Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 185/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 165a, art. 14b par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 17 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z o. o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 14 stycznia 2016 r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem 00/100), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24.02.2016 r. r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 14.01.2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku A sp. z o.o. (dalej jako skarżąca, Spółka, strona) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług w części dotyczącej stwierdzenia, kto ma obowiązek zaklasyfikowania sprzedawanych towarów jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji.

Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 14.10.2015 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszącej się do zasad stosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.) [dalej: u.p.t.u.] obowiązujących od dnia 1 lipca 2015 r., a dotyczących stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z zakupem sprzętu komputerowego i telefonów komórkowych.

Przedstawiając stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe wyjaśniono, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji części do sprzętu gospodarstwa domowego. W związku z przedmiotem działalności, a także z bardzo dużą skalą jej prowadzenia, Spółka posiada znaczną ilość sprzętu komputerowego i telefonów komórkowych oraz często dokonuje zakupu tego sprzętu i telefonów. Wśród kupowanych urządzeń mogą się znajdować: laptopy, notebooki, tablety, smartfony, telefony komórkowe. Do tego sprzętu mogą być dokupywane inne urządzenia i rzeczy (takie jak np. torba na laptop, myszka, dodatkowe oprogramowanie, dodatkowa gwarancja, polisa serwisowa), które w Spółce mogą być używane razem ze sprzętem komputerowym (dalej określane jako: urządzenia dodatkowe).

W zakresie sposobu zamawiania sprzętu komputerowego w Spółce obowiązują ogólne warunki, które określają jedynie kwestie techniczne dotyczące sprzętu (producent, parametry itd.) natomiast nie określają sprzedawcy. Dostawców sprzętu komputerowego Spółka wyłania w ramach wewnętrznych procedur, nie zawiera z nimi pisemnej ramowej umowy na dostawę sprzętu, a jedynie przekazuje dostawcy zamówienie (listę potrzebnego sprzętu), które dostawca realizuje. Zamówienia są składane w różnych odstępach czasowych.

Procedura zamawiania wygląda w ten sposób, że informacja o zapotrzebowaniu na sprzęt wpływa od osób odpowiedzialnych z różnych działów do działu IT (w przypadku sprzętu komputerowego), lub do pracownika zakupów, który zamawia telefony. Następnie przygotowywana jest specyfikacja techniczna sprzętu i wystawiany jest dokument systemowy o nazwie "zgłoszenie zapotrzebowania", w którym wskazane są ilości i parametry techniczne sprzętu. Następnie dział zakupów ustala dostawcę oraz cenę zamówionego sprzętu i składa zamówienie do dostawcy. Proces zamawiania może przebiegać różnorodnie, w zależności od potrzeb. W przypadku z góry określonego zapotrzebowania na sprzęt, który powinien być dostarczany w jakimś dłuższym okresie czasu, Dział Zakupów może złożyć jedno zamówienie na sprzęt, który będzie dostarczany partiami w różnych odstępach czasu, a w sytuacji pojedynczych zgłoszeń o zapotrzebowanie na sprzęt IT, dokonywanych w jakichś odstępach czasu, Dział Zakupów może zebrać poszczególne zgłoszenia o zapotrzebowanie i złożyć jedno zamówienie, albo też odrębnych zamówień na każde zgłoszenie. Taki sposób postępowania wynika z uproszczenia i porządku w zakresie dokumentacji, ponieważ do każdej faktury na zakup sprzętu można dołączyć oddzielne zamówienie i oddzielne zgłoszenie na zapotrzebowanie na sprzęt.

Towar z jednego zamówienia może być dostarczony jednorazowo albo partiami. Podział zamówienia na partie uzależniony jest od działu IT, w zależności od możliwości technicznych/logistycznych. Towar jest dostarczany luzem, tzn. są to pojedyncze sztuki towaru zapakowane w swoje indywidualne opakowania. Dostarczane towary nie są ze sobą połączone taśmą, folią lub w jakikolwiek inny sposób. Zamówienie telefonów komórkowych wygląda bardzo podobnie, z tą różnicą że nie istnieją ogólne warunki określające jakiego rodzaju telefony mają być zamawiane, a harmonogram dostaw uzależniony jest od zapotrzebowań, a nie od działu IT.

Spółka zazwyczaj zamawia w jednym zamówieniu kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt sztuk sprzętu komputerowego oraz urządzeń dodatkowych (albo telefonów komórkowych oraz urządzeń dodatkowych).

