Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 215/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 13
journal: Dz.U. 2017 poz 788
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Referent stażysta Katarzyna Działek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 12 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie odmowy wydania zgody na zmianę lasu na użytek rolny oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. G. i P. G. (zwanych dalej "skarżącymi"), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: "organ", "SKO", "Kolegium") z dnia 12 lutego 2018 r., nr [...], wydana w przedmiocie odmowy zmiany decyzji SKO z dnia 25 stycznia 2017 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 26 września 2016 r., nr [...], wydaną w sprawie odmowy wydania zgody na zmianę lasu na użytek rolny.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z 17 listopada 2015 r. skarżący wystąpili o wydanie zgody na zmianę lasu na użytek rolny, tj. wydzieleń leśnych usytuowanych na działkach nr a i b a.m. 1 obręb [...], uzasadniając swój wniosek zamiarem dalszego rolnego ich użytkowania. W trakcie przeprowadzonych w dniu 10 grudnia 2015 r. oględzin, organ stwierdził, że przedmiotowe wydzielenia są użytkowane rolniczo, oraz stwierdzono niewystępowanie na tych powierzchniach roślinności leśnej. W toku postępowania skarżący wywodzili, że niekorzystne okoliczności losowe, na które nie mieli wpływu, zmusiły ich do wprowadzenia zasiewów również na powierzchni przeznaczonej pod zalesienie. Wyjaśnili, iż w latach ubiegłych inne ich tereny upraw były kilkakrotnie niszczone przez okresowe podtopienia, co skutkowało problemami gospodarczymi i finansowymi. Zmusiło to ich do zmiany sposobu zagospodarowania części gruntów ornych na użytki zielone łąkowe, co doprowadziło do zmniejszenia upraw, a w konsekwencji do zaburzenia równowagi prowadzonego gospodarstwa rolnego i prowadzonej hodowli zwierząt, a to w związku z brakiem zaopatrzenia w wymagane ilości poszczególnych pasz. Wyjaśniali, że gospodarstwo prowadzone jest gospodarstwem rodzinnym i stanowi podstawę ich codziennego bytu. Większość spożywanych przez nich artykułów pochodzi właśnie z zasobów tego gospodarstwa, prowadzonego pokoleniowo. Płody rolne sprzedawane są także okolicznym mieszkańcom, a w okolicy nie ma możliwości uzyskania nowych terenów, które mogłyby zostać pozyskane przez wnioskodawców do rolniczego wykorzystania. Umożliwienie prowadzenia upraw rolnych na wnioskowanej do zmiany użytku powierzchni 0,48 ha pozwoli w części zrównoważyć poniesione straty losowe, a nadto stworzy możliwość wystąpienia o dofinansowanie unijne do gruntów rolnych. Wydzielenia leśne objęte wnioskiem zlokalizowane są z dala od innych kompleksów leśnych, wewnątrz terenów użytkowanych rolniczo, a wtórne ich zalesienie będzie negatywnie oddziaływać na uprawy rolne prowadzone na działkach sąsiednich.

Decyzją z 26 września 2016 r. Starosta Opolski odmówił skarżącym uwzględnienia wniosku i w uzasadnieniu wskazał, że ostateczną decyzją z 4 października 2013 r., nr [...] ustalono leśny kierunek rekultywacji i zagospodarowania terenu dla przedmiotowych wydzieleń z określonym terminem jej zakończenia do 30 czerwca 2018 r. Projekt techniczny rekultywacji przewiduje wycinkę drzew usytuowanych w miejscu planowanych prac rekultywacyjnych, wypełnienie zagłębień powyrobiskowych oraz dokonanie nasadzeń drzew wg. projektu rekultywacji. Podniósł, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, które pozbawiałaby wnioskodawców środków umożliwiających dalszą egzystencję np. w postaci utraty powierzchni gruntów lub siedliska mieszkalnego, albo które w sposób istotny pogarszałaby ich warunki bytowe. Organ podkreślił, że zagospodarowanie przedmiotowych wydzieleń spełnia przesłanki art. 3 pkt a ustawy o lasach i zostały ujęte w Inwentaryzacji Stanu Lasu na lata 2013-2022, która określa zadania gospodarcze dla obydwu tych wydzieleń. Są one też ujęte w planie miejscowym. Wskazał, że skarżący są właścicielami (wraz z gruntem stanowiącym własność odrębną skarżącej) gruntów rolnych o łącznej powierzchni 7,0536 ha, w tym: 3,7003 ha gruntów ornych, 2,2569 ha łąk, 0,9978 ha lasu i 0,0986 ha gruntu zabudowanego. Informacje dotyczące powierzchni gruntów i klęsk żywiołowych powodujących straty w gospodarstwie, opisane przez strony we wniosku i w trakcie postępowania, nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ nie podzielił stanowiska stron w kwestii braku możliwości pozyskania innych gruntów do rolnego wykorzystania, zaś obecny sposób zagospodarowania uznał za próbę manipulacji drogą "faktów dokonanych".

SKO decyzją z 25 stycznia 2017 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję, stwierdzając trafność ustaleń i rozstrzygnięcia organu I instancji.

Skarga na powyższą decyzję została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt II SA/Op 285/17.

Wnioskiem z 31 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżących wystąpił do Kolegium o zmianę tej decyzji w trybie art. 154 § 1 i § 2 K.p.a., podnosząc w uzasadnieniu, że została ona wydana "bez podjęcia dowodów na okoliczność cyklicznych zalań i podtopień działki c [...], uniemożliwiających rolnicze gospodarowanie na jej obszarze". Zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., wskazując, że konieczne jest rozpatrzenie materiału dowodowego przedłożonego do sprawy od maja do listopada 2017 r. na okoliczność uzasadnionej potrzeby właściciela lasu zmiany użytku LS na użytek rolny.

Kolegium odmawiając uwzględnienia wniosku podniosło, że sprawa podlegała rozpoznaniu na podstawie art. 154 K.p.a., który przewiduje możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wyjaśniło, że zmiana decyzji w trybie tego przepisu stanowi rozwiązanie wyjątkowe, gdyż narusza wyrażoną w art. 16 K.p.a. zasadę trwałości decyzji administracyjnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że zmiana decyzji w trybie art. 154 K.p.a. nie ma na celu ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie organu, zebranie materiału dowodowego i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy dokonane zostało w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z 25 stycznia 2017 r. w sposób rzetelny i wyczerpujący, w kontekście konieczności wystąpienia przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Brak takich szczególnych przesłanek miał też wpływ na ocenę możliwości wnioskowanej przez skarżących zmiany decyzji Kolegium z 25 stycznia 2017 r. w trybie nadzwyczajnym. W szczególności nie wykazano żadnych nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających zmianę lasu na użytek rolny. Zmiana taka musi być bowiem dla właściciela niezbędną koniecznością przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny, a nie tylko subiektywnego punktu widzenia i zwykłych życiowych potrzeb, nie będących wynikiem nagłej zmiany sytuacji bytowej stron. Podniesiona we wniosku argumentacja nie uzasadniała przyjęcia obiektywnie szczególnego charakteru zasadności dokonania wnioskowanej zmiany lasu na użytek rolny. Nadto dla przedmiotowego terenu obowiązuje ostateczna decyzja ustalająca leśny kierunek jego rekultywacji i zagospodarowania, z terminem jej zakończenia na dzień 30 czerwca 2018 r., a obszar ten został ujęty w Inwentaryzacji Stanu Lasu na lata 2013-2022, która określa zadania gospodarcze dla tych wydzieleń. Dodatkowo SKO wskazało, że gospodarstwo wspólnie prowadzone przez skarżących ma powierzchnię 3,15 ha w tym 1,02 ha gruntów ornych i 2,13 ha łąk, zaś strony w żaden sposób nie wykazały niemożliwości przekształcenia łąk w powierzchnię orną, co mogłoby potencjalnie zwiększyć rentowność gospodarstwa.

W skardze strony wnosiły o uchylenie w całości powyższej decyzji oraz decyzji zapadłych w postępowaniu merytorycznym i wydanie "odmiennego" orzeczenia w sprawie. Zarzucili, że decyzje powyższe zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz zawnioskowali przeprowadzenie dowodu z zeznań [...] wsi [...] oraz z załączonej do akt i skargi dokumentacji fotograficznej na okoliczność podmakania ich łąki.

W uzasadnieniu podnieśli, że w toku postępowania dowodowego wykazali potrzebę zmiany użytku leśnego na rolny w związku z częstymi podtopieniami spowodowanymi zniszczeniem i brakiem konserwacji urządzeń melioracyjnych oraz zdarzającymi się często anomaliami pogodowymi. Dotyczy to zwłaszcza działki nr c, która w przeszłości była łąką, a w latach 2009 – 2014 została przekształcona w pole. Później, ze względu na obfite opady musieli przywrócić jej łąkowy charakter, co w konsekwencji zmusiło ich do przeznaczenia pod uprawę spornych użytków leśnych. Wszystkie posiadane przez nich grunty są wykorzystywane rolniczo i wbrew stanowisku organu nie ma możliwości zwiększenia areału upraw rolnych.

Organ wnosił o oddalenie skargi i powołał się na dotychczasową argumentację.

Pismem procesowym z dnia 24 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżących zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z prawomocnej decyzji SKO w Opolu z dnia 16 marca 2018 r. stwierdzającej nieważność decyzji nakazującej skarżącym usunięcie [...] w lesie znajdującym się na spornych działkach oraz z prawomocnego postanowienia tego samego organu i z tej samej daty o wstrzymaniu wykonalności ww. decyzji nakazowej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej: "P.p.s.a.", uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Na wstępie zauważyć należy, że art. 16 K.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, iż decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Od tej reguły ostateczności załatwienia sprawy ustawodawca dopuścił wyjątki, wyznaczając jednocześnie warunki odstąpienia od niej. Mianowicie, decyzja ostateczna może być wzruszona przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, art. 155, art. 161 K.p.a.); przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 K.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), przez stwierdzenie nieważności w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 K.p.a.), przez uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie przepisów szczególnych.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 154 § 1 K.p.a., na który powołali się też skarżący we wniosku wszczynającym postępowanie nadzwyczajne. Zgodnie z tym przepisem "Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony".

Wspomniane postępowanie określane jest jako nadzwyczajny tryb zmierzający do wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych. Jego specyfika polega na tym, że organ nie dokonuje ponownej merytorycznej kontroli wydanego rozstrzygnięcia, ale rozważa, czy za zmianą ostatecznej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zakwalifikowanie omawianego postępowania do trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji ostatecznej oznacza, że nie jest dopuszczalne rozszerzenie jego zakresu, a przesłanki stosowania powinny być interpretowane w sposób ścisły. Zasadniczą kwestią jest wykazanie, że omawiany tryb w ogóle ma zastosowanie w określonej sprawie, jeszcze przed rozważeniem zagadnienia istnienia przesłanek umożliwiających zmianę decyzji. Na tym tle w orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego art. 154 K.p.a. ma zastosowanie jedynie w stosunku do decyzji ostatecznych nie dotkniętych wadami kwalifikowanymi, przy wydaniu których organ administracji miał pewne luzy decyzyjne, czyli do decyzji uznaniowych. Wyklucza się natomiast możliwość zmiany w tym trybie decyzji związanych, przy wydawaniu których organ jest ściśle związany przepisami prawa, które jednoznacznie obligują go do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 607/10 - zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOIS, w którym wywiedziono, że "tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne"). Teza ta budzi wprawdzie kontrowersje w orzecznictwie i piśmiennictwie (np. A. Wróbel "KPA. Komentarz do art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego" – System Informacji Prawnej LEX), ale co do zasady należy pogląd ten zaakceptować. Jak wynika z akt sprawy skarżący oczekują od organu zmiany decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.), przewidującego, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W orzecznictwie przyjmuje się, że ze względu na użycie przez ustawodawcę definicji niedookreślonej decyzja w tym przedmiocie zapada na podstawie uznania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1088/10, zam. w CBOSA). Oznacza to, że proceduralnie możliwe było rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem kategorii "słusznego interesu strony", o jakim mowa jest w art.154 § 1 K.p.a.

Godzi się w tym miejscu zauważyć, że w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne toczyło się na wniosek strony i zakończyło się odmową uwzględnienia zgłoszonego żądania należało przyjąć, że decyzja ta należy do rzędu decyzji, w wyniku których strona ta nie nabyła prawa, a zatem miał do niej zastosowanie art. 154 K.p.a.

Trzeba jednak przy tym zwrócić uwagę na to, że przepis ten nie może być wykorzystywany jako jeden z trybów rektyfikacyjnych wadliwych decyzji administracyjnych, a do tego zdają się zmierzać skarżący, którzy w istocie kwestionują prawidłowość decyzji z dnia 25 stycznia 2017 r.

Sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję wydaną na podstawie tego przepisu, jako decyzję wydaną w odrębnym postępowaniu, ocenia wyłącznie zgodność rozstrzygnięcia organu z zasadami wynikającymi z tego unormowania. Sprowadza się ona do tego, czy w danej sprawie, w jej konkretnym stanie faktycznym i prawnym, możliwe jest wdrożenie tego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej. Należy pamiętać, że w sprawach, w których jest możliwe ich rozpoznanie w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 K.p.a. jest dopuszczalne, ale opiera się ono też na uznaniu administracyjnym.

W rozpoznawanej sprawie doszło przy tym do sytuacji szczególnej, a mianowicie decyzja podlegająca ocenie została wydana w oparciu o przepis, którego brzmienie jest zbliżone do normy zawartej w art. 154 § 1 K.p.a. (chodzi tu o kategorie "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów" i "interesu społecznego lub słusznego interesu strony"). W grę wchodził przy tym tylko interes strony a nie społeczny, gdyż skarżący nie powoływali się na jakiekolwiek względy ogólne, mające znaczenie dla społeczności lokalnej, poprzestając na przedstawieniu argumentacji dotyczącej ich interesu prywatnego.

W tym zakresie organ powtórzył w znacznym stopniu argumentację, jaka legła u podstaw wydania decyzji z dnia 25 stycznia 2017 r., ale było to o tyle usprawiedliwione, że skarżący wskazując na swój własny interes przemawiający za zmianą tej decyzji, wskazywali na okoliczności, które stanowiły już przedmiot badania w sprawie zakończonej decyzją merytoryczną, w której wykazano, że skarżący mają niezależne od dochodu z gospodarstwa źródło utrzymania ([...]), a wskazywane przez nich klęski żywiołowe nie występowały. Dodać należy, że jeśli chodzi o działkę nr c, to była ona przez skarżących w latach poprzednich wykorzystywana jako grunt orny a nie łąka i nie były zgłaszane żadne szkody związane z podtopieniami, a kwestia warunków pogodowych dotyczy wszystkich działek, nie tylko tej wskazywanej. Wady instalacji melioracyjnej nie są nadzwyczajną przeszkodą w użytkowaniu gruntów, gdyż jej należyta konserwacja i utrzymywanie w odpowiednim stanie technicznym należy do jej użytkowników i jest od nich zależne. Postępowanie toczące się na podstawie art. 154 K.p.a. nie może służyć podważeniu ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie podlegającej temu postępowaniu, natomiast ponowna ocena w tym postępowaniu okoliczności – wbrew zarzutom skargi - została dokonana przez organ w sposób pełny, z uwzględnieniem wszelkich zasad postępowania administracyjnego. Wyklucza to jakąkolwiek możliwość ingerencji sądowoadministracyjnej w kierunku pożądanym w skardze, gdyż w sprawach, w których decyzje zapadają na podstawie uznania administracyjnego, do wyłącznej właściwości organu administracyjnego, a nie do Sądu, należy wybór rozstrzygnięcia.

Z tych względów nie mogło zostać uwzględnione żądanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przed Sądem, przy czym podkreślić należy, że w świetle treści art. 106 § 3 P.p.s.a. mogłoby mieć ono wyłącznie charakter uzupełniający i nie mogło być nakierowane na ponowne badanie merytorycznej prawidłowości decyzji, której wzruszenia domagają się skarżący, natomiast dowód z zeznań świadków jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym wykluczony.

Dla oceny sprawy nie mają też jakiegokolwiek znaczenia nadesłane w toku postępowania przed Sądem decyzja i postanowienie z dnia 16 marca 2018 r., gdyż dotyczą one kwestii niezwiązanej z istotą sprawy (zezwolenia na wycięcie zrębu w celu przeprowadzenia rekultywacji), a zatem jest to kwestia związana z decyzją rekultywacyjną, a nie z decyzją o zmianie przeznaczenia gruntu.

Zasadnicze znaczenie w sprawie ma natomiast decyzja z 4 października 2013 r., nr [...], w której ustalono leśny kierunek rekultywacji i zagospodarowania spornego terenu. W piśmiennictwie podkreśla się, że warunkiem dopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 K.p.a. jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem. Organ administracji, zmieniając decyzję na korzystniejszą dla strony, nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny z prawem, choćby taki sposób rozstrzygnięcia sprawy został potwierdzony orzeczeniami sądu administracyjnego wydanymi w innych sprawach. Zmiana decyzji nie może również stanowić swoistej gratyfikacji dla strony za łamanie prawa (zob. P. Przybysz "Komentarz aktualizowany do art. 154, art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego" – System Informacji Prawnej LEX teza 11 i powołane tam orzecznictwo).

Z tego punktu widzenia należało przyjąć, że uwzględnienie wniosku skarżących spowodowałoby stan sprzeczny z istniejącym porządkiem prawnym, gdyż w obiegu prawnym pozostaje wskazana wyżej decyzja nakazująca określony – leśny sposób rekultywacji terenu. Zmiana przeznaczenia terenu na żądany przez skarżących użytek rolny spowodowałaby, że w obiegu prawnym pozostawać będą dwie sprzeczne ze sobą prawomocne i ostateczne decyzje administracyjne, cechujące się m.in. przymiotem wykonalności. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie kopia wniosku o zmianę ww. decyzji o rekultywacji złożonego do Starosty Opolskiego, ale strony do chwili wydania zaskarżonej decyzji nie podnosiły skuteczności tego wniosku.

Ponadto wnioskowana zmiana lasu na użytek rolny byłaby sprzeczna z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego [...] [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 5 lutego 2009 r., nr [...] (Dz. Urz. Wojewody Opolskiego z 2009 r., nr 17, poz. 257 ze zm.). Zatem przede wszystkim z tej właśnie przyczyny nie jest dopuszczalne uchylenie ww. decyzji w trybie art. 154 K.p.a.

Stanowisko organów wyrażone w tej mierze w decyzjach wydanych w trybie zwyczajnym jest więc prawidłowe, a dla powołania się na nie w kontrolowanym postępowaniu brak było potrzeby prowadzenia przez Kolegium dodatkowego postępowania wyjaśniającego, tym bardziej, że strony nie przeczyły, że decyzja z 2013 r. nadal obowiązuje.

Mając na względzie powyższe Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a wobec tego na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku.