Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1063/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk- Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Referent Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "R" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1063/10

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia [...] pażdziernika 2010 r. "Przedsiębiorstwo R" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dnia [...] września 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] określającą kwotę należności celnych przywozowych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 855,00 zł, wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 25756,00 zł, kwotę odsetek od cła oraz podatku od towarów i usług.

W sprawie został ustalony przez organy celne następujący stan faktyczny.

W dniu [...] marca 2007 r. działająca z upoważnienia skarżącej Spółki Agencja Celna zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu (nr zgłoszenia [...]) tkaninę z włókien odcinkowych poliestrowych, odcinkowych sztucznych, poliestrowych ciągłych oraz tkaniny lniane w łącznej ilości 28131,00 m², 19471,40 mb. deklarując łączną wartość 32673,72 USD w tym pozycja nr 3, 3976,88 USD, zgodnie z dołączoną do zgłoszenia celnego fakturą nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., wystawioną przez firmę D LTD z Korei ( dotyczy poz. nr 3 zgłoszenia celnego ). Do zgłoszenia celnego dołączono ponadto m. in. świadectwo pochodzenia Form A [...] z dnia [...] marca 2007 r. wystawione przez S LTD CHINA. dotyczy pozycji nr 3 zgłoszenia celnego.

W dniu [...] lipca 2007 r. Biuro Inspekcji do Spraw Wwozu, Wywozu

i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej potwierdziło, że przesłane świadectwo nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. zostało wystawione przez wyżej wymienione biuro, a zawarte w nim elementy są autentyczne i poprawne. Ponadto urzędnicy biura przeprowadzili dochodzenie w wyniku, którego stwierdzili, że produkty objęte wyżej wymienionym świadectwem zostały pozyskane w Chinach i podlegały eksportowi do Polski. Dodatkowo biuro przesłało fakturę, transakcyjną nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. pozostającą w ścisłym związku z towarem ujętym w świadectwie pochodzenia.

Biorąc pod uzyskane dowody i powstałe wątpliwości w zakresie wartości towaru deklarowanej w pozycji nr 3 zgłoszenia celnego postanowieniem z [...] listopada 2009 r., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie celne i podatkowe dotyczące ustalenia właściwej wartości celnej towaru, należnego cła oraz należnego podatku VAT dla towaru objętego zgłoszeniem celnym.

Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej doradcy podatkowemu J.C. w dniu 17 listopada 2009 r., na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] sierpnia 2003 r. dołączonego do akt administracyjnych prowadzonego wobec skarżącej Spółki postępowania we wszystkich sprawach toczących się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego (k.71 akt sądowych). Z pełnomocnictwa tego wynika, że skarżąca ustanowiła J.C. pełnomocnikiem do dokonywania w jej imieniu wszelkich czynności przed organami celnymi, podatkowymi, egzekucyjnymi i sądami, składania wszelkich oświadczeń i wniosków. Zgodność z oryginałem powyższego pełnomocnictwa potwierdził sam doradca w dniu [...] lipca 2008r. Jemu też doręczono w dniu 10 grudnia 2009r. wezwanie do złożenia przez skarżącą zabezpieczenia, a pełnomocnik udzielił organowi celnemu odpowiedzi na to wezwanie.

Nadto w piśmie z [...] listopada 2009 r. pełnomocnik wniósł o doręczenie mu (jako pełnomocnikowi) kserokopii wyników weryfikacji świadectwa pochodzenia oraz faktur przynależnych do tych świadectw; informacji czy doręczone organowi kserokopie faktur są oryginałami, czy kserokopiami, a jeżeli nie są to oryginały, to o informację kto i w jaki sposób faktury te uwierzytelnił; informacji kto i w oparciu o jakie normy występował o weryfikację dokumentów; informację czy podmiot weryfikujący świadectwa pochodzenia towarów jest uprawniony do przeprowadzania tej weryfikacji i w oparciu o jakie normy prawa; wskazanie miejsca i terminu, w którym pełnomocnik mógłby przejrzeć akta sprawy.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. pełnomocnik złożył pisemne oświadczenie

o zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 18 grudnia 2009 r. oraz wniósł m. in. o dokonanie tłumaczenia na język polski pism wskazanych we wniosku; o załączenie do akt oryginałów faktur lub kserokopii potwierdzonej przez uprawniony organ; o wystąpienie do banku w celu potwierdzenia sprzedaży środków dewizowych skarżącej, nadto pełnomocnik zobowiązał się do dostarczenia szeregu dokumentów.

Również w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. pełnomocnik jakie dokumenty ma zamiar jeszcze złożyć. W piśmie z [...] stycznia 2010 r. pełnomocnik przesłał w załączeniu szereg faktur oraz potwierdzenie sprzedaży i wytransferowania za dranicę wskazanej w każdej fakturze kwoty.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę należności celnych i w podatku VAT oraz wysokość odsetek od określonych w ten sposób należności.

Uzasadniając swoje stanowisko organ celny stwierdził że w związku z tym, iż autentyczność przedstawionych w zgłoszeniu celnym dokumentów budziła uzasadnione wątpliwości, organ I instancji działając na podstawie art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wystąpił do właściwego organu obcego państwa o zweryfikowanie wskazanych dokumentów. Wskazano nadto, że organy celne nie mają uprawnień do kwestionowania, uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani do domagania się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi w danym kraju przepisami.

Wskazano, że świadectwo pochodzenia nr [...] z [...].03.2007 r., którego oryginał strona załączyła do zgłoszenia celnego, przedmiotem importu był towar z pozycji nr 3 zgłoszenia celnego, w postaci tkaniny lniane w ilości 4227,00 mb. Jako potwierdzenie, że świadectwo pochodzenia dotyczy ściśle określonego towaru, eksporter podany w rubryce nr 1 ( firma S CO, ) w rubryce nr 10 świadectwa pochodzenia umieszczono nr faktury [...] z dnia [...] lutego 2007 r. jako dokumentu przynależnego do świadectwa i podanego towaru.

W wyniku weryfikacji wskazanego ,świadectwa pochodzenia przeprowadzonej zgodnie ze sprawą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Biuro Inspekcji do spraw Wwozu, Wywozu i kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej potwierdziło autentyczność świadectwa pochodzenia. Jednocześnie w wyniku postępowania sprawdzającego organ weryfikacyjny stwierdził, że produkty objęte tym świadectwem zostały pozyskane w Chinach. Jako potwierdzenie dokonanych ustaleń przedstawiono kopię faktury nr [...] z dnia [...].02.2007 r., którą to eksporter przedstawił do wydanego świadectwa pochodzenia jako potwierdzenie faktu sprzedaży, eksportu towaru. Jak wynika z uzyskanego od uprawnionego organu rachunku, dotyczy on transakcji pomiędzy eksporterem S CO, a firmą E GMBH. Rachunek ten potwierdza, że przedmiotem sprzedaży była tkanina w ilości 2875,60 mb. o wartości 7.584,30 USD. Dodatkowo w rachunku wskazano, że wysyłka odbywała się z portu w Chinach do Polski przez Hamburg. Fakt wystawienia wskazanego rachunku na inną firmę niż importer towaru, firmę R, nie stanowi przeszkody do przyjęcia tego dowodu jako potwierdzającego faktyczną wartość towaru, ponieważ istota sprawy jest fakt sprzedaży tego towaru do Wspólnoty Europejskiej oraz objęcie go procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty.

Biorąc pod uwagę przedłożenie do zgłoszenia celnego świadectwa pochodzenia [...] z dnia [...].03.2007 r. oraz dane zawarte w fakturze przynależnej do zweryfikowanego świadectwa pochodzenia, organ stwierdził, że faktycznego eksportu-importu towaru dokonano na podstawie danych zawartych w fakturze nr [...] z dnia [...] lutego 2007r, przekazanej przez władze kontrolne kraju eksportu.

Organ wskazał również, że nie było potrzeby tłumaczenia na język polski pisma organu z dnia [...].03.2007 r., ponieważ było to pismo przewodnie, techniczne. Natomiast odpowiedz uprawnionego organu została przetłumaczona na język polski i znajduje się w aktach sprawy.

Nadto organ I instancji zauważył, że fakt dokonania w/w zgłoszenia oraz ustalenie, że towary objęte rachunkiem uzyskanym w trakcie weryfikacji świadectwa pochodzenia zostały objęte weryfikowanym zgłoszeniem celnym są wystarczającą przesłanką do uznania, że faktyczna wartość towaru wynosi 7584,30 USD określona w fakturze [...] z [...].02.2007 r. Powołując się na przepisy art. 29 WKC, organ stwierdził, że faktyczną ceną należną za towar objęty w/w zgłoszeniem celnym jest wartość określona na fakturze nr [...] czyli 7584,30 USD. Ustalenie wartości celnej towaru spowodowało konieczność zmiany podstawy opodatkowania podatkiem VAT, który określony został na podstawie art. 29 ust. 13, 15 i art. 33 ust. 2, 6, art. 34 ust. 3, 4, art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Powyższą decyzję doręczono m. in. pełnomocnik skarżącej Spółki.

Pismem z [...] stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie od wskazanej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji w celu przeprowadzenia postępowania celnego w zakresie uzupełniającym. W odwołaniu zarzucił Naczelnikowi, że w żaden sposób nie dowiódł, iż wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych. Natomiast błędnie uznał, że uzyskana kopia faktury jest wystarczającym dowodem do podważenia zadeklarowanej przez stronę (na podstawie oryginału faktury) wartości celnej towaru. Kopia faktury producenta nie może być potraktowana jako dowód w świetle art. 180 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie została uwierzytelniona przez organ chiński. Tym samym organ celny wydał decyzję w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, nie wyjaśniając dlaczego nie ma oryginalnej kopii faktury a jest jedynie kopia sporządzona z kopii.

Zarzucił również organowi, że nie przeprowadził on lub odrzucił szereg wnioskowanych przez skarżącą dowodów.

Pismem z [...] lutego 2010r. skarżący nadesłał fakturę wystawioną w dniu [...] lutego 2007 r. nr [...] wystawioną dla skarżącej przez L w Niemczech, która ma potwierdzać w ocenie skarżącej, że towar został zakupiony od podmiotu koreańskiego, za cenę wskazaną w zgłoszeniu celnym.

Następnie, pismem z [...] marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył pismo Ambasady RP z dnia [...] marca 2010 r., adresowane do R.F. "Prezesa Zarządu R", którym poinformowano adresata, że Ambasada nie zajmuje się wprost pośrednictwem w wyjaśnianiu spraw związanych z transakcjami handlowymi, ale kontaktując się telefonicznie w języku chińskim z panem S. z firmy H Ltd. Uzyskano informacje, że utrudnione jest wyjaśnienie tej sprawy z uwagi na stosunkowo odległy okres, jak też, że firma nie zajmuje się eksportem a tylko handlem wewnętrznym.

