Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 2016/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii

SENTENCJA

Dnia 4 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie : Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Spółka z o.o. w G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie wstrzymania działalności w zakresie utylizacji odpadów i produkcji mączki przez Zakład Utylizacyjny w P. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 2016/01

UZASADNIENIE

Decyzją dnia [...], wydaną na podstawie art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej ( t. j. Dz. U. Nr 66 z 1999 r., poz. 752), a także § 3 ust. 3, § 4 ust. 3, § 24 ust. 2, § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 23 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zbieraniu, przetwarzaniu, grzebaniu lub spalaniu zwłok zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych (Dz. U. z 1999 roku, Nr 3, poz. 23, Dz. U. z 2001 r., Nr 22, poz. 255) i § 8 ust. 2, § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 marca 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zarobkowym wytwarzaniu, przetwarzaniu, obrocie i składowaniu niejadalnych surowców zwierzęcych, pasz oraz dodatków do pasz (Dz. U. z 1999 roku, Nr 30, poz. 295, Dz. U. z 2001 r., Nr 32, poz. 254), Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. nakazał wstrzymanie prowadzenia działalności przez Zakład Utylizacyjny w P. w zakresie utylizacji odpadów niskiego ryzyka i produkcji mączki do czasu usunięcia następujących nieprawidłowości:

1. Posadzki i ściany w części zakaźnej i niezakaźnej zakładu nierówne, porowate, uniemożliwiające zmywanie, łatwe czyszczenie i bieżącą dezynfekcję.

2. Schładzanie mączki bezpośrednio na posadzce stwarza możliwość jej wtórnych zakażeń i zanieczyszczeń.

3. Nieszczelności drzwi oraz niepełne oszklenie w części produkcyjnej Zakładu stwarzają możliwość przedostawania się gryzoni i ptaków.

4. Brak oddzielnych szatni dla pracowników zatrudnionych w części zakaźnej i niezakaźnej Zakładu oraz odpowiedniego wyposażenia tych pomieszczeń.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż kontrola Zakładu przeprowadzona w dniu 13 czerwca 2001 r. wykazała istnienie szeregu nieprawidłowości. Termin ich usunięcia wyznaczony został na dzień 15 lipca 2001 r. (pismo pokontrolne z dnia 18 czerwca 2001 r. – MIWet. [...]). W dniach 21 czerwca 2001 r. oraz 17 lipca 2001 r. przeprowadzono rekontrolę Zakładu, w wyniku której stwierdzono brak wykonania wydanych wcześniej zaleceń. Stwierdzono ponadto, że istniejące tam warunki sanitarno-weterynaryjne nadal nie są zgodne z powołanymi wyżej przepisami.

Schładzanie wyprodukowanej mączki bezpośrednio na posadzce, której powierzchnia uniemożliwia łatwe zmywanie, oczyszczanie i bieżącą dezynfekcję oraz brak wydzielonych szatni dla pracowników zatrudnionych w częściach zakaźnej oraz niezakaźnej Zakładu stwarzają zagrożenia stałego wtórnego zakażenia wytwarzanego tam produktu. Jednocześnie brak możliwości prowadzenia na bieżąco badań bakteriologicznych we własnym laboratorium, każdej wyprodukowanej partii mączki (laboratorium zakładowe zostało zamknięte) stwarza możliwość wprowadzenia do obrotu produktu nie spełniającego warunków mikrobiologicznych.

Prowadzone przez Inspekcję Weterynaryjną kontrole wykazały także, iż nie jest realizowana przez Zakład umowa ze specjalistyczną firmą prowadzącą deratyzację. Fakt ten, jak również nieszczelności drzwi w części produkcyjnej obiektu stwarzają stałe zagrożenie przedostawania się na teren Zakładu gryzoni.

Z powyższego wynika, że Zakład nadal nie spełnia warunków weterynaryjnych w zakresie utylizacji materiałów niskiego ryzyka i produkcji mączki, stwarzając zagrożenie epizootyczne oraz epidemiczne. Dlatego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. orzeczono o wstrzymaniu prowadzenia działalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji Przedsiębiorstwo A Spółka z o. o. w G. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymanie zawartych w niej nakazów.

