Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 254/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 10
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Anna Stec, Sędzia WSA Maciej Guziński, Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] nr [...]; II. określa, że decyzje wymienione w pkt. I nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. - po rozpatrzeniu odwołania R. P. - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] znak [...] nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50 % wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej były przypadki stwierdzenia na stanowisku pracy przekroczeń odpowiednich normatywów higienicznych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył szczegółowo dane odnośnie okresu i charakteru zatrudnienia R. P., a następnie wskazał, że w związku z ekspozycją zainteresowanego na czynniki szkodliwe przekraczające normatywy higieniczne pochodzące z procesów koksowania węgla oraz destylacji i przeróbki produktów węglopochodnych zainteresowany był badany po raz pierwszy w Poradni W. Ośrodka Medycyny Pracy (obecnie D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Oddział w W.), gdzie rozpoznano w 1995 r. przewlekłe zapalenie oskrzeli bez cech niewydolności oddechowej.

Na podstawie wyników badań zainteresowanego z dnia [...] i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Oddział w W. w dniu [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u R. P. choroby zawodowej wymienionej w poz. 05 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, poz.1115).

Wymieniona placówka I stopnia diagnostycznego uznała, że w przedmiotowej sprawie okres udokumentowanych objawów chorobowych obejmuje lata 1966-2001. Z historii choroby wynika, że pierwsze dolegliwości wystąpiły w 1984 r. pod postacią kaszlu z odkrztuszaniem i duszności wysiłkowej. W roku 1995 rozpoznano przewlekłe zapalenie oskrzeli bez cech niewydolności oddechowej. Dokonano analizy wydolności oddechowej od roku 1995 wykazując w kolejnych latach następujące parametry: 1996 r. - FEV1 65,90% Nal.; 1997 r. - FEV1 73,00%Nal.; 1999 r. - FEV1 59,70% Nal.; 2000 r. - FEV1 54,50% Nal., FEV1 57,20% Nal., FEV1 82, 60 % Nal.; 2004 r. FEV1 68,00% Nal. Na uzasadnienie swojego stanowiska, wskazała ponadto, że w wykonanych badaniach wentylacyjnych nie stwierdzono cech utrwalonych zaburzeń wentylacji płuc typu obturacyjnego pod postacią obniżenia FEV1 poniżej 50%. W badaniu fizykalnym stwierdzono ciśnienie krwi 180/100, akcja serca miarowa, osłuchowo szmer pęcherzykowy prawidłowy.

Jak podał dalej organ II instancji - nie przeprowadzono ponownego badania

w Instytucie Medycyny Pracy, bowiem zainteresowany nie wnioskował o takie badanie. Następnie w dniu [...] R. P. przedłożył szereg dokumentów i zawnioskował o ich uwzględnienie przy rozpatrywaniu sprawy:

- orzeczenie lekarskie z [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane w oparciu o badanie lekarskie z dnia [...], w którym FEV1 wyniósł 54, 50 %, a które nie zostało dołączone do akt sprawy;

- zaświadczenie lekarskie z dnia [...] zawierające błędne określenie narażenia zawodowego "pył wolnej krzemionki" oraz błąd w postaci określenia "brak radiologicznych podstaw do rozpoznania pylicy płuc", co jak wskazuje skarżący nigdy nie miało miejsca oraz pozostaje w sprzeczności z orzeczeniem z dnia [...], nr [...];

- wynik badań gazometrycznych z dnia [...], gdzie FEV1 wyniósł 54, 50 %.

Ustosunkowując się do powyższych dokumentów, D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. - Oddział w W. w piśmie z dnia [...] uznał, iż załączona dokumentacja nie wpływa na zmianę orzeczenia, bowiem jak wskazał w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] wartość FEV1 badania spirometrycznego wykonanego [...] wynosi 54,5%, a więc nie spełnia kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej wynikającej z przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli w poz. 05 wykazu chorób zawodowych. Dalej organ wskazał, że wcześniejsze orzeczenia negatywne nie były kierowane do PSSE, gdyż kierowano tam tylko rozpoznania chorób zawodowych. Ponadto organ zaznaczył, że zaświadczenie z dn. [...] było przeprowadzane na podstawie art. 229 § 5 kodeksu pracy, z uwagi na narażenie zawodowe na pyły zwłókniające, ukierunkowane na diagnostykę pylicy, stąd sformułowanie - brak podstaw do rozpoznania pylicy płuc. Od badań przeprowadzonych w tym trybie nie przysługuje odwołanie, ani też nie skutkuje ono wydaniem decyzji administracyjnej. Natomiast orzeczenie lekarskie nr [...] z dn. [...] wydane było na podstawie -skierowania na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli - wystawionego przez lek. med. M. T.-K. Otrzymanie przez DWOMP takiego skierowania wymaga przeprowadzenia badań i wydania orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Na koniec organ wskazał, że wynik badania spirometrycznego z dnia [...] FEV1 54,5% nie spełnia kryteriów rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli.

