Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 270/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono zmiany postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. postanawia: odmówić zmiany postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 10 września 2018r.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy T.M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]. Pełnomocnik strony uzasadniając wniosek wskazał na poważne ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego z majątku skarżącego na podstawie wadliwej decyzji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 10 września 2018r., sygn. akt I SA/Bd 270/18 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 18 września 2018r. pełnomocnik skarżącego złożył ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do którego dołączył: tytuł wykonawczy z dnia [...]r. wystawiony przez Wójta Gminy D., zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wkładu oszczędnościowego z dnia [...]r., zajęcie nieruchomości z dnia [...]r., zarzuty skarżącego w sprawie postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu z dnia 21 sierpnia 2018r. oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. W ocenie pełnomocnika dokumenty te dowodzą ryzyka powstania nieodwracalnych skutków prawnych i finansowych dla skarżącego. Wskazano, że w związku z podjętymi działaniami egzekucyjnymi skarżący nie może swobodnie dysponować nieruchomością. Jednocześnie istnieje ryzyko, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w najbliższym czasie poczyni dalsze kroki w celu wyegzekwowania należności na rzecz Wójta Gminy D., przystępując do opisu i oszacowania nieruchomości. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika, od dnia złożenia pierwszego wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji powstały nowe okoliczności, które nie były znane w dniu wydania postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia 10 września 2018r.

Wyrokiem z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 270/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę T. M..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska. W przedmiotowej sprawie jako nową okoliczność pełnomocnik skarżącego wskazuje na podjęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. czynności egzekucyjne, które nastąpiły po wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 10 września 2018r.

Podkreślenia wymaga, że z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając zatem wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Przy tym chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna przy tym znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04).

W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie uzasadnił swój ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jednak zdaniem Sądu, uzasadnienie to jest zbyt ogólne. Argumentacja skarżącego sprowadza się w zasadzie do przywołania podstawy prawnej, tj. przepisu w art. 61 § 3 p.p.s.a. i w związku z faktem, że jest to kolejny wniosek przepisu art. 61 § 4 p.p.s.a., oraz wskazania, że toczące się postępowanie egzekucyjne powoduje ryzyko powstania dla skarżącego nieodwracalnych skutków prawnych i finansowych. W ocenie Sądu na podstawie ponownego wniosku skarżącego i załączonych do niego dokumentów nie jest możliwe ustalenie, czy faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie podał żadnych informacji o wielkości swojego dochodu i majątku. Nie przedłożył, np. żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych (nie zostały one przedłożone także w postępowaniu w zakresie prawa pomocy). Tymczasem tylko porównanie obciążeń skarżącego z majątkiem mogłoby pozwolić ustalić, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego wywoła wykonanie decyzji. Należy zauważyć, że w odniesieniu do prawa pomocy, Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 16 maja 2018r. odmówił skarżącemu tego prawa.

Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2008r., sygn. akt II OZ 876/08 stwierdził, że to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Orzecznictwo sądowoadministracyjne jednoznacznie formułuje pogląd, że wnioskodawca, przedstawiając argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu.

Jednocześnie w kontekście przedstawionej w ponownym wniosku argumentacji pełnomocnika o wszczętym postępowaniu egzekucyjnym wskazać należy, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia jeszcze do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku będzie wiązało się z zapłatą kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt II OZ 664/12). W ocenie Sądu z okoliczności przedstawionych przez skarżącego nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi. Brak jest podstaw, aby przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto podkreślenia wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przy tym obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter, co oznacza, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011r., sygn. akt II GSK 1562/11).

Nadto zgodnie z art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu w jakim nie zostaje zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2011 r., II FSK 2752/11; postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r., II FSK 2030/11).

Reasumując, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby zmiany okoliczności mogły spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, które pozwoliłyby na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 10 września 2018 r.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i 4 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.