Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 226/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 273 § 1 pkt 1 i § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 września 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 353/18 w sprawie ze skargi K. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1241/16 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1241/16 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1241/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości - tj. decyzji z dnia [...] listopada 1976 r., mocą której Prezydent Miasta S. zezwolił Zakładowi Energetycznemu B. na czasowe zajęcie nieruchomości położnej w S., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] będącej we władaniu J. K., w celu przeprowadzeni linii napowietrznej 110kV do stacji energetycznej 110/20/6 kV "S.".

Pismem z 25 kwietnia 2018 r. K. J. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego wymienionym powyżej wyrokiem sygn. akt II SA/Gl 1241/16 wskazując, że orzeczenie to oparte zostało na dokumencie przerobionym, uzyskane zostało za pomocą przestępstwa, a w okresie późniejszym wykryto takie okoliczności i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W tym ostatnim punkcie odwołał się do prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., w którym Sąd wyraźnie i precyzyjnie stwierdził, kto był posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (w 1976 r. oznaczonej jako działka nr [...]).

W piśmie z 23 maja 2018 r. K. J. poinformował, że o podstawie wznowienia postępowania sądowego dowiedział się z pisma Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 marca 2018 r., a postanowienie Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. otrzymał w dniu 6 marca 2018 r. Dodał, że Wojewoda [...] odmawiając uchylenia zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta S. i uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2013 r. wydanego z rażącym naruszeniem prawa, powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15, który następnie został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1341/16. Wyjaśnił, że Prezydent Miasta S. po 37 latach sprostował decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 1976 r. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. w trybie art. 113 § 1 K.p.a., zmieniając występujący w treści tej decyzji zapis "działka nr [...]" na "działka nr [...]". Dodał, że celowo nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu, pomimo, iż rozstrzygano o nieruchomości stanowiącej jego własność. Nie mógł więc wnieść stosownego zażalenia. Podkreślił, że na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. nie mogą być prostowane błędy i omyłki istotne, w tym. m.in. numery działek. Wnosząc o uchylenie wyroku sygn. akt II SA/Gl 1241/16 wskazał, że został on oparty na dokumencie przerobionym, a to wobec przedstawienia w aktach sprawy sfałszowanego skanu decyzji Wiceprezydenta Miasta S. nr [...]. Dodał, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, wobec fałszywie podanej informacji, iż władającym działką nr [...] był J. K., podczas gdy orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. potwierdzono, że w czasie postępowania zakończonego wymienioną decyzją [...], władającym wymienioną działką nie był J. K.. Nadto podkreślił, iż wykryto w okresie późniejszym okoliczności i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, a mianowicie: orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. ustalono chronologicznie, kto był posiadaczem nieruchomości określonej jako działka nr [...] (w 1976 r. - działka nr [...]), co definitywnie rozsądziło, że władającym tą działką, na której stoi słup energetyczny i przebiega linia elektryczna, nie był J. K., a stąd Wojewoda wprowadził w błąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wskutek powyższego Wojewoda [...] odmawiając uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2013 r. naruszył szereg przepisów, m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 113 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pokreślił, że postanowienie to w sposób istotny zmieniło pierwotną decyzją merytorycznie. Przedstawił, iż działka nr [...] (numeracja z daty wydania decyzji nr [...]) nie była we władaniu J. K., a wydana wówczas decyzja była skierowana do osoby nieżyjącej, co stanowi o jej wadliwości. Nadto, Wojewoda [...] naruszył również przepis art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro nie można uchylić decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, to tym bardziej nie można zmienić numeru działki w decyzji po upływie 37 lat od daty jej wydania. Pokreślił, że postępowanie w sprawie sprostowania decyzji nr [...] od samego początku ma cechy kryminogenne, m.in. z racji dołączenia do akt sprawy aktu zgonu J. K., który zmarł w 1997 r. (miałby wówczas 117 lat) i który nigdy nie był władającym działką nr [...]. Dodatkowo arogancją i lekceważeniem prawa, w jego ocenie, było sprostowanie decyzji nr [...] tylko na podstawie sfałszowanej kserokopii tej decyzji (nie przedłożono bowiem oryginałów dokumentów). Skarżący podkreślił też, że w trakcie postępowania zażaleniowego błędnie przyjęto strony tego postępowania, tj. uwzględniono następstwo prawne T. S.A. w miejsce Zakładu Energetycznego B., natomiast nie zbadano następcy prawnego właściciela działki nr [...]. Przyznał to sam Prezydent Miasta S., a więc nie może być wątpliwości, że postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2013 r. i decyzja Wiceprezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1976 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa - tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W dodatkowym piśmie procesowym z 6 lipca 2018 r. skarżący odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1341/16, którym uwzględniono jego skargę kasacyjną i uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1976 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach uznał, że skarga nie jest zasadna. Kwestionowany jest nią wyrok tut. Sądu z dnia 8 marca 2017 r. dotyczący postanowienia Wojewody [...] z dnia 12 października 2013 r., którym sprostowano oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...], w ten sposób, że występujący w decyzji zapis "działka nr [...]" zamieniono na "działka nr [...]". Tylko zatem w tym zakresie skarga mogła podlegać rozpatrzeniu. Tymczasem podane przyczyny wznowienia, a mianowicie orzeczenie Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...], w którym stwierdzono chronologicznie, kto był posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (w 1976 r. oznaczonej jako działka nr [...]), czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1341/16, którym uwzględniono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1976 r., nie są okolicznościami ani dowodami, które istniały w dacie poprzedniego postępowania sądowego. Fakt ten wynika z prostego zestawienia dat wydania prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1241/16 - 8 marca 2017 r. wymienionych powyżej rozstrzygnięć- tj. orzeczenie Sądu Okręgowego w K. w dniu [...] stycznia 2018 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r. Tymczasem dowody lub okoliczności stanowiące podstawę wznowienia, muszą istnieć przed zakończeniem sprawy. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia. Z przepisu art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wynika jedynie, że chodzi o późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, lecz muszą one istnieć przed wydaniem orzeczenia w sprawie. Dodatkowo Sąd I instancji podkreślił, że przywołane powyżej orzeczenia Sądów nie miałyby żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, zakończonej kwestionowanym wyrokiem tut. Sądu, który dotyczył stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości. W zakresie decyzji, która była sprostowana postanowieniem podlegającym ocenie w zakwestionowanym wyroku, skarżący prowadzi przecież odrębne postępowanie, które z racji wymienionego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie będzie prowadzone ponownie.

