Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 854/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr) Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2004 roku Pani I. R. zwróciła się do Ministra Sprawiedliwości o powołanie jej na notariusza oraz wyznaczenie kancelarii w [...] przy ulicy M.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 roku znak [...] Dyrektor Departamentu Organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości zwróciła się do Prezesa Izby Notarialnej w [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie złożonego wniosku oraz o przeprowadzenie lustracji lokalu wskazanego przez kandydatkę na siedzibę kancelarii notarialnej.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Rada Izby Notarialnej w [...] na podstawie art. 10 w zw. z art. 35 pkt 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 369 z późn. zm.) oraz art. 106 § 5 w zw. z art. 124 k.p.a. postanowiła: § 1 Negatywnie zaopiniować wniosek Pani I. R. o powołanie na stanowisko notariusza, § 2 Negatywnie zaopiniować wniosek Pani I. R. o wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w [...].

W uzasadnieniu podjętej uchwały Rada wskazała, że dotychczasowe doświadczenia zawodowe I. R., która jest radcą prawnym i prowadzi własną kancelarię radcowską zwłaszcza w tych dziedzinach prawa, które są niezbędne w praktyce notarialnej nie gwarantuje prawidłowości działań podejmowanych na stanowisku notariusza, a także nie daje pewności dokonywanego obrotu prawnego. Poza tym Rada nie miała zastrzeżeń co do wskazanego przez kandydatkę lokalu na kancelarię notarialną, ale według oceny Rady nie jest celowe utworzenie kolejnej kancelarii notarialnej w [...], gdyż analiza danych dotyczących liczby kancelarii notarialnych w tym mieście, dokonywanych w nich czynności, wyraźny spadek przychodowości pozwalają na sformułowanie poglądu, że w [...] jest nadmiar notariuszy, co z kolei powoduje zjawisko wyczekiwania na klientów i potwierdza jednocześnie wystarczającą dostępność usług notarialnych.

Na powyższą uchwałę Pani I. R. nie składała zażalenia do Krajowej Rady Notarialnej.

Pismem z dnia [...] września 2005 roku znak [...] Dyrektor Departamentu Organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości powiadomiła Prezesa Rady Izby Notarialnej w [...] oraz Panią I. R. o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku Pani I. R. o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w [...] oraz pouczyła o możliwości wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na powyższe pismo Rada Izby Notarialnej w [...] podtrzymała stanowisko wyrażone w uchwale Rady z dnia [...] sierpnia 2005 roku. Poza tym Rada podniosła, że po zapoznaniu się z aktami osobowymi Pani I. R. przedstawionymi przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] doszła do przekonania, że kandydatka na notariusza nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania wszystkich obowiązków notariusza, bowiem z akt osobowych wynika, że nie płaciła systematycznie wszystkich składek członkowskich i była wzywana do ich uiszczenia pismami z dnia [...] grudnia 1996 roku, [...] lipca 1997 roku i [...] października 1997 roku.

Natomiast Pani I. R. w piśmie z dnia [...] października 2005 roku skierowanym do Ministerstwa Sprawiedliwości nie zgodziła się z negatywną opinią Rady w sprawie powołania jej na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w [...]. Podała, że zawód radcy prawnego wykonuje od 1996 roku, w tym od [...] lutego 1998 roku w formie spółki cywilnej - kancelarii radców prawnych. Praktyka radcy prawnego, którą prowadzi od 10 lat w połączeniu z okresem aplikacji i pracy zawodowej jednocześnie dała jej odpowiednią i wystarczającą wiedzę z dziedzin wymaganych w pracy notariusza, a nawet szerszą. Również doskonale zdaje sobie sprawę z kosztów utrzymania kancelarii zarówno radcowskiej jak i notarialnej.

