Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 914/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R. pismem z dnia [...] 2004 r. skierowanym zgodnie z dołączonym do niego rozdzielnikiem m.in. do skarżącego K. S. poinformował go o obowiązku przyłączenia jego posesji do wybudowanej w ciągu ul. A w R. kanalizacji sanitarnej. W piśmie tym organ wezwał zobowiązanego do wykonania przedmiotowego przyłącza w terminie do dnia [...] 2004 r. pod rygorem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu w dniu [...] 2004 r.

Wobec niewykonania w zakreślonym terminie opisanego obowiązku, działając w oparciu o przepis art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. nr 132, poz. 622 ze zm.), Prezydent Miasta R. doręczył mu sporządzony w dniu [...] r. tytuł wykonawczy nr [...]. W tytule tym wierzyciel wskazał, że ciążący z mocy prawa na K. S., właścicielu nieruchomości oznaczonej jako działka [...], obowiązek wykonania na własny koszt przyłącza do wybudowanej w 2003 r. przez Gminę R. sieci kanalizacji sanitarnej, zostanie wykonany w trybie wykonania zastępczego na koszt zobowiązanego. Tytuł ten został doręczony żonie skarżącego w dniu [...] 2005 r.

W dniu [...] 2005 r. skarżący wniósł zarzuty do wspomnianego tytułu wykonawczego podnosząc: 1) wadliwe określenie egzekwowanego obowiązku ("niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia", 2) błąd co do osoby zobowiązanego, 3) niewykonalność obowiązku. Zarzuty te skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W uzasadnieniu podał, że nie kwestionuje obowiązku podłączenia swojej posesji do wybudowanej sieci kanalizacyjnej, jednak nie zgadza się na nałożenie na niego obowiązku wykonania odcinka instalacji kanalizacyjnej biegnącej pod drogą krajową, od środka tej drogi do granicy posesji. Jego zdaniem Prezydent Miasta R. błędnie przyjął, że nakazany do wybudowania odcinek instalacji kanalizacyjnej stanowi przyłącze kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. nr 72, poz. 747 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem (w jego ówczesnym brzmieniu) przez przyłącze kanalizacyjne należało rozumieć "odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku – od granicy nieruchomości". Zdaniem wnoszącego zarzuty w świetle powyższej definicji ustawowej, a także zawartej w art. 2 pkt 7 tej ustawy definicji sieci kanalizacyjnej nakazany mu do wybudowania odcinek instalacji kanalizacyjnej będzie stanowić po jego realizacji fragment sieci kanalizacyjnej, którego właścicielem może być na podstawie art. 48 i art. 49 k.c. tylko przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Ponadto zobowiązany podniósł, że z uwagi na przebieg instalacji pod drogą krajową nie będzie w stanie zapewnić jej niezawodnego działania. W tym stanie rzeczy – zdaniem wnoszącego zarzuty – nałożony na niego tytułem wykonawczym obowiązek przyłączenia posesji do sieci kanalizacyjnej dotyczy faktycznie budowy samej tej sieci. Wskazał, że Rada Miasta R. uchwałą nr [...] uznała za zasadną skargę mieszkańców w sprawie błędnej interpretacji ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zaś kolejną uchwałą nr [...], zmieniła budżet, przyznając środki finansowe na wykonanie odpowiednich prac, pozwalających na podłączenie posesji do wykonanej sieci kanalizacyjnej. Wobec tego, zdaniem zobowiązanego, odpowiedzialnym za przyłączenie posesji do sieci kanalizacyjnej jest Prezydent Miasta. Wreszcie zwrócił on uwagę, że wykonanie nałożonego obowiązku wymaga uzyskania zgody administratora drogi, a także Policjiz uwagi na związane z tym możliwe utrudnienia w ruchu, co powoduje jego niewykonalność.

