Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1354/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par 1, art. 129, art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1, art. 11 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 231 poz 1702
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych - tekst jednolity.
article: art. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 963
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w T. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 25 kwietnia 2013 r. wniesionej do WSA w Warszawie przez K. S.A. z siedzibą w T. (zwaną dalej Spółką, Skarżącą, Wnioskodawcą) jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2013r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu wydane w dniu [...] lutego 2013r. umarzające postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...] z [...] grudnia 2012 r. ustalającej wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej przedsiębiorcy K. S.A w kwocie 460.726 zł do wniosku WPR1 nr [...] z [...] grudnia 2004r. oraz zobowiązującej Spółkę do zwrotu tej kwoty łącznie z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych począwszy od dnia dokonania wypłaty przez ARR do dnia zapłaty, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.:

Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2012 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego w orzekł, że refundacja wywozowa wypłacona K. S.A. do wniosku WPR1 nr [...], w kwocie 460.726 zł została nienależnie wypłacona i zobowiązał Wnioskodawcę do jej zwrotu.

Decyzja Prezesa ARR została doręczona K. S.A. w dniu 19 grudnia 2012 r., a jej pełnomocnikom adw. L. M. i r. pr. K. G. w dniu 18 grudnia 2012 r.

W dniu 8 stycznia 2013 r. do Agencji Rynku Rolnego wpłynęło odwołanie od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...] z [...] grudnia 2012 r. wniesione przez pełnomocnika Spółki radcę prawnego L. M. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W przedmiotowym wniosku pełnomocnik Spółki wskazał, że decyzja Prezesa ARR wpłynęła do Kancelarii w dniu 18 grudnia 2012 r. ale jej skuteczne doręczenie nastąpiło w przypadku adwokata - K. G. w dniu 3 stycznia 2013 r., natomiast w przypadku radcy prawnego L. M. w dniu 4 stycznia 2013 r. Spółka wyjaśniła, że jej pełnomocnicy nie mieli wiedzy, iż decyzja została dostarczona do biura podawczego Kancelarii Adwokackiej w dniu 18 grudnia 2012 r. ponieważ L. M. w dniu 19 grudnia 2012 r. od wczesnych godzin porannych reprezentował K. w Sądzie Okręgowym T., a następnie od 20 grudnia 2012 r. do 3 stycznia 2013 r. przebywał na urlopie zagranicznym w E.

Z kolei K. G. w okresie od 18 grudnia 2012 r. do 2 stycznia 2013r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z nagłymi dolegliwościami bólowymi. W tej sytuacji oraz z uwagi na stopień skomplikowania sprawy nie było zdaniem Wnioskodawcy możliwości sporządzenia i złożenia odwołania przez innego pełnomocnika.

Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. Prezes ARR przekazał Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi ww. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołanie.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że ze względu na treść art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97, poz. 963, ze zm.), która wyłącza stosowanie art. 58-60 Kpa, złożony przez Spółkę wniosek o przywrócenie terminu na złożenie odwołania jest bezprzedmiotowy.

Z uwagi na powyższe postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] Minister umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...], uznając, że zgodnie z art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą w sytuacjach, o jakich jest w nim mowa, stosuje się przepisy Kpa z wyłączeniami, w tym art. 58- 60 Kpa, które to przepisy normują kwestie związane z przywróceniem terminu. Zdaniem Ministra, w sytuacji wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 58 Kpa brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania wymienionego wniosku. Tym samym, jak uznano, złożony przez Spółkę wniosek jest bezprzedmiotowy, co uzasadnia na postawie art. 105 §1 Kpa w związku z art. 126 Kpa umorzenie postępowania w tym przedmiocie.

Pismem z dnia 25 lutego 2013 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, argumentując go spełnieniem wszystkich przesłanek wymaganych przepisami Kpa. W ocenie Spółki, stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że wniosek o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowy, jest nieprawidłowe. Zdaniem wnioskodawcy w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, a tym samym zawarte w niej wyłączenia stosowania wskazanych przepisów Kpa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z [...] marca 2013r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, utrzymał w mocy uprzednio wydane przez siebie rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister podzielił uprzednio wyrażone przez siebie stanowisko. Organ powołał przepisy regulujące kwestie terminu składania pism w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych dotyczących obrotu towarowego z zagranicą, tj. art. 129 Kpa i art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą wyjaśniając, że art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą wyłącza zastosowanie instytucji przywrócenia terminu (art. 58-60 Kpa). Zatem w sytuacji wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz wniosku strony o jego przywrócenie na podstawie art. 58 Kpa zdaniem organu brak jest podstaw do rozpatrywania wniosku i orzekania w tym przedmiocie.

Minister powołał się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt IGSK 233/11, IGSK 206/11 oraz IGSK 276/10, jak również WSA w Warszawie sygn. akt VSA/Wa 548/09 oraz VSA/Wa 597/09, w których stwierdzono, że art. 4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą jest przepisem regulującym procedurę w sprawach dotyczących refundacji wywozowych i kar, to jest w sprawach uregulowanych pod względem materialnym w przepisach wspólnotowych. Konkludując Minister podkreślił, że zgodnie z art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą w związku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania i złożeniem wniosku o jego przywrócenie zasadnym było uznania tego ostatniego za bezprzedmiotowy i umorzenie postępowania w tym zakresie.

