Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1333/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 154, art. 7, art. 77 par 1, art.80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie umorzenia opłaty za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku J. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją SKO w K. z dnia 12 września 2012r., nr SKO [...], odmawiającej zmiany decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2012r., nr [...] o odmowie umorzenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, ustalonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 1 kwietnia 2011r., nr [...] [...] w kwocie 3441,00 zł, utrzymanej w mocy przez decyzję SKO w K. z dnia 2 listopada 2012r., nr SKO [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 16 października 2017r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekło o odmowie zmiany decyzji SKO w K. z dnia 2 listopada 2012r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2012r., nr [...]

Stan faktyczny przedmiotowej sprawy przedstawia się następująco. Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 16 maja 2012r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. W., odmówiono umorzenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, ustalonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 1 kwietnia 2011r., nr [...] [...] w kwocie 3441,00 zł.

W dniu 5 lutego 2015r. J. W. złożył do organu I instancji wniosek o zmianę tej decyzji. Jako podstawę prawną wniosku wskazał treść art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 poz. 1257, dalej: "k.p.a."). Żądanie dotyczyło zmiany decyzji, poprzez stwierdzenie, iż organ I instancji orzeka o umorzeniu opłaty za zajęcie pasa drogowego, objętej decyzją, której dotyczy wniosek. Jako uzasadnienie wniosku ww. wskazał przesłankę ważnego interesu publicznego - przeprowadzonego w latach 2008-2011 remontu zabytkowej elewacji oraz sklepienia nad hallem głównym w kamienicy przy ul. [...] w K.. Powołał się także na słuszny interes strony.

Decyzją z dnia 12 września 2016r. SKO w K. odmówiło zmiany decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2012r., o odmowie umorzenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, ustalonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 1 kwietnia 2011r. w kwocie 3.441,00 zł, utrzymanej w mocy przez decyzję SKO w K. z dnia 2 listopada 2012r. Zdaniem składu Kolegium orzekającego w I instancji zasadnicze znaczenie ma fakt, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 1 kwietnia 2011r. jest jedną z wielu decyzji, nakładających opłatę za zajęcie pasa drogowego w związku z remontem kamienicy, należącej do wnioskodawcy. W związku z powyższym nie można uznać, że w sprawie wystąpił słuszny interes strony, czy też interes społeczny w rozumieniu art. 154 k.p.a.

Od ww. decyzji Kolegium, J. W. wniósł wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko.

Po jego rozpoznaniu, decyzją z dnia 15 grudnia 2016r., nr [...] SKO orzekło o uchyleniu w całości decyzji SKO w K. z dnia 2 listopada 2012r. i w tym zakresie orzekło o odmowie zmiany decyzji SKO w K. z dnia 2 listopada 2012r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2012r.

Z rozstrzygnięciami tymi nie zgodził się J. W. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W wyniku jej rozpoznania, wyrokiem z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt I SA/Kr 271/17 Sąd ten uchylił zaskarżone decyzje. W jego uzasadnieniu podano, że w kontrolowanych sprawach skarżony organ zaniechał oceny argumentacji wnioskodawcy w zakresie uzasadnienia interesu społecznego, a także bardzo zdawkowo potraktował przesłankę słusznego interesu indywidualnego strony, czym naruszył normy wyrażone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, Kolegium skupiło się jedynie na wątku, odnoszącym się do aspektu finansowego rozumienia interesu społecznego. Skarżony organ nie zweryfikował interesu społecznego przez siebie wskazanego w kontekście wartości, jaką jest ochrona dóbr kultury (zabytków), w tym zachowanie substancji zabytku i ochrona pamięci dorobku kultury i dziedzictwa narodowego. W aspekcie interesu indywidualnego SKO również skoncentrowało swe oceny jedynie na wątku materialnym, akcentując, iż skarżący uzyskał przecież umorzenie, co do niektórych innych nałożonych na niego opłat i z tego względu skorzystał już z ulgi finansowej. Kolegium pominęło jednak całkowicie, jakie to względy spowodowały konkretne działania skarżącego, następnie sankcjonowane nałożoną opłatą z tytułu zajęcia pasa drogowego. Organ nie odniósł się do wskazanej we wnioskach okoliczności rozpoczęcia prac remontowych w okresie obowiązywania uchwały Rady Miasta K. w przedmiocie obligatoryjnego umarzania należności za zajęcie pasa drogowego w związku z konserwacją zabytków, przez pryzmat kwestii czasu nabycia kamienicy oraz jej stanu, który powodował konieczność pilnego przeprowadzenia remontu, a co przecież w sposób oczywisty związane było z realizacją słusznego interesu indywidualnego wnioskodawcy. Kolegium pominęło w istocie milczeniem zagadnienie konieczności wydatkowania środków na konieczne prace, celem zabezpieczenia elementów zdobniczych elewacji, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i PINB w K., czy zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak i okoliczność, iż na remont wnioskodawca nie otrzymał dotacji lub innych subwencji, w związku z tym przeprowadził go w całości własnym wysiłkiem finansowym. WSA w Krakowie podało, że ponownie rozstrzygając sprawę, organ zobowiązany będzie dokonać ustaleń w zakresie ważnego interesu skarżącego, tudzież interesu publicznego, przemawiających za ewentualną zmianą lub uchyleniem decyzji w zakresie opłat za zajęcie psa drogowego.

Wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy, SKO w K. w omawianej decyzji, powołało się na art. 153 p.p.s.a. a nadto na art. 154 § 1 k.p.a. i wskazało, że J. W. uzyskał umorzenie, co do niektórych innych nałożonych na niego opłat i z tego względu skorzystał już z ulgi finansowej. Kolegium odnosząc się do względów, które spowodowały konieczność przeprowadzenia remontu budynku mieszkalnego wielorodzinnego, znajdującego się w K. przy ulicy [...] stwierdziło, że zostały one wskazane w treści wniosku J. W. z dnia 7 maja 2012r. (karta 20 akt sprawy). Mianowicie, po zakupie przedmiotowej nieruchomości w trakcie przygotowania do podjęcia prac remontowych został on zobowiązany decyzją PINB w K. do wykonania dodatkowych robót zabezpieczających, elewację frontową remontowanego budynku. Organ powołał się na decyzję, która zalega na karcie nr [...] akt sprawy i podał, że z jej treści nie wynika, iż dotyczy ona "dodatkowych robót zabezpieczających". Jest ona natomiast nakazem wykonania robót zabezpieczających w celu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego elewacji frontowej budynku znajdującego się przy ulicy [...] w K.. Obowiązek ten wynika z przepisów prawa, wskazanych w treści decyzji. Wskazana przez J. W. konieczność wydatkowania środków na konieczne prace, celem zabezpieczenia elementów zdobniczych elewacji, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z własnych środków, zdaniem organu, nie może być uznana za słuszny interes strony, przemawiający za uchyleniem decyzji. Odnosząc się do podnoszonej przez wnioskodawcę, okoliczności, dotyczącej faktu, iż zabezpieczenie elewacji było działaniem podjętym w celu ochrony dóbr kultury, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., Kolegium stwierdziło, że przedmiotowy budynek figuruje w ewidencji obiektów zabytkowych. Znajduje się na obszarze układu architektonicznego Twierdzy K., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A- [...] Tym samym, prowadzenie inwestycji w zakresie rozbudowy i przebudowy przedmiotowej kamienicy, wymaga uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K.. Kolegium podkreśliło, że J. W. nabywając w dniu 12 września 2008r. kamienicę przy ulicy [...] w K. powinien mieć wiedzę o tym, że jest ona wpisana do rejestru zabytków. Tym samym wiedział, że prowadzenie wszelkich prac remontowych, wiązać się będzie z koniecznością zachowania lub odtworzenia materii budynku, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., co w sposób oczywisty będzie miało wpływ na poniesione przy remoncie koszty. Ponadto, ponownie podano, że w sprawie tego samego zajęcia pasa za inne okresy, doszło do umorzenia opłat, to tym bardziej przyjęto, że skarżący skorzystał już z częściowego umorzenia zobowiązania. Zmiana decyzji byłaby uzasadnioną, gdyby przemawiał za tym słuszny interes strony. Skoro strona otrzymała częściową ulgę, a częściowo jej nie otrzymała, to żądanie zwiększenia ulgi nie mieści się w kategorii żądania słusznego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art 107 § 1 § 3 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i niewyjaśnienie przedmiotu sprawy, w szczególności przez brak rozważenia wszystkich