Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 50/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 2 i 3, art. 12 ust. 7, art. 33 ust. 2 pkt 1- 3, art. 35 ust. 1 - 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została złożona przez B. G. we wrześniu 2011r. skarga na ostateczną decyzję Wojewody P. z dnia [...].06.2011r. utrzymującą w mocy decyzją Starosty S. z [...].04.2011r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o numerze [...] położonej przy ulicy [...] w K. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczył budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5x13m. i wysokości 4,59m., mającego być usytuowanym po granicy z działkami [...], [...] i [...] oraz w odległości 1,5m. od granicy działki nr [...]. W budynku zaprojektowano garaż, pomieszczenie gospodarcze, letnią kuchnię, wc i magazynek. Z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestorka wystąpiła [...].10.2007r. Decyzję ostateczną Wojewody P. z [...].06.2011r. poprzedziły trzy decyzje kasacyjne tego organu wydane w lutym 2008r., w październiku 2010r. i w lutym 2011r. przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania po uchyleniu trzech wcześniejszych decyzji starosty odmawiających udzielenia pozwolenia na budowę. Czwartą odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, zawartą w decyzji z dnia [...].04.2011r. poprzedziło skierowane do inwestorki przez Starostę S. postanowienie z dnia [...].03.2011r. wzywające do usunięcia nieprawidłowości projektu zagospodarowania terenu inwestycji w zakresie określonym art. 35 ust. 1 pkt 1,2 i 3 Prawa budowlanego, a mianowicie do:

- sporządzenia projektu zagospodarowania działki nr [...] na aktualnej mapie, zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i par. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, określenie w części rysunkowej projektu budowlanego charakterystycznych rzędnych wysokości posadowienia poziomu parteru planowanego budynku względem poziomu morza oraz wysokości terenu sąsiedniej działki o numerze [...] (w myśl par. 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia) a także określenie w tej części projektu istniejącego układu sieci uzbrojenia terenu działki [...] łącznie z przyłączami do sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz wskazanie ich długości (zgodnie z par. 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia),

- dołączenia oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dla omawianego obiektu dostaw wody, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia go do sieci elektroenergetycznej, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. "a" Prawa budowlanego,

- dostosowania projektu budowlanego do wymagań decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawo budowlanego,

- dołączenia właściwego opisu do projektu zagospodarowania działki [...], dotyczącego planowanego budynku gospodarczego, a nie mieszkalnego.

Uzupełnienia dokumentacji projektowej należało dokonać w terminie 10 dni od daty doręczenia postanowienia, co zważywszy na dzień doręczenia, zamykało się datą [...] marca 2011r. Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę podyktowana była bezskutecznym upływem terminu do usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości projektu budowlanego i niemożnością zatwierdzenia projektu budowlanego niezgodnego z przepisami techniczno – budowlanymi.

