Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2076/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. P. Janicki (spr.), Sędziowie NSA del. T. Porczyńska, A. Wrzesińska-Nowacka, Protokolant I. Spychalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za luty, marzec i listopad 1998r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I S.A./Łd 2076/02

Uzasadnienie

Decyzjami z dnia [...] Urząd Skarbowy w T. określił wobec A. C. zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za luty i marzec 1998 r. oraz prawidłowe kwoty podatku naliczonego do odliczenia, podatku należnego za lutry, marzec i listopad 1998 r.

Przesyłkę zawierającą powyższe decyzje organ podatkowe przesłał podatnikowi wskazując jako miejsce przeznaczenia T., ul. O. 36/40 m. 20 tj. miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika. W dniu 18 września 2001 r., wobec nieobecności adresata przesyłkę awizowano składając w urzędzie pocztowym i pozostawiając o tym informację w drzwiach mieszkania podatnika. W dniu 26 września 2001 r. przesyłkę zwrócono do Urzędu Skarbowego. Organ podatkowy uznał, że przesyłka została doręczona w trybie art. 150 ordynacji podatkowej z dniem 26 września 2001 r.

W odwołaniach od powyższych decyzji złożonych w dniu 7 czerwca 2002 r. podatnik podniósł zarzuty tyczące istoty i sposobu procesowania w sprawach zakończonych decyzjami wymiarowymi za luty, marzec i listopad 1998 r.

Postanowieniami z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. stwierdziła, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu, wobec czego pozostawił je bez rozpatrzenia. W uzasadnieniach wywiedziono, że zgodnie z art. 146 o.p. strona ma obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku pisma uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem. Jak podniesiono podatnik złożył odwołania aż 240 dni po doręczeniu decyzji.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący stwierdził, iż błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że decyzje zostały skutecznie doręczone w dniu 26 września 2001 r. Podniósł, że o tych decyzjach dowiedział się w dniu 24 maja 2002 r. i niezwłocznie (w terminie) złożył odwołanie.

W piśmie z dnia 19 grudnia 2003 r. skarżący zauważył, że o decyzjach wymiarowych za poszczególne miesiące 1998 r. dowiedział się w Urzędzie Skarbowym w R. i zgodnie z pouczeniem odwołał się w terminie. Ustosunkowując się do twierdzeń organu odwoławczego powołał się na pismo z dnia 5 czerwca 2001 r., w którym poinformował organ podatkowy, iż dalsze kontakty będą odbywać się w sądzie w związku ze złożonym aktem oskarżenia. Jak stwierdził nie wie, dlaczego nie dociera do niego korespondencja kierowana na jego radomski adres i nie wykluczył, że ktoś wykradał awiza ze skrzynki pocztowej.

W odpowiedzi na skargi Izba Skarbowa wniosła o ich oddalenie. Organ odwoławczy wywiódł, że zaskarżone postanowienia zostały wydane po stwierdzeniu prawidłowości uznania za doręczone na podstawie art. 150 ordynacji podatkowej decyzji wymiarowych. Podniósł, że po wielokrotnych wezwaniach do zgłoszenia się w Urzędzie Skarbowym skarżący odebrał kolejne wezwanie skierowane na adres w T., ale nie zastosował się do niego. Późniejszych wezwań nie odbierał. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał za niewiarygodne twierdzenia skarżącego, iż nie wiedział o toczącym się postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu między stronami jest w istocie skuteczność i prawidłowość doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej decyzje wymiarowe w podatku VAT za luty, marzec i listopada 1998r. Organy podatkowe uznając tę przesyłkę za doręczona powołały się na treść art. 150 ordynacji podatkowej. Wypada, więc przypomnieć, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wystosowania przedmiotowej przesyłki przepis ten miał następującą treść:

"Paragraf 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149:

1) poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2) pismo składa się na okres 7 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

Paragraf 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w paragrafie 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w paragrafie 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy".

Z przepisu tego wynika, że jedyną przesłanką, od której zależało zastosowanie rozwiązania w nim przyjętego była niemożność doręczenia adresatowi przesyłki w sposób przewidziany w art. 148 i 149 o.p. Spełnienie tego warunku trzeba natomiast, w stanie faktycznym ujawnionym w rozpoznawanej sprawie, wiązać z art. 146 o.p., z którego wynika obowiązek podatnika powiadomienia organu podatkowego o każdej zmianie adresu. Tymczasem skarżący w toku całego postępowania podatkowego w rozpoznawanej sprawie wskazywał tylko jeden swój adres tj. T., ul. O. 36/40 m. 20. Adres ten podał nawet wówczas, gdy odpowiadał pisemnie na wezwanie z dnia 15 maja 2001r. (k. 77 akt administracyjnych). W tej sytuacji organ podatkowy miał prawo przypuszczać, że na ten właśnie należy doręczać skarżącemu wszelką korespondencję. Wyrazem tego uprawnionego poglądu było wysyłanie kolejnych wezwań i próśb na ten właśnie adres (k. 79, 85) jak również próba doręczenia mu korespondencji za pośrednictwem pracownika organu (k. 80).

Całokształt powyższych czynności i starań organu podatkowego o doręczenie skarżącemu korespondencji na wskazany wyżej adres przy braku wskazanego przez skarżącego nowego (innego) adresu nakazuje przyjąć, ze warunek niemożności doręczenia korespondencji, o którym mowa w art. 150 par.1 o.p. został spełniony w rozpoznawanej sprawie. Stanowiska tego nie może zmienić i ta okoliczność, że z protokołu kontroli prowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w R. a ujawnionego w Urzędzie skarbowym w T. wynikał inny adres skarżącego (k. 67). Pamiętać, bowiem należy, że powołany protokół z kontroli dotyczył innego podatku i innego organu właściwego w sprawie, tym bardziej, ze skarżący sam będąc w dniu 24 sierpnia 2000r. przesłuchiwany w charakterze świadka w Urzędzie Skarbowym w R. wskazał swój adres w T. przy ul. O. 36/40 m. 20, a więc tożsamy z ustalonym przez organ podatkowy I instancji.

Wobec spełnienia przesłanki z art.150 par.1 o.p. istotne znaczenie ma także zbadanie prawidłowości doręczenia dokonanego w trybie przywołanego wyżej przepisu. W ocenie sądu doręczenie to spełnia wymagania nałożone przez art.150 par.2 o.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie doręczenia. Z adnotacji i pieczątek ujawnionych na kopercie, w której przesyłano przedmiotowe decyzje podatkowe niezbicie wynika, że gdy adresata nie zastano, przesyłkę pozostawiono w urzędzie pocztowym pozostawiając o tym informację (awizo) w drzwiach mieszkania skarżącego). Czynności tej dokonano w dniu 18 września 2001r. Poczta przechowywała przesyłkę i dopiero w dniu 26 września 2001r. tj. po upływie 7 dni wymaganych przez ustawę dokonano zwrotu do nadawcy tj. Urzędu Skarbowego w T. W tej sytuacji owo doręczenie dokonane w trybie art. 150 o. p. należy uznać za prawidłowe i rodzące skutki prawne doręczenia do rąk własnych, o którym mowa w art.148 par. 1 o.p.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.