wskazań WSA w Krakowie, zawartych w wyroku z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt: I SA/Kr 271/17 i w konsekwencji naruszenie art. 154 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz uzasadnienie merytoryczne przedstawionych zarzutów, powołując się m.in. na fakt, że Kolegium ograniczyło się tylko do powtórzenia argumentów już zawartych w poprzednio wydanych decyzjach, które zostały zaskarżone do WSA w Krakowie i uchylone ww. orzeczeniem z dnia 10 maja 2017r. W ocenie skarżącego, organ ponownie skupił się wyłączne na wątku materialnym interesu indywidualnego, pominął względy, które spowodowały podjęcie przez niego konkretnych działań, które następnie spowodowały nałożenie na niego kary z tytułu zajęcia pasa drogowego, ponownie ten wątek zupełnie pominięto, co stanowi naruszenie art. 7,77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przy ocenie interesu społecznego, zupełnie pominięto fakt, iż poprzez wykonanie prac zleconych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i PINB, doszło do zabezpieczenia i ochrony substancji zabytkowej kamienicy w centrum K., a ponadto zapobieżenia niebezpieczeństwu osób trzecich. Organ skupił się wyłącznie na tym, iż skarżący, kupując kamienicę wiedział, że jest zabytkowa i musiał się liczyć z wykonywaniem prac za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, niemniej nie uzasadnia w żaden sposób, dlaczego za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny. Skarżący nie zaprzecza, iż kupując nieruchomość miał świadomość, iż jest ona wpisana do rejestru zabytków, dlatego też na wykonanie wszelkich prac uzyskiwał zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, niemniej wydatkując własne znaczne środki finansowe, jednocześnie przyczyniał się do ochrony i zachowania substancji zabytkowego obiektu w samym centrum K., czyli działał w interesie społecznym. Nadto, organ pomija zupełnie część uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2017r., w którym został zobowiązany do rozważenia wskazywanej przez skarżącego okoliczności, iż w czasie rozpoczęcia prac remontowych, obowiązywała uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia 31 maja 2000r. zmieniona uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z 21 lipca 2003r. oraz uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 7 lipca 2005r. Kwestia ta pozostała zupełnie poza zakresem zainteresowania i rozważań organu. W skardze przytoczono także brzmienie § 1 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 7 lipca 2005r. zmieniającej uchwałę nr [...] z dnia 31 maja 2000r. zmieniona uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z 21 lipca 2003r., wskazującą, iż umarza się opłaty w przypadku zajęcia pasa drogowego między innymi zajętego dla realizacji prac w zakresie konserwacji zabytków, a w ocenie skarżącego, prace przez niego wykonywane były konserwacją zabytkowego obiektu, lecz kwestia ta pozostała poza zakresem zainteresowania SKO w K.. Wskazano, że organ administracji nie może zatem działać dowolnie, lecz po rozważeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, działając na podstawie i w granicach prawa w ramach uznania administracyjnego.