Sama prowadzi ze wspólniczką kancelarię w wynajmowanych lokalach, ponadto obsługując klientów z różnych dziedzin działalności gospodarczej, ma bardzo dobrą orientację w cenach lokali, wysokości płac pracowników, obciążeniach płac jak i pozostałych kosztach prowadzenia kancelarii.

I. R. nie zgodziła się także z twierdzeniami Rady, iż notariuszy w [...] jest zbyt dużo. Z własnych doświadczeń w pracy radcy prawnego wie, że na sporządzenie aktu notarialnego w [...] oczekuje się po kilka dni.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku, znak [...] Minister Sprawiedliwości powołując się na art. 10, 11 pkt 1-3 i art. 12 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie (tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku, Nr 42, poz. 369 z późn. zm.) oraz na art. 104 i 107 § 1, 2 i 3 k.p.a. odmówił powołania Pani I. R. na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w myśl art. 10 ustawy Prawo o notariacie, do kompetencji Ministra Sprawiedliwości należy dobór kandydatów do zawodu notariusza. Decyzje w tym zakresie mają niewątpliwie charakter uznaniowy, co wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Charakter pracy notariusza, który jest osobą zaufania publicznego wymaga od Ministra Sprawiedliwości dokonywania szczególnej oceny kandydatów, którzy zawód ten chcą wykonywać.

Zgodnie z art. 11 pkt 2 ustawy - Prawo o notariacie w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361) kandydat na notariusza oprócz spełnienia innych wymogów musi być osobą o nieskazitelnym charakterze oraz dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza.

Zdaniem Ministra, Pani I. R., skoro w czasie wykonywania zawodu radcy prawnego nie opłacała składek członkowskich, w związku z czym Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] w latach 1996-1997 trzykrotnie wzywała ją do ich uiszczenia, nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza.

Obowiązek uiszczania składek członkowskich, wynikających z faktu przynależności do określonej korporacji jest jednym z podstawowych obowiązków jej członków. W przypadku korporacji radcowskiej fakt nieuiszczania składek za okres dłuższy niż jeden rok powoduje skreślenie z listy radców prawnych - art. 29 pkt 4 a ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.). Niewywiązywanie się z powyższego obowiązku jest także działaniem sprzecznym z art. 65 ust. 1 i 2 zasad etyki radcy prawnego.

W przypadku korporacji notarialnej obowiązek opłacania składek członkowskich wynika z art. 23 ustawy - Prawo o notariacie. Ustawa nakłada na notariuszy także szereg innych obowiązków, w tym o charakterze finansowym, jak choćby obowiązek pobierania podatków oraz opłat skarbowych i sądowych, o których mowa w art. 7 ustawy.

Zawód notariusza jest zawodem zaufania publicznego. O szczególnej wadze dokumentów sporządzanych przez notariusza świadczy fakt używania przez niego pieczęci z godłem państwowym. Powyższe względy sprawiają, że zawód notariusza jest zawodem szczególnym, wymagającym od osób pragnących go wykonywać niezwykłej staranności oraz rygorystycznego podejścia do ciążących nań obowiązków.

W tych okolicznościach, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, skoro kandydatka kilkakrotnie uchybiła obowiązkowi uiszczenia składki, czym przejawiła wybitnie lekceważący stosunek do korporacji, której była członkiem, a także do obowiązujących przepisów prawa, nie można przyjąć, że spełnia ona ustawowy wymóg wymieniony w art. 11 pkt 2 ustawy - Prawo o notariacie. Zatem istnieje uzasadniona wątpliwość co do prawidłowego wypełniania przez kandydatkę w przyszłości obowiązków notariusza.

Niewątpliwie fakt nieopłacenia składek członkowskich jest okolicznością, która negatywnie rzutuje także na ocenę przymiotu nieskazitelności charakteru kandydatki.

Pani I. R. nie zgadzając się z decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2005 roku złożyła wniosek z dnia [...] grudnia 2005 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołania jej na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w [...].

