Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 393/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
article: art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz–Rajchman (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cichoń Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi: A. G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 kwietnia 2022 r. nr 0112-KDIL3.4012.465.2021.4.AK w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia: I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lutego 2022 r., nr 0112-KDIL3.4012.465.2021.2.AK; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. G. (dalej: skarżąca, strona, wnioskodawczyni) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ podatkowy, organ interpretacyjny) z dnia 7 kwietnia 2022 r., Nr 0112-KDIL3.4012.465.2021.4.AK, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lutego 2022 r. Nr 0112-KDIL3.4012.465.2021.2.AK o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W dniu 19 grudnia 2021 r. skarżąca złożyła do organu interpretującego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji sprzedaży nieruchomości, jak i prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących transakcje sprzedaży nieruchomości opisane we wniosku.

Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynikało, że skarżąca w dniu 29 lipca 2021 r. nabyła w formie aktów notarialnych dwie nieruchomości, z czego jedna z nich stanowiła działkę gruntu zabudowaną budynkiem istniejącej stacji paliw wraz z całą infrastrukturą (Nieruchomość nr 2), druga zaś to działka gruntu będąca wjazdem i wyjazdem z terenu stacji paliw (Nieruchomość nr 1). Do ceny sprzedaży został doliczony podatek VAT według stawki 23%. Sprzedający oświadczyli, że z tytułu dokonania tej czynności są podatnikami podatku od towarów i usług. Wskazana transakcja została udokumentowana dwiema fakturami VAT, tj. fakturą na kwotę uiszczonego zadatku oraz fakturą rozliczeniową wystawioną po zakupie. Strona nie odliczyła podatku VAT wynikającego z faktury zaliczkowej, jak i rozliczeniowej wobec powzięcia wątpliwości co do poprawności opodatkowania przez stronę sprzedającą przedmiotowej transakcji podatkiem VAT. Wątpliwość ta skutkowała zadaniem następujących pytań:

1. Czy faktury VAT opisane w opisie stanu faktycznego tj. 1) faktury dokumentujące: a) sprzedaż Nieruchomości nr 1 (droga dojazdowa), w tym dokumentująca zaliczkę, b) sprzedaż Nieruchomości nr 2 (stacja paliw), w tym dokumentująca zaliczkę, c) refakturę za odpady komunalne, d) refakturę zużycia LPG, e) sprzedaż paliw, f) sprzedaż różnych towarów oraz 2) faktura korygująca do faktury opisanej w pkt 1f pytania stanowią faktury, o których mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, ze zm., dalej: ustawa o VAT)?

2. W przypadku uznania przez organ podatkowy w odpowiedzi na pytanie nr 1, że faktury, o których mowa w pytaniu nr 1 nie stanowią faktur, o których mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT – czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z faktur VAT, o których mowa w pytaniu pierwszym?

Przedstawiając własne stanowisko skarżąca wskazała, że w jej ocenie opisane we wniosku faktury stanowią faktury, o których mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. Zdaniem strony wszystkie transakcje opisane w opisie stanu faktycznego w istocie składają się na jedną transakcję, której przedmiotem jest zorganizowana część przedsiębiorstwa i z tego powodu cena sprzedaży powinna być niższa, gdyż nie powinna być powiększona przez stronę sprzedającą o podatek VAT. W przypadku zaś gdyby organ interpretacyjny uznał, iż opisane faktury VAT nie stanowią faktur, o których mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT skarżąca uważa, iż przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT z wszystkich faktur.

Pismem z dnia 26 stycznia 2022 r. DKIS wezwał skarżącą o przeformułowanie postawionych we wniosku pytań, tak aby dotyczyły one stosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego, z którego wynikać będą prawa i obowiązki wnioskodawczyni na gruncie ustawy o VAT oraz do doprecyzowania opisu sprawy o następujące informacje:

1. Czy z tytułu nabycia/wytworzenia budynku stacji paliw wraz z całą infrastrukturą znajdującego się na działce nr [...], Sprzedającemu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?

2. Kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. budynku w rozumieniu art. 2 ust. 14 ustawy o VAT? Proszę wskazać dzień, miesiąc i rok.

3. Czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem ww. budynku a jego dostawą upłynął okres dłuższy niż 2 lata?

