Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 852/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 11  pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.W. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: organ nadzorczy, SKO) z dnia [...] (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego z dnia [...] (nr [...]).

Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy, ostateczną decyzją z dnia [...] (nr [...]), podpisaną przez Główną Księgową W.Sz. jako osobę działającą z upoważnienia Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, określono stronie wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, począwszy od 1 lipca 2013 r., w kwocie 58,00 zł. W podstawie prawnej ww. decyzji powołano się m.in. na art. 6o i 6q oraz art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250; dalej: u.c.p.g.).

Pismem z dnia [...] skarżący wniósł do SKO wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] (nr [...]) w powołaniu na przesłankę z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Zarzut rażącego naruszenia prawa powiązał z zarzutem rażącego naruszenia:

1. art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez wydanie decyzji przez podmiot inny niż Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego;

2. art. 143 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 13 § 1 pkt 1 O.p. poprzez wydanie decyzji przez osobę działającą z upoważnienia Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego w sytuacji, gdy kolegialny charakter Związku oraz okoliczność, że nie jest on organem podatkowym w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 O.p. sprzeciwiały się możliwości decentralizowania funkcji orzeczniczej na pracowników Biura Związku, w tym, Głównego Księgowego;

3. § 22b zdanie drugie Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego (Dz. Urz. Województwa Legnickiego z 1994 r. Nr 1, poz. 108 ze zm.) poprzez brak wskazania w sentencji decyzji składu osobowego Zarządu Związku, który brał udział w wydawaniu decyzji;

4. § 22b zdanie pierwsze Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego poprzez niepodpisanie decyzji przez osobę jedynie uprawnioną, tj. Przewodniczącego Zarządu Związku;

5. art. 210 § 1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. poprzez brak oznaczenia w kwestionowanej decyzji nieruchomości odnośnie do której wymierzana jest danina publiczna (opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi).

W treści wniosku skarżący zawarł również żądanie wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji w trybie art. 252 § 1 O.p. powołując się na okoliczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 1-8 O.p. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] (nr [...]).

W uzasadnieniu organ nadzoru przytoczył treść art. 247 § 1 O.p., wskazał że stwierdzenie nieważności decyzji z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego możliwe jest jedynie wówczas, gdy naruszenie to ma charakter rażący, oraz, gdy pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Takiego naruszenia organ nadzoru nie stwierdził w odniesieniu do objętej wnioskiem decyzji. Organ wyraził pogląd, że jakkolwiek art. 6q ust. 1 u.c.p.g. przyznaje zarządowi związku międzygminnego uprawnienia organów podatkowych, to jednak istnieje możliwość delegowania przez ww. zarząd przyznanych mu na mocy art. 6q ust. 1 u.c.p.g. uprawnień na podstawie art. 143 § 1 O.p. Podkreślił, że upoważnienie o jakim mowa w art. 143 § 1 O.p. stanowi rodzaj pełnomocnictwa administracyjnego, w związku z czym, udzielający je organ nie wyzbywa się przyznanych mu przez prawo kompetencji decyzyjnych. Organ nadzoru stwierdził, że udzielone głównej księgowej upoważnienie Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego do załatwiania spraw indywidualnych i wydawania decyzji (w tym, decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności) miało swoje umocowanie prawne, a samego upoważnienia dokonano w formie uchwały z dnia [...] (Nr [...]), w powołaniu na § 22b Statutu tego Związku. W nawiązaniu do całościowej argumentacji strony organ nadzoru wyjaśnił również, że w sprawie nie obowiązywał wymóg podania imion i nazwisk członków Zarządu Związku, ani też, podpisania decyzji przez Przewodniczącego Zarządu, jako że decyzja nie została wydana przez Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, lecz z jego upoważnienia. Odnośnie zarzutu strony co do braku precyzyjnego oznaczenia nieruchomości w odniesieniu do której została określona opłata z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi organ nadzoru nie negując zasadności tego zarzutu jednocześnie uznał, że uchybienie organu podatkowego w tym zakresie nie uzasadnia wyeliminowania decyzji z dnia [...] z obrotu prawnego, skoro zarówno z treści tej decyzji, jak i z akt sprawy wynika ponad wszelką wątpliwość jakiej nieruchomości dotyczy kwestionowana decyzja (położonej w P., dla której Sąd Rejonowy w G. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...]).

