Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 387/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 115 par. 13 pkt 4
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Janusz Walawski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Sprawiedliwości do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie żądania udostępnienia skanu umowy o pracy zawartej z K. Z. – Dyrektorem Departamentu [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku z wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 597 zł (słownie pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r., przesłanym pocztą elektroniczną, Stowarzyszenie [...] wystąpiło do Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie skanu umowy o pracę zawartej z K. Z. – Dyrektorem [...] w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz skanów każdej innej umowy zawartej z K. Z. w okresie od 1 lipca 2016 r.

We wniosku poproszono o przesłanie powyższych informacji na wskazany adres maila.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Zastępca Dyrektora Biura Ministra Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. poinformował wnioskodawcę, że w okresie od 1 lipca 2016 r. do chwili obecnej Ministerstwo Sprawiedliwości zawarło z Panem K. Z. dwie umowy cywilnoprawne (o dzieło). Skany tych umów zostały przekazane w załączeniu.

Odnosząc się natomiast do prośby o przekazanie skanu umowy o pracę, zawartej z Panem K. Z. wyjaśnił, że umowa o pracę (akt powołania) indywidualnie oznaczonej osoby nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Jest to bowiem dokument wewnętrzny, który określa wzajemne relacje pomiędzy pracodawcą i pracownikiem. Umowa o pracę (akt powołania), jako dokument pracowniczy, wchodzi w skład akt osobowych pracownika. Z tych powodów, nie może zostać zakwalifikowany, jako akt o charakterze publicznoprawnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 636/15).

Dodatkowo podniósł, iż w sprawach z zakresu dostępu do informacji, przyjmuje się, że co do zasady, informacje ad personam, a więc, te które dotyczą konkretnych osób, nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1035/10).

Jednocześnie wskazał, że zakres zadań powierzonych Departamentowi [...], którym aktualnie kieruje Pan K. Z. został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości, pod

adresem:

[...]

W dniu 24 lipca 2017 r. Stowarzyszenie [...] skierowało, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie udostępniania informacji publicznej w związku z wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej.

W związku z powyższym wniosło o:

1) zobowiązanie organu do uwzględnienia wniosku i udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej;

2) orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny;

4) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Minister Sprawiedliwości bez wątpienia jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Zarzucono też, że odesłania do BIP-u organu nie można uznać za prawidłowe załatwienie wniosku skarżącego. Zważywszy, że na podanej stronie znajdował się jedynie zakres zadań Departamentu [...], którym kieruje K. Z., a nie umowa o pracę, o którą wnioskował skarżący, organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej.

W ocenie strony skarżącej, argumentacja organu, jakoby umowa o pracę, zawarta między osobą prywatną, a podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, nie stanowiła informacji publicznej, jest nietrafna. Przede wszystkich stwierdzić należy, iż udostępnieniu podlega każda informacja dotycząca spraw publicznych, co wynika jasno z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a w szczególności - choć nie wyłącznie - dotycząca katalogu spraw wymienionego w art. 6 u.d.i.p., w tym art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p., tj. o osobach sprawujących funkcje w organie władzy publicznej i kompetencjach tej osoby, oraz w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p., zatem o sposobie realizacji zadań publicznych. To, kogo organ decyduje się zatrudnić na stanowisku dyrektora Departamentu [...] z pewnością jest informacją o sposobie, w jaki sposób organ zamierza realizować zadania publiczne, bowiem wskazuje, komu i w jakim zakresie powierza wykonywanie tychże zadań - a zarazem stanowi informacje o kompetencjach danej osoby w podmiocie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Umowa o pracę K. Z. spełnia obie te przesłanki, co jednoznacznie kwalifikuje ją jako informację publiczną prostą, bowiem wskazuje na to, jak organ wykonuje swoje zadania publiczne, a także o osobach uczestniczących w wykonywaniu tychże zadań.

Umowa o pracę dotyczy także spraw publicznych w innym, odmiennym aspekcie - zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlegają informacje o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. Ustawodawca w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wprost natomiast stwierdził, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Umowa o pracę, jako dokument dotyczący sfery faktów, a zarazem stanowiący odzwierciedlenie pewnych kosztów, jakie ponosi Państwo poprzez swoje organy, dotyczy spraw publicznych, a także majątku państwowych osób prawnych, ergo -stanowi informację publiczną.

