Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1458/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi ze skargi Grupy Producentów Rolnych "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu wspierania grup producentów rolnych: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Grupy Producentów Rolnych [...] z siedzibą w S. (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "grupa") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ II instancji"), z [...] czerwca 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Dyrektor OR" lub "organ I instancji") z [...] grudnia 2017 r., nr [...] o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za okres od 27 lipca 2012 r. do 26 lipca 2013 r., tj. za drugi rok korzystania z pomocy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

[...] listopada 2007 r. spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym [...]. Decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2011 r. nr [...] skarżąca została również wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych Marszałka Województwa [...].

Decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...] Dyrektor OR przyznał stronie pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w okresie od 27 lipca 2011 r. do 26 lipca 2016 r. w wysokości limitów procentowych i kwotowych określonych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej jako: "PROW 2007-2013").

23 sierpnia 2013 r. skarżąca złożyła do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wniosek o płatność w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętej PROW 2007-2013 za okres od 27 lipca 2012 r. do 26 lipca 2013 r., tj. za drugi rok korzystania z pomocy, w którym zadeklarowane zostały przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych tylko w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy w wysokości [...] zł. Jak wynika z załącznika nr 3 do wniosku o płatność w okresie od 27 lipca 2012 r. do 26 lipca 2014 r. jedynym odbiorcą produktu była spółka B.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w dniu [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej za okres od dnia 27 lipca 2012 r. do dnia 26 lipca 2013 r., tj. za drugi rok korzystania z pomocy.

W wyniku odwołania złożonego przez grupę od decyzji, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] sierpnia 2014 r. wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Strona zaskarżyła to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 kwietnia 2015 r., (sygn. akt V SA/Wa 2938/14) uchylił decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] kwietnia 2014 r. nr [...].

W następstwie skargi kasacyjnej złożonej przez Prezesa ARiMR od tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie 9 lutego 2017 r. (sygn. akt II GSK 1572/15) oddalił skargę kasacyjną.

NSA stwierdził odnosząc się do zarzutów kasacji, że: "W ocenie Sądu I instancji przedstawiona wykładnia art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, którą należy podzielić, ma zastosowanie do realiów tej sprawy. Rozumienie sztucznych warunków dotyczy oczywiście także organów ARiMR a to oznacza, iż sprawa na etapie postępowania administracyjnego nie została jak wywodził Sąd należycie wyjaśniona. Organy winny w pierwszej kolejności wykazać, że w przypadku skarżącej miało miejsce sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności. Powyższego zabrakło jednak w czynnościach organu podejmowanych w niniejszej sprawie. " (...)"

"Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca w toku postępowania wyjaśniała, że członkowie grupy ponosili nakłady na modernizację czy remonty wydzierżawionych hal, w których prowadzili produkcję, jak też inne koszty produkcji drobiu. Dokumenty przedstawione w tej materii nie zostały jednak ocenione. W tej sytuacji za przedwczesną Sąd uznał ocenę, czy prawidłowo zostało ustalone istnienie subiektywnego elementu stworzenia sztucznych warunków polegającego na zamiarze wyłącznego uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia. Ponownie rozpoznając sprawę organ, mając na względzie art. 21 ust. 2 u.w.r.o.w. winien dokonać ustaleń po wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a następnie wyjaśnić istotne, wskazane wyżej kwestie."

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził więc przede wszystkim, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji - wskazując organom kierunek prowadzenia postępowania wyjaśniającego - za konieczne uznał ustalenie okoliczności subiektywnych w postaci zamiaru uzyskania korzyści przez grupę producentów oraz obiektywnych świadczących o niemożności osiągnięcia określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 celów wsparcia. Dopiero bowiem poczynienie tych ustaleń pozwoli na ewentualne postawienie zarzutu sztucznego stworzenia warunków do otrzymania wsparcia i pozwoli na zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 w zw. z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005.

W związku z powyższym wyrok WSA w Warszawie z 1 kwietnia 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 2938/15) z dniem 9 lutego 2017 r. stał się prawomocny.

Dyrektor [...] OR ARiMR, prowadząc ponownie postępowanie administracyjne i mając na uwadze wskazania WSA zawarte w wyroku V SA/Wa 2938/15 oraz mając na uwadze wyrok NSA II GSK 1572/15, pismem z 28 listopada 2017 r. poinformował stronę, iż prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie dołączył materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2014 dla spółki J. prowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we Wschowie oraz postępowania odwoławczego od decyzji jaka została wydana w ww. postępowaniu administracyjnym.

Organ I instancji w toku przeprowadzonego postępowania, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym ustalił, że w dniach 18 - 19.11.2013 r. inspektorzy Biura Kontroli na Miejscu [...] OR ARiMR w [...] przeprowadzili kontrole na miejscu w siedzibie Grupy Producentów Rolnych "[...] oraz w gospodarstwach rolnych członków grupy tj. M. W., Z.., J., J. W. oraz D. W. (wcześniej D. W.). W ramach kontroli ustalono m.in., że pomiędzy członkami grupy zawierane były umowy dzierżawy nieruchomości.

Z uwagi na powyższe Dyrektor OR zwracał się stosownymi pismami o udzielenie wyjaśnień związanych z kwestią dzierżawy, przyczyn zawarcia tych umów jak i prowadzonej w nich działalności hodowlanej indyków, ponoszenia związanych z tym kosztów działalności oraz kosztów prac remontowych i modernizacyjnych prowadzonych przez dzierżawców w tych obiektach. Ta ostatnia okoliczność, była przedmiotem ustaleń organu ze względu na podnoszoną przez grupę konieczność ponoszenia nakładów na budynki stanowiące własność M. W., na co nie posiadał on środków. Grupa wyjaśniła bowiem, że większość obiektów budowlanych będących własnością M. W., zostało zakupionych w Agencji Nieruchomości Rolnych, a uruchomienia w nich produkcji wymagało zaangażowania dużych środków finansowych. Z uwagi na fakt, że M. W., nie posiadał wystarczającej ilości środków finansowych, wydzierżawił obiekty budowlane, które zostały wyremontowane i zaadaptowane przez dzierżawców na obiekty hodowlane. Grupa twierdziła, że wydzierżawienie obiektów przez M. W. w B. i L., miało na celu intensywny rozwój gospodarczy oraz ekonomiczny spółek, jak również dążenie do zwiększenia produkcji przez samą GRP "[...]

W toku postępowania przed organem I instancji organ zażądał również przekazania dokumentów finansowo-księgowych potwierdzających poniesienie przez poszczególnych członków grupy kosztów w zakresie produkcji dotyczącej chowu drobiu oraz wielkości produkcji poszczególnych członków grupy przed jej zawiązaniem.

W ramach udzielania wyjaśnień GPR [...] złożyła m.in. pismo z [...].07.2017 r. Z informacji zawartej w piśmie wynika, że spółka Z.. w B. dzierżawi obiekty inwentarskie indyczniki nr 1-2, w których prowadzi produkcje indyków. Począwszy od roku 2012 rozpoczęto program inwestycyjny związany z budową nowych obiektów do produkcji indyków w B. w obrębie istniejącej fermy. Ponadto w ramach programu inwestycyjnego została wykonana instalacja gazowa. Organ oceniając złożone wyjaśnienia zauważył, że w latach 2011 i 2012, po objęciu w posiadanie obiektów wydzierżawionych od innych producentów rolnych, nakłady inwestycyjne spółki wyszczególnione w tabelach na stronie nr 2 pisma z 7.07.2017 r., w szczególności w odniesieniu do wyniku netto z działalności uzyskanego w tym samym okresie zestawionych w tabeli na stronie 3 wydają się być na tyle niskie, że nie uzasadniają twierdzenia wskazującego, że powodem powołania spółki Z. i oddanie w dzierżawę obiektów produkcyjnych, była konieczność znacznego doinwestowania obiektów. Obiekty funkcjonowały sprawnie, prowadzona była w nich produkcja i nie ma dowodu na to, że obiekty nie mogłyby funkcjonować będąc w posiadaniu pierwotnych właścicieli.

W odniesieniu do spółki J. grupa wyjaśniła, że dzierżawi ona w L. obiekty inwentarskie tj. indyczniki nr 4-5 na powierzchni użytkowej 3.171,20 m2, na których prowadzi produkcje indyków. Wyjaśniła, że nakłady netto na inwestycje w roku 2014 (w tym nakłady na modernizację obiektów oraz budowę wiaty na słomę) - wyniosły [...] zł.

Organ w odniesieniu do tej kwestii wskazał, że w przypadku spółki J. jej powołanie i oddanie w dzierżawę obiektów należących do producenta rolnego będącego jednocześnie członkiem tej samej grupy producentów rolnych, również nie znajduje uzasadnienia w tym, że spółka zapewni odpowiednie zaplecze inwestycyjne. Jak wynika bowiem z tabel zamieszczonych na stronie 4 i 5 pisma stanowiącego odpowiedź grupy z 17.07.2017 r. w latach 2011-2013, spółka nie inwestowała w obiekty ponosząc jedynie koszty eksploatacyjne, co jest konieczne aby w ogóle móc prowadzić produkcję. Powyższe oznacza, że nie ma powodu, aby twierdzić, że obiekty dzierżawione przez spółkę nie mogłyby dalej funkcjonować jako część gospodarstwa należącego do rolnika wydzierżawiającego ww. obiekty.

W ramach wyjaśnień dotyczących funkcjonowania grupy strona poinformowała także, iż w okresie działalności grupy wypracowała ona produkcję indyka brojlera metodami selekcji, tj. masowa selekcja została zastąpiona systemem rodowodowym, systemy kontroli paszy zostały zastąpione systemem pomieszczeń grupowych z technologią REID. Nadto, że w okresie jej funkcjonowania dokonała zakupu niezbędnych środków trwałych do wspólnego użytkowania przez członków producentów jak: mobilny agregat prądotwórczy, myjki ciśnieniowe do mycia obiektów hodowlanych, ładowarka teleskopowa MT 625T Comfort do usuwania pomiotu i załadunku słomy, myjka ciepłowodna Stella, zamgławiacz.

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...], po rozważeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor [...] OR ARiMR odmówił stronie przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za drugi rok korzystania z pomocy. Organ I instancji stwierdził, że w analizowanym stanie faktycznym, przyznanie Grupie [...] pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. a) oraz lit b) rozporządzenia nr 1698/2005 oraz stanowiła ominięcie przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów w zakresie dotyczącym minimalnej ilości członków grupy, jak również stanowiła obejście limitów wysokości pomocy.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Prezes ARiMR decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w okresie, za który grupa ubiega się o pomoc jej członkami byli: J.., Z., J. W., M. W., oraz D.W. (wcześniej D. W.). Siedzibą grupy była miejscowość S., ul. P. Zgodnie z danymi zawartymi w KRS organem uprawnionym do reprezentowania strony był zarząd (jednoosobowo każdy członek zarządu) albo prokurent. Prezesem zarządu był Z. S., zaś prokurentami A. W., D. W.i M. W.

Ponadto ustalono, że:

- prokurentem J. była D. W., A. W. oraz M. W., a zgodnie z danymi zawartymi w KRS nr [...] (stan na [...] maja 2018 r.) do składania oświadczeń w imieniu spółki upoważniony był jednoosobowo każdy z członków Zarządu albo Prokurent,

- Funkcję Prezesa Zarządu w Z. pełnił M. W., natomiast Prokurentami byli: D. W. oraz A. W..Zgodnie z KRS nr [...] do składania oświadczeń w imieniu spółki upoważniony był jednoosobowo każdy z członków Zarządu albo Prokurent.

Analiza akt sprawy przeprowadzona na etapie odwoławczym wykazała, iż część z członków grupy było członkami Grupy Producentów Rolnych [...] (tożsama nazwa z nazwą grupy), która to [...] października 2008 r., na mocy decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] została wpisana do rejestru grup producentów rolnych. Ww. grupa producentów rolnych na podstawie decyzji nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, [...] listopada 2009 r. złożyła wniosek o płatność za okres trwający od 28 października 2008 roku do 27 października 2009 r., tj. 1 rok działalności grupy. Członkami grupy byli: D. W., M. W., M.W., A. W., "B.". Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Dyrektor OR odmówił przyznania pierwotnej grupie przyznania płatności za pierwszy rok działalności z uwagi na dokonywanie sprzedaży produktów nabytych uprzednio od poszczególnych członków do jednego z członków, tj. "B". Ww. decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją Prezesa ARiMR z [...] sierpnia 2010 r. Powyższa decyzja organu II instancji nie została zaskarżona do sądu i jest ostateczna. Pierwotna Grupa Producentów Rolnych [...] na swój wniosek decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2011 r. została następnie skreślona z rejestru grup producentów rolnych. Po pół roku od wykreślenia z rejestru, skarżąca ponownie wystąpiła do Marszałka Województwa o wpis do rejestru grup producentów rolnych, co nastąpiło [...] lipca 2011 r.

Organ II instancji podkreślił, że część z osób będąca członkami pierwotnie funkcjonującej GPR [...]. jest obecnymi członkami grupy, mianowicie: D. W., M. W., oraz pośrednio, jako wspólnicy osób prawnych będących członkami grupy A. W. oraz M. W.. Natomiast przedsiębiorstwo działające pod firmą "B". (będące członkiem pierwotnie funkcjonującej grupy jest obecnie jedynym, odbiorcą produktu z uwagi na który grupa została utworzona. D. W. pełni funkcję Prezesa Zarządu przedsiębiorstwa "B.". i jako jedyna (zgodnie z danymi zawartymi w KRS nr [...], stan na dzień [...] maja 2018 r.) może reprezentować spółkę na zewnątrz. Natomiast Prokurentami ww. podmiotu są M. W. oraz A. W.