4. Czy w odniesieniu do ww. budynku znajdującego się na działce nr [...] Sprzedający ponosił wydatki na jego ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiące co najmniej 30% ich wartości początkowej?

- jeżeli poniósł wydatki na ulepszenie równe lub wyższe niż 30% wartości początkowej proszę wskazać, czy miało miejsce pierwsze oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części po ich ulepszeniu?

- czy od ww. zajęcia (używania) do momentu dostawy upłynie okres dłuższy niż 2 lata?

- czy od wydatków na ulepszenie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego?

5. Czy w odniesieniu do ww. budynku znajdującego się na działce nr [...] były w ogóle ponoszone wydatki na jego ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiące co najmniej 30% ich wartości początkowej?

- jeżeli były ponoszone wydatki na ulepszenie równe lub wyższe niż 30% wartości początkowej proszę wskazać, czy miało miejsce pierwsze oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części po ich ulepszeniu?

- czy od ww. zajęcia (używania) do momentu dostawy upłynie okres dłuższy niż 2 lata?

- czy od wydatków na ulepszenie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego?

6. Czy na dzień sprzedaży dla działki nr [...] była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu? Jeśli tak, to jakie było jej przeznaczenie wynikające z tego dokumentu?

7. Czy nieruchomości, o których mowa we wniosku, były wykorzystywane przez Sprzedającego wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług?

8. Do jakich czynności ww. budynki będą wykorzystywane przez Panią jako kupującą tj. czy do czynności:

a) opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,

b) zwolnionych z opodatkowania podatkiem od towarów i usług,

c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

9. Czy w świetle informacji wynikających z opisu sprawy, Sprzedający występował w stosunku do sprzedaży Nieruchomości nr 1 jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1-2 ustawy o VAT?

10. Czy Nieruchomość nr 1 była wykorzystywana przez Sprzedającego w działalności gospodarczej?

W odpowiedzi z dnia 2 lutego 2022 r. strona wyjaśniła, że na zadane pytania o numerach od 1 do 7 oraz od 9 do 10 nie jest w stanie udzielić odpowiedzi, gdyż nie posiada stosownych informacji. Odpowiedziała na pytanie nr 8.

Pytania zostały przeformułowane w poniższy sposób:

1. Czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z faktur VAT o których mowa w opisie stanu faktycznego, dokumentujących transakcje sprzedaży Nieruchomości nr 1 oraz sprzedaży Nieruchomości nr 2 opisane w opisie stanu faktycznego?

2. Czy transakcje: sprzedaży Nieruchomości nr 1 oraz sprzedaży Nieruchomości nr 2 (udokumentowane fakturami: a) sprzedaży Nieruchomości nr 1, w tym fakturą zaliczkową, b) sprzedaży Nieruchomości nr 2, w tym fakturą zaliczkową, c) refakturą za odpady komunalne, d) refakturą zużycia LPG, e) fakturą sprzedaży paliw, f) fakturą sprzedaży różnych towarów oraz 2) fakturą korygującą do faktury opisanej w pkt 1f) podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT?

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2022 r. DKIS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Organ uznał, że w sprawie nie można ustalić czy sprzedaż Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 będzie podlegała opodatkowaniu oraz czy będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, a w konsekwencji czy będzie skarżącej przysługiwało prawo do odliczenia z tytułu sprzedaży ww. Nieruchomości w świetle przepisu art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości podnosząc, iż w sprawie nie występują przyczyny umożliwiające pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Rozpoznając zażalenie organ podatkowy wskazał, że kwestia opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży Nieruchomości 1 i 2, nie dotyczy sytuacji prawnopodatkowej skarżącej. Jest ona bowiem nabywcą wymienionych nieruchomości, zaś pytanie oznaczone nr 2 dotyczy sytuacji prawnopodatkowej sprzedającego. Kwestia ta nie dotyczy zatem sfery prawnopodatkowej związanej z działalnością strony, tylko podmiotu, który sprzedał przedmiotowe nieruchomości. Z uwagi jednak na pytanie nr 1, dotyczące prawa skarżącej do odliczenia podatku z tytułu nabycia przedmiotowych strona, w ocenie DKIS, zachowała przymiot podmiotu zainteresowanego również zakresem pytania nr 2. Jednocześnie organ podkreślił, iż brak jest podstaw aby udzielić skarżącej odpowiedzi na pytanie nr 2 pozostawiając bez rozpatrzenia pytanie nr 1. Brak możliwości odpowiedzi na pytanie nr 1 pozbawia stronę statusu podmiotu zainteresowanego w znaczeniu art. 14b § 1 O.p. W kwestii zaś odpowiedzi na to pytanie DKIS stwierdził, iż zasada wynikająca z treści art. 86 ust. 1 ustawy o VAT wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Aby zatem ustalić prawo skarżącej do odliczenia podatku z tytułu nabycia przedmiotowych nieruchomości należało w pierwszej kolejności ustalić, czy sprzedaż tych nieruchomości podlegała opodatkowania, a jeśli tak to czy korzystała ze zwolnienia od podatku. Brak odpowiedzi na zadane przez organ pytania (m. in. w kwestii wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej sprzedającego czy ponoszenia przez niego nakładów na ulepszenie bądź też ustalenie czy doszło do pierwszego zasiedlenia budynku) skutkuje brakiem możliwości ustalenia czy sprzedaż nieruchomości - przy wykluczeniu przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o VAT – korzystała ze zwolnienia od podatku i w konsekwencji wskazania, czy skarżąca ma prawo do odliczenia w związku z nabyciem przedmiotowych nieruchomości.

Strona wniosła na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia, poprzedzającego zaskarżone postanowienie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

a) art. 169 § 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w niniejszej sprawie nie występują przyczyny umożliwiające pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia;

b) art. 14b § 3 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oznacza, że skarżąca winna opisać również te okoliczności, które jej nie dotyczą i odnośnie których nie ma żadnej wiedzy;

c) art. 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i tym samym naruszenie prawa skarżącej do uzyskania interpretacji w sprawie, która dotyczy jej praw i obowiązków podatkowych.

Uzasadniając skargę strona podniosła, iż z całokształtu wniosku wynika wprost, że skarżącej chodziło wyłącznie o pierwszy element przepisu art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, a więc ewentualne opodatkowanie transakcji, która być może nie powinna podlegać opodatkowaniu. Strona nie oczekiwała szerokiej analizy sytuacji, w tym zwłaszcza nie pytała czy transakcja była zwolniona z podatku VAT. Dalej wskazała, iż uznanie przez organ, że opisana we wniosku transakcja nie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 6 ustawy o VAT pozwoliłoby organowi na odpowiedź na oba pytania wniosku bez konieczności uzyskania odpowiedzi na pytania sformułowane w wezwaniu z dnia 26 stycznia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.").

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena, czy organy podatkowe zasadnie pozostawiły bez rozpoznania wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży nieruchomości opisanych w stanie faktycznym wniosku (pytanie nr 2), jak i prawa skarżącej do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia przedmiotowych nieruchomości (pytanie nr 1).

Zdaniem organu, udzielona przez skarżącą odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków wniosku nie pozwala ustalić czy sprzedaż przedmiotowych nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu oraz czy będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, a w konsekwencji czy będzie skarżącej przysługiwało prawo do odliczenia z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości w świetle przepisu art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. DKIS uznał, że wniosek skarżącej jest nadal niepełny, gdyż nie udzieliła ona odpowiedzi na zadane przez organ pytania i w związku z tym brak było możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku, a w konsekwencji wydania oczekiwanej przez skarżącą odpowiedzi na pytanie czy ma ona prawo do odliczenia w związku z nabyciem przedmiotowych nieruchomości. W kwestii pytania oznaczonego numerem 2 DKIS stwierdził, iż brak możliwości odpowiedzi na pytanie nr 1 skutkuje pozbawieniem skarżącej przymiotu podmiotu zainteresowanego również zakresem pytania nr 2.

Według skarżącej, oczekiwała ona jedynie odpowiedzi w zakresie pierwszego elementu przepisu art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, a więc ewentualnego opodatkowania transakcji, która być może nie powinna podlegać opodatkowaniu. Strona nie oczekiwała natomiast szerokiej analizy sytuacji, w tym zwłaszcza nie pytała czy transakcja była zwolniona z podatku VAT, do czego zmierzał organ interpretacyjny.

Zgodnie z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z art. 168 § 1 O.p. wynika, że przez podanie należy rozumieć żądania, wyjaśnienia, ale także odwołania, zażalenia, ponaglenia czy wnioski. Przepis art. 169 § 4 O.p. stanowi natomiast, że organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.

Z regulacji art. 169 § 1 O.p. wynika, że obowiązkiem organu w pierwszej fazie postępowania jest sprawdzenie warunków formalnych każdego pisma strony, wszczynającego dane postępowanie. Jeśli zatem pismo jest obarczone brakami formalnymi, to organ nie można przejść do kolejnego etapu polegającego na merytorycznej ocenie tego pisma. Dopiero bowiem gdy pismo zostało skutecznie złożone, czyli bez braków formalnych, można przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania.

W badanej sprawie skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży nieruchomości oraz prawa do odliczenia podatku z faktur dokumentujących przedmiotową transakcję. W rozpoznawanej sprawie DKIS słusznie uznał, iż złożony przez podatniczkę wniosek był niepełny gdyż jego treść nie pozwalała na ustalenie czy sprzedaż nieruchomości korzystała ze zwolnienia od podatku i w konsekwencji niemożliwym było udzielenie odpowiedzi na pytanie o prawo do odliczenia w związku z nabyciem wskazanych we wniosku nieruchomości. Po przeformułowaniu na wezwanie organu zadanych pytań pierwsze z nich zostało zredagowane w następujący sposób: Czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z faktur VAT o których mowa w opisie stanu faktycznego, dokumentujących transakcje sprzedaży Nieruchomości nr 1 oraz sprzedaży Nieruchomości nr 2 opisane w opisie stanu faktycznego? Słusznie uznał DKIS, iż z treści art. 86 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia dokonuje podatnik tego podatku oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Nie jest zatem możliwe obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami wykorzystywanymi do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Tym samym, aby odpowiedzieć na pytanie zadane przez stronę o prawo do odliczenia podatku VAT należało w pierwszej kolejności ustalić czy sprzedaż nieruchomości podlegała opodatkowaniu a jeżeli tak, to czy korzystała ze zwolnienia od podatku. Dopiero bowiem powyższe ustalenia umożliwiały udzielenie pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na pytanie skarżącej oznaczone numerem 1. Z tych też względów – kierując się treścią zadanego przez skarżącą pytania – zasadnie organ wystąpił do strony o uzupełnienie wniosku o informacje niezbędne do oceny ewentualnego zwolnienia sprzedaży nieruchomości z podatku VAT. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 2 lutego 2022 r. podała, że na większość z zadanych przez organ pytań nie jest w stanie udzielić odpowiedzi. W ocenie Sądu wobec braku odpowiedzi na wezwanie organu i uzupełnienia wniosku o żądane przez ten organ informacje zasadnie pozostawiono bez rozpoznania wniosek strony w zakresie pytania oznaczonego numerem 1. Udzielenie bowiem odpowiedzi na zadane przez organ pytania w wezwaniu z dnia 26 stycznia 2022 r. było niezbędne do oceny czy skarżącej przysługiwało zwolnienie z podatku VAT a w konsekwencji na wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania dotyczącego prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących transakcje sprzedaży nieruchomości opisanych we wniosku. Wbrew bowiem temu co twierdzi strona w skardze zadane przez nią pytanie nr 1 nie dotyczyło jedynie pierwszego elementu przepisu art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, lecz prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących przedmiotowe transakcje.

Nie podzielił Sąd natomiast stanowiska DKIS odnośnie pozostawienia bez rozpoznania wniosku w zakresie pytania numer 2, które organ ocenił jako nierozerwalnie związane z pytaniem pierwszym. W tej kwestii uznano, iż pozostawienie bez rozpoznania pytania pierwszego wniosku skutkuje utratą przez skarżącą przymiotu podmiotu zainteresowanego również w zakresie pytania numer 2, zaś samodzielną legitymację w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży nieruchomości posiada jedynie podmiot, który dokonał zbycia tej nieruchomości. Oceny tej Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił uznając, iż skoro osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być osoba u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny mogący powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego to gruncie podatku VAT jest to zarówno podmiot wystawiający fakturę VAT, jak i jego kontrahent. Zarówno pierwsze, jak i drugie pytanie wniosku odnosiło się do sytuacji prawnopodatkowej skarżącej i w związku z tym każde z tych pytań mogło być przedmiotem odrębnego wniosku.

Wielokrotnie w judykaturze wskazywano, że osoba zainteresowana w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2015 r., I FSK 533/15 oraz z dnia 9 grudnia 2014 r., II FSK 1137/13, CBOSA). Jednocześnie trzeba podkreślić, że jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego (jako zasadnicza podstawa wniosku interpretacyjnego) stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową, będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b § 1 O.p. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., II FSK 923/09, CBOSA).

W judykaturze rozważano już również zagadnienia dotyczące legitymacji kontrahenta podmiotu wystawiającego fakturę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 stycznia 2013 r., I FSK 1572/12, PiP 2013, nr 23, s. 3 uznał, że konstrukcja podatku od wartości dodanej sprawia, że podatnik może występować z pytaniami do organu także o sytuację prawnopodatkową kontrahenta, wystawiającego mu faktury z wyszczególnionym podatkiem naliczonym. W uzasadnieniu jednak podkreślono, że jedynie w sytuacji, gdyby wnioskodawca nie wykazał związku przedstawionego stanu faktycznego z jego ewentualną odpowiedzialnością podatkową można by przyjąć, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony, nie będący zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w wyroku z 15 lipca 2014 r., I FSK 1204/13, CBOSA uznając, że krąg uprawnionych do wnioskowania o interpretacje podatkowe obejmuje nie tylko sprzedawcę wystawiającego fakturę, ale też nabywcę, który może odliczyć wykazany na niej VAT.

W tym miejscu należy podkreślić, że skarżąca zwracała się o udzielenie interpretacji w zakresie opodatkowania nabywanych nieruchomości. Skarżąca już na etapie postępowania przez organem podatkowym wskazywała, że wobec powzięcia wątpliwości co do poprawności opodatkowania przez stronę sprzedającą omawianej transakcji podatkiem VAT wstrzymała się z odliczeniem tego podatku do czasu otrzymania interpretacji podatkowej w tym zakresie. Zasadniczym powodem do wystąpienia ze spornym wnioskiem była zatem wątpliwość odnośnie tego czy przedmiotowa transakcja sprzedaży nieruchomości powinna ze względu na swój charakter (w ocenie strony jest to sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa) podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Odpowiedź na to pytanie wywiera skutek w sytuacji prawnopodatkowej skarżącej, gdyż w przypadku gdy transakcja, co do której skarżąca powzięła skutkującą złożeniem wniosku wątpliwość, nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT nie byłaby ona uprawniona do odliczenia podatku VAT wynikającego z błędnie wystawionej faktury. Skoro bowiem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT wiąże prawo do odliczenia podatku naliczonego przez nabywcę z powstaniem obowiązku podatkowego u wystawcy faktury, odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej dostawę, w stosunku do której nie powstał obowiązek podatkowy u dostawcy, spowoduje zawyżenie podatku naliczonego i w konsekwencji może spowodować odpowiedzialność karnoskarbową za zaniżenie podatku lub zawyżenie kwoty do zwrotu. Okoliczność ta wskazuje, iż skarżąca była zainteresowana w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Skoro strona była zainteresowana uzyskaniem interpretacji indywidualnej w zakresie tego czy opisane we wniosku transakcje sprzedaży podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT to bez znaczenia pozostaje fakt braku możliwości odpowiedzi na drugie z zadanych przez nią pytań z uwagi na nieuzupełnienie wniosku w tym zakresie. Co więcej, skoro skarżąca była co do zasady zainteresowana wystąpieniem z pytaniem odnośnie prawa do odliczenia podatku z przedmiotowych faktur VAT (czego DKIS nie kwestionuje), to tym bardziej jest zainteresowana w tym aby uzyskać odpowiedź na pytanie czy wywołująca jej wątpliwości transakcja podlegała w ogóle opodatkowaniu podatkiem VAT.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ zobowiązany będzie do przyjęcia, że skarżąca jest osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. do złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w kwestii podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT opisanych we wniosku transakcji sprzedaży nieruchomości.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w pkt II sentencji wyroku.