Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 482/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. K. i Z. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2004r. nr [...]. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. K. i Z. K. solidarnie 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją dnia [...] 2003 r. nr [...], znak [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] 2003 r. Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z infrastrukturą towarzyszącą (przyłącz kanalizacyjny) na działkach nr. ewid. 9527/9, 9526/14 położonych w S. W uzasadnieniu decyzji Starosta S. ustalił, że inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji Burmistrza Miasta S. nr [...] z dnia [...] 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedkładając projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, dokument stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzgodnienia, w tym z : Powiatowym Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowych w S., z Zarządem Dróg Wojewódzkich w K., z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w S. oraz z rzeczoznawcami do spraw: zabezpieczeń przeciwpożarowych, bezpieczeństwa i higieny pracy. W toku postępowania inwestor stosownie do treści postanowienia uzupełnił wniosek m. in o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekty branżowe przebudowywanych sieci zewnętrznych, analizę zacieniania sąsiedniego budynku mieszkalnego, sprawdzenie projektu budowlanego w części architektonicznej. Organ stwierdził, że przedstawione rozwiązania projektowe w części planu zagospodarowania nie zawierają pełnej informacji na temat sposobu dojazdu do działki objętej pozwoleniem na budowę tak jak plan zagospodarowania w części graficznej definiuje obszar opracowania z oznaczeniami literowymi, przy oświadczeniu co do dysponowania działką nr. ewid. 9526/14, która jest objęta częściowo w/w obszarem. Przyjęto, że zjazd na działkę ogranicza się do miejsca wskazanego strzałką przy istniejącej drodze dojazdowej. Organ stwierdził, że inwestycja zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta S. ma miejsce w jednostce strukturalnej 2 AUCI- tereny w obrębie centrum usługowego . Nadto stwierdzono, że decyzja bazuje głównie na decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz projekcie budowlanym sporządzonym przez osoby posiadające stosowne uprawnienia.

Od decyzji Starosty S. odwołali się A. K., Z. K., M. K. i A. K., oraz J. Ś. i S. Ś. A. i Z. K. oraz M. i A. K. zarzucili, że projektowany budynek posiada za dużą powierzchnię zabudowy oraz kubaturę, w stosunku do wielkości działki wynoszącej 5,5 ara. Budynek stanowiący ich współwłasność posiada dwa lokale mieszkalne na piętrze, na parterze prowadzi działalność lecznica dla zwierząt, oraz biuro hurtowni spożywczej. Zrealizowanie planowanego budynku spowoduje, że istniejące w ich budynku lokale zostaną pozbawione światła dziennego. Zarzucili, że planowana odległość między budynkiem ich i planowanym jest za mała i powinna wynosić 1,5 wysokości budynku. Zakwestionowali obliczenia kąta padania światła zarzucając, że w rzeczywistości projektowany budynek spowoduje zacienienie budynku stanowiącego ich własność. Zakwestionowali kształt budynku, odbiegający od istniejącej na terenie miasta architektury. Zarzucili, że istniejąca droga dojazdowa do ich nieruchomości ma pełnić jednocześnie rolę drogi dojazdowej do

działki inwestora w trakcie budowy, co znacznie utrudni korzystanie z tej drogi przez odwołujących się oraz klientów lecznicy dla zwierząt. Wskazali , że w projekcie brak wytyczonych miejsc parkingowych, oraz miejsc dla samochodów mających dowozić towary do projektowanego budynku. Wskazali także, że budynek został zaprojektowany z naruszeniem ich interesów, oraz naruszeniem przepisów prawa budowlanego. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

J. Ś. i S. Ś. również zarzucili dysproporcję między wielkością działki nr 9527/9 ( ok. 500 m2) a wielkością planowanego budynku, stwierdzając, że po jego zrealizowaniu pomieszczenia mieszkalne i użytkowe budynku, który zajmują staną się pomieszczeniami nieużytkowymi. Zarzucili, że niezgodna z prawem jest ośmiometrowa odległość między budynkiem ich, a budynkiem planowanym, winna ona stanowić 1,5 wysokości budynku. Zakwestionowali rysunek zawierający opracowanie kąta padania promieni słonecznych. Podobnie jak poprzedni odwołujący zakwestionowali kształt bryły projektowanego budynku w odniesieniu do istniejącej zabudowy miasta. Zarzucili niewyjaśnienie kwestii należytego dojazdu do projektowanego budynku zarówno w trakcie budowy jak i po zrealizowaniu inwestycji przy istniejącym już natężeniu ruchu, także uwagi na istniejące w budynku firmy prowadzące działalność usługową. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego polecił uzupełnienie przedłożonego projektu oraz akt postępowania w zakresie wskazanym w piśmie z dnia [...] 2003 r. skierowanym do Starosty S.

Decyzją z dnia [...] 2004 r. znak [...] Wojewoda M. po rozpoznaniu odwołań utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda stwierdził, że inwestor uzupełnił w niezbędnym zakresie rysunek projektu zagospodarowania oraz projekt architektoniczno-budowlany , co pozwoliło organowi na podjęcie przeświadczenia, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Ustosunkowując się kolejno do tych zarzutów organ stwierdził, że w związku z wysokością projektowanego budynku od strony budynku mieszkalnego odwołujących się, która wynosi 6 m , oraz odległością 9 m między tym budynkiem a budynkiem projektowanym, mając na uwadze treść przytoczonego w uzasadnieniu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, warunek przewidziany w tym przepisie dotyczący oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi musi być spełniony. Warunki wynikające z decyzji wzizt, dotyczące kształtu i parametrów projektowanego budynku nie zostały przekroczone. Za nieuzasadniony uznał organ zarzut odwołujących dotyczący prawa korzystania z drogi dojazdowej do projektowanego budynku, która to droga stanowi współwłasność inwestora i odwołujących. Organ uznał, że brak jest przesłanek do rozszerzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na sprawę dojazdu nie objętego decyzją o wzizt, projektem budowlanym ani wnioskiem o pozwolenie na budowę. Jeżeli zamierzenie inwestora nie wiąże się budową czy urządzeniem nowego dojazdu do działek ani z urządzeniem zjazdu na istniejącą drogę, to brak podstaw faktycznych i prawnych do żądania wykazania przez inwestora prawa do dysponowania tą drogą, wszystkie spory wynikłe na tle korzystania z istniejących dróg, czy ciągów pieszo – jezdnych rozpoznawane są w innym trybie, a przepisy prawa budowlanego nie uzależniają udzielenia pozwolenia na budowę od sposobu zakończenia tych sporów. Za nieprawdziwy uznał organ zarzut dotyczący braku miejsc parkingowych –miejsca te zostały zaprojektowane w północno-wschodnim narożniku działki nr 9527/9. Projektowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich chronionych art. 5 prawa budowlanego. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany spełnia wymagania podane w art. 34 ust. 1, 2 i 3 pr. bud., sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o wzizt, przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień , pozwoleń i sprawdzeń, oraz wykonanie projektu przez osobę uprawnioną. – art. 35 pr. bud., zatem orzeczono jak na wstępie.

Decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2004 r. znak [...] zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. K., Z. K., M. K. i A. K. Skarżący nie wskazując na naruszenie konkretnych przepisów prawa wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.

W szczególności zarzucili przyjęcie fałszywych przesłanek do wyjaśnienia kwestii przesłaniania budynku stanowiącego ich własność-organ ustalił, że wysokość projektowanego budynku wynosi 6 m, podczas, gdy w rzeczywistości wynosi ona ok. 8,70 m. Ponadto, skoro budynek ich jest budynkiem wielorodzinnym, odległość projektowanego budynku od istniejącego powinna wynosić 20 metrów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymują stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] 2004 r. skargi M. K. i A. K. zostały odrzucone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 e zm.), w skrócie ppsa. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi – art. 134 ustawy.

