Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 724/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 62c, art. 82, art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi B.S i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz B.S. i M.S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016r. Burmistrz [...], na wniosek M. Ł., stwierdziła brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "wykonaniu otworu studziennego ujmującego wody podziemne z utworów miceńskich-neogen, na działce o numerze ewidencyjnym [...] w [...]. Decyzja ta została uchylona decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po uzupełnieniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz [...], postanowieniem z [...] 2017r., ponownie stwierdził, że nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego zamierzenia, a następnie decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "wykonaniu otworu studziennego ujmującego wody podziemne z utworów miceńskich-neogen, na działce o numerze ewidencyjnym [...] w [...]. Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia organ miał na względzie opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2017 r., [...], z której wynika, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także skalę, charakterystykę oraz usytuowanie przedsięwzięcia, wykorzystywanie zasobów naturalnych, emisję i występowanie innych uciążliwości, oddziaływania na ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę, powietrze, powierzchnie ziemi, krajobraz, zabytki.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. i M. S., zarzucili istotne uchybienia procesowe i prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności rażące naruszenie przepisów art. 62 ust. 1 a i ust. 2, art. 62a ust. 1 pkt 11, art. 63 ust. 1 lit.a-e w zw. z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i art. 144 k.c., w zw. z art. 5 k.c. oraz § 3 ust.1 pkt 70 rozp. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a., podkreślając negatywny wpływ przedmiotowej inwestycji oraz planowanego równocześnie przedsięwzięcia na działce nr [...] na ich nieruchomość, w tym usytuowanie studni w takim przybliżeniu do granicy, że leje depresyjne z znacznym zakresie znajdować się będą na terenie ich nieruchomości, powodując zagrożenie dla środowiska, nawodnienia gruntów rolnych oraz możliwości lokalizacji w przyszłości własnej studni głębinowej.

Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 62a ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353 ze zm., dalej "uuioś") oraz § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 70 ww. rozporządzenia). Dla obszaru planowanego przedsięwzięcia nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo wyjaśnił i uzasadnił powody odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 uuiś. Burmistrz uwzględnił rodzaj i charakter przedsięwzięcia, w tym powiązania z innymi przedsięwzięciami, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. Powyższa ocena została przy tym dokonana w oparciu o materiał dowodowy pozyskany przez organ w toku postępowania, w tym przede wszystkim w oparciu o informacje o planowanym przedsięwzięciu zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniem.