Postanowieniem z dnia [...] r. SKO w K. przekazało w oparciu o art. 65 kpa wniesione zarzuty Prezydentowi Miasta R. jako organowi właściwemu do ich rozpatrzenia. Wskazany organ działając na mocy art. 128 § 4 i art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 123 kpa postanowieniem z dnia [...] r. oddalił wniesione zarzuty. Uzasadniając swoje stanowisko organ egzekucyjny podał, że zakwestionowanie przez zobowiązanego prawidłowości określenia egzekwowanego obowiązku opiera się na błędnej definicji przyłącza do sieci kanalizacyjnej niezgodnej z art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Tytuł wykonawczy został także prawidłowo skierowany do wnoszącego zarzuty, bowiem jest on właścicielem posesji, na którym zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ciąży obowiązek jej podłączenia do wybudowanej sieci kanalizacyjnej. Koszty wybudowania tego przyłącza także powinien ponieść właściciel nieruchomości, co zdaniem organu wynika z art. 15 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...). Także nieuzasadniony był zarzut dotyczący niewykonalności nałożonego obowiązku, bowiem na przewodzie kanalizacyjnym wybudowane zostały studzienki umożliwiające podłączenie się do sieci. Podłączenie to można zrealizować m.in. metodą "bezrozkopową". Ponadto Gmina zaoferowała mieszkańcom pomoc w załatwieniu wszelkich spraw formalnoprawnych, technicznych i organizacyjnych, w tym załatwienie zgody na prowadzenie robót w pasie drogowym.

W zażaleniu na to postanowienie wniesionym przez pełnomocnika (w aktach sprawy znajduje się tylko jego kopia) wskazano, że przyjęta przez Prezydenta Miasta R. definicja przyłącza była sprzeczna z art. 47 i art. 49 k.c., interpretacją Departamentu Mieszkalnictwa Ministerstwa Infrastruktury oraz orzecznictwem Sądu Najwyższego. Żalący się wskazał, że rozbieżności interpretacyjne dotyczące tego pojęcia doprowadziły do nowelizacji art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...), co nastąpiło ustawą z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. nr 85, poz. 729). Okoliczność, że nowelizacja ta nie weszła jeszcze w życie (nastąpiło to dopiero z dniem 17 sierpnia 2005 r.) nie powinna mieć zatem znaczenia, bowiem znowelizowany przepis podaje tylko "prawidłową interpretację definicji przyłącza kanalizacyjnego", którą posługiwano się w czasie prac nad ustawą w komisjach sejmowych. W zażaleniu wskazano także, że jeśli chodzi o zarzut niewykonalności obowiązku to sprawa uległa dalszej komplikacji, gdyż Zakład Wodociągowo-Kanalizacyjny w R. zdążył w trybie wykonania zastępczego podłączyć już posesje do sieci kanalizacyjnej, zobowiązując tym samym właścicieli nieruchomości do utrzymywania wykonanego odcinka w należytym stanie technicznym oraz dokonywania jego napraw i konserwacji, co z uwagi na okoliczność przebiegu tych odcinków instalacji pod drogą krajową jest niewykonalne.

Zaskarżonym postanowieniem SKO w K. działając w oparciu o art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1