Prezes ARiMR dodał, iż z danych zebranych w sprawie wynika, że pomiędzy członkami grupy, jak również wspólnikami, członkami Zarządu oraz Prokurentami "B." zachodzą powiązania osobowe (rodzinne), tj.:

- M. W. (członek grupy) jest synem M. W. (wspólnika "J"., będącej członkiem grupy oraz byłym mężem D. W.);

- D. W. (członek grupy) jest matką A. W. (wspólnik i Prokurent spółki "Z". będącej członkiem grupy, Prokurentem spółki "J". będącej członkiem grupy, wspólnikiem i Prokurentem spółki "B." będącej jedynym odbiorcą produktu);

- J. W. (członek grupy) jest teściową D. W. (członek grupy);

- L. W. (wspólnik spółki "J." będącej członkiem grupy) jest ojcem A. W. (powiązania jw.) oraz byłym mężem D. W. (członka grupy).

Dodał, że z pisma strony z 23 marca 2017 r. wynika ponadto, iż "B." było dotychczasowym kupującym żywiec indyczy od członków grupy w okresie przed jej utworzeniem.

Organ odwoławczy zauważył także, że z przedstawionego przez stronę Planu działania grupy na lata od 2011 do 2016 wynika, że skarżąca nie przewiduje wzrostu produkcji, a przewidywane przychody ze sprzedaży w roku mają być na takim samym poziomie w całym 5 letnim okresie ubiegania się o wsparcie. Jedynym źródłem poprawy kondycji finansowej ma być dotacja otrzymywana corocznie od ARiMR, nie zaś zwiększanie potencjału produkcyjnego czy jakościowego produktów wytwarzanych w gospodarstwach członków grupy. Dodał, że powyższe fakty wskazują, iż utworzenie grupy nie wniosło żadnych zmian w funkcjonowaniu gospodarstw jej członków, a zatem grupa stanowi jedynie nieuzasadnioną warunkami ekonomicznymi jednostkę w cyklu produkcyjno-sprzedażowym, nieprzynoszącą wartości dodanej dla produkcji członków grupy. Jest to sztuczne ogniwo utworzone w celu uzyskania korzyści finansowej w postaci pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych".

Następnie organ II instancji wskazał, że jeden z członków grupy, M. W. dokonał podziału swojej bazy produkcyjnej i wydzierżawił innym członkom grupy część swojego gospodarstwa:

- umowa dzierżawy zawarta z przedsiębiorstwem "J." z [...] czerwca 2011 r. Przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość położona na działce ewidencyjnej w miejscowości L. i obejmuje ona 2 kurniki o łącznej powierzchni użytkowej 3.171,60 m2 wraz z wyposażeniem technicznym i technologicznym,

- umowa dzierżawy zawarta z J. W. z [...] czerwca 2011 r. Przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość położona na działce ewidencyjnej w miejscowości L. i obejmuje ona 1 kurnik o powierzchni użytkowej 1.585,60 m2 wraz z wyposażeniem technicznym i technologicznym. Z aneksu do ww. umowy zawartego [...] kwietnia 2016 r. wynika, iż nastąpiła zmiana umowy w zakresie przedmiotu dzierżawy. Od dnia zawarcia przedmiotowego aneksu przedmiotem dzierżawy są 2 kurniki o łącznej powierzchni użytkowej 3.171,60 m2 wraz z wyposażeniem technicznym i technologicznym.

Zdaniem Prezesa ARiMR w wyniku podziału gospodarstwa M. W. powstały gospodarstwa J. W. oraz "J.". Ponadto, zarówno "J."., jak również J. W. rozpoczęli prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu [...] lipca 2011 r. (dowód - Wypis z rejestru podmiotów Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] nr sprawy [...] z [...] lipca 2011 r. i nr sprawy [...] z [...] lipca 2011 r.). Podkreślił, iż strona z wnioskiem o wpis do rejestru grup producentów rolnych wystąpiła [...] lipca 2011 r., a zatem przed dniem, od którego "J." oraz J. W. mogli rozpocząć działalność w zakresie chowu i hodowli drobiu. Ostatecznie wpis do ww. rejestru strona uzyskała [...] lipca 2011 r.

W ocenie organu odwoławczego utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 2 rozpoczęło prowadzenie działalności ze względu na która grupa powstała, bezpośrednio przed wpisem jej do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa, na gruntach dzierżawionych od M. W. wskazuje, iż doszło do podziału gospodarstwa M. W. celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 642, z ze zm.) w zakresie dotyczącym minimalnej ilości członków grupy.

Ponadto, zdaniem Prezesa ARiMR, takie utworzenie grupy doprowadziło do sytuacji przeciwnej do celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. a) oraz lit b) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L z dnia 21 października 2005 r. Nr 277 s. 1 i nast., dalej jako: "rozporządzenie nr 1698/2005"), tj. do sztucznego rozdrobnienia produkcji, mającego na celu umożliwienie innym podmiotom rozpoczynającym działalność w zakresie produktu, ze względu na który grupa powstała, wykazania się bazą produkcyjną oraz produkcją i umożliwić stronie wypełnienie warunku minimalnej liczby członków. Bez wydzielenia przez M. W. własnych gruntów i budynków gospodarczych: J. W. oraz "J."., grupa nie wypełniłaby warunku minimalnej liczby członków, a tym samym nie otrzymałaby pozytywnej decyzji Marszałka o wpisie do rejestru grup producentów. Podkreślił, że podział gospodarstwa członka grupy poprzez oddanie części gospodarstwa w użytkowanie innym członkom grupy, wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiła decentralizacja produkcji, która de facto doprowadziła do decentralizacji sprzedaży. Uznał, że takie działanie nie jest zgodne z celem określonym w art. 35 pkt 1 lit. b) rozporządzenia nr 1698/2005.

Dodał, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że J. W. oraz "J." możliwość prowadzenia działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu uzyskali dzień przed wpisem grupy do rejestru grup producentów rolnych, a zatem nie można uznać, iż byli producentami produktu ze względu na który grupa powstała, gdyż rzeczywistą produkcję rozpoczęli później. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, świadczy zaś o niespełnieniu przez stronę celów określonych w art. 35 ust. 1 lit. a) oraz lit b) rozporządzenia nr 1698/2005. Zdaniem Prezesa ARiMR nie można uznać, że nastąpiło dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji, w sytuacji gdy u dwóch członków grupy przed jej utworzeniem proces taki nie miał miejsca.