W uzasadnieniu wniosku podała, że w okresie wykonywania przez nią zawodu radcy prawnego nie było wobec niej wszczęte postępowanie wyjaśniające ani dyscyplinarne. Nigdy też Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych nie otrzymała zawiadomienia o naruszeniu przez nią zasad etyki radcy prawnego.

W latach 1996-1997, kiedy przelewy bankowe nie były tak powszechne, składki członkowskie wpłacała gotówką w kasie Izby. Przyjęte było, że składki te wpłaca się przy okazji bytności w siedzibie Rady. Taka była ukształtowana powszechna praktyka, gdyż w tym czasie nie był ustalony termin płatności składek.

Dopiero w dniu [...] grudnia 1999 roku Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] podjęła uchwałę nr [...], mocą której ustaliła termin płatności składek do dnia 10 miesiąca następującego po miesiącu, za który należna jest składka.

Uchwała ta zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2000 roku.

Pani I. R. podała, iż nie potrafi odnieść się szczegółowo do znajdujących się w aktach osobowych trzykrotnych wezwań do zapłaty składki z lat 1996-1997, gdyż nie pamięta okoliczności w jakich te wezwania otrzymała, czy nie wynikały one np. z omyłek przy księgowaniu wpłat.

Od 1998 roku Pani R. systematycznie opłaca składki przelewem, wysyłanym z reguły w miesiącu, za który składka ta jest należna, poza tym wywiązuje się z obowiązku płacenia należnych podatków.

W roku 2003 była wybrana na Delegata Zgromadzenia Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Fakt ten świadczy jednoznacznie o tym, że jej osoba obdarzona została zaufaniem znacznej większości jej koleżanek i kolegów radców prawnych, jak również o tym, że jej postawa w ramach korporacji nie budziła żadnych zastrzeżeń.

Do złożonego wniosku Pani I. R. dołączyła zaświadczenie Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku dotyczące opłacania przez nią składek członkowskich, zaświadczenie Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku o wyborze na Delegata Zgromadzenia Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], kopię uchwały nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku, zaświadczenie o niezaleganiu z podatkiem VAT przez Kancelarię Radców Prawnych s.c.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2005 roku, Pani I. R. uzupełniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosła o uwzględnienie w toczącym się postępowaniu dowodu z zaświadczenia znak [...] o niezaleganiu w podatkach wraz z załącznikami na okoliczność należytego wywiązywania się przez nią z obowiązków publicznoprawnych.

Rada Izby Notarialnej w [...], ustosunkowując się do wniosku Pani I. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymała stanowisko wyrażone w uchwale Rady z dnia [...] sierpnia 2005 roku.

Zdaniem Rady, twierdzenia złożone przez Panią R. dotyczące trybu opłacania składek przed uchwałą nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku, nie zasługują na uwzględnienie, gdyż kiedy wnioskodawczyni nie płaciła systematycznie składek członkowskich i była wzywana do ich uiszczenia, obowiązywała uchwała nr 5 II Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 20 września 1987 roku, w której na podstawie art. 57 pkt 5 w obowiązującym wówczas brzmieniu ustawy o radcach prawnych Zjazd stwierdził w § 4: "Niezapłacenie przez 3 miesiące składek stanowi podstawę wszczęcia postępowania Sądowego w celu wyegzekwowania należności, zaś uporczywe ich niepłacenie powoduje odpowiedzialność dyscyplinarną". Taki stan rzeczy dowodzi, że najwyższy organ samorządu radców prawnych, a przez to także samorządy, rygorystycznie podchodził do wywiązywania się z obowiązku płacenia składek przez członków korporacji.

Potwierdził to również Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 20 listopada 1987 roku (III PZP 42/87) wyraził pogląd, że niepłacenie przez radcę prawnego składek "stanowi nie tylko naruszenie obowiązku wynikającego z przynależności do samorządu, ale stanowi także niewykonanie zobowiązania cywilnoprawnego. Jest to należność pieniężna (majątkowa) odpowiadająca prawnemu pojęciu zobowiązania".