W odniesieniu do transakcji dokonanych od lipca 2015 r. sprzedawca uznawał, że każda z tych rzeczy jest pojedynczym towarem (w ocenie sprzedawcy nie stanowią one zestawów). W szczególności towary te nie są ze sobą połączone (np. taśmą, klejem) oraz nie są opisane jako zestawy (np. poprzez ponumerowanie, zapisy faktury). Natomiast z punktu widzenia Spółki towary te mogą stanowić urządzenia przeznaczone do: stworzenia kompletu służącego do obsługi konkretnego stanowiska pracy (laptop, monitor, klawiatura, myszka i stacja dokująca, stanowiąca rozszerzenie funkcji laptopa i umożliwiająca pracę przy wykorzystaniu monitora i klawiatury, czy też laptop, torba na laptop, dodatkowa gwarancja, myszka); budowę kompletu przeznaczonego do ogólnego użytku (np. w laboratorium, sali konferencyjnej); uzupełnienia już istniejącego kompletu sprzętu; mogą stanowić sprzęt zapasowy lub być użytkowane w jeszcze inny sposób.

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Wniosek dotyczy sytuacji, w których dokonujący dostawy sprzętu komputerowego jest podatnikiem podatku VAT na podstawie art. 15 u.p.t.u., a sama sprzedaż sprzętu komputerowego nie jest objęta zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 122 u.p.t.u.

W związku z przedstawionym opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego zadano trzy pytania, przy czym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stało się pytanie oznaczone numerem 1), bowiem co do pytań nr 2) i 3) wydano odrębne rozstrzygnięcie. Zatem w niniejszej sprawie istota sporu dotyczyła kwestii:

1. "Kto, sprzedawca czy kupujący, ma obowiązek zakwalifikować sprzedawane towary jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji w związku ze stosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.?"

Przedstawiając własne stanowisko w zakresie pytania nr 1), Spółka odwołując się m.in. do przepisów art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., 5a u.p.t.u., fragmentów internetowej broszury Ministerstwa Finansów w sprawie obowiązującego od 1 lipca 2015 r. mechanizmu odwrotnego obciążenia oraz do zasad metodycznych do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej jako: PKWiU) z 2008 r. wskazała, że to sprzedawca ma obowiązek zaklasyfikować sprzedane towary jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji, natomiast kupujący będący podatnikiem w związku ze stosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. nie ma obowiązku oceniać, czy towary stanowią zestaw oraz nie ponosi odpowiedzialności za kwalifikację dokonaną przez sprzedającego, co szczegółowo uargumentowano.

Postanowieniem z dnia 14.01.2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu odmówił wszczęcia postępowania w części wniosku dotyczącej pytania, kto ma obowiązek zaklasyfikowania sprzedawanych towarów jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji.

Organ, po dokonaniu analizy sprawy stwierdził bowiem, że przedmiot zapytania wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydawanej w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) [dalej jako O.p.], ponieważ kwestia ta nie wynika z przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Dotyczy to wyłącznie przepisów podatkowych. W szczególności żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej odnosi się do stanów faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących się w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenia wnioskodawcy w ramach tego podatku. Natomiast ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie odnoszą się do tego, kto (sprzedawca czy nabywca) ma obowiązek klasyfikacji sprzedawanych towarów jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji w związku ze stosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. Powyższe spowodowało konieczność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji w ww. zakresie.

We wniesionym zażaleniu Spółka, podnosząc zarzuty naruszenia art. 14b § 1, art. 14h, art. 165a O.p. oraz art. 5a, art. 17 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1c u.p.t.u., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zadanego pytania.

