Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2462/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: 305a ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2021 r. sprawy ze skargi W. sp. z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r. znak [...]Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 587 959,00 zł (słownie złotych: pięćset osiemdziesiąt siedem tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt dziewięć, 00/100), za naruszenie w 2012 r. warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...],

- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Stan sprawy był następujący:

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...]wymierzył [...] Sp. zo.o. z siedzibą w P. administracyjną karę pieniężną w wysokości w 587 959,00 zł za przekroczenie w 2012 r. warunków dotyczących stanu i składu odprowadzanych ścieków określonych w ww. pozwoleniu wodnoprawnym, którym Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] ustalił dla [...] Sp. z o.o., aktualna nazwa [...] Sp. z o.o., warunki odprowadzania ścieków przemysłowych do rzeki J. Stan i skład ścieków odprowadzanych do odbiornika określony został w pkt I.2 tego pozwolenia, a w pkt II.3 pozwolenia skarżąca została zobowiązana do prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód. Jako podstawę prawną ustalenia warunków pozwolenia w zakresie częstotliwości pomiarów oraz określenia dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń jakie mogą być zawarte w odprowadzanych ściekach organ wskazał rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 z późn. zm.). Zgodnie z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia pobieranie próbek ścieków przemysłowych powinno być dokonywane z częstotliwością nie mniejszą niż raz na dwa miesiące. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, oceny czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom dokonuje się na podstawie średnich dobowych próbek ścieków, w rozumieniu § 2 pkt 1 tego rozporządzenia. Jeżeli okres obowiązywania pozwolenia nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), to należy dokonać oceny spełniania warunków pozwolenia w tych okresach jego obowiązywania, których części wchodzą w rok kalendarzowy, za który wymierzana jest kara.

Organ I instancji oceniając spełnianie warunków w/w pozwolenia wodnoprawnego wziął pod uwagę pismo Starosty [...] z dnia [...] listopada 2019 r., w którym wyjaśnił, że na stronie bip. [...].pl przy wprowadzaniu tekstu niniejszej decyzji w wersji elektronicznej wystąpiła omyłka dotycząca dnia jej wydania (prawidłowa to [...] sierpnia 2009 r.), natomiast decyzja stała się ostateczna w dniu [...] września 2009 r.

Z uwagi na powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przyjął, że oceny spełniania warunków pozwolenia w roku kalendarzowym 2012 r. należy dokonać dla dwóch następujących po sobie okresów, tj.

- okres I - od 10 września 2011 r. do 9 września 2012 r.,

- okres II - od 10 września 2012 r. do 30 lipca 2013 r.

Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania dostrzegł brak możliwości oceny drugiego okresu, tj. od 10 września 2012 r. do 30 lipca 2013 r., z uwagi na fakt, że był to niepełny rok oceny, a w konsekwencji przyjął, że naruszenie warunków pozwolenia wystąpiło tylko w I okresie oceny.

Zgodnie z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska udokumentowanymi protokołem kontroli NR [...], w I okresie oceny spełniania warunków pozwolenia, tj. od 10 września 2011 r. do 9 września 2012 r., Strona wykonała tylko jeden pomiar jakości odprowadzanych ścieków (próbkę pobrano w dniu 20 lipca 2012 r.), a stosownie do § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia, powinna ich wykonać co najmniej sześć. Pomiar wykonany w dniu 20 lipca 2012 r. został przeprowadzony w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami rozporządzenia z 2006 r. Badania na zlecenie Strony przeprowadziło laboratorium akredytowane z użyciem metod referencyjnych. Pomiar ten nie wykazał przekroczenia dozwolonych parametrów jakości odprowadzanych ścieków. W próbce tej nie wykonano jednak pomiaru temperatury, której dopuszczalną wartość określają warunki wskazane w pozwoleniu. Całkowita ilość ścieków odprowadzonych przez Spółkę do rzeki J.w roku kalendarzowym 2012 wyniosła 20 833 m3, o czym Strona poinformowała [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 18 listopada 2016 r.