W tym stanie rzeczy, skoro Pani I. R. nie opłacała systematycznie składek członkowskich nie daje gwarancji prawidłowego wykonywania zawodu notariusza.

W odpowiedzi na powyższe pismo Rady, Pani I. R. złożyła pismo z dnia [...] lutego 2006 roku, w którym nie zgodziła się z zawartym w piśmie Rady stanowiskiem, że nieodprowadzanie w terminie składek może być okolicznością sygnalizującą, że nie będzie ona w terminie odprowadzała podatków i opłat pobranych jako notariusz. Złożone przez nią zaświadczenia, których nie uwzględniła Rada, jednoznacznie świadczą o niezaleganiu przez nią w płaceniu podatków. Zatem przypuszczenia Rady co do braku gwarancji odprowadzania przez nią należności publicznoprawnych, pobranych przez nią w charakterze ich płatnika przy czynnościach notarialnych, są całkowicie nieuprawnione.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 roku Minister Sprawiedliwości, powołując się na art. 127 § 3 w związku z art. 129 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Pani I. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] listopada 2005 roku o odmowie powołania Pani I. R. na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany zajętego w omawianej sprawie stanowiska, albowiem od czasu wydania pierwszej decyzji nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby jej uchylenie lub zmianę.

Z akt sprawy wynika zaś bezsprzecznie, że kandydatka w czasie wykonywania zawodu radcy prawnego nie opłacała systematycznie składek członkowskich na rzecz samorządu radcowskiego, w związku z czym była wzywana trzykrotnie do ich uiszczenia.

Zdaniem Ministra, nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej, że jej zachowanie usprawiedliwia fakt, iż nie funkcjonowały w tym czasie czytelne zasady uiszczania składek, a w szczególności nie był ustalony termin ich opłacania. Omawiany obowiązek ciążył bowiem na członkach korporacji niezależnie od kwestii i obowiązywania uchwały Okręgowej Izby Radców Prawnych, który to akt jedynie doprecyzował i ujednolicił sposób wywiązywania się z tego obowiązku. Nie stanowi także okoliczności usprawiedliwiającej kandydatkę fakt, że w latach 1996-1997 przelewy bankowe nie były tak powszechne jak obecnie, jak również kwestia powodzi, jaka miała miejsce w [...] w roku 1997, bowiem okoliczności te nie powinny stanowić żadnej przeszkody w wywiązywaniu się z omawianego obowiązku dla osoby traktującej tenże obowiązek z należytą powagą i sumiennością.

Od decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2006 roku, znak [...] Pani I. R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości jako naruszającej prawo i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Pani R. zarzuciła brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, naruszenie wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady kierowania się słusznym interesem obywatela przy uwzględnieniu interesu społecznego, a także pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., które to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżącej organ ponownie rozpoznając skargę nie odniósł się w żaden sposób do przedłożonych przez nią dowodów, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skupił się na okolicznościach związanych z zapłatą składek członkowskich w latach 1996-1997, a więc mających miejsce prawie 10 lat temu. Ponadto dokonując oceny tego czynu, który zdaniem Ministra świadczy o lekceważącym stosunku do korporacji oraz obowiązujących przepisów prawa, w tym zasad etyki radcy prawnego, Minister pominął stanowisko Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], która zachowania skarżącej nie traktowała jako nagannego i niewłaściwego.

Zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości nie zawiera wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego. W decyzji Ministra Sprawiedliwości pominięto szereg okoliczności i dowodów istotnych dla sprawy, przekraczając granice swobodnej oceny dowodów oraz uznania administracyjnego, pominięto również całkowicie słuszny interes skarżącej, a dokonana ocena kandydata na notariusza bez uzasadnienia będącego odzwierciedleniem wszystkich okoliczności sprawy, jako niepełna, nie może być zaakceptowana.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zdaniem organu, w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego, zaś wydana decyzja jest słuszna z uwagi na przyczyny szeroko omówione w jej uzasadnieniu.

