Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2813/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 2 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 3 pkt. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Sp. z o.o. w F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 415/14 w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. w F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 415/14 oddalił skargę W. Sp. z o.o. w F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wnioskiem z dnia 25 lutego 2010 r. W. Sp. z o.o. w F. zwróciły się do Starostwa Powiatowego w Braniewie o dokonanie zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków polegającej na przekwalifikowaniu obiektów budowlanych dotychczas ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako budynki: - nr: [...], w którym znajduje się sterownia, rozdzielnia elektryczna i kotłownia - na budowlę, - nr: [...], w którym znajduje się część mechaniczna oczyszczalni ścieków - na budowlę, - nr: [...], w którym znajduje się stacja odwadniania osadów ściekowych - na budowlę. Spółka argumentowała, że znajdujące się na działce nr [...] obiekty budowlane stanowią jedną całość funkcjonalno-technologiczną z pozostałymi obiektami budowlanymi oczyszczalni i zgodnie z definicją budowli zawartą w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oczyszczalnia ścieków, jako całość, powinna być traktowana jako budowla.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Starosta Braniewski odmówił wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, polegających na zmianie klasyfikacji trzech znajdujących się na działce nr [...] budynków na budowlę i wykreślenia budynków z rejestru.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] utrzymał w całości zaskarżoną decyzję Starosty Braniewskiego z dnia [...] października 2010 r.

Następnie W. Sp. z o.o. w F. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 262/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję Starosty Braniewskiego z dnia [...] października 2010 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Braniewski wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmawiającą wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, na działce nr [...], polegających na zmianie klasyfikacji trzech znajdujących się na tej działce budynków na budowlę i wykreślenia budynków z rejestru.

Organ I instancji stwierdził, że określenia budynków zawarte w projekcie budowlanym modernizacji oczyszczalni ścieków, który został zatwierdzony decyzją administracyjną, są zgodne z definicjami Prawa budowlanego. Zaznaczono, że definicje budynków i budowli zawarte w aktualnych przepisach Prawa budowlanego oraz przepisy regulujące prowadzenie ewidencji gruntów i budynków nie dają podstaw do przekwalifikowania tych budynków na budowle. Budynki te nie przestały być budynkami, tylko dlatego, że zostały wyposażone w określone urządzenia i instalacje związane technologicznie z oczyszczalnią. Podkreślono, że ponownie przeprowadzone oględziny w dniu 14 czerwca 2013 r. z udziałem biegłego, nie wykazały zmian w sposobie użytkowania spornych budynków.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dokumentacją zgromadzoną w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, działka nr [...] jest zabudowana obiektami oczyszczalni ścieków. Na działce znajdują się zarówno obiekty budowlane będące budynkami, tj. spełniające definicję budynku określoną w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak i obiekty budowlane nie będące budynkami, spełniające definicję budowli i są one funkcjonalnie oraz technologicznie ze sobą powiązane. W rejestrze ewidencji gruntów i budynków na ww. nieruchomości wpisane są 3 budynki w części opisowej rejestru gruntów i budynków oraz również ujawnione w części kartograficznej. Zmiany w rejestrze zostały wprowadzone w 2005 r. w wyniku pracy geodezyjnej - modernizacji ewidencji i założenia ewidencji budynków i lokali dla miasta F., zgłoszonej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Braniewie nr [...]. Podniesiono, że zapisy w rejestrze są zgodne z przebudową oczyszczalni ścieków wykonaną zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r., dotyczącym modernizacji oczyszczalni ścieków w F., obejmującym wybudowanie trzech budynków o określonych parametrach techniczno-użytkowych.

Prawidłowość zapisów w rejestrze ewidencji gruntów i budynków potwierdza opinia sporządzona w listopadzie 2011 r. na zlecenie Starosty Braniewskiego przez rzeczoznawcę budowlanego M. P. - biegłego sądowego z zakresu budownictwa. Rzeczoznawca potwierdził, że znajdujące się na działce obiekty budowlane, a mianowicie: - budynek obsługi nr 1 (wg ewidencji nr: [...]), - budynek krat i piaskownika nr 2 wg ewidencji [...]), - budynek odwadniania i wapnowania nr 3 (wg ewidencji: [...]), zostały prawidłowo zakwalifikowane w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako budynki. Jednocześnie rzeczoznawca w swojej opinii wyjaśnił, że fakt występowania w tych budynkach urządzeń i instalacji technologicznych służących funkcjonowaniu oczyszczalni ścieków nie może być podstawą do zmiany ich klasyfikacji z budynków na budowle.

