Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 486/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "Starosta") zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "uczestnik postępowania", "inwestor") pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej [...] z fundamentem, placem montażowym, drogą dojazdową, zjazdem z drogi gminnej - kat. [...] w miejscowości W., gmina Ś. , dz. nr ewid. [...] i [...].

Pismem z 24 lutego 2017 r. Instytut w P. (dalej: "skarżący", "Instytut"), wystąpił do Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I Instancji") z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że - według jego wiedzy – postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę powyższej inwestycji zostało wszczęte 22 lipca 2016 r., a więc w dacie, gdy obowiązywała już ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zaś wydana przez Starostę decyzja o pozwoleniu na budowę nie uwzględnia wymagań przewidzianych w ww. ustawie.

W piśmie z 20 marca 2017 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie Wojewody z 9 marca 2017 r. do przedstawienia dowodu potwierdzającego status Instytutu jako strony w sprawie), skarżący wyjaśnił, że jest użytkownikiem wieczystym gruntów zlokalizowanych w bliskim sąsiedztwie inwestycji (działki o nr [...] graniczącej z działką inwestycyjną przed jej podziałem oraz działki o nr [...] graniczącej z działką inwestycyjną "narożnikowo" przez działkę drogową). Z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i realizację przedmiotowej inwestycji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, a tym samym ewentualną możliwość zmiany przeznaczenia gruntów sąsiednich w przyszłości, Wojewoda stwierdził, iż wskazane działki znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i uznał Instytut za stronę postępowania.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Wojewoda, na podstawie art. 104, art. 156 § 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że zatwierdzony decyzją Starosty projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzjach Burmistrza Miasta Ś. o warunkach zabudowy z [...] czerwca 2016 r. oraz o środowiskowych uwarunkowaniach z 3 lipca 2015 r. Przedmiotowa elektrownia o mocy 2,5 MW i wysokości całkowitej ze śmigłem 200 m n. p. t. (wysokość wieży 137 m n. p. t., średnica śmigła 126 m) zlokalizowana została na obszarze określonym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "p.b."), jak również zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., zaś sam projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia potwierdzone stosownymi dokumentami.

Wojewoda podkreślił, że decyzja Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy nie utraciła swojej mocy w świetle art. 14 ust. 7 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ponieważ 12 lipca 2016 r., czyli przed wejściem w życie tej ustawy, inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, czym zainicjował postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydano badaną decyzję Starosty z [...] grudnia 2016 r. W konsekwencji decyzja o warunkach zabudowy pozostała w obiegu prawnym, a postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę toczyło się w oparciu o przepisy obowiązujące przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącego dotyczących badań naukowych prowadzonych na działkach w sąsiedztwie przedmiotowej elektrowni wiatrowej, Wojewoda wskazał, że nie mogą one mieć zastosowania w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikuje bowiem złożoną dokumentację pod kątem ściśle określonych w ustawie Prawo budowlane aspektów i nie może stosować wykładni rozszerzającej wprowadzając dalsze, dodatkowe warunki uzyskania pozwolenia na budowę oprócz tych wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane. Podnoszone przez skarżącego kwestie mogą stanowić podstawy do ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, lecz nie mają zastosowania w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Reasumując Wojewoda nie dopatrzył, by decyzja Starosty była obarczona wadami wymienionymi w art. 156 k.p.a.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z [...] grudnia 2017 r. znak [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] kwietnia 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GINB podał, że inwestor wraz z wnioskiem z 11 lipca 2016 r. o pozwolenie na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki o nr ew. [...] i [...] w miejscowości W. gmina Ś.) na cele budowlane. Ponadto uzyskał decyzję Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. ustalającą na rzecz uczestnika postępowania warunki zabudowy działki nr ew. [...], położonej w obr. W., gmina Ś., dla inwestycji obejmującej budowę turbiny wiatrowej [...] o mocy do 4,5 MW z fundamentem, wieżą, placem montażowym i drogą dojazdową wewnętrzną. Decyzja ta stała się ostateczna 7 lipca 2016 r., co wynika ze znajdującej się na stronie 9 klauzuli ostateczności. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 p.b.

