana została powierzchnia gruntów spełniająca m.in. wyżej wskazane kryteria. Powierzchnia ta została ustalona w szczególności w oparciu o raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...]. Natomiast w uzasadnieniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] maja 2013 r. wskazano przesłanki, z powodu których z płatności ONW wykluczono część powierzchni działek rolnych L i G (tj. powierzchnia została ograniczona do powierzchni, na której faktycznie prowadzona jest działalność rolnicza, oraz spełniająca w/w normy i wymogi z uwzględnieniem powierzchni referencyjnej widniejącej w systemie ewidencji działek rolnych).

Z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR nie zgodziła się reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika W.Ś., która złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2013r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 6, art. 8 i art. 11 KPA oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 07.03.2007 r.

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich polegające na:

– naruszeniu zasady praworządności działania organów administracji publicznej

w postaci wydania decyzji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa materialnego określonych w niniejszej skardze,

– niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności niewyjaśnieniu rozbieżności pomiędzy wielkością działki określonej w deklaracji skarżącej, a wielkościami wynikającymi z bazy referencyjnej LPIS i kontroli dokonanej na miejscu,

– braku dążenia organu do przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej oraz należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek podjętej decyzji polegające m.in. na pobieżnym wyjaśnieniu przyczyn uznania określonej części działki za nieużytek rolny bez przedstawienia szczegółowej analizy w tym względzie,

2) art. 50 i art. 86 KPA, polegające na niewezwaniu strony do złożenia wyjaśnień niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, w związku z niewyjaśnionymi istotnymi okolicznościami sprawy dot. powierzchni działek wskazanych przez skarżącą,

a także użytkowaniem terenu pasa gruntu położonego przy południowozachodniej granicy działki,

3) art. 107 § 3 KPA, polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji wszystkich dowodów na podstawie których organ uznał określone fakty za udowodnione,

4) art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE)

nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE)

nr 1782/2003, polegające na przyjęciu, iż powierzchnia PEG określona dla danej działki ewidencyjnej w bazie referencyjnej LPIS jest to maksymalny obszar kwalifikowany do płatności ONW,

5) art. 34 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, polegające na jego niezastosowaniu i przyjęciu, że niedopuszczalnym jest przyznanie płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną,

6) art. 37 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20.09.2005 r.

w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - dalej: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005, polegające na jego niezastosowaniu i nieprzyznaniu płatności ONW do wykorzystywanych w danym roku użytków rolnych,

7) § 4 pkt 1 lit. c oraz § 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

w sprawie minimalnych norm z dnia 11.03.2010 r., (Dz.U. Nr 39, poz. 211) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędną redukcję powierzchni działki, która została zadeklarowana do płatności ONW.

W ocenie skarżącej, organ nie wziął pod uwagę, iż przyjęta metoda ustalenia obszaru kwalifikowanego do płatności nie stanowi wyłącznego źródła informacji dot. powierzchni przedmiotowej działki. Posłużenie się przez organy rozpatrujące sprawę ortofotomapami nie uchybia przepisom zarówno prawa krajowego, jak również prawa wspólnotowego, jednakże w okolicznościach konkretnej sprawy może okazać się niewystarczające. Skarżąca podkreśliła, że nie bez znaczenia pozostaje fakt,

iż dokonała odnowienia granicy działek, których powierzchnia jest zgodna

z zadeklarowaną we wniosku o płatność ONW. Powyższe potwierdzają także dane

z ewidencji gruntów, które także powinny być brane pod uwagę przy określaniu powierzchni zakwalifikowanej do dopłat.