Skargę należało uwzględnić .

Treść art. 32 ust. 4 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji była następująca :

"Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei przepis art. 35 prawa budowlanego stanowił, że:

1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza :

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b)wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie- a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu –przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane,

2. (uchylono)(ustawą dnia 27.03.2003 r.)

3.W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada

postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości , określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę .

4. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Sprawdzenie o jakim mowa w art. 35 prawa budowlanego dotyczyć może zarówno tego, czy po dacie wydania decyzji, przewidzianej w art. 47 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie zaszły zmiany w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jaki tego, czy planowana inwestycja jest zgodna z nie zmienionym od daty wydania decyzji o wzizt planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby w trakcie realizacji obowiązku z art. 35 ust. 1 pkt. 1a i b prawa budowlanego organ ustalił, że zachodzi niezgodność pomiędzy decyzją o wzizt, a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powinien zainicjować wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzeni nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia zawiesić postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Organ nie może jedynie odmówić wydania pozwolenia na budowę w razie dostrzeżenia takiej sprzeczności, gdyż jest związany ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedłożonych aktach postępowania administracyjnego brak kopii wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym projektowana jest inwestycja , nie można zatem stwierdzić, czy i na jakiej podstawie organ wydający pozwolenie na budowę dokonał sprawdzenia, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt.1) lit. a) prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w tym przedmiocie jedynie stwierdzenie, że sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast decyzja organu I instancji ustala jedynie, że "inwestycja ma miejsce w jednostce strukturalnej 2 AUCI- tereny w obrębie centrum usługowego". Obydwie decyzje nie zawierają jakichkolwiek ustaleń, z których wynikałoby, że organ zrealizował obowiązek wynikający z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a). Sprawdzenie, o jakim mowa w tym przepisie nie może ograniczać się do ogólnikowego stwierdzenia o zgodności projektowanego zamierzenia z planem. W tym stanie rzeczy uznać należy, że organ naruszył przepis art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a pr. bud. Uchybienie powyższe stanowi także naruszenie art. 107 § 3 kpa. W toku postępowania odwoławczego odwołujący podnosili kwestię formy projektowanego budynku w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Ponieważ decyzja o wzizt nie zawiera żadnych warunków dotyczących formy bryły budynku i formy dachu, (dotyczą jedynie powierzchni, kubatury i ilości kondygnacji) organ zobowiązany był do wyjaśnienia podniesionych przez odwołujących zarzutów i to w sposób nie pozostawiający wątpliwości, biorąc pod uwag treść zapisów planu jeżeli chodzi o formę bryły budynku i dachu - jeżeli takie w planie istnieją.

Zaskarżona decyzja nie zawiera w tym przedmiocie żadnych ustaleń. Nieuprawnione jest także stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że o kształcie bryły budynku decydują warunki decyzji o wzit, gdyż-jak wskazano wyżej - decyzja ta żadnych warunków odnośnie kształtu bryły nie zawiera. Stwierdzenie to stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1) lit.b) pr. bud. Nadto załączona do akt administracyjnych decyzja o wzizt zawiera wykreślony ołówkiem fragment zawierający pkt. 3 "Warunki w zakresie infrastruktury technicznej". Nie wiadomo, kto dokonał tego wykreślenia i co ma ono oznaczać, decyzja nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń, czy wyjaśnień.