Strona skarżąca zarzuciła nienależyte rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie wykonał zaleceń pokontrolnych i wydanie nakazu wstrzymania prowadzenia działalności przez Zakład Utylizacyjny w P. w zakresie utylizacji odpadów niskiego ryzyka i produkcji mączki. Decyzja ta została wydana na skutek uchylenia przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii decyzji Nr [...] wydanej przez Lekarza Powiatowego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponowna decyzja została wydana po zapoznaniu się z materiałami dotyczącymi nadzoru weterynaryjnego nad Zakładem Utylizacyjnym w P., co jest zdaniem skarżącego niewystarczające do wydania nowej decyzji. Powiatowy Lekarz opierał się na tym samym materiale dowodowym, który ze względu na nieścisłości w datach, budzi poważne wątpliwości. Po uchyleniu poprzedniej decyzji w Zakładzie nie była przeprowadzona kontrola.

Działania służb nadzoru weterynaryjnego nie respektują wcześniejszych ustaleń w zakresie wprowadzenia programu naprawczego przez Zakład Utylizacyjny, uniemożliwiając w ten sposób jego realizację. Doprowadza to do powstania szkód majątkowych, a przede wszystkim do zaprzepaszczenia nakładów w kwocie 75 000 zł (wyliczonych na dzień 31.07.2001r.) poniesionych na modernizację. Skarżący powołał się na interes społeczny i wskazał, że w Zakładzie znajduje zatrudnienie kilkadziesiąt osób.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. decyzją z dnia [...] roku Nr [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż z treści pisma otrzymanego od Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. wynika, że do dnia [...] nie wpłynęła z Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. żadna informacja o wykonaniu nakazów zawartych w zaskarżonej decyzji. Nie wykonanie nakazów zawartych w w/w decyzji stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 23 grudnia 1998 roku: § 7 ust. 1, ust. 3 pkt 2, ust. 4, § 9 ust. 3 – w odniesieniu do punktu 1 decyzji, § 13 ust. 5 w odniesieniu do punktu 2 decyzji, ponadto w § 4 ust. 3 w odniesieniu do punktu 3 decyzji oraz w § 3 ust. 3 i § 5 ust. 2 w odniesieniu do punktu 4 decyzji. Wniesienie odwołania od decyzji nie powoduje wstrzymania wykonania wymogów w niej zawartych, ponadto ewentualne gromadzenie surowca bez jego utylizacji stanowi zagrożenie dla środowiska oraz stwarza zagrożenie epizootyczne i epidemiologiczne. Wobec tego nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania. Utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] nie ma wpływu na wprowadzenie zakreślonego wcześniej przez Zakład Utylizacyjny programu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo A Spółka z o.o. w G. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania , a mianowicie art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa , co miało wpływ na wynik sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, wydając swoją decyzję, oparł się na materiale dowodowym zebranym przez Lekarza Powiatowego i piśmie tegoż Lekarza; nie przeprowadzono ponownej kontroli, która mogłaby stanowić podstawę do podjęcia ostatecznej decyzji. Takie działanie organu narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego.

Poza tym w myśl art. 7 kpa organ administracji przy rozpoznawaniu każdej sprawy ma obowiązek dążyć do pogodzenia interesu społecznego ze słusznym interesem obywateli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wstrzymanie przez Lekarza Powiatowego Weterynarii prowadzenia przez Zakład działalności w zakresie utylizacji odpadów było spowodowane interwencją właścicielki jednej z działek rekreacyjnych , której nie odpowiada zapach towarzyszący przedmiotowej produkcji. Stali mieszkańcy okolic nie skarżyli się na uciążliwość sąsiedztwa Zakładu Utylizacyjnego. Nie wzięto pod uwagę tego , że zamknięcie zakładu nie uwzględnia interesu społecznego, gdyż w strefie szczególnie zagrożonej bezrobociem, zostały bez pracy 22 osoby zwolnione z powodu wstrzymania produkcji.

Nadto [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał nieprawidłową podstawę swojej decyzji - art. 38 § 2 kpa. Zaistniały mankament świadczy o tym, że organ odwoławczy nie tylko nie usuwa naruszeń prawa organu niższego rzędu, ale sam powoduje jego naruszenie.

W odpowiedzi na skargę i pismach procesowych [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie.