W ocenie Spółki dotyczy ono przepisów prawa podatkowego, a zatem organ podatkowy był zobowiązany do udzielenia na nie odpowiedzi i wydania interpretacji indywidualnej. W sytuacji opisanej we wniosku, Spółka jako kupujący i jednocześnie podatnik VAT, musi wiedzieć, które elementy niezbędne do zrealizowania obowiązku podatkowego powinna ustalić sama, a które powinna przyjąć na podstawie informacji sprzedawcy, a zadane we wniosku o interpretację indywidualną pytanie dotyczyło informacji niezbędnych do prawidłowego zrealizowania obowiązku podatkowego. Kwestia obowiązku klasyfikowania towarów jako zestaw ma dla Spółki zasadnicze znaczenie, ponieważ określa zakres jej obowiązków jako podatnika na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. Ma ona także znaczenie z punktu wiedzenia art. 17 ust. 1c u.p.t.u. i określenia wartości jednolitej gospodarczo transakcji (kwestia klasyfikowania jako zestawów może decydować o przekroczeniu limitu 20.000 zł). Kwestia zaklasyfikowania jako zestawów jest istotna dla zrealizowania przez stronę obowiązku nałożonego przez przepisy prawa podatkowego, a zatem nie można twierdzić, że zadanie pytanie nie jest pytaniem o przepisy prawa podatkowego. Dodatkowo w związku z tym, że art. 5a u.p.t.u. (odwołujący się do klasyfikacji statystycznych) znajduje się bezsprzecznie w ustawie podatkowej, musi być uznawany za przepis prawa podatkowego. Spółka wskazała, że w zakresie, w jakim wniosek odnosił się do zaklasyfikowania towarów jako zestaw, dotyczył on obowiązku ustalania elementu prawnopodatkowego stanu faktycznego, niezbędnego do zastosowania przepisów ustaw podatkowych. Wniosek nie dotyczy zatem kwestii niemających oparcia w przepisach prawa podatkowego. Odpowiedź na zadane pytanie dotyczy wykładni przepisów prawa podatkowego i będzie bezpośrednio związana z realizacją przez Spółkę obowiązku podatkowego w VAT.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 24.02.2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy postanowienie z dnia 14.01.2016 r.

W uzasadnieniu ponownie wskazał, że organ interpretacyjny nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi w zakresie stwierdzenia, kto, sprzedawca czy kupujący, ma obowiązek zakwalifikować sprzedawane towary jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji - w związku ze stosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia (art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.). Zauważył przy tym, że towary, co do których może zostać zastosowany mechanizm odwrotnego obciążenia, wymienione w załączniku nr 11 do u.p.t.u., klasyfikowane są według PKWiU, zatem reguły związane z klasyfikacjami statystycznymi należy odpowiednio przyjąć w przypadku towarów sprzedawanych w formie zestawów. Również zgodnie z art. 5a u.p.t.u. towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Wyjaśnił, że wprawdzie dla potrzeb podatku od towarów i usług stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 207, poz. 1293, z późn. zm.), jednak kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług nie stanowią zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p., przez co ich interpretacja nie leży w gestii Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Został on bowiem upoważniony do wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, natomiast klasyfikacja statystyczna wyrobów, która odnosi się również do klasyfikacji zestawów, nie stanowi przepisów prawa podatkowego. W tym aspekcie organ odwołał się do prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 15.06.2010 r. sygn. akt I FSK 1021/09, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19.02.2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13) poglądu, zgodnie z którym Minister Finansów w postępowaniu interpretacyjnym nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług oraz do weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę. To podatnika obciąża obowiązek i ryzyko prawidłowego sklasyfikowania wykonywanych usług. Jeżeli we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca wskaże, że określony wyrób należy zakwalifikować do danego grupowania PKWiU, organ obowiązany jest tę klasyfikację przyjąć i uwzględnić badając, jaką stawkę podatku należy zastosować. Dysponuje bowiem jedynie informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. Dlatego też nie może stwierdzić, czy podana mu przez wnioskodawcę klasyfikacja będzie prawidłowa w rzeczywistym stanie faktycznym, ocenianym w ewentualnym postępowaniu podatkowym.

Z uwagi na powyższe organ uznał, że działając w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie miał podstaw do merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku z uwagi na to, że nie był organem właściwym w sprawie odpowiedzi na zawarte w nim pytanie. Nie podzielił stanowiska Spółki, że organ podatkowy był zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie i wydania interpretacji indywidualnej, ponieważ odpowiedź na to pytanie wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydawanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w trybie art. 14b § 1 O.p.

Podsumowując stwierdził, że wniosek Spółki o wydanie interpretacji w zakresie pytania nr 1) nie dotyczył sprawy, o której mowa w art. 14b § 1 O.p., co obligowało organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.

We wniesionej skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 24.02.2016 r. oraz zobowiązanie organu podatkowego do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie zadanego pytania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 i art. 14h w zw. z art. 165a O.p. oraz art. 5a, art. 17 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1 c u.p.t.u.

W uzasadnieniu skargi, poza powtórzeniem argumentów podniesionych już wcześniej w zażaleniu, wskazano dodatkowo, że obowiązek właściwej klasyfikacji towarów w ramach PKWiU, w tym klasyfikacji towarów jako zestaw, wynika z przepisów prawa podatkowego (u.p.t.u.) i służy realizacji obowiązku podatkowego w podatku VAT, a zatem obowiązek ten może być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Błędnie przyjął organ podatkowy, że u.p.t.u. nie odpowiada na pytanie kto, sprzedawca czy kupujący, ma obowiązek zakwalifikować sprzedawane towary jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji w związku ze stosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. Gdyby bowiem przepisy podatkowe nie zawierały odpowiedzi na to pytanie, to wówczas organy podatkowe w związku ze stosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. nie miałyby kompetencji do badania kto, w jakim zakresie i czy prawidłowo dokonał klasyfikacji zestawów. Nie mogłyby tego weryfikować np. w trakcie postępowania podatkowego. Tak jednak nie jest. Nie budzi wątpliwości, że skoro organy podatkowe mają kompetencję do analizowania tych zagadnień, ponieważ są one ściśle powiązane z realizacją obowiązków podatnika wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., to tym samym są to zagadnienia podatkowe (zagadnienia wynikające z przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim z art. 5a u.p.t.u.). Tym samym kwestia klasyfikowania jako zestaw jest zagadnieniem podatkowym wynikającym z przepisów podatkowych i jako taka może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Również w orzecznictwie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.09.2015 r., sygn. I SA/Kr 1206/15) podnosi się, że skoro do obowiązków organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji, to wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Nie ma zatem prawnych przyczyn uzasadniających zaakceptowanie poglądu, że organ interpretacyjny nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU ani też weryfikacji klasyfikacji wskazanej we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p.

Zadane we wniosku Spółki pytanie dotyczyło zatem kwestii wynikających z przepisów prawa podatkowego i było bezpośrednio związane z realizacją nałożonego na Spółkę obowiązku podatkowego i w związku z tym organ podatkowy powinien wydać interpretację indywidualną w zakresie zadanego pytania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej jako: [p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto, w myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie). Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dla porządku wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wcześniej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 24.02.2016 r. zawiera takie wady, które kwalifikują je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Tożsame wady zawiera także postanowienie organu z dnia 14.01.2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej stwierdzenia, kto ma obowiązek zaklasyfikowania sprzedawanych towarów jako zestaw i ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji, w związku z czym w sprawie wystąpiła konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego, nie tylko zaskarżonego postanowienia ale również - stosowanie do treści art. 135 p.p.s.a. - postanowienia z dnia 14.01.2016 r. Przepis art. 135 p.p.s.a. zawiera normę nakładającą na sąd administracyjny obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego także innych aktów niż zaskarżony, wydanych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego rozstrzygnięcia sprawy, której skarga dotyczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.10.2011 r., sygn. akt II OSK 1034/11, dostępne podobnie jak i pozostałe przywołane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kontrolowanej sprawie organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania z wniosku strony o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie wyjaśnienia, czy w związku ze stosowaniem tzw. mechanizmu odwróconego obciążenia podatkiem VAT (art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.) obowiązek prawidłowej klasyfikacji sprzedawanych towarów jako zestaw (mającej również wpływ na możliwość stosowania mechanizmu odwróconego obciążenia), oraz odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji, spoczywa na podmiocie dokonującym dostawy czy też na skarżącej jako nabywcy tych towarów. Zatem istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy treść zadanego pytania obligowała organ do wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, czy też uprawnione było stwierdzenie, że wydanie żądanej interpretacji wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnych wydawanych w trybie art. 14b O.p., bowiem kwestia ta nie jest uregulowana w przepisach prawa podatkowego, co uzasadniałoby odmowę wszczęcia postępowania w sprawie na podstawie art. 165a tej ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 O.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przy czym należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu objęta jest wyłącznie kwestia formalna wskazana wyżej, a nie merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług.

Na wstępie wyjaśnić należy, że jak wynika z treści art. 14b § 1 O.p., organ interpretacyjny, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 2 O.p., przepisy ustaw podatkowych, umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej oraz przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast przez ustawy podatkowe należy rozumieć, w myśl art. 3 pkt 1 O.p., ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Wobec powyższego przez pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, zarówno ustawowe, jak i wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, które regulują elementy konstrukcyjne podatku, zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe.

