Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 85/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6,  art. 58  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi K. W. i B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek B. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. W. i B. W. (małżonkowie) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]), mocą której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. (nr [...]), określającą K. W. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 7.036,00 zł od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu K.W. w dniu 28 listopada 2016 r. W treści tej decyzji zostało zawarte prawidłowe pouczenie o tym, że strona może zaskarżyć tę decyzję w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, którą należy wnieść za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. , w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

Skarżący - K. W. i B. W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]) skierowali bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Tak zaadresowana skarga wpłynęła do biura podawczego Sądu w dniu 29 grudnia 2016 r. (co potwierdza prezentata biura podawczego tut. Sądu) i jeszcze tego samego dnia została odesłana do Dyrektora Izby Skarbowej we W. (co potwierdza korespondencja zarejestrowana pod numerem I KO/Wr 55/16 znajdująca się w Dzienniku Korespondencji Ogólnej Wydziału I tut. Sądu).

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi jako spóźnionej, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 20 lutego 2017 r. odnoszącym się do otrzymanej odpowiedzi na skargę skarżący stwierdzili, że skarga w sprawie (nazwana w tym piśmie odwołaniem) została wniesiona w terminie. Wnieśli również o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniesioną przez stronę skarżącą, tj. K. W. i B. W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]) należało odrzucić jakkolwiek na podstawie odrębnych regulacji prawnych względem każdego ze skarżących.

Wymaga na wstępie zwrócenia uwagi, że zaskarżona decyzja dotyczy zobowiązania podatkowego określonego względem jednego tylko ze skarżących, tj. K. W.. On też był jedynym adresatem zaskarżonej decyzji.

Powyższe oznacza, że jedynie K. W. był uprawniony do wniesienia skargi w sprawie. Jedynie bowiem jemu przysługiwała legitymacja skargowa w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej – p.p.s.a.).

Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1 art. 50 p.p.s.a.). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 art. 50 p.p.s.a.).

Odwołując się do piśmiennictwa należy wyjaśnić, że jednostka ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony (Jan Paweł Tarno w komentarzu do art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wersja elektroniczna).

W ocenie Sądu, podpisana pod skargą B. W. (małżonka K. W.) tak rozumianego interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie posiada. Nadto, B. W. nie była adresatem zaskarżonej decyzji, ani też nie brała udziału w postępowaniu podatkowym.

Powyższe okoliczności uzasadniały ocenę o niedopuszczalności skargi pochodzącej od B. W.. Jako niedopuszczalna w tej części skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Co się tyczy legitymacji skargowej K. W., to jak to zostało podkreślone już wcześniej, K. W. przysługiwało, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, prawo wniesienia skargi do tut. Sądu, którą – o czym również organ odwoławczy pouczył skarżącego – należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W..

Mając na uwadze datę doręczenia zaskarżonej decyzji K. W. (28 listopada 2016 r.), trzydziestodniowy termin wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 29 listopada 2016 r. i upływał w dniu 28 grudnia 2016 r. (środa).

Z niespornych ustaleń wynika, że skargę w sprawie nadano za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 21 grudnia 2016 r., niemniej, strona wadliwie skierowała ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, tj. z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Stąd, za datę wniesienia skargi należało przyjąć nie dzień nadania skargi przez stronę skarżącą, lecz dzień w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przekazał otrzymaną skargę, zgodnie z trybem jej wniesienia, na adres Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Z Dziennika Korespondencji Ogólnej Wydziału I tut. Sądu wynika, że do tak rozumianego przekazania skargi doszło niezwłocznie, tj. w dniu 29 grudnia 2016 r., a zatem jeszcze tego samego dnia, w którym wadliwie zaadresowana skarga (bo od razu do Sądu) wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jedocześnie, z oczywistych względów nastąpiło to już po terminie wniesienia skargi, który upływał w dniu 28 grudnia 2016 r.

Prezentowane w sprawie stanowisko Sądu jest powszechnie aprobowane w orzecznictwie sądowym gdzie podkreśla się, że w przypadku nadania skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania jej przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 895/10 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie:http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedstawione okoliczności uzasadniały odrzucenie skargi K. W. jako spóźnionej na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Co się tyczy złożonego przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy to oddalenie (w pkt II postanowienia) wniosku w tym przedmiocie jaki złożyła B. W. znajduje swoje umocowanie w treści art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje w przypadku oczywistej bezzasadności skargi. Niewątpliwie, przesłankę oczywistej bezzasadności skargi spełnia okoliczność wniesienia jej przez podmiot, który nie jest stroną w sprawie.

Uznając, że przesłanka z art. 247 p.p.s.a. nie odnosi się do podstaw odrzucenia skargi względem K. W., złożony przez niego wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu został przekazany do referendarza sądowego celem jego rozpoznania.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację oraz powołane przepisy prawa, Sąd orzekł jak w punkcie I i II postanowienia.