Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1820/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1 i pkt 23; art. 40 ust. 1 i ust. 10-12;
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 140; art. 143;
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity
article: art. 189f
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. (dalej "Prezydent"), którą nałożono na S. S. (dalej "Skarżący") karę pieniężną w kwocie 1.426,80 złotych za zajęcie w dniach 3 listopada 2017 r. – 1 grudnia 2017 r., bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego (drogi krajowej) ul. [...], w rej. nr [...], poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 1,20 m2.

Jako postawę prawną skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a.".

W grudniu 2017 r. Prezydent zawiadomił Skarżącego o wszczęciu wobec niego z urzędu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego (drogi krajowej) ul. [...], w rej. nr [...], poprzez umieszczenie w nim reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Wszczęcie to było wynikiem ustalenia przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego ZDM, w dniach 8, 9, 10, 17 i 22 listopada 2017 oraz w dniu 1 grudnia 2017 r., że w ww. pasie drogowym, bez zezwolenia zarządcy drogi, umieszczono reklamę o wymiarach 1,50m x 0,80m – tj. o powierzchni 1,20 m2 i treści "[...] płyty...", a podmiotem, który reklamę tą posadowił, był Skarżący. W czasie ww. kontroli wykonano dokumentację fotograficzną reklamy i jej otoczenia.

W odpowiedzi Skarżący wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Stwierdził, że sporna reklam – znak, obejmujący słowo "[...]" i strzałkę w stronę jego przedsiębiorstwa oraz dopisek "PŁYTY i AKCESORIA MEBLOWE" nie stanowi reklamy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zarzucił, że z akt sprawy nie wynika jakoby ów znak został posadowiony w pasie drogowym.

Prezydent w oparciu m.in. o art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2222), dalej "u.d.p." oraz uchwałę Rady m.st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz. Województwa Mazowieckiego z 2004 r. nr 148, poz. 3717 ze zm.) wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w kwocie 1.426.80 złotych za zajęcia w dniach 3 listopada -1 grudnia 2017 r. pasa drogowego (drogi krajowej) ul. [...] w rej. nr [...], poprzez umieszczenie w nim, bez zezwolenia zarządcy drogi, reklamy o treści "[...] płyty..." i powierzchni 1,20 m2. Wysokość kary została obliczona jako iloczyn powierzchni reklamy, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego przez ową reklamę.

Skarżący w złożonym w terminie odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta zarzucając naruszenie:

1. art. 4 pkt 1 u.d.p. oraz art. 4 pkt 23 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 16b i pkt 16c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2. art. 40 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 1; art. 40 ust. 4-6 oraz art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez błędne ich zastosowanie i niewłaściwe ustalenie wysokości kary;

3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu; uniemożliwieniu wypowiedzenia się w sprawie oraz nie wzięcie pod uwagę przez organ jego stanowiska;

4. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6, art. 107 § 3 oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie wyjaśnienie jej stanu fatycznego, co w konsekwencji spowodowało nieumorzenie postępowania mimo jego bezprzedmiotowości.

W uzasadnieniu Skarżący powtórzył, czego organ nie wziął pod uwagę przed wydaniem decyzji, że sporna reklama – znak, obejmujący słowo "[...]" i strzałkę w stronę jego przedsiębiorstwa oraz dopisek "PŁYTY i AKCESORIA MEBLOWE" nie stanowi reklamy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zarzucił, że z akt sprawy nie wynika jakoby ów znak został posadowiony w pasie drogowym, tj. że fragment gruntu, na którym go ustawiono, jest częścią pasa drogowego.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta i umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego.

SKO utrzymując w mocy decyzję Prezydenta stwierdziło, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, tj. Skarżący bez zezwolenia zarządcy drogi zajął pas drogowy (drogi krajowej) ul. [...] w rej. nr [...], poprzez umieszczenie w nim, w okresie od 3 listopada do 1 grudnia 2017 r., reklamy o powierzchni 1,2 m2, za co należnie wymierzono mu prawidłowo wyliczoną karę pieniężną.

SKO, mając na uwadze art. 189f § 1 k.p.a., uznało, że w przedmiotowej sprawie, nie zostały spełnione przewidziane w nim warunki odstąpienia od wymierzenia Skarżącemu kary. W szczególności nie uznało, że waga naruszenia prawa była znikoma, skoro reklama miała charakter komercyjny, dotyczyła prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Dodatkowo SKO podało, że przedmiotowa reklama funkcjonowała w ww. pasie drogowym także po 1 grudnia 2017 r., co dowodzą kolejne decyzje Prezydenta wydane w przedmiocie nielegalnego zajmowania ww. pasa drogowego przez Skarżącego.

SKO wskazawszy czym jest w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. reklama, stwierdziło, że bez wątpienia, sporna tablica, ustawiona przez Skarżącego, zawierająca informację o nazwie i rodzaju prowadzonej przez niego działalności gospodarczej wraz ze strzałką wskazującą miejsce prowadzenia owej działalności, była reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. Zadaniem tej tablicy było informowanie klientów o rodzaju i lokalizacji działalności Skarżącego.

Za pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy SKO uznało fakt pominięcia przez Prezydenta, że Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i przed wydaniem decyzji złożył pisemne oświadczenie.

Skarżący z zachowaniem trybu i terminu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której, wnosząc o uchylenie decyzji SKO, zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta wydanej bez zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w szczególności poprzez nieuwzględnienie złożonego przez niego stanowiska;

b. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 244 § 1 i w zw. z art. 237 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta mimo braku rozpoznania przez niego wniosku o umorzenie postępowania oraz braku umorzenia tego postępowania mimo oczywistej jego bezprzedmiotowości;

c. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta, w której nie wskazano podstawy prawnej;

d. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 189f § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta mimo, że całkowicie zaniechał on zbadania przesłanek wynikających z ww. przepisu;

e. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta, mimo wydania jej bez pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, co jest związane w szczególności z dowolnością w wydaniu decyzji oraz niedostatecznym i niepełnym jej uzasadnieniem;

f. art. 8 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej związany w szczególności z dowolnością w wydaniu decyzji, w tym poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji oraz wydanie skrajnie odmiennych decyzji w analogicznych sprawach;

g. art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

h. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

i. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i poczynienie w sprawie ustaleń, które nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego;

2. przepisu prawa materialnego, tj.:

a. art. 4 pkt 23 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 16b i pkt 16c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię;

b. art. 40 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 1 u.d.p. przez niewłaściwe zastosowanie;

c. art 40 ust. 4-6 u.d.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu nieprawidłowego sposobu ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego.

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, które załączył do skargi, tj. decyzji SKO z [...] lipca 2018 r. znak [...] oraz znak [...], a to na okoliczność wydania dwóch decyzji uchylających decyzje Prezydenta w sprawach dotyczących zajęcia przez Skarżącego tego samego pasa drogowego w okresach od 2 grudnia 2017 r. do 3 stycznia 2018 r. oraz od 4 do 31 stycznia 2018 r.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podał, że zanim wszczęto niniejsze postępowanie i zawiadomiono go o tym, podjęto szereg czynności, w których on nie brał udziału, co budzi poważne wątpliwości, jako sprzeczne z art. 10 § 1 oraz art. 8 k.p.a.

Skarżący zarzucił, że Prezydent - niezgodnie z prawdą, w swojej decyzji stwierdził, że nie skorzystał on z przysługującego mu prawa i nie złożył pisemnego oświadczenia w przedmiotowej sprawie. Powyższe spowodowało, że Prezydent nie rozpoznał jego wniosku o umorzenie niniejszego postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, naruszając tym samym art. 105 § 1 w zw. z art. 244 § 1 w zw. z art. 237 § 1 k.p.a., czego następnie również SKO nie uczyniło, niezasadnie utrzymując w mocy decyzję naruszającą prawo.

Skarżący raz jeszcze podniósł, że sporna reklama – znak, nie stanowi reklamy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem tego znaku nie było bowiem promowanie osoby, przedsiębiorstwa, towarów, usług, przedsięwzięcia, ani ruchów społecznych, co jest elementem koniecznym reklamy w świetle ustawowych definicji.

Zarzucił, że z akt sprawy nie wynika jakoby ów znak został posadowiony w pasie drogowym, tj. że fragment gruntu, na którym go ustawiono, jest częścią pasa drogowego. W jego ocenie fragment gruntu, na którym umieszczony był przedmiotowy znak, nie wskazuje na pełnienie funkcji z zakresu prowadzenia, zabezpieczenia, obsługi ruchu, czy zarządzania drogą.

W ocenie Skarżącego Prezydent nie sprostał wymaganiu stawianemu mu w art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. jego decyzja nie zawiera powołania podstawy prawnej - nie wskazał on, który z punktów art. 40 ust. 12 u.d.p. był podstawą wymierzenia kary, co uniemożliwiło zweryfikowanie tej decyzji i jest sytuacją niedopuszczalną. W tym kontekście za niedopuszczalne Skarżący uznał prostowanie tego błędu w decyzji SKO.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji, Sąd - który kontroluje go wyłącznie pod kątem zgodności z prawem/legalności, a nie celowości, czy słuszności – musi stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a.). Takiego naruszenia Sąd w tej sprawie – wbrew zarzutom skargi - nie odnotował.

