Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2071/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25, art. 33 par. 2, art. 110, art. 125 par. 1 pkt 1, art. 183 par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy Ustka od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 197/13 w sprawie ze skarg Wojewody Pomorskiego oraz G. B. i H. B. na uchwałę Rady Gminy Ustka z dnia 29 września 2006 r. nr XXXVIII/384/2006 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości Duninowo, Pęplino w gminie Ustka oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skarg Wojewody Pomorskiego, G. B. i H. B. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Gminy Ustka z dnia 29 września 2006 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości Duninowo, Pęplino w gminie Ustka.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Wojewoda Pomorski oraz G. B. i H. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta Ustka z dnia 29 września 2006 r. nr XXXVIII/384/2006 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości Duninowo, Pęplino w gminie Ustka.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. Sąd pierwszej instancji odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie G. B., D. M., S. M. oraz M. D. W ocenie Sądu wydanie tego postanowienia nie stanowiło podstawy do odroczenia rozprawy, mimo że na postanowienie to przysługuje zażalenie. Składanie kolejnych wniosków o dopuszczenie do udziału w sprawie wskazuje, że ma to na celu przedłużenie postępowania przed sądem administracyjnym i wręcz uniemożliwienia załatwienia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały, wskazał, że zaskarżony plan miejscowy został sporządzony w skali 1:5000, co narusza art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), ponieważ plan ten nie został sporządzony wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. Zasadnicza skala graficznego załącznika do uchwały w przedmiocie planu miejscowego, powinna być sporządzona w skali 1:1000, zaś w szczególnie uzasadnionych przypadkach mapa planu może być sporządzona w skali 1:2000 lub 1:500. Określenie skali planu miejscowego należy zaliczyć do zasad jego sporządzania. Skala załącznika graficznego do planu, a więc parametru mającego wpływ na jego czytelność, odnosi się bowiem do merytorycznej treści planu miejscowego. Sporządzenie zaskarżonego planu miejscowego w skali 1:5000, stanowi naruszenie zasady sporządzania planu miejscowego i z tego powodu, zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje nieważnością tego planu. Ponadto sporządzona w sprawie prognoza oddziaływania na środowisko nie analizuje i nie ocenia oddziaływania na środowisko zaskarżonego planu oraz uchwalonego tego samego dnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji Praku Wiatrowego Nr 2 w miejscowości Możdżanowo – Starkowo w gminie Ustka (uchwała nr XXXVIII/383/2006). Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 6 Prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalenia zaskarżonego planu, prognoza oddziaływania na środowisko powinna m.in. określać, analizować i oceniać przewidywane znaczące oddziaływania na środowisko oraz zabytki, w tym oddziaływania bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe, stałe i chwilowe. Z map załączonych do prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej w związku z uchwaleniem zaskarżonego planu oraz do prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji Parku Wiatrowego Nr 2 w miejscowości Możdżanowo – Starkowo w gminie Ustka wynika, że obszary przeznaczone w obu tych planach miejscowych na parki elektrowni wiatrowych graniczą ze sobą. W obu prognozach oddziaływania na środowisko jako główne problemy związane z realizacją funkcjonowania elektrowni wiatrowych wskazuje się oddziaływanie na awifaunę i walory krajobrazowe oraz oddziaływanie hałasu. W prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w rozpoznawanej sprawie nie uwzględnia się tego, że w bezpośrednim sąsiedztwie, na podstawie równolegle uchwalonego planu miejscowego, też będą realizowane elektrownie wiatrowe. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący nie wykazali natomiast, że naruszono zasadę proporcjonalności czy zasadę równego traktowania. Gmina nie przekroczyła też przysługującego jej władztwa planistycznego w zakresie wyznaczenia terenów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych.