W piśmie z dnia [...], zatytułowanym "wnioski o ponowne rozpatrzenie spraw" strona zawarła odwołanie od decyzji z dnia [...] oraz zażalenie na postanowienie z tej samej daty, dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem strony, zaskarżona decyzja narusza art. 247 § 1 pkt 3 O.p. albowiem odmawia stwierdzenia nieważności aktu dotkniętego wadą prawną o jakiej mowa w ww. przepisie.

Decyzją z dnia [...] (nr [...]) SKO działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 oraz art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ nadzoru przedstawił argumentację zbieżną z tą jaka została zawarta w decyzji z dnia [...] z tym zastrzeżeniem, że generalne prawo Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego do delegowania kompetencji do wydawania decyzji w sprawach dotyczących opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wywiódł nie z treści art. 143 § 1 O.p., lecz z zapisu § 22b ust. 2 Statutu tego Związku. Omówił organ nadzoru zapisy Statutu i jego zmiany oraz podejmowane na jego podstawie uchwały, w tym dotyczące wydawania decyzji administracyjnych. Zwrócił uwagę, że z treści powołanej regulacji wynika generalne prawo Zarządu Związku do udzielania upoważnień dla członków Zarządu lub pracowników Biura do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu. Wskazując na powyższe SKO zaakcentowało, że Statut stanowi akt prawa miejscowego.

W piśmie z dnia [...] zatytułowanym "skargi" i skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zaskarżyła:

1. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...].

2. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] (nr [...]) oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] o odmowie wstrzymania wykonalności decyzji ostatecznej z dnia [...].

W zarzutach skargi wskazała strona na naruszenie:

- art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez odmowę uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] pomimo wystąpienia ku temu podstaw prawnych;

- art. 252 § 1 O.p. poprzez odmowę udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu nadzwyczajnym, pomimo wyraźnej i jednoznacznej podstawy nieważności decyzji i zaistnienia tym samym i przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący przedstawił argumentację przemawiającą – w jego ocenie – za stwierdzeniem nieważności decyzji z [...]. W tym kontekście skarżący zarzucił ostatecznej decyzji z dnia [...] rażące naruszenie: art. 6q ust. 1 u.c.p.g., art. 143 § 1 O.p. w zw. z art. 13 § 1 pkt 1 O.p., § 22b zdanie pierwsze i drugie Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego (Dz. Urz. Województwa Legnickiego z 1994 r., Nr 13, poz. 108 ze zm.), a także, art. 210 § 1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Odnosząc się kolejno do tych zarzutów skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w treści wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Podobnie jak we wniosku, skarżący przekonywał, że jedynym podmiotem uprawnionym do wydania decyzji w sprawie jest Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego. Wskazując na regulację z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. zwrócił uwagę, że przepis ten przyznaje Zarządowi Związku jedynie status organu podatkowego uprawnionego do orzekania w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z czego należy wnioskować o węższych uprawnieniach w stosunku do tych, jakie generalnie w świetle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa posiadają organy podatkowe. Z tych m.in. powodów uznał skarżący, że Zarząd nie mógł delegować swoich kompetencji orzeczniczych w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Negując co do zasady taką możliwość skarżący zakwestionował możliwość udzielenia takiej delegacji na inny podmiot na podstawie art. 143 § 1 O.p. oraz w oparciu o zapis § 22b Statutu Związku. W pierwszym przypadku, możliwość delegowania kompetencji orzeczniczych (załatwienia sprawy indywidualnej w drodze decyzji) wykluczał – w jego ocenie – kolegialny charakter organu jakim jest Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego (a także to, że nie jest on organem podatkowym). W drugim okoliczność, że zapis § 22b Statutu Związku jest aktem o randze podustawowej.

