Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 465/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. P., A. P., B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] r. stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji.

Organ analizując projekt budowlany stanowiący integralny załącznik do decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ( dwulokalowego ) na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], stwierdził, że w ścianie klatki schodowej projektowanej rozbudowy budynku, usytuowanej w odległości 3,7 m od granicy działki nr ewid. [...], znajdują się trzy otwory okienne. Dwa z nich o średnicy 120 cm wypełnione zostały luksferami, natomiast w trzecim otworze, w ścianie na kondygnacji poddasza, umieszczono okno drewniane o średnicy 82 cm, symbol 09 wg zestawienia stolarki - rys. A14).

Organ wskazał, iż w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) zawartych w § 232 ust. 6 (Dział VI "Bezpieczeństwo pożarowe"), w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów, nie przekracza 10 % powierzchni ściany. W omawianym przypadku powierzchnia luksferów wynosi. 2,88 m2, czyli jest mniejsza od 7 m2 - stanowiących 10 % powierzchni ściany. Wypełnienie otworów luksferami pozwala traktować ścianę, przy spełnieniu powyższych wymogów, jako ścianę pełną. Luksfery, zatem, przy odległości ściany 3,7 m od granicy działki, powodują, że spełnia ona, pod względem odporności ogniowej, nawet, wymagania określone dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego, którą powinien posiadać budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki.

Organ stwierdził, iż w odniesieniu do dwóch okien wypełnionych luksferami przepisy prawa budowlanego nie zostały naruszone.

Natomiast zaprojektowanie trzeciego otworu okiennego w ścianie na kondygnacji poddasza w którym zostało umieszczone okno drewniane o średnicy 82 cm zdaniem organu w sposób rażący narusza przepisy wykonawcze do prawa budowlanego, zawarte w § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Wojewoda [...] przyznał status strony aktualnym współwłaścicielom działki sąsiedniej nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] mając na uwadze zgłoszone przez nich zarzuty naruszenia prawa budowlanego w związku z usytuowaniem projektowanej ściany rozbudowy budynku z oknem w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy działki nr ewid [...].

Wojewoda [...] powołując się na wykonaną ocenę nasłonecznienia budynku mieszkalnego należącego do uczestników postępowania za nieuzasadnione uznał zarzuty dotyczące niezapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora J. J. decyzją z dnia [...] grudnia znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] i odmówił stwierdzenia nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa skutkujących stwierdzeniem jej nieważności.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji z których wynika, że zaprojektowanie dwóch otworów okiennych wypełnionych luksferami ( o powierzchni 1,44m2, co stanowi 2,9% powierzchni ściany ) w ścianie budynku w odległości 3,7m od granicy z sąsiednią działką nr [...] spełnia wymogi § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690).

W ocenie organu odwoławczego usytuowanie okna w poddaszu w odległości 3,7 od granicy z działką budowlaną stanowi naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia jednak nie ma charakteru rażącego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż odległość od granicy, w której dopuszczalne jest sytuowanie ściany z oknem, została przekroczona jedynie o 30 cm, a rozmiary okna są niewielkie (średnica - 82 cm) w stosunku do powierzchni ściany. Ponadto w oświadczeniu z dnia 10 sierpnia 2009r projektant J. F. wyjaśnił, że okno w poddaszu posiada odporność ogniową EI-60, przez co ściana posiada odporność ogniową dla klasy B odporności pożarowej.

W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wskazane naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie ma charakteru rażącego, z uwagi na brak skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punku widzenia praworządnego państwa.

Organ odwoławczy wskazał, iż z oceny nasłonecznienia budynku wynika zapewnienie budynkowi skarżącemu oświetlenia słonecznego ponadto, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego i spełnione zostały wszystkie warunki umożliwiające wydanie kwestionowanej decyzji. W odniesieniu do twierdzeń T. P., B. P., A. P. zawartych w piśmie z dnia 8 sierpnia 2009r., dotyczących nieuznania w/w osób za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jak również rozbieżności pomiędzy projektem a stanem faktycznym, organ stwierdził, że okoliczności te pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli T. P., B. P., A. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2007. Nr [...].

Zdaniem skarżących Prawo budowlane zostało złamane poprzez: -pozostawienie 4 otworów w ścianie w odległości mniejszej niż 4 m od granicy ich działki §12 ust 1 pkt 1(Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690),

-pozostawienie otworów w odległości mniejszej niż 8 m od ich garażu krytego papą, która jest materiałem łatwopalnym §218, §271

-wybudowanie ściany o wysokości około 13m od strony ich działki co stanowi naruszenie §13 i §60 warunków technicznych.