Zgodnie z treścią art. 34 pr. bud. zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Stosownie do przepisów rozporządzenia wykonawczego do prawa budowlanego – rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 .07. 2003 r. (D.U. nr 120, poz. 133) projekt zagospodarowania działki powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z zastrzeżeniem a§ 10. Część opisowa powinna zawierać m. in. zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak powierzchnia zabudowy projektowanych i adaptowanych obiektów budowlanych, powierzchnia dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni oraz innych części terenu niezbędnych do sprawdzenia zgodności ustaleniami miejscowego planu z.p. lub decyzją o wzizt, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - § 8 ust. 2 pkt. 4. Przedłożony projekt nie spełnia powyższego warunku. Opis do projektu zagospodarowania terenu nie zawiera w ogóle zestawienia powierzchni wskazanych w § 8 ust. 2 pkt. 4. Nie zawiera także –poza ogólnikowym stwierdzeniem "dojazd do budynku po stronie zachodniej parcel" wyraźnego i konkretnego opisu wjazdu na teren objęty inwestycją. Nie zawiera opisu układu komunikacyjnego, co biorąc pod uwagę umiejscowienie projektowanych dwóch miejsc parkingowych w północno-wschodnim narożniku działki powoduje niemożność sprawdzenia funkcjonowania tego układu po zrealizowaniu inwestycji, co przy założeniu, że projekt dotyczy budowy budynku użyteczności publicznej ma znaczenie istotne. Co prawda w części rysunkowej , na projekcie zagospodarowania działki widnieją naniesione: powierzchnia działki, powierzchnia zabudowy, kubatura budynku, dojazd, powierzchnia utwardzona, chodniki - łącznie, jednak informacje te są niepełne i nie odpowiadające wymogom § 8 ust. 2 pkt. 4, bowiem zgodnie tym przepisem powinna być podana powierzchnia poszczególnych części zagospodarowania działki, nadto brak tej informacji w części opisowej. Część opisowa nie zawiera żadnych danych dotyczących przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego. Część rysunkowa projektu zagospodarowania działki winna określać m. in. dane, o których mowa w § 8 ust. 3 pkt. 2 , pkt. 4 . Stwierdza się, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki nie zawiera układu istniejących obiektów budowlanych- jak wynika z części opisowej "przy chodniku przy ul. [...] znajdują się dwa kioski przeznaczone do likwidacji, nie zawiera układu komunikacji wewnętrznej przedstawionego w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, określającego położenie dróg wewnętrznych, chodników i parkingu, ukształtowania zieleni z oznaczeniem zadrzewienia podlegającego likwidacji - z części opisowej projektu zagospodarowania działki wynika, że przewidziano cztery drzewa do likwidacji.

Projekt architektoniczno-budowlany powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową- § 11 rozporządzenia. Opis techniczny, o którym mowa w § 11 powinien określać m. in. kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość i długość. W przedłożonym opisie brak danych na temat wysokości i długości obiektu, przy czym fakt ten był przedmiotem zarzutów odwołania. Opis techniczny powinien także zawierać opis formy architektonicznej budynku i jego funkcji, sposobu dostosowania do krajobrazu i otaczającej zabudowy, oraz sposób spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 prawa budowlanego. Opis techniczny danych takich nie zawiera. Nie spełnia on także wymogów określonych w § 11 ust. 2 pkt. 3 i pkt. 4 , nie zawiera bowiem wszystkich określonych tam informacji, nie zawiera opisu sposobu zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu prze osoby niepełnosprawne.

Część rysunkowa projektu powinna przedstawiać zgodnie z treścią § 12 rozporządzenia elewacje w liczbie wystarczającej do wyjaśnienia formy architektonicznej obiektu budowlanego oraz jego wyglądu zewnętrznego ze wszystkich widocznych stron, z określeniem graficznym lub opisowym na rysunku, wykończeniowych materiałów budowlanych i kolorystyki elewacji. Przedłożony projekt w części rysunkowej warunków powyższych nie spełnia - wbrew twierdzeniu zawartemu w części opisowej , na rzutach elewacji informacji tych brak, natomiast na rysunkach przekrojów są one podane w sposób mało czytelny, niepełny i niewystarczający, a także bez wskazania kolorystyki elewacji.

