Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 14/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi E.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne 2. zasądzić na rzecz E.W. od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi E.W na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009r. sygn akt IV SAB/Po 18/09 nakazał organowi zakończyć postępowanie w sprawie budowy dwóch zjazdów łączących ul. M. w L. z działką nr [...] oraz budowy ogrodzenia, wydając akt w stosownej formie w terminie 30 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż organ administracyjny nie rozpoznając wniosku skarżącej z dnia 03.11.2008r. w sposób oczywisty naruszył art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa), zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

E.W. reprezentowana przez radcę prawnego G.W. pismem z dnia 29.01.2010r. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2009r. sygn. akt IV SAB/Po 18/09 w części dotyczącej zakończenia postępowania w spawie zjazdu I.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odpowiadając na skargę wyjaśnił, że w związku z żądaniem E.W. z dnia 03.11.2008r. prowadził trzy odrębne postępowania w tym w sprawie budowy zjazdu łączącego ul. M. w L. z dz. nr [...] od strony dz. nr [...] należącej do E.W., która jest nadal w toku. Organ administracyjny opisując przebieg w/w sprawy i przeprowadzone w ramach tego postępowania czynności wyjaśniające wskazał na fakt zawiadamiania strony pismami z dnia 28.09.2009r. i 25.11.2009r. o zwłoce w załatwieniu sprawy i wyznaczeniu nowych terminów (odpowiednio 30.11.2009r. i 30.03.2010r.). Mając powyższe na uwadze organ administracyjny stwierdził, że w jego ocenie nie ma mowy o bezczynności, gdyż z uwagi na prowadzenie postępowania wyjaśniającego (zeznania świadków, wyjaśnienia stron i dowód z oględzin) kilkakrotnie przedłużano terminy załatwienia sprawy. Wskazano przy tym na art. 7 kpa zawierający zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny zgody z rzeczywistością. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ administracyjny stwierdził, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa, rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 §1 kpa), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w K. uznał, iż wyznaczony przez Sąd 30 dniowy termin na załatwienie sprawy okazał się zbyt krótki i praktycznie niemożliwy, aby przedmiotowe sprawy załatwić zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności z przepisami kpa. W związku z powyższym organ administracyjny wniósł o odrzucenie skargi.

W trakcie postępowania sądwowoadministracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. poinformował, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności wybudowania "zjazdu I" łączącego ul. M. w L. z dz. nr [...] od strony dz. nr [...].

Wydanie przez właściwy organ decyzji umarzającej postępowanie administracyjne, oznacza, iż organ ten przestał tkwić w bezczynności, co czyni bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, gdyż nie można zastosować rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) - zob. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika wynoszące 720 zł. (3 x stawka minimalna), opłatę sądową w wysokości 100 zł. oraz koszty udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej 17 zł. stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 201 §1 ppsa w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 §3 ppsa, skarżącemu przysługuje zwrot kosztów. W świetle powyższego oczywistym jest zasadność przyznania skarżącej zwrotu kosztów obejmujących wpis od skargi na bezczynność 100 zł. oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Odnosząc się do wniosku dotyczącego zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika, stwierdzić należy, że zasady ustalania wysokości zwrotu niezbędnych kosztów postępowania uregulowane są w art. 205 ppsa, który w § 2 przewiduje, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści art. 205 § 3 ppsa zawierającego delegację do stosowania odrębnych przepisów w zakresie ustalania wysokości przysługujących należności stronie, do określania stawek opłat za czynności radców prawnych reprezentujących stronę stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej rozporządzenie). Zgodnie z treścią § 2 cytowanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 4, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nakład pracy radcy prawnego jak i rodzaj oraz stopień zawiłości sprawy nie uzasadniają w ocenie Sądu przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne określone w §14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia. Udział pełnomocnika w całym postępowaniu ograniczał się bowiem do korespondencji z Sądem i złożenia skargi. Określenie przez organ sprawy administracyjnej dotyczącej budowy zjazdu ako skomplikowanej nie oznacza, iż przedmiotowa sprawa sadowoadministracyjna dotycząca bezczynności organu ma taki wymiar dla profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. Powyższe w ocenie Sądu nie uzasadnia przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej od minimalnej.

Sąd działając na podstawie art. 201 §1 ppsa orzekł więc jak pkt 2 sentencji postanowienia.

MZ