W skardze kasacyjnej Gminy Ustka od wyroku zarzuciła naruszenie: art. 3 § 1, art. 25, art. 33 § 2, art. 110, art. 125, art. 147 § 1, art. 183 § 2 pkt 5 i art. 271 pkt 2 P.p.s.a., art. 16 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a także art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Gminy, dopiero po prawomocnym rozstrzygnięciu kwestii dopuszczenia do udziału w postępowaniu G. B., D. M., S. M. oraz M. D., możliwe było rozpoznanie sprawy i wdanie wyroku. Natomiast Sąd pierwszej instancji, po oddaleniu wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, zamiast odroczyć rozprawę, na podstawie art. 110 P.p.s.a. do czasu uprawomocnienia się postanowienia o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu, rozpoznał sprawę. Tym samym G. B., D. M., S. M. oraz M. D. zostali pozbawieni możliwości udziału w postępowaniu. W tej sprawie postępowanie powinno zostać zawieszone, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie dopuszczenia do udziału w postępowania na prawach strony tych osób. Ponadto sporządzenie załącznika graficznego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w skali 1:5000 nie powoduje konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Wprowadzenie określonej skali rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło w celu zapewnienia przejrzystości takiego rysunku. W przypadku uchwały Rady Gminy Ustka z dnia 29 września 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mapa w skali 1:2000 byłaby, ze względu na swoją wielkość całkowicie nieczytelna. Nieprawidłowa jest także ocena Sądu pierwszej instancji wskazująca na konieczność stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Ustka z dnia 29 września 2006 r. ze względu na brak kumulatywnej oceny oddziaływania na środowisko. Ustawodawca nie sprecyzował pojęcia "kumulatywne" oddziaływanie na środowisko. Ocena oddziaływań skumulowanych, żeby mogła spełniać swoją rolę, musi być analizowana przy uwzględnieniu już istniejący przedsięwzięć, a nie przedsięwzięć planowanych. Ocena oddziaływania przedsięwzięć planowanych z przedsięwzięciami planowanymi nie ma umocowania w przepisach prawnych. Sąd pierwszej instancji nie przedstawił przekonywujących argumentów przemawiających za koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości i powołał się na argumenty pozaprawne. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest ogólnikowe.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne Gmina Ustka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z uwagi na zarzut nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, w pierwszej kolejności wymaga rozważenia, czy okoliczności faktyczne i prawne tej sprawy stanowią podstawę do przyjęcia, że zachodzi nieważność postępowania z przyczyn, na które powołuje się wnosząca skargę kasacyjną Gmina.

Po pierwsze, zdaniem Gminy Ustka nieważność postępowania sądowego, na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 w związku z art. 33 § 2, art. 25, 110 oraz 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika z tego, że uczestnicy postępowania G. B., D. M., S. M. oraz M. D. zostali pozbawieni możliwości obrony swych praw, ponieważ ich wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie zostały prawomocnie rozpoznane przed wydaniem zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji odmówił dopuszczenia do udziału w postępowaniu G. B., D. M., S. M. oraz M. D. nieprawomocnym postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. i następnie rozpoznał sprawę bez ich udziału, wydając wyrok z dnia 8 maja 2013 r. stwierdzający nieważność zaskarżonej uchwały. Tymczasem, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, rozprawa powinna zostać odroczona do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii dopuszczenia do udziału w postępowaniu tych osób, ewentualnie postępowanie powinno zostać zawieszone do czasu rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu.

Po drugie, Gmina Ustka podniosła, że nieważność postępowania zachodzi także z tej przyczyny, że została ona pozbawiona możliwości obrony swych praw, ponieważ w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent miast), a nie rada gminy. Podmiotem, który realizuje zadania z zakresu administracji publicznej jest gmina, którą reprezentuj wójt, bez względu na to, czy zadanie realizuje rada gminy czy wójt. W tej sprawie za stronę Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwe uznał Radę Gminy Ustka (organ niemający zdolności sądowej), zamiast Gminy Ustka. Taka sytuacja, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Gminy, powoduje nieważność postępowania sądowego.

