Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 454/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Op 438/15 odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił skarżącej D. W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 września 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, informując go o skutkach niewykonania wezwania. W dniu 12 października 2015 r. skarżąca dokonała zapłaty kwoty 100 zł. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę (doręczona pełnomocnikowi w dniu 25 listopada 2015 r.).

W dniu 1 grudnia 2015 r. skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia ww. wpisu, wskazując, że wpłacenie kwoty 100 zł było wynikiem błędu ludzkiego, w wyniku którego doszło do omyłki polegającej na dokonaniu przelewu w nieprawidłowej kwocie.

Odmawiając przywrócenia terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał na wyjątkowy charakter tej instytucji i jej podstawową przesłankę, tj. brak winy w jego uchybieniu. Analizując argumentację wniosku, Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, które było następstwem niedołożenia przez stronę należytej staranności w dbaniu o swoje interesy. Pomyłka w przelanej kwocie wpisu, nie może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, gdyż okoliczność ta nie mają charakteru przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd pierwszej instancji orzekł jak na wstępie na podstawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. W., zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. przez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że strona skarżąca z własnej winy uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z tych przyczyn, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach dotychczasowego postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że każda działalność związana jest z ryzykiem wystąpienia pomyłek wynikających z ułomności natury ludzkiej. Skala i powszechność dokonywania przelewów bankowych niejednokrotnie wiąże się z wystąpieniem pomyłek skutkujących przelewaniem kwot na niewłaściwe konta bądź odmową wykonywania operacji bankowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek ten powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu, jak i nie podważyła tej oceny w rozpoznawanym zażaleniu. Nie można uznać za zasługującą na uwzględnienie argumentacji odwołującej się do "ułomności natury ludzkiej" w sytuacji, gdy strona w całym postępowaniu sądowym była reprezentowana przez adwokata, a do którego jako profesjonalnego pełnomocnika należało odnieść ocenę zawinienia w uchybieniu przedmiotowemu terminowi. Pełnomocnik taki winien, bowiem tak organizować prowadzoną działalność, aby móc wykonać prawidłowo i terminowo formułowane (prawidłowo) do niego przez Sąd wezwania. Jak wynika z akt sprawy, nie uzupełnienie wpisu o wymaganą kwotę 300 zł, a jedynie o 100 zł było wynikiem działań adwokata, który błędnie zrealizował treść wezwania i dokonał potrącenia kwoty 200 zł, którą uiścił wraz ze skargą (pismo z dnia 13 października 2015 r.). Takiego działania nie można jednak uznać za nie noszącego cech zawinienia w uchybieniu terminu, które wystąpiło z przyczyn niezależnych od pełnomocnika. Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, świadczy to jedynie o nie dość starannym sposobie prowadzenia sprawy.

Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.