Wraz z kolejnym pismem złożonym [...] marca 2010 r., J.C. przedłożył kserokopię faksu firmy H Ltd. sporządzonego w języku angielskim a nadesłanego do Konsula RP wraz z dokonanym przez siebie tłumaczeniem. Z tłumaczenia tego wynika, że skarżąca nigdy nie kontaktowała się z w/w firmą chińską bezpośrednio i nigdy nie kupowała od niej towarów. W piśmie tym nie została wskazana faktura nr [...] z dnia [...] lutego 2007.

Organ odwoławczy postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. włączył do prowadzonego postępowania materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania prowadzonego pod sygnaturą nr [...] w tym wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia wraz z urzędowym tłumaczeniem, pismo pełnomocnika z [...] września 2009 r. z jego urzędowym tłumaczeniem, pismo z [...] lutego 2010 r. wystosowane przez Biuro Inspekcji Wjazdowo-Wyjazdowej i Kwarantanny wraz z jego urzędowym tłumaczeniem. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej.

W piśmie z [...] czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ celny w dalszym ciągu nie dokonał szeregu czynności procesowych, o które wnioskowała strona. Nie przeprowadzono weryfikacji dowodu przedłożonego przez stronę, dotyczącego informacji zawartych w wystąpieniu ambasady RP. W dalszym ciągu nie wyjaśniona również kwestii sposobu pozyskania przez organ celny dowodu w postaci nadesłanej kserokopii faktury przez zagraniczny organ weryfikujący świadectwo pochodzenia.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną, a dane w nim zawarte przyjmowane są jako deklaracja, która może zostać poddana w późniejszym czasie bardziej szczegółowej kontroli (art. 78 WKC). I takiej kontroli poddano dokumenty dołączone do zgłoszenia dokonanego w niniejszej sprawie. Weryfikacja wykazała, iż świadectwo pochodzenia jest autentyczne i poprawne, ale organ celny otrzymał również wyszczególnioną w tym świadectwie fakturę nr [...] z [...].02.2007 o wartości 7.584,60 USD. Z treści jej wynika rodzaj towaru jak i jego ilość, na podstawie zamówienia [...] zgodnie z zapisami na świadectwie pochodzenia, o wystawienie którego wnioskowała chińska firma S CO.

W toku prowadzonego postępowania, zarówno w I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym pełnomocnik przedstawiał szereg dowodów mających świadczyć, iż za wartość celną należy przyjąć wartość transakcyjną określoną na fakturze [...], wystawioną przez podmiot koreański, wskazującą na tożsamość towaru i jednakową ilość co faktura [...] z dnia [...].02.2007r. Temu miała służyć m.in. kopia kontraktu.

Organ II instancji podkreślił, że ważnym w tym względzie elementem są wyniki pokontrolne wykazane przez organ kontrolujący w załączonym protokole pokontrolnym z dnia [...].03.2008r. W pkt 4.3 protokołu wskazano, iż w zakresie rozrachunków z dostawcami zagranicznymi, m.in. D Co., firma R posiadała konto /204-20123/, gdzie dokonywane były dwa rodzaje operacji finansowych:

- pod nazwą "Hamburg" księgowane były transakcje polegające na zakupie i sprzedaży towarów bez wprowadzania ich na obszar celny Unii Europejskiej natomiast,

- pod określeniem "SAD" księgowane były operacje polegające na imporcie towarów i zgłaszanie ich do procedury dopuszczającej do obrotu.

Organ kontrolujący wskazał, że w przypadkach gdzie zagraniczna firma występuje jako pośrednik w sprzedaży towaru pochodzenia chińskiego, do odprawy celnej załączony jest dokument FORM A., gdzie w polu nr 10 świadectwa widnieje nr faktury wystawionej przez eksportera chińskiego. Faktury wpisane w pole 10 Formularza A nie były zgłaszane do odprawy celnej, a kontrolujący nie stwierdził ich w dokumentach księgowych kontrolowanej firmy. Zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami Spółki R, dokumenty te stanowią tajemnicę transakcji pomiędzy firmą chińską, a pośrednikiem.

Organ wywiódł, że skoro towar określony świadectwem pochodzenia Form A nr [...] został wprowadzony na obszar celny Wspólnoty, to w gruncie rzeczy koreańska firma działała jako pośrednik przy zakupie towaru i za usługę tą obciążyła polskiego importera fakturą nr [...].

Kwestia pośrednictwa nie była jednak poruszana w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, a jedynie wartość transakcyjna, cena faktycznie zapłacona lub należna za towar, sprzedany w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty.

Odnosząc się do przedstawionego za pismem z dnia [...].12.2009r. dowodu w postaci Umowy agencyjnej, zawartej z dniu [...].04.2002r. pomiędzy PHZ R Sp. z o.o. a "agentem" F.J., organ zwrócił uwagę na treść §1 umowy, z którego wynika, iż Spółka R powierza Agentowi zadanie reprezentowania go przy zakupie towaru na terenie Chin. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedłożony dowód, w niniejszej sprawie, tylko potwierdza fakt, że sporny towar został zakupiony na terenie Chin.

Jednocześnie w piśmie tym pełnomocnik informuje, iż tłumaczenie wyniku weryfikacji z dnia [...].06.2007r., nadesłanego przez podmiot zagraniczny jest mało precyzyjny, deklarując tym samym nadesłanie do dnia [...].01.2010 r. precyzyjniejszej formy tłumaczenia, czego jednak nie dokonał.

