Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 477/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134,  art. 156 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Protokolant Referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 4.600 (słownie: cztery tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu lokalizacji zbiornika przeciwpowodziowego "A" na rzece [...]. Wnioskiem z dnia 8 września 2005 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z siedzibą w G. zwrócił się o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości gruntowej, położonej w B. gmina K. składającej się z działek nr [...] (k.m. [...]), obręb B. o pow. [...] ha oraz nr [...] (k.m. [...]), obręb B., o pow. [...] ha, stanowiących własność H. K., zapisanych w księdze wieczystej nr [...] Sądu Rejonowego w R., jako niezbędnych do realizacji celu publicznego – ww. zbiornika przeciwpowodziowego "A". Po rozpatrzeniu tego wniosku Starosta R. decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie przyznał właścicielowi nieruchomości H. K. (dalej również jako skarżący) odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w kwocie [...] zł, z obowiązkiem jej waloryzacji na dzień zapłaty. Do jednorazowej wypłaty tego odszkodowania zobowiązał wnioskodawcę – Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], której nie uwzględnił odwołania wniesionego przez H. K.

W następstwie wniesionej przez H. K. skargi do sądu administracyjnego powyższa decyzja Wojewody [...] została uchylona w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/GL 1003/07. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że w zakresie ustalenia odszkodowania sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona do końcowego jej załatwienia. Zdaniem Sądu w tej części organ odwoławczy w zasadzie nie rozpoznał sprawy we własnym zakresie ograniczając się jedynie do oceny decyzji organu pierwszej instancji w aspekcie zarzutów odwołania.

W szczególności nie odniósł się do odmiennie sformułowanego w odwołaniu, niż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, wniosku skarżącego o przydzielenie mu nieruchomości zamiennej. Nie została też wyjaśniona zdaniem WSA podnoszona przez skarżącego kwestia wpływu treści planu zagospodarowania przestrzennego na wycenę wywłaszczonej nieruchomości. Zarzucił też Sąd, że organy orzekające nie oceniły zasadności potwierdzenia przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego aktualności sporządzonego przez niego operatu szacunkowego wywłaszczonej nieruchomości, do którego to potwierdzenia doszło przed upływem ustawowego terminu 12-tu miesięcy, zwłaszcza w sytuacji gdy organ odwoławczy orzekał już po upływie tego okresu, a skarżący do aktualności tej wyceny zgłosił z uwagi na upływ czasu konkretne zarzuty. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skarżącego co do konieczności uwzględnienia przy wycenie nieruchomości wartości zalegającej w niej kopaliny żwiru, która nie jest jej częścią składową jako nieruchomości wykorzystywanej rolniczo oraz co do komercyjnego, zdaniem skarżącego, charakteru inwestycji z uwagi na którą nieruchomość jest wywłaszczana. Nie podzielił też WSA zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez Starostę R. wniosku skarżącego o weryfikację prawidłowości operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych.

W następstwie powyższego wyroku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Starosty R.z dnia [...] r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i w tym zakresie przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji m. in. stwierdził, że na terenie położenia objętej postępowaniem nieruchomości nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan zatwierdzony uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] r. Nr [...] już bowiem nie obowiązuje, zaś zgodnie z uchwałą tej Rady z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., teren przeznaczony pod projektowany zbiornik przeciwpowodziowy został z ustaleń tego planu wyłączony.

Rozpoznając ponownie sprawę Starosta R. dopuścił dowód z operatu szacunkowego objętej postępowaniem nieruchomości, sporządzonego w lipcu

2008 r. przez rzeczoznawcę majątkowego B. T.-K., przeprowadził w dniu 25 lutego 2009 r. rozprawę administracyjną oraz uzyskał stanowisko pełnomocnika skarżącego co do oferowanych mu nieruchomości zamiennych (którymi skarżący nie był zainteresowany).

Orzekając powtórnie Starosta R. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznał H. K. odszkodowanie za prawo własności wywłaszczonych działek nr [...] (k.m. [...]) o pow. [...] ha, obręb B. i nr [...] (k.m. [...]), obręb B., o pow. [...] ha, w łącznej wysokości [...] zł, zobowiązując do jednorazowej zapłaty tego odszkodowania Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. Jako podstawę tej decyzji wskazał Starosta art. 9a, art. 112 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 113 ust. 1, art. 119 ust. 1, art. 128, art. 129, art. 130 ust. 1 i 2, art. 132, art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o gospodarce nieruchomościami) oraz art. 105 § 1, art. 107 i art. 108 kpa. W uzasadnieniu decyzji opisał przebieg dotychczasowego postępowania i podkreślił, że wysokość odszkodowania została ustalona według aktualnej wartości rynkowej wywłaszczonych działek ustalonej przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego B. T.-K. w operacie z dnia [...] r. Dokonując oceny tego operatu organ uznał, że został on sporządzony prawidłowo a ustalona kwota odszkodowania odpowiada rzeczywistej rynkowej wartości nieruchomości. Z tego też względu nie było podstaw do poddania tego operatu ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, czego domagał się pełnomocnik skarżącego.