Wojewoda P. utrzymując w mocy decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę zaakceptował stanowisko Starosty S. zgadzając się z oceną przedłożonego projektu budowlanego jako wymagającego naniesienia poprawek w zakresie wskazanym przez starostę, których to poprawek inwestorka nie naniosła. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Wojewoda w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów pełnomocnika, reprezentującego skarżącą w postępowaniu administracyjnym, a jednocześnie będącego autorem niezatwierdzonego projektu budowlanego, zawartych w kilku pismach składanych w trybie skargowym. Wojewoda zwrócił uwagę, że zarzuty zgłoszone w trybie skargowym w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, podlegają rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami K.p.a. W merytorycznej ocenie sprawy organ odwoławczy na wstępie przypomniał treść art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego i wynikający z tej treści obowiązek inwestora przedłożenia z wnioskiem o pozwolenie na budowę kompletnej, koniecznej dokumentacji opisanej ww. przepisami oraz wskazał na wynikający z treści art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 Prawa budowlanego zakres koniecznej kontroli projektu budowlanego przez organ architektoniczno – budowlany. Organ odwoławczy zaakcentował, że w świetle Prawa budowlanego niewypełnienie przez inwestora obowiązku koniecznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości projektu, skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda stwierdził, że wcześniejsze decyzje kasacyjne nie narzuciły organowi I instancji sposobu rozstrzygnięcia sprawy a nakazywały jej wyjaśnienie. W ostatniej decyzji kasacyjnej (z dnia [...].02.2011r.) Wojewoda zalecił rozważenie kwestii wpływu planowanej inwestycji na realizację przyszłej zabudowy działek sąsiednich. Starosta S. to zalecenie wypełnił żądając wyjawienia przez właścicieli sąsiednich nieruchomości zamierzeń inwestycyjnych na własnych działkach dla oceny wpływu zabudowy zaprojektowanej po granicy działki [...] na przyszłą zabudowę nieruchomości sąsiednich. Wojewoda uznał ,że w ramach badania wpływu planowanej teraz zabudowy na przyszłe inwestycje na nieruchomościach sąsiednich, nie było bezprawnym wezwanie także B. G. do wyjaśnienia, czy już istniejący na działce [...] jej budynek mieszkalny, zbliżony do granicy działki [...] wprowadza ograniczenia dla lokalizacji zabudowy działki [...]. Wojewoda uznał za prawidłowe objęcie obszarem oddziaływania spornej inwestycji, działek o numerach [...], [...], [...], [...] i [...]. Podzielił ocenę organu I instancji co do uznania przedłożonego projektu budowlanego za niekompletny a konkretnie nie odzwierciedlający istniejącego stanu faktycznego na terenie działki inwestorki oraz sąsiednich o numerach [...] i [...]. Wojewoda podkreślił, że istnieje rozbieżność między opisem do projektu zagospodarowania działki nr [...] i sytuacją przedstawiona na projekcie. Z oświadczenia projektanta w części opisowej projektu wynika, że teren działki [...] jest uzbrojony w energię elektryczną, wodę oraz kanalizację, zaś projekt zagospodarowania terenu nie wykazuje istniejącej sieci wodociągowo- kanalizacyjnej. Nadto projekt nie uwzględnia zmiany zagospodarowania otoczenia terenu inwestycji związanej z budową budynku na działce A. Ś. (o numerze [...]), na której istnieje wzniesiony fundament budynku mieszkalnego objętego pozwoleniem na budowę z [...].05.1983r. Brak wykazania tego elementu narusza art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz par. 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wojewoda podniósł, że obowiązek zamieszczenia na mapie do celów projektowych aktualnej informacji o wszystkich danych ewidencyjnych terenu inwestycji i obszaru co najmniej 30 metrów wokół niego, wynika z par. 5 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21.02.1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. W tej sytuacji, zdaniem Wojewody, skarżąca prawidłowo została zobowiązana do zweryfikowania projektu zagospodarowania terenu inwestycji poprzez przedłożenie go na kopii aktualnej mapy, zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i par. 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz par. 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21.02.1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Brak naniesionych na kopię mapy zasadniczej takich elementów jak fundament budynku mieszkalnego A. Ś. oraz istniejące sieci uzbrojenia terenu na działce [...] powoduje, że projekt zagospodarowania terenu nie jest sporządzony zgodnie z przepisami i istniała podstawa do żądania jego uzupełnienia. Wojewoda to twierdząc zgodził się z inwestorką, ze uprawnienia do zaktualizowania mapy uwzględniającego rzeczywisty stan na gruncie posiada nie projektant, lecz geodeta. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji również w zakresie potrzeby uzupełnienia projektu zagospodarowania działki o rzędne wysokości posadowienia poziomu parteru projektowanego budynku względem poziomu morza oraz wykazania wysokości terenu działki sąsiedniej o numerze [...] wskazując, że potrzebę taką uzasadnia treść par. 8 ust. 3 pkt 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Także żądanie dołączenia oświadczeń gestorów sieci o zapewnieniu dostawy mediów do zaprojektowanego budynku (wody, odbioru ścieków i energii elektrycznej) organ odwoławczy uznał za właściwe ze względu na treść art. 34 ust. 3 pkt 3 "a" Prawa budowlanego. Również za prawidłowy został uznany przez Wojewodę obowiązek uzupełnienia projektu w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda podkreślił, że dominującą funkcją budynku według projektu został garaż (zważywszy na porównanie powierzchni użytkowych poszczególnych części planowanego budynku) a jest to niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy, ustalającą warunki zabudowy dla funkcji wyłącznie gospodarczej a nie dla garażu. Wojewoda wskazał też na błędne (mylne) określanie charakteru zaprojektowanego budynku w opisie do projektu zagospodarowania działki (określanie go budynkiem mieszkalnym) oraz błędne nawiązanie w opisie projektu budowlanego do zaopatrzenia projektowanego budynku w energię elektryczną z budynku mieszkalnego dopiero projektowanego (zamiast istniejącego) i stwierdził zasadność wezwania inwestorki do sprostowania tych mylących określeń. Podzielając trafność wezwania inwestorki do uzupełnienia dokumentacji projektowej, Wojewoda stwierdził, że jej nieuzupełnienie musiało skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda odnosząc się do zarzutów odwołania, niedotyczących oceny zasadności wzywania do uzupełnienia braków dokumentacji projektowej, również tych pozostałych nie podzielił. Stwierdził, że postanowienie wzywające po raz kolejny do usunięcia braków projektu było konieczne, gdyż z poprzednimi decyzjami kasacyjnymi eliminowane były również poprzednie postanowienia zobowiązujące do poprawienia dokumentacji projektowej, jako że te postanowienia nie są samodzielnie zaskarżalne a podlegają kwestionowaniu w ramach odwołania od końcowej decyzji. Stwierdził też, że inwestorka dysponowała czasem odpowiednim do uzupełnienia braków dokumentacji, lecz nie zamierzała ich usuwać, czego wyrazem jest to, że nie występowała o przedłużenie terminu na uzupełnienie projektu budowlanego i cały czas kwestionuje zasadność żądania uzupełnienia projektu. Wojewoda podkreślił, że na organie architektoniczno – budowlanym ciąży obowiązek sprawdzenia projektu budowlanego, przy czym obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu obejmuje również ocenę zgodności tej części projektu nie tylko z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska ale także z przepisami techniczno- budowlanymi.