W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego adwokata, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji, cytując jej fragmenty. W konsekwencji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasadniczo zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji/postanowienia. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.- dalej zwanej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał dnia 10 maja 2017r. wyrok kasacyjny o sygn. akt I SA/Kr 271/176. Zarówno organy administracji, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, na mocy art. 153 p.p.s.a. są zatem związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014r., I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie" Konsekwencją oceny są wskazania, których celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia poprzez wskazania co do kierunku postępowania organów. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3).

Kontrola sądowa rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy w pierwszej kolejności nakierowana jest więc na zbadanie, czy organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględnił ocenę prawną wyrażoną w wyroku i podporządkował się wytycznym. Jest to podstawowe kryterium poprawności nowowydanej decyzji.

W badanej sprawie, w wyroku z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt I SA/Kr 271/17 uchylając zaskarżoną decyzję z 15 grudnia 2016r. Sąd wskazał, że w kontrolowanej sprawie skarżony organ zaniechał oceny argumentacji wnioskodawcy w zakresie uzasadnienia interesu społecznego, a także bardzo zdawkowo potraktował przesłankę słusznego interesu indywidualnego strony, czym naruszył normy wyrażone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, Kolegium skupiło się jedynie na wątku, odnoszącym się do aspektu finansowego rozumienia interesu społecznego. Skarżony organ nie zweryfikował interesu społecznego przez siebie wskazanego w kontekście wartości, jaką jest ochrona dóbr kultury (zabytków), w tym zachowanie substancji zabytku i ochrona pamięci dorobku kultury i dziedzictwa narodowego. W aspekcie interesu indywidualnego SKO również skoncentrowało swe oceny jedynie na wątku materialnym, akcentując, iż skarżący uzyskał przecież umorzenie, co do niektórych innych nałożonych na niego opłat i z tego względu skorzystał już z ulgi finansowej. Kolegium pominęło jednak całkowicie, jakie to względy spowodowały konkretne działania skarżącego, następnie sankcjonowane nałożoną opłatą z tytułu zajęcia pasa drogowego. Organ nie odniósł się do wskazanej we wnioskach okoliczności rozpoczęcia prac remontowych w okresie obowiązywania uchwały Rady Miasta K. w przedmiocie obligatoryjnego umarzania należności za zajęcie pasa drogowego w związku z konserwacją zabytków, przez pryzmat kwestii czasu nabycia kamienicy oraz jej stanu, który powodował konieczność pilnego przeprowadzenia remontu, a co przecież w sposób oczywisty związane było z realizacją słusznego interesu indywidualnego wnioskodawcy. Kolegium pominąć też miało milczeniem zagadnienie konieczności wydatkowania środków na konieczne prace, celem zabezpieczenia elementów zdobniczych elewacji, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i PINB w K., czy zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak i okoliczność, iż na remont wnioskodawca nie otrzymał dotacji lub innych subwencji, w związku z tym przeprowadził go w całości własnym wysiłkiem finansowym. WSA w Krakowie podało, że ponownie rozstrzygając sprawę, organ zobowiązany będzie dokonać ustaleń w zakresie ważnego interesu skarżącego, tudzież interesu publicznego, przemawiających za ewentualną zmianą lub uchyleniem decyzji w zakresie opłat za zajęcie psa drogowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że J. W. uzyskał już umorzenie, co do niektórych innych nałożonych na niego opłat i z tego względu skorzystał już z ulgi finansowej. Skoro strona otrzymała częściową ulgę, a częściowo jej nie otrzymała, to żądanie zwiększenia ulgi nie mieści się w kategorii żądania słusznego.

Odnosząc się do podnoszonej przez wnioskodawcę, okoliczności, dotyczącej faktu, iż zabezpieczenie elewacji było działaniem podjętym w celu ochrony dóbr kultury, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., Kolegium stwierdziło, że przedmiotowy budynek figuruje w ewidencji obiektów zabytkowych a tym samym, prowadzenie inwestycji w zakresie rozbudowy i przebudowy przedmiotowej kamienicy, wymaga uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K.. Wywiodło też, że wskazana przez J. W. konieczność wydatkowania środków na konieczne prace, celem zabezpieczenia elementów zdobniczych elewacji, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z własnych środków, zdaniem organu, nie może być uznana za słuszny interes strony, przemawiający za uchyleniem decyzji. J. W. nabywając w dniu 12 września 2008r. kamienicę przy ulicy [...] w K. powinien mieć wiedzę o tym, że jest ona wpisana do rejestru zabytków a zatem prowadzenie wszelkich prac remontowych, wiązać się będzie z koniecznością zachowania lub odtworzenia materii budynku, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., co w sposób oczywisty będzie miało wpływ na poniesione przy remoncie koszty.

Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, za zasadne należało uznać zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art 107 § 1 § 3 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i niewyjaśnienie przedmiotu sprawy, w szczególności brak rozważenia wszystkich wskazań WSA w Krakowie, zawartych w wyroku z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt: I SA/Kr 271/17.

Kolegium ograniczyło się bowiem do powtórzenia argumentów już zawartych w poprzednio wydanej decyzji, która została zaskarżona do WSA w Krakowie i uchylona orzeczeniem z dnia 10 maja 2017r.