W tak ustalonym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył skarżącej administracyjną karę pieniężną za wprowadzanie w 2012 r. ścieków do rzeki J. z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, organ podzielił stanowisko w niej zawarte. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 299 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany do dokonania takich pomiarów. Jeżeli zaś podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia, to stosownie do art. 305a ust. 1 pkt 2 lit, a i lit, c Poś przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust.1 pkt 1 i 3, dla każdego z pomiarów, zostały przekroczone o 80 % - w przypadku składu ścieków oraz w stopniu powodującym zastosowanie maksymalnej stawki kary - w przypadku stanu ścieków. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś, za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa wart. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 Poś, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze decyzji, administracyjne kary pieniężne.

Zgodnie z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska udokumentowanym protokołem kontroli Nr [...], w badanym (od 10 września 2011 r. do 9 września 2012 r.) okresie skarżąca wykonała tylko jeden pomiar jakości odprowadzanych ścieków (próbkę pobrano w dniu 20 lipca 2012 r.), a stosownie do § 7ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, powinna ich wykonać co najmniej sześć. Pomiar wykonany w dniu 20 lipca 2012 r. został przeprowadzony w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami ww. rozporządzenia. Badania na zlecenie skarżącej przeprowadziło laboratorium akredytowane z użyciem metod referencyjnych. Pomiar ten nie wykazał przekroczenia dozwolonych parametrów jakości odprowadzanych ścieków. W tej próbce nie wykonano jednak pomiaru temperatury, której dopuszczalną wartość określają warunki wskazane w pozwoleniu.

Podstawę materialnoprawną decyzji wymierzającej administracyjną karę stanowi art. 298 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396), dalej Poś. Zgodnie z tym przepisem za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 Poś, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze decyzji, administracyjne kary pieniężne. Zgodnie z art. 299 ust. 1 pkt 2 Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów. Jeżeli zaś podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia, to stosownie do art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a Poś przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, dla każdego z pomiarów, o których mowa w zdaniu wstępnym, zostały przekroczone o 80 % - w przypadku składu ścieków.

Zgodnie z art. 314 ust. 4 Poś przekroczenie ilości i składu ścieków, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu wyraża się ilością substancji wprowadzanych do wód lub do ziemi. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo przyjął, że aby obliczyć wielkość naruszenia w okresie oceny należy posłużyć się wzorem określonym w § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenia warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (Dz. U. z 2005 r., Nr 260, poz. 2177), dalej "rozporządzenie z 2005 r.", który stanowi, że jeżeli liczba próbek niespełniających wymagań określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym jest większa od dopuszczalnej, karę ustala się, dokonując obliczenia substancji, w tym substancji wyrażonej jako wskaźnik, wprowadzonej do wód lub do ziemi w okresie objętym oceną, z naruszeniem wymaganych warunków.

W ocenie organu, kara słusznie została wymierzona na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a Poś. Skoro podmiot zobowiązany do prowadzenia pomiarów jakości odprowadzanych ścieków tych pomiarów nie prowadził, to [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska mając na względzie ww. regulację art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a Poś, był zobowiązany przyjąć, że stężenia zanieczyszczeń zawarte w odprowadzanych ściekach były podwyższone o 80 % w stosunku do wartości dopuszczalnych, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą w poparciu o art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zarzutu braku powstania zobowiązania podatkowego organ wskazał, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym, to należy dokonać oceny spełniania warunków pozwolenia w tych okresach jego obowiązywania, których części wchodzą w rok kalendarzowy, za który wymierzana jest kara. Oceny spełniania warunków pozwolenia dokonano dla okresu od 10 września 2011 r. do 9 września 2012 r., a zatem decyzja wymierzająca administracyjną karę pieniężną za rok 2011 mogła być wydana dopiero po dniu [...] września 2012 r. W tym stanie rzeczy obowiązek podatkowy powstał dopiero z końcem roku 2012.

Organ uznał, że w sprawie nie mają zastosowania art. 189c oraz 189g § 1 kpa z uwagi na dyspozycję art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy-Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy Kpa w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmieniającej. Z tego względu organ odwoławczy w tej sprawie nie rozważał także możliwości zastosowania art. 189f Kpa, który określa przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary. Na marginesie tylko można dodać, że w tej sprawie i tak nie znalazłby on zastosowania.

