Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1348/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1, art. 38 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 96 poz 616
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A.P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C. jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w W. nr [...] z [...] lutego 2016r. o odmowie przyznania Skarżącemu jako liderowi Konsorcjum (uczestnicy Konsorcjum: A. w K. oraz P.) wnioskującego o dofinansowanie projektu złożonego w ramach III Konkursu Programu Badań Stosowanych.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wniosek o dofinansowanie projektu o nazwie "[...]" (dalej jako "Wniosek o dofinansowanie"), złożony został w III Konkursie o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Programu Badań Stosowanych przez A.P. z siedzibą w K. (jako lidera Konsorcjum i uczestnika Konsorcjum) oraz A. w K. (jako uczestnika Konsorcjum) oraz P. (jako uczestnika Konsorcjum).

Wniosek o dofinansowanie (nr [...]) otrzymał ocenę 29,33 pkt i znalazł się na liście rankingowej wniosków o dofinansowanie ocenionych i rekomendowanych do dofinansowania. Jednakże na etapie weryfikacji prawidłowości kosztów zadeklarowanych przez Wnioskodawcę w postaci wartości niematerialnych i prawnych stwierdzono brak kwalifikowalności tej kategorii kosztów. W konsekwencji, punktacja wniosku została obniżona do 24,83 pkt (72 miejsce na liście rankingowej), co spowodowało brak rekomendacji do dofinansowania realizacji projektu.

Z tego względu decyzją Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej jako "Dyrektor NCBiR") z [...] listopada 2015r. nr [...] wnioskodawcy nie przyznano środków finansowych. Jak wyjaśniono zgodnie z kryterium nr 8 - udział środków własnych w kosztach realizacji projektu, wymaga dla uznania kwalifikowalności kosztów wartości niematerialnych i prawnych, by uzyskać je na warunkach rynkowych od osób trzecich. W przypadku przedmiotowego wniosku warunek nie został spełniony, gdyż nie można uznać przeniesienia praw należących do A.P. jako osoby fizycznej, na A.P. jako osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, za nabycie przez A.P. prowadzącego działalność gospodarczą tych praw od osób trzecich - podmiotem praw majątkowych dotyczących mienia należącego do określonej osoby fizycznej jest zawsze osoba fizyczna, niezależnie od tego czy i w jakim zakresie prowadzi (we własnym imieniu) działalność gospodarczą. Konsekwencją powyższego stanu jest, jak wyjaśnił Dyrektor NCBiR, brak rozdziału pomiędzy majątkiem prywatnym (tj. przeznaczonym dla potrzeb prywatnych) należącym do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, a majątkiem służącym (wykorzystywanym) do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Majątek posiadany przez osobę fizyczną jako przedsiębiorcę, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jest zawsze równocześnie jej majątkiem prywatnym, a w ujęciu stricte prawnym (cywilnym) - mieniem osoby fizycznej.

W dniu 25 listopada 2015 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji.

W wyniku jego rozpoznania Komisja Odwoławcza Rady NCBiR podjęła w dniu [...] lutego 2016 decyzję nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych.

W uzasadnieniu swego stanowiska Komisja Odwoławcza stwierdziła, że punktacja po przedmiotowym obniżeniu nie kwalifikowała projektu do dofinansowania (dofinansowanie otrzymały projektu, które otrzymały 28,83 pkt i więcej). Wyjaśniła, że Dyrektor NCBiR mając na względzie efektywność wydatkowania środków finansowych z przeznaczeniem na dofinansowanie najlepszych projektów badawczo-rozwojowych, dających szanse wytworzenia innowacyjnych rozwiązań i technologii, mogących przynieść znaczne korzyści dla gospodarki, przeprowadził weryfikację kosztów kwalifikowalnych w sposób w pełni uzasadniony. Organ odwoławczy wskazał, że po ocenie dokonanej przez ekspertów, a w omawianym przypadku także po ocenie kryterium nr 8 odnoszącego się do wysokości wkładu własnego, która dokonywana w systemie informatycznym na podstawie zadeklarowanej we wniosku o dofinansowanie wielkości, NCBiR uprawnione było do dokonania weryfikacji kosztów kwalifikowalnych w projekcie, jak również do ich zakwestionowania przed zawarciem umowy o dofinansowanie, jeśli uznało, że nie spełniły one warunków określonych w Regulaminie konkursu.

Pismem z [...] kwietnia 2016r. A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wydanemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił naruszenie:

1 art. 36 ust. 1 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (dalej jako ustawa o NCBiR) poprzez przyjęcie przez Dyrektora NCBiR do III konkursu zmodyfikowanego regulaminu w taki sposób, iż wymóg dodatkowego wkładu własnego w wysokości 25% do zgłaszanego projektu podnosił maksymalną punktację o 5 pkt., przez co dyskryminował tych uczestników konkursu, którzy takim wkładem nie dysponowali choć formalnie brali (lub mogli brać) udział w konkursie, przez co złamał zapis Konstytucji KP w zakresie art. 22 i art. 32 ust. 2. Jednocześnie regulamin tak skonstruowany mógł być wykorzystany przy wydaniu negatywnej decyzji projektu skarżącego, poprzez obniżenie punktacji tego projektu.

2. art. 34 ust. 1 ustawy o NCBiR, poprzez fakt występujących nieprawidłowości w związku z podejmowaniem nierzetelnych działań lub decyzji czyli odstępstw od rzetelności.

W tym względzie zarzucił, że:

a) w procesie podejmowania decyzji w kwestii formalnej akceptacji (lub jej braku) projektu przez urzędników NCBiR tej rzetelności zabrakło, przez co narażono projekt ID: [...] i firmę C. na ponad 2 letni okres strat finansowych i technologicznej stagnacji. Informacja potwierdzająca taki stan rzeczy zawarta jest w 5 stronicowym piśmie skarżącego do NCBiR z [...] stycznia 2015 r.;

b) w procesie przypisywania projektu do sekcji nadzoru B. w NCBiR, tej rzetelności zabrakło, gdyż projekt ten ma charakter czysto mechatroniczny i z biologią nie ma nic wspólnego. Skutkowało to późniejszym dyletanckim traktowaniem projektu tak przy doborze recenzentów, (co najmniej 1 spoza dziedziny mechatroniki, obniżał punktację) jak i w trybie odwoławczym do Komisji Odwoławczej w której składzie nie zasiadał ani jeden specjalista z elektroniki, mechatroniki, informatyki.

c) w procesie doboru ekspertów odpowiedzialnych za punktacje w projektach sporządzających recenzje merytoryczne, tej rzetelności nie było w kwestii samego projektu ID [...] porównawczo do projektów w rankingu o mniejszym poziomie zaawansowania, tzn. projektów nie posiadających własnych patentów w kategorii High-Tech, jak i nie mających szansy po okresie badawczo rozwojowym na uzyskanie takich patentów, a co za tym idzie marketingowo ograniczonych. Punktację i tematykę projektów zawarto w końcowym dokumencie rankingowym dla [...];

d) nie tylko brak rzetelności ale niedopuszczalną prawnie, a zastosowaną przez urzędników NCBiR technikę szantażu i formy ultimatum w piśmie ofercie finansowania projektu z [...] listopada 2014 r. przesłaną do skarżącego;

e) brak rzetelności z powodu nie podjęcia nie tylko żadnej ale i terminowo koniecznej decyzji w sprawie deklaracji dotyczącej Know-How i tegoż Know-How kwalifikowalności, zawartej w protokole negocjacyjnym z [...] listopada 2014r. z NCBiR. Takie rozpatrzenie deklaracji w tej sprawie nigdy nie zostało przesłane na ręce lidera projektu jako deklaratywna odpowiedz do protokołu negocjacyjnego, pomimo tego iż upłynęło 3 miesiące i 6 dni od 17 listopada 2014 r. do pierwszej NCBiR odpowiedzi z [...] luty 2015 która nie była decyzją stricte do w/w protokołu, ale odpowiedzią na skarżącego ekstra ponaglenie z [...] stycznia 2015r. o przyspieszenie decyzji w sprawie finansowania projektu;

f) brak odpowiedzialności i rzetelności urzędnikom NCBiR, którzy po podpisaniu protokołu negocjacyjnego z [...] listopada 2014 nie mieli zamiaru przestrzegać jego postanowień przez co narazili projekt ID: [...], a w tym firmę C. na straty finansowe jak i opóźnienia w rozwoju prototypu i technologii ArtCell;

g) w procesie podejmowania negatywnej decyzji finansowania, tak [...] listopada 2015, jak i [...] lutego 2016 tej rzetelności zabrakło z uwagi na rozbieżność działań i decyzji pomiędzy ówczesnym Dyrektorem Naczelnym a jego Zastępcą z których pierwszy negocjował ze skarżącym umowę w dniu [...] lipca 2015r. gwarantując, że w przypadku dostarczenia nowej wyceny Know-How przyzna finansowanie, co przedstawiono w raporcie firmy C., podczas gdy Zastępca podpisał się pod negatywną decyzją o finansowaniu w dniu [...] listopada 2015 r.;