W obszernym odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik H. K. wniósł o jej uchylenie lub jej zmianę przez przyznanie odszkodowania w wysokości po 10 zł za 1 m2 nieruchomości. Zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 84 w zw. z art. 77 kpa i art. 78 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do zaniżenia wartości odszkodowania. Wartość nieruchomości wynosi bowiem [...] zł. Wyliczona przez rzeczoznawcę wartość nie uwzględnia bowiem komercyjnego charakteru inwestycji jaką jest budowa zbiornika przeciwpowodziowego "A", nie uwzględnia również wartości zalegających w nieruchomości złóż kopalin ani też odszkodowania związanego z utratą przez skarżącego warsztatu pracy, który

stanowiła wywłaszczona nieruchomość. Zdaniem pełnomocnika skarżącego Starosta oparł swoją decyzję na nieaktualnym i błędnie sporządzonym operacie szacunkowym, który powinien być poddany ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Organ nie posiada bowiem wystarczających kompetencji do merytorycznej oceny tego operatu we własnym zakresie. Zdaniem odwołującego się operat został sporządzony dla innych celów skoro rzeczoznawca nie powołał się w nim na treść art. 134 i art. 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jego nieaktualność jest następstwem istotnej zmiany czynników wpływających na ceny podobnych nieruchomości, które zdaniem pełnomocnika H. K. są wyższe co najmniej o 30 %.

Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia[...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 112, art. 113, art. 121, art. 128, art. 134 oraz art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Starostę R. oraz ich ocenę prawną. Podkreślił, że brak jest podstaw do kwestionowania operatu szacunkowego sporządzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do ustalenia odszkodowania rzeczoznawca wziął pod uwagę 11 transakcji porównawczych. Skorygował nadto wynikające z tych transakcji ceny przyjmując ich miesięczny wzrost o 1,84 %. Potwierdził również aktualność sporządzonej wyceny. Zdaniem organu odwoławczego przeznaczenie objętej wyceną nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia nie zwiększyło jej wartości, zachowała ona bowiem rolny charakter. Zdaniem Wojewody kwestia niekomercyjnego charakteru inwestycji oraz bezpodstawności żądania uwzględniania przy jej wycenie wartości zalegających w nieruchomości kopalin została przesądzona powołanymi w zaskarżonej decyzji wyrokami WSA w Gliwicach. Podkreślił też organ odwoławczy, że dla terenu objętej wyceną nieruchomości nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego treść mogłaby mieć znaczenie dla jej wartości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] H. K. powtórzył zarzuty sformułowane wcześniej

w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił, iż nie wyjaśniono czy osoba podpisująca decyzję organu pierwszej instancji została do tego upoważniona oraz że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy pominął rozważania dotyczące ewentualnego przydzielenia skarżącemu nieruchomości zamiennej. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł nadto o ustalenie wartości wywłaszczonej nieruchomości w oparciu o opinię biegłego z zakresu wyceny nieruchomości oraz o zwrócenie się do Gminy K. o plan zagospodarowania terenów pod zbiornik dla wykazania komercyjnego charakteru tej inwestycji. W uzasadnieniu skargi powtórzono w ogólnym zarycie treść uzasadnienia odwołania. Stwierdzono, że wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda dopuścił się tych samych uchybień co organ pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego obecnie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. kupuje nieruchomości pod projektowany zbiornik za ceny wyższe niż 4,01 zł za 1 m2, która to cena została przyjęta przy wyliczeniu kwestionowanego odszkodowania. Dlatego też wartość wywłaszczonej nieruchomości wynosi co najmniej [...] zł.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym odniesiono się do zarzutów powtórzonych następnie w skardze. Dodatkowo Wojewoda stwierdził, że w swojej decyzji nie rozważał kwestii przydziału nieruchomości zamiennej bo nie została ona podniesiona w odwołaniu. Została ona rozważona przez Starostę R., którego propozycje w tej materii nie zostały przez skarżącego zaakceptowane.

W związku z wniesioną skargą do sądu Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] wstrzymał wykonanie swojej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez tutejszy Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja ostać się nie może aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W świetle treści tego przepisu za bezskuteczne należało zatem uznać zarzuty skargi w części dotyczącej nieuwzględnienia przy wycenie, wartości zalegających w nieruchomości kopalin. Kwestia ta została bowiem wiążąco przesądzona poprzednio wydanym w tej sprawie wyrokiem tj. wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 1003/07, w którym tutejszy Sąd zajął w tej materii odmienne, niekorzystne dla skarżącego stanowisko. Podobny pogląd w tych kwestiach wyraził WSA w Gliwicach również w innych prawomocnych wyrokach dotyczących nieruchomości wywłaszczonych pod przedmiotowy zbiornik przeciwpowodziowy (powołanych m. in. w zaskarżonej decyzji).