Ponadto w piśmie z dnia [...].02.2010 r. skarżąca wyjaśnia, że sporny towar w istocie zakupiony został w Hamburgu, z magazynu koreańskiego eksportera.

Wskazano również, że z zapisów załączonego do pisma rachunku nr [...] z dnia [...].03.2007r., Auftr.: [...], wystawionego przez L wynikają sprzeczne informacje, gdyż spółka R została obciążona kwotą 243,36 EUR za czynności spedycyjne dotyczące importowanego towaru o wadze 3.962,70 kg, znajdującego się w transportowanym kontenerze o nr [...] z [...] (Chiny) do Hamburga. Zatem waga jak również ilość towaru (88 Kolii) są zgodne z deklaracją wyrażoną w zgłoszeniu celnym nr [...]. Wobec powyższego Spółka R zapłaciła za rozładunek i odprawę całej partii towaru, który został następnie przedstawiony polskiemu organowi celnemu.

W zakresie przedłożonych pism z Ambasady RP z dnia [...].03.2010r., oraz odpowiedzi H LTD. skierowanej do Konsula Generalnego RP z dnia [...].03.201-Or., organ podkreślił, że prowadzone postępowanie dotyczy transakcji dokonanej pomiędzy chińską firmą S LTD, a Spółką R. Zdaniem organu II instancji, przedłożone przez pełnomocnika wyjaśnienia dotyczące zagranicznej firmy H LTD. nie posiadają znaczenia dowodowego w niniejszym postępowaniu.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika, wyrażonym w odwołaniu, że w sprawie weryfikacji świadectwa pochodzenia rozstrzygał "jakiś organ chiński", o którym nic nie wiadomo czy jest organem władzy publicznej.

Odnosząc się do tego zarzutu podkreślił, że jeżeli pochodzenie towaru musi być udowodnione w przywozie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to powinno spełniać określone warunki:

- musi być wystawiane przez wiarygodny organ lub agencję, odpowiednio upoważnione

w tym celu przez państwo wystawienia świadectwa, który jednoznacznie poświadcza,

że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa, oraz

- zawierać wszystkie dane, niezbędne do ustalenia tożsamości towaru, którego dotyczy,

Ponadto zgodnie z art. 81 ust. 7 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE L z dnia 11 października 1993 r.), odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego, nie mniej jednak zgodnie z art. 81 ust 2 tegoż rozporządzenia, świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych określonych w art. 67, a eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A, o którym mówi ust. 4. Pełnomocnik podważając znaczenie zagranicznego organu, tym samym podważa wynik dokonanej weryfikacji Formularza A, który notabene jest wystawiany na pisemny wniosek osoby zainteresowanej i został zweryfikowany na korzyść Spółki.

W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że świadectwo pochodzenia Form A jest dokumentem urzędowym, wystawiony przez upoważniony organ na wniosek eksportera (S LTD.) na konkretny towar, określony fakturą nr [...] z dnia [...].02.2007r. wpisaną w polu 10 tego świadectwa, w celu możliwości wprowadzenia przedmiotowego towaru na obszar Wspólnoty, z czego importer w pełni skorzystał w chwili dokonania zgłoszenia towaru nie kwestionując firmy i kraju pochodzenia towaru.

Podkreślono, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartością celna przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż wartością celną jest wartość transakcyjna określona w fakturze nr [...] z dnia [...].02.2007r. wystawionej przez chińską firmę S LTD.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż organ I instancji zasadnie uznał, że przedłożona do zgłoszenia celnego faktura nr [...] wystawiona przez firmę D z Korei nie może być przyjęta do ustalenia wartości celnej towaru i tym samym dokonał określenia wartości celnej w oparciu o fakturę nr [...] z dnia [...].02.2007r. wystawioną przez chińską firmę S LTD.

Wskazano również, że w odwołaniu skarżący podniósł, iż uzyskana w wyniku weryfikacji kopia faktury nr [...] nie może być dowodem w sprawie, gdyż nie została uwierzytelniona przez organ chiński. Nie przywołuje przy tym żadnych podstaw prawnych takiego żądania, używając jedynie ogólnego sformułowania Jak stanowią obowiązujące w Rzeczpospolitej Polskiej normy prawa, tylko oryginał dokumentu może stanowić o bezsprzecznym potwierdzeniu faktów lub okoliczności w nim stwierdzonych".

Organ wskazał w tym zakresie, że zgodnie z art. 218 w związku z art. 181 Przepisów Wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego do zgłoszeń celnych dopuszczenia do swobodnego obrotu dołącza się kopię faktury, na podstawie której zgłaszana jest wartość celna towarów. W świetle powyższego dla potrzeb ustalenia wartości celnej nie jest wymagany oryginał faktury, co zarzuca skarżący.

W niniejszej sprawie uzyskana kopia faktury nr [...] została wystawiona przez firmę S LTD. z Chin, a więc tę samą która wnioskowała o wystawienie świadectwa pochodzenia. Zgodnie z art. 62 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 199 Przepisów Wykonawczych złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów.

Podkreślono, że w świetle obowiązujących przepisów, za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest Strona. Ona też powinna dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów rzetelnie odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Celnej stwierdza, iż Naczelnik Urzędu Celnego właściwie dokonał oceny ujawnionych dokumentów i zasadnie przyjął, że w myśl z art. z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalona, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, z zachowaniem warunków określonych w art. 29 lit a) do d), firma R za towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym uiściła kwotę znacznie wyższą niż zadeklarowała .w zgłoszeniu celnym.

