Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 428/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 145 par. 1 lit. c, art. 152 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 24 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. i Z. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2005 roku, nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 428/05

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego w imieniu I. i Z. O. przez radcę prawnego M. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...]2004 r. Nr [...] znak [...] udzielającej B. G. pozwolenia na użytkowanie zabudowy magazynowo-garażowej i gospodarczej położonej w B. przy ul. F. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji wykonał zalecenia zawarte w decyzji organu II instancji z dnia 04.08.2004 r. Odnosząc się do odwołania skarżących, organ II instancji stwierdził, że w jego ocenie nie ma sprzeczności pomiędzy stanem faktycznym zabudowy magazynowo-garażowej i gospodarczej a obowiązującym w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. wyjaśnił, że § 13 ust 2 obowiązującego w 1984 r. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. o warunkach jakim powinny odpowiadać budynki, nie zawierał zakazu sytuowania budynków innych niż gospodarcze przy granicy działki z budynkiem mieszkalnym. Ekspertyza techniczna inż. B. L. i opinia inż. J. L. wyjaśniała, że bezpośrednią przyczyną zawilgocenia ściany piwnicznej budynku mieszkalnego jest brak właściwego jej zabezpieczenia przed wilgocią i wodą gruntową, a stan techniczny nie zagraża życiu i mieniu użytkowników.

Organ wskazał również na fakt, że pomiędzy dokonaniem ekspertyzy technicznej przez inż. B. L. (1997 r.) a wydaniem opinii przez inż. J. L. (2002r.) nie stwierdzono pogorszenia warunków zdrowotnych i wystąpienia zagrzybienia.

Zarzut pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy opinii J. L. i P. Ł. jest według organu nieuzasadniony. Zadaniem opiniującego jest dostarczenie organowi wiadomości specjalnych w celu ułatwienia należytej oceny zebranego w sprawie materiału, a tego nie zawierają opinie wykonane przez wyżej wspomnianych.

Od powyższej decyzji radca prawny M. S. w imieniu I. i Z. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W skardze wskazano, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. narusza przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. - Prawo budowlane pozwalając na użytkowanie obiektu postawionego na terenie przeznaczonym - zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. - pod innego rodzaju zabudowę (mieszkaniową jednorodzinną). Wspomniany obiekt nie został wybudowany zgodnie z wymogami wyżej wymienionej ustawy dotyczącymi odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych, usuwania wody opadowej, możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego oraz odpowiedniego usytuowania na działce.

Zabudowa magazynowo-gospodarcza na działce nr 35 została wykonana bez pozwolenia na budowę, a nadto niezgodnie z przepisem § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki, zabraniającym usytuowania budynku gospodarczego, w taki sposób, iż przylega on do budynku mieszkalnego.

Wykorzystanie działki nr 35 na potrzeby działalności gospodarczej stanowi olbrzymią uciążliwość dla skarżących, ze względu na pojawiające się hałasy i wibracje. Od wielu lat dochodzi do stałego zamakania ściany budynku na działce nr 34 i degradacji nieruchomości. Budynek jest zagrożony zagrzybieniem, co powoduje narażenie jego mieszkańców na utratę zdrowia.

Kolejnym zarzutem jaki podniesiono jest naruszenie przez organ przepisów postępowania przez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia wyłącznie opinie rzeczoznawcy, L. C., wykonaną na zlecenie B. G. oraz opinie sporządzona przez B. L., pomijając przy rozstrzyganiu sprawy opinie: J. L. oraz P. Ł., sporządzone na zlecenie skarżących, oraz opinie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w B. z dnia 17.01.2005r., tym samym naruszając zasadę określoną przepisem art. 80 kpa, zgodnie z którą oceny, czy dana okoliczność została udowodniona organ powinien dokonać w oparciu o całokształt materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano.

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd są akta sprawy. Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie wynika, że od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [..]2004 r. zostało złożone przez pełnomocnika skarżących odwołanie, które wpłynęło do organu w dniu 17.12.2004r. Z akt sprawy nie wynika, czy pełnomocnik skarżących złożył odwołanie osobiście, czy przesłał je pocztą i kiedy nadał w placówce pocztowej. Zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym poświadczenia odbioru decyzji PINB dla Miasta B. przez skarżących, państwo O. odebrali decyzję organu I-instancji w dniu 2 grudnia 2004 r. Tym samym w myśl art. 129 § 2 K.p.a. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął dla nich z dniem 16.12.2004 r.

Istnieje wobec tego prawdopodobieństwo, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu ustawowego. Wymaga to jednak wyjaśnienia przez organ II instancji. Złożenie odwołania po terminie powodowałoby bowiem konieczność stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści przepisu art. 134 K.p.a. Skutkiem tego decyzja PINB dla Miasta Bydgoszczy stałaby się ostateczna.

Rozstrzyganie przez organ II instancji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ma to więc istotne znaczenie przy ustalaniu legalności zaskarżonej decyzji przez sąd. Brak w aktach administracyjnych dowodów potwierdzających datę nadania przez pełnomocnika skarżących odwołania (ewentualnie wzmianki o złożeniu odwołania osobiście) uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność.

Wobec powyższego, w związku z naruszeniem przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jak w pkt 1 sentencji, oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji.