Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 133/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-10-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1, art. 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków doradcy podatkowego K.D. o sprostowanie postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 października 2014 r. oraz z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 133/13, którymi przyznano wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem drugiej instancji w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005r. postanawia: odmówić sprostowania postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 października 2014 r. oraz z dnia 1 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Ol 133/13. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał doradcy podatkowemu K.D. kwotę 3.600 zł tytułem wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem drugiej instancji wraz z należnym od tej kwoty podatkiem od towarów i usług, a także kwotę 372,76 zł tytułem zwrotu wydatków; w pozostałym zaś zakresie oddalił wniosek pełnomocnika strony. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wynagrodzenie to związane było z udziałem pełnomocnika strony w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 2108/11.

Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 października 2014 r..

Kolejnym postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał doradcy podatkowemu kwotę 3.600 zł tytułem wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem drugiej instancji, wraz z należnym od tej kwoty podatkiem od towarów i usług, a także kwotę 372,76 zł tytułem zwrotu wydatków. W pozostałym zakresie oddalił zaś wniosek pełnomocnika strony. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że wynagrodzenie to związane było z udziałem pełnomocnika strony w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 6 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1601/13.

Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 lipca 2015 r..

Pismami z dnia 2 października 2015 r. doradca podatkowy K.D. zwrócił się o sprostowanie wymienionych powyżej postanowień. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd omyłkowo zastosował przepis § 3 ust. 2 pkt 3 zamiast § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153). Podniósł, że wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego powinno zostać ustalone w wysokości 75% stawki, a nie 50% jak przyjęto w tych postanowieniach, gdyż czynności te obejmowały sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a nie wyłącznie udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym na podstawie art. 166 p.p.s.a. do postanowień sądu stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach.

Wynikająca z tego unormowania możliwość sprostowania orzeczenia ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 668/13, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedokładność może dotyczyć np. oznaczenia stron postępowania lub zaskarżonego aktu lub czynności organu, którego działanie albo bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Błąd pisarski może polegać na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, czy błędzie gramatycznym. Natomiast błąd rachunkowy dotyczy niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Charakterystyczną cechą tych uchybień jest brak ich wpływu na rozstrzygnięcie. Sprostowanie orzeczenia nie może bowiem prowadzić do jego zmiany lub uchylenia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym.

Nie podlega zatem sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy fakt ten jest w rzeczywistości poparty dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości sprostowania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 60/12, Lex nr 1113328).

W świetle powyższych uwag powołana przez pełnomocnika skarżącej okoliczność omyłkowego przyjęcia przez Sąd we wskazanych postanowieniach z dnia 3 października 2014 r. oraz z dnia 1 lipca 2015 r. jako podstawy prawnej przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 zamiast § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. mogła być poddana ocenie jedynie w wyniku uruchomienia kontroli instancyjnej i nie podlega sprostowaniu. Mając na uwadze treść wniosków pełnomocnika, należy stwierdzić, że zmierzają one w istocie do wzruszenia prawomocnych postanowień Sądu, poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek, co w świetle treści art. 156 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.