Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2504/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 06 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenie grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca w dniu 28 września (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosła do WSA w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenie grzywny w celu przymuszenia.

W/w postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 28 sierpnia 2017 r.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 6 listopada 2017 r. wnosząca skargę została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi.

Skarżąca odpis w/w wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi odebrała w dniu 13 listopada 2017 r. (osobiście).

Pismem z dnia 21 listopada 2017 r. (data nadania 22 listopada 2017 r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że z uwagi na szereg obowiązków domowych, w tym także związanych z dziećmi skarżąca nie mogła uzupełnić przedmiotowego braku i podpisać skargi.

Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca nadesłała podpisany egzemplarz skargi.

Następnie, w piśmie z dnia 17 stycznia 2017 r. skarżąca wskazała, że jej małżonek prowadzi działalność gospodarczą związaną z branżą budowlaną. Z uwagi zaś na wysokie obciążenie jej męża obowiązkami służbowymi, w/w sama zajmuje się prowadzeniem gospodarstwa domowego.

Ponadto wskazała, że uzupełnienie braku formalnego skargi było możliwe po powrocie męża, gdyż to on nadał przedmiotowe pismo w [...], pierwszego dnia po powrocie z delegacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności.

Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.

W rozpoznawanej sprawie, Sad przyjął, iż skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. – z uzasadnienia wniosku bowiem wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło po powrocie jej męża z delegacji.

Skarżąca odpis wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi odebrała

w dniu 13 listopada 2017 r.

Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi został zaś nadany w dniu 22 listopada 2017 r.

Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Należy jednak dodać, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (w niniejszej sprawie – przez adwokata), to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez Sąd, ponieważ to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dla przyjęcia winy profesjonalnego pełnomocnika procesowego wystarczy natomiast nawet lekkie niedbalstwo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09, LEX nr 565 711).

W przedmiotowej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia uiszczonego wpisu nie została spełniona. Okoliczności podane we wniosku przez skarżącą nie pozwalają na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny.

Wymienione we wniosku okoliczności, takie jak wykonywanie obowiązków pracowniczych, w tym także przebywanie w delegacji, czy też samodzielne prowadzenie gospodarstwa domowego przez jednego z członków rodziny nie mogą stanowić okoliczności przemawiającej za przyjęciem przesłanki braku winy

w uchybieniu terminu.

Ponadto w ocenie Sądu, obowiązek dochowania terminom procesowym nie posiada drugorzędnego charakteru, dlatego też niezasadnym jest przyjmowanie argumentacji wniosku, że z uwagi na wysokie obciążenie obowiązkami pracowniczymi, czy też samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego zasadnym jest przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności.

Zauważyć przy tym należy, iż strona mogła wyznaczyć chociażby pełnomocnika do doręczeń, który to dokonałby w imieniu strony w terminie uzupełnienie braków formalnych.

Ponadto należy podkreślić, że twierdzenia wniosku nie zostały poparte w tym zakresie jakimkolwiek materiałem dowodowym, przez co Sąd pozbawiony jest możliwości ich weryfikacji.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.