Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 394/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 220 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 65 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. w W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie określenia należności celnych wynikających z długu celnego od towaru – tytoniu sprowadzonego z B. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2009 r. firma B. S.A. w A., działając z upoważnienia B. z W. B., dokonała wpisu do ewidencji w procedurze uproszczonej pod pozycją [...] towaru w postaci tytoniu odżyłowanego Virginia. Następnie [...] marca 2009 r. Spółka przedstawiła w Oddziale Celnym w A. zgłoszenie celne uzupełniające dotyczące ww. towaru, które zostało zarejestrowane pod pozycją [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: fakturę nr [...] z [...] stycznia 2009 r., świadectwo autentyczności [...] z [...] stycznia 2009 r. Powyższy towar zgłaszający zaklasyfikował wg kodu CN 24012085, a do obliczenia długu celnego zastosował stawkę celną erga omnes w wysokości 18,4 % min 22EUR za 100 kg max 24EUR za 100 kg w oparciu o przedłożone świadectwo autentyczności.

W wyniku kontroli zgłoszenia celnego przeprowadzonej po zwolnieniu towaru

w trybie przepisu art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz. U. UE L z 19 października 1992 r., s. 302 ze zm. (dalej w skrócie: "WKC"), organ celny stwierdził,

że przedmiotowe świadectwo autentyczności nie spełnia wymogów formalnych zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku 9 do rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1031/2008 z 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, Dz. Urz. L 291 z 31 października 2008 r. (w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "rozporządzenie nr 1031/2008").

Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. odmówił zastosowania uprzywilejowanego traktowania taryfowego na towar objęty ww. zgłoszeniem celnym. Ponadto określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz powiadomił o retrospektywnym zarejestrowaniu kwoty długu celnego i należności podatkowych oraz określił odsetki w stosunku do kwoty należności celnych.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej

w B. z [...] lipca 2009 r., nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w załączniku

9 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r. został określony wzór świadectwa autentyczności wraz z podpozycjami tytoniu (2401 10 35, 2401 10 85, 2401 10 95, 2401 20 35, 2401 20 85 i 2401 20 95) Nomenklatury Scalonej, dla których jest wymagane świadectwo. W przedmiotowej sprawie

na sprowadzony tytoń odżyłowany Virginia zostało wystawione świadectwo autentyczności, sporządzone na wzorze obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.

z wymienionymi w polu 5 podpozycjami (2401 10 10 do 2401 10 49 i 2401 20 10

do 2401 20 49) Nomenklatury Scalonej. Tymczasem 31 października 2008 r. zostało opublikowane rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008, wprowadzające obowiązującą od 1 stycznia 2009 r. Taryfę celną. W związku z powyższym

od 1 stycznia 2009 r. nastąpiły zmiany w taryfikowaniu tytoniu, a zatem zmienił się również wzór świadectwa autentyczności tytoniu określonego w załączniku

9 rozporządzenia nr 1031/2008. W polu 5 ww. świadectwa wymienione zostały podpozycje tytoniu Nomenklatury Scalonej (2401 10 35, 2401 10 85, 2401 10 95, 2401 20 35, 2401 20 85 i 2401 20 95) obowiązujące w roku 2009 r.

Dokonując analizy załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa autentyczności, wystawionego [...] stycznia 2009 r. na towar w postaci tytoniu odżyłowanego Virginia, organ odwoławczy zauważył, iż dokument ten jest niezgodny ze wzorem określonym przez ww. przepisy. Ponadto powyższe świadectwo zostało wystawione [...] stycznia 2009 r. i od tej daty należy liczyć okres ważności dokumentu, który zgodnie z wymogami pkt 2 załącznika 9 "Ważność świadectw" wynosi 24 miesiące. Tym samym bezzasadne jest w ocenie organu twierdzenie przedstawiciela Spółki, iż przedłożone świadectwo autentyczności wystawione według poprzedniego wzoru jest nadal dokumentem ważnym, bowiem dokument ten został sporządzony na wzorze nie obowiązującym w roku 2009, przez co dokument

z powodów formalnych nie może zostać zaakceptowany i nie może stanowić podstawy do zastosowania uprzywilejowanego traktowania taryfowego

na zaimportowany towar.

Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na fakt, iż przedłożone przez Spółkę świadectwo nie mogło stanowić podstawy do uprzywilejowanego traktowania taryfowego na towar w postaci tytoniu odżyłowanego Virginia, Naczelnik Urzędu Celnego w S. zasadnie określił kwotę należności celnych wynikających z długu celnego od przedmiotowego towaru zgodnie z obowiązującą stawką konwencyjną 11,2 % min 22 EUR za 100 kg max 56 EUR za 100 kg.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 65 ust. 5 i 6 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo Celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), organ stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania, Spółka nie wykazała, że przyczyny, które doprowadziły do określenia jak i zapłaty nieprawidłowej kwoty cła spowodowane były szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 200 ust. 1 WKC (powinno być: art. 220 – przyp. Sądu), jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia

lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia,

w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne).

Dyrektor Izby Celnej nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "O.p.").

W skardze złożonej do tut. Sądu pełnomocnik Spółki zarzuciła powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:

– naruszenie sekcji II lit. F pkt 1 i 5 Przepisów wstępnych Nomenklatury scalonej (Załącznik I do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87), poprzez uznanie, iż importowany przez Spółkę tytoń podlega należnościom celnym według stawki celnej konwencyjnej;

– naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, poprzez określenie w decyzji odsetek od należności celnych, pomimo braku spełnienia dyspozycji ww. przepisu;

– naruszenie art. 220 ust. 1 WKC, poprzez retrospektywne zaksięgowanie należności wynikających z długu celnego, pomimo braku podstaw do takiego zaksięgowania;

– naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania do organów celnych i brak wyjaśnienia wątpliwości mających w sprawie podstawowe znaczenie oraz pominięcie dowodu w postaci świadectwa autentyczności.

Autorka skargi wniosła o stwierdzenie nieważności przywołanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., jako wydanych z rażącym naruszeniem przepisów prawa w całości, lub alternatywnie, w przypadku uznania, iż decyzja nie narusza prawa rażąco, ale naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy o uchylenie w całości powołanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) u.p.p.s.a., jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a także przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając powyższe pełnomocnik Spółki stwierdziła, że organy celne nie dołożyły należytej staranności w wyjaśnieniu pełnego stanu faktycznego sprawy poprzez skupienie się wyłącznie na formalnych aspektach świadectwa autentyczności tytoniu z pominięciem faktycznej możliwości ustalenia przedmiotu importu. Podniosła również, że organy celne nie wskazały żadnych podstaw dla wysuwanych wątpliwości oraz nie wyjaśniły, dlaczego przedłożone świadectwo autentyczności nie może być podstawą do skorzystania uprzywilejowanego traktowania taryfowego. Zdaniem pełnomocnik Strony przedmiotowe świadectwo zostało wydane przez organy celne Brazylii według wzoru obowiązującego w Polsce

i w przypadku podjęcia uzasadnionych wątpliwości, organ celny powinien wezwać Spółkę do złożenia w tym zakresie wyjaśnień. Różnica pomiędzy dokumentem przedłożonym do zgłoszenia, a wzorem zawartym w załączniku 9 Cześci trzeciej Nomenklatury scalonej polega na wskazaniu innych podpozycji, do których odnosi się świadectwo autentyczności tytoniu. Zmiana ta związana jest jedynie rozszerzeniem kategorii tytoniu suszonego ogniowo-rurowo. Z ogólnej kategorii jednak wyłączono sporny typ tytoniu Virginia, dla którego utrzymano w mocy dotychczasowe uprzywilejowane traktowanie taryfowe. Jednocześnie, ewentualne wątpliwości w tym zakres usuwa zestawienie treści opisu w polu 11 świadectwa autentyczności w niniejszej sprawie oraz wzoru obowiązującego od 1 stycznia 2009 r., bowiem każdy z dokumentów zawiera potwierdzenie organu wystawiającego odnoszące się m.in. do tytoniu suszonego ogniowo-rurowo typu Virginia. Zdaniem pełnomocnik Strony przedłożone świadectwo autentyczności jest zgodne ze wzorem zawartym w załączniku nr 9 i jest dokumentem ważnym zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z 20 września 2007 r. zmieniającym załącznik 1

do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i zachowuje ważność przez

24 miesiące od daty wystawienia. Pełnomocnik podniósł, że przepisy rozporządzenia Komisji nr 1031/2008 nie zawierają przepisów przejściowych, z których wynikałoby, że świadectwa autentyczności wg wzorów z rozporządzenia nr 1214/2007 utraciły swoją ważność.

W ocenie autorki skargi, dodatkowym argumentem jest fakt, że organy bez trudu mogą ustalić, jakim podpozycjom Nomenklatury scalonej odpowiadają wymienione w świadectwie autentyczności produkty. Modyfikacja numerów podpozycji została, bowiem przeprowadzona w taki sposób, że zmienione podpozycje otrzymały nowe oznaczenia. Nie ma zatem wątpliwości, że oznaczenie CN 2401 20 10 dotyczy tytoniu suszonego ogniowo-rurowo typu Virginia.

Pełnomocnik Spółki podniosła również zarzut, iż Dyrektor Izby Celnej zignorował dowód z dokumentu - świadectwa autentyczności, co miało niewątpliwy wpływ na stan faktyczny sprawy oraz orzeczenie zawarte w decyzji oraz dokonał rozszerzającej interpretacji warunków uprawniających do skorzystania preferencji celnej. Mianowicie uznał, iż należycie potwierdzone świadectwo autentyczność wystawione w 2009 r. zgodnie ze wzorem z wyżej powołanym przepisem rozporządzenia nie uprawnia do preferencyjnej stawki na importowany tytoń, pomimo że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r. nie pozbawia ważności spornych wzorów świadectw i nadal zachowują swoją ważność.

W związku z powyższą argumentacją, w opinii Skarżącej Spółki naruszono

art. 65 ust 5 ustawy - Prawo celne oraz art. 220 ust. 1 WKC.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej organy celne nie uwzględniły świadectwa autentyczności tytoniu przedłożonego przez Spółkę wraz ze zgłoszeniem celnym [...], jako niezgodnego z obowiązującym w 2009 r. wzorem. W konsekwencji odmówiono Spółce preferencji celnych w stosunku do tytoniu odżyłowanego Virginia, objętego ww. zgłoszeniem celnym.

Analizując akta przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie i zasadnie określiły kwotę należności celnych w wysokości wyższej niż zadeklarowana przez stronę w zgłoszeniu celnym SAD.

Zgodnie z postanowieniami zawartymi w sekcji II litera F pkt 1 załącznika 1

do obowiązującego od 1 stycznia 2009 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008, uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na rodzaj towarów udzielane jest, pod pewnymi warunkami, w odniesieniu m.in. do: niektórych rodzajów tytoniu. Przy czym stosownie do pkt 5 litery F sekcji II wspomnianego załącznika, uprzywilejowane traktowanie taryfowe udzielane jest w odniesieniu do tytoniu, pod warunkiem przedstawienia należycie potwierdzonego świadectwa, co więcej prawodawca unijny wskazuje, że uprzywilejowane traktowanie taryfowe z uwagi na rodzaj, jakość lub autentyczność towarów udzielane jest m.in. tytoniowi objętemu pozycją 2401 pod warunkiem przedstawienia świadectwa zgodnego z wzorem określonym w niniejszym załączniku obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. (art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008). Wzory i przepisy regulujące wystawianie świadectw określone są w sekcji IV części III załącznika nr 9 do ww. rozporządzenia. Świadectwa odpowiadające zaś wzorom znajdującym się w tym załączniku muszą być należycie poświadczone poprzez wskazanie miejsca i daty wystawienia oraz naniesienie pieczęci organu wystawiającego w kraju wywozu oraz podpis osoby lub osób uprawnionych do ich podpisania. Nie jest, zatem wystarczające przedłożenie poświadczenia autentyczności tytoniu wg wzoru innego niż obowiązujący w dacie wystawiania świadectwa autentyczności.

Jak wynika z akt sprawy świadectwo autentyczności tytoniu typu Virginia nr 10-5 zostało wystawione w styczniu 2009 r., jednakże zgodnie z wzorem obowiązującym do 31 grudnia 2008 r. Świadectwo autentyczności nie zostało zatem sporządzone prawidłowo, a to spowodowało, że nie zostało należycie potwierdzone uprzywilejowane traktowanie taryfowe towaru (tytoń objęty pozycją 2401). Stąd też organy słusznie uznały, że dokument ten nie mógł stanowić podstawy

do uprzywilejowanego traktowania taryfowego towaru zgłoszonego przez Spółkę

do procedury celnej w marcu 2009 r. Podkreślenia wymaga przy tym, że zmiany wprowadzone cyt. rozporządzeniem nr 1031/2008 zostały ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z 31 października 2008 r. Dwumiesięczny okres vacatio legis był wystarczający, aby Spółka należycie przygotowała się do zmian wprowadzonych od 1 stycznia 2009 r. Jednym z ważnych elementów obrotu gospodarczego jest znajomość obowiązujących przepisów prawa krajowego