W skardze wywiedzionej do sądu administracyjnego B. G. podniosła zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych i prawa materialnego. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organów, co do niekompletności przedłożonego projektu budowlanego. Jej zdaniem odmowa udzielenia pozwolenia na budowę jest wynikiem złej woli organu. Wojewoda P. nie rozpatrzył wszystkich podniesionych zarzutów, wniosków dowodowych, w tym nie ocenił trafności postanowienia wzywającego do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, ani zarzutu braku oznaczenia stron postępowania administracyjnego, zignorował fakt udziału w postępowaniu pracownika organu I instancji, który uczestniczył w wydaniu wcześniejszych decyzji a tym samym podlegał wyłączeniu z mocy samego prawa, prowadzone postępowanie urąga regułom logicznego rozumowania. Zdaniem skarżącej naruszone zostało jej prawo do obrony poprzez skrócenie czasu na zapoznanie się z aktami sprawy a dopatrzenie się braków w projekcie budowlanym naruszyło przepisy prawa materialnego - ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji nie oznaczył w sposób prawidłowy wszystkich stron postępowania i nie zapewnił w nim udziału kuratorowi spadku po J. J., gdyż w postępowaniu przed organem I instancji o czynnościach organu powiadamiany był jedynie kurator spadku po F. J..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu po raz pierwszy skargi B. G. na powyższą decyzję ostateczną Wojewody P. z dnia [...].06.2011r. wyrokiem z dnia 6.12.2012r. sygn. IISA/Bk 799/12 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny po przytoczeniu przepisów prawa materialnego regulujących proces zatwierdzania projektu budowlanego, stwierdził, że zobowiązanie inwestora do uzupełnienia projektu było zgodne z prawem. Projekt budowlany przedłożony przez skarżącą do zatwierdzenia nie wykazywał bowiem: istnienia sieci wodociągowo – kanalizacyjnej, do której miał być podłączony planowany budynek, nie uwzględniał okoliczności budowy budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce [...] w odległości 19,3 m od planowanego budynku gospodarczego, nie określał rzędnej posadowienia parteru projektowanego budynku względem poziomu morza oraz wysokości terenu sąsiedniej działki [...], błędnie zakładał, że nie istnieją możliwości wydania nowych warunków przyłączenia do sieci, był niezgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy, która jako podstawową funkcję planowanego budynku określiła jako garażową, błędnie nazywał planowany budynek jako mieszkalny zamiast gospodarczy.

Wyrok WSA w Białymstoku stal się przedmiotem wywiedzionej przez inwestorkę do NSA skargi kasacyjnej, która została rozpoznana wyrokiem z dnia 12.09.2014r wydanym w sprawie o sygn. II OSK 586/13. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i przekazaniu sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł z urzędu nieważność postępowania prowadzonego przez sąd I instancji w postaci braku zdolności sądowej strony postępowania (art. 182 par. 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). NSA zauważył, że w postępowaniu administracyjnym był ustanowiony kurator spadku po F. i J. J. w osobie adw. J. M., który zmarł w dniu [...].08.2012r. tj. w trakcie postępowania przed wojewódzkim sądzie administracyjnym. Z tym dniem ustała kuratela spadku po F. i J. J. Tymczasem wyrok sądu I instancji został wydany w dniu [...].12.2012r. tj. w dacie, gdy kurator nieżyjących stron postępowania administracyjnego także nie żył. Zdaniem NSA do czasu ustanowienia nowego kuratora spadku w miejsce zmarłego, postępowanie sądowoadministracyjne nie może się toczyć. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, ze w związku z dostrzeżoną z urzędu nieważnością postępowania nie badał zasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej. Zauważył jednak, że uzasadnienie wyroku sądu I instancji nie zawierało koniecznej analizy zgodności z prawem działania organów administracji publicznej.

Po przekazaniu przez NSA sprawy do ponownego rozpatrzenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 3 marca 2015r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu ustanowienia przez właściwy sąd spadku nowego kuratora spadku. W okresie zawieszenia postępowania zostały podjęte przez sąd z urzędu działania zmierzające do ustalenia, czy przed właściwym sądem spadku (Sądem Rejonowym w S.) doszło do ustanowienia nowego kuratora spadku lub czy doszło do stwierdzenia nabycia spadku po Franciszku i J. J. Po uzyskaniu informacji, że prawa do spadku po wymienionych wyżej osobach zostały stwierdzone i ustaleniu jaki jest krąg spadkobierców, Sąd postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016r. orzekł o podjęciu postępowania sądowego. Postępowanie sądowe obecnie kontynuowane jest z udziałem inwestorki – skarżącej, organu oraz uczestników postępowania w osobach ustalonych na dzień dzisiejszy właścicieli nieruchomości graniczących z terenem inwestycji (vide: wykaz aktualnych stron postępowania sądowego – k. 685-686 akt sądowych).

Po wyroku NSA z dnia 12 września 2014r., przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji, strona skarżąca złożyła dwa obszerne pisma procesowe, pierwsze z dnia 9 lutego 2015r. (k. 502 – 525 akt sądowych), drugie z dnia 1 lutego 2016r. (k. 728 – 734 akt sądowych). W pismach tych doprecyzowane zostały zarzuty skargi oraz przedstawiona argumentacja podważająca zaprezentowane przez organ stanowisko co do potrzeby żądania uzupełnienia dokumentacji projektowej.

Wojewoda P. w odpowiedzi na zarzuty pełnomocnika skarżącej w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko (k. 771-782 akt sądowych).

Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na ostatnie pismo procesowe Wojewody P. powtórzył swoją argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie Sąd zauważa, że przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji nie mógł uwzględnić podnoszonej przez skarżącą okoliczności wieloletniego trwania postępowania licząc od daty złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (tj. dnia [...] października 2007r.) do dnia wydania kontrolowanej decyzji ostatecznej (tj. dnia [...] czerwca 2011r.). Przy skargach na akt organu administracji publicznej, kontroli sądu nie podlega bowiem opieszały sposób prowadzenia postępowania. Wpływu na wynik oceny legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej nie może mieć także fakt wielokrotnych decyzji wcześniejszych, wydawanych po rozpatrzeniu wniosku, a uchylanych w toku odwoławczym, niezależnie od tego, jakie przyczyny leżały u podstaw uchylania wcześniejszych decyzji pierwszoinstancyjnych. W nawiązaniu do okoliczności sprawy, nie może mieć zatem znaczenia dla oceny zgodności z prawem obecnego przedmiotu zaskarżenia, zauważalna ewolucja przyczyn odmowy udzielenia pozwolenia budowę, pierwotnie tkwiąca w uznanym za niedopuszczalne usytuowaniu projektowanego budynku po granicy działki, a ostatecznie w dostrzeżeniu innych braków dokumentacji projektowej, których to braków inwestorka – mimo nałożonego obowiązku – nie uzupełniła. Obojętna dla zakresu kontroli sądowej przedmiotu zaskarżenia jest także okoliczność znacznej odległości czasowej kontroli sądu (marzec 2016r.) od daty wydania przedmiotu zaskarżenia (czerwiec 2011r.). W międzyczasie dojść mogło do takiej zmiany sytuacji faktycznej i prawnej, że wyrok sądu odnoszący się do oceny legalności decyzji z czerwca 2011r. utraci praktyczne znaczenie. Podtrzymanie skargi czyni jednak koniecznym przeprowadzenie sądowej kontroli legalności decyzji ostatecznej Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2011r. o odmowie udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę z wniosku złożonego w październiku 2007r. Kontrolę tę przy tym Sąd musi przeprowadzić poprzez pryzmat przepisów prawa w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji ostatecznej.

Tak przeprowadzona kontrola nie pozwala zaś Sądowi na uchylenie decyzji albowiem kwestionowania odmowa udzielenia pozwolenia na budowę odpowiadała prawu obowiązującemu w dniu wydania decyzji.

Według obowiązującego w dacie wydania przedmiotu kontroli, brzmienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przepisów ustawy Prawo budowlane, inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę zobowiązany był przedłożyć właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy prawo budowlane). Dokumentacja dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę podlegała sprawdzeniu organu architektoniczno – budowlanego. Zakres sprawdzenia obejmował spełnienie przez projekt budowlany wymogu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności z wymaganiami ochrony środowiska a zakres sprawdzenia projektu zagospodarowania działki objętej inwestycją, również zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Nadto podlegała sprawdzeniu kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia wynikającego z art. 12 ust. 7 oraz w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 – wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym zaświadczeniem wymienionym w art. 12 ust. 7 ustawy (art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 Prawa budowlanego). W razie dostrzeżenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ architektoniczno – budowlany nakładał na mocy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydawał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie nakładające obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dokumentacji projektowej, nie podlegało samodzielnemu zaskarżeniu a było kontrolowane w ramach kontroli decyzji rozstrzygającej o wniosku o pozwolenie na budowę. Szczegółowe wymogi projektu budowlanego regulowało w dacie wydawania zaskarżonej decyzji Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w jego brzmieniu obowiązującym w przedziale czasu od 11 lipca 2003r. do 29 kwietnia 2012r. (Dz. U z 2003r. nr 120, poz. 133 ze zmianą opublikowaną w Dz. U. z 2008r. nr 201, poz. 1239). Przepisy rozdziału 3 rozporządzenia stanowiły o wymogach projektu zagospodarowania działki lub terenu a rozdziału 4 rozporządzenia o wymogach projektu architektoniczna – budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien był zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem par. 10 rozporządzenia tj. z zastrzeżeniem, że skala mapy dostosowana być musiała do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego i zapewniać musiała czytelność projektu. Rodzaje i zakres opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, w tym podczas projektowania obiektów budowlanych, regulowało Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. (Dz. Z 1995r. nr 25, poz. 133). W rozporządzeniu tym wskazane zostało jaki obszar powinna obejmować sporządzona na kopii aktualnej mapy zasadniczej, mapa do celów projektowych oraz jaka powinna być jej treść.

Zdaniem Sądu, a wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wymienione wyżej uregulowania prawne stanowiły dla organu architektoniczno – budowlanego, uzasadnioną podstawę do żądania od inwestorki uzupełnienia dostrzeżonych braków dokumentacji projektowej, zważywszy na okoliczności sprawy. Z przepisu art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego wynikało, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Powyższym zapisem w jego powiązaniu z odpowiedzialnością projektanta za opracowanie projektu w sposób zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, wymaganymi przepisami, obowiązującymi normami oraz zasadami wiedzy technicznej, skarżąca usprawiedliwia brak potrzeby uzupełniania dokumentacji projektowej z uwagi na nieskomplikowany charakter planowanej zabudowy (parterowy niewielki budynek gospodarczy) i oświadczenie autora spornego projektu o jego sporządzeniu zgodnym z wymienionymi wyżej kryteriami. Tymczasem treść art. 34 ust. 2 Prawa budowalnego wyraża zasadę obligującą projektanta do tego, by sporządzony przez niego projekt budowlany nie tylko zawierał wszelkie wymagane przepisami prawa elementy, ale żeby jego zawartość (wyrażona w formie opisowej, jak i graficznej) była wystarczająco precyzyjna. Projekt można uznać za wystraczająco precyzyjny, a zatem odpowiadający dyspozycji art. 34 ust. 2 prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy jego ustalenia zostały dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu lub stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zatem nawet zamieszczenie w projekcie budowlanym wszystkich elementów określonych przepisami ustawy Prawo budowlane, przepisami innych ustaw i aktów wykonawczych do nich nie wyklucza wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia tego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu naruszenia art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego. W okolicznościach sprawy zauważyć należy, że żądanie uzupełnienia dokumentacji projektowej dotyczyło między innymi również obligatoryjnych elementów projektu tj. nie tylko tych, które zamieszczane w nim być mogą w miarę potrzeby, którą to potrzebę w pierwszej kolejności ocenia projektant. Trafność przy tym oceny projektanta w zakresie odnoszącym się do fakultatywnych elementów części projektu budowlanego, jaką jest projekt zagospodarowania terenu inwestycji, zawsze kontroluje organ architektoniczno – budowlany.

