Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 443/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 197,207
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie spraw studentów-skreślenia z listy studentów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 września 2010 r. Kierownik Studiów Doktoranckich Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. zawiadomił T. O. o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do jego skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich prowadzonych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. Jako przyczynę wszczęcia postępowania administracyjnego wskazano brak dostatecznych postępów w pracy naukowej, sprowadzający się do nie zaliczenia III roku studiów doktoranckich oraz nie uiszczenia przez stronę w określonym terminie opłaty za II, III i IV rok studiów.

Kierownik Studiów Doktoranckich na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 197 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) oraz § 7 ust. 4 i § 13 Regulaminu studiów doktoranckich Uniwersytetu [...] w K., skreślił T. O. z listy uczestników studiów doktoranckich. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona w dniu 4 września 2006 r. przyjęta została na I rok niestacjonarnych studiów doktoranckich, na dyscyplinę prawo w roku akademickim 2006/2007. Następnie zaakcentowano, że pierwszy rok strona zaliczyła w terminie, jak również uiściła należne opłaty za I i II semestr. W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że strona nie uiściła należnych opłat za II, III i IV rok studiów doktoranckich w łącznej kwocie 10.800 zł, i z tego powodu pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. została wezwana do ich niezwłocznego uregulowania. Zaznaczono również, że powyższa okoliczność legła u podstaw wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich. Dodatkowo ustalono w następstwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, że strona nie uzyskała wymaganych zaliczeń w obowiązujących terminach III roku studiów doktoranckich. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przywołał treść art. 197 ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz stosowne postanowienia Regulaminu studiów doktoranckich Uniwersytetu [...]. Przywołano również postanowienia Uchwały Senatu Uniwersytetu [...] o z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie określenia zasad pobierania opłat za świadczenia edukacyjne w zakresie studiów niestacjonarnych trzeciego stopnia. W konkluzji uzasadnienia zamieszczono stwierdzenie, iż doktorant nie wywiązał się z obowiązków wynikających z przytoczonych unormowań prawnych. Podkreślono również, że w roku akademickim 2008/2009 doktorant nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w zakresie złożenia sprawozdania z działalności naukowej oraz nie złożył egzaminu z przedmiotu "Wykładnia i stosowanie prawa" w obowiązującym terminie. Zaznaczono także, że strona miała możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również dopełniono wymogu uzyskania opinii opiekuna naukowego w zakresie skreślenia z listy doktorantów.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się T. O., który wniósł odwołanie do Rektora Uniwersytetu [...]w K. W odwołaniu tym zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem kwestionowanej decyzji co do zebranego materiału dowodowego, nadto podniósł naruszenie art. 81 powyższego Kodeksu poprzez uznanie za udowodnione okoliczności stwierdzone dowodami, co do których nie miał możliwości wypowiedzenia się oraz zarzucił naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 tegoż Kodeksu, poprzez poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych co do zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 197 ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Nadto z ostrożności procesowej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ treść decyzji została mu doręczona dopiero w dniu 22 stycznia 2011 r. W motywach odwołania T. O. przedstawił argumenty, które w jego ocenie podtrzymywały postawione powyższej decyzji zarzuty. Według niego organ pierwszej instancji uniemożliwił mu przed wydaniem decyzji zapoznanie się z aktami sprawy, a za dopełnienie tego obowiązku nie można uznać pisma z dnia 1 września 2010 r., ponieważ zamieszczone w nim sformułowanie było przedwczesne, a organ prowadzący postępowanie nie dysponował jeszcze stosownymi dokumentami. W odwołaniu tym strona przybliżyła zarzuty stawiane decyzji organu pierwszej instancji związane z naruszeniem postanowień art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również art. 7 i art. 77 § 1 tegoż aktu. Zdaniem odwołującego się, nie zaliczenie III roku studiów spowodowane zostało działalnością jednostki organizacyjnej, która uniemożliwiła mu kontynuowanie rozpoczętych studiów. Zarzut nieopłacenia III i IV roku studiów uznał za chybiony, ponieważ na zajęciach prowadzonych w tych latach nie uczestniczył.

Rektor Uniwersytetu [...] w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił T. O. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W następstwie wniesionej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie, Rektor tegoż Uniwersytetu postanowieniem z dnia [...] uchylił powyższe postanowienie i uznał w nim, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniesione zostało w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 674/11 umorzył postępowanie sądowe zainicjowane skargą T. O.