GINB podkreślił, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy; parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju zabudowy, nieprzekraczalnej linii zabudowy dla wieży elektrowni wiatrowej w odległości 43 m od granicy z drogą gminną - działka nr ew. [...] (projektowana odległość: 81,37 m vide projekt budowlany i projekt zagospodarowania terenu - rys. nr 600), maksymalnej wysokości wieży elektrowni wiatrowej - 140 m (projektowana wysokość: 137 m vide projekt budowlany - rys. nr 632), maksymalnej wysokości wieży elektrowni wiatrowej wraz z turbiną wiatrową i śmigłami w ich najwyższym położeniu - 210 m (projektowana wysokość: 200 m vide projekt budowlany - rys. nr 632), udziału powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki - nie mniej niż 30% (projektowany udział powierzchni: 92,2% vide projekt budowlany - s. 13) oraz wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - do 31,1 % (projektowany wskaźnik: ok. 8 % vide projekt budowlany - s. 13).

Ponadto Burmistrz Miasta Ś. decyzją z [...] lipca 2015 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia "F.", polegającego na budowie zespołu 24 elektrowni wiatrowych (turbiny o łącznej mocy zespołu do 108 MW, maksymalna moc pojedynczej turbiny do 4,5 MW) wraz z towarzyszącą infrastrukturą drogową, elektroenergetyczną i techniczną, zlokalizowanego na gruntach obr. Z., Z., D., T., P., C., P., W., gmina Ś.. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] lutego 2016 r. znak [...].

Kwestionowana inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji Burmistrza Miasta Ś. z [...] lipca 2015 r. zarówno w zakresie wymagań odnośnie maksymalnej mocy pojedynczej turbiny - do 4,5 MW (projektowana moc pojedynczej turbiny: 2,5 MW vide projekt budowlany - s. 33), jak i wysokości wieży elektrowni wiatrowej czy średnicy wirnika (projektowana wysokość wieży: 137 m, średnica wirnika: 126 m vide projekt budowlany - rys. nr 632). Jednocześnie w ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji inwestycji nie przewidziano obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Natomiast w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] lutego 2016 r. (utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ś. z [...] lipca 2015 r.) wprost podano, iż "przeprowadzone analizy wykazały, że nie dojdzie do przekroczenia określonych wartości poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie. W rzeczywistości nawet oddziaływanie akustyczne może być mniejsze aniżeli prognozowane, bowiem analizy wykonane zostały dla najbardziej niekorzystnej sytuacji przy uwzględnieniu maksymalnej pracy turbin wiatrowych (...)".

Organ odwoławczy zaakcentował także, że postępowanie w przedmiocie wniosku inwestora o pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej zostało wszczęte 12 lipca 2016 r. (data wpływu wniosku do Starostwa Powiatowego w Ś.), a ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych weszła w życie 16 lipca 2016 r. Jednakże na mocy art. 13 ust. 3 tej ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Podobnie ukształtowano wpływ wejścia w życie ww. ustawy na moc prawną decyzji o warunkach zabudowy (art. 14 ust. 6 omawianej ustawy).

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz art. 61 § 3 k.p.a., GINB wskazał, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wobec powyższego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty z [...] grudnia 2016 r. nr [...], przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie miały zastosowania z uwagi na treść art. 13 ust. 3 tej ustawy. W konsekwencji ustawa ta nie ma wpływu na kontrolę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] grudnia 2016 r., gdyż jest ono ze swej istoty ograniczone do kontroli zgodności ww. decyzji ze stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie jej wydania. Tym samym okoliczności i wymagania związane z przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych pozostają bez wpływu na prowadzone przez GINB postępowanie nieważnościowe.

Organ II instancji podniósł też, iż uczestnik postępowania uzyskał niezbędne, wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia i pozwolenia. W tym kontekście podał, że Urząd Lotnictwa Cywilnego pismem z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] pozytywnie zaopiniował lokalizację przedmiotowej inwestycji; również Szef Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] nie zgłosił zastrzeżeń do planowanej lokalizacji elektrowni wiatrowej.

Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Decyzja Starosty Ś. z [...] grudnia 2016 r. także nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 - wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji Starosty).