Nie można podzielić też stanowiska skarżącego co do komercyjnego celu wywłaszczenia, mającego wpływ na wartość wywłaszczonej nieruchomości. Zgodnie z art. 134 ust. 3 ustawy wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodnie z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Wobec powyższego skoro celem wywłaszczenia była budowa suchego zbiornika przeciwpowodziowego, a w szczególności wału przeciwpowodziowego stanowiącego część tego zbiornika oraz biorąc pod uwagę art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1265 ze zm.), w myśl którego grunty pod urządzeniami przeciwpowodziowymi są gruntami rolnymi należy uznać, że cel na który została wywłaszczona nieruchomość skarżącego nie spowoduje zwiększenia jej wartości. Przedstawione okoliczności faktyczne i prawne nie pozostawiają także wątpliwości co do publicznego celu wywłaszczenia. Tym samym twierdzenia strony skarżącej wskazującej na komercyjny cel wywłaszczenia nie znajdują żadnego uzasadnienia (tak tutejszy Sąd m. in. w prawomocnym wyroku sygn. akt II SA/Gl 265/09).

W świetle treści art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie można podzielić też stanowiska skarżącego, że wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość powinna obejmować również odszkodowanie za utracony przez skarżącego w wyniku wywłaszczenia "warsztat pracy". Czynnik ten nie ma bowiem wpływu na rynkową wartość wywłaszczonej nieruchomości. Nadto należy podnieść, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż w związku z wywłaszczeniem poniósł tę dodatkową szkodę, a w szczególności szkodę w konkretnej wysokości. Należy mieć też na uwadze, że skarżący nie skorzystał z propozycji przyjęcia nieruchomości zamiennej, która mogłaby mu ewentualnie utracony "warsztat pracy" zastąpić. Przyjmując, że ustalone odszkodowanie ma odpowiadać cenie rynkowej nieruchomości należy dojść też do wniosku, że za otrzymane odszkodowanie wywłaszczony jest w stanie nabyć porównywalną nieruchomość.

W świetle celu wywłaszczenia i faktycznego przeznaczenia nieruchomości skarżącego pod wał przeciwpowodziowy przyszłego zbiornika bez znaczenia dla ustalenia wysokości odszkodowania miałaby ewentualna treść planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości. W świetle jednoznacznych w tym względzie dowodów należy przy tym stwierdzić, że taki plan dla tego terenu nie obowiązuje (zobacz m. in. zalegające w aktach administracyjnych pismo Urzędu Gminy K. z dnia [...] r. znak [...]).

Nie można podzielić też zdaniem Sądu zarzutu skargi co do nierozpoznania w postępowaniu administracyjnym kwestii przydzielenia skarżącemu nieruchomości zamiennej. Sam fakt pominięcia tego tematu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przesądza jeszcze zdaniem Sądu, że została ona wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa. W tym przedmiocie sprawa została bowiem należycie wyjaśniona, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Wynika z niego, że w toku ponownego rozpoznania sprawy Starosta R. przedstawił skarżącemu propozycję przydzielenia konkretnych nieruchomości zamiennych będących w dyspozycji Skarbu Państwa. W jednoznacznym co do swej treści piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że tymi nieruchomościami skarżący nie jest zainteresowany. Oświadczył również, że jest