Zarzuty te nie są trafne. Stosownie do przepisu art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Uczestnikiem postępowania sądowego na prawach strony jest osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego (art. 33 § 1 P.p.s.a.). Inne osoby, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego, mogą zgłosić udział w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania (art. 33 § 2 P.p.s.a.). Z przepisów tych wynika więc, że osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, nie jest stroną postępowania sądowego, ale może zgłosić udział w tym postępowaniu, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Oznacza to, że udział takiej osoby w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony zależy od woli tej osoby. Postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił dopuszczenia do udziału w postępowaniu G. B., D. M., S. M. oraz M. D. Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie M. D. na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II OZ 754/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia S. M. na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu, przesądzając tym samym kwestie kręgu uczestników tego postępowania. Oznacza to, że G. B., D. M., S. M. oraz M. D. nie można traktować jako stron postępowania i nie można mówić o pozbawieniu ich jako stron postępowania możliwości obrony swych praw. Już z tego tylko względu nie można przyjąć, że postępowanie sądowe było dotknięte nieważnością z tego powodu, że osoby te nie były traktowane jako uczestnicy postępowania sądowego. W takich okoliczność sprawy nieodroczenie przez Sąd pierwszej instancji rozprawy do czasu uprawomocnienia się postanowienie z dnia 8 maja 2013 r. o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie stanowiło uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy.

Należy ponadto zwrócić uwagę, że prawo udziału w postępowaniu sądowym osoby, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym należy do uprawnienia tej osoby. Do tej osoby należy ocena, czy zgłosi swój udział w postępowaniu sądowym, a także czy będzie powoływać się na to, że została pominięta w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz że postępowanie dotyczy jej interesu prawnego. Co do zasady, nie mogą wyręczać tej osoby inne osoby, które są stronami lub uczestnikami postępowania sądowego, powołując się na to, że postępowanie dotyczy interesu prawnego innej osoby i że jej uprawnienia procesowe zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11). Ma to szczególne znaczenie w sprawach dotyczących uchwał rad gmin, w których przymiot strony postępowania zależy od wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia i wymaga indywidualnej oceny odnoszącej się do sytuacji prawnej tych osób. Brzmienie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie pozwala na dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika postępowania innego podmiotu, niż ten, który po wyczerpaniu procedury określonej w powołanym przepisie, wniósł skargę do sądu administracyjnego w przekonaniu, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu pozbawienia Gminy Ustka możliwości obrony swych praw. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska Gminy co do tego, że Rada Gminy nie ma zdolności sądowej. Z art. 32 P.p.s.a. wprost wynika, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stroną jest organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skoro organ jest stroną, to ma zdolność sądową. Tego stanu rzeczy w niczym nie zmienia to, że organ administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, nie został wprost wymieniony w art. 25 P.p.s.a. Z uwagi na to, że organy gminy wykonują zadania gminy i w tym zakresie podejmują uchwały i zarządzenia w sprawach z zakresu administracji publicznej, można mówić, iż sama gmina ma zdolność sądową w tych sprawach. Takie rozumienie zdolności sądowej w sprawach ze skarg na uchwały organów gminy zostało przyjęte w uchwale NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 3/12, na którą powołuje się Gmina Ustka, jednakże wyprowadza z tej uchwały wadliwe wnioski. Uchwała dotyczy wprost zdolności procesowej a nie zdolności sądowej w tych sprawach. W uchwale tej wyjaśniono, że w postępowaniu w sprawach skarg na uchwałę rady gminy zdolność procesową (art. 26 § 2 w związku z art. 28 § 1 i art. 32 P.p.s.a.) ma co do zasady wójt (burmistrz, prezydent miasta), co nie oznacza, że sama rada gminy nie ma w tych sprawach zdolności procesowej.

W tym stanie rzeczy nie można podzielić stanowiska Gminy, że w tej sprawie stroną był organ niemający zdolności sądowej. W rozpoznawanej sprawie Gmina Ustka była reprezentowana przez Wójta Gminy. Z akt sprawy wynika, że Wójt udzielił odpowiedzi na skargę, a także pełnomocnictwa dla radcy prawnego M. R.K. do reprezentowania Gminy Ustka w tej sprawie. Pełnomocnik Gminy stawiła się na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r., na której reprezentowała Gminę. Okoliczność, że Rada Gminy Ustka podjęła uchwałę z dnia 22 marca 2007 r. (k. 36 akt sądowych) o upoważnieniu Wójta Gminy Ustka do reprezentowania Rady Gminy Ustka przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku nie zmienia tego, że w tej sprawie Wójt Gminy działa także w imieniu Gminy i reprezentuje ją przed sądem administracyjnym, stosownie do art. 31 ustawy o samorządzie gminnym. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że wystąpił brak reprezentacji strony, ponieważ za stronę nie została uznana Gmina Ustka i w konsekwencji nie była też należycie reprezentowana. Z przytoczonych względów podnoszony przez skarżących zarzut nieważności postępowania sądowego, o którym mowa w art. 183 § 2 pkt 2 i 5 P.p.s.a. nie mógł być uwzględniony.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że sporządzenie planu miejscowego na mapie w skali 1:5000 stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu miejscowego. Uchwała rady gminy w przedmiocie planu miejscowego składa się z części tekstowej (treść planu miejscowego) oraz z części graficznej (rysunek planu miejscowego - mapa). Poprzednia ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) pozostawiała gminom wybór w kwestii skali rysunku planu miejscowego. Z uwagi na to, że gminy często decydowały się na uchwalanie planów miejscowych w skali 1:5000 lub nawet 1:10 000, przez co plany te były nieczytelne, ustawodawca przesądził standaryzację sporządzania części graficznej planu miejscowego, uwzględniając to, że w obecnym stanie prawnym plan miejscowy stanowi bezpośrednio podstawę prawną dla pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 871/10 oraz A. Fogel, Skala rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a zasady jego sporządzania, Samorząd Terytorialny 7-8/2013, s. 42-43). Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej uchwały, "plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000". Posłużenie się przez ustawodawcę określeniem "wyłącznie" przesądza ścisłe stosowanie tego wyjątku. Taka skala mapy będzie więc możliwa tylko do zastosowania dla terenów co do których plan nie przewiduje wydawania pozwoleń na budowę. Stosowanie skali 1:5000 dopuszczalne jest zatem wyłącznie w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zaskarżony plan miejscowy nie wprowadza bezwzględnego zakazu zabudowy, przewiduje on bowiem m.in. lokalizację obiektów budowlanych jakimi są elektrownie wiatrowe. Sporządzenie części graficznej planu miejscowego w skali 1:5000, zamiast w skali 1:1000, określonej w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi istotne naruszenie ustawowo określonych zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 powołanej ustawy. Na zmianę tego stanowiska nie wpływa subiektywna ocena wnoszącej skargę kasacyjną Gminy, że zastosowanie mapy w skali 1:5000 należy uznać za dopuszczalne, albowiem dzięki temu plan jest bardziej czytelny. Gmina nie ma możliwości dowolnego decydowania o wyborze mapy w skali 1:5000, ponieważ przepisy ustawy jednoznacznie wskazują zamknięty krąg przypadków, w których może zostać zastosowana taka skala mapy (w przypadku, gdy plan miejscowy sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy). Nie można zatem podzielić stanowiska Gminy Ustka, że naruszenie określonej ustawową skali, w jakiej sporządza się plan miejscowy nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu miejscowego.

Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że w prognozie oddziaływania na środowisko konieczne jest dokonanie analizy skumulowanego oddziaływania dwóch zespołów elektrowni wiatrowych, na obszarach graniczących ze sobą, przewidzianych w uchwalanych przez Radę Gminy Ustka w tym samym dniu planach miejscowych: 1) dla lokalizacji Parku Wiatrowego Nr 2 w miejscowości Możdżanowo-Starkowo w gminie Ustka oraz 2) dla części terenów położonych w okolicy miejscowości Duninowo, Pęplino w gminie Ustka. Obszary przeznaczone w obu tych planach miejscowych na parki elektrowni wiatrowych graniczą ze sobą. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 6 Prawa ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania uchwały prognoza oddziaływania na środowisko powinna określać, analizować i oceniać przewidywane znaczące oddziaływanie na środowisko oraz zabytki, w tym oddziaływania bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe, stałe i chwilowe. Gmina Ustka nie wyjaśniała, z jakich przyczyn inwestycje polegające na budowie parku elektrowni wiatrowych zostały podzielone i objęte dwoma odrębnymi uchwałami, w konsekwencji czego zostały sporządzone dwie odrębne prognozy oddziaływania na środowisko, z których każda ogranicza się tylko do obszaru przewidzianego dla lokalizacji określonego parku wiatrowego i analizuje jedynie oddziaływanie tej inwestycji, a nie uwzględnia planowanej równocześnie w bezpośrednim sąsiedztwie drugiej inwestycji. W takich okolicznościach sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że zaskarżony wyrok narusza art. 41 ust. 2 pkt 6 Prawa ochrony środowiska.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.