Podkreślono, że techniczny charakter ewidencji powoduje, że strona kwestionująca jej zapisy nie może doprowadzić do modyfikacji stanu prawnego nieruchomości poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji, a dopiero zmiana tego stanu, w innym przewidzianym przez prawo trybie, powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też z uwagi na techniczno-rejestracyjny charakter ewidencji, niedopuszczalne jest odwrócenie przedmiotowej kolejności. Wskazano przy tym, że procedurę aktualizacji ewidencji ujęto w określone ramy prawne, a więc nie może ona być dokonywana przez dowolny podmiot, czy w oparciu o dowolne dokumenty.

Wskazano, że organ I instancji uzyskał zarówno opinię biegłego z zakresu prawa budowlanego jak i specjalisty z zakresu geodezji. Specjalistami z zakresu geodezji byli geodeta uprawniony, który wykonał pracę geodezyjną nr [...], która to stanowiła zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w roku 2005, oraz geodeta powiatowy H. B. posiadająca stosowne uprawnienia geodezyjne, która z upoważnienia Starosty Braniewskiego prowadziła postępowanie.

Skargę na ww. decyzję wniosła spółka W. Sp. z o.o., zarzucając naruszenie:

1) § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wydanego na podstawie delegacji przepisu art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane;

2) zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 10 i 11 k.p.a. poprzez naruszenie art. 77, 78, 80, 84, 85 oraz art. 107 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że istotne znaczenie w sprawie ma ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 262/11. Sąd w powołanym wyroku zaznaczył, że o ile organ I instancji miał wątpliwości, czy znajdujące się na działce nr [...] obiekty budowlane są budynkami, ewentualnie budowlami, winien skorzystać pomocy biegłego, który jednoznacznie określiłby, czy w obiektach objętych wnioskiem znajdują się urządzenia, czy tworzą one całość techniczno-użytkową (ewentualnie również z innymi urządzeniami), czy stanowią one jedną całość funkcjonalno-technologiczną z pozostałymi obiektami budowlanymi oczyszczalni. Powyższe pozwoliłoby zakwalifikować budynki do kategorii budowli lub dałoby bezsporną odpowiedź, że określone we wniosku obiekty są budynkami.

Zdaniem Sądu organ zastosował się do zaleceń zawartych w przywołanym wyżej wyroku.

Podniesiono, że zapisy w rejestrze są zgodne z przebudową oczyszczalni ścieków wykonaną zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r., dotyczącym modernizacji oczyszczalni ścieków w F., obejmującym wybudowanie trzech budynków o określonych parametrach techniczno-użytkowych. Fakt ten potwierdził na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. przedstawiciel skarżącej spółki, podając że decyzja z 1998 r. była decyzją w sprawie przebudowy oczyszczalni ścieków. Ponadto stwierdził, że trzy sporne obiekty w decyzji tej zostały określone jako budynki. Podstawa prawna wpisu do rejestru ewidencji gruntów i budynków trzech spornych nieruchomości nie budzi zatem, zdaniem Sądu, wątpliwości.

Ponadto wskazano, że prawidłowość zapisów w rejestrze ewidencji gruntów i budynków potwierdza również opinia sporządzona, w wyniku zaleceń Sądu, w listopadzie 2011 r. na zlecenie Starosty Braniewskiego przez rzeczoznawcę budowlanego M. P. - biegłego sądowego z zakresu budownictwa, w przedmiocie klasyfikacji obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr [...].

W ocenie Sądu dowód z opinii biegłego jest rzetelny i nie budzi wątpliwości. Twierdzenia zaś, że stosowną opinię powinien sporządzić biegły geodeta, a nie biegły z zakresu budownictwa są bezpodstawne. Strona nie uzasadniła tego zarzutu, a poza tym przedmiotem opinii biegłego była klasyfikacja obiektów budowlanych, więc rzeczą logiczną było wyznaczenie do tego typu ekspertyzy specjalisty z zakresu budownictwa.

Ponadto wskazano, że Sąd w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r. wyjaśnił, że w § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wyszczególniono dokumenty, które mogą stanowić podstawę zmienionego wpisu. W ocenie Sądu I instancji taką podstawę w myśl przytoczonej regulacji prawnej stanowią: prawomocne orzeczenia sądów, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne kartograficzne, przyjęte od państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencyjnych, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez organy administracji publicznej, ewidencje publiczne prowadzone na podstawie innych przepisów. Tylko więc na podstawie jednego z wyżej wymienionych dokumentów można dokonać zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Taka podstawa prawna, w ocenie Sądu, jednak nie zaistniała.

Powołując się na § 44 pkt 2, § 45 i § 46 rozporządzenia Sąd podkreślił, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności. Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która mając charakter techniczno-deklaratoryjny rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy. Kompetencje organów ewidencyjnych sprowadzają się zatem do rejestracji stosownego dokumentu i naniesienia wynikających z niego zmian.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 2 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków i załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, wskazano na treść przywołanego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ II instancji. Stosownie do tej regulacji prawnej budynek to obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 oraz z 2002 r. Nr 18, poz. 170).

Natomiast z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wynika generalna zasada stanowiąca, że obiekty inżynierii lądowej i wodnej są to wszystkie obiekty budowlane nie klasyfikowane jako budynki, tj.: drogi kołowe, drogi kolejowe, mosty, autostrady, drogi lotniskowe, zapory wodne, itp. W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych obiekty budowlane grupowane są w dwóch sekcjach: "Budynki" i "Obiekty inżynierii lądowej i wodnej". W ramach tych sekcji obiekty rozróżniane są zgodnie z projektem technicznym wynikającym ze specjalnej funkcji konstrukcji (np. budynki handlowe, konstrukcje drogowe, budowle wodne, kanalizacje). Dla budynków, pierwszym kryterium klasyfikacyjnym jest charakter budynku - mieszkalny lub niemieszkalny. O zaliczeniu obiektu do obiektów inżynierii lądowej i wodnej decyduje przeznaczenie i związana z tym konstrukcja. Za jednostkę klasyfikacyjną przyjmuje się zwykle pojedynczy obiekt budowlany (np. budynek, drogę, linie przesyłowe itp.).

W niektórych przypadkach jednostkę klasyfikacyjną stanowi nieruchomość rozpatrywana jako kompleks obiektów budowlanych. W przypadku kompleksowych obiektów budowlanych, składających się z kilku budynków, każdy budynek powinien być klasyfikowany jako samodzielna jednostka. Jeśli, na przykład, szkoła ogólnokształcąca składa się z budynku szkolnego i internatu, budynek szkolny powinien być klasyfikowany w 1263, a internat w pozycji 1130. Jednakże, w przypadku, gdy brak jest szczegółowych informacji na temat klasyfikowanego kompleksu, całość klasyfikowana jest w pozycji 1263, zgodnie z główną funkcją jaką pełni szkoła w przykładowym kompleksie obiektów budowlanych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd wskazał, że skarżący wywiódł błędny wniosek, że skoro oczyszczalnie ścieków nie są sklasyfikowane w sekcji nr 1 jako budynki lecz występują w sekcji nr 2 jako obiekty inżynierii lądowej i wodnej w klasie 2223 wyszczególnionej jako "Rurociągi sieci kanalizacyjnej" i obejmującej "Oczyszczalnie wód i ścieków", to należy je zakwalifikować jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Strona skarżąca pominęła, że przy klasyfikacji spornych obiektów należało wyjść od generalnych założeń i zasad, a jak już wyżej wspomniano, wynika z nich kardynalna reguła, mówiąca, iż obiekty inżynierii lądowej i wodnej są to wszystkie obiekty budowlane nie klasyfikowane jako budynki. Sporne obiekty zaś, jak już wywiedziono wcześniej, zostały prawidłowo w oparciu o przytoczoną podstawę prawną, zakwalifikowane jako budynki.

Na marginesie dodano, że z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) jednoznacznie wynika, że za budowlę można uznać jedynie obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W niniejszej zaś sprawie sporne obiekty są budynkami, w związku z powyższym nie mogą być zakwalifikowane w oparciu o przepisy prawa budowlanego jako budowle, niezależnie od tego jakie funkcje spełniają w przedsiębiorstwie skarżącej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły W. Sp. z o.o. w F., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie a następnie niewłaściwe zastosowanie; a mianowicie:

1) naruszenie § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) i załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) polegające na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że określone we wniosku skarżącego do Starosty Braniewskiego o zmianę danych ewidencyjnych z dnia 25 lutego 2010 r., obiekty stanowią budynki zamiast jak należało budowle w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane;

2) naruszenie art. 22 ust. 1 i art 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) w związku z § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że brak jest podstaw do dokonania zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków;

3) naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego decyzje te wymagały uchylenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że fakt występowania urządzeń i instalacji technologicznych w sposób niewątpliwy przesądza o ich całości techniczno-użytkowej oczyszczalni ścieków jako budowli wskazanej w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W tym względzie za chybiony uznano pogląd wyrażony w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz przywołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że budynki te nie przestały być budynkami tylko dlatego, że zostały wyposażone w określone urządzenia i instalacje związane technologicznie z oczyszczalnią. Obiekty te po ich wyposażeniu i połączeniu stanowią część oczyszczalni ścieków, rozumianej jako całość techniczno-użytkową. Nie można wykluczyć, że każdy z elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. W przedmiotowym przypadku wskazane obiekty nie mogą być wykorzystywane samodzielnie w użytecznym celu, mogą one być wykorzystywane tylko i wyłącznie w powiązaniu z innymi elementami techniczno-użytkowymi całości oczyszczalni ścieków jako budowli.

Ponadto, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, zmiany wpisu dokonać należy z uwagi na dokumentację architektoniczno-budowlaną zgromadzoną przez organ administracji publicznej (w tym przypadku Starostę Braniewskiego), który zatwierdził projekt przebudowy oczyszczalni ścieków i wydał decyzję w sprawie jej przebudowy w 1998 r. Podstawę zmiany wpisu stanowić może również decyzja wydana w niniejszym postępowaniu orzekająca co do istoty sprawy o dokonaniu zmiany wpisu w ewidencji, ponieważ przeprowadzone postępowanie w sposób niebudzący wątpliwości wykazało, iż obiekty dotychczas określone jako budynki i obiekty budowlane nie będące budynkami są funkcjonalnie oraz technologicznie ze sobą powiązane jako oczyszczalnia ścieków. W powyższym zakresie dane zawarte w ewidencji podlegają również aktualizacji z urzędu, do czego obowiązany był organ, a nie tylko na wniosek strony.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie lub ewentualnie o rozpoznanie merytoryczne skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa radcowskiego w postępowaniu kasacyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, a to oznacza, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są bezsporne. Odnosząc się do pierwszego zarzutu dotyczącego naruszenia § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegające na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że określone we wniosku skarżącego do Starosty Braniewskiego o zmianę danych ewidencyjnych z dnia 25 lutego 2010 r., obiekty stanowią budynki zamiast budowle w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że tożsamy zarzut został sformułowany w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do którego Sąd szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu wyroku, z tym stanowiskiem prawnym zgadza się Naczelny Sąd Administracyjny. Dodatkowo należy zaznaczyć, że podniesiony zarzut naruszenia art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, to jest nieuwzględnienie zawartej w tym punkcie definicji budowli jest niezasadny. Należy zwrócić uwagę, że zarówno definicja budowli zawarta w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jak i inne definicje zawarte w art. 3 np. w pkt 2 definicja budynku, mają zastosowanie dla potrzeb prawa budowlanego. Art. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że ustawa – Prawo budowlane normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Nie można zatem regulacji, w tym definicji zawartych w ustawie Prawo budowlane stosować przy rozstrzyganiu zupełnie innej problematyki uregulowanej w odrębnej ustawie i to w sytuacji gdy nie ma odesłania do stosowania norm prawa budowlanego. Przedmiotem niniejszego postępowania było wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Problematyka ta jest regulowana w rozdziale 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotem ewidencji są zatem budynki, lecz powołane przepisy ewidencyjne w żadnym zakresie nie odsyłają do stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane, w tym również do definicji zawartych w art. 3 ustawy. Albowiem dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków została przyjęta odrębna definicja budynku zawarta w § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji i budynków. Zgodnie z powołanym § 2 ust. 1 pkt 4 użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają "budynek - obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 oraz z 2002 r. Nr 18, poz. 170)." Powołane rozporządzenie z dnia 30 grudnia 1999 r. wydane zostało na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Powołany art. 40 ustawy ma następującą treść ust. 1 Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje ust. 2. Standardowe klasyfikacje i nomenklatury, o których mowa w ust. 1, wprowadza Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, ust. 3. Wprowadzone w trybie ust. 2 standardowe klasyfikacje i nomenklatury stosuje się w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej.

Powyższy stan prawny jednoznacznie wskazuje, że dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków należy się posługiwać rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, a nie przepisami ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z powołanym rozporządzeniem Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych jest klasyfikacją czteropoziomową i obejmuje: 2 sekcje, 6 działów, 20 grup, 46 klas. Obiekty budowlane grupowane są w dwóch sekcjach: 1 "Budynki" i 2 "Obiekty inżynierii lądowej i wodnej". W ramach sekcji Budynków wyróżnia się działy: 11 Budynki mieszkalne, 12 Budynki niemieszkalne, a w ramach działu 12 Budynki niemieszkalne wyodrębnia się siedem grup w tym: grupę 125 budynki przemysłowe i handlowe, która dalej dzieli się na klasy. Natomiast w ramach sekcji Obiekty inżynierii lądowej i wodnej wyróżnia się 6 działów w tym między innymi dział 22 Rurociągi, linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, w ramach tego działu wyodrębnia się dwie grupy w tym między innymi grupę 222 Rurociągi sieci rozdzielczej i linie kablowe rozdzielcze, w ramach tej grupy wyodrębnia się klasy w tym między innymi klasę 2223 Rurociągi sieci kanalizacyjnej i rozdzielczej, klasa ta obejmuje: rurociągi sieci kanalizacyjnej rozdzielczej i kolektory, oczyszczalnie wód i ścieków. Jak wynika z przedstawionej Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, oczyszczalnie wód i ścieków należą do grupy rurociągi sieci rozdzielczej i linie kablowe rozdzielcze. Natomiast Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych nie posługuje się takimi pojęciami jak w ustawie Prawo budowlane, w tym nie posługuje się pojęciem budowli zdefiniowanym w art. 3 pkt 3 ustawy, dlatego też nie mogło dojść do naruszenia tego przepisu. Mając powyższe na uwadze wskazany zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego jest niezasadny.

Należy jeszcze zaznaczyć, że powoływane w skardze kasacyjnej orzeczenia w tym wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2049/09 potwierdzają powyższe stanowisko prawne przedstawione w niniejszej sprawie, a nie stanowisko skarżącego kasacyjnie. Mianowicie w sprawie II FSK 2049/09 przedmiotem sporu był podatek od nieruchomości (uregulowany w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych), a konkretnie opodatkowanie budowli, dla rozwiązania którego sięgano do przepisów prawa budowlanego. Należy jednak zwrócić uwagę, że ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a ust. 1 pkt 1 definiuje budynek, a w pkt 2 budowlę, w ten sposób, że w obu przypadkach odsyła do przepisów prawa budowlanego. Dlatego dla potrzeb spraw opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości można sięgać do przepisów prawa budowlanego, bo jest taka podstawa prawna. Natomiast nie ma takiego odesłania w przepisach dotyczących ewidencji gruntów i budynków, natomiast jest odesłanie do przepisów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego tj. art. 22 i 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji poprzez przyjęcie, że nie przedstawiono stosownej dokumentacji w oparciu o którą można by dokonać zmiany w ewidencji, podczas gdy zmiany wpisu powinna być dokonana w oparciu o dokumentację architektoniczną budowlaną tj. decyzję Starosty Braniewskiego, który zatwierdził projekt przebudowy oczyszczalni ścieków i wydał w 1998 r. decyzję należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny. Jak wskazano już wyżej dla potrzeb prowadzenia ewidencji budynków mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, a nie przepisy prawa budowlanego. Organy prawidłowo wykazały, że sporne obiekty budowlane są prawidłowo zaklasyfikowane w rejestrze gruntów i budynków jako budynki i nie zaistniała żadna podstawa prawna do dokonania zmiany w rejestrze we wnioskowanym przez skarżącego zakresie.

Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego decyzja wymagała uchylenia, mając na uwadze niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, zarzut ten jest bezprzedmiotowy.

Skoro zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.