zainteresowany nieruchomościami, które są obecnie wydzierżawione przez Skarb Państwa różnym podmiotom, a więc które skarżącemu nie mogły być przydzielone. Brak było zatem podstaw, również zdaniem Sądu, do ponownego zajmowania się tą kwestią na etapie postępowania odwoławczego, zwłaszcza w sytuacji gdy nie była ona w odwołaniu podnoszona.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie do odparcia należało uznać natomiast zdaniem Sądu zarzuty skargi dotyczące nienależytego wyjaśnienia i rozważenia kwestii aktualności operatu szacunkowego w oparciu o który ustalone zostało kwestionowane odszkodowanie, które to naruszenie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 156 ust. 3 ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany wyników o których mowa w art. 154. Po upływie 12 miesięcy operat może być wykorzystywany w dalszym ciągu, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego, który go sporządził przez umieszczenie w nim stosownej klauzuli (ust. 4). W niniejszej sprawie operat został sporządzony dnia [...] r., zaś zaskarżona decyzja została wydana ponad 20 miesięcy później. W tym czasie rzeczoznawca B. T.-K. dwukrotnie, bo w dniach [...] r. i [...] r. potwierdził jego aktualność. Formalnie zatem wymóg aktualności operatu został spełniony. Należy jednak zważyć, że od ostatniego potwierdzenia do wydania zaskarżonej decyzji upłynęło prawie 6 miesięcy. W sytuacji gdy skarżący w toku całego postępowania sygnalizował ciągły wzrost cen nieruchomości rolnych taki upływ czasu mógł mieć istotne dla wyceny nieruchomości znaczenie. Przy rozpatrywaniu skargi Sąd nie mógł tej kwestii pominąć głównie w związku z zastosowaną przez rzeczoznawcę metodą wyceny nieruchomości skarżącego, dla której upływ czasu miał bardzo duże znaczenie. Rzeczoznawca w swoim operacie z dnia [...] r. dokonał bowiem porównania cen z 11 transakcji zawartych w okresie od [...] r. do [...] r. (w większości w [...] r.). Jednocześnie stwierdzając występowanie trendu wzrostu tych cen, spowodowanego upływem czasu, dokonał jak się wydaje bardzo korzystnego dla skarżącego ich przeliczenia przyjmując wzrost cen średnio o 1,84 % miesięcznie. Potwierdzając aktualność tak sporządzonej wyceny (drugi raz już po upływie 13 miesięcy od sporządzenia operatu) rzeczoznawca nie wypowiedział się przy tym czy ten wzrostowy trend cen został zatrzymany. Tylko bowiem wówczas twierdzenie o aktualności operatu byłoby zasadne. W przeciwnym wypadku, przyjmując ustalony w operacie wzrost cen, wartość nieruchomości w dacie orzekania przez Wojewodę [...] byłaby prawie 37 % wyższa (20 x 1,84 %). Oczywiście aż taki wzrost cen wydaje się zdaniem Sądu mało prawdopodobny, niemniej jednak kwestia ta wymagała bezwzględnego wyjaśnienia, co uszło uwadze organu odwoławczego. W konsekwencji nie można odeprzeć zdaniem Sądu zarzutu skarżącego, że wartość nieruchomości została ustalona w oparciu o budzący zastrzeżenia operat szacunkowy. Dotyczy to zdaniem Sądu przede wszystkim zastrzeżeń co do aktualności tego operatu, z uwagi zarówno na znaczny upływ czasu od jego sporządzenia, z uwagi na daty transakcji w oparciu o które został on sporządzony oraz z uwagi na przyjęty w tym operacie sposób aktualizacji cen tych transakcji. Należy przy tym podkreślić, że na potrzebę merytorycznej oceny przez organy orzekające treści klauzuli rzeczoznawcy potwierdzającej aktualność operatu szacunkowego zwrócił już uwagę tutejszy Sąd w poprzednim wydanym w tej sprawie wyroku, nad którą tą kwestią Wojewoda przeszedł do porządku (a w szczególności kwestia ta nie znalazła odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy w tym zakresie (z naruszeniem zasad postępowania wynikających z art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa) trudno zdaniem Sądu przyjąć, że ustalone odszkodowanie odpowiada wartości rynkowej nieruchomości w rozumieniu art. 134 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zaskarżona decyzja zapadła zatem również z naruszeniem tego przepisu.

Z powyższych względów podlegała ona uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania uzupełni Wojewoda postępowanie dowodowe przez dopuszczenie dowodu z nowego operatu szacunkowego, opracowanego w miarę możliwości w oparciu o aktualne ceny transakcyjne

nieruchomości podobnych do wywłaszczonej nieruchomości skarżącego. Po sporządzeniu tego operatu oceni go pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami, umożliwiając jednocześnie stronom wypowiedzenie się do jego treści.

W sytuacji, gdy w związku z ruchami cen transakcyjnych nieruchomości istnieje obawa szybkiej dezaktualizacji operatów, dołoży organ odwoławczy wszelkiej staranności aby wydać swoje orzeczenie bez jakiejkolwiek zwłoki, co niestety nie miało zdaniem Sądu miejsca w przypadku wydania kwestionowanej decyzji.

W związku z zarzutem skargi ustali też Wojewoda czy osoba podpisana pod decyzją organu pierwszej instancji posiadała do tego uprawnienie udzielone jej przez Starostę R., do którego to zarzutu w zaskarżonej decyzji się nie odniesiono.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. mając na uwadze, że z chwilą wydania niniejszego wyroku utraciło moc postanowienie Wojewody o wstrzymaniu jej wykonania (w zw. z treścią art. 61 § 6 tej ustawy).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie... (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Sąd przyjął przy tym, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi różnicę między żądaną przez skarżącego wysokością odszkodowania w kwocie [...] zł a wysokością ustaloną w zaskarżonej decyzji.

SW