Odnosząc się do karty informacyjnej przedłożonej przez inwestora organ odwoławczy stwierdził, że przeanalizowano w niej oddziaływanie inwestycji pod kątem wszystkich aspektów wymaganych przepisami dla takiego dokumentu, w tym także na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę elementów przyrodniczych. Mając na uwadze fakt, że art. 3 ust. 1 pkt 5 uuioś, określający wymaganą treść karty informacyjnej został uchylony przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 9 października 2015r. zmieniającej ustawę uuioś z dniem 1 stycznia 2017 r., Kolegium przeanalizowało również kartę pod kątem spełniania wymogów określonych w dodanym art. 62a uuioś. Jego zdaniem informacje podane przez inwestora w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne i dokument ten spełnia wymogi określone w art. 62a ust. 1 uuioś. Jak wskazało Kolegium, z treści Karty (uzupełnionej pismem z dnia [...] 2016 r.) wynika, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie studni głębinowej na działce nr [...] w m. [...], gm. [...] zgodnie z zatwierdzonym przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] projektem robót geologicznych. Inwestycja przeznaczona będzie do deszczowania upraw rolnych (cebula, fasola, groszek, marchew) za pomocą deszczowni. Woda z otworu studziennego - ujęcia pompowana będzie bezpośrednio do deszczowni szpulowej. Zapotrzebowanie średnie roczne na wodę zostało określone przez inwestora w wysokości 22 500 mł/rok. Pobór wody z ujęcia w skali roku kalendarzowego wyniesie Q= 2,57 mł/h, przy depresji s= 0,5 m i leju depresji R=12 m. Czas nawadniania wynosi ok. 8 miesięcy (od początku marca do końca października). Dodatkowo inwestor planuje, że uprawy zostaną podlane 10 razy. Studnia głębinowa będzie ujmować mioceński poziom wodonośny, głębokość studni wyniesie ok. 96 m. Projektowana studnia nie będzie miała negatywnego wpływu na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Pobór wody będzie ściśle określony w pozwoleniu wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód do celów deszczowania i będzie polegał na poborze wody z warstwy wodonośnej z poziomu mioceńskiego z głębokości ok. 68 m. Projektowane ujęcie będzie pracowało z wydatkiem Q= 30 mvh, przy depresji s= 6 m, i promieniu leja depresji R= 140 m. W rejonie inwestycji zlokalizowane są inne udokumentowane i posiadające zatwierdzone zasoby eksploatacyjne ujęcia wód podziemnych, ujmujące zarówno czwartorzędowy i mioceński poziom wodonośny. Najbliższe ujęcie znajduje się w odległości ok. 900 m od planowanej inwestycji, w m. [...]. Studnia o zatwierdzonych zasobach w wysokości Q= 22 mł/h przy depresji s= 5 m i promieniu leja depresji R= 184 m, ujmuje czwartorzędowy poziom wodonośny. W odległości ok. 1,5 km od planowanej inwestycji znajdują się dwa ujęcia (w m. [...] i [...]), pobierające wodę na potrzeby gospodarstwa rolnego. Studnie te o zatwierdzonych zasobach i promieniach lejów depresji odpowiednio: Q= 39 mvh, R= 143 m i Q= 24 mvh i R= 228 m eksploatują wodę z czwartorzędowej warstwy wodonośnej. Współdziałanie powyższych ujęć z analizowaną inwestycją nie występuje ze względu na pobór wody z innych warstw wodonośnych. Najbliższe ujęcie eksploatujące mioceński poziom wodonośny zlokalizowane jest w odległości ok. 1,4 km od planowanej inwestycji. Studnia ta pobiera wodę na potrzeby gospodarstwa rolnego z zatwierdzonymi zasobami Q= 35 mł/h przy depresji s= 7,1 m i promieniu leja depresji R= 175,1 m. Odległość między studniami wynosić będzie L = 1400 m i jest większa niż 140m+ 175,1 m=315,1 m. Ponadto inwestor przeanalizował możliwość oddziaływania skumulowanego projektowanej studni na działce nr 209/2 oraz na działce nr [...]. Przedmiotowe ujęcia zaprojektowane zostały w odległości ok. 1 km od siebie, ich leje depresji przy maksymalnym wydatku wynoszą R= 140 m dla studni na działce nr 209/2 oraz R= 139 m dla studni na działce nr [...]. Odległość między studniami wynosić będzie L = 1000 m i jest większa niż 140m+ 139m=279m. Kolegium wyjaśniło, że warunek współdziałania studni zachodzi, gdy odległość między studniami "L" jest mniejsza niż suma promieni lejów depresji przez nie wytworzonych. Stwierdziło w związku z tym, że w analizowanych przypadkach, w zakładanych warunkach techniczno-eksploatacyjnych współdziałanie innych ujęć z projektowaną studnią nie występuje z uwagi na ich znaczne oddalenie. Dodatkowo SKO podkreśliło, że w pobliżu planowanej inwestycji (w odległości do 500 m) nie są projektowane inne studnie (poza inwestycją na działce nr [...] obręb [...], dla których opracowana została dokumentacja przedstawiająca m.in. lokalizację, teoretyczny zasięg oddziaływania czy też warstwę wodonośną, z której eksploatowałyby one wodę. W związku z tym, podzielając zdanie organu pierwszej instancji, SKO stwierdziło, że nie jest możliwa analiza oddziaływania skumulowanego studni na działce nr [...] ze studnią, którą planują w przyszłości skarżący.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 62a ust. 1 pkt 11 uuioś, Kolegium zauważyło, że przepis ten należy odczytywać łącznie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b i wskazało, że z analizy tych przepisów wynika, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać informację m.in. o powiązaniach planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami realizowanymi i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniosło w związku z tym, że dla przedsięwzięcia "Budowa studni głębinowej zlokalizowanej w miejscowości [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] w [...]" została wydana ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] 2017 r. i inwestor przeanalizował skumulowane oddziaływanie z projektowaną studnią na działce nr [...] poprzez analizę możliwości nakładania się lejów depresji, wpływu na stosunki wodne w okolicy i ewentualne pogorszenie zaopatrzenia w wodę innych podmiotów. W piśmie uzupełniającym z [...] 2016 r. stwierdzono, iż warunek współdziałania studni nie zachodzi, gdyż odległość między studniami "L" jest większa niż suma promieni lejów depresji przez nie wytworzonych. Projektowana studnia będzie ujmowała mioceński poziom wodonośny z głębokości 68 m, tym samym nie osuszy wód powierzchniowych, nie pogorszy warunków gruntowo-wodnych, nie wpłynie na infrastrukturę powierzchniową.

W zakresie zarzutu, że "lej depresji wchodzi na grunty skarżących", Kolegium powołało się na pismo inwestora z [...] 2016 r. (w aktach sprawy), że projektowana studnia będzie ujmowała mioceński poziom wodonośny z głębokości 68 m, nie osuszy więc wód powierzchniowych, nie pogorszy warunków gruntowo-wodnych, nie wpłynie na infrastrukturę powierzchniową, tym bardziej, że warstwa wodonośna odizolowana jest pokładem słabo przepuszczalnym glin zwałowych i iłów o łącznej miąższości 68 m. Lej depresji, który wytworzy się w warstwie wodonośnej w trakcie trwania pracy studni, znajdował się będzie na głębokości od 8 do 14 m p.p.t. i spowoduje lokalne obniżenie ciśnienia piezometrycznego podczas pracy ujęcia. Ponadto poziom mioceński nie pozostaje w kontakcie hydraulicznym z pierwszym poziomem wodonośnym, przez co jego eksploatacja nie wpłynie na jego zasoby, tym samym na pogorszenie jakości plonów na sąsiednich działkach.