W ocenie Sądu organ interpretacyjny będący organem podatkowym, może dokonać interpretacji przepisów u.p.t.u., a zatem wypowiedzieć się co do tego, czy w opisanym stanie faktycznym skarżąca jest obowiązana automatycznie zaakceptować dokonaną przez dostawcę klasyfikację nabywanego sprzętu elektronicznego wraz z elementami dodatkowymi (typu: myszka komputerowa, pokrowiec na laptop) jako zestaw (który następnie należy przyporządkować do określonego grupowania PKWiU), co ma znaczenie dla możliwości zastosowania, bądź nie, mechanizmu odwrotnego obciążenia podatkiem VAT, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.

Jak wynika z przedstawionego przez stronę stanu faktycznego, w związku z przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej, często dokonuje ona zakupu sprzętu elektronicznego w postaci: laptopów, netbooków, tabletów, smartfonów, telefonów komórkowych oraz urządzeń wykorzystywanych przy użytkowaniu ww. sprzętu elektronicznego, jak np. torby na laptop, dyski zewnętrzne, myszki czy dodatkowe oprogramowanie. Przy czym zauważyć należy, że mechanizm przewidziany w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. ma zastosowanie do towarów wymienionych w załączniku nr 11 do tej ustawy, natomiast nie wszystkie nabywane przez skarżącą urządzenia są wymienione w załączniku nr 11. W załączniku tym znajdują się bowiem pod pozycją 28a – tablety, netbooki, laptopy, pod pozycją 28b – telefony komórkowe, w tym smartfony, pod pozycją 28c – konsole do gier video (...) z wyłączeniem części i akcesoriów, brak tam natomiast innych nabywanych przez Spółkę towarów takich jak torby na laptop, myszki, dyski zewnętrzne czy dodatkowe oprogramowanie. Jednakże z internetowej broszury Ministerstwa Finansów, na którą powołała się Spółka wynika, że mechanizmem odwrotnego obciążenia VAT mogą zostać objęte zestawy towarów z kategorii elektroniki. W piśmie tym wskazano, jakie regulacje będą miały zastosowanie przy kwalifikacji towarów jako zestaw oraz podano przykłady produktów handlowych pakowanych jako "zestaw" (np. laptop i myszka), które mogą być objęte procedurą odwrotnego obciążenia, jak i przykłady takich produktów, które nie stanowią "zestawu" mogącego być objętym w całości objęty mechanizmem odwrotnego obciążenia, (np. smatrfon i zegarek typu smartwatch, gdzie tylko smartfon może zostać objęty procedurą z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., a nabycie smartwatcha należy rozliczyć na zasadach ogólnych). Zatem z powyższego wynika, że m.in. od prawidłowej klasyfikacji towarów jako zestaw uzależniona będzie możliwość zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia.

Wyjaśnić przy tym należy, że zakres interpretacji indywidualnej nie wyznacza treść pytania, lecz stan faktyczny/zdarzenie przyszłe opisane we wniosku i stanowisko wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zatem dokonanie oceny, czy wniosek o wydanie interpretacji w zakresie pytania oznaczanego nr 1 nadawał się do merytorycznego rozpatrzenia, czy też należało odmówić wszczęcia postępowania, poprzedzone musi zostać analizą oceny prawnej zaprezentowanej przez skarżącą.

Jak wskazano już powyżej, skarżąca we wniosku powołała się na ogólnodostępną w internecie broszurę Ministerstwa Finansów w sprawie mechanizmu odwrotnego obciążenia, z której wynika m.in., że od dnia 1 lipca 2015 r. mechanizmem tym mogą zostać objęte również towary z kategorii elektroniki sprzedawane w formie zestawów (tzw. bundle). W broszurze tej wyjaśniono, że reguły związane z klasyfikacjami statystycznymi należy odpowiednio przyjąć w przypadku towarów sprzedawanych w formie zestawów, czyli przy zaliczaniu wyrobu do poszczególnych grupowań PKWiU 2008, zgodnie z zasadami metodycznymi PKWiU, należy stosować "Ogólne reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (CN)", a także szczegółowe zasady klasyfikowania towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej, wyznaczone rozporządzeniem Komisji Europejskiej z 2013 r. (Dz. U. UE 2013/C 105/01) wprowadzającym "Wytyczne dotyczące klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej" (dalej jako "rozporządzenie Komisji Europejskiej z 2013 r."). Możliwość stosowania przepisów dotyczących kwalifikacji statystycznych wynika również z art. 5a u.p.t.u.