W swojej argumentacji skarżący nawiązał również do tego, że objęta wnioskiem decyzja nie spełnia wymogu z art. 210 § 1 pkt 8 O.p. albowiem nie zawiera podpisu Przewodniczącego Zarządu Związku, a nadto, narusza treść art. 210 § 1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. wobec braku precyzyjnego wskazania nieruchomości co do której odnosi się opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W nawiązaniu do tego ostatniego zarzutu skarżący podniósł, że jego interesy życiowe koncentrują się co najmniej wokół trzech różnych nieruchomości "i nie jest jego rolą domyślanie się jakiego budynku lub lokalu dotyczyć mogła decyzja podatkowa."

W powołaniu na powyższe skarżący wniósł m.in. o: - uchylenie w obydwu sprawach rozstrzygnięć organów I i II instancji; - zarządzenie rozdzielenia skarg; - zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie wymaga podkreślenia, że poddane kontroli Sądu orzeczenie SKO zostało wydane w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania podatkowego, tj. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W ramach tego postępowania nie rozpoznaje się na nowo sprawy co do jej istoty, lecz bada, czy objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad prawnych w rozumieniu art. 247 § 1 O.p.

W sprawie, strona wniosek o stwierdzenie nieważności złożyła z powołaniem się na przesłankę z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Zarzut rażącego naruszenia prawa strona upatrywała w naruszeniu prawa o charakterze procesowym, związanym z podpisaniem decyzji ostatecznej przez nieuprawniony podmiot. Zarzucane naruszenie prawa strona powiązała z zarzutem naruszenia art. 13 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 143 § 1 pkt 1 O.p. oraz § 22b zdanie pierwsze i drugie Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego. Wskazała również na rażące naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. poprzez brak wskazania w treści rozstrzygnięcia jakiej konkretnie nieruchomości dotyczy określona w decyzji z dnia [...] opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W ocenie Sądu, poddaną kontroli Sądu decyzję SKO o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] uznać należy za prawidłową. Organ nadzoru prawidłowo zinterpretował przesłankę "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. oraz zasadnie przyjął, że w okolicznościach analizowanej sprawy ten rodzaj zarzutu nie był uzasadniony.

Z uwagi na to, że sformułowana w przepisie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przesłanka stanowi klauzulę generalną, trzeba wyjaśnić, że orzecznictwo sądowe, które Sąd podziela, za rażące naruszenie prawa traktuje sytuację, w której czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem obowiązującej regulacji prawnej. Innymi słowy, gdy działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego, lub też łamie zakazy w nim ustanowione (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2893/11; opublikowany na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że przesłanka "rażącego naruszenia prawa" może odnosić się także do przepisu prawa procesowego, jeżeli wadliwa treść decyzji jest wynikiem uchybienia przepisom postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 124/15, CBOSA).

Sąd aprobuje stanowisko organu nadzoru wyrażone w kontrolowanej decyzji co do tego, że decyzja z dnia [...] nie narusza żadnego z przepisów, jakie strona powołała we wniosku w ramach zarzutu z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Powyższe oznacza, że kontrolowany akt nie nosi w ogóle cechy naruszenia prawa (procesowego), nie wspominając już o zarzucie naruszenia prawa w sposób rażący (wedle przytoczonego wyżej sposobu rozumienia tej przesłanki).

Odnosząc się kolejno do zarzucanych przez stronę, kwalifikowanych wad prawnych decyzji z dnia [...] w pierwszej kolejności należy ocenić główny zarzut skargi, tj. że decyzja z dnia [...] została wydana i podpisana przez osobę nieuprawnioną.

Sąd nie podziela argumentacji jaką strona przywołała na poparcie tego zarzutu uznając, ją za pozbawioną podstaw prawnych.

Jak wynika z treści decyzji z dnia [...], decyzja ta została podpisana przez działającą z upoważnienia Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego – Główną Księgową W.Sz. Weryfikując skuteczność tego upoważnienia należy zauważyć, że w zakresie spaw związanych z opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi (i na warunkach określonych w art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r., nowelizacja ustawy z 28 listopada 2014 r.) ustawodawca przyznał zarządowi związku międzygminnego uprawnienia organu podatkowego. Art. 6q ust. 1 stanowi, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują (...) w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.

Powyższe stanowi odesłanie do stosowania w sprawach opłat za odpady komunalne przepisów O.p. oraz zawiera generalną możliwość wydawania przez zarząd związku międzygminnego decyzji w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o ile takie opłaty stanowią dochód związku gminnego.

Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd odnośnie prawnych skutków braku przepisów przejściowych w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu i czystości porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 87) i na potrzeby sprawy przyjmuje, że od dnia 1 lutego 2015 r. Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, w związku z przejęciem od poszczególnych gmin zadań w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, uprawniony był do określania zaległych opłat, w tym, za okres od lipca 2013 r.(por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 431/17, CBOSA). Powyższe uprawnienia potwierdzają zapisy Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego (tekst jednolity: Dziennik Urzędowy Województwa Legnickiego z dnia 10.06.1994 r. Nr 13, poz. 108, zmiany: Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego Nr 11 z dnia 29.03.2000 r. poz. 205; Nr 18 z dnia 14.02.2002 r. poz. 468; Nr 144 z dnia 14.06.2007 r. poz. 1867; Nr 323 z dnia 17.12.2008 r. poz. 4296; Nr 5 z dnia 12.01.2009 r. poz. 102; z dnia 11.06.2012 r. poz. 2082; z dnia 25.02.2013 r. poz. 1312 z dnia 01.03.2013 r. poz. 1479 z dnia 09.05.2014 r. poz. 2315 z dnia 08.06.2015 r. poz.2520 z dnia 11.02.2016 r. poz.706) - § 7 ust. 1 pkt 12, § 8 ust. 2 pkt 2, § 9 oraz § 22b Statutu .

Co do zasady zatem, zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego jest legitymowany do orzekania w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami; uprawnienie takie wynika wprost z treści art. 6q ust. 1 u.c.p.g. i powołanych wyżej zapisów Statutu.

Jako błędne uznać należy natomiast stanowisko strony kwestionujące skuteczność podpisania decyzji z dnia [...] przez podmiot działający z upoważnienia Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego.

Wymaga wyjaśnienia, że upoważnienie o jakim tu mowa jest rodzajem pełnomocnictwa administracyjnego, skutkującego tym, że podmiot upoważniony działa w zakresie powierzonego mu umocowania (w tym, m.in. do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji) w imieniu organu i na jego rachunek. Bezspornie, tak rozumiana delegacja musi wynikać z przepisów powszechnie obowiązującego prawa.

Słusznie w tym zakresie SKO wskazało na zasadnicze znaczenie Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, który stanowi akt prawa miejscowego. Podkreślić należy, że Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, choć posiada przyznane mu na gruncie art. 6q ust. 1 u.c.p.g. kompetencje organu podatkowego w określonym zakresie (spraw dotyczących odpadów komunalnych), to jednak ustrojowe zasady jego funkcjonowania wynikają ze Statutu Związku. Ordynacja podatkowa, do której odsyła u.c.p.g. wbrew twierdzeniom strony nie stanowi źródła istnienia i działania Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego.

Nie są uzasadnione wywody strony dotyczące przepisów O.p. oraz powołanie się na kolegialny charakter Związku, że Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego nie posiada umocowania do udzielania upoważnień w zakresie wydawania decyzji w sprawach o których mowa w treści art. 6q ust. 1 u.c.p.g., skoro przepis art. 143 § 1 O.p. odnosi się do upoważnień udzielanych przez organy podatkowe.