-nie uznanie skarżących za stronę przy wydaniu pozwolenia na rozbudowę. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie uwzględnił otworu o wym 7,5m x 2,22 m znajdującego się w ścianie usytuowanej w odległości 3,7 m od granicy ich działki nr ewid. [...], który jest niezabudowany i został w ogóle " utajniony" w pismach. Ponadto, organ odwoławczy pominął garaż skarżących kryty papą ( materiałem łatwopalnym ), który znajduje się w odległości 5 m od tej ściany.

Skarżący zakwestionowali opinię projektanta dotyczącą zapewnienia oświetlenia słonecznego dla ich budynku mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art.

156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady

stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji

musi być niewątpliwe.

Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie

sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu

widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych

wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa jest rażące

naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a

przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów

administracji publicznej.

Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym

naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony

i dlaczego naruszenie to ma w ocenie organu charakter rażący.

W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w

trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września

2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J. J.

pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ( dwulokalowego

) z wykonaniem instalacji wewnętrznych; wod.kan. co. gazowej i elektrycznej na

działce nr [...] przy ul. [...] w [...] nie jest dotknięta żadną z wad

określonych w art. 156 §1 kpa.

Na podstawie projektu zagospodarowania działki i projektu budowlanego

zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę organy prawidłowo ustaliły, że w

ścianie klatki schodowej projektowanej rozbudowy budynku, usytuowanej w

odległości 3,7 m od granicy działki skarżących znajdują się trzy otwory okienne.

Dwa z nich o średnicy 120 cm wypełnione zostały luksferami o powierzchni 1,44m2,

co stanowi 2,9% powierzchni ściany i spełnia wymogi § 232 ust. 6 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych,

jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz.

690).

Sąd podziela w tym zakresie ustalenia organów, iż w odniesieniu do okien

wypełnionych luksferami nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego.

Sąd ocenia jako prawidłowe stanowisko organu odwoławczego z którego wynika, iż

usytuowanie trzeciego otworu okiennego w ścianie na kondygnacji poddasza w

którym zostało umieszczone okno drewniane o średnicy 82 cm nie narusza w

sposób rażący przepisów wykonawczych do prawa budowlanego, zawartych w

Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich

usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż naruszenie §

12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie ma charakteru

rażącego, z uwagi na brak skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do

zaakceptowania z punku widzenia praworządnego państwa.

Odległość od granicy, w której dopuszczalne jest sytuowanie ściany z oknem, została

przekroczona jedynie o 30 cm, a rozmiary okna są niewielkie (średnica - 82 cm) w

stosunku do powierzchni ściany.

Ponadto w oświadczeniu z dnia 10 sierpnia 2009r projektant J. F.

wyjaśnił, że okno w poddaszu posiada odporność ogniową EI-60, przez co ściana

posiada odporność ogniową dla klasy B odporności pożarowej.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku uzwględnienia otworu o wym 7,5m x

2,22 m znajdującego się w ścianie usytuowanej w odległości 3,7 m od granicy ich

działki nr ewid. [...], który jest niezabudowany i został w ogóle " utajniony" w pismach

należy powołać się na wyjaśnienia organu pierwszej instancji z których wynika, że

przedmiotowy otwór nie jest otworem okiennym bądź drzwiowym i powstał w

przestrzeni w wyniku nadwieszenia kondygnacji parteru i I piętra nad piwnicą

budynku.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia §218, §271 warunków technicznych poprzez

pozostawienie otworów w odległości mniejszej niż 8 m od garażu skarżących

krytego papą, która jest materiałem łatwopalnym.

Przepis § 218 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w

sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm ) odnosi się do odporności

ogniowej przykryć dachowych budynku niższego w tym przypadku garażu,

usytuowanego bliżej niż 8 m natomiast przepis § 271 w/w rozporządzenia dotyczy

odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami

oddzielenia przeciwpożarowego i nie dotyczy ściany budynku inwestora, która

spełnia wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia §13 i §60

warunków technicznych.

Organy prawidłowo wskazały, iż integralnym załącznikiem Nr 2 do decyzji

Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 o pozwoleniu na

rozbudowę jest ocena nasłonecznienia budynku mieszkalnego na działce

skarżących sporządzona przez arch. J. Ż. legitymującego się odpowiednimi uprawnieniami.

Z oceny tej wynika, że zarówno warunki wynikające z § 12 jak i § 60 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych

zostały spełnione.

Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż zarzuty skarżących dotyczące nieuznania

za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jak również rozbieżności

pomiędzy projektem a stanem faktycznym nie mogą podlegać ocenie w

postępowaniu nieważnościowym.

W świetle powyższych rozważań skarga jest nieuzasadniona, dlatego stosownie do

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz 1270 ), Wojewódzki Sąd Administracyjny

skargę oddalił.