W sprawie w wyczerpującym zakresie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego, który został też prawidłowo oceniony w świetle mających zastosowanie w procesie jego subsumpcji przepisów prawa. Przytoczona w uzasadnieniu skarżonej decyzji argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu; zarzuty skargi nie podważają tej argumentacji, a więc i stanowiska organu o zajęciu przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Konsekwencją tak zdefiniowanego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego dla danej kategorii drogi zarządcy drogi, reprezentującego właściciela, nie można w pasie drogowym prowadzić działalności, sytuować obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. Powołana definicja ustawowa pasa drogowego jest wystarczająco jasna i nie budzi wątpliwości, także jeśli chodzi o zasady umieszczania tych urządzeń w pasie drogowym. W sprawach dotyczących takiego umieszczania pas drogowy (droga), jako wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., obejmuje płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem.

W tej sytuacji, w świetle tego przepisu, pas drogowy należy postrzegać przestrzennie - jak wydzieloną granicami bryłę geometryczną, a więc przestrzeń trójwymiarową, z tym że nie można zaliczyć do tego pasa przestrzeni pod i nad jego powierzchnią bez jakichkolwiek ograniczeń. Chociaż ustawodawca nie sprecyzował w jaki sposób należy ustalać górną i dolną granicę pasa drogowego, to winno to następować z uwzględnieniem roli, celu i funkcji jaką pełni pas drogowy, tj. zapewnienia prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego oraz zarządzania drogą, będącą jego częścią, co z kolei wiąże się z koniecznością dokonywania indywidualnej oceny tych granic, w odniesieniu do każdego przypadku z uwzględnieniem konkretnych okoliczności sprawy, tj. rodzaju drogi, znajdujących się w pasie drogowym urządzeń technicznych, czy obiektów inżynierii ruchu drogowego. Wprawdzie nie da się jasno – stosownie do poczynionych uwag – określić jednolitego wzorca, który w każdym przypadku dawałby odpowiedź na pytanie, na jakiej konkretnie wysokości/głębokości przebiegają granice przestrzenne pasa drogowego, jednakże możliwe jest określenie przesłanek, które należy uwzględnić przy ustalaniu tych granic, bacząc każdorazowo na uwarunkowania, okoliczności danej sprawy (rodzaj drogi, usytuowanie, znajdujące się w pasie urządzenia techniczne, itp.).

Taką przesłanką, pomocną przy określeniu granic przestrzennych pasa, jest wynikające z przepisów art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego funkcjonalne kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu, w świetle którego górna granica pasa drogowego, uprawniająca właściciela/działającego na jego rzecz zarządcę drogi do nieskrępowanego korzystania z przysługującej mu własności, jest wyznaczona rolą, celem i funkcją jaką pełni pas drogowy.

W sferze faktów Sąd podziela ustalenia organów, że w dniach 8, 9, 10, 17 i 22 listopada 2017 oraz w dniu 1 grudnia 2017 r. w pasie drogowym (drogi krajowej) ul. [...], w rej. nr [...], Skarżący, bez zezwolenia zarządcy drogi, umieścił tablicę o wymiarach 1,50m x 0,80m – tj. o powierzchni 1,20 m2, będącą reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 40 ust. 12 u,d.p., organy nie miały innej możliwości, jak tylko wydać skarżone decyzje.

Przepis art. 40 ust. 1 u.d.p., mający zastosowanie w niniejszej sprawie, przewiduje, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do ust. 2 zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Z powyższego wynika zatem, że wolą ustawodawcy było, aby Skarżący uprzednio - przed zajęciem przedmiotowego pasa drogowego, uzyskał stosowne zezwolenie, tj. na umieszczenie w nim spornej tablicy-reklamy. Skarżący bez wątpienia nie wystąpił do ZDM o wydanie na jego rzecz takiego zezwolenia, bynajmniej z akt nie wynika ustalenie przeciwne.

Sporny znak, ustawiony przez Skarżącego w przedmiotowym pasie drogowym, w ocenie Sądu, wypełnia definicję reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 u.d.p. Treść zamieszczona na nim, zawierająca firmę-nazwę działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego - "[...]", z jednoczesnym wskazaniem jej rodzaju-zakresu - "PŁYTY I AKCCESORIA MEBLOWE", stanowi nic innego, jak nośnik informacji wizualnej umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi – ul. [...], nie będąc przy tym z pewnością znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Dodatkowo na charakter tego znaku, jako reklamy, wskazuje umieszczona na nim strzałka, której celem było informowanie potencjalnych klientów Skarżącego o miejscu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Stosownie do ust. 10-12 art. 40 u.d.p. zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane, jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Za zajęcie pasa drogowego (pkt 1 ust. 12) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Z powyższego wynika, że wobec ustalenia, że Skarżący sporną tablicę informacyjną, będącą reklamą o niespornych wymiarach, umieścił w pasie drogi ul. Modlińskiej bez zezwolenia, zarządca tej drogi obowiązany był do wymierzenia mu odpowiedniej kary pieniężnej.