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 197 ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, Rektor Uniwersytet [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie zamieścił stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji co do swej istoty jest prawidłowa i merytorycznie uzasadniona. Zdaniem organu odwoławczego przedłożony materiał pozwala uznać, że strona nie wywiązała się w należytym stopniu z obowiązków doktoranta, nadto strona nie dokonała wpłat za studia. Według organu odwoławczego organ pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu powołał się na dwie wykluczające się podstawy prawne, ponieważ jedna z nich ma charakter związany, a druga uznaniowy. Takie rozwiązanie uznane zostało za wadliwe i wymagające skorygowania, a w szczególności odwołania się do postanowień art. 197 ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Następnie organ ten przytoczył treść powyższego przepisu, jak również przeprowadził analizę postępowania strony w zakresie wypełniania obowiązków doktoranta i zamieścił stwierdzenie, że od dnia zaskarżenia decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich z dnia [...] strona nie wykazała żadnej aktywności naukowej, ponieważ nie uczestniczyła w zajęciach, nie realizowała programu studiów, nie składała sprawozdań z prowadzonej działalności naukowej, pomimo tego, że statusu doktoranta nigdy nie utraciła. Brak aktywności naukowej doktoranta znajduje potwierdzenie w opiniach jego opiekuna naukowego. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do zarzutu, że brak aktywności naukowej wynikł z działań jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie. Zdaniem organu odwoławczego zarzut taki nie jest zasadny i nie posiada umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym, ponieważ strona o decyzji z dnia [...] dowiedziała się w dniu 30 czerwca 2009 r., a zatem w momencie, kiedy winna kończyć realizację nauki na trzecim roku studiów doktoranckich. Rektor Uniwersytetu [...] podkreślił, że strona z obowiązków doktoranta związanych z ponoszeniem opłaty wywiązała się tylko w przypadku pierwszego roku, natomiast począwszy od drugiego roku tych studiów nie uiścił już żadnej należnej opłaty. W dniu 25 czerwca 2010 r. zostało stronie doręczone wezwanie do niezwłocznej zapłaty zaległości finansowych z tytułu opłat za studia doktoranckie niestacjonarne, jak również poinformowano ją, iż nie uregulowanie tej opłaty spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich. Po otrzymaniu wskazanego wezwania strona nie uregulowała występujących zaległości, jak również nie kontaktowała się z odpowiednimi służbami Uniwersytetu. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się w sposób szczegółowy do zarzutów sformułowanych w odwołaniu wobec decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem tego organu zarzuty dotyczące naruszenia treści art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego są całkowicie bezzasadne i nie znajdują umocowania w stanie faktycznym prowadzonego postępowania. W tej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że strona na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie zapoznawała się z materiałem dowodowym zgromadzonym w ramach tego postępowania, a ponadto podkreślił, że strona wpierw wykazuje bierną postawę w trakcie prowadzonego postępowania, a następnie czyni zarzuty organowi prowadzącemu postępowanie, że w określonych czynnościach procesowych nie uczestniczyła. Zaznaczono także, że art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracji publicznej stworzenie warunków umożliwiających stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu, natomiast nie jest to równoznaczne z tym, że strona danego postępowania z takiej możliwości skorzysta. W konkluzji swojego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, aby organy wypowiadające się w sprawie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T. O. W skardze tej zarzucił wskazanej decyzji naruszenie art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych co do zaistniałej okoliczności wymienionej w art. 197 ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Nadto wskazanej decyzji zarzucił naruszenie art. 197 ust. 4 powyższej ustawy, a także art. 10 w związku z art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem prawa. Wnosząc przedmiotową skargę wystąpił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W motywach skargi skarżący zaakcentował, że organy dopuściły się naruszenia postanowień art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W jego ocenie organ odwoławczy stawiający zarzut nie wywiązania się z obowiązków ciążących na doktorancie pominął fakt, iż nastąpiło to z winy jednostki prowadzącej studia, ponieważ nie został dopuszczony do uczestnictwa w zajęciach III roku studiów. Nadto podkreślił, że przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem postanowień art. 10 § 1 w związku z art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. W jego ocenie organy nie dopełniały obowiązków wynikających z tych przepisów, a tym samym uniemożliwiły mu czynny udział w prowadzonym postępowaniu i zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] w K. wniósł oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że sąd administracyjny uwzględnia wniesioną do niego skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z takiej treści przepisu wynika, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego będzie stanowiło podstawę uwzględnienia wniesionej skargi, a jedynie takie, które będzie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które będzie rzutowało na końcowy wynik sprawy będzie dawało podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dostrzegł takich uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi.

W świetle treści skargi jak również pism procesowych skarżącego kierowanych do organów Uniwersytetu [...] w K. wypowiadających się w przedmiotowej sprawie, skarżący nie kwestionuje zastosowanych unormowań ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, lecz zarzuty swoje opiera o dopuszczenie się przez wskazane organy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Jednakże z uwagi na fakt, iż sąd administracyjny przy orzekaniu nie jest związany treścią skargi, niezbędnym jest przybliżenie unormowań materialnoprawnych, które legły u podstaw podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Stosownie do postanowień art. 197 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, doktorant jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich, a przepis art. 189 ust. 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z treścią art. 197 ust. 4 powoływanej ustawy doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzję o skreśleniu podejmuje kierownik studiów. Z przywołanych unormowań wynika, że doktorant nie wywiązujący się z ciążących na nim obowiązków może zostać skreślony z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzja taka podejmowana jest w warunkach uznania administracyjnego, a tym samym organ musi dysponować materiałem dowodowym pozwalającym mu na podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Podkreślić również należy, że do obowiązków doktoranta należy nie tylko realizowanie programu studiów oraz prowadzenie badań naukowych, ale także uiszczanie przewidzianych opłat za kontynuowanie studiów. Przedłożone akta administracyjne potwierdzają, że skarżący nie realizuje w sposób prawidłowy programu studiów, jak również nie prowadzi badań naukowych. Okoliczność ta znajduje umocowanie w opinii opiekuna naukowego prof. dr hab. S. K. z dnia 2 września 2010 r., jak również z dnia 14 listopada 2011 r., z których w sposób jednoznaczny wynika, że T. O. nie realizuje programu studiów doktoranckich i nie kontaktuje się ze swoim opiekunem naukowym. Skarżący w swoich pismach kierowanych do organów Uniwersytetu [...] w K. podnosi, że odpowiedzialnym za taki stan rzeczy są władze tej uczelni, ponieważ podejmując prawne kroki zmierzające do skreślenia go z listy uczestników studiów doktoranckich uniemożliwiły mu uczestnictwo w zajęciach i zdawanie poszczególnych przedmiotów.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie podzielić należy stanowisko Rektora Uniwersytetu [...] w K., że to skarżący nie wykazuje wymaganej od niego aktywności w zakresie zdobywania wiedzy w ramach studiów doktoranckich. Podkreślić należy, że skarżący o decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] o skreśleniu z listy uczestników studiów doktoranckich dowiedział się dopiero w czerwcu 2009 r., jednakże począwszy od października 2008 r. skarżący już nie uczestniczył w zajęciach, jak również nie zaliczał poszczególnych przedmiotów i nie przystąpił do przygotowywania rozprawy doktorskiej. Zaakcentować należy również i tę okoliczność, że od wskazanego okresu do dnia wydania zaskarżonej decyzji, skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do kontynuacji studiów doktoranckich. Przedstawiony stan faktyczny, zdaniem składu orzekającego, wyczerpuje znamiona nie realizacji programu studiów i skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich. Nadto podkreślić należy, że do obowiązków uczestnika studiów doktoranckich należy uiszczanie stosownej opłaty i jak wynika z akt administracyjnych oraz jak jest to podnoszone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący uiścił taką opłatę jedynie za dwa pierwsze semestry, natomiast począwszy od trzeciego semestru studiów doktoranckich, czyli od października 2007 r. skarżący nie uiszcza takich opłat, a tym samym wyczerpana zostaje kolejna przesłanka skreślenia go z listy uczestników studiów doktoranckich. Zauważyć należy, że skarżący w swoich pismach procesowych kierowanych do organów Uniwersytetu [...] w K., jak i do tutejszego Sądu, unika wyjaśnienia tej okoliczności i stara się skupić swoją uwagę na zagadnieniach, które z jego punktu widzenia są dla niego wygodniejsze. W konkluzji tej części rozważań przyjdzie uznać, że organy Uniwersytetu [...] w K. wykazały, iż skarżący swoim postępowaniem wyczerpał treść norm prawnych dających podstawę dla podjęcia decyzji o skreśleniu z listy uczestników studiów doktoranckich. W świetle przeprowadzonych rozważań, zdaniem składu orzekającego, w sprawie niniejszej organy administracji zastosowały prawidłowe unormowania ustawy o szkolnictwie wyższym, jak również zastosowały ich właściwą wykładnię, a tym samym nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zarzuty skarżącego wobec decyzji organów wypowiadających się w sprawie sprowadzają się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności do nie zapewnienia mu możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu (art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego), jak również podjęcie rozstrzygnięcia bez zapewnienia stronie postępowania możliwości wypowiedzenia się po zamknięciu prowadzonego postępowania (art. 81 wyżej wymienionego Kodeksu). Zdaniem skarżącego, potwierdzeniem naruszenia ze strony organów przywołanych powyżej przepisów jest fakt, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 1 września 2010 r. zawierające informację o możliwości zapoznawania się z aktami sprawy, sporządzone zostało przed zgromadzeniem przez organy administracji prowadzące postępowanie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów, a przykładem tego jest okoliczność, iż opinia opiekuna naukowego sporządzona została dopiero w dniu 2 września 2010 r. Nadto skarżący podniósł, że przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji nie umożliwił mu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w stosunku do niego. Zatem zdaniem skarżącego organy prowadzące postępowanie dopuściły się naruszeń prawa przewidzianych w art. 10 oraz w art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi.

Przystępując do oceny zarzutów sformułowanych przez skarżącego przyjdzie zauważyć, że są one takiej natury, że w przypadku ich podzielenia wyczerpana zostanie przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi. W pierwszej kolejności rozważyć należy zasadność zarzutu dopuszczenia się przez organy wypowiadające się w przedmiotowej sprawie, zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że organy administracji na każdym etapie prowadzonego postępowania podejmowały działania zmierzające do zapewnienia skarżącemu możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Sporną kwestią w niniejszej sprawie jest to, czy organ pierwszej instancji wszczynając postępowanie w dniu 1 września 2010 r. uprawniony był do powiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do ich treści. Zasadnie skarżący podnosi, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego uruchamianego z urzędu otwiera przed tym organem możliwość gromadzenia dowodów i przeprowadzania środków dowodowych, zatem teoretycznie organ administracji publicznej dopiero po doręczeniu takiego zawiadomienia winien prowadzić postępowanie dowodowe w sprawie z udziałem strony tegoż postępowania administracyjnego. Takie ujęcie stanowi podstawę formułowanego przez skarżącego zarzutu dopuszczenia się naruszenia zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Jednakże skarżący pominął stan faktyczny, jaki w przedmiotowej sprawie zaistniał. Otóż postępowanie dowodowe prowadzone przez organ pierwszej instancji po sformułowaniu pisma z dnia 1 września 2010 r. ograniczyło się do uzyskania prawem wymaganej opinii opiekuna naukowego z dnia 2 września 2010 r. Zatem zasadnie Rektor Uniwersytetu [...] w K. wywodzi, że wskazane powyżej pismo z dnia 1 września 2010 r. zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 9 września 2010 r. a doręczone skarżącemu w dniu 10 września 2010 r. Zatem skarżący przed wydaniem decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] miał możliwość zapoznania się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, jednakże z tej możliwości nie skorzystał. W tej sytuacji nie można podzielić zarzutów formułowanych przez skarżącego, że organy Uniwersytetu [...] w K. dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Na marginesie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że w trakcie prowadzonego postępowania skarżący miał wielokrotnie możliwość zapoznawania się z aktami sprawy i to praktycznie na każdym etapie prowadzonego postępowania, jednakże z takiej możliwości nie skorzystał. Zatem stawianie tym organom sygnalizowanego zarzutu uznać należy za bezzasadne i nie posiadające umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym miejscu sygnalnie jedynie można zauważyć, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia zasady szybkości prowadzonego postępowania, ponieważ postępowanie dowodowe w sprawie zakończone zostało w tej sprawie we wrześniu 2010 r., natomiast decyzja została wydana dopiero w dniu [...] Jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę prawidłowości decyzji, natomiast mogła stanowić dla skarżącego postawę do wnoszenia zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji, jednakże mając na uwadze przedmiot prowadzonego postępowania skarżący nie był zainteresowany tym, aby organy szybko prowadziły postępowanie i podejmowały wiążące dla niego rozstrzygnięcia.

Przeprowadzona powyżej analiza sytuacji faktycznej, jaka występuje w rozpatrywanej sprawie pozwala uznać, że drugi zarzut stawiany przez skarżącego nie może zostać uwzględniony. Zdaniem skarżącego organy obu instancji przed wydaniem swoich rozstrzygnięć uniemożliwiły mu wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Stanowisko skarżącego nie może zostać uwzględnione, ponieważ oba organy wypowiadające się w sprawie kierowały do niego pisma, w których informowały go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Organ odwoławczy uczynił to w piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. doręczonym skarżącemu w dniu 8 grudnia 2011 r. W świetle powyższego argumenty podnoszone przez skarżącego w tym zakresie uznać należy za bezzasadne i nie mające umocowania w stanie faktycznym. Z kolei działania organów uznać należy za wypełniające obowiązujące unormowania prawne, jak również odpowiadające ich treści.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić.

mw