Zdaniem skarżącej, w przypadku zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości, określenie w/w obszaru powinno następować także przy użyciu dokumentów z ewidencji gruntów lub innych danych katastralnych stosownie do brzmienia art. 17 Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009. Ponadto wskazała, że organ II instancji mając na uwadze przebieg postępowania przed organem I instancji powinien, stosownie do art. 86 w zw. z art. 50 KPA, wezwać skarżącą do złożenia wyjaśnień, które mogłyby się przyczynić do rozwiązania zaistniałych w sprawie rozbieżności dot. deklarowanej wielkości działki

i powierzchni ustalonej przez organ. Organ II instancji w wydanej decyzji wskazał,

iż w trakcie postępowania odwoławczego dokonano ponownego pomiaru wartości PEG, jednak nie wskazał na wyniki tego pomiaru - w szczególności, czy potwierdzały one ustalenia organu I instancji, czy może wartości wskazane przez skarżącą. Strona podała, że należy mieć na uwadze, iż pomiar działki (L, J) dokonany w terenie potwierdził wartość wskazaną przez skarżącą, a organ II instancji stanął na stanowisku, iż rozbieżność, która wynikła pomiędzy pomiarami dokonanymi przez ARiMR

a powierzchnią PEG wynika z tego, iż pomiar wykroczył poza granice ewidencyjne przedmiotowych działek, posługując się przy okazji niejasnym sformułowaniem dotyczącym zakresu tego wykroczenia określając je jako "nieznaczne". Powyższe, zdaniem skarżącej, stanowi naruszenie co najmniej art. 107 § 3 KPA. Organ nie dokonał wyjaśnienia powyższych okoliczności w sposób dokładny i zupełny,

a konsekwencją powyższego są również nieprawidłowości w zakresie uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji. Jednocześnie strona podkreśliła, że często ortofotomapy mogą zawierać błędy powstałe podczas ich sporządzania.

W swojej skardze skarżąca podała, że organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 34 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, gdyż nie zastosował on przedmiotowego przepisu, który wskazuje, iż powierzchnie działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne (ust. 1 akapit 1). Wobec powyższego zastosowane przez organ środki były niewystarczające, gdyż nie doszło przez to do wyeliminowania wątpliwości co do rzeczywistej powierzchni działek deklarowanych do płatności ONW przez skarżącą. Ponadto ustęp drugi w/w przepisu stanowi, że można uwzględniać całkowitą powierzchnię działki rolnej, pod warunkiem że jest ona w pełni użytkowana zgodnie

z normami zwyczajowymi danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną. Powyższe świadczy o tym, że istnieje możliwość przyznania płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną. Organy zarówno I, jak i II instancji stanęły jednak na innym stanowisku, a w konsekwencji skarżona decyzja została wydana z naruszeniem w/w przepisu.

Skarżąca podkreśliła, że cała zadeklarowana powierzchnia działek rolnych jest przez nią użytkowana rolniczo i żaden fragment powierzchni działek nie może zostać uznany za nieużytek. W szczególności strona uznała za nieuzasadnione twierdzenia organu II instancji, że pas gruntu rolnego położonego przy południowozachodniej granicy działki można zakwalifikować jak nieużytek rolny na podstawie wykonanej fotografii nr 35. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie także na § 4 pkt 1 lit. c oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, bowiem wskazuje on wprost,

iż od ogólnej zasady zostały przewidziane wyjątki, które umożliwiają przyznanie wnioskowanej dopłaty nawet w sytuacji, gdy na gruntach rolnych znajdują się drzewa

i krzewy jeżeli nie wpływają one na prowadzoną produkcję roślinną i nie przekraczają określonych wartości. W zaskarżonej decyzji organ II instancji nie ustosunkował się do powyższych okoliczności pomimo tego, iż minimalne normy dotyczące drzew

i zakrzaczeń są powszechnie występującą problematyką występującą w sprawach dotyczących dopłat. Powyższe okoliczności wskazują, iż organ rozpatrujący niniejszą sprawę nie wyjaśnił w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy przy jednoczesnym uwzględnieniu obowiązujących w tym względzie przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając,

że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie budzi wątpliwości, bowiem organ oparł się na prawidłowych pomiarach powierzchni PEG spornych działek - przy użyciu ortofotomapy.