SKO podkreśliło, że pobór wody będzie ściśle określony w pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie ujęcia i pobór wód podziemnych. Przy wydawaniu ww. decyzji podkreśla się, że lej depresji, który powstanie w trakcie eksploatacji ujęcia, tworzy się jedynie w obrębie warstwy wodonośnej, która od powierzchni terenu oddzielona jest pakietem utworów słabo przepuszczalnych, w tym przypadku miąższości 68 m, który należycie izoluje grunty będące w zasięgu oddziaływania od skutków poboru wód podziemnych. Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniom odwołujących się, otwór studzienny nie został zaprojektowany "przy granicy z ich gruntami", został bowiem zaprojektowany w odległości ok. 5 m od najbliższej granicy działki, zgodnie z wymogami Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy B. i M. S. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając analogicznie jak w odwołaniu, rażące naruszenie przepisów:

a) art. 62 ust. 1a i ust. 2, art. 62a ust. 1 pkt 11, art. 63 ust. 1 lit.a-e ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 144 k.c., w zw. z art. 5 k.c. oraz § 3 ust.1 pkt 70 rozp. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez błędną analizę powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności poprzez nie stwierdzenie kumulowania się oddziaływania tego samego rodzaju przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, w zakresie w jakim ich oddziaływanie może prowadzić do skumulowania oddziaływania z planowanym przedsięwzięciem przez inwestora oraz przedsięwzięciem realizowanym w odrębnym postępowaniu przed tym urzędem dotyczącym działki nr [...] w [...] w którym wydano nieprawomocną decyzja [...] z dnia [...].2017r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...].2017r-, dla inwestora [...] sp. z o.o. w [...], reprez. przez D. Ł. tj. podmioty powiązane, co sprawia, iż lokalizacja obu studni głębinowych (na działce nr [...] i działce [...]) przy granicy z gruntami skarżących może wpłynąć na pogorszenie warunków uprawy płodów rolnych i utrudnienie w ewentualnej lokalizacji własnej studni głębinowej- w konsekwencji czego konieczny jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z mapą warunków gruntowo-wodnych i pozwolenie wodnoprawne uwzględniające promień leja depresyjnego i zagrożenie obniżenia zwierciadła wód podziemnych przy jednoczesnym braku rezerw zasobów zmiennych pierwszego poziomu wodonośnego, względnie zmiana lokalizacji tej inwestycji;

b) cyt. w pkt 1 przepisów, poprzez brak analizy przedmiotowego przedsięwzięcia inwestora z równolegle realizowanym przy granicy z gruntami skarżących takim samym zamierzeniem w sprawie nr [...],decyzja Burmistrza z [...].2017 i nieprawomocna decyzja SKO z [...].2017r., polegającym na "budowie studni głębinowej zlokalizowanej w miejscowości [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] w [...]", stanowiącej własność [...] sp. z o.o., sąsiadującej z działkami skarżących nr [...],

c) cyt. w pkt 1 przepisów poprzez lokalizację planowanych przedsięwzięć w narożnikach - przy granicy z gruntami odwołujących się, przy zachowaniu wymaganej odległości ustawowej, jednakże z promieniem leja depresyjnego w znacznej części zachodzącego na ich grunty, co narusza ich prawa podmiotowe, przy pozornej zgodzie w korzystaniu z zasobów wód podziemnych stanowiących własność Skarbu Państwa, w konsekwencji organy w sposób nieuprawniony odesłały skarżących ze swoją przyszłościową inwestycją w inne odpowiednie miejsce, czym uniemożliwia się skarżącym korzystanie w przyszłości z zasobów tego leja depresyjnego, który w znacznej części znajduje się na ich gruntach

d) art. 63 ust. 1 ww. ustawy, poprzez brak merytorycznego uzasadnienia uwarunkowań wymaganych tym przepisem, a w szczególności pominięcie w ich opisie promienia leja depresyjnego R=140m, a zatem ujęcia w znacznej części zachodzącego na działkę skarżących i jego wpływu na poziom i jakość płodów rolnych na nieruchomości sąsiedniej,

e) naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dążenia do wyjaśnienia prawdy materialnej, a także brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w odniesieniu do możliwego, znacząco negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na działkach nr [...], na stanowiące własność skarżących grunty orne (działki nr [...]).

Skarżący wnieśli jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania administracyjnego dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie studni głębinowej zlokalizowanej w miejscowości [...] na działce o nr ewid.[...] - zakończonego decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] 2017 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją SKO w [...] z dnia [...].2017 r., nr [...] z [...].2017 r. – zaskarżoną do WSA w Bydgoszczy (sprawa o sygn. II SA/Bd 509/17) - na okoliczność lokalizacji tego przedsięwzięcia również przy granicy z gruntami skarżących, promienia leja depresyjnego zachodzącego w znaczniej części na ich grunty orne, współdziałania – kumulowania się tych inwestycji i zwiększania ryzyka osuszania ich gruntów, przy jednoczesnym braku rezerw zasobów zmiennych pierwszego poziomu wodonośnego oraz utrudnień w lokalizacji własnej podobnej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] 2017r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "wykonaniu utworu studziennego ujmującego wody podziemne z utworów mioceńskich- neogen", na działce o numerze ewid. [...] w [...].

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017, poz. 1405 ze zm.)

Zgodnie z art. 59 ust. 1 uuioś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 uuioś do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 – kartę informacyjną przedsięwzięcia. Natomiast w przypadku, gdy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016, poz. 71).

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się między innymi:

- urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 37 (czyli o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 1100 m3 na godzinę), o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę (pkt 70),

- urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych z tej samej warstwy wodonośnej, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 1m3 na godzinę, inne niż wymienione w pkt 70, jeżeli w odległości mniejszej niż 500 m znajduje się inne urządzenie lub zespół urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 1 m3 na godzinę, z wyłączeniem zwykłego korzystania z wód (pkt 71).

Nie budzi zatem wątpliwości, iż z punktu widzenia oceny możliwości znaczącego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia związanego z urządzeniem umożliwiającym pobór wód podziemnych, istotne znaczenie mają między innymi takie parametry - indywidualizujące konkretne zamierzenie – jak: wielkość zdolności poboru wody na godzinę, warstwa wodonośna, z której pobór ma się odbywać oraz odległość od innych urządzeń tego typu.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zwrócić nadto należy uwagę na istotną zmianę stanu prawnego, która nastąpiła z dniem 1 stycznia 2017r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 października 2015r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2015r. poz. 1936, dalej ustawa zmieniająca), a dotycząca między innymi zmian w zakresie regulacji odnoszących się do definicji oraz treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak również treści art. 63 uuioś.

I tak w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia wniosku (kwiecień 2016r.), pojęcie "karta informacyjna przedsięwzięcia" ustawodawca definiował w art. 3 pkt 5 ustawy, jako dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o:

a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

c) rodzaju technologii,

d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego,

e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

f) rozwiązaniach chroniących środowisko,

g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej.

Powyższy przepis został uchylony przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej, która jednocześnie w art. 1 pkt 27, dodała do uuioś art. 62a w brzmieniu:

"1. Karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o:

1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

3) rodzaju technologii,

4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego,

5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

6) rozwiązaniach chroniących środowisko,

7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

10) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej,

11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej,

13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko,

14) pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

- z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

2. Kartę informacyjną przedsięwzięcia podpisuje autor, a w przypadku gdy jej wykonawcą jest zespół autorów - kierujący tym zespołem, wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz daty sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia."

Zgodnie z art. 63 ust. 1 uuioś, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2017r., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 2).

Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (ust. 3).

Konieczne jest jednocześnie przywołanie w tym miejscu treści art. 63 ust. 1 -3 w brzmieniu nadanym ww. ustawą zmieniającą – obowiązującym od 1 stycznia 2017r.

1. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu,

f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie,

g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek,

b) obszary wybrzeży i środowisko morskie,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej,

k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe;

3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania,

f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

g) możliwości ograniczenia oddziaływania.

2. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

2a. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, organ może wskazać na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązku działania, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b.

3. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli:

1) możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że realizacja przedsięwzięcia może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

Podkreślenia nadto wymaga, iż zgodnie z art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zatem są obowiązane orzekać uwzględniając obowiązujący stan prawny, jeśli odmienne reguły nie wynikają z norm intertemporalnych.

W świetle zatem przywołanego wyżej art. 59 ust. 1 pkt 2 uuioś, organy obu instancji, rozpatrując wniosek inwestora, zobowiązane były do rozważenia, w świetle kryteriów określonych w art. 63 tejże ustawy, czy z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować przedsięwzięcie, może ono potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena ta winna obejmować w szczególności rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dokumentem stanowiącym podstawę do dokonania takiej oceny powinna być w tym przypadku karta informacyjna przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2 uuioś), będąca załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i swego rodzaju prezentacją inwestycji, na podstawie, której organ właściwy w sprawie wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływań na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stąd kartę informacyjną przedsięwzięcia należy sporządzić starannie i w miarę możliwości z dbałością o szczegóły indywidualizujące konkretne przedsięwzięcie.

W niniejszej sprawie dołączona do wniosku M. Ł. z [...] 2016r. (wpływ do organu) karta informacyjna przedsięwzięcia, sporządzona została na podstawie art. 3 pkt 5 uuioś i wymagała wielokrotnych uzupełnień, z uwagi na dostrzeżone przez organy, w tym organ opiniujący (regionalnego dyrektora ochrony środowiska) braki w zakresie charakterystyki przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko zwłaszcza w zakresie oddziaływań skumulowanych. Wnioskodawczyni przedkładała trzykrotnie pisma uzupełniające treść karty bądź wyjaśniające wątpliwości (pisma z dnia [...].2016, z [...].2016, z [...].2016 r.). Wskazać należy w związku z tym, że w sytuacji gdy sama treść karty informacyjnej przedsięwzięcia nie pozwala na dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i konieczne jest uzupełnienie treści karty informacyjnej przez odniesienie się do konkretnych zagadnień, które winne być w niej ujęte, organ powinien wezwać stronę do przedłożenia ujednoliconej (pełnej i spójnej) wersji karty informacyjnej, gdyż to w oparciu o ten dokument organy oceniają kwestie oddziaływania inwestycji na środowisko, nie zaś o zbiór nie zawsze spójnych ze sobą dokumentów. W niniejszej sprawie w dokumentach przedłożonych przez wnioskodawczynię istnieją w ocenie Sądu właśnie takie niespójności, które mimo wielokrotnych uzupełnień karty informacyjnej, w dalszym ciągu istnieją i nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie istotnych cech planowanego przez stronę przedsięwzięcia - dotyczy to zwłaszcza głębokości studni oraz jednoznacznego określenia ujęcia piętra wodonośnego. W punkcie pierwszym karty informacyjnej przedsięwzięcia, zatytułowanym "Rodzaj, skala i usytuowanie przedsięwzięcia", wskazuje się, że wymieniona studnia głębinowa będzie ujmować mioceński poziom wodonośny i głębokość studni będzie wynosić ok. 96,0 m p.p.t.". W punkcie 3 karty informacyjnej, zatytułowanym "Rodzaj technologii (ogólna charakterystyka istniejącego i planowanego przedsięwzięcia", zawarto natomiast stwierdzenie, że "postuluje się skrócenie otworu studziennego i ujęcie czwartorzędowego piętra wodonośnego, jeżeli podczas wiercenia poziom czwartorzędowy okaże się perspektywiczny". Treść karty informacyjnej wskazuje zatem na to, że inwestor dopuszcza, a nawet postuluje urządzenie do poboru wód podziemnych alternatywnie z poziomu mioceńskiego lub czwartorzędowego, a właściwie chciałby ujmować wody podziemne z poziomy czwartorzędowego i dopiero gdyby to okazało się niemożliwe (nieopłacalne) to dopiero dokonanoby nawierceń do poziomu mioceńskiego. Kwestia ta powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona, a karta informacyjna poprawiona, tak by parametry przedsięwzięcia były ściśle określone i nie było wątpliwości co do tego czy nie ulegną one zmianie w trakcie realizacji inwestycji. Późniejsze pisma inwestora, w których wskazuje na głębokość studni nie usuwają powyższych niejasności. Nadto analiza uzasadnień decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organów administracji obydwu instancji oraz organu opiniującego nie wskazują izby w ogóle organy te poddały ocenia w zakresie oddziaływania na środowisko, w tym poziom wód i gleby przedsięwzięcie obejmujące opisane ujęcie umożliwiające pobór wód podziemnych z poziomu czwartorzędowego. Organy stanowczo, powołując się na stanowisko inwestora twierdziły, że studnia będzie głębokości ok. 96 m i pobór wody wyłącznie z poziomu mioceńskiego.

Podnieść należy również że, w przypadku sporządzania karty informacyjnej przedsięwzięcia stanowiącej, jak to wskazano, podstawowy dokument podlegający ocenie organu, konieczne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej pozwalającej odnieść się w sposób rzetelny i pełny do zagadnień wskazanych w art. 62a omawianej ustawy. Ustawodawca przewidział w związku z tym w ust. 2 cyt. przepisu wymóg podpisania karty informacyjnej przedsięwzięcia przez jej autora lub osobę kierującą zespołem autorów. Zapis tej ma zagwarantować kompletność i należytą jakość opracowania wykonanego przez posiadających odpowiednie kompetencje ekspertów. W niniejszej zaś sprawie wszystkie dokumenty przedłożone przez wnioskodawczynie, w tym karta informacyjna, charakteryzujące planowaną inwestycję i jej oddziaływanie na środowisko zostały podpisane przez inwestorkę, co sugerować mogłoby, że jest ona ich autorem. Z żadnego zaś dokumentu znajdującego się w aktach nie wynika by posiadała ona odpowiednie kwalifikacje ku temu by, w oparciu o posiadana wiedzę, móc w sposób prawidłowy, ocenić oddziaływanie planowanego przez nią przedsięwzięcia na środowisko. Organy obu instancji, nie wzywając strony do uzupełnienia karty informacyjnej, i dostosowania jej treści do wymogów art. 62a ustawy, uznały za wiarygodne twierdzenia zawarte w dokumentach nie w pełni odnoszących się do wymogów obowiązujących od 1 stycznia 2017r. Nadto z analizy akt sprawy i treści uzasadnień decyzji nie wynika, iżby organy dokonały samodzielnej analizy i weryfikacji na podstawie innych dokumentów informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przekazanych przez wnioskodawczynię, nie weryfikując ich w żadnym zakresie, opierając na nich w pełni swoje rozstrzygnięcia.

Dokonując oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w oparciu o tak sporządzoną kartę informacyjną, Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu otworu studziennego ujmującego wody podziemne z utworów mioceńskich-neogen, na działce o nr ewidencyjnym [...] w [...]. Co istotne, ani w sentencji wydanego przez siebie postanowienia z dnia [...] 2017 r. nr [...], ani w sentencji decyzji z dnia [...] 2017 r., organ nie wskazuje na głębokość, z jakiej pobierane będą wody podziemne, ani parametru wielkości poboru wód podziemnych a jest to niewątpliwie jeden z najistotniejszych parametrów określających przedsięwzięcie. Również w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji nie precyzuje się w jakimkolwiek zakresie tej kwestii. Mowa jest jedynie ogólnie o cechach nieruchomości wnioskodawczyni, wykonaniu otworu rozpoznawczego na terenie badań, określa się, że zwierciadło wody gruntowej powinno być nawiercone na głębokości ok. 34 m oraz 68 m p.p.t. Charakterystyka nie precyzuje zatem, że decyzja środowiskowa dotyczy urządzenia do poboru wód podziemnej, jakiego i o jakich parametrach, ani tez że pobór nastąpi z poziomu wodonośnego mioceńskiego, z głębokości ok. 96 m. – jak to wywodzą w uzasadnieniach decyzji organy administracji. Mowa jest także wyłącznie o konstrukcji projektowanego otworu. Wskazać w tym miejscu należy, że z rozstrzygnięcia stwierdzającego brak potrzeb prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, podobnie jak z decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia powinno precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi. Wskazana decyzja nie odnosi się także do alternatywnej możliwości (wynikającej z karty informacyjnej- str. 6) poboru wód z utworów czwartorzędowych. W tym zakresie, w ocenie Sądu zachodzi sprzeczność pomiędzy charakterem przedsięwzięcia określonego we wniosku inwestora i dołączonej do niego karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika wprost z treści § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia, przedmiotem oceny organu i decyzji środowiskowej nie jest wykonanie jakiegokolwiek bliżej nieokreślonego otworu studziennego ujmującego wody podziemne z utworów mioceńskich na wskazanej nieruchomości, lecz przedsięwzięcie związane z potencjalnie mogącym negatywnie oddziaływać na środowisko planowanym urządzeniem umożliwiającym pobór wód podziemnych o określonej zdolności poboru wody – nie mniejszej niż 10m3 na godzinę. Tymczasem zarówno sentencja decyzji organu pierwszej instancji, jak i stanowiąca jej obligatoryjny załącznik charakterystyka przedsięwzięcia, są ogólnikowe i nie określają parametrów jednoznacznie indywidualizujących przedmiotowe przedsięwzięcie.