w związku z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło pogląd Prezydenta Miasta R. wskazując, że definicja przyłącza kanalizacyjnego zamieszczona w przepisie art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...) przewiduje dwie sytuacje, gdy istnieje studzienka oraz kiedy jej brak. W pierwszym przypadku instalacja wewnętrzna obejmuje instalację w nieruchomości budynkowej i jej przedłużenie do pierwszej studzienki – licząc od strony budynku. Za pierwszą studzienką zaczyna się przyłącze kanalizacyjne. W drugim przypadku instalacja wewnętrzna obejmuje budynek oraz jej przedłużenie do granicy nieruchomości, za którą zaczyna się przyłącze kanalizacyjne. Odnosząc się do innych argumentów zażalenia Kolegium wskazało, że nie jest dopuszczalne odstąpienie od stosowania zawartej w ustawie definicji legalnej ze względu na zasady słuszności czy sprawiedliwości. Na treść rozstrzygnięcia nie mogą mieć też wpływu projektowane zmiany przepisów prawnych, gdyż orzekanie odbywa się w oparciu o obowiązujące w tym czasie przepisy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. S. ponowił dotychczas podnoszone zarzuty wskazując, iż sporny odcinek stanowi fragment sieci kanalizacyjnej, a nie – przyłącze. Zatem tytułem wykonawczym nałożono na niego obowiązek budowy samej sieci. Dodatkowo wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie określiło, gdzie ma początek sieć kanalizacyjna, a tym samym gdzie kończy się przyłącze kanalizacyjne. Skarżący podniósł też, że istotne są stosunki własnościowe dotyczące wybudowanego przyłącza, bowiem odbiorca usług musi być właścicielem przyłącza, aby sprostać obowiązkom z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2001 r., co potwierdza wyrok SN z dnia 2 lipca 2004 r. sygn. akt II CK 420/03. Tymczasem w niniejszej sprawie, właścicielem instalacji kanalizacyjnej, biegnącej pod drogą krajową, byłby właściciel tej drogi, gdyby nie zapis art. 49 kodeksu cywilnego z mocy, którego właścicielem instalacji jest przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne (vide: wyrok SN z dnia 26 lutego 2003 r. sygn. akt II CK 40/02). Doprecyzowanie definicji przyłącza kanalizacyjnego nastąpiło zaś na mocy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Skarżący podniósł przy tym, iż Prezydent Miasta R. temu samemu odcinkowi instalacji kanalizacyjnej biegnącemu pod tą samą drogą, a położonemu kilkaset metrów dalej w dzielnicy [...], nadał status sieci kanalizacyjnej. Wreszcie, skarżący zarzucił, iż organ II instancji nie ustosunkował się do argumentacji zawartej w zażaleniu, odnosząc się do błędu co do osoby zobowiązanego i niewykonalności obowiązku. Na tej podstawie skarżący domagał się uchylenia postanowienia SKO w K., dołączając odpisy przywołanej wcześniej korespondencji i uchwał RM R..

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować jego uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności.

W stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego tytułu wykonawczego, wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008), obowiązek właściciela nieruchomości jej przyłączenia do istniejącej sieci kanalizacyjnej, podlegał egzekucji bez konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 r. sygn. akt IV SAB 64/98, LEX nr 45132). Organy obydwu instancji, w ocenie Sądu, prawidłowo także przyjęły, że sporny odcinek instalacji stanowił przyłącze kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 ze zm.) i właściciel nieruchomości był zobowiązany do jego wybudowania na własny koszt. W tej kwestii należy podzielić więc stanowisko organu II instancji, iż ustawowa definicja przyłącza kanalizacyjnego nie nawiązywała do stosunków własnościowych. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rozumieć należy nie tylko tytuł prawnorzeczowy do gruntu, lecz również stosunek zobowiązaniowy, dający uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Zatem Prawo budowlane jednoznacznie przewiduje, iż inwestor nie musi być właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości, na której ma prowadzić roboty budowlane. Oczywiście, teoretycznie można zakładać sytuację, iż gmina lub Skarb Państwa jako właściciel gruntów zajętych pod drogi publiczne może odmówić realizacji przyłącza kanalizacyjnego. Sytuacja taka jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W stanie prawnym, obowiązujący w dacie sporządzenia tytułu wykonawczego i rozpatrywania zarzutów skarżącego, przez przyłącze należało rozumieć odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku – od granicy nieruchomości. Siecią zaś były przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (art. 2 pkt 5 i 7 cyt. ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.)