i wspólnotowego. Aby móc skorzystać z uprawnienia do preferencyjnego potraktowania tytoniu zgłoszonego do procedury celnej, Spółka winna spełnić wszystkie przewidziane prawem wymogi, w tym przedłożyć świadectwo autentyczności tytoniu, sporządzone prawidłowo i wg właściwego wzoru. Prawa napisano dla wykazujących należytą staranność (iura scripta vigilantibus). Takiej staranności Spółka nie dochowała, a od podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem gospodarczym w szczególności trzeba wymagać staranności w realizowaniu swoich interesów, w tym zapoznania się z nowymi regulacjami prawnymi, zwłaszcza gdy prawodawca unijny przewiduje odpowiedni czas na dostosowania interesów podmiotów gospodarczych do zmieniającego się prawa.

Sąd za nieuzasadnione uznaje przy tym twierdzenia pełnomocnik Spółki,

że przedłożone świadectwo autentyczności jest dokumentem ważnym zgodnie

z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z 20 września 2007 r. zmieniającym załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i zachowuje ważność przez 24 miesiące od daty wystawienia. Zdaniem Sądu, świadectwa autentyczności sporządzone wg dotychczasowego wzoru, wynikającego z rozporządzenia Komisji

nr 1214/2007, zachowują ważność przez ww. okres, ale tylko wówczas, gdy zostały wystawione do 31 grudnia 2008 r. Ważność świadectwa jest immanentnie związana z jego poprawnością. Spółka przedłożyła wystawione w styczniu 2009 r. świadectwo autentyczności, według nieobowiązującego wzoru, nie można, zatem twierdzić,

że świadectwo to zachowało ważność w nowym stanie prawnym. Inaczej byłoby, gdyby przedmiotowe świadectwo autentyczności wystawione zostało przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów tj. przed 1 stycznia 2009 r. Wówczas, jako sporządzone zgodnie ze wzorem obowiązującym na podstawie uchylonego rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007, zachowałoby ważność przez okres

24 miesięcy od wystawienia. Tymczasem od stycznia 2009 r. obowiązuje nowy wzór takiego świadectwa, a okres jego ważności w przypadku tytoniu wynosi również

24 miesiące od daty wystawienia. Dotyczy to jednakże dokumentów wystawionych po 1 stycznia 2009 r. wg obowiązującego wzoru, ustalonego rozporządzeniem

nr 1031/2008.

Wobec powyższego uznano za bezzasadne zarzuty naruszenia sekcji II lit. F pkt 1 i 5 Przepisów wstępnych Nomenklatury scalonej (Załącznik 1 do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008).

W związku z prawidłowym zakwestionowaniem zastosowanej przez Spółkę preferencji celnej, organ uprawniony był do retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikającej z długu celnego, z uwzględnieniem należności pobranej

na podstawie zgłoszenia celnego Spółki. Organy prawidłowo zastosowały przepis art. 220 ust. 1 WKC. W sprawie nie zachodziły przy tym okoliczności wyłączające możliwość retrospektywnego zaksięgowania, wynikające z art. 220 ust. 2 WKC.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Przepis ów zobowiązuje organ celny do pobrania odsetek,

w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana

na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W sprawie niniejszej organy dowiodły, że sprowadzany towar powinien być klasyfikowany wg innego kodu niż przyjęty przez Spółkę. Powyższe z uwagi na brak należytego potwierdzenia uprzywilejowanego traktowania taryfowego towaru oznacza, że powinna zostać zastosowana inna stawka celna niż wskazana przez Spółkę. Tym samym kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Spółka nie wykazała przy tym istnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie wyjątku od ogólnej zasady poboru odsetek. Dlatego też za prawidłowe uznać należy określenie odsetek od kwoty długu celnego na podstawie ww. przepisu prawa.

W takim stanie rzeczy, skarżona decyzja odpowiada prawu. Organy celne prawidłowo określiły należności celne wynikające z długu celnego wg stawki konwencyjnej, odmawiając uprzywilejowanego traktowania taryfowego towaru objętego zgłoszeniem [...]. Postępowanie przeprowadzono w zgodzie z przepisami działu IV O.p. Sąd nie dostrzegł podnoszonego naruszenia art. 121 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Zgromadzony materiał dowodowy (przede wszystkim zgłoszenie celne Spółki, świadectwo autentyczności przedłożone przez Spółkę), pozwolił na zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Wbrew twierdzeniom skargi, organ nie pominął dowodu ze świadectwa autentyczności, tylko dokonał jego odmiennej oceny. Ocena ta znajduje oparcie w przepisach prawa.

Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.