Organ odwoławczy zaznaczył także, że grupa, "J." oraz "Z."., mają siedzibę w tej samej miejscowości, pod tym samym adresem, tj.: ul. [...], [...].

Prezes ARiMR podkreślił również, że po wykreśleniu z rejestru grup producentów pierwotnie funkcjonującej GPR [...] powstało kilka spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Wśród nich są: GPR [...] zarejestrowana w KRS [...] lipca 2011 r. oraz GPR [...]., zarejestrowana w KRS [...] czerwca 2011 r. Oba podmioty zostały wpisane przez Marszałka Województwa [...] do rejestru grup producentów rolnych [...] października 2011 r. i obu została przyznana pomoc finansowa w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Organ zwrócił uwagę, że członkami ww. podmiotów, w sposób bezpośredni lub pośredni są członkowie grupy, a mianowicie:

- GPR [...] - adres siedziby ul. [...], [...]. Funkcję Prezesa Zarządu pełni Z. S., natomiast funkcję Wiceprezesa Zarządu pełni D. W.. Wspólnikami są: L. W., M. W., J. W., N. (adres siedziby ul. [...], [...], wspólnicy: D. W., M. W.), S. (adres siedziby ul. [...], [...], wspólnicy: D.W., L. W., J. W. oraz K. M.), M, (adres siedziby ul. [...], [...], wspólnicy: A. W., S.P.).

- GPR [...]- adres siedziby ul. [...], [...]. Funkcję Prezesa Zarządu pełni Z. S., natomiast funkcję Wiceprezesa Zarządu pełni D. W.. Wspólnikami są: A.W., K. P., K.. (adres siedziby ul. [...], [...], wspólnicy: D. W., K. P., W. P.), M. (adres siedziby ul. [...], [...], wspólnicy: A.W., J. W., W. P.), T. (adres siedziby [...], [...], wspólnicy: K. P., M. W., J. M.).

W ocenie organu odwoławczego, istnienie limitów wysokości przyznawanej corocznie pomocy finansowej dowodzi, że wyodrębnienie trzech grup producentów rolnych (GPR [...]., "I"., "I"..) w zakresie tej samej branży przez, te same w większości osoby miało na celu obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych".

Reasumując wskazał, że nawet, jeżeli zostały spełnione formalne warunki do uzyskania płatności, to z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że zostały one spełnione tylko w celu uzyskania korzyści (stworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy finansowej).

Mając powyższe na uwadze, Prezes ARiMR stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L z 20 grudnia 2013 r., Nr 347 s. 549 i nast., dalej jako: "rozporządzenie nr 1306/2013"), zgodnie, z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Zdaniem organu II instancji grupa wypełniła, zarówno obiektywny warunek do uznania, wskazujący na stworzenie sztucznych warunków do otrzymania pomocy, poprzez utworzenie grupy niezgodnie z celami wskazanymi w art. 35 ust. 1 lit. a, lit. b oraz lit. c rozporządzenia nr 1698/2005 oraz subiektywny warunek do uznania, poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy był zaplanowanym działaniem, które miało za cel ominięcie warunku z art. 35 ust. 1 lit. a, lit. b oraz lit. c rozporządzenia nr 1698/2005, a w dalszej kolejności powodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia.

Podkreślił, że w analizowanym przypadku, nie można mówić o koncentracji podaży, gdyż podmiot, pierwotnie funkcjonujący na rynku, wykreślił się z rejestru grup producentów rolnych po otrzymaniu odmowy wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", po czym członkowie tej grupy utworzyli kilka spółek z ograniczona odpowiedzialnością w tej samej grupie produktów co pierwotnie funkcjonujący "B". z czego 2, a w zasadzie 3 biorąc pod uwagę grupę, złożyli wnioski o przyznanie a następnie wypłatę pomocy finansowej w ramach ww. działania. Grupa ta, działając jako nowoutworzona grupa w okresie pięcioletniego dofinansowania miałaby możliwość otrzymania wsparcia w maksymalnej wysokości 390.000 Euro. Dlatego też stwierdził, iż aspekt finansowy był jedynym czynnikiem dążenia wspólników do założenia kilku Grup i ponowne złożenie wniosku o pomoc przez skarżącą. W ocenie Prezesa ARiMR, powyższe działania potwierdzają fakt stworzenia przez grupę sztucznych i pozornych warunków sprzecznych z celami danego działania, mających jedynie na celu uzyskanie korzyści związanych z uzyskiwaniem wsparcia finansowego z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej udzielanego w ramach tworzenia grup producentów rolnych przez 5 lat zamiast 4 lat, jakby to mogło mieć miejsce w przypadku pierwotnie funkcjonującej "B"..

Dodał, że opisane działanie grupy, wyczerpało także przesłanki art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, (Dz. U. UE L z dnia 23 grudnia 1995 r. Nr 312/1, dalej jako: "rozporządzenie nr 2988/95"), zgodnie z którym działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa unijnego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu pozyskania tej korzyści prowadzą do nie przyznania lub wycofania korzyści.

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji odniósł się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu.

Pismem z 30 czerwca 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną decyzję Prezesa ARiMR, wnosząc o jej uchylenie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Organowi II instancji skarżąca zarzuciła:

1. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez przyjęcie że:

a) skarżąca stworzyła sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia, co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym oraz pomimo złożenia przez stronę stosownych wyjaśnień co do celu działalności Grupy Producentów Rolnych "B".. a także przedstawionych faktur VAT i rachunków, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona w okresie od 27.07.2012 r. do 26.07.2013 r., faktur VAT i rachunków, potwierdzających wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków w okresie od 27.07.2012 r. do 26.07.2013 r., faktur VAT i rachunków, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom nie będącym członkami grupy w okresie od 27.07.2012 r. do 26.07.2013 r., a także złożonego oświadczenia strony z 16.08.2013 roku dotyczącego produkcji żywca indyczego w sztukach oraz pomimo złożenia przez stronę stosownych wyjaśnień co do celu działalności Grupy Producentów Rolnych "B’. a także przedstawionych oraz przedłożonych licznych dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów w zakresie produkcji dotyczącej chowu drobiu, a także wyjaśnień z dnia 25.07.2017 r., oraz przedłożonych przez Grupę: analityki finansowej konta spółki "Z." na grudzień 2012 r., analitykę konta spółki "Z." na grudzień 2013 r., analitykę konta spółki "Z." na grudzień 2014 r. analitykę konta spółki "Z." na grudzień 2015 r., zestawienie inwentarzowe środków trwałych "Z".., zestawienie inwentarzowe środków trwałych na koniec grudnia 2016 r. analitykę konta spółki "J." na grudzień 2014 r., tabele amortyzacyjne środków trwałych na rok 2016 r., zestawienie amortyzacyjne środków trwałych dla Grupy Producentów Rolnych "B".. na koniec 2017 r., plan działalności Grupy Producentów Rolnych "B." a także przedłożonych w dniu 02.08.2017 r. przez GPR [...] kserokopii faktur i innych dokumentów o równoważnej wartości dowodowej (391 sztuk) dokumentujących poniesienie kosztów na inwestycje zrealizowane przez spółkę Z. oraz spółkę J.

