Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1739/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 6 i ust. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 pkt a, par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] maja 2008 r,; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz F. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca

2008 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 oraz art. 144

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz w zw. z § 3 pkt 1 lit. c i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

Nr 50, poz. 449) oraz w związku z art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez F. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] maja 2008 r. postanowiono utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Ustalono, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. F. (dalej także F., skarżącą, strona skarżąca) zażądała wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki N. nr rej. [...], w wysokości określonej w załączonej fakturze, opiewającej na 28.313,76 zł – na parkingu depozytowym skarżącej w okresie od 22 lipca 2001 r. do 26 marca 2008 r.

We wniosku F. wskazała, że zapłata ww. kwoty obejmuje okresy przechowywania wskazanego pojazdu od dnia następnego po upływie 6 miesięcy liczony od dnia jego usunięcia z drogi.

Wyżej wskazany stan potwierdza pismo Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji z dnia [...] lutego 2008 r. Wynika z niego, że na terenie parkingu przy ulicy S. [...] w W. od dnia 22 stycznia 2001 r. przechowywany był samochód marki [...] o nr rej. [...] zabezpieczony dla właściciela z polecenia Wydziału Ruchu Drogowego KP na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 10 ppkt "b" ówcześnie obowiązującej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wydział nadmienił, że zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Finansów pojazd usunięty z drogi przed dniem 1 stycznia 2002 r. i nieodebrany przez osobę uprawnioną z dniem 1 lipca 2002 r. z mocy prawa zostaje uznany za rzecz niczyją. Zastosowanie ma wówczas przepis art. 181 Kodeksu cywilnego, zaś podmiotem obejmującym pojazd w posiadanie samoistne jest podmiot reprezentujący Skarb Państwa. W związku z tym, z uwagi na miejsce przechowywania samochodu, właściwym do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego przedmiotowego pojazdu jest Urząd Skarbowy [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] dnia [...] maja 2008 r. wydał postanowienie

o nr [...], którym przyznał wynagrodzenie F. za dozór samochodu N. za okres od 29 lutego 2008 r. do 26 marca 2008 r. w kwocie 494,10 zł, w pozostałej części odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ egzekucyjny (likwidacyjny) przyznaje na żądanie dozorcy wynagrodzenie za dozór w myśl art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ likwidacyjny zobowiązany jest do pokrywania wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Natomiast koszty przechowywania ruchomości do czasu przekazania akt pozwalających na dokonanie likwidacji w trybie przepisów wymienionej ustawy winny obciążać organy decydujące o przechowywaniu tych ruchomości.

F. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie go

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wyrażone w postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r. jest błędne

w świetle stanu prawnego regulującego tę kwestię.

F. jako dozorcy przedmiotowego samochodu należy się zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór za okres, w którym terminem początkowym ponoszenia spornych kosztów parkowania przez Skarb Państwa jest moment, w którym upłynął 6 – cio miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu przez właściwe służby publiczne.

Strona uznała, że bez znaczenia jest data otrzymania przez Urząd Skarbowy dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego lub brak należytego współdziałania w tego rodzaju sprawach między podmiotami wskazanymi

w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów.

Wskazała, że bez znaczenia jest brak jakiegokolwiek współdziałania w tego rodzaju sprawach pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Skarbu Państwa.

Według Dyrektora Izby Skarbowej w [...] ze względu na to, iż ustawa

z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie regulują kwestii finansowania wydatków związanych z likwidacją pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa, jak również na fakt, że powyższa problematyka nie została uregulowana także

w przepisach obowiązujących uprzednio, w niniejszej sprawie do kosztów likwidacyjnych zastosowanie będą miały zasady pokrywania wydatków określone w ustawie z dnia

30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.). Urząd Skarbowy, wykonujący funkcje organu likwidacyjnego, jako jednostka budżetowa, na podstawie art. 20 ww. ustawy pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa, a pobrane dochody odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa. Stąd też wydatki związane z likwidacją pojazdów, które przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, winny być pokrywane z budżetu urzędu, który zleca dokonanie stosownych czynności (np. parkowanie, holowanie pojazdu).