h) brak rzetelności Dyrektorowi NCBiR w chwili, gdy prowadząc rozmowę ze skarżącym w obecności jego świadka [...] lipca 2015r. służbową rozmowę w swoim gabinecie w budynku NCBiR na ul. [...] nie polecił sporządzenia z tego spotkania protokołu, jak również nie zarządził przekazania tego protokołu do sekcji zarządzania projektem, łamiąc równocześnie przepisy prawa administracyjnego;

i) w procesie podejmowania negatywnej decyzji finansowania, brak rzetelności, nonszalancja urzędnicza oraz bezmyślność pracowników kierownictwa NCBiR spowodowały, że decyzja z [...] listopada 2015 r. została wydana z 2 letnim opóźnieniem z finansową szkodą dla projektu i firmy C.;

j) brak rzetelności i terminowości przesyłania korespondencji w sprawie rozstrzygnięcia przez Komisję Odwoławczą NCBiR odwołania od decyzji poprzez przekroczenie terminu dostarczenia. Wysyłka została opóźniona o 1 miesiąc od daty 3 miesięcznego obowiązkowego rozstrzygnięcia odwołania, a więc termin odpowiedzi wyniósł aż 4 miesiące.

3. art. 40 ust. 1-3 ustawy o NCBiR poprzez rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania środków finansowych, przy przeprowadzeniu przez organ odwoławczy częściowej nieprzewidzianej w przepisach tak wykonanej oceny merytorycznej, oraz przy zbadaniu jedynie części zarzutów postawionych w odwołaniu, a także poprzez brak merytorycznego uzasadnienia o odmowie przyznania środków finansowych, czego dowodzi punkt 11 decyzji, wyrażający opinię o jakoby "dezaktualizacji innowacyjnych rozwiązań" adresowany do projektu skarżącego. Opinia ta miałby niejako wspierać merytorykę decyzji, dowodzi jednakże o totalnej ignorancji Komisji Odwoławczej w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, iż skarżący posiada ważne patenty a omawiany w decyzji innowacyjny projekt stanowi absolutny światowy hit cywilizacyjny o globalnym znaczeniu i podlega intensywnej badawczo rozwojowej światowej konkurencji, która to bezpardonowo w tym stadium łamie prawa autorskie skarżącego, np. dostępne na Google projekty C., H. i porównajmy z opisami patentów uzyskanych przez skarżącego jak również w kontekście skarżącego dokonań C.

4. art. 28 ust. 1-2 ustawy o NCBiR poprzez rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania środków finansowych, przy braku merytorycznej kwalifikacji w zakresie, "jako projekt o wybitnych nowatorskich cechach" konieczny dla przyszłych fundamentalnych zastosowań na rzecz obronności państwa.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi - ustosunkowując się do każdego wskazanego w skardze zarzutu i uznając je wszystkie za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Podstawę prawną kontroli decyzji wydawanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju stanowi przepis art. 3 § 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z treścią art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Mimo wielości argumentów dot. przebiegu postępowania oraz merytorycznej jakości dokonanej oceny należy zauważyć, że de facto sporna jest między stronami jedna kwestia – dopuszczalność obniżenia punktacji wynikającej z kryterium nr 8 tj. udziału środków własnych w kosztach realizacji projektu. W ramach tego kryterium możliwe do uzyskania było maksymalnie 5 punktów . W nadesłanych przez NCiBR aktach sprawy znajduje się 5 formularzy ocen recenzenckich . Wynika z nich, że u dwóch recenzentów projekt otrzymał 28 punktów na 30 możliwych do uzyskania, kolejni recenzenci ocenili projekt na 24, 22,5 i 19 punktów. Łącznie wraz z punktami za wkład własny średnia z tych ocen pozwoliła na zakwalifikowanie projektu do dofinansowania. Skarżący nie formułuje zresztą konkretnych zarzutów dot. meritum ocen – w skardze wyrażone jest ogólnie przekonanie co do wyjątkowości i nowatorstwa projektu.

Co do dokonanej oceny przez recenzentów to należy także wskazać, że sądy administracyjne nie sprawują administracji, a tylko kontrolują sposób w jaki swoje funkcje realizuje administracja. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ta ocena jest ograniczona, ze względu na kontrolny charakter tego postępowania.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR Dyrektor Centrum ustala i ogłasza regulamin konkursu, który wyłania wykonawców projektów, obejmujących badania naukowe lub prace rozwojowe nakierowane na zastosowanie w działalności gospodarczej. Dyrektor Centrum wyznacza również ekspertów lub powołuje zespoły ekspertów spośród wybitnych przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, w tym ekspertów zagranicznych, którzy oceniają wnioski złożone w konkursie i na tej podstawie przygotowują i przekazują dyrektorowi listę rankingową pozytywnie zaopiniowanych wniosków (art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o NCBiR). Eksperci opiniują wnioski konkursowe, posiłkując się w szczególności katalogiem kryteriów z art. 39 ustawy o NCBiR oraz wymienionych w Regulaminie każdego konkursu.

Z uwagi na okoliczność, że eksperci, uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania, dysponują wiedzą specjalistyczną, Sąd nie może kwestionować ilości punktów przyznanych przez nich w ramach danego kryterium i przesądzać, że tych punktów powinno być przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Sądy administracyjne nie kontrolują poprawności opinii ekspertów pod względem merytorycznym, nie wkraczają w szczegółowe rozważania na temat przedłożonych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych w związku z aktualnym stanem wiedzy w tym zakresie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2937/12, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1783/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyniki oceny merytorycznej stanowią podstawę do ułożenia listy rankingowej projektów rekomendowanych do finansowania, na podstawie której wydawana jest decyzja Dyrektora Centrum o przyznaniu środków finansowych albo o odmowie przyznania środków finansowych (rozdział IV Regulaminu).

Dalej należy przypomnieć, że ocena merytoryczna dokonana przez ekspertów łącznie z punktami przyznanymi za zadeklarowany udział własny dawały Skarżącemu miejsce na liście rankingowej projektów rekomendowanych do przyznania dofinansowania. Dopiero fakt, iż NCBiR uznał, że zadeklarowane przez Wnioskodawcę wartości niematerialne i prawne nie mogą zostać uwzględnione jako koszty kwalifikowalne, w związku z czym nie mogą być też uwzględnione jako wniesiony wkład własny, spowodowały weryfikację wstępnie przyznanej punktacji i przesunięcie projektu poza miejsca "premiowane" rekomendacja do dofinansowania.

Wnioskodawca jako lider konsorcjum zadeklarował we wniosku wniesienie wkładu własnego w wysokości 2.261.000 zł . Z analizy kosztorysu wynika, że wkład własny to wartość wniesionego know-how należącego do A.P. NCiBR twierdzi, że tak zadeklarowany wkład nie może być uwzględniony i jest to stanowisko trafne.

Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 5 lit. d Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) kosztami kwalifikowalnymi są koszty badań wykonywanych na podstawie umowy, wiedzy technicznej i patentów zakupionych lub użytkowanych na podstawie licencji udzielonej przez źródła zewnętrzne po cenach rynkowych, jeśli transakcja została przeprowadzona na warunkach rynkowych i nie ma w niej elementu zmowy, jak również koszty doradztwa i usług równorzędnych wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby działalności badawczej. Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 30.06.2014 r. Zastąpiło je Rozporządzenie Komisji (WE) nr 651/2014 uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, które także uznaje za koszty kwalifikowalne koszty badań wykonywanych na podstawie umowy, wiedzy i patentów zakupionych lub użytkowanych na podstawie licencji udzielonej przez źródła zewnętrzne na warunkach pełnej konkurencji oraz koszty doradztwa i równorzędnych usług wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby projektu ( art. 25 ust. 3 lit. d ). Niezależnie od tego które rozporządzenie uznamy za wiążące dla konkursu ( zmiana nastąpiła między datą rozpisania konkursu a jego rozstrzygnięciem ) należy stwierdzić, że oba nie pozwalają na uznanie za koszty kwalifikowalne kosztów patentów , licencji czy innych wartości niematerialnych , które są własnością beneficjenta pomocy. Oczywiście nie jest możliwe oddzielenie praw majątkowych i niemajątkowych przysługujących twórcy – A. P. od praw przysługujących jego przedsiębiorstwu ( w cywilistycznym sensie tj art. 55¹ kodeksu cywilnego ). Nie jest ono bowiem osobą prawną odrębną od A. P., nie może on więc przenieść na nie swoich praw osobistych czy majątkowych . One bowiem – nawet wniesione do przedsiębiorstwa - pozostają jego własnością.

Powyższe uregulowanie znajduje swoje odzwierciedlenie w ustawodawstwie krajowym . I tak zgodnie z § 12 pkt 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju ( Dz.U . 2015.299) kosztami kwalifikowalnymi są koszty badań wykonywanych na podstawie umowy, wiedzy i patentów zakupionych lub użytkowanych na podstawie licencji udzielonej przez podmioty zewnętrzne na warunkach pełnej konkurencji oraz koszty doradztwa i równorzędnych usług wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby projektu. Rozporządzenie to z dniem 6 marca 2015 r. zastąpiło rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28.10.2010 r. , na które powołuje się Regulamin konkursu. Jednak w unormowaniach mających znaczenie dla niniejszej sprawy zapisy tych dwóch aktów prawnych nie różnią się . I tak zgodnie z § 12 pkt 5 tego ostatniego rozporządzenia za koszty kwalifikowalne uznaje się koszt usług badawczych wykonanych na podstawie umowy, wiedzy technicznej i patentów zakupionych lub użytkowanych na podstawie licencji, uzyskanych od osób trzecich na warunkach rynkowych, oraz usług doradczych i usług równorzędnych wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby realizacji projektu objętego pomocą;

Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 Regulaminu konkursu koszty ponoszone w Projekcie kwalifikują się do objęcia dofinansowaniem w przypadku, gdy są zgodne z katalogiem kosztów zawartym w § 12 rozporządzenia z 28.10.2010 r. W konsekwencji oznacza to, że wkład własny zadeklarowany we wniosku nie może być uwzględniony, gdyż nie może być uznany za koszt kwalifikowalny, zaś rozliczeniu w budżecie projektu mogą podlegać wyłącznie koszty kwalifikowalne.

Należy też przypomnieć, co umyka uwadze Centrum, że wszystkie wymienione wyżej akty prawne regulują maksymalna intensywność pomocy publicznej. I tak w przypadku Wnioskodawcy nie mogłaby ona przekroczyć 80% kosztów kwalifikowalnych ( por. np. § 17 rozporządzenia z 28.10.2010 r. ). Limit ten również znajduje odzwierciedlenie w treści Regulaminu ( por. Rozdział II Przeznaczenie i warunki dofinansowania ). Stąd też zarzuty dotyczące wymogu wniesienia wkładu należy uznać za nietrafne. Wnioskodawca nie mógłby po prostu otrzymać dofinansowania na 100 % kosztów projektu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że przedmiotem badania sądu administracyjnego, o czym była już mowa wyżej , jest legalność czyli zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W świetle tego, o czym już była mowa w uzasadnieniu, nie ma możliwości przyznania Wnioskodawcy punktacji za udział własny, a to w konsekwencji powoduje uzyskanie przez projekt punktacji nie pozwalającej na przyznanie dofinansowania ( 72 miejsce na liście rankingowej ).

Zarzuty dot. treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mogą tej okoliczności zmienić. Nawet częściowo błędne czy też niejasne uzasadnienie decyzji przez Komisję Odwoławczą nie mogą spowodować jej uchylenia, gdyż decyzja jest prawidłowa w swojej głównej części tj. odnoszącej się do wkładu własnego. Za nietrafne należy uznać także zarzuty dot. braku w Komisji Odwoławczej osób o specjalnościach związanych z tematyką projektu. Należy zauważyć, że członkowie Komisji Odwoławczej NCBiR nie oceniali projektu w jego warstwie merytorycznej – to zrobili eksperci - i nie zmieniali punktacji za wartość merytoryczną . Przedmiotem rozpoznania była kwestia wyłącznie wkładu własnego.

Poza granicą rozpoznania pozostaje kwestia czy sposób procedowania NCBiR z oceną wniosku był poprawny tj. weryfikacja poprawności wkładu własnego dopiero po sporządzeniu listy rankingowej. Jednak należy zauważyć, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR decyzję o przyznaniu środków finansowych na wykonanie projektu przyznaje Dyrektor Centrum na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków. Z akt sprawy wynika, ze przedmiotem oceny ekspertów nie była poprawność zadeklarowanego wkładu własnego – z formularzy ocen wynika, że projekt był oceniony w ramach 6 kryteriów ( kryterium nr 8 było punktowane automatycznie przez system informatyczny na podstawie zadeklarowanego we wniosku wkładu ) . Udział własny był punktowany w zależności od zadeklarowanego procentowego udziału od 0 do 5 punktów (za udział środków własnych powyżej 25 % ). Jest to więc kwestia należąca do dominium NCBiR , pozostająca bez wpływu na wynik końcowy oceny konkursowej, do której zgodnie z dominującym nurtem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie stosuje się przepisów k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a skarga została oddalona.