Jako nietrafne skarżący ocenił też stwierdzenie organu, jakoby informacje ad personom z zasady nie stanowiły informacji publicznej, bowiem ustawodawca włączył informacje dotyczące prywatności osoby fizycznej pod rygor u.d.i.p., dając temu wyraz w art. 5 u.d.i.p., gdzie wprost wymienia prywatność osoby fizycznej jako przesłankę ograniczenia prawa do informacji. Takie ograniczenie odbywa się jednak poprzez wydanie decyzji odmownej przez organ - nie doszło jednak do wydania takowej w przedmiotowej sprawie, przez co należy stwierdzić, iż organ pozostaje w bezczynności.

W tym kontekście skarżący zwrócił uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie udostępniania umów o pracę zawartych z pracownikami Sądu Najwyższego oraz ich charakteru jako informacji publicznej, wyrażone w wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1741/13.

Zaznaczył przy tym, że informacje o sprawach publicznych mogą być zawarte także w dokumentach dotyczących konkretnej, wymienionej z imienia i nazwiska osoby.

W ocenie skarżącego wyłączenie informacji ad personom spod rygoru u.d.i.p. jest błędne także ze względu na to, iż zarówno prawo do informacji, jak i prawo do ochrony prywatności, mają rangę konstytucyjną, i stanowią dobra równorzędne. Obowiązkiem organu jest zatem każdorazowe wyważenie racji "za" i "przeciw" udostępnieniu informacji, co jest niemożliwe, jeśli umowy o pracę zostaną uznane za z gruntu nienależące do sfery informacji publicznej.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na postawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., a w razie nieuwzględnienia tego wniosku – o oddalenie skargi w całości.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępniania informacji publicznej organ podniósł, że korespondencja Stowarzyszenia [...] została rozpatrzona pismem z dnia [...] maja 2017 r.

W piśmie tym przekazano wnioskodawcy informację o zawartych umowach cywilnoprawnych z K. Z. w okresie wskazanym we wniosku tj. od 1 lipca 2016 r., przekazując jednocześnie w załączeniu skany tych umów.

W kwestii prośby o przekazanie skanu umowy o pracę, zawartej z K. Z. wyjaśniono natomiast, że umowa o pracę (akt powołania) indywidualnie oznaczonej osoby nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie organ podał w tym piśmie, że zakres zadań powierzonych Departamentowi [...], którym kieruje K. Z., został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości podając adres internetowy.

Fakt, że skarżący nie podzielił stanowiska prezentowanego przez organ co do umowy o pracę pracownika zatrudnionego przez Ministerstwo Sprawiedliwości, iż umowa taka nie stanowi informacji publicznej w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie jest okolicznością na podstawie której stwierdzić można, że organ powinien wydać decyzję w tej sprawie.

Niezależnie od powyższego organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie sposób zarzucić Ministrowi Sprawiedliwości bezczynności, gdyż w załączonym piśmie z dnia [...] maja 2017 r., udzielił odpowiedzi Stowarzyszeniu [...].

W tej sytuacji nie można mówić o bezczynności organu, a tym bardziej o okoliczności, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez Stowarzyszenie [...] ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm. - dalej u.d.i.p.) stanowi, iż do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej P.p.s.a.). Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów P.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W tym kontekście podkreślenia wymaga, iż w przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął jednej z ww. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określona informacja publiczna nie została przekazana wnioskodawcy.

Nadto skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05, LEX nr 236545). Dla skuteczności wniesienia takiej skargi nie wymaga się jej poprzedzenia środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 P.p.s.a. niniejsza sprawa należy do kategorii spraw, które mogą zostać rozpoznane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu bądź podjęcia określonej czynności.

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 tej ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji ani niewydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien jednak powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę – gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Nie ma również podstaw do wydania decyzji odmownej w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie stanowi informacji publicznej. Wówczas organ winien pisemnie zawiadomić wnoszącego, że żądane dane nie posiadają charakteru publicznego i jako takie nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy.

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Minister Sprawiedliwości jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., I OSK 2445/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl).

Stowarzyszenie [...] w trybie dostępu do informacji publicznej domagało się udostępnienie m. in. skanu umowy o pracę zawartej z K. Z. – Dyrektorem [...] w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Minister Sprawiedliwości stanął na stanowisku, że umowa o pracę (akt powołania) indywidualnie oznaczonej osoby nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jest to bowiem dokument wewnętrzny, który określa wzajemne relacje pomiędzy pracodawcą i pracownikiem. Zaznaczył przy tym, iż w sprawach z zakresu dostępu do informacji, przyjmuje się, że co do zasady, informacje ad personam, a więc, te które dotyczą konkretnych osób, nie stanowią informacji publicznej.