b) Grupa Producentów Rolnych [...] powstała dnia [...] lipca 2011 roku jest kontynuatorką Grupy Producentów Rolnych "[...]", która w dniu [...] października 2008 roku została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a także pomimo braku w obowiązujących przepisach dotyczących grup producentów rolnych zakazu rozwiązania założonej grupy producentów rolnych i zawiązania nowej,

c) wydzierżawienie kurników położonych w miejscowości [...], dla poszczególnych członków grupy producentów rolnych tj. Pani J.W i "[...]" miało na celu dekoncentrację, tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego wskazywanych podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia osobnych grup producentów rolnych co miało prowadzić do umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków wynikającym z załącznika nr 1 do z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 642) co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a także pomimo złożenia przez stronę stosownych wyjaśnień a także przedstawienia faktur VAT potwierdzających poniesienie kosztów w zakresie nakładów na remonty, modernizacje oraz inwestycje uzupełniające poniesione przez dzierżawców obiektów w [...],

d) przyjęcie, że podmiotowe i prawne powiązania pomiędzy podmiotami gospodarczymi a także wspólne kierownictwo, korzystanie ze wspólnej lokalizacji oraz prowadzenie takiego samego rodzaju działalności odbiera niniejszym podmiotom samodzielność gospodarczą i świadczy o stworzeniu sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym albowiem wskazywane połączenia pomiędzy podmiotami gospodarczymi nie wykazują stworzenia przez spółkę "sztucznych warunków" wymaganych do otrzymania tej płatności,

e) wydzierżawienie kurników położonych w miejscowości [...] i [...], dla poszczególnych członków grupy producentów rolnych, tj. "[...]"., "[...]"., "[...]"oraz "[...]" miało na celu dekoncentrację, tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego trzech podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a ponadto dotyczy to podmiotów zupełnie odrębnych i niezależnych od Grupy Producentów Rolnych "[...]" powstałej dnia [...] lipca 2011 roku,

f) członkowie grupy, tj. Pani J. W. i "[...]" nie byli producentami drobiu na dzień składnia wniosku o wpis do Rejestru Grup Producentów Rolnych, tj. przed dniem [...] lipca 2014 roku działalność w zakresie chowu i hodowli drobiu prowadzili trzej członkowie Grupy: D. W., M. W. oraz [...], co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym, a także pomimo tego, iż przynależność do grupy producentów, nie jest w świetle przepisów ustawy o grupach producentów, czy też stosownych rozporządzeń uzależniona od posiadania przez ich członków weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, a także pomimo przedstawienia przez przedmiotowe spółki niezbędnych dokumentów w postaci faktur VAT potwierdzających poniesienie kosztów w zakresie produkcji dotyczącej chowu drobiu oraz wskazania w złożonych wyjaśnieniach wielkości produkcji poszczególnych członków w okresie poprzedzającym utworzenie grupy,

g) pominięcie faktu, że działalność Grupy Producentów Rolnych "[...]" przyczynia się do osiągnięcia celów zamierzonych przez rozporządzenie nr 1698/2005 i nie jest sprzeczna z żadnym z celów wsparcia zakreślonym przez prawodawcę

- co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013.

2. Naruszenie przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanej decyzji tj.

a) art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, tj. wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej i zawierającej arbitralne kwalifikacje czynności strony a następnie nienaprawienie tych rażących uchybień przez organ II instancji, które to decyzje w sposób rażący naruszyły zasadę zaufania do organów administracyjnych,

b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez błędną, arbitralną i dowolną ocenę materiału dowodowego poprzez niedopuszczenie wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a co nie jest sprzeczne z prawem i poprzez te okoliczności przedwczesność wydania zaskarżonej decyzji,

c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie wydanej decyzji, nie realizujące zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa tj.

- organ administracyjny w uzasadnieniu nie wskazał, które fakty uznał za udowodnione, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygniecie a także dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim należy przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie Sąd musi mieć na względzie fakt, że w związku z uchyleniem przez WSA w Warszawie wyroku z 1 kwietnia 2015 r. sygn. V SA/Wa 2938/14 decyzji zarówno organu I jak i II instancji, który to wyrok stał się prawomocny w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej organu wyrokiem NSA z 9 lutego 2017 r. sygn. II GSK 1572/15, zarówno organy rozpatrując sprawę ponownie jak i Sąd, są obowiązane mieć na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Mając ten fakt na uwadze Sąd przypomina, że podstawowym zadaniem organów było ustalenie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, czy w sprawie doszło do sztucznego stworzenia przez grupę warunków umożliwiających przyznanie jej wnioskowanej kwoty płatności za drugi rok jej działania.

Rozważając tę kwestię Sąd uznaje, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

W związku z tym na wstępie Sąd zauważa, że stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1026 – dalej jako: "ustawa o gpr") osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu: dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Treść art. 3 ustawy o gpr określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, między innymi zgodnie z ust. 1 pkt 1 art. 3 grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4). Na podstawie art. 7 ustawy o gpr, spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy).

W ramach delegacji zawartej w art. 6 ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 , poz. 642). W punkcie 5 załącznika do rozporządzenia z 9 kwietnia 2008 r. ustalono, że minimalna liczba członków grupy utworzonej ze względu na produkcję drobiu to 5 podmiotów, a minimalna wielkość produkcji to 400 sztuk rocznie.

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w tym w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10).

W treści art. 10 ust. 1 u.w.r.o.w. przewidziano, że pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia nr 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu gpr.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia gpr pomoc jest udzielana grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia gpr pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa. Wobec uzyskania przez skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych. Organy ARiMR wydając decyzję o płatności są zobowiązane są natomiast sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, czy spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty.

Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia gpr wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu.

W niniejszej sprawie badaniu Sądu została poddana decyzja Prezesa ARiMR utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji dotycząca odmowy przyznania stronie środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za okres od 27 lipca 2012 roku do 26 lipca 2013 roku, tj. za drugi rok korzystania z pomocy.