Z treści art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w jego brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji ostatecznej, stanowiącej przedmiot zaskarżenia, wynikało, że projekt budowlany powinien był zawierać, a zatem, że jego obowiązkowymi elementami były:

- projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowalnych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (pkt 1 art. 34 ust. 2)

- projekt architektoniczno – budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, wa w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych (pkt 2 art. 34 ust. 2) .

Nadto art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowalnego wskazywał, że stosownie do potrzeb projekt budowalny powinien był zawierać :

- oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych,

- oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną,

W punkcie 4 art. 34 ust. 3 ww. ustawy zawarte zostało zastrzeżenie zaopatrzenia projektu budowalnego, w zależności od potrzeb, także w wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych.

Szczegółowy zakres koniecznych elementów zarówno części opisowej, jak i rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, wskazywał par. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Oceniając poprzez pryzmat wymienionych wyżej regulacji prawnych treść wystosowanego do skarżącej przez organ architektoniczno-budowlany zobowiązania do uzupełnienia braków dokumentacji, zawartego w postanowieniu poprzedzającym ostateczną odmowę udzielenia pozwolenia na budowę z dnia[...] marca 2011r. znak [...], skład orzekający stwierdza, że nałożone obowiązki znajdowały oparcie w prawie. Obowiązek określenia w części rysunkowej projektu budowlanego charakterystycznych rzędnych istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz istniejącego układu sieci uzbrojenia terenu inwestycji łącznie z przyłączami do sieci zewnętrznych i wewnętrznych ze wskazaniem ich długości, wynikał wprost z powołanego przez organ w postanowieniu, par. 8 ust. 3 pkt 2 i 6 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Brak naniesienia na część rysunkową projektu zagospodarowania działki [...] sieci wodociągowo – kanalizacyjnej, której funkcjonowanie w terenie zostało wskazane w części opisowej projektu zagospodarowania działki, jest potwierdzeniem niezaktualizowania w sposób właściwy mapy zasadniczej, na kopii której sporządzony został projekt zagospodarowania działki tj. niewłaściwego przygotowania mapy do celów projektowych na potrzeby inwestycji stanowiącej przedmiot wniosku. Podstawy opracowywania map dla celów projektowych regulowało (i reguluje nadal) Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – geograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie. Zgodnie z par. 4 ust. 1 rozporządzenia, projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Mapą zasadniczą, stosownie do zapisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jest wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Zaktualizowanie zatem mapy zasadniczej do celów projektowych to przede wszystkim zaktualizowanie o dane dotyczące ewidencji gruntów i budynków tj. wszystkie te elementy, które wymienia definicja mapy zasadniczej zawarta w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powyższy wniosek wynika też z par. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – geograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie, który wymienia jakie elementy poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej, powinna zawierać treść mapy do celów projektowych, co w powiązaniu z wynikającym z par. 5 ww. rozporządzenia faktem objęcia mapą do celów projektowych terenu inwestycji wraz z obszarem otaczającym ten teren w pasie co najmniej 30 metrów , oznacza, że sieci uzbrojenia terenu, czyli – już w odniesieniu do okoliczności sprawy - przebieg w ulicy (drodze) linii wodociągowo – kanalizacyjnej, uzbrajającej teren inwestycji w takie media jak woda i odprowadzanie ścieków, musiał być bezwzględnie wykazany na mapie do celów projektowych. Obowiązek zaś wykazania przebiegu przyłączy wewnętrznych na części rysunkowej projektu zagospodarowania działki, sporządzanym na aktualnej kopii mapy zasadniczej, wynikał z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Aktualizacja mapy zasadniczej przystosowująca ją do celów projektowych wymaga wykonania przez geodetę czynności w terenie dla wykonania aktualizacyjnych pomiarów (w tym sytuacyjno – wysokościowych) i przestrzegania prze niego wielu rozporządzeń wykonawczych do ustawy Prawo geodezyjne i wykonawcze. Mimo, że te czynności nie należą do uczestników procesu budowlanego wymienionych przez ustawę Prawo budowlane (konkretnie art. 17 tej ustawy), to konsekwencje naniesienia przez projektanta projektowanego obiektu budowlanego (obiektów budowlanych) na mapę niezaktualizowaną, w procesie budowlanym zawsze będzie ponosił inwestor tj. uczestnik procesu budowlanego. Odpowiedzialności inwestora za nienależyte zaktualizowanie mapy zasadniczej nie wyłącza okoliczność przyjęcia takiej mapy do zasobu geodezyjnego i kartograficznego i opatrzenia jej klauzulą "mapa do celów projektowych". Ostateczną bowiem ocenę prawidłowości doprowadzenia treści mapy zasadniczej do zgodności z sytuacją w terenie, w procesie budowlanym wypowiada organ architektoniczno – budowlany. Bez wątpienia mapa do celów projektowych nie jest kserokopią mapy zasadniczej a znany organowi architektoniczno – budowlanemu fakt niewrysowania na niej wszystkich danych geodezyjnych występujących w terenie, nakładał na ten organ obowiązek wezwania inwestora do uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu. Niewypełnienie zaś przez inwestora takiego obowiązku, musiało skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. W odniesieniu do okoliczności sprawy, żądanie uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu, obejmowało również żądanie naniesienia na mapę do celów projektowych obrysu rozpoczętej inwestycji na nieruchomości sąsiedniej (obrysu istniejącej budowli w postaci fundamentów budynku) i charakterystycznych rzędnych wysokości posadowienia poziomu parteru projektowanego obiektu względem poziomu morza ze wskazaniem wysokości sąsiedniej działki [...]. Podstawę prawną do żądania zamieszczenia na mapie zagospodarowania terenu również takich danych zawierał art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz par. 8 ust. pkt 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego a uzasadnieniem faktycznym potrzeby szczegółowszego graficznego odniesienia projektowanego budynku do rzeczywistej sytuacji na gruncie, był fakt zaplanowanej lokalizacji budynku po granicy działki [...] i związana z tym konieczność umożliwienia organowi architektoniczno – budowlanemu należytej pełnej oceny wpływu projektowanej inwestycji na istniejący i przyszły sposób zagospodarowania sąsiednich nieruchomości. Za Wojewodą P. należy powtórzyć, że treść mapy zagospodarowania działki [...] nie wykazała ujawnionej w trakcie postępowania administracyjnego a potwierdzonej mapą sytuacyjno – wysokościową, znaczącej różnicy wysokości terenu inwestycji w stosunku do nieruchomości A. Ś. Również w opisie technicznym do projektu, fakt znacznej różnicy wysokości działek [...] i [...] nie został wzmiankowany. Takie działanie naruszyło par. 8 ust. 3 pkt 2 i 3 Rozporządzenia Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z brzmieniem powołanych przepisów, część rysunkowa projektu zagospodarowania działki powinna określać na terenie objętym projektem, między innymi, charakterystyczne rzędne obiektów istniejących i projektowanych oraz ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu. W ostatnim piśmie procesowym Wojewoda wskazał, że w państwowym systemie odniesień przestrzennych, stosowanym w pracach geodezyjnych i kartograficznych oraz przy tworzeniu zbiorów danych przestrzennych przez organy władzy publicznej, rzędne wysokości posadowienia obiektów budowalnych odnoszone być powinny do poziomu morza (vide: argumentacja organu – k. 772 odwrót akt sądowych).