W toku postępowania (pismo z dnia [...].02.201 Or.) pełnomocnik podniósł również zarzut, że w zgłoszeniu celnym nieprawidłowo ustalono wartość celną towaru, kwotę długu celnego oraz kwotę podatku VAT, bowiem organ celny ustaleń dokonał w oparciu o fakturę wystawioną przez L z Niemiec za usługi spedycyjne wykonane po przybyciu towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 17 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zgłoszenie celne oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych (art. 23 ust. 1 Prawa celnego). Zgłoszenie celne jest więc swoistą deklaracją zgłaszającego. Zgodnie z Instrukcją Wypełniania i Stosowania Dokumentu SAD Część IIC, Pole 44 pkt 4e (wersja 1.10 z dnia 13.12.2006r.) koszty transportu powinny być wykazane i wpisane w polu 44 oraz oznaczone kodem odnoszącym się do kosztów wchodzących w skład podstawy opodatkowania podatkiem VAT, o ile elementy te nie zostały włączone do wartości celnej. W przedmiotowym zgłoszeniu celnym działająca z upoważnienia Strony Agencja Celna zadeklarowała w polu 44 zgłoszenia koszt w ogólnej kwocie 948,10 PLN (suma pozycji 1,2,3,4 SAD) przypisując kod 071V, który oznacza wliczane do podstawy opodatkowania tylko podatkiem VAT koszty prowizji oraz koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, które będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Tak więc to zgłaszający ustalił i wskazał powyższe koszty wchodzące w skład podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Również nieprawdziwe jest twierdzenie o nieprawidłowo ustalonej w zgłoszeniu celnym wartości celnej oraz kwoty długu celnego. Zgłaszający deklarując wartość celną oraz kwotę należnego cła ustalenia dokonał na podstawie przedłożonej faktury nr [...] z dnia [...].02.2007r., przyjmując za wartość celną wartość transakcyjną określoną w tej fakturze, bez żadnych dodatkowych kosztów. W tym też względzie powyższy zarzut należy uznać za niezasadny.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu w sprawie daty otrzymania wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia, a terminu wydania decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w swoim postępowaniu nie był związany terminami liczonymi od daty uzyskania pierwszego dowodu. Organ podatkowy miał prawo poszukiwania i pozyskiwania innych dowodów w danej sprawie, mógł przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogły być przeprowadzone u zgłaszającego, bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Odzwierciedleniem tego prawa jest protokół pokontrolny nr [...] z [...].03.2008r. z przeprowadzonej kontroli w siedzibie Importera towaru PHZ R Sp. z o.o., którego jeden egzemplarz został doręczony kontrolowanemu. W wyniku analizy dokumentów i ewidencji kontrolujący ustalili między innymi, że w zakresie rozrachunków z dostawcami zagranicznymi /konto 204-00047/ dla F.J., Spółka dokonywała wypłaty prowizji od zakupu. Po analizie kartotek zapisów księgowych oraz dokumentów źródłowych ww firm stwierdzono w większości przypadków dokonywanie zleceń wypłaty w obrocie dewizowym bez podawania nr faktur. Zapisy widniejące w kartotece zapisów księgowych były dokonywane w oparciu o wewnętrzna numerację nadawaną przez kontrolowanego.

Również za niezasadny uznany został przez organ zarzut braku rozpatrzenia wniosku pełnomocnika o wystąpienie do wystawcy faktury nr [...] celem potwierdzenia autentyczności oraz o wystąpienie do Banku, potwierdzające czynność dokonania płatności tytułem ww. faktury. W rozpatrywanej sprawie organ celny nie miał wątpliwości, że kwota na przedmiotowej fakturze została przelana na konto kontrahenta zagranicznego. Na fakturze przesłanej przez pełnomocnika, załączonej do zgłoszenia celnego widnieje czytelna informacja, że bank dokonał transferu za granicę określonej kwoty.

Organ odwoławczy uznał również jako niezasadne zarzuty naruszenia art. 120, 121, 180 §1, 187 §1, 191 i 194 §1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 21 września 2010 r. i w ustawowym terminie zaskarżył ją do Sądu, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił w szczególności naruszenie:

- art. 191, art. 180 § 1, art. 194 oraz 120 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej;

- art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 2913/92 z 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że stosownie do art. 191 Ordynacji podatkowej organ ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Bark dostatecznej analizy zgromadzonego materiału dowodowego dowodzi, że organ prowadził postępowanie wbrew tej zasadzie. W rzeczywistości organ w sposób wybiórczy ocenił poszczególne dowody, w szczególności te przedłożone przez stronę i nie odniósł się do wniosków strony o dokonanie określonych czynności procesowych.

Organ celny nie podjął żadnych dodatkowych czynności, nie przedstawił żadnych kontrargumentów na obalenie twierdzeń skarżącej. Organ weryfikujący świadectwo pochodzenia potwierdził jedynie autentyczność dowodu pochodzenia, a nie fakt że firma wymieniona w tym dowodzie zajmuje się eksportem towaru. Nadal pozostaje niewyjaśniona kwestia wiarygodności dowodu w postaci nadesłanej przez zagraniczny organ weryfikujący kserokopii faktury oraz sposobu pozyskania tego dowodu. Dowód ten nie ma mocy dokumentu urzędowego, nie jest nawet uwierzytelnioną kopią takiego dokumentu.

Zdaniem skarżącej kwestionowana decyzja została wydana z obrazą art. 29 ust. 1 WKC, gdyż organ celny w żaden sposób nie dowiódł, że wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych. Jedyną kwestią sporną jest kserokopia faktury producenta i zakwestionowana na jej podstawie wartość celna towaru. Tylko bowiem oryginał dokumentu może stanowić o bezsprzecznym potwierdzeniu faktów lub okoliczności w nim stwierdzonych. Kserokopia faktury producenta, także w świetle art. 180 Ordynacji podatkowej, nie może być potraktowana jako dowód, a inne zgromadzone w sprawie dowody wskazują na prawidłowo przedstawioną przez stronę wartość celną towaru. Informacje zawarte w kserokopii faktury powinny być poddane weryfikacji, a organ I instancji zmanipulował postępowanie, stosując samowolę w ocenie dowodów.

W skardze zakwestionowano także zasadność obciążenia strony odsetkami oraz wymiar tych odsetek. Organ I instancji nie wszczął we właściwym czasie postępowania celno – podatkowego, co ma bezpośredni wpływ na wymiar odsetek od długu celnego i zobowiązania podatkowego, a nadto w decyzjach brak uzasadnienia faktycznego wymierzonych odsetek. Zdaniem pełnomocnika skarżącej postępowanie winno być wszczęte przed wystąpieniem do chińskiego podmiotu z wnioskiem o weryfikację świadectwa pochodzenia. Odsetki winny być liczone z uwzględnieniem zwłoki wynoszącej 10 dni od dnia zgłoszenia celnego, z tego powodu, że zapłata długu i zobowiązania podatkowego zabezpieczone były gwarancją upoważnionej agencji celnej. Odsetki winny być liczone od dnia powstania zaległości podatkowych a nie zobowiązania podatkowego, do tego okresu nie wlicza się czasu na doręczenie decyzji. Odsetki winny być liczone z uwzględnieniem art. 54 § 1 ust. 3, 4 i 6 Ordynacji podatkowej. To wszystko dowodzi, że gdyby postępowanie celno – podatkowe wszczęte zostało zgodnie z prawem, tj. przed wystąpieniem o weryfikację, wówczas odsetki liczone byłyby zgodnie z terminem wynikającym z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, a gdyby postępowanie nie zostało zakończone w terminie odsetki i tak nie byłyby naliczane. § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej (...) (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) nakazuje rozliczenie w decyzji kwoty odsetek oddzielnie dla każdego okresu, w którym obowiązywały różne stawki, czego organ nie uczynił.

Skarżąca przytoczyła również szereg argumentów podniesionych już w toku postępowania przed organami celnymi oraz w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Powołując się na przepisy art. 65 ust. 5 i 6 Prawa celnego, art. 33 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 54 § 1 pkt 1 i 7 i art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że w niniejszej sprawie dług celny powstał [...] marca 2007 r., dlatego kwotę odsetek od cła naliczono za okres od [...].03 2007 r. ( dzień następny po dniu obowiązku dokonania wpłaty podatku) do dnia poprzedzającego wszczęcie postępowania u uwagi na art. 54 § 1 ust.7 Ordynacji podatkowej.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej wskazał dodatkowo, że organy podatkowe dokonały rozstrzygnięć z przekroczeniem zasadny swobodnej oceny dowodów. W aktach sprawy znajdują się bowiem dowody sporządzone w języku obcym, które nie były przetłumaczone na język polski w tym pisma Dyrektora Izby Celnej .

Niezależnie od powyższego wskazał, że w przekonaniu strony nie reprezentował skarżącej w postępowaniu przed organami celnymi. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa dla J.C., które by złożył na potrzeby prowadzonego postępowania. Postanowienie o wszczęciu postępowania doręczono J.C. jako pełnomocnikowi strony, mimo że nie był on umocowany w sprawie. Jeżeli w aktach sprawy znajduję się pełnomocnictwo dla J.C., to jest to wyłącznie kserokopia tego dokumentu, którego dołączenie do akt nie nastąpiło z inicjatywy pełnomocnika, lecz z inicjatywy organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Jako pierwszy należy rozstrzygnąć zarzut skarżącej braku jej uczestnictwa w prowadzonym przez organy celne postępowaniu w związku z niewłaściwym reprezentowaniem Spółki przez doradcę podatkowego J.C..

Zgodnie z treścią art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego, zatem i przepisy dotyczące pełnomocnictwa. W myśl art. 137 § 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, a m. in. doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa (art. 137 § 3).

Udzielone J.C. pełnomocnictwo z dnia [...] sierpnia 2003 r. jest ogólnym pełnomocnictwem do reprezentowania skarżącej przed m. in. organami celnymi i podatkowymi. Jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem w dniu [...] lipca 2008 r. zostało złożone w toku wszczętego postępowanie we wszystkich sprawach toczących się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego. Od momentu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie wszelkich doręczeń dokonywano do rąk pełnomocnika J.C., który aktywnie działał w sprawie składając pisma, wnioski czy odwołanie od decyzji organu I instancji, wskazując w dokumentach tych na siebie jako pełnomocnika skarżącej. Należy także zauważyć, że o dokonywanych w sprawie czynnościach organy obu instancji zawiadamiały nie tylko pełnomocnika, ale także Agencję Celną i skarżącą Spółkę.