Przechodząc do analizy zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo również oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 u.w.r.o.w., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zatem z treści tego przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią m.in. art. 7 i art. 77 § 1 tej ustawy, zatem zawarty w skardze zarzut dotyczący ich naruszenia nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organ II instancji odniósł się do dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto organy dokonały ustalenia stanu faktycznego w oparciu o ogólnie dostępne rejestry publiczne (KRS). Fakt nieuznania przez organy dowodów przedstawionych przez stronę za wystarczające do zmiany oceny stanu faktycznego oraz wskazanie powodów dokonania takiej oceny nie może być natomiast traktowany jako przeprowadzenie postępowania niezgodnie z zasadami określonymi w art. 21 u.w.r.o.w. Należy w tym miejscu dodać, iż organ nie pominął żadnych dowodów przedstawionych przez stronę, jednakże mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż ich treść nie mogła mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym. Nie znajduje zatem uznania zarzut naruszenia art. 80 w zw. z art. 75 k.p.a. jak również art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a.

Przechodząc do oceny zarzutu wskazanego w pkt 1, dotyczącego błędów w ustaleniach faktycznych skutkujących błędnym, zdaniem strony, zastosowaniem przez organ II instancji art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, przypomnieć należy, że na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Z ust. 2 art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 wynika natomiast, że wsparcia udziela się w postaci zryczałtowanej pomocy w formie rocznych rat przez okres pierwszych 5 lat przypadających po dacie, w której grupa producentów została uznana. Oblicza się je na podstawie rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek do pułapu określonego w załączniku.

Na mocy art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L z 20 grudnia 2013 r., Nr 347 s. 549 i nast., dalej jako: "rozporządzenie nr 1306/2013"), który bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 działania nakierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego (unijnego) mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stwierdzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Przepis ten stanowi generalną klauzulę pozwalającą organom administracji publicznej przeciwdziałać obejściu prawa przez podmioty celem uzyskania przez nich korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 1462/17, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Problematyka obchodzenia prawa była przedmiotem szerszych rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: "TSUE"). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE podmioty nie mogą powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (zob. m.in. wyrok z 12 maja 1998 r., w sprawie C-367/96 Kefalas i in., dostępny na stronie internetowej: https://curia.europa.eu). Przy interpretacji regulacji przewidującej klauzulę dotyczącą przypadków obchodzenia prawa sięgnąć trzeba do w wyroku TSUE z 12 września 2013 r., w sprawie C-434/12, który odnosi się do uprzednio obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 – to jest przepisu o zbliżonym brzmieniu do aktualnego art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 – a zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

W wyroku w sprawie C-434/12 Trybunał stwierdził, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. Wymaga to zatem zaistnienia po pierwsze, ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty (element obiektywny), a po drugie, woli uzyskania korzyści wynikających z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek (element subiektywny; pkt 29 cytowanego wyroku).

W ocenie Sądu organy analizując całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, zasadnie uznały, że w sprawie wystąpił zarówno element obiektywny wskazujący na stworzenie sztucznych warunków do otrzymania pomocy, poprzez utworzenie grupy niezgodnie z celami wskazanymi w art. 35 ust. 1 lit. a-c rozporządzenia nr 1698/2005 jak i element subiektywny poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń poprzedzających utworzenie grupy był zaplanowanym działaniem, które miało za cel ominięcie warunku z art. 35 ust. 1 lit. a-c rozporządzenia nr 1698/2005, a w dalszej kolejności spowodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia, warunkujące zastosowanie art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. Organy orzekające nie kwestionowały, że grupa spełniła formalne warunki konieczne do uzyskania statusu grupy producentów rolnych. Organy jednakże zasadnie zakwestionowały faktyczny powód powstania skarżącej grupy.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. Zrzeszanie się producentów w grupy ma polepszyć ich sytuację w stosunku np. do sieci handlowych. Ma też ułatwić inwestycje w infrastrukturę ułatwiającą proces produkcji, czy też przechowywania lub przygotowania do sprzedaży.

W przypadku skarżącej doszło z kolei do sytuacji stanowiącej zaprzeczenie tak sformułowanych celów działania grupy. Doszło bowiem przede wszystkim do podziału bazy produkcyjnej M. W. i wydzierżawienia dwóm innym członkom grupy części jego gospodarstwa. Zarówno "[...]" jak i J. W. prowadziły działalność wyłącznie dzięki wydzierżawieniu kurników od M. W., a początek ich działalności wiąże się bezpośrednio z powstaniem grupy.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż pomimo twierdzeń strony zawartych w skardze, iż celem wydzierżawienia części kurników ww. członkom grupy było "zahamowanie dekapitalizacji majątku trwałego nabytego w drodze przetargów od ANR, który to był zdewastowany i przywrócenie go do produktywności w nowych technologiach na potrzeby osiągania dochodów gwarantujących rentowność przedsięwzięć", powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Strona wskazała, że z uwagi na brak posiadania przez M. W. dostatecznych środków na inwestycje "jednym z rozwiązań było zawiązanie umowy dzierżawy obiektów budowlanych, które zostały wyremontowane i zaadaptowane przez dzierżawców na obiekty hodowlane". Wskazać zatem należy, że w obiektach położonych w miejscowości [...], wydzierżawionych w 2011 r. "[...]"oraz J. W., M.W. prowadził działalność w zakresie hodowli drobiu będąc członkiem pierwotnej Grupy Producentów Rolnych "[...] " wpisanej do rejestru Marszałka Województwa [...] [...] października 2008 r. W planie działania grupy z 4 sierpnia 2008 r., fermy M. W. zostały określone jako: "Obiekty wyremontowane dostosowane do hodowli indyków brojlerów. W obiektach znajduje się podstawowe wyposażenie technologiczne. Stan techniczny dobry". Ponadto z treści umów dzierżawy zawartych pomiędzy M. W. a ww. członkami grupy nie wynika, aby dzierżawione kurniki znajdowały się w złym stanie technicznym i wymagały remontu. Przeciwnie z obydwu umów dzierżawy wynika, że ich przedmiotem są nowe kurniki z wyposażeniem technicznym umożliwiającym produkcję. Brak zatem podstaw do uznania, iż wydzierżawienie tych obiektów innym członkom grupy (rozpoczynającym dopiero prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu) miało na celu intensywny rozwój gospodarczy i zwiększenie produkcji przez grupę. Dalsze prowadzenie produkcji w oparciu o przedmiotowe kurniki nie było bowiem uzależnione od ich remontu, ponieważ ich stan umożliwiał kontynuowanie produkcji przez ich właściciela. Jednocześnie wyjaśnić trzeba, iż organy nie pominęły w swych rozważaniach oświadczeń i obszernej dokumentacji składanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Jednakże fakt, iż członkowie grupy ponosili koszty związane z funkcjonowaniem dzierżawionych kurników, w świetle całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zmienia słusznej oceny organów, że pierwotnym celem zawarcia przez M. W. umów dzierżawy z "[...]" i J. W., było rozdzielenie jego potencjału produkcyjnego w celu wypełnienia warunku minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Zdaniem Sądu nie sposób uznać, że w sprawie istniały gospodarcze przesłanki do dekoncentracji funkcjonującej w sposób prawidłowy bazy produkcyjnej M. W., zaś wyjaśnienia strony dot. istnienia racjonalnych powodów (poza uzyskaniem płatności) do podziału gospodarstwa nie są wiarygodne.

