Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1450/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 i 48
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 119, 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Krystyna Daniel SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r, znak: [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r., znak: [...], nr [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, dalej u.p.b.) nakazał M. F. jako inwestorowi realizowanej inwestycji

1. wstrzymać prowadzenie robót budowlanych, wykonywanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...], [...] położonych w L. , bez wymaganego pozwolenia na budowę,

2. przedłożyć w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r. zaświadczenie Wójta Gminy S. o zgodności rozbudowy obiektu z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez M. F., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r., znak [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W jego uzasadnieniu MWINB wskazał, że PINB w S. dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy miała miejsce rozbudowa budynku mieszkalnego na działkach o nr ew. [...], [...] w L. .

Jak wskazano w protokole kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 7 maja 2018 r.: w części budynku wymieniono fundamenty oraz przedłużono konstrukcję dachu, pod którą wykonano taras. Do protokołu dołączono szkic sytuacyjny, na którym zaznaczono obrys budynku będącego przedmiotem postępowania wraz z jego wymiarami (karta 4 akt PINB). Do materiału dowodowego włączono 2 mapy sytuacyjno - wysokościowe działki [...], [...] w miejscowości L., na których uwidocznione zostały dwa wolnostojące budynki. Jednocześnie na podstawie szkicu sytuacyjnego, wykonanego przez pracownika PINB, sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno - wysokościowej, na której uwidoczniony jest pierwotny kształt budynku mieszkalnego i stodoły wraz z opisem zakresu wykonanych robót budowlanych na działkach o nr ewid.[...], [...] w L. można stwierdzić, iż połączono konstrukcyjnie i funkcjonalnie 2 oddzielone pomiędzy sobą budynki poprzez zabudowanie wolnej przestrzeni pomiędzy nimi (karta 13 akt PINB). W związku z wykonaniem dodatkowej części o charakterze kubaturowym wydzielonej ścianami i przekrytej dachem dwuspadowym, stanowiącej połączenie dwóch istniejących obiektów, doszło do powstania odmiennego obiektu o nowych parametrach charakterystycznych. W związku z powyższym niewątpliwie doszło do rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31 w/w ustawy. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Rozbudowa budynku mieszkalnego nie mieści się w tym wyliczeniu.

Rozbudowa budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...], [...] w L. wymagała przed jego realizacją pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. W konsekwencji, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 u.p.b.

Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone zostały w art. 48 ust. 2 u.p.b. Ewentualny nakaz rozbiórki musi być poprzedzony postępowaniem mającym na celu ustalenie istnienia możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, wymaganych dokumentów. Orzeczenie nakazu rozbiórki należy zatem traktować jako przepis wyjątkowy, stanowiący odstępstwo od ogólnej zasady, a nie jako jedyną i ostateczną decyzję.

Aby uczynić zadość w/w przepisom wyrażonym w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, PINB w S. prawidłowo w dniu 30 maja 2018 r. wdrożył wobec zrealizowanej samowoli budowlanej procedurę jej legalizacji i wydał postanowienie znak: [...], którym nakazał inwestorowi M. F. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych wykonywanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...],[...] położonych w L. oraz przedłożenia w określonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 u.p.b. Postanowienie to jako zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa winno zatem zostać utrzymane w mocy przez organ odwoławczy.

Jeżeli właściciel nieruchomości nie przedłoży w zakreślonym terminie żądanych dokumentów, właściwy organ nakazuje rozbiórkę wykonanego obiektu. Przedłożenie zaś dokumentów stanowi wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych oraz umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej.

Skarżący wskazuje w zażaleniu: "Nie występowałem do organów architektonicznych o zgłoszenie rozbudowy i remontu obiektów gospodarczych, gdyż zakupiłem obecną nieruchomość, jako gospodarstwo zagrodowe w ramach istniejącej działki siedliskowej, której charakter i funkcję zamierzam zachować, co zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a "budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych do 35 m kwadratowych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia".

MWINB wskazał, iż jak wynika z aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia 6 marca 2014 r., działka [...] zabudowana jest budynkiem drewniano - murowanym, jednokondygnacyjnym, niezamieszkałym, o pow. użytkowej ok. 50 m2, a także drewnianą stodołą o pow. ok. 40 m2, położonymi w L. pod nr [...]; przedmiotowy budynek mieszkalny wymaga przeprowadzenia generalnego remontu. Jak wynika z art. 29 ust. 1 pkt 1a upb: Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Zatem powołany powyżej przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na gabaryty obiektów znajdujących się na działce nr ew. [...] położonej w L. .

Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. F., zarzucając mu

1. obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

< art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414 z późn. zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo iż na wykonywane przez skarżącego prace, polegające na odbudowie i rozbudowie budynku gospodarczego, uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej już działki siedliskowej, nie było konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia budowy;

< art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414 z późn. zm.) poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy wykonywane przez skarżącego prace, będące przedmiotem postępowania administracyjnego, polegały na odbudowie i rozbudowie budynku gospodarczego, uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej już działki siedliskowej;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść postanowienia, a to art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a w szczególności, że:

I. nastąpiła rozbudowa budynku mieszkalnego, podczas, gdy parametry charakterystyczne budynku mieszkalnego pozostały niezmienione, a odbudowa i rozbudowa dotyczyła budynku gospodarczego, uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej już działki siedliskowej;

II. wykonywane roboty prowadzą do powstania części budynku mieszkalnego o charakterze kubaturowym, wydzielonego ścianami i pokrytego dachem;

III. w trakcie przeprowadzonych robót remontowych w budynku mieszkalnym wykonany został taras.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi M. F. podniósł, że prowadził jedynie prace remontowe polegające m. in. na remoncie pokrycia dachowego, nie zaś rozbudowę budynku. Prace te zostały zgłoszone do Wydziału Architektoniczno- Budowlanego w Starostwie Powiatowym w S. Wszelkie wykonywane przez skarżącego prace mieściły się w zakresie objętym zgłoszeniem. Stan techniczny budynku w chwili nabycia nieruchomości przez skarżącego wskazywał na konieczność natychmiastowego przeprowadzenia prac remontowych i bieżącej konserwacji, bowiem budynek groził zawaleniem i mógł stanowić zagrożenie dla osób i mienia znajdującego się w jego obszarze.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż doszło do zmiany charakterystycznych parametrów istniejącego budynku mieszkalnego, takich jak kubatura, wysokość, długość, czy szerokość — kubatura i kształt budynku mieszkalnego pozostały niezmienione. Skarżący zaprzeczył, aby w jakiejkolwiek części budynku mieszkalnego został wykonany taras.

Podkreślono, że równolegle prowadzone były dwa rodzaje robót — prace remontowe w budynku mieszkalnym oraz roboty budowlane (remont, odbudowa oraz rozbudowa) pomieszczenia gospodarczego, którego fragmenty (m. in. w postaci fundamentów oddzielnych od budynku mieszkalnego) wciąż pozostawały na w/w gruncie. Budynek ten powstał w celach gospodarczych (kat. II obiektów budowlanych), uległ zniszczeniu (na gruncie pozostały fragmenty budynku) i obecnie został częściowo odbudowany. Skarżący odremontował i rozbudował jedną ścianę budynku gospodarczego, łączącą się z drugim budynkiem gospodarczym (stodołą), a powstały obiekt pokrył dachem.

Nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym wnioski sformułowane przez organ I instancji, iż w ramach realizowanych robót budowlanych połączono konstrukcyjnie i funkcjonalnie dwa oddzielone między sobą budynki (mieszkalny i stodołę), zabudowując wolną przestrzeń między nimi. Organ pomija w swym rozstrzygnięciu okoliczność, iż obok części inwentarskiej budynku mieszkalnego znajdowały się pozostałości obiektu gospodarczego, którego jedna ściana została odremontowana i rozbudowana przez skarżącego oraz połączona z drugim budynkiem gospodarczym, jakim jest stodoła. W tym miejscu wskazać należy, iż powstały po remoncie obiekt gospodarczy pozostaje otwarty, jest jedynie pokryty dachem i pełni funkcje wiaty, pod którą składowane jest m. in. drewno do opalenia budynku. Skarżący podkreśla, iż obiekt został wykonany z wykorzystaniem istniejących fundamentów istniejącego wcześniej obiektu gospodarczego.

Dalej podkreślono, że zmiany wprowadzone ostatnią nowelizacją ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które weszły w życie z dniem 1 stycznia br. wprowadziły zwolnienia niektórych robót budowlanych nie tylko z pozwolenia na budowę, ale też z samego zgłoszenia. Dotyczy to budynków gospodarczych uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej już działki siedliskowej. Są to parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m oraz suszarni kontenerowych o powierzchni zabudowy do 21 m2. Nie ulega wątpliwości, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ II instancji wskazuje wprawdzie, iż art. 29 ust. 1 pkt la u.p.b. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na gabaryty obiektu gospodarczego, — przy czym organ jednoznacznie wskazuje, że obiektem, do którego się odnosi jest stodoła (40 m2 pow. użytkowej), podczas, gdy remont i rozbudowa dotyczyły drugiego obiektu gospodarczego znajdującego się na działce siedliskowej, połączonego ostatecznie ścianą i dachem z innym obiektem gospodarczym (stodołą).

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślono, że skarżący dokonał zgłoszenia wyłącznie remontu pokrycia dachowego, a wykonane przez niego roboty budowlane znacznie poza ten zakres wykraczają.

Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wydanie nakazu rozbiórki musi jednak, – co do zasady – być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, określonym w dalszych przepisach. Zaskarżone postanowienie jest jego pierwszym etapem. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Po myśli ust. 3 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przytoczonych wyżej art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przesłankami ich zastosowania jest prowadzenie budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwalifikacja wykonanych przez skarżącego robót budowlanych, jako wymagających pozwolenia na budowę.

W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym ustalono zakres wykonanych robót budowlanych i prawidłowo zakwalifikowano je jako rozbudowę.