Uznano, że w przedmiotowej sprawie skarżący błędnie dokonał wykładni przepisu zawartego w art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 130a prawa o ruchu drogowym wskazując, iż Skarb Państwa (czyli reprezentujące go urzędy skarbowe) winien ponosić koszty dozoru od momentu, w którym stał się właścicielem pojazdu.

W niniejszym przypadku organem likwidacyjnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego. Działając w oparciu o art. 181 K.c., zdaniem organu, Skarb Państwa objął powyższy pojazd w samoistne posiadanie, a więc nie było konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Zatem w niniejszej sprawie należało kierować się zasadą, zgodnie z którą organ likwidacyjny jest właściwy do wypłaty wynagrodzenia za dozór ww. samochodu osobowego, od momentu otrzymania dokumentów umożliwiających przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego, tj. od dnia 29 lutego 2008 r. (moment wpływu dokumentów do urzędu skarbowego) do momentu odebrania pojazdu

z parkingu, tj. 26 marca 2008 r. Stanowisko organu egzekucyjnego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, w którym przyznano stronie wynagrodzenie tylko co do części wnioskowanego okresu jest prawidłowe. Organ likwidacyjny jest bowiem obowiązany dokonać zapłaty za dozór pojazdu, za okres od momentu otrzymania dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2008 r. i zwrócił uwagę, iż za okres od 22 lipca 2001 r. do 28 lutego 2008 r. wniosek o wynagrodzenie strona winna przekazać do Komendanta Policji, gdyż w tym zakresie to ten organ był w posiadaniu dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła F. zarzucając postanowieniu naruszenie § 3 pkt 1 lit. a

i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji oraz w zw. z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo

o ruchu drogowym, przez błędną interpretację tych przepisów, w wyniku której przyjęto zasadę, że urzędy skarbowe - organy likwidacyjne winny pokrywać wydatki związane

z holowaniem i parkowaniem pojazdów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. W związku z tym

F. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu przypomniano, że F. jako dozorcy przedmiotowego samochodu należy się zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór za okres, w którym terminem początkowym ponoszenia spornych kosztów parkowania przez Skarb Państwa jest moment, w którym upłynął

6 -cio miesięczny okres, liczony od dnia usunięcia pojazdu przez właściwe służby publiczne. W momencie tym samochód z mocy ustawy stał się własnością Skarbu Państwa. Bez znaczenia jest zatem data otrzymania przez Urząd Skarbowy dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego lub brak należytego współdziałania w tego rodzaju sprawach między podmiotami wskazanymi

w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów.

Jej zdaniem powołana ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 130a ust. 10 stanowi, iż pojazd usunięty w trybie w tym przepisie określonym i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony

z zamiarem wyzbycia się - przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Natomiast orzeczenie naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134. poz.1133, z późn, zm.) nie ma dla powstania po stronie Skarbu Państwa znaczenia konstytutywnego, ma jedynie znaczenie deklaratoryjne.

Powyższa interpretacja przepisów znajduje również wyraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2006 r. (I OSK 1184/05).

Interpretacja przedmiotowych przepisów prawa zawarta w uzasadnieniu postanowienia organu z dnia [...] czerwca 2008 r. odbiega wyraźnie od ratio legis tych przepisów, jest subiektywna i całkowicie podporządkowana z góry postawionej tezie, że urząd skarbowy jako organ likwidacyjny ponosi koszty parkowania pojazdów

w rozmiarze minimalnym, tj. od dnia otrzymania dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia likwidacji pojazdów. W świetle stanu prawnego regulującego tę kwestię jest to pogląd błędny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., którym po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez F. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] maja 2008 r. utrzymano zaskarżone postanowienie w mocy.