Oczywiście podział gospodarstwa rolnego i przekazanie jego części do innego podmiotu jest całkowicie zgodne z prawem i osoby fizyczne i prawne mają pełną swobodę gospodarowania swoim mieniem, jednakże tam, gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy) lub cele, dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać m.in. przyczyny powstania grupy jak i sposób jej funkcjonowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 344/15 (dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zasadnie zauważył, że "z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia nie sposób nie zwrócić uwagę i na ten jego aspekt, który w kontekście odnoszącym się do odzwierciedlanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunału Konstytucyjnego tożsamości podstaw aksjologicznych obowiązywania systemu prawa krajowego oraz systemu prawa unijnego nakazuje uwzględniać tę jego konsekwencję, że prawo unijne - a więc tak samo, jak i prawo krajowe - sprzeciwia się powoływaniu na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. To jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawy C-131/13, C-163/13 i C-164/13)."

Wnioskowana pomoc nie powinna być zatem wypłacona w sytuacji, w której poszczególni członkowie, na potrzeby założenia grupy producentów rolnych, rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili, a obiekty do produkcji uzyskali na skutek podziału potencjału produkcyjnego innego członka grupy. Utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których dwóch członków ("[...]" i J. W.) prowadzi działalność wyłącznie na dzierżawionych kurnikach, będących własnością innego członka i podejmują działalność w zakresie chowu i hodowli drobiu tuż przed dniem złożenia wniosku o wpis grupy do Rejestru Grup Producentów Rolnych, a de facto rozpoczyna jej prowadzenie po utworzeniu grupy wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby pięciu członków (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 141/16, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić zatem należy, iż wniosek Prezesa ARiMR, że w istocie doszło do decentralizacji, a nie centralizacji produkcji, a w konsekwencji sprzedaży między podmiotami będącymi członkami grupy, co stanowi jeden z wymogów celu działania grupy producentów określonym w art. 35 ust. 1 pkt b) rozporządzenia nr 1698/2005, jest uprawniony. Należy też zauważyć, że skoro zgodnie z art. 2 ustawy o gpr określone w nim podmioty prowadzące gospodarstwo rolne lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego, to jest jednoznaczne, że podmioty te "wchodząc" do grupy, wnoszą do niej swój dotychczasowy potencjał produkcyjny, zatem można się spodziewać, że łącznie będzie on oscylował wokół sumy wszystkich tych potencjałów. Oczywiście konieczne jest jedynie uzyskanie zakładanej ilości produktów, która nie może być mniejsza niż minimalna. Tym niemniej swoiste "podzielenie się" zakresem produkcji przez M. W. dowodzi, że w istocie chodziło nie o samą produkcję i możliwość współpracy podmiotów tworzących grupę w ramach wspólnego działania określonego zarówno w treści art. 35 ust. 1 pkt b) rozporządzenia nr 1698/2005, jak i w treści art. 2 ustawy o gpr, ale o stworzenie sztucznych warunków umożliwiających uzyskanie płatności finansowej.

Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 3945/17 (dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 zawiera zamknięty katalog zindywidualizowanych celów systemu wsparcia. Nie oznacza to jednakże, że dekoncentracja produkcji (dokonana przed założeniem grupy producenckiej) nie może być brana pod uwagę przy ocenie okoliczności zawiązywania grupy producentów rolnych w kontekście tego, czy zawiązanie danej grupy rzeczywiście zmierzało w celu zapewnienia konkurencyjności produkowanym przez poszczególnych członków grupy produktów, co wypełnia przesłankę sztucznego stworzenia warunków do uzyskania wsparcia wskazaną w wykonawczym przepisie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 (obecnie art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013). Zamknięty katalog celów wsparcia, nieobejmujący dekoncentracji/koncentracji produkcji (lecz m.in. koncentrację sprzedaży), powiązany jest natomiast z elementem obiektywnym i w ramach tego elementu jest oceniany. Badanie w okolicznościach danej sprawy elementu obiektywnego zmierza zaś do tego, czy na skutek sztucznego stworzenia warunków przyznania wsparcia nie będą mogły zostać osiągnięte cele związane z określoną działalnością (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1096/16, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro istotą funkcjonowania grup producentów rolnych jest podejmowanie wspólnych działań przez "rozdrobnionych" co do wielkości produkcji producentów rolnych, zaś wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów m.in. wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, czy centralizacji sprzedaży (lit. b) ust. 1 art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005), to, w ocenie Sądu, wobec ww. ustalonych i skutecznie niezakwestionowanych w sprawie okoliczności faktycznych towarzyszących zawiązaniu grupy, strona nie mogła osiągnąć tych celów, a dążyła jedynie do uzyskania wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych".

Powyższe potwierdzają dodatkowo zapisy Planu działania grupy, zgodnie z którymi grupa nie przewiduje wzrostu produkcji, a przewidywane przychody ze sprzedaży w roku mają być na takim samym poziomie w całym 5 letnim okresie ubiegania się o wsparcie. Jedynym źródłem poprawy kondycji finansowej ma być dotacja otrzymywana corocznie od ARiMR, nie zaś zwiększanie potencjału produkcyjnego czy jakościowego produktów wytwarzanych w gospodarstwach członków grupy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się również bardzo obszernie do kwestii powiązań pomiędzy poszczególnym członkami grupy "[...]", a także grup GPR "[...]"oraz GPR "[...]" Sąd podziela stanowisko organów w tej mierze. Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji, które w całości Sąd akceptuje, należy w szczególności podkreślić następujące fakty:

- podział będącego w dobrym stanie technicznym gospodarstwa M. W. i wydzierżawienie kurników dwóm innym członkom grupy,

- brak faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie w jakim grupa została utworzona przez dwóch członków grupy, przed jej utworzeniem,

- refakturowanie przez M. W. części kosztów związanych z utrzymywaniem wydzierżawionych kurników na rzecz "[...]" i J. W.,

- sprzedaż produkcji do podmiotu powiązanego osobowo, będącego wcześniej członkiem pierwotnie działającej grupy "[...]",

- wystąpienie, w tym samym czasie, z wnioskiem o wpis do rejestru gospodarstw rolnych przez trzy podmioty powiązane osobowo ([...], [...], [...]) oraz wystąpienie przez te podmioty o przyznanie a następnie wypłatę pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych".

Sąd uważa za w pełni wykazany pogląd organu, że wyodrębnienie trzech grup producentów rolnych ("[...] ", " [...] " i " [...] ") w zakresie tej samej branży przez te same osoby miało na celu obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". Wnioski organu wysnute z przytoczonych faktów są logiczne i spójne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że wyliczona zgodnie z przedstawionymi dokumentami przez "[...]" "[...]" oraz "[...]" wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wskazanych jako wytworzonych w gospodarstwach jej członków, w oparciu o kurs euro ustalony na podstawie § 8 ust. 3 rozporządzenia, pomoc finansowa w przypadku ww. grup przekracza pułap określony jako maksymalny w załączniku nr 1 do rozporządzenia nr 1698/2005.

Tym samym, mimo, że skarżąca grupa formalnie spełnia warunki niezbędne do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, to jednakże w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez stronę w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika ponadto, iż te same osoby, w szczególności D. W. oraz M. W., są upoważnione do podejmowania decyzji i zobowiązań związanych z prowadzeniem działalności w dwóch podmiotach będących członkami grupy, jako osoby fizyczne będące członkami grupy, jak również poprzez pełnienie funkcji Prokurentów w grupie oraz poprzez pełnienie funkcji Prezesa Zarządu przez D. W. i funkcji Prokurenta przez M. W.w przedsiębiorstwie "[...] " Powyższe okoliczności, jak słusznie zauważył organ II instancji, świadczą niezbicie o zależnościach w zakresie osobowym i własnościowym członków tworzących grupę, w której bezpośrednio bądź pośrednią, w części podmiotów będących członkami grupy, kontrolę te same osoby, co świadczy o możliwości koordynacji podmiotów wchodzących w skład grupy, jak również podmiotu współpracującego z grupą.

Podkreślenia również wymaga, że jedynym odbiorcą produktu, z uwagi na który grupa została utworzona jest "[...] " której wspólnikami są A. W. M. W. Co istotne spółka ta była członkiem pierwotnie funkcjonującej GPR "[...]" Przypomnieć w tym miejscu należy, że pierwotnej grupie "[...]" odmówiono przyznania płatności za pierwszy rok działalności z uwagi właśnie na fakt sprzedaży produktów nabytych uprzednio od poszczególnych członków grupy do jednego z członków, tj. właśnie do spółki "[...] ".

Tym samym Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że w okolicznościach faktycznych sprawy, w szczególności dotyczących: struktury własnościowej, faktu braku prowadzenia (przed utworzeniem grupy) przez dwóch z członków działalności rolniczej w zakresie produkcji drobiu, wydzierżawienia przez M. W. części posiadanych obiektów hodowlanych innym członkom grupy, świadczą o dokonaniu sztucznego podziału potencjału produkcyjnego jednego członka grupy, co doprowadziło do decentralizacji produkcji, a co stoi w sposób faktyczny w sprzeczności z centralizacją sprzedaży. Uznać zatem należało, że mimo formalnego spełnienia warunków uzyskania płatności, nie jest ona należna ze względu na to, że stoi temu na przeszkodzie treść art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, gdyż powołana grupa w żaden sposób nie spełnia celu określonego w art. 35 ust. 1 lit, b) rozporządzenia nr 1698/2005.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały zatem, że w niniejszej sprawie wypełnione zostały zarówno obiektywne jak i subiektywne warunki skutkujące uznaniem że strona stworzyła sztuczne warunki mające na celu uzyskanie wsparcia z działania "Grupy Producentów Rolnych". Wykazane przez organy działania członów grupy zostały podjęte w celu stworzenia podmiotu mogącego ubiegać się o wsparcie w ramach działania "Grupy producentów rolnych" i uzyskiwania wsparcia, a nie potrzebą dostosowania procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, centralizacją sprzedaży, czy ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, co rzutuje na ocenę spełnienia celu określonego w treści art. 35 ust. 1, lit a-c rozporządzenia nr 1698/2005.

Sąd jest zdania, iż utworzenie grupy miało na celu obejście przepisów prawa poprzez ominięcie limitów co do liczby członków grupy i stworzenie podmiotu formalnie spełniającego wszystkie wymogi, jednakże w celu uzyskania korzyści sprzecznej z celami wsparcia. Wskazuje na to sekwencja zamierzonych i przemyślanych działań członków grupy, poprzedzających jej zawiązanie, a także powiązania kapitałowe i osobowe między członkami grupy i jedynym odbiorcą produktu z uwagi na który grupa została utworzona. Zawiązanie grupy było poprzedzone w istocie "podziałem" gospodarstwa jednego z członków grupy i wydzierżawieniem wydzielonych jego części dwóm innym jej członkom, co dowodzi, iż w istocie nie zmierzało ono do realizacji celu, jakim jest ułatwienie prowadzenia działalności grupie rozdrobnionych producentów poprzez stworzenie warunków konkurencyjności produktów produkowanych przez nich produktów rolnych. Do grupy przystąpili członkowie, którzy wcześniej produkcji rolnej nie prowadzili, a nadto produkcję tę podjęli oni wyłącznie na majątku wydzielonym z gospodarstwa innego członka grupy, co oznacza rozdrobnienie produkcji, podczas gdy celem systemu wsparcia było podejmowanie wspólnych działań przez producentów rolnych w celach określonych w prawie unijnym i zapewnienia konkurencyjności produktów członków Grupy Producenckiej. Powyższe wskazuje zatem na istniejącą w momencie zawiązywania grupy niewątpliwą intencję jej członków, zmierzającą do utworzenia formalnej organizacji o określonych cechach i znamionach grupy producenckiej, jednakże w oderwaniu od celów wsparcia (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 3945/17, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie skarżącej daje natomiast podstawy do stwierdzenia, że zamiarem osób zawiązujących grupę było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunków wskazanych w art. 35 ust. 1 lit. a-c rozporządzenia nr 1698/2005, a w dalszej kolejności otrzymanie płatności w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych", a zatem ubiegając się o pomoc strona zamierzała uzyskać korzyść sprzeczną z celami systemu wsparcia.

Dodatkowo podnieść należy, że zarówno organ I jak i II instancji zbadały zasadność utworzenia grupy, czemu dały wyraz w obszernych uzasadnieniach decyzji wydanych w niniejszej sprawie. Raz jeszcze wskazać zatem wypada, że dokumenty przedstawione przez stronę były przedmiotem badania organów jednakże ich treść nie wpłynęła na ocenę całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji decyzję o odmowie przyznania stronie wnioskowanego wsparcia.

Reasumując, w ocenie Sądu, wszystkie kwestie sporne zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną również w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Poprzez wykazanie chronologii zdarzeń poprzedzających powstanie grupy organ II instancji w sposób czytelny odniósł się zaś do elementu subiektywnego - zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Wykazał również brak elementu obiektywnego, czyli brak spełnienia celów wsparcia. W tym stanie rzeczy za całkowicie bezzasadne należy uznać wszystkie zarzuty skargi.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.