Jak już powiedziano istnienie i zasady funkcjonowania Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego wynikają ze Statutu Związku. Powyższe przesądza o tym, że odpowiedzi na pytanie co do kompetencji Zarządu, w tym możliwości delegowania przez Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego uprawnień w zakresie wydawania decyzji należy poszukiwać w treści regulacji Statutu tego Związku, a nie w przepisach Ordynacji podatkowej, która pod względem ustrojowym jest aktem zewnętrznym w stosunku do zasad na jakich funkcjonuje Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w obrocie prawnym.

Trafnie to rozróżnienie dostrzega organ nadzoru w kontrolowanej decyzji wskazując jednocześnie na treść § 22b ust. 2 Statutu Związku jako na źródło oceny posiadania przez Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego kompetencji do delegowania uprawnień w zakresie wydawania decyzji na inne podmioty.

Z akt sprawy wynika, że Statut Związku Gmin Zagłębia Miedziowego został uchwalony przez Rady zainteresowanych Gmin na podstawie art. 67 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U.z 2016 r., poz. 446; dalej: u.s.g.) i został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Legnickiego z dnia 10 czerwca 1994 r., Nr 13, poz. 108 ze zm. Następnie ulegał zmianom. W brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lutego 2016 r. w § 22b Statutu przewidziano, że "Decyzje wydawane przez Zarząd w sprawach z zakresu administracji publicznej w odniesieniu do zadań przekazanych Związkowi podpisuje Przewodniczący Zarządu. W decyzji wymienia się imię i nazwisko członków Zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji." Następnie, jak wynika z obwieszczenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawie zmian Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, do dotychczasowej treści § 22b Statutu tego Związku został dodany ustęp 2, z którego wynika, że "Zarząd Związku może upoważnić członków Zarządu lub pracowników Biura do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu."

Jak już powiedziano statut związku międzygminnego, stanowi akt prawa miejscowego, a zatem źródło powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły, co wynika z treści art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Takie ulokowanie statutu związku międzygminnego w ogólności w systemie źródeł prawa jest powszechnie aprobowane w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II OSK 2494/14; CBOSA). Podziela je również Sąd orzekający w sprawie, akcentując jednocześnie, że źródłem delegowania uprawnień w zakresie załatwiania spraw indywidualnych, w tym, wydawania decyzji w indywidualnych sprawach, może być nie tylko ustawa (przykładowo, podnoszony przez stronę art. 143 § 1 O.p.), ale również akt prawa miejscowego.

Przedstawiona dotychczas argumentacja nie pozostawia wątpliwości, że w świetle obowiązującej od dnia 11 lutego 2016 r. regulacji § 22b ust. 2 Statutu, Zarząd Związku Gmin Zagłębia Miedziowego od dnia wejścia w życie tej regulacji posiada generalne upoważnienie do delegowania uprawnień do wydawania decyzji na osoby trzecie. Wniosek ten przesądza o bezzasadności argumentacji strony skarżącej, kwestionującej taką możliwość. Wymaga przy tym dodania, że samo zainicjowanie procedury o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie jest właściwym trybem dla kwestionowania uchwały wprowadzającej zapis § 22b ust. 2 Statutu. Stąd, dopóki taka uchwała nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, ma ona walor prawa powszechnie obowiązującego na terenie działania organu który ją podjął, a w procesie kontroli sądowej rozstrzygnięć tego organu, wiąże także sąd administracyjny.

Przedstawionej tu oceny w zakresie treści i mocy wiążącej § 22b ust. 2 Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego nie może podważyć zawarte w treści art. 6q ust. 1 u.c.p.g. odwołanie do stosowania w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów O.p. W rozważanym przypadku, odesłanie to należy rozumieć jako uprawnienie do stosowania wobec Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego tych wszystkich kwestii procesowych jakie związane są z władczym działaniem organu podatkowego w sprawach indywidualnych. Samego odesłania do przepisów O.p. nie można natomiast rozumieć jako wyłączającego (czy też modyfikującego) regulacje Statutu ww. Związku, który jest aktem prawa kształtującym kwestie ustrojowe i procesowe związane z funkcjonowaniem Związku w obrocie prawnym, w tym także, Zarządu tego Związku. Wypada wskazać, że z treści art. 67 ust. 2 u.s.g. wynika, że do niezbędnych regulacji statutu należy m.in. określenie – organów związku, ich struktury oraz zakresu i trybu działania (art. 67 ust. 2 pkt 4) u.s.g.). Trzeba również przy tej okazji przypomnieć, że zgodnie z art. 67 ust. 2b u.s.g. związek międzygminny nabywa osobowość z dniem ogłoszenia statutu.

