Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 209/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2012r. sprawy ze skargi B.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego na zakup żywności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy S. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] znak: [...] o odmowie przyznania B. W. świadczenia pieniężnego na zakup żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania".

Organ I instancji, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie – w brzmieniu nadanym postanowieniem z dnia 10.10.2011 o sprostowaniu – wskazał że w trakcie przeprowadzonego w dniu [...] wywiadu środowiskowego ustalono, że B. W. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem i matką, a na dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku z dnia 26.08.2011r. składają się: renta rodzinna wraz z rentą socjalną w wysokości 1.155,28 zł, zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153,00 zł, renta socjalna syna w wysokość 540,62 zł, zasiłek pielęgnacyjny syna w kwocie 153,00 zł oraz emerytura matki w kwocie 850,30 zł. W rezultacie łączny dochód rodziny w lipcu 2011r. wyniósł 2.852,20 zł, przekraczając tym samym 150 % określonego art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm.) kryterium dochodowego wynoszącego dla trzyosobowej rodziny 1.579,50 zł – co przesądza o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy. W podstawie prawnej organ powołał art. 106 ust. 1 i 4 w związku z art. 24, art. 8, art. 7 ustawy o pomocy społecznej, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24.07.2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. nr 135, poz. 950 z 2006r.), art. 3 i 5 ustawy z dnia 29.12.2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. nr 267, poz. 2259 z 2005r. ze zm.).

W odwołaniu od w/w rozstrzygnięcia B. W. zarzuciła organowi I instancji, że błędnie powołał się na dochody jej rodziny z kwietnia 2011r. – zamiast września, względnie sierpnia 2011r., kiedy konieczne było poczynienie znaczących wydatków na zakup lekarstw, uregulowanie należności za mieszkanie, prąd i gaz. Ponadto strona musi spłacać kredyt zaciągnięty na zakup lekarstw i na utrzymanie. Sytuacja materialna rodziny nie jest więc tak dobra jak wskazuje organ, zwłaszcza że syn B. W. przeszedł w lipcu zapalenie mięśnia sercowego, a ona sama również jest chora.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzieliło w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji, podkreślając że obowiązujące przepisy formułują kryterium dochodowe, od którego spełnienia uzależnione zostało prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej na zasadach ogólnych. Z kolei, jak wynika z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z akt sprawy wynika, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. w lipcu 2011r. – jak wyjaśnił organ I instancji w postanowieniu z [...] prostującym oczywistą omyłkę w zaskarżonej decyzji - łączny dochód rodziny B. W. wyniósł 2.852,20 zł. Zatem dochód ten przekroczył ustawowe kryterium dochodowe wynoszące dla trzech osób 1.579,50 zł. W związku z powyższym wnioskowana pomoc nie mogła być przyznana.

Odnosząc się do zarzutu o powołaniu się przez organ I instancji na dochody rodziny z kwietnia 2011r. Kolegium wskazało, że omyłka ta została sprostowana postanowieniem z dnia [...]

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję B. W. podniosła, że wszyscy członkowie jej rodziny są przewlekle chorzy – czego organy administracji nie chcą zrozumieć. Pomimo tego wszystkie podania, z jakimi się zwraca do Ośrodka Pomocy Społecznej w S., są załatwiane odmownie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Niesporna w niniejszej sprawie jest wysokość osiąganych przez rodzinę B. W. dochodów. Sprzeciw skarżącej budzi natomiast odmowa przyznania jej wnioskowanego świadczenia, która nie uwzględnia – w ocenie skarżącej – ciężkiej sytuacji życiowej i materialnej jej rodziny.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29.12.2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. nr 267, poz. 2259 ze zm.) w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom o których mowa w art. 3 pkt 1 c , jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, wynoszącego 351 zł.

W rezultacie w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji publicznej – z uwagi na treść bezwzględnie obowiązujących powołanych wyżej przepisów – były zobligowane do odmowy przyznania B. W. nieodpłatnego świadczenia na dożywianie – wobec przekroczenia przez rodzinę skarżącej ustawowego kryterium dochodowego. Z tego też względu nie mogły odnieść skutku zarzuty skarżącej o wydatkach na utrzymanie, czy złym stanie zdrowia członków jej rodziny.

Jak wynika bowiem z akt administracyjnych (kwestionariusz wywiadu środowiskowego – k. 5 - 7) skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem – M.W. oraz matką M.K., a zatem jest członkiem trzyosobowej rodziny o łącznym miesięcznym dochodzie 2.852,20 zł, tj. 950,67 zł na osobę – czyli większym niż ustawowe kryterium dochodowe wynoszące 526,50 zł na osobę (łącznie dla trzyosobowej rodziny 1.579,50 zł). Mianowicie na dochód rodziny B. W. składają się renta rodzinna wraz z rentą socjalną w wysokości 1.155,28 zł, zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153,00 zł, renta socjalna syna w wysokości 540,62 zł, zasiłek pielęgnacyjny syna w kwocie 153,00 zł oraz emerytura matki w kwocie 850,30 zł. Świadczenia, mające charakter stały, przekraczają prawie dwukrotnie ustawowe kryterium dochodowe na osobę w rodzinie.

W konsekwencji organom rozpoznającym wniosek skarżącej nie można zarzucić jakichkolwiek nieprawidłowości – jako że wydane decyzje znajdują oparcie w obowiązujących przepisach, były poprzedzone wyczerpującym postępowaniem dowodowym, a ich uzasadnienia spełniają wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.