Ponadto organ podał, że dane zawarte w ewidencji gruntów i rejestrze gruntów mają charakter pomocniczy, a ich celem jest określenie położenia działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz ich ilości na poszczególnych działkach ewidencyjnych. Nie można przy tym utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej

z pojęciem działki rolnej, powierzchnia działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i powierzchnia działek rolnych znajdujących się na tych działkach ewidencyjnych nie oznacza tego samego. Ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych może się zmieniać w czasie, przy niezmienionych danych zawartych w rejestrze gruntów co do działek ewidencyjnych, ich powierzchni, rodzaju użytków rolnych na tych działkach i co do sposobu, użytkowania działek rolnych. Dla ustalenia prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma bowiem rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów (np. decyzji administracyjnych) z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja administracyjna może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszone zostały przez organ przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a). W myśl art. 134 P.p.s.a, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach przysługujących mu kompetencji Sąd uznał, że skargę należało uznać za uzasadnioną.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji było bardzo obszerne. Trzeba jednak stwierdzić, że organ odwoławczy w rzeczywistości nie wyjaśnił przedmiotowej sprawy. Wydanie zatem tego aktu nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia oceny zasadności, a tym samym prawidłowości poczynionych przez organy administracji ustaleń odnośnie rzeczywistej, tj. stwierdzonej powierzchni działek rolnych L i G, w stosunku do powierzchni zadeklarowanych przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, a w konsekwencji wykluczenia z działki L powierzchni 0,02 ha i z działki G – 0,09 ha.

Z mocy art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE)

nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8) państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w tytule II rozdział 4 rozporządzenia (WE)

nr 73/2009. Stosownie do art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia

19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE)

nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE L 2009.30.16 ze zm.) system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Według art. 20 ust. 1 ww. rozporządzenia państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc

w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Z kolei w myśl art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE)

nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65) kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, które dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu do działki G, pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności dokonano przy pomocy urządzenia GPS. Ślad pomiaru urządzeniem GPS został naniesiony na ortofotomapę w systemie LPIS, a następnie został wygenerowany i wydrukowany szkic obrazujący pomiar działki rolnej na tej ortofotomapie. Ze szkicu tego – zdaniem organu – wynika, że do kwalifikowanego obszaru działki rolnej G nie został włączony pas gruntu rolnego położonego przy południowozachodniej granicy działki ewidencyjnej nr [...]. Jest to teren nieużytkowany rolniczo, co potwierdza fotografia nr 35 wykonana podczas czynności kontrolnych [...] listopada 2012 r. Organ zaznaczył, że na fotografii tej po prawej stronie widoczne jest zadrzewienie stanowiące teren nieużytkowany rolniczo. Jeżeli natomiast chodzi o działkę L organ odwoławczy wskazał, że rozbieżność (0,02 ha) pomiędzy zmierzonymi w toku kontroli a powierzchniami działek leżących na działce nr [...], tj. 1,89 ha (działka L i J), a powierzchnią PEG tej działki widniejącą w systemie ewidencji działek rolnych (1,87 ha) wynika z faktu, iż pomiar tej działki nieznacznie wykroczył poza jej granice ewidencyjne (tzn. obejmował niedeklarowane działki ewidencyjne nr [...]).

Nie podważając stanowiska organu, iż ortofotomapy stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów, tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki a więc są jedynymi prawnie dostępnymi instrumentami weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności, to jednak Sąd znalazł podstawę do przyjęcia, że zaskarżona decyzja powinna być uchylona ze względu na uchybienia w postępowaniu dowodowym. Jak już wyżej wskazano, Sąd nie kwestionuje zasadności i metody przeprowadzonych pomiarów. Uchybienia organu polegają na wadliwym uzasadnieniu decyzji. Każde postępowanie dowodowe powinno wskazywać, jakie dowody przeprowadzono i uzasadnienie oraz które argumenty wynikające