[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził, że Zakład Utylizacji w P. będący własnością skarżącego, jest obiektem w znacznym stopniu wyeksploatowanym. Dotyczy to w szczególności pomieszczeń, urządzeń i sprzętu służącego do przetwarzania surowców pochodzenia zwierzęcego. Ulegające częstym awariom urządzenia oraz sprzęt (destruktory, taśmociągi, kontenery itp.) nie pozwalały na bieżące przerabianie surowców. Sytuacja taka spowodowała, że w roku 1999 na terenie zakładu powstały znaczne zapasy (sięgające kilkuset ton) nie przetworzonego surowca, który zalegał nie tylko w pomieszczeniu magazynowym, ale także wokół budynków produkcyjnych.

Nadmierne nagromadzenie surowców stwarzało poważne zagrożenie epizootyczne oraz epidemiczne i było powodem wydania decyzji ograniczającej odbiór padłych zwierząt i odpadów poubojowych wyłącznie do terenu sąsiadujących z zakładem gmin: M., S. oraz L. (decyzja nr [...] z dnia [...]) Powyższa decyzja nie rozwiązała jednak istniejącego problemu. Przy ciągłych awariach urządzeń zakład nie był w stanie unieszkodliwić zalegających na terenie obiektu surowców, utylizowano jedynie bieżące dostawy. Wydana została kolejna decyzja administracyjna (nr [...] z dnia [...]), w której nakazano wstrzymanie prowadzenia działalności przez Zakład Utylizacyjny w P. do czasu całkowitego unieszkodliwienia zalegających tam surowców pochodzenia zwierzęcego.

Całkowite unieszkodliwienie tych materiałów nastąpiło dopiero 12 stycznia 2001 roku.

W oparciu o ustalenia wynikające z rozmowy przeprowadzonej w dniu 8 marca 2002 r. z pełnomocnikiem Spółki W. K. skierowano do skarżącego pismo (MIW.z. [...]), w którym poinformowano Spółkę, że wznowienie działalności przez Zakład Utylizacyjny w P. uwarunkowane jest spełnieniem wymogów weterynaryjnych zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 23 grudnia 1998 r. ( Dz. U. z 1999 r., Nr 3, poz.23), przedłożeniem stosownego planu modernizacji zakładu oraz wypełnieniem w pierwszej kolejności podstawowych warunków sanitarno-weterynaryjnych, takich jak m.in.: zabezpieczenie przeciwepizootyczne obiektu, izolacja części zakaźnej od części niezakaźnej zakładu, sprawność instalacji służącej utylizacji, dostosowanie ilości przyjmowanego surowca do wydajności procesu utylizacji, zapewnienie właściwych warunków składowania mączki. Plan modernizacji zakładu ("Program naprawczy zakładu odpadów niskiego ryzyka w P.") przekazany został do Inspektoratu w S. pismem z dnia [...] W myśl założeń w/w planu Zakład w P. przetwarzałby w początkowym okresie wyłącznie odpady niskiego ryzyka, a mianowicie rzeźniane odpady drobiowe. Zezwolenie na ponowne uruchomienie działalności przez Zakład w tym zakresie uwarunkowane zostało jednak spełnieniem wymienionych wyżej podstawowych wymogów sanitarno – weterynaryjnych oraz wyrażeniem opinii n .t. tego obiektu przez Wojewódzki Inspektorat Weterynarii w Ł. (pismo z dnia [...] znak: MIWet.z. [...]).

Wspólna lustracja zakładu przeprowadzona w dniu 13 czerwca 2001 r. z udziałem Wojewódzkiego Inspektora oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. i jego zastępcy, a także kontrola przeprowadzona przez Inspektorat Weterynarii w dniu 1 czerwca 2001 r. wykazały, że stan sanitarny omawianego zakładu jest nadal niezadawalający. Wysłano w związku z tym do Zakładu Utylizacyjnego w P. pismo pokontrolne (z dnia [...] Nr MIWet.Z. [...]) z poleceniem usunięcia wszystkich nieprawidłowości do 15 lipca 2001 r. Ponowne komisyjne kontrole przeprowadzone w dniu 21 czerwca 2001 r. z udziałem m.in. Wojewódzkiego Inspektora oraz w dniu 17 lipca 2001 r. z udziałem Głównego Lekarza Weterynarii i Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wykazały, że stan sanitarno – weterynaryjny w zakładzie nie uległ poprawie i stanowi nadal zagrożenie epizootyczne i epidemiologiczne.

W tej sytuacji decyzją nr [...] z [...] oraz decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] wydany został nakaz wstrzymania działalności przez Zakład Utylizacyjny w P. w zakresie utylizacji odpadów niskiego ryzyka i produkcji mączki do czasu usunięcia istniejących tam nieprawidłowości.

Nieprawdą jest, że wstrzymanie działalności Zakładu wywołuje ujemne skutki sanitarne oraz niekorzystnie wpływa na środowisko. Ubojnie drobiu pozbywają się odpadów poprzez zawieranie stosownych umów na ich odbiór z innymi uprawnionymi zakładami utylizacyjnymi a nie, jak twierdzi skarżący, wywożą je na pola i do okolicznych lasów. Dotychczasowe wszystkie działania podejmowane przez Inspekcję Weterynaryjną mają na względzie wyłącznie eliminację zagrożenia epizootycznego i epidemiologicznego oraz zagrożenia dla środowiska naturalnego jakie ustawicznie od 1999 roku stwarza skarżący.

Zakład Utylizacyjny w P. stale znajdował się pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej w S.. Obowiązek nadzoru wynika z przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej. O sprawowaniu takiego nadzoru świadczą liczne wizytacje i kontrole w zakładzie.

Natomiast w związku z decyzjami o wstrzymaniu działalności przez Zakład Utylizacyjny w P. odstąpiono jedynie od systematycznych, bieżących kontroli związanych z nadzorem nad produkcją mączki z poubojowych odpadów drobiowych.

Skarżący wielokrotnie uniemożliwiał przeprowadzenie, w stanowiącym jego własność Zakładzie Utylizacyjnym w P., kontroli mających na celu sprawdzenie wykonania wydanych decyzji oraz zaawansowania prac związanych z usuwaniem istniejących tam nieprawidłowości. Miało to miejsce w dniach: 5 stycznia 2001 r., 13 września 2001 r., 18 września 2001 r., 2 października 2001 r. (próby kontroli nie zapowiadanych) oraz w dniu 23 października 2001 r. - mimo wcześniejszego powiadomienia Spółki (pisemnie i faksem) o terminie zaplanowanej komisyjnej kontroli sprawdzającej tego zakładu. Ponadto w dniu 21 sierpnia 2001 r. skarżący uniemożliwił także wstęp na teren obiektu inspektorom Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Ł.. Organ nie podzielił poglądu skarżącego, iż wizytacje i kontrole obiektów dokonywane przez uprawnione organy nadzoru winny odbywać się w uzgodnionych wcześniej przez strony terminach.

W związku z wydaną decyzją nr [...] z dnia [...] - w Zakładzie Utylizacyjnym w P. (gm. M.) nadal obowiązuje zakaz prowadzenia działalności w zakresie utylizacji odpadów i produkcji mączki do czasu usunięcia istniejących tam nieprawidłowości. Tymczasem, jak wynika z napływających informacji (m.in. od Wójta Gminy M. i mieszkańców okolicznych miejscowości), zakład ten, mimo zakazu, okresowo prowadzi działalność - z reguły w godzinach popołudniowych i nocnych oraz w dni wolne od pracy. Informacje te potwierdziła kontrola drogowa w dniu 18 kwietnia 2002 r. przeprowadzona przez policję, gdy funkcjonariusze tej służby zatrzymali samochód ciężarowy, którym przewożono do Zakładu w P. padłe ptaki pochodzące z fermy drobiu w N. (pismo w załączeniu). Potwierdza je także przekazana telefonicznie do wiadomości przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego skarga mieszkańca gminy M. zawierająca stwierdzenie, że dostawcami odpadów poubojowych do zakładu są ubojnie drobiu z C. (pow. Ł.), B. (pow. Ł.) oraz R. (pow. B., woj. [...]).

Nieprawidłowości w Zakładzie utylizacyjnym świadczące o niewykonaniu decyzji nr [...] utrzymywały się do końca 2002 roku. Świadczyły o tym liczne lustracje i kontrole w tym Zakładzie prowadzone przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii oraz przedstawicieli Głównego Lekarza Weterynarii i Wojewódzkiego [...] Lekarza Weterynarii. W okresie od sierpnia 2001 r. do grudnia 2002 r. przeprowadzono łącznie 11 takich kontroli.

Dopiero kontrola przeprowadzona w dniu 15 stycznia 2003 r. wykazała, że nakazy zawarte w decyzji nr [...] zostały wykonane i możliwe było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nr [...] decyzją nr [...] z dnia [...]. Jednocześnie w dniu [...] kolejną decyzją (nr [...]) nakazano usunięcie w Zakładzie Utylizacyjnym w P. innych istniejących w tym Zakładzie uchybień polegających na niezgodnościach z obowiązującymi przepisami i warunkami wymaganymi przy prowadzonej działalności. Zakład Utylizacyjny w P. nadal był uprawniony do utylizacji i przetwarzania wyłącznie odpadów niskiego ryzyka, a mianowicie rzeźnianych odpadów drobiowych.

Zakład po wznowieniu działalności w dniu 21 stycznia 2003 r. funkcjonował do końca maja 2003 roku. Z dniem 6 czerwca 2003r. zaprzestał swojej działalności i do chwili obecnej Zakład ten jest nieczynny.

Odnośnie zarzutu dotyczącego podstawy prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] sprostowano oczywistą omyłkę, gdyż rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na podstawie art. 138 kpa a nie art. 38 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) decyzja /lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej.

Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sąd nie jest uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym względów celowości i słuszności.

W tym świetle skarga jest zasadna, ponieważ Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego bądź prawa materialnego, które stanowiłyby podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 powołanej na wstępie ustawy.

Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak i stosowania norm prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 kpa stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z poszanowaniem zasad zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji zostało przeprowadzone z dopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Decyzja administracyjna została wydana w niniejszej sprawie po uprzednim wyjaśnieniu okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie.

[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...], gdyż w uzasadnieniu organu I instancji stwierdził nieścisłości w powołaniu dat protokołów z kontroli Zakładu Utylizacyjnego w P.. A mianowicie, organ I instancji prawidłowo powołał się na pismo pokontrolne z dnia 18 czerwca 2001 roku, lecz wskazał, że kontrola została przeprowadzona w dniu 21 czerwca 2001 roku podczas, gdy kontrolę przeprowadzono w dniu 13 czerwca 2001 roku. Wynika to jednoznacznie z pisma pokontrolnego z dnia 18 czerwca 2001 roku – jest w nim mowa o kontroli z dnia 13 czerwca 2001 roku – jak i protokołu sporządzonego w dniu kontroli tj. dniu 13 czerwca 2001 roku. Kontrola ta została przeprowadzona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z udziałem Wojewódzkiego Inspektora Weterynaryjnego w Ł. i przy udziale strony skarżącej – w kontroli uczestniczył i protokół podpisał dyrektor Zakładu Utylizacyjnego w P. B. K. – a zatem z zachowaniem wymogu określonego w art. 10 § 1 kpa / zasada czynnego udziału stron w postępowaniu /.

W dniu 21 czerwca 2001 roku pismo pokontrolne wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektora Weterynaryjnego w Ł. i to prawdopodobnie było przyczyną pomyłki w dacie przytoczonej przez organ I instancji w decyzji z dnia [...]. Tej pomyłki nie popełnił organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] i nie było żadnych przeszkód, aby organ ten powołał się na prawidłowo przeprowadzoną kontrolę i wynik tej kontroli w decyzji wydanej w dniu [...].

W protokole jednoznacznie opisano stwierdzone uchybienia:

- brak prawidłowego składowania mączki; dotychczasowy sposób składowania na posadzce stwarza możliwość jej wtórnego zakażenia lub zanieczyszczenia;

- brak termometrów pozwalających na bieżącą kontrolę (monitoring) procesu utylizacji (sterylizacji) surowca;

- ubytki posadzki w hali przyjęć surowca co powoduje tworzenie się zastoin ścieków;

- brak wydzielonych szatni dla części niezakaźnej (czystej) i zakaźnej (brudnej) zakładu ;

- odkryte baseny w miejscu przyjmowania ścieków, co stwarza zagrożenia związane z bezpieczeństwem i higieną pracy na terenie zakładu oraz jest przyczyną zwiększonej emisji do atmosfery nieprzyjemnych zapachów;

- zły stan sanitarny pomieszczenia laboratoryjnego;

- brak oznaczenia miejsc, w których ustawiane są stacje bajtowe w ramach programu deratyzacji;

- nie używane urządzenia (linia do załadunku) w hali przyjęć surowca, które uniemożliwiają dokładne oczyszczenie, mycie i dezynfekcję tego pomieszczenia, niepełne oszklenie zakładu (ubytki szyb w oknach).

Powiatowy Lekarz Weterynarii polecił usunięcie wszystkich nieprawidłowości do dnia 15 lipca 2001 roku.

W dniu 21 czerwca 2001 roku Wojewódzki Inspektor Weterynaryjny w Ł. przeprowadził kontrolę przy udziale strony skarżącej – w kontroli uczestniczył i protokół podpisał dyrektor Zakładu Utylizacyjnego w P. B. K. – i stwierdził nadal szereg opisanych wcześniej nieprawidłowości. Kolejną kontrolę przeprowadzono w dniu 17 lipca 2001 roku, a więc po upływie terminu zakreślonego stronie skarżącej do usunięcia uchybień. W kontroli uczestniczyli: Główny Lekarz Weterynarii i rzecznik prasowy, [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. i jego zastępca. W czasie kontroli obecni byli: pełnomocnik zarządu Przedsiębiorstwa A Spółka z o. o. w G. – W. K. oraz dyrektor Zakładu Utylizacyjnego w P. – B. K..

Podczas tej kontroli stwierdzono: posadzki i ściany w magazynie produktu gotowego i hali produkcyjnej nierówne, chropowate, schładzanie mączki bezpośrednio na posadzce, nieszczelności drzwi oraz niepełne oszklenie w części produkcyjnej i w halach przyjęcia surowca, brak oddzielnych szatni dla pracowników zatrudnionych w części zakaźnej i niezakaźnej Zakładu oraz odpowiedniego wyposażenia tych pomieszczeń, nie udostępniono dokumentacji potwierdzającej legalizację urządzeń pomiarowych w destruktorze nr 1.

W dniu 21 sierpnia 2001 roku odmówiono Wojewódzkim Inspektorom Weterynaryjnym wpuszczenia na teren Zakładu Utylizacyjnego w P..

W tych warunkach Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. wydał decyzję z dnia [...], utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...]. Kontrolę Zakładu usiłowano bezskutecznie przeprowadzić także w dniu 13 września 2001 roku; do dnia 7 września 2001roku strona skarżąca nie powiadomiła Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości.

Zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można zatem skutecznie zarzucić niezgodności z prawem. Dodatkowo wskazać należy, że nie powiodły się także późniejsze próby przeprowadzenia kontroli Zakładu – w dniu 23 października 2001 roku; mimo powiadomienia strony pismem i faksem, Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. i jego zastępca nie zostali wpuszczeni na teren Zakładu. Kontrola ta miała być przeprowadzona, gdyż strona pismem z dnia 8 października 2001 roku powiadomiła o usunięciu nieprawidłowości określonych w decyzji organu I instancji z dnia [...] / w ramach programu naprawczego /. Podkreślić należy, że strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie kwestionowała ustaleń organu dokonanych w czasie kontroli, o czym świadczy treść pism kierowanych do Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia 9 lipca i 18 lipca 2001 roku, informujących o modernizacji Zakładu, wykonywaniu zaleceń i możliwości zrealizowania punktu dotyczącego składowania mączki dopiero w późniejszym czasie.

Decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały w oparciu o właściwie przepisy prawa materialnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (t. j. Dz. U. Nr 66 z 1999 r., poz. 752) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 tegoż przepisu, jest dozwolone po zapewnieniu warunków lokalizacyjnych, technicznych, sanitarnych, technologicznych i organizacyjnych zabezpieczających przed zagrożeniem epizootycznym lub epidemicznym i zapewniających właściwą jakość zdrowotną środków żywności pochodzenia zwierzęcego oraz jakość materiału biologicznego, zwanych dalej "warunkami weterynaryjnymi".

Strona skarżąca prowadzi działalność określoną w art. 5 ust. 1 ustawy, a więc jest obowiązana spełnić powyższe warunki.

Stosownie do art. 6 powołanej wyżej ustawy w razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-10, jest prowadzona niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, powiatowy lekarz weterynarii może wydać decyzję nakazującą usunięcie uchybień lub wstrzymującą prowadzenie działalności do czasu usunięcia uchybień – ust. 1.

W razie zaś stwierdzenia, że prowadzenie działalności, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 11, stwarza zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne, powiatowy lekarz weterynarii nakazuje niezwłoczne usunięcie uchybień, zawiadamiając o tym właściwą okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną – ust. 2.

Powyższe warunki weterynaryjne, wymagane przy prowadzeniu poszczególnych rodzajów działalności wymienionych w ust. 1, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 23 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zbieraniu, przetwarzaniu, grzebaniu lub spalaniu zwłok zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych (Dz. U. z 1999 roku, Nr 3, poz. 23 z zm.) i rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 marca 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zarobkowym wytwarzaniu, przetwarzaniu, obrocie i składowaniu niejadalnych surowców zwierzęcych, pasz oraz dodatków do pasz (Dz. U. Nr 30, poz. 295 ze zm.).

W myśl § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 23 grudnia 1998 roku w obu częściach zakładu utylizacyjnego (części zakaźnej i części niezakaźnej) powinny być pomieszczenia na środki transportowe oraz szatnie, toalety i natryski dla pracowników, przy czym dla pracowników zatrudnionych w części zakaźnej zakładu utylizacyjnego powinny być urządzone dwie szatnie na odzież domową i ochronną, przedzielone toaletą z natryskami.

Przy toalecie w części zakaźnej zakładu utylizacyjnego należy zainstalować komorę dezynfekcyjną do odkażania odzieży - § 5 ust. 2.

W Zakładzie Utylizacyjnym w P. nie zapewniono odpowiednio wyposażonych oddzielnych szatni dla części zakaźnej i części niezakaźnej.

Zakład utylizacyjny powinien być zabezpieczony przed dostępem ptaków i gryzoni - § 4 ust. 3. Nieszczelność drzwi i niepełne oszklenie okien w przedmiotowym zakładzie stwarza możliwość przedostania się na teren zakładu ptaków i gryzoni.

W podjeździe należy zapewnić posadzkę o nieprzepuszczalnej i nienasiąkliwej powierzchni ze spadem ku rowkom ściekowym. Rowki ściekowe powinny być tak urządzone, aby ścieki nie wydostawały się poza pomieszczenie podjazdu, oraz powinny być połączone z kanalizacją - § 7 ust. 1; podłoga oprawialni powinna być wykonana z nieprzepuszczalnych i nienasiąkliwych materiałów - ust. 3 pkt 2 , a wewnętrzne powierzchnie ścian oprawialni, co najmniej do wysokości 2 m od podłogi, powinny być gładkie, nienasiąkliwe, nieprzepuszczalne oraz łatwe do dezynfekcji i zmywania – ust. 4.

Podłoga hali maszyn powinna być wykonana z nieprzepuszczalnych i nienasiąkliwych materiałów i zaopatrzona w urządzenia do odprowadzania ścieków, połączone z kanalizacją - § 9 ust. 3.

Posadzki i ściany w części zakaźnej i niezakaźnej w Zakładzie Utylizacyjnym w P. są nierówne, porowate, uniemożliwiające zmywanie, łatwe czyszczenie i bieżącą dezynfekcję.

Opakowania na mączkę oraz mączka nie powinny być składowane bezpośrednio na podłodze - § 13 ust. 5.

W Zakładzie Utylizacyjnym w P. schładzanie mączki odbywa się bezpośrednio na posadzce, co stwarza możliwość jej wtórnych zakażeń i zanieczyszczeń.

Podmiot prowadzący zakład utylizacyjny powinien zapewnić przeprowadzenie laboratoryjnych badań bakteriologicznych każdej wytworzonej partii produktu, potwierdzającej spełnienie wymagań mikrobiologicznych, określonych w załączniku do rozporządzenia, i przechowywać wyniki badań przez okres 3 lat. Wytworzone produkty nie spełniające warunków mikrobiologicznych, określonych w załączniku, nie mogą być wprowadzone do obrotu - § 24 ust. 1 i 2.

W wydzielonych pomieszczeniach do przyjmowania i magazynowania odpadów zwierzęcych, należy systematycznie przeprowadzać dezynsekcję i deratyzację – 26 ust. 3.

Także rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 marca 1999 roku stanowi, iż w pomieszczeniach wytwórni pasz należy systematycznie, nie rzadziej jednak niż raz na 6 miesięcy, przeprowadzać dezynsekcję i deratyzację - § 8 ust. 2.

Według zaś § 14 ust. 1 tegoż rozporządzenia w zakładach przetwórczych powinny być - w szczególności - wydzielone pomieszczenia do składowania i przetwarzania niejadalnych surowców zwierzęcych, ze ścianami i podłogą wykonaną z materiałów nienasiąkliwych, nieprzepuszczalnych i zmywalnych w sposób umożliwiający łatwe czyszczenie i dezynfekcję.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż nieprawidłowości w zakresie warunków weterynaryjnych, jakich dopuściła się strona skarżąca uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) skargę oddalił.