W tej sytuacji niezrozumiałe jest, stanowisko zaprezentowane przez J.C., że nie był on pełnomocnikiem spółka w tym postępowaniu. J.C. sam, co wynika z jego pism ( przykładowo odwołanie z [...] stycznia 2010 r.), informował skarżącą, jako jej pełnomocnik w tym postępowaniu o podejmowanych przez niego czynnościach. Skarżąca spółka wówczas ani nie protestowała ani nie zainteresowała się toczącym się postępowaniem, co wyraźnie wskazuje, iż godziła się z faktem reprezentowania jej przez umocowanego przez siebie (do dokonywania w jej imieniu wszelkich czynności) pełnomocnika J.C..

Z treści przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Takie ogólne pełnomocnictwo (potwierdzone własnoręcznie za zgodność z oryginałem) zostało przedłożone na etapie postępowania weryfikacyjnego 9 lipca 2008 r.

Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008r. wydanego w sprawie II FSK 128/08 wynika, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ podatkowy, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Organ nie jest uprawniony do ustalania, czy pełnomocnictwo było w ogóle udzielane stronie i poszukiwania takiego dokumentu w aktach innych postępowań. Jednakże, zdaniem Sądu, skoro organ to jednak uczynił wychodząc poza swoje obowiązki, a następnie pełnomocnik aktywnie uczestniczył w całym postępowaniu przy milczącej aprobacie skarżącej, to nie można przyjąć, że nie była ona w tym postępowaniu właściwie reprezentowana. Dalej NSA w powyższym wyroku wskazał, że istotne jest by pełnomocnik ujawnił chęć działania w cudzym imieniu w danym postępowaniu. Taką chęć w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wykazał odbierając bez żadnych zastrzeżeń kierowaną do niego korespondencję i aktywnie uczestnicząc w toczącym się postępowaniu przez m. in. składanie wniosków dowodowych czy odwołania od decyzji organu I instancji.

Z rozległego orzecznictwa, z którym Sąd także się zgadza, wynika że do obowiązków organów podatkowych (celnych) nie należy poszukiwanie pełnomocnictwa. Z konstrukcji art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wynika,

że obowiązek ten został nałożony na pełnomocnika a nie organ. Jednakże w sytuacji, gdy organ ten, pomimo nienałożenia na niego takiego obowiązku, ustalił,

że pełnomocnictwo zostało udzielone i było ono przez pełnomocnika kwestionowane, a pełnomocnik dokonywał szeregu czynności w prowadzonym postępowaniu i przed Sądem oświadczył, że czuł się pełnomocnikiem strony, nie można przyjąć, iż organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie skarżąca nie była właściwie reprezentowana, a tym samym nie uczestniczyła w postępowaniu, w sytuacji, gdy sam pełnomocnik aktywnie działał, informując o swoich czynnościach mocodawcę (np. przesyłając Spółce do wiadomości odwołanie od decyzji organu I instancji), który się im nie sprzeciwiał. Przyjęcie, zdaniem Sądu, w niniejszej kwestii odmiennego poglądu wskazywałoby na zbytni formalizm.

Na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm. – WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993 r. ze zm. – RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru.

Podstawowy zarzut skarżącej dotyczył naruszenia wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wobec braku wyjaśnienia przez organy celne kwestii wiarygodności faktury [...]. Zdaniem Spółki, w świetle przepisu art. 180 Ordynacji podatkowej kserokopia tej faktury nie może być potraktowana jako dowód, tylko bowiem oryginał dokumentu może stanowić o bezsprzecznym potwierdzeniu faktów lub okoliczności w nim stwierdzonych.

Z zamieszczonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady wynika, że organ podatkowy, przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów, nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Ocena ta powinna być zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki.

Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie prawidłowej, wiarygodnej wartości celnej sprowadzonego towaru. Organy celne, w sytuacji gdy otrzymały od władz chińskich fakturę [...] z dnia [...] lutego 2007 r. wymienioną w świadectwie pochodzenia, zasadnie przyjęły, iż wyszczególniona na tej fakturze kwota stanowi wartość celną sprowadzonego towaru. Fakt, iż dokument ten został nadesłany w kserokopii nie niweczy jego wartości dowodowej. Nadesłał go bowiem chiński organ dokonujący weryfikacji świadectwa pochodzenia, wskazując iż jest to faktura powiązana z weryfikowanym świadectwem pochodzenia. Organy chińskie potwierdziły autentyczność świadectwa pochodzenia, a skoro z tym autentycznym świadectwem jest powiązana w/w faktura i w nim jest wyszczególniona, brak podstaw do kwestionowania jej wiarygodności. Nie ma także znaczenia w jaki sposób organ chiński tę fakturę pozyskał, choć najprawdopodobniej została ona mu przedłożona przez producenta czyli firmę S Ltd. jako dokument niezbędny do uzyskania świadectwa pochodzenia.

Tym samym organy zasadnie odmówiły wiarygodności przedłożonej przez skarżącą fakturze [...], wystawioną przez podmiot koreański.