Zgodnie zaś z § 122 ust. 1 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 77, poz. 690 ze zm.), instalację kanalizacyjną stanowi układ połączonych przewodów wraz z urządzeniami, przyborami i wpustami odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierwszej studzienki od strony budynku. Zatem za pierwszą studzienką od strony budynku rozpoczyna się przyłącze kanalizacyjne, a w przypadku braku studzienki, przyłączem jest odcinek od granicy nieruchomości, kończąc się włączeniem do sieci.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, definicja ustawowa przyłącza kanalizacyjnego w stanie prawnym, obowiązującym do dnia 17 sierpnia 2005 r., jednoznacznie przewidywała, że na przyłącze składał się także odcinek biegnący od granicy nieruchomości. Ten stan prawny uległ zmianie dopiero na mocy przywołanej przez skarżącego ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r., która zmieniła analizowaną wyżej definicję przyłącza zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zastępując zwrot "od granicy nieruchomości", słowami "do granicy nieruchomości gruntowej". Wobec powyższego nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, że zamiarem ustawodawcy dokonującego wspomnianej nowelizacji było usunięcie wątpliwości interpretacyjnych. Wniosku takiego w szczególności nie sposób wyprowadzić ani z dołączonych przez skarżącego kopii protokołów z prac komisji sejmowych, ani z korespondencji z Urzędem Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Wręcz przeciwnie w piśmie z dnia [...] 2003 r. nr [...] wskazano, że długość odcinka przyłącza nie jest ograniczona granicą nieruchomości.

Za takim stanowiskiem przemawia też wyrok Sądu Najwyższego z dnia

13 maja 2004 r. sygn. akt III SK 39/04 (OSNP 2005/6/89). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, iż osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej jest od dnia 14 stycznia 2002 r. obowiązana na własny koszt zapewnić wybudowanie przyłączy wodociągowo-kanalizacyjnych, a po zintegrowaniu z siecią ponosi odpowiedzialność za ich niezawodne działanie, chyba że inaczej stanowi umowa o zaopatrzenie w wodę lub o odprowadzanie ścieków (art. 15 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca

2001 r.). Umowa o zaopatrzenie w wodę lub o odprowadzenie ścieków określa tytuł prawny, na podstawie którego posiadacz nieruchomości musi w celu odpłatnego korzystania z takich usług "postawić" przyłącze do dyspozycji przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gdyż przyłącze, mimo fizycznego połączenia z siecią, nie staje się automatycznie częścią składową przedsiębiorstwa (art. 49 kc). Sąd Najwyższy dostrzegając problem, iż osoba, która wybudowała przyłącze, może nie być właścicielem gruntu, stwierdził iż status prawny przyłączy wodociągowo-kanalizacyjnych nie jest w pełni jasny. W zasadzie bowiem ustawodawca odmawia im charakteru części składowej przedsiębiorstwa, gdyż nie zalicza się do kategorii urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, ale nie traktuje ich też jako elementu instalacji wewnętrznych. Dlatego też prawodawca potraktował przyłącze kanalizacyjne jako sui generis przedłużenie wewnętrznych instalacji, przy czym istotne jest, że zdecydował, iż przyłącze powinien na własny koszt wybudować podmiot ubiegający się o przyłączenie nieruchomości do sieci i jego obarczył odpowiedzialnością za ich niezawodne działanie. Wynika stąd, że prawodawca uznał, że społeczność lokalna jako całość nie powinna być – poprzez mechanizm cenowy – obarczana kosztami budowy tej części infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, która służy głównie zaspokojeniu potrzeb poszczególnych konsumentów. Powyższy wyrok Sądu Najwyższego nie stoi też w sprzeczności

z orzecznictwem, przywołanym przez skarżącego, tyle że wydanym na tle art. 31 cyt. ustawy, a więc dotyczącym odpłatnego przejęcia urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, których definicja została zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy, a które nie są przyłączami. Rozróżnieniem tych pojęć zajmował się też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lipca 2004 r. sygn. akt II CK 420/03 (Monitor Prawniczy 2005/14/708). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma jednak znaczenia wykładnia art. 31 ustawy, gdyż kwestia ta wykracza poza zakres postępowania, zakończonego zaskarżonym aktem.