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7, 77 § 1, 78 § 2 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ("KPA") w związku z art. 10 KPA poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie wymaganym przepisami prawa, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym okoliczności:

(i) kiedy Pozwolenie uzyskało przymiot ostateczności;

(ii) co do tego, że ścieki odprowadzane przez Spółkę do rzeki J. miały charakter ścieków bytowych, nie zaś przemysłowych;

(iii) co do tego, że ścieki odprowadzane przez Spółkę nie przekroczyły dopuszczonych w pozwoleniu wodnoprawnym parametrów ilościowych i jakościowych, a Spółka nie wyrządziła żadnej szkody w środowisku naturalnym;

co wyrażało się w szczególności w bezzasadnym pominięciu zgłoszonego przez Spółkę wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka (J.U.) na okoliczności wskazane w pkt (ii) oraz (iii), w wyniku czego GIOŚ podjął wadliwe rozstrzygnięcie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, z przekroczeniem dopuszczalnej swobodnej oceny dowodów. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOS powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie, względnie uchylić Decyzję [...]WIOŚ i skierować sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...]WIOŚ z uwagi na konieczność przeprowadzania postępowania wyjaśniającego co do okoliczności mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji;

b) art. 10 § 1 KPA poprzez brak poinformowania Spółki o zakończeniu przez GIOŚ postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem skarżonej Decyzji GIOŚ, co pozbawiło Spółkę możliwości dokonania czynności procesowych, w szczególności złożenia nowych lub ponowienia uprzednio złożonych wniosków dowodowych (które nie zostały przez GIOŚ w żaden sposób rozpatrzone. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do pozbawienia Spółki możliwości dokonania czynności procesowych, zaś gdyby Spółka złożyła wnioski dowodowe i zostałyby one rozpatrzone (uwzględnione), treść rozstrzygnięcia GIOŚ byłaby inna;

c) art. 15 KPA w związku z art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 KPA poprzez ograniczenie się przez GIOŚ wyłącznie do polemiki z zarzutami Spółki zawartymi w jej odwołaniu od Decyzji [...]WIOŚ z dnia [...] grudnia 2016 r. (uzupełnionym pismem z dnia 16 lutego 2017 r.), w miejsce ponownego rozpatrzenia sprawy wymierzenia kary w jej całokształcie, wobec czego działanie GIOŚ ograniczyło się w zasadzie do oceny odwołania Spółki, zamiast polegać na merytorycznym, ponownym rozpatrzeniu całej sprawy. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło GIOŚ nie rozpatrzył całości sprawy, a zatem treść rozstrzygnięcia GIOŚ powinna być inna;

d) art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2 KPA poprzez wydanie Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie z uwagi na upływ terminu przedawnienia, względnie uchylić Decyzji [...]WIOŚ i skierować sprawy do ponownego rozpatrzenia przez [...]WIOŚ z uwagi na konieczność dokonania przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej jako "OP") w związku z art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (dalej jako: "POŚ"), poprzez wymierzenie Spółce kary pieniężnej, pomimo że obowiązek poniesienia administracyjnej kary pieniężnej przez Spółkę nie mógł skutecznie powstać, gdyż ostateczna decyzja ustalająca to zobowiązanie (tj. Decyzja GIOŚ) została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym obowiązek ten miał powstać, tj. po dniu 31 grudnia 2015 r., co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie. Wobec wydania przez GIOŚ odmiennego rozstrzygnięcia, Decyzji GIOŚ jest obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA;

b) art. 68 § 2 OP w zw. z art. 281 ust. 1 POŚ poprzez bezzasadne przyjęcie, że zawartą w art. 281 ust. 1 POŚ normę odsyłającą do odpowiedniego stosowania przepisów działu III OP należy rozumieć w ten sposób, że dopuszcza ona możliwość zastosowania art. 68 § 2 OP do ustalenia terminu dopuszczalności wydania decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nakazuje przyjąć, że odpowiednie stosowanie przepisów działu III OP do ponoszenia administracyjnych kar pieniężnych oznacza brak możliwości stosowania art. 68 § 2 OP z uwagi na to, że żadne przepisy POŚ nie przewidują składania deklaracji w związku z obowiązkami wynikającymi z pozwolenia wodnoprawnego, w tym w szczególności deklaracji co do wysokości należności publicznoprawnej (administracyjnej kary pieniężnej), która potencjalnie mogłaby być nałożona w drodze decyzji w związku z ewentualnym naruszeniem warunków pozwolenia wodnoprawnego. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem przyjęcie nieprawidłowego poglądu w tym zakresie doprowadziło utrzymania w mocy Decyzji [...]WIOŚ, podczas gdy w rzeczywistości decyzja [...]WIOŚ - jako wadliwa, tj. wydana w okresie, gdy wymierzenie kary było niedopuszczalne - powinna była zostać uchylona. Wobec wydania przez GIOŚ odmiennego rozstrzygnięcia, Decyzji GIOŚ jest obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA;

c) art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ("Nowelizacja") w zw. z art. 189g § 1 oraz 189c KPA poprzez błędne uznanie, że przepisy KPA uniemożliwiające nałożenie administracyjnej kary pieniężnej po upływie 5 lat od rzekomego naruszenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na rzekomo wynikającą z art. 16 Nowelizacji zasadę dalszego stosowania przepisów dotychczasowych do spraw w toku, podczas gdy w rzeczywistości art. 16 Nowelizacji dotyczy wyłącznie dalszego stosowania przepisów proceduralnych, zaś przepisy art. 189g § 1 oraz 189c KPA mają charakter materialnoprawny, zatem znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie i uniemożliwiają nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na Spółkę w związku z rzekomym naruszeniem, które miało miejsce w 2012 roku. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do utrzymania w mocy Decyzji [...]WIOŚ jako rzekomo prawidłowej, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości, jako naruszającą prawo i wydaną w sytuacji, gdy kompetencja do nałożenia kary wygasła z uwagi na przedawnienie, i umorzyć postępowanie. Wobec wydania przez GIOŚ odmiennego rozstrzygnięcia, Decyzji GIOŚ jest obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA;

d) § 2 pkt 1, § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego ("Rozporządzenie 2006") w zw. z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw i art. 6 KPA poprzez ustalenie w Decyzji GIOŚ przekroczenia i wymierzenie kary w oparciu o wskazane przepisy Rozporządzenia 2006, mimo że w dacie wydania Decyzji GIOŚ one nie obowiązywały (bowiem utraciły moc z dniem 31 grudnia 2014 r., a w zakresie w jakim § 30 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego określał późniejszą chwilę wejścia w życie tego rozporządzenia, najpóźniej z dniem 12 lipca 2015 roku, tj. z upływem 12 miesięcy od dnia wejścia w życie wskazanej ustawy z 30 maja 2014 roku o zmianie ustawy - Prawo wodne), zaś organ administracji publicznej nakładający administracyjną karę pieniężną na jednostkę może działać wyłącznie w oparciu o obowiązujące przepisy, wobec czego uchylenie przepisów wykonawczych uniemożliwia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie, zaś wadliwe rozstrzygnięcie GIOŚ w tym zakresie przesądza o tym, że Decyzja GIOŚ obarczona jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA;

e) § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenia warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi ("Rozporządzenie 2005") w zw. z art. 493 pkt 34 i art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne ("PW") oraz w związku z § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2017 r. w sprawie ustalania opłat podwyższonych za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi ("Rozporządzenie 2017") poprzez ustalenie w Decyzji GIOŚ przekroczenia i wymierzenie kary w oparciu o wskazane przepis Rozporządzenia 2005, mimo że w dacie wydania Decyzji GIOŚ on nie obowiązywał (bowiem utracił moc z dniem wejścia w życie PW, tj. 1 stycznia 2018 roku), nie stosuje się w ich miejsce przepisów nowych (bowiem nie ma w tym zakresie podstawy prawnej), zaś zasada stosowania przepisów dotychczasowych wyrażona w art. 545 ust. 3 a pkt 1 stosowania przepisów dotychczasowych nie dotyczy przepisów wykonawczych, a organ administracji publicznej nakładający administracyjną karę pieniężną na jednostkę może działać wyłącznie w oparciu o obowiązujące przepisy, wobec czego uchylenie przepisów wykonawczych uniemożliwia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie, zaś wadliwe rozstrzygnięcie GIOŚ w tym zakresie przesądza o tym, że Decyzja GIOŚ obarczona jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA;