Już wyłącznie z przyczyny nieusunięcia opisanych wyżej braków projektu zagospodarowania działki, istniała uzasadniona prawnie podstawa do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Niezależnie jednak od trafności tej przyczyny decyzji odmownej, skład orzekający podziela ocenę organu architektoniczno – budowlanego również co do zgodności z prawem wytknięcia pozostałych braków projektu i konieczności ich uzupełnienia (usunięcia). Przepis art. 34 ust. 3 pkt 3 "a" Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania) wskazywał, że stosownie do potrzeb, projekt budowlany powinien był także zawierać oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Jak słusznie wskazał Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gestorzy sieci a nie projektant, stwierdzić mogli, czy nie zostanie przekroczone zapotrzebowanie na media w budynku mieszkalnym inwestorki, z którego zaplanowano dostawę mediów do zaprojektowanego budynku gospodarczego. Zwiększenie mocy poboru energii elektrycznej, jak zauważył Wojewoda, wymagało wydania nowych warunków przyłączenia, a z tym związana była potrzeba dokonania stosownych uzgodnień. Wezwanie inwestorki do dołączenia stosownych oświadczeń gestorów sieci doprowadzających media do terenu inwestycji o zapewnieniu dostaw wody, energii elektrycznej i odbioru ścieków również do projektowanego budynku, znajdowało zatem oparcie w przepisie prawa. Skład orzekający podziela stanowisko organu, że sformułowanie "stosownie do potrzeb" zawarte w przepisie art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku zamiaru inwestora skorzystania z któregoś z mediów wymienionych w przepisie, oświadczenie gestora mediów o warunkach przyłączenia do sieci, winno było być dołączone do projektu budowlanego. Na ocenę zgodności z prawem nałożonego obowiązku w zakresie dołączenia do projektu stosownych oświadczeń gestorów sieci, nie ma wpływu fakt późniejszej zmiany brzmienia ustawy Prawo budowlane i obecnej rezygnacji ustawodawcy z obowiązku dołączania do projektu budowlanego wymienionych wyżej dokumentów.

Doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy wymagało skorygowania zaplanowanych wielkości powierzchni użytkowych poszczególnych pomieszczeń zaprojektowanego budynku. Decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] września 2007r. rozstrzygnęła bowiem o warunkach zabudowy obiektu budowlanego, którego wiodącą funkcją było przeznaczenie gospodarcze, natomiast w projekcie budowlanym wiodącą funkcją, wyrażoną wielkością powierzchni użytkowej przeznaczonej dla pomieszczenia garażowego w planowanym obiekcie, było przeznaczenie garażowe. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., przewidziały szczególne wymogi dla garaży oraz określiły, że jego przeznaczeniem jest przechowywanie i bieżąca, niezawodowa obsługa samochodów osobowych, niezależnie od tego, czy garaż stanowi samodzielny obiekt budowlany, czy część innego obiektu budowlanego (vide: treść par. 102 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Szczególne wymogi techniczne przewidziane dla garaży nie pozwalały organowi na uznanie, że opisane projektem przeznaczenie poszczególnych pomieszczeń w planowanym budynku, tożsame jest z przeznaczeniem budynku objętym ustalonymi warunkami zabudowy. Warunki zabudowy w całości dotyczyły budynku gospodarczego tj. budynku przeznaczonego do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Przeznaczenie garażu, służącemu przechowywaniu samochodu osobowego i jego niezawodowej obsłudze, w sytuacji, gdy garaż jest częścią budynku gospodarczego, jest szczególnym przeznaczeniem tego obiektu. Sąd zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2014r. sygn. IISA/Kr 324/14 (Lex nr 1467858), że kategoria obiektu gospodarczego została wyróżniona ze względu na pełnioną przez ten obiekt funkcję gospodarczą i dla kwalifikacji obiektu jako gospodarczego owa funkcja gospodarcza winna być dominującą i podstawową.

Należało także podzielić ocenę organu architektoniczno – budowlanego trafności wytknięcia pomyłek pisarskich w dokumentacji projektowej związanych z niewłaściwym nazwaniem projektowanego budynku w części opisowej projektu zagospodarowania terenu i błędnym nazwaniem istniejącego budynku mieszkalnego na działce [...] jako obiekt projektowany. Naprawienie tych pomyłek pisarskich nie wymagało dużego nakładu pracy autora projektu. Nawet zwykłe przejęzyczenie w opisie projektu wymagało naniesienia stosownej korekty.

Uznane za prawidłowo wytknięte błędy dokumentacji projektowej nie zostały przez inwestorkę usunięte. Stawiając zarzut wyznaczenia zbyt krótkiego terminu na uzupełnienie dostrzeżonych braków, skarżąca nie wskazuje nawet, że podjęła jakiekolwiek starania w kierunku usunięcia wytkniętych nieprawidłowości. Postawa skarżącej, treść jej pism składanych do organu, w tym wnoszonych w trybie skargowym, w powiązaniu z faktem niewystępowania o wydłużenie terminu na uzupełnienie braków, wskazuje, że inwestorka świadomie - z uwagi na merytoryczne odmienne stanowisko - nie przystąpiła do usunięcia braków dokumentacji. Organ architektoniczno – budowlany nie miał w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowalnego obligował go do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku braku usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego.

Pozostałe natury proceduralnej zarzuty skargi oraz zarzuty tego charakteru podniesione w toku postępowania sądowego, Sąd także uznał za niezasadne.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia w kontrolowanym postępowaniu procedury administracyjnej w sposób powodujący do wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania, co z kolei musiałoby się wiązać z obligatoryjnością uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Zarzucając zaistnienie podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na naruszenie art. 145 par. 1 pkt 4 K.p.a., polegające nie niezapewnieniu udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom, skarżąca powołuje się na ewentualne naruszenie uprawnień innych, niż ona, stron postępowania. Tymczasem skoro wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 K.p.a. może nastąpić wyłącznie na wniosek strony pominiętej przez organ (stosownie do treści art. 147 K.p.a.), to znaczy, że każdy inny podmiot, który brał udział w postępowaniu, nie może przed sądem administracyjnym skutecznie powoływać się na naruszenie nie własnego interesu prawnego. Niezależnie od tego, zauważyć należy, ze uznanie za pominiętego w postępowaniu administracyjnym kuratora spadku po J. J. jest nietrafne skoro funkcję kuratora spadku po J. J. pełniła ta sama osoba, która pełniła funkcję kuratora spadku po F. J., i tenże kurator był powiadamiany o wszystkich czynnościach organu. Podkreślić należy, że kurator spadku pozostałego zarówno po F. J., jak i J. J., ustanowiony był w toku postępowania administracyjnego (postanowieniami Sądu Rejonowego w S. z dnia [...].11.2009r. sygn. [...] i z dnia [...].12.2009r. sygn. [...]), a zatem twierdzenie, że kurator spadku po J. J. dopuszczony został do udziału w sprawie dopiero w postępowaniu sądowym, jest nieprawdziwe.

Zarzut braku oznaczenia stron w decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji pominięcia wpływu tego braku na uprawnienia skarżącej, również trafia w próżnię. Na marginesie wskazać należy przy tym, że pod decyzją pierwszoinstancyjną znajduje się wzmianka o doręczeniu decyzji innym niż pełnomocnik skarżącej stronom, według wykazu stron znajdującego się w aktach administracyjnych oraz podkreślić należy, że taki wykaz stron w aktach administracyjnych się rzeczywiście znajduje.