Zgodnie z obowiązującym art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 ustawy i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Ma więc rację F. stwierdzając, że terminem początkowym ponoszenia kosztów parkowania przez Skarb Państwa jest moment, w którym upłynął 6-cio miesięczny okres (art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym) liczony od dnia usunięcia pojazdu przez właściwe służby publiczne. W momencie tym samochód z mocy ustawy stał się własnością Skarbu Państwa. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1765/06, LEX nr 344067,stwierdzając, że: "Terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Dla ustalenia początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu nie ma zatem znaczenia, kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa." Wcześniej takie same stanowisko zajął w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1185/05, LEX nr 321159.

Komenda Policji dnia [...] lutego 2008 r. złożyła wniosek do Urzędu Skarbowego [...] o likwidację przedmiotowego pojazdu jako nie odebranego. Pojazd na zlecenie Policji od dnia 22 lipca 2001 r. znajdował się na parkingu F.

Zgodnie z obowiązującym w tym czasie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (po zmianie w 2004 r.), w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony była zobowiązana powiadomić o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Natomiast zgodnie z ust. 3 tego przepisu podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym wyżej mowa, był zobowiązany przesłać niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. W myśl § 8 powołanego rozporządzenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Natomiast o przejęciu pojazdu na własność gminy orzeka rada gminy (ust. 2). Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli właściciel pojazdu został ustalony.

Powyższe przepisy nie uległy zmianie w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów.

Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przepis ten ma charakter indykatywny – zobowiązuje on organ egzekucyjny do przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, o ile tylko dozorca wystąpi z takim żądaniem. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych

z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór służy wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy zażalenie (§ 4).

W wyroku NSA z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1768/06, LEX nr 347847, stwierdzono, że "1. Ani art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...), ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. Opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (...). Ale też jeśli organ administracyjny przy ustalaniu, w trybie powołanego art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór posiłkując się ustaleniami uchwały rady powiatu w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie tych pojazdów - zastosuje stawkę opłaty za przechowanie wynikającą z tej uchwały - to nie jest to podstawa do stwierdzenia nieważności orzeczenia organu." W rozpatrywanej sprawie kwota należności za dozór nie jest sporna.

Również przepis § 3 ust. 1 pkt a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji potwierdza, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Z kolei z § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 powołanej wyżej ustawy.

Z powołanych wyżej przepisów i wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że:

- Skarb Państwa (czyli reprezentujące go urzędy skarbowe) winien ponosić koszty dozoru od momentu, w którym stał się właścicielem pojazdu; terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu,

- bez znaczenia jest zatem data otrzymania przez Urząd Skarbowy dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego,

- tym bardziej bez znaczenia jest brak jakiegokolwiek współdziałania w tego rodzaju sprawach pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Skarbu Państwa, gdyż nie może to mieć wpływu na ustalenie momentu, od którego należne są koszty dozoru.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dostrzegł ani potrzeby, ani możliwości zastosowania przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych.

Sąd zgadza się natomiast z oceną Dyrektora Izby Skarbowej w [...], że w rozpatrywanej sprawie ma niewątpliwie zastosowanie art. 12 § 2 K.p.a. oraz art. 35 K.p.a. – tyle tylko, że zastosowanie tych przepisów nie ma wpływu na obowiązek (wyznaczenie podmiotu zobowiązanego) zapłaty kosztów depozytu. Z faktu, że odpowiednie dokumenty wpłynęły do urzędu skarbowego z uchybieniem terminów przewidzianych przepisami prawa nie wynika zwolnienie tegoż urzędu z obowiązku zapłaty pełnych kosztów depozytu, za cały okres przechowywania pojazdu, przy czym obowiązek ten obciąża urząd skarbowy właściwy miejscowo. Opóźnienie w przekazaniu odpowiednich dokumentów w ramach administracji (między jej różnymi organami) nie powoduje, że kosztów wynagrodzenia za dozór nie należy naliczać od dnia wpływu dokumentów do urzędu skarbowego.

Odmienne stanowisko, zajęte w tej sprawie przez Dyrektora izby Skarbowej w [...], tylko pozornie służy ochronie interesów Skarbu Państwa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.