Przedłożony projekt w części rysunkowej nie spełnia wymogów określonych w § 12 ust. 1 pkt. 3 -5, oraz ust. 2 rozporządzenia. Poza projektem technicznym podłączenia wodno-kanalizacyjnego nie zawiera innych projektów branżowych, względnie co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów instalacji przewidzianych w projekcie.- CO., elektrycznej i odgromowej. Brak zatem przedstawienia elementów, o których mowa w powyższym przepisie, co czyni projekt niekompletnym i mało czytelnym. Rysunki części konstrukcyjnej projektu nie zawierają metryk projektu , co jest naruszeniem § 4 rozporządzenia.

Przedłożony projekt nie uwzględnia okoliczności, że projektowany budynek jest budynkiem użyteczności publicznej, co skutkuje koniecznością zachowania wymogów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać tego rodzaju budynki.

Dotyczy to w szczególności wymogów określonych w § 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12.04. 2002 r., w zakresie dojść i dojazdów do budynków użyteczności publicznej. Nie spełnia także warunków określonych w § 18 oraz § 21 tego rozporządzenia dotyczących wszystkich projektowanych budynków. Przepisy te wymagają przy zagospodarowaniu działki budowlanej urządzenia miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo stosownie do przeznaczenia i zagospodarowania działki, z uwzględnieniem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, oraz z uwzględnieniem wymiarów tych miejsc. W części opisowej zawarta jest informacja o dwóch miejscach postojowych w narożniku działki, co zdaniem sądu nie zapewnia liczby miejsc postojowych stosownie do handlowo-usługowego przeznaczenia obiektu. Z uwagi na charakter projektowanego budynku dojazd i dojście powinny uwzględniać wymogi określone w § 14 i § 15 rozporządzenia. Brak także jakichkolwiek informacji na temat miejsca i sposobu gromadzenia odpadów stałych, zgodnie z § 22 rozporządzenia .

Zaskarżona decyzja zawiera ustalenie, że projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. W aktach administracyjnych brak dokumentów potwierdzających powyższą okoliczność, stosownie do treści art. 12 prawa budowlanego.

Odnosząc się natomiast do treści skargi stwierdzić należy, że organ nie wyjaśnił, czy budynek stanowiący współwłasność skarżących jest budynkiem wielorodzinnym. Zgodnie bowiem z treścią § 3 pkt. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 12.04.2002 r. budynkiem wielorodzinnym jest budynek przeznaczony na mieszkania, zawierający dwa lub więcej mieszkań. Fakt ten został przez organy rozpatrujące sprawę niezbadany i pominięty, pomimo zarzutów odwołania. Organy prowadzące postępowanie winny wyjaśnić znaczenie tego faktu w odniesieniu do przepisów rozporządzenia dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, w szczególności § 13 ust. 3 rozporządzenia. Okoliczność powyższa stanowiła jeden z zarzutów odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej.

W tym zakresie zaskarżona decyzja narusza więc art. 7 kpa , oraz art. 107 § 3 kpa.

Prawidłowe są natomiast ustalenia organu co do samej okoliczności możliwości korzystania z drogi dojazdowej i sąd podziela je w całości. Nie uchybia to jednak stwierdzonym wyżej naruszeniom w zakresie dotyczącym samego projektu budowlanego w związku z przepisami rozporządzeń w sprawie zakresu formy projektu, oraz warunków określonych w rozporządzeniu z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych.

Biorąc pod uwagę powyższe uchybienia stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 34 i art. 35 prawa budowlanego, oraz art. 7 i 107 § 3 kpa, a naruszenie przepisów procesowych miało wpływ na wynik postępowania. Ponownie rozpatrując wniosek inwestora organ winien wykonać czynności określone w przepisach prawa budowlanego w sposób powalający uniknąć wskazanych naruszeń, biorąc pod uwagę w szczególności charakter projektowanej inwestycji jako budynku użyteczności publicznej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ustawy sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy.