Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1443/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7 par. 1, art. 22 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak (spr.) Sędziowie NSA Edyta Anyżewska Antoni Hanusz Protokolant Natalia Prałat po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Grzegorza A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 546/03 w sprawie ze skargi Grzegorza A. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 20 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego dot. zaniechania ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 marca 2004 r. I SA/Lu 546/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Grzegorza A. na decyzję Izby Skarbowej w L. z 20 sierpnia 2003 r. (...) wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku o zaniechanie ustalania zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 1996-2002 r.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, że Grzegorz A., pismem z 11 kwietnia 2003 r. wystąpił do (...) Urzędu Skarbowego w L. "o zastosowanie art. 22 par. 2 Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem trudnej sytuacji firmy i mojej ...". Wniosek dotyczył zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych i sformułowany został w związku z zakwestionowaniem przez organ podatkowy opodatkowania dochodu, uzyskiwanego przez podatnika z działalności gospodarczej prowadzonej w spółce cywilnej "A.", na zasadach ogólnych.

Oddalając skargę Sąd wskazał, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji było wyłącznie żądanie zaniechania ustalania zobowiązania podatkowego w formie zryczałtowanej. Organy podatkowe prawidłowo wskazały, iż Ordynacja podatkowa zarówno w dacie złożenia żądania jak i w dacie wydania decyzji nie zawierała przepisów dających podstawę do zaniechania ustalania zobowiązania podatkowego. Dlatego podatnik nie mógł skutecznie żądać merytorycznego rozstrzygnięcia złożonego wniosku.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Grzegorz A. wniósł o:

- jego uchylenie w całości,

- uchylenie decyzji Izby Skarbowej w L. z 20 sierpnia 2003 r. (...) w całości,

- uchylenie decyzji (...) Urzędu Skarbowego w L. z 20 maja 2003 r. (...) w sprawie umorzenia postępowania, wszczętego wnioskiem skarżącego z 11 kwietnia 2003 r., w całości,

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jako podstawę kasacyjną autor skargi wskazał:

"naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, a mianowicie, że /wyrok/:

- oparty został, tak jak decyzja Izby Skarbowej z dnia 20.08.2003 r. na błędnych ustaleniach faktycznych, a tym samym wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego,

- narusza zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, tak jak decyzja z dnia 30.05.2003 r. o umorzeniu postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie,

- narusza przepisy art. 121 par. 2 Ordynacji podatkowej i uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".

W uzasadnieniu skargi z kolei podniósł, iż Sąd nie wziął pod uwagę, że skoro Ordynacja podatkowa nie zawierała przepisu dającego podstawę do zaniechania ustalania zobowiązania podatkowego to złożony wniosek winien być potraktowany przez organy podatkowe jako dotyczący zaniechania poboru podatku; po zapoznaniu się z treścią wniosku jak również powołaną w nim podstawą prawną żądania, można było określić faktyczne żądanie strony.

Pozostała część uzasadnienia poświęcona została wywodom na temat nieprawidłowości w działaniu organów podatkowych polegających na niepoinformowaniu podatnika o zmianach zachodzących w prawie podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na dwu podstawach:

- naruszeniu /przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - vide art. 173 par. 1 ustawy/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszeniu /jw. przez WSA/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /treść wyroku/.

Z kolei art. 176 ustawy stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie skarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Skarga kasacyjna Grzegorza A. nie czyniła zadość tym wymaganiom w stopniu tak poważnym, że uniemożliwiło to merytoryczną ocenę jej zasadności.

W szczególności autor skargi nie wskazał podstaw kasacyjnych, a co za tym idzie nie zawarł w skardze ich uzasadnienia.

Nie było takim wskazaniem stwierdzenie, że wyrok narusza przepisy prawa procesowego i materialnego. Do skarżącego należało powołanie konkretnych przepisów /przepisu/ prawa materialnego naruszonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tych przepisów ze wskazaniem na czym - zdaniem autora skargi - polegały "błędy" Sądu i jaka - jego zdaniem - winna być właściwa interpretacja lub właściwe zastosowanie tych przepisów.

Podobnie przy wykorzystaniu drugiej podstawy kasacyjnej. Skarżący /autor skargi kasacyjnej/ winien wskazać naruszone, w jego ocenie, przepisy procedury sądowoadministracyjnej oraz wpływ tych naruszeń na treść wyroku.

Tymczasem błędne ustalenia faktyczne, gołosłownie podniesione jako zarzut skargi, gdyby odnosiły się do postępowania Sądu mogłyby służyć za podstawę sformułowania zarzutu naruszenia określonego przepisu prawa procesowego, a nie - nieokreślonego prawa materialnego jak to zostało napisane w pierwszym "zarzucie" skargi.

Przepisy art. 121 par. 2 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, po dniu 1 stycznia 2004 r. nie miały ani prostego, ani odpowiedniego zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedstawiony wyżej, a zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zarzut pod adresem Sądu, iż nie wziął pod uwagę możliwości zaniechania poboru podatku wobec podatnika, nie tylko nie wskazuje na przepis prawa /w tym wypadku materialnego/, z którego autor skargi zarzut wywiódł, ale jednoznacznie dowodzi, że piszący nie zadał sobie trudu przeczytania przepisu wskazanego przez skarżącego - podatnika we wniosku z 11 kwietnia 2003 r.

Ordynacja podatkowa jednoznacznie definiuje pojęcie: podatnika, którym w rozpoznawanej sprawie był skarżący /art. 7 par. 1/ i płatnika, do czynności którego odnosił się art. 22 par. 2 Ordynacji, w wersji obowiązującej od 1 stycznia 2001 r. /art. 8/.

Niezależnie od powyższego wniosek o uchylenie aktu administracyjnego - decyzji Izby Skarbowej, z uwagi na treść art. 188 Prawa ... nie mógł być stawiany przy równoczesnym podnoszeniu zarzutów naruszenia /nieokreślonego/ prawa procesowego.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.