W podsumowaniu tej części rozważań podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do tego, że umocowanie osoby podpisanej pod decyzją z dnia [...] do działania w imieniu Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego wynika z treści § 22b ust. 2 Statutu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego.

W aktach sprawy znajduje się wydana na podstawie ww. przepisu uchwała Nr 33/16 Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, mocą której W.Sz. udzielono upoważnienia do załatwiania spraw w imieniu ww. Zarządu (w tym, do wydawania decyzji administracyjnych) w zakresie m.in. opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z treści tej uchwały wynika, że weszła ona do obrotu prawnego w dniu 15 czerwca 2016 r. (w dniu jej podjęcia), a zatem bezspornie, w dniu wydawania decyzji ostatecznej (opatrzonej tą samą datą) W.Sz. posiadała skuteczne, w świetle prawa, upoważnienie Zarządu Związku Gmin Zagłębia Miedziowego do załatwiania spraw indywidualnych w imieniu tego Zarządu (w tym, do wydawania decyzji) w zakresie odnoszącym się do wymiaru opłat za gospodarowanie.

Pozbawiony podstaw prawnych jest tym samym zarzut strony dotyczący naruszenia § 22b ust. 1 zdanie pierwsze i drugie Statutu poprzez brak wymienienia w kwestionowanej decyzji imion i nazwisk członków Zarządu, którzy brali udział w wydawaniu decyzji oraz brak opatrzenia tej decyzji podpisem Przewodniczącego Zarządu. Zawarta w § 22b ust. 1 Statutu procedura związana z niezbędnymi elementami decyzji w odniesieniu do zadań przekazanych Związkowi nie ma zastosowania w sytuacji skorzystania przez Zarząd z uprawnień jakie przyznaje mu § 22b ust. 2 Statutu. Wymaga również dodania, że upoważnienie do wydawania decyzji zawiera w sobie nie tylko upoważnienie do merytorycznego rozpoznania sprawy indywidualnej w drodze decyzji, ale także i do jej podpisania. Istnienie zatem skutecznego upoważnienia osoby, która złożyła swój podpis pod decyzją wydaną w ramach upoważnienia z § 22b ust. 2 Statutu jest więc wystarczającą przesłanką do uznania, że decyzja ta spełnia konstytutywny wymóg z art. 210 § 1 pkt 8) O.p. Zgodnie z tym przepisem, decyzja podatkowa zawiera podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. W tym jednocześnie przypadku przejawia się praktyczny sens zawartego w treści art. 6q ust. 1 u.c.p.g. odesłania do stosowania przepisów O.p.

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w zw. art. 210 § 1 pkt 5) O.p. W ocenie Sądu, całościowa treść decyzji pozwalała na zidentyfikowanie nieruchomości na której wytwarzane były, poddane opłacie, odpady komunalne. Wskazać należy, że adres nieruchomości został wskazany w decyzji przy oznaczeniu adresata oraz w jej treści. Sposób tego oznaczenia nie pozostawia wątpliwości, że określona opłata dotyczyła odpadów wytwarzanych nie nieruchomości zlokalizowanej pod adresem [...], która była zamieszkiwana – jak ustalił organ w toku prowadzonego postępowania podatkowego – przez 4 osoby.

Uzupełniająco należy dodać, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd co do tego, że jeśli na podstawie treści decyzji możliwe jest ustalenie kogo i czego ono dotyczy, to brak jest podstaw do uznania, że taka decyzja, pomimo uchybień, dotknięta jest wadą prawną skutkującą stwierdzeniem nieważności takiej decyzji.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) skargę w sprawie w całości oddalił.