Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 294/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art, 61 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez A. C. na postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., zobowiązującego A. C. do wpłacenia, w terminie do dnia [...] lutego 2018 r., zaliczki w kwocie 4.000 zł na pokrycie kosztów wykonania oceny technicznej budynku mieszkalnego położnego przy ul. [...] w B.

Skargę na to postanowienie złożyła do tut. Sądu A. C., w której to skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej zwana "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zawartym tam, zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, bowiem na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny ich zasadności, jak również legalności altu lub czynności będącymi przedmiotem zaskarżenia. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest natomiast zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne. Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione.

W związku z tym, że to właśnie na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2654/13), powołane przez skarżącą twierdzenia przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia, powinny zawierać ich rzeczowe umotywowanie. Jak wskazuje się w orzecznictwie - na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania aktu na jej sytuację finansową (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 527/17, Lex nr 2388626). Tym bardziej zatem analogiczny wniosek należy wyprowadzić, w związku z jakimkolwiek brakiem skonkretyzowania tychże twierdzeń. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn.. akt II FZ 1504/14, LEX nr 1538986). Brak jest przy tym podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża w tym względzie stronę. Nie jest przy tym w żadnym razie wystarczające samo tylko przytoczenie ustawowych podstaw wstrzymania wykonania z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie, skarżąca nie wykazała związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wykonaniem zaskarżonego postanowienia, a wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, ograniczając się jedynie do gołosłownych twierdzeń odnośnie jej trudnej sytuacji majątkowej. Nie przedłożyła przy tym, jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na jej aktualną sytuację majątkową i rodzinną, posiadane oszczędności lub zobowiązania. W istocie więc, nie jest możliwe dokonanie oceny i zasadności, powołanych w skardze hipotetycznych okoliczności, a tym samym dokonanie ich weryfikacji i merytorycznej oceny.

Co więcej, lakoniczna i nieskonkretyzowana treść wniosku uniemożliwia w ogóle dokonanie stwierdzenia, czy szkoda, na którą powołuje się skarżąca, byłaby znaczna – jak wymaga tego brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10). W tym kontekście zauważyć należy, że rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącą na mocy postanowienia z dnia 15 stycznia 2018 r., nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). Dlatego też, w ocenie Sądu, skarżąca ani nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła, że egzekucja nałożonej na nią zaliczki, doprowadzić może do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie ujawniono zatem okoliczności wskazujących, iż skutki materialnoprawne, jakie wywołuje zaskarżone postanowienie, wyczerpują przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.