f) art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 305 oraz art. 305a POŚ w związku z art. 545 ust. 3a pkt 1 PW oraz w związku z art. 8 § 1 i § 2 i art. 9 KPA poprzez nałożenie na Spółkę kary za rzekome niewywiązywanie się z obowiązku prowadzenia okresowych pomiarów ścieków, pomimo że. w okresie pomiędzy 2009 i 2012 rokiem nie przeprowadzano kontroli w Spółce i nie stwierdzono, że sposób prowadzenia pomiarów ścieków przez Spółkę (niezmienny od wielu lat) stanowił naruszenie warunków Pozwolenia i przesłankę nałożenia na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej, zatem Spółka mogła mieć uzasadnione przekonanie, że jej postępowanie jest prawidłowe - późniejsze zakwestionowanie dotychczas nie budzącego wątpliwości sposobu działania Spółki podważa zaufanie do organów władzy publicznej. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie;

g) art. 298 ust 1 pkt 2, art. 305 i art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a POŚ w związku z art. 340 ust. 1 pkt 1 POŚ i art. 545 ust. 3a pkt 1 PW oraz w związku z art. 2 Konstytucji RP przez wymierzenie dwóch sankcji (grzywny i administracyjnej kary pieniężnej) za ten sam czyn polegający na rzekomym braku przeprowadzenia odpowiednich pomiarów wielkości emisji tj. naruszenie jednego warunku Pozwolenia, podczas gdy wymierzenie grzywny wykluczało dopuszczalność wymierzenia kolejnej kary, a więc nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie;

h) art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 305 oraz art. 305a POŚ w związku z art. 274 POŚ w związku z art. 545 ust. 3a pkt 1 PW, art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP i art. 8 § 1 KPA, poprzez wymierzenie Spółce administracyjnej kary pieniężnej po upływie blisko 8 lat od popełnienia rzekomego naruszenia, co stanowi działanie nieadekwatne, naruszające standard konstytucyjny (w szczególności w zakresie zasady demokratycznego państwa prawnego i wypływającej z niej zasady proporcjonalności), podważające zaufanie do organów władzy publicznej, jak również pozostaje w sprzeczności z zasadą "zanieczyszczający płaci", bowiem nie miało miejsca faktyczne przekroczenie warunków korzystania ze środowiska przez Spółkę i nie została wyrządzona przez Spółkę szkoda w środowisku naturalnym, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie;

i) art. 299 ust. 2 POŚ w zw. z art. 305a POŚ poprzez wymierzenie Spółce administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzanie ścieków do rzeki J. z rzekomym naruszeniem warunków określonych w Pozwoleniu, pomimo że organ administracji nie był do tego uprawniony, gdyż:

(i) kontrola została przeprowadzona w dniach 9-27 sierpnia 2012 roku, zatem nie obejmowała całego roku kalendarzowego 2012, którego dotyczy niniejsze postępowanie (w szczególności okresu od 28 sierpnia do 9 września 2012 roku). W konsekwencji, w świetle art. 299 ust. 1 POŚ stwierdzenie przekroczenia lub naruszenia warunków pozwolenia wodnoprawnego przez Spółkę w 2012 roku w pełnym roku jest niemożliwe i niedopuszczalne;

(ii) Spółka nie została powiadomiona o przekroczeniu warunków korzystania ze środowiska w terminie 21 dni od dnia zakończenia kontroli, skutkiem czego z dniem 17 września 2012 r. upłynął termin materialnoprawny do nałożenia na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej;

co miało wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do wydania Decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy Decyzję [...]WIOŚ, podczas gdy GIOŚ powinien był uchylić Decyzję [...]WIOŚ w całości i umorzyć postępowanie;

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej Decyzji GIOŚ w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 PPSA w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 KPA;

a na wypadek uznania, że naruszenia prawa wskazane w niniejszej skardze nie mogą być zakwalifikowane jako rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 PPSA wnoszę o:

2) uchylenie w całości Decyzji GIOŚ na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) PPSA oraz na zasadzie art. 135 PPSA poprzedzającej jej Decyzji [...]WIOŚ, a ponadto w oparciu o art. 145 § 3 PPSA umorzenie postępowania administracyjnego;

a na wypadek uznania, że postępowanie administracyjne nie podlega umorzeniu, wnoszę o:

3) uchylenie w całości Decyzji GIOŚ na podstawie art. 145 § 1 pkt llit. a) oraz c) PPSA; a w każdym przypadku wnoszę o:

4) w oparciu o art. 200 PPSA wzw.z art. 205 § 2 PPSA o zwrot od GIOŚ na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w sprawie wymierzenia skarżącej spółce administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzanie w 2012 r. ścieków do rzeki J. z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], wypowiadały się już sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2016r. sygn.. akt II OSK 579/15.

Należy zatem przywołać stanowisko NSA, zgodnie z którym przepis art. 305a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska służy skonstruowaniu sankcji wymierzanej nie z powodu rzeczywistego przekroczenia warunków korzystania ze środowiska, ale z powodu nieprzeprowadzenia wymaganych pomiarów wielkości emisji. Jest on podstawą niewzruszalnego domniemania faktycznego. Ustawodawca nakazuje przyjąć, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, to przekracza warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Ustalony w oparciu o to domniemanie fakt (przekroczenie warunków korzystania ze środowiska o ściśle określoną wartość) jest następnie podstawą do wymierzenia administracyjnego kary pieniężnej.

Stosownie zatem do treści art. 305a ust. 1 pkt 2 ustawy, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, przyjmuje się że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniu zostały przekroczone o 80% - w przypadku składu ścieków, co z kolei jest podstawą do wymierzenia kary za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub ziemi, w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kary za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub ziemi. Związana z brakiem pomiarów kara ma za zadanie zapewnienie należytej ochrony środowiska naturalnego. W obronie środowiska naturalnego należy przyjąć, że odstąpienie od prowadzenia pomiarów jest jednoznaczne z przekroczeniem norm. Kwestia ta nie budzi kontrowersji w orzecznictwie, na co wskazuje treść orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego np.: z dnia 28 czerwca 2011r. sygn. akt II OSK 1126/10 - LEX 950521, dnia 17 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1628/10 - LEX 1251838, dnia 6 marca 2013r. sygn akt II OSK 2319/11 - LEX 1559568, dnia 27 stycznia 2015r. sygn. akt II OSK 1530/13, dnia 13 marca 2014r. sygn. akt II OSK 2512/12). W wyroku z dnia 13 kwietnia 2012r. sygn. akt II OSK 156/11 NSA wyraził zdecydowane stanowisko, które Sąd orzekający w sprawie podziela, że § 9 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar nie ma znaczenia dla wykładni art. 305a ust. 1 p.o.ś. W art. 305a ust. 1 określone zostały zasady, w oparciu o które dokonuje się ustalenia wielkości naruszenia warunków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, zaś § 9 ust. 4 rozporządzenia wprowadza wzór arytmetyczny, na podstawie którego określana jest wysokość kary.

Jak przyjęto w powołanym wyżej orzecznictwie, nieprzeprowadzenie kontroli w wymaganym zakresie musi być traktowane na równi z przekroczeniem dopuszczalnych norm, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której podmioty korzystające ze środowiska podejmowałyby się kalkulacji, czy dotrzymywać wymaganych przepisami oraz treścią zezwolenia wodnoprawnego standardów w zakresie monitoringów składu ścieków, czy świadomie odstąpić od tych wymogów.

Sąd podzielił zatem stanowisko organu, że wskazanie w art. 305a ust. 1 pkt 2 ustawy, jakie wartości przekroczenia należy przyjąć do obliczenia należnej kary pieniężnej nie powoduje, że przestaje mieć zastosowanie § 9 ust. 4 rozporządzenia. Przyjęta w art. 305a ust. 1 pkt 2 skala przekroczenia w stosunku do dopuszczalnych wielkości zastępuje pomiar, którego strona nie wykonała. Z art. 305a Prawo ochrony środowiska wylicza się wielkość przekroczenia, która jest podstawiana do wzoru określonego w § 9 ust. 4 rozporządzenia. Wzór określony w § 9 ust. 4 rozporządzenia stosuje się w przypadku obliczania kary za przekroczenia w dopuszczalnym poziomie emisji ścieków do wód lub do ziemi, gdy wykonane przez podmiot posiadający pozwolenie wodnoprawne wymagane pomiary wykazały przekroczenie, jak i w przypadku braku wymaganych pomiarów.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że z treści art. 305a ust. 1 pkt 2 oraz § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, wynika że brak przeprowadzenia jakiegoś winien być utożsamiany z próbą niespełniającą wymagań.

W pkt II.3 pozwolenia wodnoprawnego skarżąca została zobowiązana do prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód. Podstawą prawną ustalenia warunków pozwolenia w zakresie częstotliwości pomiarów oraz określenia dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń jakie mogą być zawarte w odprowadzanych ściekach, było rozporządzenie z 2006 r. Zgodnie z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, pobieranie próbek ścieków przemysłowych powinno być dokonywane z częstotliwością nie mniejszą niż raz na dwa miesiące. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, udokumentowanej protokołem Nr [...] ustalono, że skarżąca nie wywiązała się z powyższego warunku, zatem stosownie do art. 299 ust. 1 pkt 2 Poś, w związku z art. 305 ust. 1 i art. 305a ust. 1 pkt 2 Poś, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził przekroczenie warunków określonych w pozwoleniu. Ponadto, stosownie do art. 149 Poś, skarżąca nie wykonała obowiązku przedłożenia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wyników pomiarów jakości odprowadzanych ścieków.

Zatem bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, 78 § 2 oraz art. 80 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym okoliczności, że w okresie od 10 września 2009 r. ścieki odprowadzane przez Spółkę do rzeki J. miały charakter ścieków bytowych, nie zaś przemysłowych. Sąd podziela stanowisko organu, że jedynym dowodem w sprawie mogą być wyniki pomiarów wykonane w odpowiedniej liczbie, spełniające wymogi wskazanych wyżej przepisów Poś i przedłożone przez zobowiązanego organowi Inspekcji Ochrony Środowiska. Z treści przepisu art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś wynika, że wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej, w drodze decyzji, za przekroczenie określonych w obowiązującym Stronę pozwoleniu wodnoprawnym, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu i składu miało charakter obligatoryjny. W sytuacji kiedy czynność, jak i zakres materiału dowodowego został ściśle określony przepisami prawa materialnego, brakrozpatrzenia dowodu, który nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie stanowi naruszenia przepisów Kpa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd za trafny uznaje pogląd organu, że z uwagi na fakt, że skarżąca nie przedkładała organowi I Instancji wyników pomiarów zgodnie z art. 149 Poś, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje właśnie art. 68 § 2 Op. czyli decyzja ustalająca wysokość administracyjnej kary pieniężnej mogła być doręczona przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W niniejszej sprawie, oceny spełniania warunków pozwolenia dokonano dla okresu od 10 września 2011 r. do 9 września 2012 r., zatem decyzja wymierzająca administracyjną karę pieniężną za rok 2012 mogła być wydana dopiero po dniu 9 września 2012 r. (ponieważ stosownie do art. 305 ust. 4 Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym). W tym stanie rzeczy obowiązek podatkowy powstał dopiero z końcem roku 2012, a decyzja wymierzająca karę została doręczona skarżącej 22 grudnia 2016 r., tj. przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej wskazującej na możliwość zastosowania w tej sprawie art. 189g § 1 oraz art. 189c Kpa. Należało zgodzić się z organem, że przepisy te nie znajdują zastosowania w kontrolowanej sprawie przede wszystkim z uwagi na dyspozycję art. 16 nowelizacji Kpa, zgodnie z którym do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy Kpa w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n nowelizacji Kpa. Nietrafny jest też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 189c Kpa, gdyż jego stosowanie jest ograniczone do zmiany w przepisach prawa materialnego regulujących administracyjne kary pieniężne i nie obejmuje stosowania przepisów Działu IVa. Co prawda przepisy dotyczące wymierzania administracyjnych kar pieniężnych zmieniły się od dnia 1 stycznia 2018 r. poprzez ich przeniesienie z ustawy Poś do ustawy Prawo wodne, w której stały się opłatami podwyższonymi (ale przesłanki ich wymierzania, sposób ustalenia wielkości przekroczenia oraz sposób ustalenia wymiaru kary, pozostały identyczne), ale w tej sprawie, z uwagi na brzmienie art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo wodne, mają zastosowanie dotychczasowe przepisy, tj. przepisy ustawy Poś. Zgodnie z art. art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy dotyczących administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy Poś, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Należało uznać, że w kontekście wskazanego powyżej art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo wodne, nietrafny jest również zarzut naruszenia § 9 ust. 4 rozporządzenia z 2005 r., w związku z art. 493 pkt 34 i art. 545 ust. 3a pkt 1 Prawo wodne. Odnosząc się zaś do twierdzenia Strony, że zasada stosowania przepisów dotychczasowych wyrażona w art. 545 ust. 3a pkt 1 nie dotyczy przepisów wykonawczych, należy wyjaśnić, że rozporządzenie z 2005 r. stanowiło wykonanie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 310 ust. 2 ustawy Poś, a zatem w ocenie Sądu błędne jest twierdzenie skarżącej, że w tym przypadku nie znajduje zastosowania ww. art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo wodne.