Reasumując stwierdzić przyjdzie, iż w stanie prawnym z daty orzekania przez organy administracji, przyłączem była ta część infrastruktury, która służyła danemu właścicielowi nieruchomości jako przedłużenie instalacji wewnętrznej. Zmiana stanu prawnego nie miała zaś znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że sądowa kontrola administracji sprawowana jest wg stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zatem stanowiska skarżącego, iż w tytule wykonawczym egzekwowany obowiązek określono niezgodnie z treścią obowiązku, wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie składu orzekającego, chybiony jest też zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Wszak skarżący nie neguje faktu, iż jest właścicielem posesji przy ul. A [...] w R.. Obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej obciąża zaś z mocy powołanego przepisu, jej właściciela. Zatem w sytuacji, gdy organy administracji dokonały prawidłowej wykładni pojęcia przyłącza kanalizacyjnego, obowiązek budowy spornego odcinka od granicy posesji skarżącego do sieci, biegnącej pod drogą, obciążał skarżącego. Podjęte przez Radę Miasta R. uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie poniesienia przez gminę kosztów wykonania przyłączy od sieci do granic posesji oraz uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany budżetu miasta na 2004 r., nie miały waloru wiążącego dla Sądu, a przede wszystkim nie mogły zmieniać stanu prawnego i ustawowego obowiązku budowy przyłączy na własny koszt właściciela nieruchomości. Prezydent Miasta R. jako organ egzekucyjny zobligowany był do wdrożenia egzekucji i określenia egzekwowanego obowiązku zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie zaś zgodnie z treścią powołanych uchwał. Otwarta pozostaje jedynie kwestia, czy po wyegzekwowaniu obowiązku w drodze wykonania zastępczego, wyasygnowana z budżetu miasta kwota podlegać będzie uwzględnieniu przy rozliczeniu kosztów wykonania zastępczego (art. 133 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Jednak na tym etapie postępowania skład orzekający nie jest władny do zajęcia stanowiska w tej sprawie, jako że nie ma to znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Gdy zaś idzie o zarzut niewykonalności obowiązku z uwagi na niemożność wykonywania robót budowlanych pod drogą krajową bez zgody jej zarządcy i Policji oraz zakres niezbędnych prac, wskazać przyjdzie, iż podniesione okoliczności dotyczą jedynie trudności techniczno-organizacyjnych procesu inwestycyjnego, a co najwyżej czasowej niemożności wykonania obowiązku, co nie podpada pod przesłankę z art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stwierdzić przy tym należy, iż skarżący nie podjął żadnych kroków w celu uzyskania zgody zarządcy drogi na jej zajęcie celem wykonania spornej budowy przyłącza, stąd też nie można z góry zakładać, aby istniała obiektywna przeszkoda, czasowo uniemożliwiająca wykonanie obowiązku. Skoro wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych, fakt wdrożenia wykonania zastępczego, nie może stanowić ani przesłanki wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, ani też jego niewykonalności (art. 35 § 1 powołanej ustawy).

Wreszcie, działając z urzędu wskazać przyjdzie, iż w niniejszej sprawie stworzone zostały warunki podłączenia nieruchomości skarżącego do sieci kanalizacyjnej. Gmina R. dokonała bowiem zawiadomienia o zakończeniu budowy kanalizacji sanitarnej w dzielnicy [...] w R. w dniu [...] r. (k. [...] akt sądowych). Skarżącemu doręczono też skutecznie pismo z daty [...] 2005 r., stanowiące upomnienie.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak było ustawowych przesłanek z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mogących stanowić podstawy wniesienia zarzutów. Wskazane w skardze oraz zgłoszone w toku rozprawy sądowej okoliczności, nie mogły zatem podważyć legalności zaskarżonego postanowienia, mimo faktu, iż organ II instancji nie odniósł się do wszystkich kwestii, zawartych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego nie podlegała zaś badaniu sprawa opłat za ścieki.

W tej sytuacji skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).