Zdaniem Sądu jako błędne należy ocenić powyższe stanowisko organu apriori wyłączające ze zbioru informacji publicznej umowy o pracę zawarte z organem państwa, albowiem umowy te dotyczą w istocie osób sprawujących w nim funkcje i ich kompetencji oraz wydatkowania środków publicznych, dlatego też mieszą się w pojęciu informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt c) i d) u.d.i.p.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zakresem u.d.i.p. objęte są umowy zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. W wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 1741/13 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż umowy o pracę lub innego rodzaju umowy zawierane z enumeratywnie wymienionymi osobami aktualnie zatrudnionymi w Sądzie Najwyższym stanowią informację publiczną. "Umowy te obrazują bowiem zasady funkcjonowania Sądu Najwyższego, stanowią informacje o osobach sprawujących określone funkcje i ich kompetencje, a także obrazują gospodarowanie środkami publicznymi, którymi dysponuje Sąd Najwyższy".

Należy jednocześnie mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna dotyczy umowy o pracę zwartej z konkretnym pracownikiem wskazanym z imienia i nazwiska, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej.

Fakt, że określona informacja zawiera dane dotyczące prywatności, nie oznacza jednak, że traci ona charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p .zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie.

Kwestią wymagającą oceny przy realizacji żądania wniosku w zakresie udostępnienia kopii umowy o pracę zawartej z określonym pracownikiem pozostaje zatem wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie udostępnienia informacji publicznej ze względu na prawo do prywatności.

Na temat zagadnienia kolizji interesu prywatnego (prawa do prywatności) osoby pełniącej funkcję publiczną z prawem osób trzecich do informacji publicznej wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ.: OTK - A z 2006 r., nr 3, poz. 30) zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do informacji dotyczących działalności instytucji publicznych mamy do czynienia z daleko idącym przenikaniem się sfery informacji odnoszących się działań tych instytucji jako takich oraz informacji o zachowaniach funkcjonariuszy publicznych, w tym także obejmujących sferę życia prywatnego tych osób. Przeprowadzenie jednoznacznej i precyzyjnej cezury nie jest w takich wypadkach możliwe, należy przy tym założyć, że ustawodawca konstytucyjny czerpał swoje inspiracje w tym zakresie z ukształtowanego dorobku i standardów demokratycznych. W ocenie Trybunału wartość, jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną prawa do życia prywatnego osób publicznych. Sposób interpretacji pojęć konstytucyjnych o niedookreślonym zakresie semantycznym powinien uwzględniać standardy przyjmowane we wspólnej przestrzeni prawnej państw demokratycznych. W konsekwencji, punktem odniesienia oceny wyznaczającej granice dopuszczalnej ingerencji (w świetle art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji) jest taka treść konstytucyjnego prawa do informacji, które zgodnie z przyjmowanymi standardami rozumiane jest szerzej - jako odnoszące się również do informacji ze sfery życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, o ile mają one związek z działalnością publiczną.

Nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Zaznacza się w niej, że katalog z art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r., poz. 1137 ze zm.) ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się tam, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74).

Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyżej wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną uznał, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że osoba zatrudniona na stanowisku Dyrektora [...] w Ministerstwie Sprawiedliwości jest osobą pełniącą funkcję publiczną, jest bowiem funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 4 Kodeksu karnego.

W konsekwencji, wbrew stanowisku organu, wniosek Stowarzyszenia [...] w zakresie żądania udostępnienie skanu umowy o pracę zawartej z K. Z. – Dyrektorem [...] w Ministerstwie Sprawiedliwości, powinien zostać rozpoznany w trybie przepisów u.d.i.p.

Skoro zaś organ nie udostępnił informacji w powyższym zakresie, ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia, Sąd uznał zasadność skargi co do bezczynności.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Ministra Sprawiedliwości do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] maja 2017 r., w zakresie wskazanym w pkt 1 sentencji wyroku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe" , "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącego, a wynikała jedynie z wadliwego zakwalifikowania żądanej informacji jako nie podlegającego przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność organu w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy.

W świetle powyższych ustaleń, nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny.

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł i 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.