Ma to istotne znaczenie uwzględniając, że rozstrzygnięcie to ma stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zgodnie natomiast z art. 86 uuioś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy: 1) wydające decyzje określające warunki korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim ma być uwzględniona przy wydawaniu tych decyzji; 2) wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, 3) przyjmujące zgłoszenia, o których mowa w art. 72 ust. 1a.

Precyzyjne określenie w decyzji parametrów charakterystycznych dla danego przedsięwzięcia było szczególnie istotne w kontekście sygnalizowanych wyżej niejasności zawartych w karcie informacyjnej, niepozwalających na jednoznaczne przyjęcie, że inwestor zamierza wykonać otwór studzienny celem poboru wód podziemnych z wyłącznie z poziomu miocenu, nie poprzestając na, jak sam wskazuje "skróceniu otworu studziennego i ujmowaniu czwartorzędowego piętra wodonośnego, jeżeli okaże się to perspektywiczne".

Kolejnym parametrem równie istotnym, charakteryzującym przedsięwzięcie, który powinien być określony w sentencji decyzji stwierdzającej brak potrzeb przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia jest pobór wody określany w metrach sześciennych na godzinę. Na znaczenie tego parametru wskazuje chociażby fakt, że to od jego wielkości ustawodawca uzależnia uznanie tego typu przedsięwzięcia za mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

Powyższe wątpliwości i brak dostatecznego ustalenia w tym zakresie stanu faktycznego sprawy ma kardynalne znaczenie, wobec treści podnoszonych w toku całego postępowania zarzutów skarżących – właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością inwestora - iż planowane przedsięwzięcie, usytuowane zostało w taki sposób (kilka metrów od granicy ich nieruchomości rolnej, że znaczna cześć leja depresyjnego będzie obejmować ich nieruchomość. Skarżący zatem konsekwentnie zarzucali, iż organ nie rozważył wszystkich okoliczności i dowolnie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomijając kwestie zmian klimatycznych, coraz częstszych zjawisk suszy, niedostatków nawodnienia terenu, spadku poziomu wód gruntowych oraz potencjalnego negatywnego wpływu przedsięwzięcia na ich nieruchomość, w sposób nadto znacznie utrudniający im wykonanie w przyszłości studni dla celów nawadniania upraw na własnej nieruchomości.

Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 84 ust. 1 uuioś, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny na środowisko. W myśl dodanego ustawą zmieniającą ust. 1a, w decyzji tej właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. Jednocześnie załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi charakterystyka przedsięwzięcia (ust. 2). W myśl art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 uuioś, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Analiza akt administracyjnych sprawy oraz treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć Burmistrza [...], w tym postanowienia z dnia [...] 2017r. jak również decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań z [...] 2017r. prowadzi do stwierdzenia, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił przy orzekaniu wskazanej wyżej zmiany stanu prawnego, na skutek czego dokonywał oceny i analizy uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2016r. Ocena taka znajduje potwierdzenie zarówno w treści wskazanej podstawy prawnej, jak i szczegółowych argumentów uzasadnień rozstrzygnięć odnoszonych do treści przepisów w uprzednim brzmieniu. Wbrew stanowisku organu odwoławczego wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak jest podstaw, aby decyzję organu pierwszej instancji opartą jednoznacznie na nieobowiązującej już w dacie orzekania przez Burmistrza treści normy materialnoprawnej, uznać za zgodną z prawem i utrzymać w mocy w postępowaniu odwoławczym. Porównanie uprzedniej i nowej treści cytowanych przepisów wskazuje na szerszy zakres oceny oddziaływania poszczególnych elementów, w znowelizowanym art. 63 ust. 1, do których nie odniósł się w jakikolwiek sposób organ pierwszej instancji i nie wskazał czy i w jakim zakresie uwzględnił te dodatkowe uwarunkowania przy ocenie, że dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny na środowisko.

Z tych powodów sąd stwierdza, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 uuioś, utrzymało w mocy w tak istotnie wadliwą decyzję organu pierwszej instancji. Nadto organ odwoławczy poza dowolnym stwierdzeniem, że organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie warunki, określone w znowelizowanych przepisach, nie dokonał ponownej własnej oceny istoty sprawy, w tym treści wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia w kontekście przedsięwzięcia określonego w sentencji utrzymanej w mocy decyzji środowiskowej, a nadto nie dał wyrazu w uzasadnieniu skarżonej decyzji odnośnie własnego stanowiska co do informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji, ograniczył się do powielenia informacji inwestora dotyczących planowanej głębokości studni oraz poboru wody z warstwy mioceńskiej, pomijając cytowana już wyżej informację inwestora o preferowanym ograniczeniu głębokości odwiertu przy możliwości zadawalającego ujęcia wód z poziomu czwartorzędowego. W tym zakresie nie rozważono jaki wpływ będzie miało takie uprzedzenie na środowisko, w tym lej depresyjny wykraczający znacznie poza teren nieruchomości, na której planowane jest przedsięwzięcie, a do którego tytułem prawnym inwestor nie dysponuje. Nadto organ odwoławczy, mimo jednoznacznym zarzutom odwołania, nie rozważył, w jaki sposób skumulowane oddziaływanie dwóch analogicznych przedsięwzięć w odległości około 1000m po obu stronach nieruchomości skarżących, w nieznacznej odległości od granic nieruchomości, przy lejach depresyjnych obejmujących w dużej części nieruchomości skarżących, negatywnie wpłynie na warunki użytkowania tej nieruchomości gruntowej w zakresie uwarunkowań środowiskowych, skali negatywnego oddziaływania, powierzchni na której mogą występować w związku z tym ograniczenia.

Analizując problematykę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym skumulowanych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem realizowanym w odrębnym postępowaniu - polegającym na budowie kolejnej studni głębinowej na działce nr [...] organy oparły się w całości na wyjaśnieniach inwestorki, mimo braku informacji, co do tego czy przedłożone przez nią dokumenty sporządziła osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje. Jak już też wcześniej wskazywano, na podstawie przedłożonej przez wnioskodawczynię dokumentacji nie można ustalić jednoznacznie na jakim poziomie wykonany zostanie otwór studzienny, co rodzi wątpliwości co do prawidłowości zawartej w nich oceny, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko. Inwestor swoje twierdzenia o braku negatywnego wpływu przedsięwzięcia na nieruchomości skarżących (pogorszenie warunków upraw i utrudnienia w lokalizacji studni głębinowej), a także ogólnie na obszary wodno-błotniste i o płytkim zaleganiu wód podziemnych, opiera na twierdzeniu, że projektowane studnie będą ujmowały mioceński poziom wodonośny, który nie pozostaje w kontakcie hydrologicznym z pierwszym poziomem wodonośnym. Nie odnosi się zaś w ogóle do realizacji przedsięwzięcia na "postulowanym" przez niego poziomie czwartorzędowym, ograniczając się w tym zakresie do twierdzeń, że jeśli skarżący chcieliby realizować otwór studzienny na tym poziomie to prawdopodobnie znaleźliby zasoby, a jeśli twierdzą, że jest inaczej powinni powołać się na źródło informacji w tym zakresie. Inwestor wyjaśnił przy tym, że nie ma żadnych opracowań, które przedstawiałyby bilans zasobów wód podziemnych w tym regionie.

Zwrócić należy ponownie uwagę, że skarżący wielokrotnie w toku postępowania administracyjnego, w tym w odwołaniu zarzucali, iż poza przedmiotowym przedsięwzięciem polegającym na budowie studni głębinowej na działce [...] a w istocie urządzenia umożliwiającego pobór wód podziemnych, celem nawadniania upraw (deszczownica), w sąsiedztwie ich nieruchomości planowana jest również budowa studni głębinowej na działce nr [...], której przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dotyczyło równoległe postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], która stała się również przedmiotem skargi skarżących do tut. Sądu (sygnatura akt II SA/Bd 509/17). Jak wynika z akt administracyjnych tej sprawy, z których dowód Sąd przeprowadził na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., w sprawie tej Burmistrz stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wskazał w sentencji rozstrzygnięcia nie tylko planowanej głębokości studni, ale też nawet nie określił poziomu wodonośnego, z którego ujmowane będą wody podziemne. Informacje w tym zakresie nie zostały również należycie doprecyzowane w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do omawianej decyzji. W związku z tym przy tak niejasno określonych parametrach obu przedsięwzięć, nie można opierając się na wyjaśnieniach inwestora, przyjąć, że inwestycje te nie pogorszą warunków gruntowo-wodnych i nie wpłyną na infrastrukturę powierzchniową.

Z uwagi na zachodzenie promieni lei depresyjnych obu planowanych studni głębinowych na nieruchomości skarżących i braku podstaw do przyjęcia, że przy tak niedoprecyzowanych parametrach dla obu inwestycji, przedsięwzięcia te nie będą negatywnie oddziaływać na nieruchomości skarżących, zarówno w zakresie wpływu na uprawę roślin, jak i z uwagi na ograniczenie co do możliwości lokalizacji przez nich studni głębinowej, związane z koniecznością zachowania odpowiednich odległości między otworami studziennymi, zasadnym było zwrócenie się przez Burmistrza do inwestora do rozważania zmiany lokalizacji inwestycji. W odpowiedzi na pismo organu, inwestor, nie przedstawiając innego wariantu przedsięwzięcia w zakresie jego lokalizacji, stwierdził, że nie zdecyduje się na zmianę w tym zakresie, gdyż dopełnił wszelkich formalności, a ewentualne przeniesienie inwestycji wiązałoby się z dodatkowymi kosztami finansowymi i ryzykiem dla całej inwestycji związanym z bliskością aureoli zasolenia wód podziemnych. W ocenie Sądu, powyższe wyjaśnienia nie są wystarczające, nie są bowiem poparte żadną dokumentacją wskazującą na to, że istnieją racjonalne przesłanki faktyczne lub prawne uniemożliwiające inwestorowi usytuowanie przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w taki sposób, aby maksymalnie zminimalizować ewentualny negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie i aby obszar leja depresyjnego zawierał się na terenie planowanej inwestycji, do którego tytułem prawnym dysponuje podmiot planujący tego typu przedsięwzięcie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, na brak możliwości innego wariantu lokalizacji planowanego urządzenia, niż w odległości zaledwie 5 metrów od granicy nieruchomości skarżących. Jak wynika z charakterystyki przedsięwzięcia nieruchomość wnioskodawczyni ma powierzchnię 25 ha. Nadto organ wskazał, powtarzając wyłącznie za wnioskodawcą, na istnienie aureoli zasolenia wód podziemnych w odległości 600 m na zachód od planowanej inwestycji, co nie wyjaśnia braku możliwości usytuowania ujęcia wód podziemnych na nieruchomości wnioskodawcy, w takiej odległości od granicy z nieruchomości skarżących, aby lej depresyjny (ok 140m) w całości znajdował się na nieruchomości inwestora przedsięwzięcia. Wskazania organu dla skarżących na wypadek planowania przez nich budowy ujęcia wód podziemnych, związane z zachowaniem bezpiecznej odległości, winny zostać uwzględnione również w niniejszym postępowaniu, przy rozważaniu skumulowanych oddziaływań planowanej studni na działce [...] przy wcześniejszej decyzji środowiskowej dla takiej inwestycji na działce [...]