Zarzut zbyt krótkiego terminu wyznaczonego na końcowe zapoznanie się z materiałem zebranym w aktach administracyjnych i wywodzenie z tego faktu naruszenia przez organ art. 10 par. 1 K.p.a., również jest nieskuteczny jako niepowiązany z jednoczesnym wykazaniem przez stronę wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik postępowania. Skład orzekający jest zdania, że do naruszenia art. 10 K.p.a. prowadzącego do uchylenia decyzji, dochodzi w sytuacji wykazania przez stronę, że uchybienia obowiązkowi zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami i zajęcia końcowego stanowiska, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej ii miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy (tak też WSA w Opolu w wyroku z dnia 30.01.2009 sygn. IISA/Op 15/08, Lex nr 519812, WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 23.09.2009r. sygn.. II SA/Sz 747/09, Lex nr 580340). Podkreślić należy, że skarżąca przez cały tok postepowania administracyjnego aktywnie w nim uczestniczyła i składane były w jej imieniu liczne pisma wyrażające ocenę działań organu. Do organu nie wpłynął też żaden sygnał informujący o zaistnieniu przeszkód w możliwości skorzystania z zapoznaniem się z aktami w czasie wyznaczonym przez organ i prośba o jego wydłużenie.

Nie jest zasadny zarzut wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ i pracowników urzędu podlegających wyłączeniu. Brak jest bowiem podstaw do wyłączenia pracownika organu pierwszej instancji od rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy (vide: wyrok NSA z 8.09.2915r. sygn.. I OSK 2922/13 i wyrok NSA z dnia 5.03.2015r. sygn.. II OSK 446/15). Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że przepis art. 24 par. 1 pkt 5 K.p.a. nie wymaga wyłączenia pracowników organu I instancji na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest bowiem udziałem w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wynikający z art. 24 par. 1 pkt 5 K.p.a. obowiązek wyłączenia pracownika dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli, w której to kontroli (niezależnie od trybu tej kontroli) miałby ten sam pracownik uczestniczyć. Uchylenie decyzji nie powoduje natomiast zakazu wykonywania czynności w kontynuowanym postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, gdyż nie kontrolują oni prawidłowości własnej decyzji. Z tych przyczyn zarzut kilkakrotnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym B. Ł. i E. G., nie mógł skutkować zaistnieniem podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego opisanej art. 145 par. 1 pkt 3 K.p.a.

Skład orzekający nie podziela zarzutu skarżącej naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania dowodowego poprzez pominięcie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Co prawda Wojewoda nie wydał formalnego postanowienia odmawiającego dopuszczenia dowodów ale odniósł się do wniosku dowodowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, że w okolicznościach sprawy to inwestor, a nie organ, powinien zgromadzony materiał dowodowy uzupełnić. Skład orzekający również jest zdania, że dowody, zmierzające do podważenia oceny projektu budowlanego dokonanej przez organ architektoniczno – budowlany w ramach sprawdzania i kontroli przedłożonego projektu budowlanego, powinien przedstawić inwestor nie podzielający oceny organu architektoniczno – budowlanego.

Nieuzasadnione jest twierdzenie, że ostatnie postanowienie organu I instancji zobowiązujące do uzupełnienia przez skarżącą dokumentacji projektowej, nie powinno było być wydane z uwagi na niewyeliminowanie z obrotu prawnego wcześniejszych postanowień opartych na treści art. 35 ust. 3 Prawa budowalnego. Błędnym jest prezentowane przez skarżącą stanowisko, że uchylenie w trybie odwoławczym wcześniejszych decyzji odmawiających pozwolenia na budowę z powodu niewykonania postanowień zobowiązujących do usunięcia braków dokumentacji projektowej, nie wiązało się z uchyleniem wcześniejszych postanowień. Postanowienie oparte na treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest bowiem postanowieniem samodzielnie niezaskarżalnym. Zarzuty do takiego postanowienia mogą być podnoszone wyłącznie w odwołaniu od końcowej decyzji zaś organ odwoławczy ustosunkowuje się do tych zarzutów w uzasadnieniu swojej decyzji bez obowiązku formalnego uchylania postanowienia w przypadku podzielenia zarzutów odwołania. Z podzieleniem zarzutów odwołania wiąże się automatyczne wyeliminowanie poprzedzającego uchyloną decyzję pierwszoinstancyjną niezaskarżalnego postanowienia nakładającego na stronę obowiązek podjęcia określonych działań i w określonym terminie. Uchylenie decyzji podjętej w konsekwencji niewywiązania się w określonym czasie z obowiązku nałożonego niezaskarżalnym postanowieniem czyni nieaktualnym nałożony tym postanowieniem termin do wykonania obowiązku a może też czynić nieaktualnym treść nałożonych obowiązków. W ponownie prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, o ile okoliczności sprawy nadal uzasadniają potrzebę wezwania strony do wykonania obowiązków, konieczne jest powtórzenie postanowienia. Z tych przyczyn postanowienia Starosty S. z dnia [...] marca 2011r. poprzedzającego decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2011r. nie można traktować jako wydanego z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej. W konsekwencji nie można też skutecznie zarzucić Wojewodzie nierozpatrzenia zawartego w odwołaniu zażalenia na postanowienie Starosty S. z dnia [...] marca 2011r.

Skład orzekający nie podziela też zarzutu strony skarżącej niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ostatecznej. Uzasadnienie decyzji w sposób czytelny wyraża stanowisko organu odwoławczego w zakresie oceny potrzeby usunięcia błędów i pomyłek projektu budowlanego i czyni to w kontekście odmiennego stanowiska strony skarżącej i postawionych w odwołaniu zarzutów.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)