Nie można pominąć także innych dokumentów dołączonych do niniejszego postępowania, choć bezpośrednio z nim nie związanych. W marcu 2010 r. skarżąca przedłożyła pismo firmy H Ltd., z którego wynika, iż R nigdy nie kontaktował się z tą firmą bezpośrednio i nie kupował od niej towarów, a za wyszczególnione w piśmie faktury nie otrzymała od R zapłaty. Jako przeciwwagę dla wiarygodności tego dowodu organ odwoławczy dołączył dwa inne pisma. Pierwsze, datowane na [...] sierpnia 2009 r., to oświadczenie firmy H Ltd., że towary objęte wyszczególnionymi fakturami były przedmiotem obrotu z klientem z USA, który to klient dokonywał za nie płatności, a nie dokonywała ich Spółka R. Drugie, to pismo chińskiego organu weryfikacyjnego z dnia [...] lutego 2010 r., który informuje, że zgodnie z wyjaśnieniami firmy H Ltd. oświadczenie z [...] sierpnia 2008 r. zostało złożone przez tę firmę na prośbę Spółki R, a obie te firmy cieszą się długotrwałą i dobrą współpracą. To firma R prosiła o wystawienie faktur proforma na amerykański podmiot. W świetle treści obu dokumentów zasadnie organ celny zakwestionował wiarygodność kolejnego, złożonego później, bo w marcu 2010 r. oświadczenia firmy H Ltd. Tak samo prawidłowo organ odwoławczy ocenił przedstawione przez pełnomocnika skarżącej Spółki pismo nadesłane z Ambasady Polskiej słusznie stwierdzając, że nie wiadomo kim był udzielający telefonicznej informacji pracownikowi Ambasady "Pan S.". Ponadto, stwierdzenie przez niego że jego firma nie zajmowała się eksportem jest sprzeczne ze świadectwem pochodzenia, które jest wystawiane dla eksportu w celu potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru.

Przepis art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jest realizacją koncepcji otwartego postępowania dowodowego, ponieważ jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśniania sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W świetle treści tego przepisu kserokopia faktury, jako dokument prywatny pozyskany od organu obcego państwa, jest także dowodem. Nie jest to dowód sprzeczny z prawem.

Sąd nie podzielił również zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z obrazą art. 29 ust. 1 WKC. Skarżąca twierdzi, że organ celny nie dowiódł, iż wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych. Z art. 29 ust. 1 WKC wynika, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przepis ten nie nakłada na organ celny obowiązku dowiedzenia, jak chce tego skarżąca, że wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych.

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły regulacji z art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej, albowiem przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie dotyczącym przedmiotu postępowania prawidłowo, zasadnie stosując regulację z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

W sentencji uzasadnienia decyzji organu I instancji wskazano, że odsetki liczone są od kwoty cła do zapłaty za okres od [...].03.2007r. (dnia następnego po dniu powstania długu celnego) do dnia [...].12.2009r. (dzień poprzedzający wpłatę kwoty zabezpieczenia). Odsetki od podatku VAT liczono od kwoty podatku VAT do zapłaty za okres od [...].03.2007r. (dnia następnego po dniu powstaniu obowiązku podatkowego) do dnia [...].12.2009r. (dnia poprzedzającego wpłatę zabezpieczenia).

Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę, przy czym zaległością podatkową, jak stanowi art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej). Natomiast obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o VAT), a zatem chwila dokonania zgłoszenia celnego jest terminem płatności podatku. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaległość podatkowa (będąca różnicą między podatkiem VAT uiszczonym w wysokości wynikającej ze zgłoszenia celnego a w wysokości wynikającej z decyzji organu I instancji) powstała w następnym dniu po dokonaniu zgłoszenia celnego i dlatego początkowy termin naliczania odsetek w niniejszej sprawie został przez organy podatkowe przyjęty prawidłowo.

Wskazać również należy, że stosownie do art. 65 ust. 5 i 6 Prawa celnego, art. 33 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 54 § 1 pkt 1 i 7 i art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej dług celny powstał [...] marca 2007r., dlatego kwotę odsetek od cła naliczono za okres od [...].03 2007r. (dzień następny po dniu obowiązku dokonania wpłaty podatku) do dnia poprzedzającego wszczęcie postępowania u uwagi na art. 54 § 1 ust.7 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie podzielił także twierdzeń skarżącej dotyczących obowiązku organów celnych wszczęcia postępowania przed wystąpieniem o weryfikację. Zgodnie z art. 78 ust. 1 WKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia, a jeżeli po dokonaniu tej kontroli okaże się, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane( ust. 3), organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. W niniejszej sprawie dopiero wynik weryfikacji pozwolił organowi celnemu na zakwestionowanie wartości celnej towaru, a tym samym stwierdzenie, należność celna oraz podatek VAT został przez skarżącą zadeklarowany w nieprawidłowej wysokości. To zobligowało organ do wszczęcia, na postawie art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowania podatkowego, które co do zasady może być wszczęte do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Należy także wskazać, iż uzasadnieniem faktycznym wymierzonych odsetek jest podanie przez skarżącą w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych, a co za tym idzie konieczność ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru, a następnie prawidłowego określenia należności celnej i podatku VAT. Różnica między zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym kwotą tych należności a kwotą określoną w wyniku prowadzonego postępowania celno – podatkowego stanowi zaległość w cle i podatku, od której pobierane są odsetki za zwłokę. Takie uzasadnienie faktyczne znajduje się, wbrew twierdzeniom skarżącej, w decyzjach organów obu instancji. Natomiast z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) nie wynika obowiązek rozliczenia (wyszczególnienia) w decyzji kwoty odsetek oddzielnie dla każdego okresu, w którym obowiązywały różne stawki. Kwotę odsetek organ obliczył prawidłowo, czego skarżąca nie kwestionuje, stosując przepisy powyższego rozporządzenia, jak i stawki odsetek za zwłokę ogłaszane w drodze obwieszczenia przez Ministra Finansów.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

/-/ J. Niedzielski /-/ A. Juszczyk-Wiśniewska /-/ D. Skupień