Z kolei odnosząc się do przesłanki określonej w art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - tj. oparcie orzeczenia na dokumencie przerobionym, wobec przedstawienia w aktach sprawy sfałszowanego skanu decyzji Wiceprezydenta Miasta S. nr [...], Sąd I instancji wyjaśnił, że z treści przywołanego przepisu w związku z treścią art. 274 tej ustawy wynika, że wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego można żądać wyłącznie wtedy, gdy wystąpienie przesłanek z art. 271 § 1 ustalone zostało prawomocnym wyrokiem skazującym. W niniejszym przypadku, oprócz twierdzenia samego skarżącego, że orzeczenie w sprawie postanowienia prostującego wydane zostało w oparciu o dokument przerobiony, nie przedstawiono wymaganego prawomocnego stwierdzenia owego przerobienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł K. J. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania według załączonego spisu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 273 § 1 ust. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 274 P.p.s.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż z treści art. art. 273 § 1 ust. 1 P.p.s.a. w związku z art. 274 P.p.s.a. wynika, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego można żądać wyłącznie wtedy, gdy wystąpienie przesłanek z art. 271 § 1 ustalone zostało prawomocnym wyrokiem skazującym, w sytuacji, gdy wymóg określony w art. 274 P.p.s.a. dotyczy wyłącznie wznowienia postępowania w przypadku przestępstwa, a więc przesłanki określonej w art. 273 § 1 ust. 2 P.p.s.a., co w konsekwencji doprowadziło do tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaniechał prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy skarżone orzeczenie zostało oparte na dokumencie przerobionym, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie zbadał merytorycznie jednej z przesłanek wznowienia postępowania wskazanych przez skarżącego;

2. art. 273 § 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący przywołując orzeczenie Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt: I OSK 1341/16, wskazał te orzeczenia jako nowe środki dowodowe, co doprowadziło do przyjęcia, iż dowody te nie istniały w chwili wydawania wyroku objętego skargą o wznowienie postępowania, a zatem ich wykrycie nie mogło stanowić podstawy wznowienia postępowania w sytuacji, gdy skarżący powoływał się na nowe okoliczności faktyczne ustalone w toku w/w spraw, które to okoliczności istniały już w chwili wydawania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 8 marca 2017 r. w sprawie o sygn.. akt: SA/G1 1241/16, a w konsekwencji doprowadziło do tego, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny zaniechał prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie istnienia nowych faktów w sprawie, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie zbadał merytorycznie jednej z przesłanek wznowienia postępowania wskazanych przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zarządzeniem z 16 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842) skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe, ponieważ nie wszystkie strony wyraziły zgodę na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym.

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Wskazano w niej na naruszenie podstaw wznowienia, zawartych w art. 273 P.p.s.a, określanych jako właściwe przepisy restytucyjne.