Ponadto w piśmie z dnia [...] D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. - Oddział w W. wyjaśnił, że orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wynikało z braku cech niewydolności oddechowej w badaniu gazometrycznym. Zgodnie z kryteriami rozpoznawania chorób zawodowych wymienionych w załączniku do Rozporządzenia z dnia 18.11.1983 r. w ocenie wydolności układu oddechowego można było skorzystać przy braku badania gazometrycznego z wyniku badania spirometrycznego. Niewydolność wentylacyjną w badaniach spirometrycznych rozpoznawano przy obniżeniu FEV1 poniżej 1200 ml. Nie stwierdzono niewydolności oddechowej w badaniu gazometrycznym, natomiast w badaniu spirometrycznym nie stwierdzono obniżenia FEV1 poniżej 1200 ml (uzyskano wartość 1900 ml co odpowiadało wskaźnikowi 54,50%). Aktualnie, również nie stwierdzono obniżenia FEV1, poniżej 50% co przedstawiono w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego.

W oparciu o powyższe opinie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny

w W. dnia [...] wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u R. P. choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły i gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej były przypadki stwierdzenia na stanowisku pracy przekroczeń odpowiednich normatywów higienicznych.

Z powyższą decyzją skarżący nie zgodził się, zarzucając że schorzenia, które nabył jego zdaniem są spowodowane działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy.

W trybie odwoławczym zainteresowany został skierowany na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który w dacie [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej, uzasadniając podjęte stanowisko tym, iż "u badanego nie stwierdza się trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej (akt. FEVi=74%), co zgodnie z obowiązującymi kryteriami (rozp. RM z dnia 30.07.2002 r.) nie pozwala na uznanie etiologii zawodowej przewlekłego zapalenia oskrzeli.

Odnosząc się do złożonego przez skarżącego odwołania od podjętego kolejnego rozstrzygnięcia w sprawie - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zważył, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 2 ust. 1, § 5 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych orz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz.1115), dwa warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych,

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy.

Odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie dokumentującego przebieg zatrudnienia i warunki środowiska pracy organ II instancji przyznał, iż w przypadku R. P., warunek drugi został spełniony, ponieważ dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż zainteresowany wykonując swoje obowiązki zawodowe był narażony na czynniki szkodliwe przekraczające normatywy higieniczne pochodzące z procesów koksowania węgla oraz destylacji i przeróbki produktów węglopochodnych (zapylenie: pył koksowy i węglowy, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, surowy gaz koksowniczy zawierający w swym składzie: tlenek węgla, tlenki azotu, amoniak, fenole, naftalen, benzen, toluen i inne).

Natomiast odnośnie warunku pierwszego, mimo wykazanego wieloletniego narażenia zawodowego na w/w czynniki szkodliwe - brak jest klinicznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ponieważ placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób były zgodne co do faktu, iż z uwagi na brak medycznego rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego /poz. 05/ (brak całkowitej niewydolności oddechowej potwierdzonej w wielokrotnie wykonywanych badaniach spirometrycznych i gazometrycznych) wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej u zainteresowanego.

W konkluzji swych wywodów Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. analizując wydane przez obie placówki medyczne orzeczenia uznał, iż są obiektywne oraz zgodne, zawierają pełne uzasadnienie, a zatem spełniają wymogi opinii biegłego i w tym świetle nie dopatrzył się względów, z powodu których mógłby zmienić bądź uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Od powołanej decyzji R. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się jej uchylenia, zarzucając

że orzeczenia z 2000 r., które wykazało zaburzenia wentylacji płuc na poziomie 54,50% nie skierowano do PSSE oraz nie poinformowano skarżącego o możliwości złożenia takiego wniosku. Skarżący zarzucił ponadto błędne ustalenia w rozpoznaniu choroby zawodowej w placówkach przeprowadzających badania, w tym wadliwe określenie oznaczenia choroby zawodowej, a także podał, że organ nie uwzględnił zgłaszanych przez niego w trakcie prowadzonego postępowania zastrzeżeń odnoszących się do obowiązku dostarczenia stronie oryginalnego wydruku spirometrycznego. Zdaniem skarżącego organ niezasadnie swoją decyzje oparł wyłącznie na orzeczeniu lekarskim, bowiem orzeczenie takie jest jednym z dowodów, lecz nie jedynym na podstawie którego zostaje wydana decyzja administracyjna.

Dalej skarżący wywodził, że pracując w przemyśle koksowniczym od 16 roku życia, przez okres 36 lat, stracił zdrowie w wyniku działania czynników szkodliwych, które przekraczały w tych czasach wszelkie normy występujące w procesach produkcji koksu.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Zaznaczyła ponadto, że twierdzenia skarżącego dotyczące jego stanu zdrowia oraz zarzuty dotyczące błędnego ustalenia w rozpoznaniu choroby zawodowej nie znajdują potwierdzenia w orzeczeniach lekarskich jednostek uprawnionych do orzekania w sprawie choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach skrótem "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewidziano między innymi możliwość uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego, jednakże tylko wtedy, gdy sąd ten stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też z innym uchybieniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna, lecz z innych przyczyn niż wskazano w skardze.

Zgodnie z § 10 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., na mocy którego podjęto zaskarżoną decyzję, postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem w przedmiotowej sprawie istota problemu sprowadza się do ustalenia momentu wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej i określenia zdarzenia wszczynającego to postępowanie. Jest to o tyle istotne, że od tego ustalenia zależy, przepisy którego z rozporządzeń regulujących postępowanie w sprawie rozpoznania chorób zawodowych będą miały zastosowanie. Przepis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. przyjmuje formalne, a nie materialne kryterium decydujące o zastosowaniu unormowań tego aktu prawnego do postępowania w sprawie choroby zawodowej. Decydujące więc znaczenie ma nie sam fakt powstania czy istnienia choroby uznawanej za zawodową w świetle przepisów poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 ), ale okoliczność wszczęcia pod jego rządami postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej.

Jak wynika z akt sprawy oraz sformułowań skargi, skarżący był poddany w 2000 r., a więc pod rządami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., badaniom przez uprawnioną do orzekania w sprawie chorób zawodowych placówkę medyczną, tj. W. Ośrodek Medycyny Pracy w W. - w kierunku ewentualnego rozpoznania przewlekłego zawodowego nieżytu oskrzeli (ujętego w pozycji 4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 19 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych). Wydano wtedy orzeczenie lekarskie z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania wymienionej choroby. Według stwierdzenia organu II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - postępowanie administracyjne w sprawie nie było wówczas prowadzone i decyzja administracyjna nie została wydana albowiem według przyjętej wówczas praktyki, cyt.:" Wcześniejsze orzeczenia negatywne nie były kierowane do PSSE, gdyż kierowano tam tylko rozpoznania chorób zawodowych. Braki rozpoznań kierowano do PSSE na życzenie pacjenta, który chciał otrzymać decyzję o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej". Skarżący zaś już w toku postępowania (karta 23 akt administracyjnych) zarzucał, że nie poinformowano go o takiej możliwości.

W tym stanie rzeczy należy zatem rozważyć, czy w kontekście brzmienia § 10 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. organy inspekcji sanitarnej obu instancji słusznie przyjęły, że postępowanie administracyjne w sprawie rzeczonej choroby zawodowej u skarżącej nie zostało uprzednio wszczęte na podstawie wcześniej obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z dnia 18 listopada 1983 r.

W tej materii należy wskazać, iż samo brzmienie przytoczonego § 10 jest szerokie i odnosi się do "postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia". Podkreślenia wymaga, iż samo rozróżnienie przez normodawcę postępowania w sprawie "rozpoznania" choroby od jej "stwierdzenia" wskazuje na fakt, iż dotyczy ono zarówno przypadków toczącego się postępowania, w którym występują przesłanki do stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej, jak i w którym zachodzi ku temu brak jakichkolwiek podstaw. Poza tym, takie sformułowanie nie oznacza jedynie zawężenia do postępowania toczącego się bezpośrednio przed organami inspekcji sanitarnej, ale także tej fazy, która je poprzedzała tzn. związanej z ustalaniem przez uprawnione jednostki medycyny pracy stanu zdrowia zainteresowanej osoby oraz wydania orzeczenia lekarskiego w tej mierze. W omawianym zakresie bowiem - odnośnie wszczęcia postępowania w sprawie choroby zawodowej - § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. stanowi:

"1. W razie podejrzenia o chorobę zawodową u pracownika:

1) zakłady społecznej służby zdrowia,

2) lekarze i lekarze stomatolodzy (lekarze dentyści), którzy przy wykonywaniu zawodu poza zakładami społecznej służby zdrowia powzięli podejrzenie o chorobę zawodową,

3) lekarze weterynarii, którzy przy wykonywaniu zawodu stwierdzili u pracownika stykającego się z chorymi zwierzętami objawy mogące nasuwać podejrzenie o chorobę zawodową.

4) zakład pracy zatrudniający tego pracownika

- są obowiązani skierować tego pracownika do zakładu społecznej służby zdrowia właściwego, zgodnie z § 7, do rozpoznawania chorób zawodowych, dołączając do skierowania posiadaną dokumentację lekarską.

2. Podejrzenie o chorobę zawodową może również zgłosić zainteresowany pracownik. Pracownik zgłasza podejrzenie o chorobę zawodową za pośrednictwem zakładu społecznej służby zdrowia sprawującego opiekę profilaktyczną nad zakładem pracy zatrudniającym pracownika.

4. W razie, gdy zgłoszenia podejrzenia o chorobę zawodową dokonały jednostki lub osoby nie będące zakładem pracy zatrudniającym pracownika, o fakcie zgłoszenia oraz skierowania w celu rozpoznania choroby zawodowej należy zawiadomić zakład pracy".

Z cytowanego przepisu wynika, że zgłoszenie przez pracownika w opisanym trybie podejrzenia choroby zawodowej w swej istocie odpowiada żądaniu, o jakim mowa w art. 61 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub - w pozostałych przypadkach - dochodzi do wszczęcia postępowania z urzędu. Postępowanie z urzędu wszczyna się na skutek podjęcia pierwszej czynności w sprawie przez organ. Zgodnie z § 8 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. jednostki organizacyjne, o których mowa w § 7 ust. 1-3, po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanego przesyłają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej wraz z posiadaną niezbędną dokumentacją państwowemu terenowemu lub portowemu inspektorowi sanitarnemu, zwanemu dalej "właściwym inspektorem sanitarnym". Użyty tu tryb imperatywny ("przesyłają") jednoznacznie obligował jednostkę medycyny pracy, która wydała wspomniane orzeczenie lekarskie 6 lipca 2000 r., do przekazania go z urzędu do właściwego miejscowo powiatowego inspektora sanitarnego celem wydania decyzji w sprawie. Przyjęcie, iż przekazywanie przez jednostkę medycyny pracy orzeczeń lekarskich do organu inspekcji sanitarnej odbywa się na wniosek strony nie znajduje oparcia w regulacji § 8 rozporządzenia z 18 listopada 1983 r. i pozostaje z nią w sprzeczności. Nadto wskazany przepis bynajmniej nie ogranicza powinności przekazywania orzeczeń lekarskich jedynie w stosunku do tych, które stwierdzają chorobę zawodową skoro wyraźnie stanowi się w nim o przesyłaniu orzeczeń lekarskich w sprawie choroby zawodowej, a nie wyłącznie o jej stwierdzeniu. Wobec tego bez względu na treść zapadłego orzeczenia lekarskiego, tj. rozpoznającego schorzenie zawodowe tudzież orzekającego o braku podstaw do takiego rozpoznania, należało z mocy prawa wdrożyć dalsze czynności procesowe, to znaczy przekazać sprawę właściwemu inspektowi sanitarnemu do jej rozpatrzenia i zakończenia postępowania w sposób prawem przewidziany, gdyż z analogicznych względów w świetle § 10 ust. 1 tegoż rozporządzenia na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny ma obowiązek wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia. Jednoznaczne brzmienie tejże normy prawnej wobec zawartego w niej sformułowania ("inspektor sanitarny wydaje") nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości.

W konsekwencji zauważyć należy, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. i w ramach tego postępowania nie zostało wydane rozstrzygnięcie, co oznacza, że w sprawie zastosowanie znajduje § 10 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zaś ponowienie przez skarżącego wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej z tytułu przewlekłego zapalenia oskrzeli należy traktować jako czynność procesową strony w toku nadal zawisłej sprawy, w której postępowanie nie zostało jeszcze zakończone.

Powyższe uzasadnia w pełni konstatację, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nieprawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia na rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r., ponieważ wobec wszczęcia postępowania w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., ten właśnie akt prawny powinien stanowić podstawę wydanych orzeczeń. W postępowaniu naruszono zatem przepisy prawa materialnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż obowiązujące obecnie rozporządzenie w sposób bardziej obostrzony w stosunku do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. określa przesłanki, spełnienie których uzasadnia stwierdzenie choroby zawodowej.

W przedstawionym świetle, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. "a" powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie w pkt II znajduje wsparcie w art. 152 p.p.s.a.