Organ ponownie skupił się wyłącznie na wątku materialnym interesu indywidualnego i wskazał, iż niektóre z nałożonych opłat tego typu zostały Skarżącemu umorzone, pominął względy, które spowodowały podjęcie przez niego konkretnych działań, które następnie spowodowały nałożenie na niego kary z tytułu zajęcia pasa drogowego. Skupił się na tym, iż Skarżący, kupując kamienicę wiedział, że jest zabytkowa i musiał się liczyć z wykonywaniem prac za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i poniesienia w związku z tym nakładów finansowych.

SKO nie wzięło też pod uwagę i nie rozważyło, jakie znaczenie ma to, że wydatkując własne znaczne środki finansowe na remont zabytkowej kamienicy, Skarżący jednocześnie przyczyniał się do ochrony i zachowania substancji zabytkowego obiektu w samym centrum K., czyli działał w interesie społecznym. Nie uwzględnił i w ogóle nawet nie rozważył jakie znaczenie ma fakt, iż w czasie rozpoczęcia prac remontowych, obowiązywała uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia 31 maja 2000r. wskazująca, iż umarza się opłaty w przypadku zajęcia pasa drogowego między innymi zajętego dla realizacji prac w zakresie konserwacji zabytków, zmieniona uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z 21 lipca 2003r. oraz uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 7 lipca 2005r. Kwestia ta pozostała zupełnie poza zakresem zainteresowania i rozważań organu, mimo, iż wskazania Sądu w tym zakresie wskazujące na konieczność rozważenia tej kwestii były jednoznaczne.

Przy ocenie interesu społecznego, zupełnie pominięto fakt, iż poprzez wykonanie prac zleconych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i PINB, doszło do zabezpieczenia i ochrony substancji zabytkowej kamienicy w centrum K., a ponadto zapobieżenia niebezpieczeństwu osób trzecich.

Zasadniczo, lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego powoduje wrażenie jakoby zapoznawałoby się z uchyloną poprzednio decyzją z dnia 15 grudnia 2016r., jedynie dodano rozważania co do treści art. 153 p.p.s.a. i związania organu orzeczeniem Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jak wskazuje dalsza treść uzasadnienia decyzji było to przytoczenie jedynie teoretyczne skoro nie zostało zastosowane w praktyce. Pozostała część uzasadnienia jest w zasadzie tożsama z uzasadnieniem poprzedniej decyzji. Nie zawiera nowych elementów oceny ani też rozważań w zakresie, jakim zalecił sąd administracyjny w tym także w zakresie uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia 31 maja 2000r. dysponującej umarzanie opłat w przypadku zajęcia pasa drogowego dla realizacji prac w zakresie konserwacji zabytków. Kolegium nie wskazało czy ta uchwała ma jakieś znaczenie dla możliwości obciążania obywatela obowiązkiem ponoszenia opłaty, co do której w momencie zaistnienia przesłanek do jej nałożenia, obywatel miał uzasadnione przekonanie, że nawet nałożona opłata zostanie umorzona. Nie wskazało czy w interesie społecznym leży remont obiektów zabytkowych przez ich właścicieli z własnych środków. Co do tej kwestii nie ma żadnej konkluzji a te które przedstawiono, nie mają jakby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Cóż z to za argument, że kupując zabytkową kamienicę jej właściciel musiał liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów. Te koszty Skarżący przecież ponosił prowadząc remont i prace zabezpieczające bez żadnych dotacji w całości z własnych środków, czy według Kolegium winien także liczyć się z koniecznością poniesienia opłat za zajęcie pasa drogowego czy innych danin na rzecz miasta w związku z wykonywanym remontem? Zaprezentowane rozważenie okoliczności sprawy i ich ocena powiela w ocenie Sądu uchybienia i niedostatki tej oceny występujące w poprzednio wydanej decyzji – niczego głębiej nie rozważono i rzetelnie nie oceniono.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się więc – w przedstawionych okolicznościach – naruszenia art. 153 p.p.s.a., polegającego na niewykonaniu wskazań zawartych w ww. wyroku. Już tylko to uchybienie skutkować musiało przyjęciem, że doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200, 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozważanie zasadności zastosowania czy niezastosowania dyspozycji art. 154 k.p.a. było więc w tej sytuacji dla Sądu przedwczesne.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy doprowadzi do wydania ostatecznej decyzji po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy i zrealizowaniu wskazań tut. Sądu sformułowanych w wyroku z dnia 10 maja 2017r. sygn. I SA/Kr 271/17.