Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1306/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jagiełlo, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 281/18 w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 6 grudnia 2018 r., I SA/Ke 281/18, w sprawie ze skargi H.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 15 czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

2. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu, w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a z art. 243 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017, poz. 201, dalej: "o.p.") w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 o.p. w zw. art. 240 § 1 pkt 7 o.p., poprzez oddalenie skargi wobec błędnego uznania, że postępowanie wznowieniowe prowadzone na wniosek może zostać wszczęte na podstawie innej przesłanki niż wskazana przez stronę, tym samym nie zbadanie istnienia wskazanej we wniosku podstawy, przeprowadzenie wadliwego postępowania wznowieniowego, a w konsekwencji nierozpoznanie wniosku skarżącej i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 253 o.p. poprzez błędne uznanie, że organ nie był uprawniony do rozpoznania wniosku, podczas gdy, powinien zbadać, czy na dzień wydawania przez niego decyzji nie zachodzą przesłanki określone w przedmiotowym przepisie, tj. ważny interes podatnika lub też interes publiczny, tym samym wniosek ten pozostał bez rozpoznania, co w konsekwencji skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

3. Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na wstępie przypomnieć należy, że skarżąca w piśmie z 1 sierpnia 2017 r. jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015, wskazała art. 240 § 1 pkt 7 o.p. Jednakże w uzasadnieniu wniosku powołała się na okoliczność rzutującą na sprawę, a dotyczącą zmian dotychczasowych zapisów ewidencji do działek nr [...] i [...] położonych w obrębie S., Wobec tego słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia, czy skarżąca wskazała na nowe istotne okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej Wójta Gminy S. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko skarżącej nie zasługuje na aprobatę. Pojęcia "nowej okoliczności", o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., nie można rozpatrywać w oderwaniu od regulacji wprost odnoszących się do ewidencji gruntów i budynków, jak zostało zauważone w złożonym zdaniu odrębnym do zaskarżonego wyroku WSA w Szczecinie (s. 21 zdania odrębnego). Wymaga podkreślenia, że zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określają przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia MRRiB. Stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów i budynków, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Powyższa argumentacja prowadzi do konkluzji, że rejestr ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej (por. S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 18). To natomiast oznacza, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2017 r., I OSK 2357/15, z 24 sierpnia 2018 r., II FSK 2283/16).

Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd administracyjny pierwszej instancji taką nową okolicznością faktyczną miała być zmiana danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które to postanowienia mocą decyzji Starosty Powiatu W. z 24 października 2016 r. zostały zmienione w zakresie klasyfikacji gruntów należących do skarżącej. Zasadnie WSA w Kielcach stwierdził w rozpatrywanej sprawie, że podana przez stronę okoliczność dotycząca zmiany klasyfikacji gruntów jest dla organu okolicznością nieznaną ale taką, która nie istniała w dacie wydania decyzji bowiem zmiany w ewidencji gruntów skutki odnoszą na przyszłość, a tym samym wskazana okoliczność nie jest istotna dla sprawy i nie może mieć wpływu na odmienne jej rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie zapisy zawarte w ewidencji gruntów na rok 2015 uzasadniały bowiem zasadność stanowiska organu podatkowego, a tym samym prawidłowość decyzji będącej wynikiem zakończonego postępowania nadzwyczajnego.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.