W kwestii czy grunt, na którym umieszczono reklamę, stanowi pas drogowy, Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się mapa terenu z oznaczonymi działkami, w tym działką nr [...], na której Skarżący umieścił swoją reklamę wraz z pismem z 16 października 2017 r., z którego wynika, że owa działka, na mocy decyzji Wojewody [...] z listopada 2005 r., stanowi pas drogowy węzła al. [...] i ul. [...]. Wobec tego nie ma w sprawie wątpliwości i wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego, że sporna reklama znajdowała się na gruncie będącym pasem drogowym ul. [...].

Sąd przyznaje, że istotnie Prezydent w swojej decyzji, niegodnie ze stanem faktycznym, stwierdził, że Skarżący przed jej wydaniem nie zajął stanowiska w sprawie. Błąd ów zauważyło SKO, zasadnie przyjmując, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko Skarżącego "umknęło" uwadze Prezydenta, a tym samym i zawarty w nim wniosek o umorzenie postępowania, nie stanowi naruszenia tego rodzaju, które wymagałoby wyeliminowania decyzji Prezydenta z obrotu prawnego. Tym samym nie powoduje, że decyzją SKO utrzymano w mocy rozstrzygnięcie nieodpowiadające prawu.

Istotnie, decyzja Prezydenta w swym wstępie nie zawiera przywołania podstawy prawnej wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej. Nie mniej w uzasadnieniu tej decyzji, w miejscu, gdzie organ wyjaśnia wysokość kary, podano, że nastąpiło to na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. w zw. ze stosowną uchwałą w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcia pasów drogowych w Warszawie. Zauważenia wymaga, że to, że organ nie wskazuje podstawy prawnej, poprzez przywołanie konkretnego przepisu ustawy lub wskazuje ją w sposób niepełny (bez podania punktu), jest niewątpliwie błędem, jednakże z pewnością nie tego rodzaju, że taka decyzja podlega uchyleniu z tego powodu. Fakt nieprzywołania/niepełnego przywołania przepisu prawa, w sytuacji zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy, powoduje, że rozstrzygnięcie takie jest prawidłowe i pozostające w obrocie.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazano w skardze lub których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W szczególności nie można uznać za zasadne zarzutów nieprawidłowości postępowania dowodowego, gdyż nie znajdują one oparcia w stanie faktycznym sprawy. Organy rozstrzygając sprawę oparły się na zgromadzonym w niej materiale dowodowym, którego Skarżący nie podważył.

Zauważenia wymaga, że istota doraźnych kontroli drogowych, takie mały miejsce w niniejszej sprawie, powoduje, że siłą rzeczy strony postępowań wszczętych w skutek ustaleń dokonanych w takich kontrolach, w tym Skarżący, nie uczestniczą w nich, gdyż nie jest to możliwe. Skarżący po wszczęciu niniejszego postępowania natomiast miał wgląd do wszystkich dokumentów zgromadzonych przed tym wszczęciem i możliwość przedstawienia przeciwdowodów, czego nie uczynił, poprzestając na negacji ustaleń organów.

Skarżący miał zapewniony czynny udział w sprawie. Intensywność i zakres podejmowanych przez niego czynności zależała wyłącznie od niego. W ocenie Sądu udział ten w żaden sposób nie został ograniczono. Ograniczenia takiego nie można upatrywać w fakcie nie wzięcie przez Prezydenta pod uwagę wyjaśnień Skarżącego złożonych w odpowiedzi na wszczęcie niniejszego postępowania, gdyż stanowisko to zostało ostatecznie zauważone przez SKO. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym także, że organy administracji publicznej rozpoznając sprawę z urzędu biorą pod rozwagę ewentualną bezprzedmiotowość postępowania obligującą ich do umorzenia. Wobec tego niezauważenie przez Prezydenta wniosku Skarżącego nie miało wpływu na legalność wydanego przez niego rozstrzygnięcia następnie utrzymanego w mocy skarżoną decyzją SKO.

W kwestii załączonych do skargi dwóch decyzji SKO, którymi uchylono decyzje Prezydenta nakładające na Skarżącego kary pieniężne za zajęcie tego samego pasa drogowego bez zezwoleń, przez tą samą reklamę, w okresach następujących po 1 grudnia 2017 r., Sąd zauważa, że podstawą tych uchyleń było niewzięcie przez Prezydenta pod uwagę przesłanek z art. 189 f k.p.a., co w niniejszym przypadku uczyniło SKO we własnym zakresie. Każda sprawa administracyjna jest odrębna, co czyni, że ta sama okoliczność w jednej sprawie, nie musi mieć takiego samego charakteru w innej. Z tego względu fakt uchylenia innych, niż będące przedmiotem w niniejszym postępowaniu, decyzji Prezydenta, nie ma wpływu na losy rozpoznawanej obecnie skargi.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji.