Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1069/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 1, 2 i 3 oraz art. 210 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Wystańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Spedycyjno-Transportowego O. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 maja 2021r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 13 maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu z 21 stycznia 2020 r. o określeniu m. in. skarżącej spółce kwoty cła antydumpingowego w wysokości 86 241 zł.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano m. in.:

- art. 233 § 1 pkt 1 i art. 194 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "o.p.";

- art. 5 pkt 39, art. 44 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 59 lit. c, art. 60 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 102 ust. 3 i art. 114 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z dnia 10 października 2013 r., str. 1 i Dz. Urz. UE L 287 z dnia 29 października 2013 r., str. 90);

- art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2020 r., poz. 1382);

- art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z [...] w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L 153 z dnia 05.06.2013 r., s.17).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, co następuje.

W dniu 11 kwietnia 2017 r. przesyłka z 590 sztuk rowerów została objęta procedurą dopuszczenia do obrotu przez dokonanie wpisów do rejestru procedury uproszczonej nr 133. Następnie towary te zostały ujęte w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z 4 maja 2017 r. Zgłoszenie celne zostało dokonane przez Przedsiębiorstwo Spedycyjno-Transportowe O. sp. z o. o. w G. , jako przedstawiciela pośredniego Firmy B. sp. j. w O. . Zgłaszający zadeklarował towary wymienione w fakturze handlowej z 15 lutego 2017 r. do kodu [...] WTC - stawka celna 15%. Do towarów zadeklarowano pochodzenie z [...] zgodnie z załączonymi dokumentami C. nr [...] z 15 marca 2017 r.

Organ otrzymał komunikat OLAF, zgodnie z którym ustalono, że sporny towar pochodzi z [...] i został jedynie, bez jakiejkolwiek przeróbki, przeładowany w [...] w celu uniknięcia cła antydumpingowego. Dwa kontenery przewożące towary rozpoczęły swoją drogę w [...].

[...] dokumenty przewozowe (np. [...] list wywozowy nr [...] z 23 lutego 2017 r.) stwierdzają [...] pochodzenie towarów. Były one wysłane z [...] do [...], gdzie jedynie przeładowano je na inny statek. Ze śledzenia kontenerów wynika, że nie były one zmieniane w [...]. Pojawiły się puste w [...] 20 stycznia 2017 r. i jako pełne zostały załadowane na statek 24 stycznia 2017 r. W dniu 18 lutego 2017 r. przybyły do portu w [...] i opuściły go 3 marca 2017 r. Do G. przybyły 7 kwietnia 2017 r.

Sporne towary pochodziły zatem z [...], a nie z [...], gdyż na ich terenie nie zostały przerobione w jakikolwiek sposób, ale tylko przeładowane, stąd zgodnie z art. 1 rozporządzenia 502/2013 stawka cła antydumpingowego na te rowery wynosi 48,5%.

Raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W związku z tym, że strona zadeklarowała nieprawidłowe cło, skutkuje to naliczeniem nałożonego na te towary cła antydumpingowego według stawki 48,5%.

W skardze na decyzję organu odwoławczego wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 194 § 1 o.p. w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. przez uznanie raportu OLAF za dokument urzędowy nie podlegający swobodnej ocenie organów celnych;

- art. 191 w zw. z art. 121 § 1 o.p. przez dowolną ocenę dowodów zebranych w sprawie w zakresie przyjęcia na podstawie raportu OLAF, że towar ewentualnie importowany przez indyjskiego importera z [...] jest tym samym towarem, który został następnie sprowadzony z [...] do Polski;

- art. 210 § 1 pkt 8 o.p. przez brak opatrzenia decyzji kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym osoby upoważnionej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W kontrolowanej sprawie 11 kwietnia 2017 r. przesyłka z rowerami została objęta procedurą dopuszczenia do obrotu przez dokonanie wpisów do rejestru procedury uproszczonej nr 133. Następnie towary te zostały ujęte w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z 4 maja 2017 r. Zgłoszenie celne zostało dokonane przez Przedsiębiorstwo Spedycyjno-Transportowe O. sp. z o. o. w G. , jako przedstawiciela pośredniego Firmy B. sp. j. w O. . Zgłaszający zadeklarował towary wymienione w fakturze handlowej z 15 lutego 2017 r. do kodu [...] WTC - stawka celna 15%. Do towarów zadeklarowano pochodzenie z [...] zgodnie z załączonymi dokumentami C. nr [...] z 15 marca 2017 r.

Organ otrzymał komunikat OLAF, zgodnie z którym ustalono, że sporny towar pochodzi z [...] i został przeładowany w [...] w celu uniknięcia cła antydumpingowego. Kontenery przewożące towary rozpoczęły swoją drogę w [...].

Zdaniem strony z opisanej drogi towarów nie może wynikać ich pochodzenie. W rozpoznawanej sprawie występuje więc spór między skarżącym a organami celnymi co do prawidłowości zadeklarowania preferencyjnego pochodzenia towaru i zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Organy nie uznały, że towar ma indyjskie pochodzenie, kwestionując jego preferencyjny status i określając wysokość kwoty należności celnych przy zastosowaniu stawki cła antydumpingowego w wysokości 48,5% dla towarów objętych kodem ujętym w zgłoszeniu celnym, pochodzącymi z [...] w sytuacji, gdy zgłaszający zadeklarował w zgłoszeniu, że sprowadzone towary pochodzą z [...].

Ustalając stan faktyczny w sprawie organy obu instancji oparły swe ustalenia o wyniki raportu OLAF. Śledzenie przesyłki pozwoliło uznać, że przedmiotowy towar pierwotnie wypłynął z [...], po czym w [...] został przeładowany i sprowadzony do Polski w tych samych kontenerach. Organ oparł się na [...] liście wywozowym nr [...] z 23 lutego 2017 r. i ustaleniach dokonanych przez OLAF w toku śledztwa, w tym na śledzeniu kontenerów przez wykaz Informacji o Statusie Kontenera (CSM). Informacje o ruchu kontenerów są przekazywane przez przewoźników do OLAF zgodnie z art. 18a rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. System ten stworzono w celu skutecznego kontrolowania i wykrywania nieprawidłowości związanych z przemieszczaniem kontenerów. OLAF ustanowiony został decyzją Komisji z 28 kwietnia 1999 r. (Dz. U. UE L 1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz. U. UE L 1999.136.1). Zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez ten Urząd opracowuje on raport, a raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania.

Rozporządzenie nr 1073/1999 zastąpiono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie 1 października 2013 r. (Dz. U. UE L 2013.248.1). Także rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Z przywołanych przepisów wynika, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty i zalecenia sporządzane w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji (art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2013). Ponadto z art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013 wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (por.: wyrok o sygn. akt I GSK 376/13 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA").

Z przywołanych regulacji wynika, że wskazany raport OLAF, zarówno w poprzednim, jak i obecnie obowiązującym stanie prawnym stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Z ustaleń OLAF wynika, że dwa puste kontenery pojawiły się w porcie [...] 20 stycznia 2017 r. i jako pełne zostały załadowane na statek 24 stycznia 2017 r. W dniu 18 lutego 2017 r. przybyły do portu w [...] i opuściły go 3 marca 2017 r. Do G. przybyły 7 kwietnia 2017 r. Ustalenia OLAF wskazują, że na całej tej trasie z [...] do Polski towar nie był wyładowany z kontenerów - kontenery cały czas pozostawały te same. W wyniku działań śledczych dokonanych przez OLAF we współpracy z władzami Państw Członkowskich i ze wsparciem władz w [...] ustalono, że towary [...] zostały przeładowane do magazynu w [...], tak więc był to prosty przeładunek, który nie jest uznawany przez komisję handlową jako wystarczające kryterium dla uzyskania pochodzenia. Organy słusznie zatem uznały, że cła antydumpingowe na przywóz rowerów z [...] były unikane przez nieprawidłowe zadeklarowanie produktów jako mających [...] pochodzenie.

Przestawiony wyżej stan faktyczny ustalony przez organy celne Sąd uznaje za prawidłowy, znajdujący potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w toku postępowania. Organy celne prawidłowo wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, opierając się raporcie OLAF. Wynika z niego, że przedmiotowy towar załadowano w [...] i w tym samych dwóch kontenerach przybył on do Polski. Zasadnie zatem na przywóz rowerów nałożono cło antydumpingowe w wysokości 48,5%, gdyż strona zadeklarowała nieprawidłowe cło, albowiem towary pochodziły w rzeczywistości z [...], a nie z [...].

Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 o.p.). Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (art. 194 § 2 o.p.). Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (art. 194 § 3 o.p.). Jak wskazano w wyroku o sygn. akt I GSK 427/09 (dostępny w CBOSA) "raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), na którym organ oparł swoje rozstrzygnięcie, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W istocie przepisy Rozporządzenia Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), (Dz. U. UE L z dnia 31 maja 1999 r.) stanowią, że raporty sporządzane na zakończenie prowadzonego przez Urząd dochodzenia stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych, administracyjnych kontrolerów. Podlegają one takim samym zasadom oceny, jak te mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i mają taką samą wartość jak te raporty (art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia).". Sąd podziela ten pogląd. Skoro raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, niezasadny był zarzut naruszenia art. 194 o.p. Raport sporządzono zgodnie z przepisami przez uprawnione organy władzy publicznej i stanowił on zagraniczny dokument urzędowy. Przedłożone przez stronę dokumenty nie mogły w związku z tym stanowić wystarczającego przeciwdowodu.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 o.p. W zebranej dokumentacji znajduje się dokument elektroniczny świadczący o przesłaniu 3 plików poprawnie zweryfikowanych przez komponent Szafir. Z platformy ePuap wygenerowano 26 sierpnia 2021 r. informację poświadczającą czynność złożenia podpisu przez osobę posiadającą odpowiedni certyfikat (k. 199-201 akt adm.).

Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329).