Po analizie akt sprawy, organ II instancji doszedł do przekonania, że decyzja Starosty z [...] grudnia 2016 r. nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast podnoszony w odwołaniu zarzut pozbawienia udziału Instytutu w postępowaniu zakończonym ww. decyzją może wyłącznie stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Dodatkowo GINB wskazał, że prawne ograniczenie w zagospodarowaniu należących do skarżącego nieruchomości związane ze sporną inwestycją nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, a jedynie ma wpływ na przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. Sam fakt, iż sporne przedsięwzięcie ogranicza nieruchomości sąsiednie w ich zagospodarowaniu nie oznacza, że zostało zaprojektowane z naruszeniem prawa.

Na powyższą decyzję GINB Instytut wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b. oraz w zw. z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a to z uwagi na jej wydanie w odniesieniu do działek [...] i [...], podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy obejmowała jedynie działkę nr [...], sytuując działkę [...] w zakresie obszaru analizowanego.

W uzasadnieniu skargi Instytut powołał się art. 14 ust. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, stanowiący, że decyzje o warunkach zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z tym skarżący wywiódł, że skoro decyzja z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy dotyczyła jedynie działki nr [...], to obecnie nie ma już możliwości wydania takiej decyzji w odniesieniu do działki nr [...]. Brak decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do działki nr [...] stanowi, zdaniem Instytutu, rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności Starosty.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Instytutu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 9 listopada 2018 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Zwrócił uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Burmistrza Miasta Ś. z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] zezwalająca na lokalizację zjazdu z drogi gminnej oznaczonej nr [...] do działki nr [...], wydana na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej: "u.d.p."). Powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwa, inwestor zaznaczył, iż do uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji zjazdu nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy. Pogląd taki nie powinien obecnie budzić wątpliwości wobec dodania przez ustawodawcę w art. 29 u.d.p. ustępu nr 6, stanowiącego, że "budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś decyzja GINB, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody, odpowiada prawu.

Na wstępie zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego i polega wyłącznie na skontrolowaniu, czy rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu zwyczajnym jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest rażące naruszenie prawa. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA": z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04; z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10; z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, z 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że działki o nr [...] i [...], na których zaplanowano sporną inwestycję, nie są objęte zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego decyzja Starosty została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. ustalającą warunki zabudowy działki o nr [...] dla inwestycji obejmującej budowę turbiny wiatrowej [...] o mocy do 4,5 MW z fundamentem, wieżą, placem montażowym i drogą dojazdową wewnętrzną. W decyzji tej wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 43 m od granicy z drogą gminną (dz. nr [...]), określono maksymalny wskaźnik powierzchni nowej zabudowy na poziomie 31,1 %, a udział powierzchni biologicznie czynnej - nie niższy niż 30 %. Określono, iż wysokość wieży elektrowni wiatrowej może wynosić maksymalnie 140 m, a wysokość maksymalna wieży wraz z turbiną i śmigłami w ich najwyższym położeniu nie może przekraczać 210 m. Wskazano też, że inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dlatego inwestycję należy zaprojektować zgodnie z wydaną dla niej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W dniu [...] lipca 2015 r. Burmistrz Miasta Ś. wydał decyzję znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu 24 elektrowni wiatrowych (turbiny o łącznej mocy zespołu do 108 MW, maksymalna moc pojedynczej turbiny do 4,5 MW) wraz z towarzyszącą infrastrukturą drogową, elektroenergetyczną i techniczną zlokalizowanego na gruntach obrębów ewidencyjnych Z., Z., D., T., P., C., P., W. na terenie gminy Ś., którego częścią jest turbina wiatrowa [...] objęta decyzją Starosty. Według decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, eksploatację przedsięwzięcia można prowadzić z użyciem maksymalnie 24 turbin wiatrowych o parametrach: moc nominalna do 4,5 MW, wysokość wieży elektrowni w zakresie wynosi od 90 do 140 m n. p. t., średnica wirnika wynosi do 140 m, a maksymalny poziom mocy akustycznej nie może przekraczać 107,5 dB. W omawianej decyzji sformułowano obowiązek dokonania pomiarów poziomu hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną w warunkach najbardziej niekorzystnego oddziaływania na stan akustyczny środowiska w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od uruchomienia inwestycji oraz okresowo przez okres pięciu lat, a także obowiązek prowadzenia porealizacyjnego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego. Nadto Burmistrz Miasta Ś. stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. (wedle stanu prawnego na dzień wydania decyzji, Starosty), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Analizując projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty pod kątem ww. przepisów oraz wytycznych zawartych w decyzjach Burmistrza Miasta Ś., należy uznać za prawidłowe stanowisko orzekających w sprawie organów (w I instancji – Wojewody, a w II instancji – GINB), które nie dopatrzyły się w decyzji Starosty rażącego naruszenia prawa. Akta administracyjne sprawy jednoznacznie wskazują, iż elektrownia o mocy 2,5 MW i wysokości całkowitej ze śmigłem 200 m n. p. t. (wysokość wieży 137 m n. p. t., średnica śmigła 126 m) została zaprojektowana zgodnie z wymaganiami zawartymi we wskazanych decyzjach oraz przepisami technicznymi. Złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b., jak również zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Nadto projekt został sporządzony przez uprawnione do tego osoby.

Za chybiony należy uznać pogląd Instytutu, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty znajdowały zastosowanie wymagania przewidziane w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która weszła w życie 16 lipca 2016 r. Wniosek o pozwolenie na budowę kwestionowanej inwestycji (opatrzony datą 11 lipca 2016 r.) wpłynął do Starostwa w Ś. w dniu 12 lipca 2016 r., a zatem przed wejściem w życie ww. ustawy (vide wniosek o pozwolenie na budowę – w aktach administracyjnych sprawy). W myśl art. 13 ust. 3 tej ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Nie ma zatem wątpliwości w świetle wyż. cyt. przepisu, iż wymagania objęte ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie znajdują zastosowania w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem inwestora z 11 lipca 2016 r. o pozwolenie na budowę.

Nie ma też racji skarżący, podnosząc zarzut, że decyzja Starosty została wydana w odniesieniu do działek [...] i [...], podczas gdy decyzja Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy przez obejmowała jedynie działkę nr [...]. Trafnie w tym zakresie uczestnik postępowania podnosi, iż decyzją z [...] kwietnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p., Burmistrz Miasta Ś. zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi gminnej oznaczonej nr [...] do działki nr [...], a do uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji zjazdu nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy.

Od 1 stycznia 2017 r. obowiązuje przepis ust. 6 w art. 29 u.d.p. dodany przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r., poz. 2255). Stosownie do treści art. 29 ust. 6 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Do momentu wejścia w życie tego przepisu, jak słusznie zauważa inwestor, zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze ugruntowane było stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli na budowę lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej wymagane jest uzyskanie stosownego zezwolenia, to nie jest już w takim przypadku wymagane uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (tak R. Strachowska [w:] Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, wyd. ABC, 2012; wyrok NSA z 26 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2463/15). W powołanym wyżej orzeczeniu NSA dotyczącym kontroli sądowej decyzji GINB wydanej we wrześniu 2014 r., Sąd kasacyjny sformułował następujące tezy:

1. Dla budowy zjazdu z drogi publicznej zbędne jest wydawanie dodatkowej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż jej ustalenia musiałyby być powtórzeniem ustaleń decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 3 u.d.p.

2. Nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę bez wydania decyzji o lokalizacji zjazdu, jak również udzielenie pozwolenia na budowę zjazdu o innej lokalizacji czy innych parametrach technicznych niż wynikające z zezwolenia na lokalizację zjazdu. Zarówno zatem w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jak i w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, chodzi o ustalenie lokalizacji w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro natomiast określenie w zezwoleniu na lokalizację zjazdu parametrów technicznych i lokalizacji zjazdu determinowane jest potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz warunkami technicznymi, to wymóg ustalania ich dodatkowo w drodze odrębnej decyzji o warunkach zabudowy prowadziłby w istocie do konieczności przeniesienia do tej decyzji ustaleń zawartych w zezwoleniu na lokalizację zjazdu.

Dlatego prawidłowa jest konstatacja, że Starosta wydając w dniu [...] grudnia 2016 r. decyzję o pozwoleniu na budowę kwestionowanej inwestycji, nie miał podstaw do żądania przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] (vide wyrok NSA z 14 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2223/12).

Również prawidłowo organ odwoławczy wskazał skarżącemu, iż zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Podsumowując, Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że decyzja Starosty nie narusza rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, jak też nie jest dotknięta inną kwalifikowaną wadą przesądzającą o jej nieważności.

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy przeprowadziły postępowanie stosownie do treści art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.; wnikliwie przeanalizowały stan sprawy, a odzwierciedleniem tej analizy jest treść uzasadnień ich decyzji odpowiadająca wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.