Co prawda w ustawie Prawo budowlane brak jest legalnej definicji pojęcia rozbudowy (jest natomiast zdefiniowana budowa – art. 3 pkt 6 i przebudowa – art. 3 pkt 7a), to jednak zakres tego pojęcia i jego relacji z innymi określeniami używanymi w ustawie Prawo budowlane został wyjaśniony w orzecznictwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. II SA/Kr 70/16 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) dokonał rozróżnienia pomiędzy rozbudową a nadbudową: "(...) nadbudowa oraz rozbudowa są odrębnymi zakresowo pojęciami. W wyniku obydwu zwiększa się powierzchnia użytkowa obiektu oraz jego kubatura. Jednakże w przypadku dokonania nadbudowy nie zwiększa się powierzchnia zabudowy obiektu, co z kolei następuje w wyniku rozbudowy".

Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika ponad wszelką wątpliwość, że zwiększyła się powierzchnia zabudowy działek nr [...], [...] bowiem połączono dwa odrębne budynki w jeden. Precyzyjnie opisał to organ I instancji w decyzji z dnia 30 maja 2018 r.: "poprzez wykonanie pomiędzy budynkiem mieszkalnym a budynkiem stodoły – dodatkowej części o charakterze kubaturowym wydzielonej ścianami i przekrytej dachem dwuspadowym stanowiącej niejako "łącznik" dwóch istniejących obiektów – doprowadziło to do powstania zupełnie odmiennego obiektu o nowych parametrach charakterystycznych".

Ustalając stan sprzed rozpoczęcia robót budowlanych uwzględniono zebrane w sprawie dowody, w tym mapę ewidencyjną oraz sytuacyjno – wysokościową, wydruk z map google tzw. street view z datą na sierpień 2013 r., a także treść aktu notarialnego umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z dnia 6 marca 2014 r. Dowody te jednoznacznie wskazują, że na działce nr [...] w L. znajdowały się dwa budynku: mieszkalny o powierzchni ok. 50 m2 oraz gospodarczy o pow. ok. 40 m2. Natomiast kontrola przeprowadzona na nieruchomości w dniu 7 maja 2018 r. wykazała, że oba te budynki zostały połączone, co niewątpliwie wyczerpuje definicję rozbudowy.

W ocenie Sądu ani ustalenia faktyczne, ani kwalifikacja prawna wykonanych robót budowlanych oraz zastosowany tryb postępowania nie budzą wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one częściowo niezrozumiałe. Skarżący wywodzi, że prowadził roboty budowlane (remont, odbudowa, rozbudowa) pomieszczenia gospodarczego, zwanego przez niego również budynkiem, który miał ulec zniszczeniu. Skarżący używa tutaj pojęć "odbudowa", "rozbudowa i remont" ściany, łączącej się z drugim budynkiem gospodarczym (stodołą). Nie sposób ustalić, czy chodzi o jakiś trzeci budynek (drugi budynek gospodarczy), czy jedynie o pomieszczenie gospodarcze w budynku mieszkalnym, czy połączenie obu budynków nastąpiło na skutek "rozbudowy ściany", gdzie konkretnie znajdował się zniszczony budynek gospodarczy. Dodatkowo twierdzenia te stoją w całkowitej sprzeczności z wynikami kontroli w dniu 7 maja 2018 r., kiedy nie stwierdzono z urzędu, ani też sam inwestor nie wskazywał na jakiekolwiek pozostałości trzeciego budynku znajdującego się na działce. Na przesłanej ze Starostwa mapie ewidencyjnej budynek mieszkalny posiada wyodrębnioną część gospodarczą, która podczas kontroli określana jest, jako "część inwentarska, gdzie kiedyś była obora". Pomiędzy tą gospodarczą częścią budynku mieszkalnego a budynkiem gospodarczym na mapie oraz na zdjęciach z map google – street view wykonanych w 2013 roku istnieje jednak wyraźny odstęp, podczas gdy już w czasie kontroli oba te budynki były połączone. W takiej sytuacji nie nastąpiła wyłącznie "rozbudowa ściany", lecz rozbudowa budynku, prowadząca do zwiększenia powierzchni zabudowy i wymagająca pozwolenia na budowę.

Również te rozważania skargi, w których zarzuca się niezastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane wydają się sugerować, że zdaniem skarżącego gospodarcza część budynku mieszkalnego stanowi odrębny – trzeci budynek istniejący na działce. Skarżący wskazuje, bowiem : "remont i rozbudowa dotyczyły drugiego obiektu gospodarczego, znajdującego się na działce siedliskowej, połączonego ostatecznie ścianą i dachem z innym obiektem gospodarczym (stodołą)".

Argumenty te nie mogą odnieść skutku. Z powołanych już wcześniej dowodów wynika jednoznacznie, że na działce zlokalizowane były dwa obiekty budowlane, przy czym żaden z nich nie miał powierzchni nieprzekraczającej 35 m2 – co wyklucza możliwość zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane.

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.