Natomiast postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa ARR nr [...].

Oba rozstrzygnięcia Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego WSA w Warszawie.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2013r. Spółka złożyła skargę, na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2013 utrzymujące w mocy uprzednio wydane przez ten organ postanowienie umarzające postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów.

Skarżąca zarzuciła Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

1. naruszenie art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz

2. naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych i w konsekwencji naruszenie art. 58 Kpa poprzez jego niezastosowanie.

Zdaniem Skarżącej katalog wyłączeń stosowania przepisów Kpa, o jakich mowa w art. 4 i art. 11 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą ma zastosowanie wyłącznie w przypadkach pozwoleń oraz środków administrowania obrotem towarowym z zagranicą. Skarżąca wskazała, że przedmiotowa sprawa dotyczy przedmiotu refundacji wywozowej, a nie pozwoleń oraz środków administrowania obrotem z zagranicą. W związku z tym, w tym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 oraz ustawa o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych, natomiast nie mają zastosowania przepisy ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą. Spółka podkreśliła, że art. 7 ust. 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych nie wyłącza stosowania art. 58-60 Kpa, zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien zostać rozpatrzony merytorycznie. W opinii Skarżącej zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane przez przepisy Kpa do przywrócenia terminu dokonując czynności, dla której określony był termin, w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. wnosząc odwołanie od decyzji Prezesa ARR oraz wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i uprawdopodobniając, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania było niezawinione.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać należy, iż zasadnie w zaskarżonym postanowieniu Minister wyjaśnił, że celem administrowania obrotem towarami rolnymi w ramach Wspólnej Polityki Rolnej jest zapewnienie prawidłowego zarządzania wspólną organizacją poszczególnych rynków rolnych. Administrowanie obrotem towarami rolnymi z zagranicą obejmuje zatem nie tylko sprawy związane z wydawaniem pozwoleń na przywóz i wywóz produktów rolnych, ale także sprawy dotyczące rozliczenia wykonania udzielonych pozwoleń oraz naliczenia i wypłaty refundacji wywozowych, jak również nakładania i egzekwowania kar administracyjnych określonych w przepisach prawa wspólnotowego. Postępowania w zakresie administrowania obrotem z zagranicą towarami rolnymi prowadzi Agencja Rynku Rolnego, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1702 ze zm., dalej: ustawa o ARR).

W art. 11 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych określone zostały zadania, jakie realizuje Agencja i są to m.in. działania na rynkach produktów rolnych i żywnościowych mające na celu stabilizację tych rynków w ramach mechanizmów Wspólnej Polityki Rolnej, prowadzenie działania w zakresie wsparcia pszczelarstwa w ramach WPR, działania w zakresie realizacji programu dostarczania nadwyżek żywności dla najuboższej ludności Unii Europejskiej.

W art. 11 ustawy o ARR nie zostały wskazane wyłącznie zadania dotyczące administrowania obrotem towarowym z zagranicą.

W art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o ARR wskazane jest, że jednym z zadań Agencji Rynku Rolnego jest administrowanie obrotem towarami z zagranicą. Zatem w tym zakresie Agencja Rynku Rolnego realizuje działania na podstawie prawa wspólnotowego, jak również ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, co wynika z zapisu art. 1 tej ustawy – "ustawa określa zasady administrowania obrotem towarami z zagranicą oraz w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego, zasady obrotu towarami z krajami trzecimi dokonywanego na podstawie przepisów tego prawa".

Nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej mają zastosowanie tylko przepisy ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych i zgodnie z treścią art. 7 tej ustawy mają w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie przepisy Kpa, ze wskazanym w nim wyłączeniem.

Podkreślić należy, że art. 7 ust. 1 ustawy o ARR wskazuje, że "do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81".

Nie zostały natomiast w treści tego przepisu wyłączone art. 58-60 kpa dotyczące instytucji przywrócenia terminu oraz wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia. Jednakże art. 7 ustawy o ARR stanowi również, że "jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej (...)".

Należy zatem wskazać, że w niniejszej sprawie przepisami odrębnymi są m.in. przepisy cyt. ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą i one to mają zastosowanie wraz z zastrzeżeniami z niej wynikającymi.

Zgodnie bowiem z art. 4 tej ustawy "z zastrzeżeniem warunków i zasad określonych w przepisach prawa wspólnotowego, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 10, art. 57 § 5, art. 58 - 60, art. 75, art. 76 § 2 i 3, art. 77 § 2-4, art. 78-88 oraz art. 97-103". Tym samym art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą ma zastosowanie do wszystkich spraw dotyczących administrowania obrotem z zagranicą towarami rolnymi, w tym także do odwołań od decyzji Prezesa ARR wydanych w tym zakresie.

Takie stanowisko było wielokrotnie zajmowane przez orzecznictwo (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2011 r. V SA/Wa 1244/10 LEX nr 954112), czy też wskazywane przez organ w zaskarżonym postanowieniu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz WSA w Warszawie.

Nie można jednak zgodzić się z zarzutem podnoszonym w skardze, że do rozpoznania zaskarżonej sprawy nie znajdą zastosowania przepisy ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, albowiem sądy administracyjne zajmują odmienne w tym względzie stanowisko.

W orzeczeniach dotyczących braku możliwości stosowania przepisów art. 75, 76 § 2 i 3, art. 77 § 2 - 4 oraz 78 - 88 Kpa w sprawie dotyczącej przyznawania refundacji wywozowej orzecznictwo wyraźnie wskazuje, że w tego typu sprawach zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z ograniczeniami wynikającymi z ustawy o administrowaniu obrotem ( wyrok V SA/Wa 1300/09).

W wyroku tym Sad wskazał, że zgodnie z art. 7 ust.1 ustawy o ARR - jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Natomiast zgodnie z art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem, z zastrzeżeniem warunków i zasad określonych w przepisach prawa wspólnotowego, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 10, art. 57 § 5, art. 58-60, art. 75, art. 76 § 2 i 3, art. 77 § 2-4, art. 78-88 oraz art. 97-103.

Sąd podkreślił przy tym, że przepis art. 7 ustawy o ARR stanowi, że do postępowań nie stosuje się wymienionych przepisów Kpa, jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Przepisem "stanowiącym inaczej" jest przepis art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem. Oznacza to, że w rozpoznawanej wówczas sprawie miały zastosowanie przepisy Kpa z wyłączeniem przepisów określonych w art. 4 ustawy o administrowaniu, tzn. z wyłączeniem przepisów art.: 10, 57 § 5, art. 58 - 60, 75, 76 § 2 i § 3, 77 § 2 - § 4, 78 - 88, 97 - 103. Zasadność takiego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 26 maja 2011r., sygn. akt I GSK 276/10 oddalił skargę kasacyjną.

Odwołanie Skarżącej dotyczyło decyzji Prezesa ARR z dnia [...] grudnia 2012 r. dot. ustalenia nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej, a więc niewątpliwie sprawy dotyczącej obrotu towarowego z zagranicą rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym przy jej rozstrzyganiu ma zastosowanie m.in. ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, w tym przepis art. 4 tej ustawy dotyczący m.in. terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W sprawie niniejszej organ prawidłowo uznał, że Skarżąca otrzymała decyzję organu I instancji w dniu 18 grudnia 2012 r., o czym świadczy potwierdzenie doręczenia decyzji dokonane przez pracownika Kancelarii Adwokackiej reprezentujących spółkę pełnomocników, (k. 66 akt adm.). Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że decyzja Prezesa ARR została doręczona w przypadku pełnomocnika adw. K G. w dniu 3 stycznia 2013r., a przypadku pełnomocnika radcy prawnego L. M. w dniu 4 stycznia 2013r., gdyż jak podali, dopiero w tych dniach pełnomocnicy mogli zapoznać się z decyzją organu. Za datę doręczenia uznać bowiem należy datę odbioru decyzji potwierdzoną przez pracownika kancelarii adwokackiej pełnomocników Spółki. Pismo zaś stanowiące odwołanie wpłynęło do ARR w dniu 8 stycznia 2013r. Zgodnie z art. 129 Kpa i art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą termin do złożenia odwołania upłynął zatem w dniu 2 stycznia 2013r. Faktu uchybienia terminu do złożenia odwołania w zasadzie nie kwestionuje też Spółka skoro wniosła o jego przywrócenie poprzez złożenie wraz z odwołaniem stosownego wniosku, w którym podnosi okoliczności uzasadniające, jej zdaniem uznanie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy jej pełnomocników.

W konsekwencji powyższego wniesienie przez Skarżącą odwołania po terminie z wnioskiem o jego przywrócenie wobec braku możliwości zastosowania instytucji przywrócenia terminu z przyczyn, o których była mowa wyżej słusznie skłoniły organ odwoławczy do uznania braku podstaw prawnych do rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu i przyjęcia, że złożony przez Spółkę wniosek był bezprzedmiotowy, co uzasadniało wydane na podstawie art. 105 §1 w związku z art. 126 Kpa postanowienie o umorzeniu postępowania. Wskazać w tym miejscu należy, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa następuje wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art.1 pkt 1 Kpa. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza bowiem brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkujący tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przez orzeczenie co do istoty w tym przypadku należy rozumieć merytoryczne odniesienie się kwestii istnienia lub braku przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania o czym mowa w art. 58 kpa. Skoro jak wyżej wskazano z racji wyłączenia zastosowania w sprawie niniejszej instytucji przywrócenia terminu, postępowanie z wniosku Spółki stało się bezprzedmiotowe.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stosując się zatem do mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa i obowiązującej procedury administracyjnej zasadnie stwierdzając brak podstaw do zastosowania instytucji przywrócenia terminu ( art. 58-60 Kpa ) wobec treści art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą wydał zaskarżone postanowienie o formalnym załatwieniu sporawy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w sprawie niniejszej bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 4 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak i naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych i w konsekwencji art. 58 Kpa poprzez jego niezastosowanie.

W sprawie niniejszej Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zatem skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.