Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1640/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia adw. M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. w sprawie ze skargi J.S. i K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał adw. M.K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 1.476 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Pismem z dnia 25 października 2017 r. adw. M.K. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia wnosząc o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 14 400,00 zł.

Po rozpoznaniu ww. sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 listopada 2017 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie starszego referendarza sądowego.

Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. adw. M.K. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wojewódzkiego sądu administracyjnego o których mowa w art. 258 § 2 pkt. 6-8 stronie przysługuje sprzeciw, który należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W myśl zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a. sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, rozpoznaje Sąd wydając postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).

Powyższe oznacza, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. Sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji. Wydane orzeczenie kończy zatem postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy.

W rozpoznawanej sprawie adw. M.K. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego przyznającego ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 1.476 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Wniesione zażalenie należało uznać zatem za niedopuszczalne, gdyż jego przedmiotem było prawomocne postanowienie Sądu, nie zaś zaskarżalne postanowienie referendarza sądowego.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 260 § 2 w zw. z art. 197 § 2 oraz w zw. z art. 178 p.p.s.a. jak w sentencji.