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi naruszenia § 2 pkt 1, § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2006 r., w związku z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw i art. 6 Kpa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355 z późn. zm.) do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy Poś w zakresie przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz przestrzegania zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji i jej wpływu na stan środowiska. W niniejszej sprawie warunki te określono w pozwoleniu wodnoprawnym, udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], które zostało wydane z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z 2006 r. Uchylenie z dniem 30 grudnia 2014 r. tego rozporządzenia i wejście w życie zastępującego go rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1800), oraz kolejnego rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 roku w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311), nie spowodowało jednak automatycznego uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Piaseczyńskiego - pozwolenia wodnoprawnego, wydanej w oparciu o stan prawny określony w rozporządzeniu z 2006 r., gdyż godziłoby to w zasadę trwałości rozstrzygnięć administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa.

Należało zatem uznać za trafny pogląd organu, że skoro w dacie postępowania prowadzonego przez Starostę [...] w sprawie o wydanie pozwolenia obowiązywało rozporządzenie z 2006 r., którego przepisy uwzględniono w pozwoleniu, to organy Inspekcji Ochrony Środowiska są obowiązane dokonywać oceny spełniania warunków pozwolenia w czasie jego obowiązywania (w niniejszej sprawie od 2009 r. do 2013 r.), w odniesieniu do stanu prawnego uregulowanego właśnie w przepisach rozporządzenia z 2006 r.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 298 ust. 1 pkt 1, art. 305 oraz art. 305a Poś w związku z art. 545 ust. 3a pkt 1 Prawo wodne oraz w związku z art. 8 § 1 i § 2 i art. 9 Kpa poprzez nałożenie na skarżącą kary za niewywiązywanie się z okresowych pomiarów ścieków pomimo, że w okresie pomiędzy 2009 i 2012 r. nie przeprowadzono kontroli w Spółce i nie stwierdzono, że sposób prowadzenie pomiarów ścieków stanowił naruszenie warunków pozwolenia i przesłankę nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej bowiem to art. 299 ust. 1 pkt 2 Poś przesądza o podstawie stwierdzenia przekroczenia. Zgodnie z tym przepisem wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów, a do przeprowadzenia postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej niezbędne są tylko wyniki pomiarów wielkości emisji, do których wykonywania jest zobowiązany podmiot korzystający ze środowiska i które, stosownie do art. 149 ust. 1 Poś, musi przedkładać organowi kontroli. Podczas kontroli w dniu 1 grudnia 2016 r. udokumentowanej protokołem kontroli Nr [...] zostało potwierdzone, że w okresie od 10 września 2011 r. do dnia 9 września 2012 r. badania ścieków przemysłowych nie były wykonywane z wymaganą częstotliwością, w związku z czym w pkt Lp. 1 ww. protokołu odnotowano naruszenie warunków pozwolenia.

Kolejny zarzut - podwójnego ukarania - grzywny i administracyjnej kary pieniężnej za ten sam czyn polegający na braku przeprowadzenia odpowiednich pomiarów wielkości emisji, jest również chybiony, na co wskazuje m.in. treść uchwały z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt. II OPS 1/14, podjętej w składzie 7 sędziów NSA, zgodnie z którą reguła ne bis in idem nie znajduje zastosowania w przypadkach, kiedy dwie formy karne wymierzane są na podstawie ww. przepisów, bowiem przepis wynikający z art. 340 ust. 1 pkt 1 Poś przewiduje odpowiedzialność karną w formie grzywny za popełnione przez podmiot wykroczenie, w odróżnieniu od odpowiedzialności administracyjnej, którą reguluje art. 305a ust. 1 i 2 Poś w związku z art. 298 ust. 1 i art. 299 ust. 1 oraz art. 305 ust. 1 pkt 2 Poś.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie orzeczeń.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.