z przeprowadzonych dowodów organ uznał za przesądzające. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z przywołanych regulacji. Zastrzeżenia Sądu dotyczą umotywowania rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia powierzchni wyłączonej z płatności. Decyzja administracyjna powinna umożliwiać jej kontrolę zarówno przez stronę, organ odwoławczy i w końcu przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie dołączone do akt administracyjnych mapy i zdjęcia uniemożliwiają taką kontrolę. Jeżeli chodzi

o działkę nr [...] oznaczoną też jako L nie wskazano na mapie punktów, w których wystąpiły określone przez organ rozbieżności. Można się jedynie domyślać, że zarzut organu sprowadza się do tego, iż skarżąca domaga się płatności za obszar 0,02 ha, który wykracza poza obszar działki [...] (L). W materiale dowodowym brak jednak precyzyjnego określenia na mapie, o który obszar chodzi. Podobne uchybienia dotyczą materiału dowodowego dotyczącego działki nr [...] (G). Na dołączonej do akt sprawy mapie wskazano wprawdzie zakwestionowany obszar, ale zrobiono to nieprecyzyjnie. Nie wskazano punktów, które obrazowałyby przebieg granicy między obszarem uprawianym a obszarem wyłączonym z upraw. Nie stanowi także pomocniczego materiału dowodowego dołączone do akt zdjęcie nr 35. Zdjęcie to, na podstawie którego - jak należy przypuszczać - sformułowano sporne ustalenie, iż pas gruntu rolnego położonego przy południowozachodniej granicy działki nr [...] jest nieużytkowany rolniczo (widoczne jest zadrzewienie stanowiące teren nieużytkowany rolniczo), to niewyraźny wydruk komputerowy. Obraz na nim jest ziarnisty i przez to na tyle nieczytelny, że nie może być uznany za źródło wiedzy co do tego, iż teren ten jest nieużytkowany rolniczo. Zdjęcie to jest zatem bezużyteczne dowodowo.

Powyższe braki powodowały, że ustalenie dotyczące powierzchni działek, musi być uznane za poczynione z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

W konsekwencji rozstrzygnięcie sformułowane w oparciu o takie ustalenie należy uznać za dowolne. Rozstrzygnięcie takie nie poddaje się całościowej merytorycznej kontroli sądowej, ponieważ nie przekonuje ani Sądu, ani też strony postępowania

o prawidłowości wydanej w jej sprawie decyzji.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O tym, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. W oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a zasądzono na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, które obejmują zwrot wpisu, opłatę od pełnomocnictwa oraz koszty związane z udziałem pełnomocnika w sprawie.

Przejmując sprawę do ponownego rozpoznania należy na sporządzonych mapach precyzyjnie określić: granice działek skarżącej, wykreślić ewentualne linie odgraniczające obszar działek, na których nie jest prowadzona działalność podlegająca płatności lub wykracza poza granice danej działki. Należy nadto wskazać skalę, w jakiej sporządzone są dołączone mapy, co umożliwi zarówno stronie jak i Sądowi rzeczywistą kontrolę ustaleń poczynionych przez organ. Organ winien dołączyć ,,czytelne" zdjęcia obrazujące części nieruchomości wyłączone ze spornej dopłaty, jeżeli takie posiada lub rozważyć konieczność uzupełnienia w tej części postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu, dopiero sporządzona na powyższych zasadach dokumentacja obrazująca wyniki przeprowadzonej kontroli, umożliwi rzeczywistą kontrolę poczynionych ustaleń istotnych do rozstrzygnięcia sprawy. Protokół z kontroli przeprowadzonej na miejscu jest bowiem jednym z dowodów stanowiących podstawę dokonywanych ustaleń i podlega ocenie jak każdy inny dowód. Przedstawiona w uzasadnieniu ocena materiału dowodowego winna bowiem znajdować oparcie w materiale zgromadzonym w trakcie postępowania, pozwalającym zarówno stronie jak i sądowi na jej weryfikację.