Zważyć przyjdzie, iż skarżący zgłaszali uzasadnione obawy co do negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności postulat takiego usytuowania otworu studni głębinowej, aby jej lej depresyjny w całości zawierał się na terenie wnioskowanej działki nr [...]. Argumentacja skarżących w tym zakresie wymaga wnikliwej oceny, zgromadzenia niezbędnych w tym zakresie dowodów i rozważenia przez organ administracji potencjalnego oddziaływania na środowisko, w kontekście przepisów konstytucyjnej ochrony prawa własności, przepisów omawianej ustawy, rozporządzenia (por. treść § 3 pkt 70 i 71), zasady przezorności oraz zasad postępowania administracyjnego. Przede wszystkim wymaga wyjaśnienia czy w istocie planowane zamierzenie nie będzie związane z poborem wód z pierwszym poziomem wodonośnym, a jeżeli tak jaki będzie to miało wpływ na uwarunkowania środowiskowe, sposób użytkowania gruntów rolnych, ryzyko osuszania wód powierzchniowych.

Zważyć przyjdzie, iż zgodnie z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ nie jest zatem zobowiązany do uwzględnienia każdego wniosku, zgodnie z jego treścią, lecz winien rozważyć jego podstawy w kontekście obowiązujących przepisów prawa oraz ważyć interes społeczny, w tym cele ochrony środowiska i słuszny interes obywateli. W postępowaniu, w którym występują strony o sprzecznych interesach organ szczególnie wnikliwie musi ważyć zatem słuszne interesy wszystkich jego stron, a nie tylko interes inwestora.

Z tych powodów, Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej obu instancji, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przedwcześnie uznały brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wydały decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Na organach administracji spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Rezultaty zaś tak prowadzonego postępowania winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, bowiem w myśli art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W myśl zasady ustalonej w art. 8k.p.a., organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny, w tym w zakresie postępowania odwoławczego także w odniesieniu do okoliczności powoływanych w odwołaniu. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy, do naruszenia której dochodzi w sytuacji braku ustosunkowania się organu do twierdzeń strony wskazywanych przez nią jako istotne. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 K.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego powinno służyć przekonaniu strony odwołującej do tego, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę i rozważone w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Powinno ono zatem dokładnie wyjaśniać przyczyny dokonanej przez organ oceny.

Jak też wyżej wskazano decyzja organu I instancji została wydana z uchybieniem przepisowi art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie zawiera ona prawidłowego i wyczerpującego określenia rodzaju inwestycji.

Prawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego i wydanie rozstrzygnięcia wymaga od organu ustalenia w sposób należyty stanu faktycznego sprawy. Organ, ponownie rozpatrując sprawę, weźmie pod uwagę wyrażoną przez Sąd ocenę prawną i uzupełni postępowanie dowodowe, w pierwszej kolejności wzywając inwestora do przedstawienia spójnej i wyczerpującej karty informacyjnej przedsięwzięcia, spełniającej wymogi określone w art. 62a uuioś. Ponownego rozważenia, z udziałem stron, wymaga także kwestia umiejscowienia planowanego przedsięwzięcia - odległości od granicy z nieruchomością skarżących.

Niezależnie od powyższego, zwrócić należy skarżącym uwagę, że ciążący na organie prowadzącym postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie oznacza, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Aktywność zatem strony zmierzającej do uwzględnienia własnego interesu, zwłaszcza stojącego w opozycji do planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia, nie może ograniczać się wyłącznie do negowania ustaleń organu oraz okoliczności wynikających z przedłożonych przez inwestora dowodów. Każda strona może i powinna składać dowody (np. kontropinie sporządzone przez osobę posiadająca wiedze specjalistyczną) potwierdzające zasadność jej stanowiska, zwłaszcza gdy zmierza do zakwestionowania treści dokumentu sformalizowanego, jakim jest karta informacyjna przedsięwzięcia i wynikających z niej uwarunkowań dotyczących zakresu negatywnego oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia na środowisko.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. tj. z 2016, poz. 1369; ze zm.) orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.