Przedstawiające własne stanowisko w sprawie skarżąca uznała, że obowiązek zakwalifikowania sprzedawanych towarów jako zestawów albo jako pojedynczych towarów spoczywa wyłącznie na sprzedającym i to sprzedający ponosi odpowiedzialność za prawidłową kwalifikacje w tym zakresie, a Spółka jako kupujący (i podatnik na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.) nie ma obowiązku oceniać, czy nabywane towary są zestawami. Powyższe uzasadniła tym, że tylko sprzedawca ma pełną wiedzę na temat oferowanych produktów, i sam bez udziału nabywcy decyduje czy towary sprzedawane są osobno czy w formie zestawów, wiec kupujący (Spółka) nie ma wiedzy i możliwości aby oceniać charakter sprzedaży dokonanej przez sprzedającego i dlatego nie powinien kwalifikować towarów jako zestawów, ale powinien przyjąć taką kwalifikację jaka została dokonana przez sprzedającego na fakturze. Wyjaśniła, że z rozporządzenia Komisji Europejskiej z 2013 r. wynika, że uznanie towarów za zestawy uzależnione jest m.in. od tego czy przynajmniej dwa elementy zestawu (produkty) mogą być klasyfikowane do różnych pozycji klasyfikacji statystycznej, zaś klasyfikacja towarów do określonego zgrupowania PKWiU jest wyłącznym obowiązkiem sprzedającego (producenta, usługodawcy, który posiada niezbędne informacje na temat produktu), co wynika z zasad metodycznych do PKWiU z 2008 r. pkt 7.3. Kolejnym warunkiem uznania towarów za zestaw jest, aby towary były pakowane w sposób odpowiedni do sprzedaży bezpośrednio użytkownikom bez przepakowywania (np. w pudełka lub skrzynki, lub na paletach), istnieje jednak możliwość uznania za zestaw towarów, które są pakowane osobno z uwagi na rodzaj towarów, transport, bezpieczeństwo. Natomiast o sposobie pakowania towarów decyduje wyłącznie sprzedawca, zaś nabywca nie ma na to wpływu.

Dodatkowo zdaniem Spółki w przypadku stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia działania kupującego mają charakter wtórny w stosunku do działań sprzedającego. To sprzedający ocenia towar zarówno pod kątem zaklasyfikowania do właściwego grupowania PKWiU, jak również pod kątem zestawów, gdyż ma najpełniejszą wiedzę w tym zakresie. W dalszej kolejności sprzedawca wystawia fakturę VAT z odpowiednią stawką podatku albo bez podatku (z adnotacją o odwrotnym obciążeniu). Na podstawie otrzymanej faktury bez podatku i z adnotacją o odwrotnym obciążeniu nabywca rozlicza podatek VAT. Zatem działania kupującego (w tym przypadku Spółki) są bezpośrednim następstwem otrzymanej faktury. Działania te powinny być zgodne z otrzymaną fakturą. Nawet w sytuacji, gdy kupujący jest podatnikiem VAT zobowiązanym do rozliczenia transakcji, to nie powinien on kwalifikować towarów jako zestawów, ale przyjąć taką kwalifikację, jaka została dokonana przez sprzedającego na fakturze. Uznanie towarów za zestawy jest całkowicie niezależne od użytkowania ich przez nabywcę. Sposób wykorzystania sprzętu komputerowego przez Spółkę, w tym sposób jego łączenia w komplety obsługujące dane stanowisko pracy, nie ma wpływu na kwalifikowanie towarów jako zestawów, gdyż przepisy nie wprowadzają takiego kryterium. O tym, czy towary są zestawami, przy spełnieniu określonych warunków, decyduje sprzedawca na moment sprzedaży, późniejszy sposób wykorzystania nie ma znaczenia.

W podsumowaniu Spółka stwierdziła, że to sprzedawca ma obowiązek zakwalifikować sprzedawane towary jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej kwalifikacji; natomiast kupujący będący podatnikiem w związku ze stosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. nie ma obowiązku oceniać, czy towary stanowi zestaw oraz nie ponosi odpowiedzialności za kwalifikację dokonaną przez sprzedającego.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę treść pytania w powiązaniu z przedstawionym stanem faktycznym i oceną prawną dokonaną we wniosku o wydanie interpretacji zauważyć trzeba, że wątpliwości strony budzi sytuacja, w której nabywałaby ona partie opisanego wyżej sprzętu komputerowego, które w zależności od poszczególnych okoliczności (np. sposobu pakowania) będzie można zakwalifikować (lub nie) jako zestawy, które następnie będą podlegały mechanizmowi odwrotnego obciążenia VAT (art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.), przy czym prawidłowość kwalifikacji towarów jako "zestaw" będzie miała wpływ na sposób rozliczenia podatku (tj. w ramach odwrotnego obciążenia bądź na zasadach ogólnych). Zatem Spółka domaga się weryfikacji przez organ interpretacyjny zasadności jej oceny, że w sytuacji, gdy sprzedawca uzna, że oferowane przez niego sprzęty elektroniczne i urządzenia dodatkowe stanowią zestaw, który będzie objęty procedurą odwrotnego obciążenia i sprzedawca wystawi w związku z tym stosowną fakturę VAT (z adnotacją odwrotne obciążenie), to Spółka będzie niejako "związana" dokonaną przez niego klasyfikacją, i bez uprzedniej jej weryfikacji będzie mogła rozliczyć podatek należny i naliczony według zasad właściwych dla odwrotnego obciążenia VAT, a ewentualna odpowiedzialność za błędną klasyfikację zestawów będzie spoczywać wyłącznie na dokonującym dostawy towarów. Czyli intencją strony w związku z zadanym pytaniem nr 1 było uzyskanie odpowiedzi, czy będzie ona mogła zaakceptować (bez weryfikacji) klasyfikację towarów jako zestaw przez dokonującego dostawy i na tej podstawie dokonać rozliczenia podatku (bez ponoszenia odpowiedzialności za ewentualną błędną klasyfikację), czy odwrotnie - Spółka również będzie ponosić odpowiedzialność za błędną kwalifikację tych towarów jako zestaw.

Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że kwestia dotycząca klasyfikacji statystycznych wyrobów i usług , która odnosi się również do klasyfikacji zestawów, nie stanowi zagadnienia prawa podatkowego i nie może być przedmiotem interpretacji oraz przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na brak uprawnień organu interpretacyjnego do dokonywania klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług czy też weryfikacji klasyfikacji podanej przez wnioskodawcę. Organ nie uwzględnił zatem, że intencją skarżącej w związku z zadanym pytaniem nr 1, nie było uzyskanie informacji dotyczących właściwej klasyfikacji statystycznej towarów wskazanych we wniosku, ale jak wskazano już powyżej, zweryfikowanie, czy w związku ze stosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. obowiązek prawidłowej klasyfikacji towarów jako zestaw oraz odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji spoczywa na dokonującym dostawy czy na Spółce jako nabywcy. Nie można zgodzić się również z organem co do stwierdzenia (zawartego w postanowieniu I instancji), że skoro kwestia dotycząca tego, kto (sprzedawca czy kupujący) ma obowiązek zakwalifikować towary jako zestaw oraz ponosi odpowiedzialność za prawidłowość takiej klasyfikacji w związku ze stosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. nie wynika z przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, to pytanie oznaczone nr 1 wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej. Organ nie uwzględnił, że istotą zadanego pytania nie była bowiem, sama w sobie, kwestia podmiotu obowiązanego do dokonania klasyfikacji towarów jako "zestaw", ale również kwestia odpowiedzialności podatkowej za prawidłową klasyfikację towarów jako "zestaw", co z kolei - jak wskazano powyżej - rzutuje na możliwość zastosowania (bądź nie) mechanizmu odwrotnego obciążenia i związanych z tym konsekwencji podatkowych. Zatem zadane pytanie niewątpliwie wiąże się ze stosowaniem prawa podatkowego (u.p.t.u.), a sporna kwestia niewątpliwie będzie miała znaczenie dla obowiązku podatkowego strony, w zakresie sposobu postępowania w związku z zastosowaniem art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.