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, I. R. w piśmie z dnia [...] września 2006 roku , w którym powtórzyła dotychczas podnoszone argumenty, a ponadto zarzuciła Ministrowi Sprawiedliwości, że nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy rzeczywiście skarżąca zalegała z płatnością składek, za jaki okres, jakie były opóźnienia w płatności składek i czy były one zawinione.

Ponadto, I. R. zaznaczyła, że okoliczności, na te które powołuje się Minister miały miejsce około 10 lat temu. Przepisy dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej zarówno notariuszy jak i radców prawnych przewidują trzyletni okres przedawnienia oraz trzyletni i pięcioletni okres zatarcia skazania w przypadku orzeczenia skazującego na karę dyscyplinarną.

Zgodnie z przepisem art. 65 § 3 ustawy Prawo o notariacie po upływie 3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia orzekającego karę upomnienia nagany albo karę pieniężną, a po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia o pozbawieniu prawa prowadzenia kancelarii, Minister Sprawiedliwości na wniosek ukaranego, zarządza usunięcie odpisu orzeczenia z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko ukaranemu innego orzeczenia o nałożeniu kary dyscyplinarnej (podobnie art. 71 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych). Tak więc, w przypadku gdyby skarżąca popełniła w tamtych latach przewinienie dyscyplinarne, za które byłaby ukarana karą dyscyplinarną, to z uwagi na upływ czasu skazania to uległoby zatarciu. Natomiast jej sytuacja, pomimo tego, że przewinienia dyscyplinarnego nie popełniła, że samorząd radcowski nie ma żadnych zarzutów co do wywiązywania się przez nią z obowiązków wynikających z przynależności do samorządu radców prawnych, jest znacznie gorsza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2005 roku nie naruszają wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W działaniu Ministra Sprawiedliwości, wydającego decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organ wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest prawidłowa i Sąd całkowicie się z nią zgadza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł w ocenie Ministra Sprawiedliwości zawartej w zaskarżonej decyzji ani cech dowolności ani subiektywizmu. Skarżąca w uzasadnieniu skargi nie podała argumentów, które podważyłyby ustalenia dokonane przez organ.

Minister Sprawiedliwości był uprawiony do samodzielnej oceny spełnienia przesłanek, wynikających z przepisu art. 11 ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie (Dz. U. nr 42, poz. 369 z późn. zm.), a w szczególności przesłanki o charakterze uznaniowym tj. posiadania przez skarżącą nieskazitelnego charakteru i czy daje ona rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza.

Sąd mógłby podważyć tę ocenę jedynie w przypadku jej całkowitej dowolności i sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym lub też oparcie jej jedynie na gołosłownych stwierdzeniach, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Według oceny Sądu, co również zostało stwierdzone w innych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np. w sprawach VI SA/Wa 208/06, VI SA/Wa 725/06) okoliczność niepłacenia składek korporacyjnych świadczy o braku staranności kandydata na notariusza oraz dowodzi niesumiennego podejścia do obowiązków zawodowych oraz przepisów prawa.

Skarżąca, co jest bezsporne w sprawie, w latach 1996-1997 nie opłacała systematycznie składek członkowskich i była trzykrotnie wzywana przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] do ich uiszczenia.

Należy zatem przyznać rację Ministrowi Sprawiedliwości, iż uznał Panią I. R. za osobę nie dającą rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza.

Sąd dostrzegł mankamenty uzasadnienia organu, polegające na tym, że nie odniósł się on do wszystkich dokumentów przedstawionych przez skarżącą, jak również do jej argumentacji przytaczanej w pismach składanych w toku postępowania.

Jednakże uchybienia te nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy i w świetle ustalonego przez organ bezspornego faktu niepłacenia składek trafność decyzji Ministra Sprawiedliwości nie budzi wątpliwości.

W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.