Chodzi w nich o podejrzenie, że określony w sprawie stan faktyczny mógł zostać ustalony niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Z takiego charakteru przyczyn wynika konieczność wykazania w toku postępowania wznowieniowego związku przyczynowego pomiędzy przyczyną a treścią prawomocnego orzeczenia.

Przyczyną wznowienia postępowania na podstawie art. 273 P.p.s.a. jest zatem uznanie, że treść zapadłego prawomocnego orzeczenia jest niewłaściwa, a jego zmianę uzasadniać mają właśnie okoliczności, będące podstawą wznowienia postępowania.

W pierwszym z zarzutów podniesiono, że Sąd I instancji w sposób wadliwy przyjął, że wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nastąpić może wyłącznie po ustaleniu prawomocnym wyrokiem skazującym, że doszło do przerobienia dokumentu, na którym oparto wyrok Sądu, w sytuacji gdy do zaistnienia przesłanki uregulowanej w tym przepisie nie jest konieczne stwierdzenie przerobienia dokumentu prawomocnym wyrokiem skazującym.

Zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. W istocie bowiem podrobienie lub przerobienie dokumentu stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowego jedynie wtedy, gdy zostało prawomocnie potwierdzone oraz istnieje związek takiego dokumentu z kwestionowanym orzeczeniem sądu. Prawomocne potwierdzenie oznacza ustalenie prawomocnym wyrokiem skazującym, po przeprowadzeniu postępowania karnego, chyba że postępowanie nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Identyczne stanowisko przyjęto w doktrynie oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. R. Hauser, M Wierzbowski Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz 5 wydanie, str. 1197 do 1204, a także wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 368/13, wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. , sygn. akt I OSK 1984/06). Zgodzić należy się z kontrolowanym Sądem, że w niniejszej sprawie, oprócz twierdzenia samego skarżącego, że postanowienie prostujące wydane zostało w oparciu o dokument przerobiony, nie przedstawiono wymaganego prawomocnego stwierdzenia owego przerobienia.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisu art. 273 § 2 P.p.s.a. wynika, że podstawą wznowienia może być późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podstawą wznowienia, o której mowa w przepisie mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Przepis art. 273 § 2 P.p.s.a. dotyczy tylko takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu że nie były znane stronie, nie mogła więc z nich korzystać w poprzednim postępowaniu. Podstawa do wznowienia postępowania sądowego nie zachodzi zatem gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na okoliczności faktyczne lub środki dowodowe w poprzednim postępowaniu. Sytuacja ta nie odnosi się do okoliczności i dowodów jawnych wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę, czy nawet orzekający w sprawie sąd. Okoliczności te musiały istnieć w trakcie zakończonego postępowania, ale nie mogły być nim objęte. Muszą być jednak tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na bieg sprawy. Oznacza to, że wskazując nowe okoliczności, nowe dowody należy podać w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia.

Wbrew stanowisku autora kasacji wskazane wyroki (Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2018 r, Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1341/16 z dnia 11 kwietnia 2018r. ) nie mogły doprowadzić do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2017r. . Wprawdzie zgodzić należy się ze stanowiskiem, że wydanie orzeczeń już po wyroku WSA z dnia 8 marca 2017 r. a priori nie wyklucza dopuszczalności przyjęcia, że ustalone w toku tych spraw okoliczności faktyczne wyczerpują przesłanki z art. 273 § 2 P.p.s.a., koniecznym warunkiem jednak jest aby ich uwzględnienie zmieniło podstawę orzekania, wpływając tym samym treść rozstrzygnięcia.

W sprawie objętej żądaniem wznowienia, zakończonej wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Gl 1231/16) ocenie podlegało, czy nieuczestniczenie K. J. w postępowaniu zakończonym postanowieniem Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2013 r. miało wpływ na rozstrzygnięcie organu. W wyroku z dnia 8 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaakceptował stanowisko Wojewody [...], że kontrolowane w ramach postępowania wznowieniowego postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2013r. zostało z tego powodu wydane z naruszeniem prawa, a zawarte w nim rozstrzygnięcie o sprostowaniu decyzji z [...] listopada 1976 r. w zakresie numeru działki odpowiadało art. 113 § 1 K.p.a.

Tymczasem, wskazane przez autora kasacji okoliczności, mające wynikać z wyroków Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2018 r, Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1341/16 z dnia 11 kwietnia 2018r. nie odnoszą się do kwestii będących przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 8 marca 2017 r.

W istocie bowiem zasadność udziału J. K. w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1976 r. nie stanowiła okoliczności relewantnych w objętej wznowieniem sprawie, zakończonej wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r.

Badanie naruszeń prawa w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1976 r. to przedmiot oceny odrębnego postępowania administracyjnego o charakterze nadzwyczajnym, jaki przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. wywołany został wnioskiem K. J. z dnia 29 sierpnia 2012 r.

Z tego względu, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 P.p.s.a.