Uwzględniając powyższe uznać należało, że w rozpatrywanej sprawie, w celu wyrażenia oceny prawnej w stosunku do zadanego przez Spółkę pytania, na tle przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz stanowiska strony, organ podatkowy zobowiązany był do analizy i interpretacji przepisów u.p.t.u. (w tym zwłaszcza art. 88 ust. 3a pkt 7 u.p.t.u., art. 108 u.p.t.u.) i rozważenia, jak kształtować się będzie odpowiedzialność po stronie dokonującego dostawy jak i nabywcy w zakresie nieprawidłowego rozliczenia podatku w ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia, w sytuacji błędnej klasyfikacji sprzedawanych towarów jako "zestaw". Analiza ta powinna doprowadzić do weryfikacji prawidłowości stanowiska strony odnośnie możliwości rozliczenia transakcji w ramach art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u, zgodnie z otrzymaną od dostawcy fakturą, i zgodnie z przyjętą na tej fakturze klasyfikacją towarów, przy jednoczesnym założeniu, że odpowiedzialność za ewentualną błędną klasyfikację będzie ponosił wyłącznie dostawca. Zatem samo zagadnienie odpowiedzialności za klasyfikację towarów jako zestaw (i w konsekwencji możliwość zastosowania mechanizmu z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w stosunku do nabywanych towarów) wynika z przepisów prawa podatkowego i może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Natomiast zasady metodyczne PKWiU, czy też rozporządzenie Komisji Europejskiej z 2013 r. (Dz. U. UE 2013/C 105/01) wprowadzające "Wytyczne dotyczące klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej" będą miały w sprawie zastosowanie z uwagi na zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. odesłanie do załącznika nr 11 do ustawy, w którym towary są klasyfikowane za pomocą PKWiU, w tym również istotny dla tej sprawy sprzęt elektroniczny opisany w punktach 28a-28c tego załącznika.

Nie sposób podzielić stanowiska organu, że w realiach tej sprawy strona domaga się zajęcia przez organ stanowiska co do klasyfikacji statystycznej nabywanych przez nią towarów a ponieważ kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług nie stanowią zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p., ich interpretacja nie leży w gestii Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Został on bowiem upoważniony do wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, natomiast klasyfikacja statystyczna wyrobów, która odnosi się również do klasyfikacji zestawów, nie stanowi przepisów prawa podatkowego. Wskazać w związku z tym należy, że strona nie dążyła do uzyskania odpowiedzi na pytanie, jaka jest klasyfikacja statystyczna nabywanych przez nią towarów w oderwaniu od przepisów prawa podatkowego, lecz wprost przeciwnie, kwestia tej klasyfikacji była immanentnie związana z normami prawa podatkowego, kształtującymi jej prawa i obowiązki podatkowe. Zatem dla oceny, czy po stronie Spółki powstał obowiązek podatkowy w mechanizmie odwrotnego obciążenia, niezbędne jest – za sprawą brzmienia art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. – sięgnięcie do przepisów z zakresu klasyfikacji statystycznej towarów.

Sąd podziela ten kierunek orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że "skoro do obowiązków organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji, to wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Nie ma zatem prawnych przyczyn uzasadniających zaakceptowanie poglądu, że organ interpretacyjny nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU ani też weryfikacji klasyfikacji wskazanej we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p." (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.09.2015 r., sygn. I SA/Kr 1206/15). Natomiast inna sytuacja zachodzi w przypadku, gdy strona już we wniosku wskazuje na określoną klasyfikację towaru czyniąc ją elementem przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Wówczas istotnie organ jest taką klasyfikacją wskazaną przez stronę w postępowaniu interpretacyjnym związany. Inaczej jest jednak w przypadku, gdy wątpliwości interpretacyjne dotyczą sposobu klasyfikowania towaru, co stanowi jeden z elementów ukształtowania podatkowoprawnej sytuacji strony, jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. To, że weryfikacja stanowiska strony musi nastąpić z zastosowaniem krajowych i unijnych przepisów dotyczących klasyfikacji statystycznych, nie może stanowić przeszkody do zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie, skoro nie budzi wątpliwości, iż te przepisy (poprzez odesłanie do nich w przepisach prawa podatkowego) mogą kształtować prawa i obowiązki podatkowe strony.

Wobec powyższego uznać należało, że odmawiając wszczęcia postępowania z wniosku strony skarżącej w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, organ podatkowy naruszył art. 165a § 1 w związku z art. 14b O.p.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy uwzględni powyższe stanowisko Sądu.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200 i 205 § 2 i 4 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.