Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1300/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 52, art. 53, art. 134, art. 147, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 91, art. 94, art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: par 8
journal: Dz.U. 2010 nr 60 poz 373
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły  lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Ewa Michna Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi B. W. na zarządzenie Burmistrza Gminy B z dnia 12 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia konkursu na kandydata na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B I. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia, II. zasądza od Burmistrza Gminy B na rzecz skarżącej B. W. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz B zarządzeniem z dnia 12 lipca 2017 r. nr [...] w sprawie unieważnienia konkursu na kandydata na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B, wydanym na podstawie § 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 60, poz. 373 ze zm.) zarządził co następuje:

§ 1. Unieważnił konkurs na kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B, wszczęty na podstawie Zarządzenia nr [...] Burmistrza B z dnia 12 czerwca 2017 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B.

§ 2. Wykonanie Zarządzenia powierzył Naczelnikowi Wydziału Edukacji i Spraw Społecznych Gminy B.

§ 3. Zarządzenie weszło w życie z dniem podjęcia.

§ 4. Zarządzenie podano do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń oraz doręczono członkom komisji i kandydatom którzy złożyli oferty.

Skargę na powyższe zarządzenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła skarżąca B. W., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu zarządzeniu skarżąca zarzuciła naruszenie § 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej poprzez unieważnienie postępowania konkursowego przed przeprowadzeniem postępowania konkursowego, jak również poprzez brak jednoczesnego zarządzenia ponownego przeprowadzenia postępowania konkursowego.

Skarżąca wskazała, iż skutecznie zgłosiła swoją kandydaturę do postępowania konkursowego ogłoszonego zarządzeniem nr [...] Burmistrza B z dnia 12 czerwca 2017 roku, co uzasadnia jej interes prawny w uchyleniu sprzecznego z prawem zarządzenia.

W dniu 25 lipca 2011 roku w siedzibie urzędu gminy skarżąca złożyła pismo, w którym wezwała organ do usunięcia skutków naruszenia prawa. Organ nie zajął stanowiska, a 60-cio dniowy termin upłynął w dacie 23 września 2017 roku.

W ocenie skarżącej doszło naruszenia przepisów prawa, również na etapie toczącego się postępowania konkursowego, które w finalnym momencie zostało unieważnione zarządzeniem nr [...] Burmistrza B.

Skarżąca wskazała, że Burmistrz B pismami z dnia 12 czerwca 2017 roku zwrócił się do Rodziców i Rady Pedagogicznej Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B o wytypowanie po jednym kandydacie ze swojego grona do komisji konkursowej. We wspomnianym piśmie Burmistrz B powołał się na art. 238 ust. 6 ustawy z dnia grudnia 2016 roku - przepisy wprowadzające ustawę Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 60 ze zm.), dalej określanej jako "ustawa zmieniająca", co ma uzasadniać wybór wyłącznie po jednym przedstawicielu z wyżej wymienionych gremiów. Tymczasem art. 238 ustawy zmieniającej reguluje przypadek, gdy do szkoły podstawowej prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego włącza się gimnazjum. Jednakże w przedmiotowym stanie faktycznym Gimnazjum nr [...] zostało włączone do Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B, a co za tym idzie stosowanie przepisu art. 238 ustawy zmieniającej jest niedopuszczalne.

W ocenie skarżącej z uwagi na fakt, że Gimnazjum nr [...] w B zostało włączone do Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B, zastosowanie ma art. 36a ust. 9 ustawy o systemie oświaty, a więc Radzie Rodziców Gimnazjum nr [...] oraz Pedagogicznej Gimnazjum nr [...] nie przysługuje legitymacja do wyboru przedstawicieli do komisji konkursowej na dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B.

Skarżąca podniosła, że w uprzednio ogłoszonym konkursie na stanowisko dyrektora, co nastąpiło zarządzeniem nr [...] Burmistrza B z dnia 14 lutego 2017 roku, Burmistrz B pismami z dnia 15 marca 2017 roku zwrócił się do Rady Pedagogicznej i Rady Rodziców Zespołu Szkolno-Przedszkolnego o wytypowanie dwóch kandydatów do komisji konkursowej. W dacie planowanego przeprowadzenia konkursu Burmistrz B dokonał ponownej oceny przepisów prawa i jego zdaniem skład komisji został wytypowany nieprawidłowo i z tego też powodu zarządzeniem nr [...] unieważnił postępowanie konkursowe, które to zarządzenie także należy ocenić krytycznie, jako sprzeczne z prawem

Skarżąca w piśmie skierowanym do Rady Miejskiej w B, odczytanym na Sesji Rady Miejskiej w B w dniu 29 czerwca 2017 roku wskazała, że żądania zgłoszone przez Burmistrza w pismach z dnia 12 czerwca 2017 roku nie mogą zostać spełnione przez skarżącą, bowiem skarżąca jako dyrektor placówki oświatowej działałaby w sposób niezgodny z prawem, na co nie mogła przystać. Zdaniem skarżącej do postępowania konkursowego na dyrektora placówki oświatowej - zespołu Szkolno-Przedszkolnego - do którego jest włączane gimnazjum, w wyniku reformy systemu oświaty bezpośrednie zastosowanie ma art. 36a ust. 9 ustawy o systemie oświaty, który to przepis uzasadnia wybór do komisji konkursowej po dwóch przedstawicieli z Rady Rodziców i Rady Pedagogicznej już istniejącego zespołu.

W konsekwencji powyższego Burmistrz B wskazując za podstawę prawą zarządzenia nr [...] - § 8 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej unieważnił postępowanie konkursowe.

W ocenie skarżącej zastosowanie wskazanej podstawy prawnej przed przeprowadzeniem konkursu jest niedopuszczalne. Jej zdaniem powyższy wniosek można wyprowadzić z pkt 1 § 8 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej, o brzmieniu "Po zakończeniu obrad komisji...", którego literalne brzmienie wskazuje, iż przepis ten ma zastosowanie nie wcześniej niż po zakończeniu postępowania konkursowego. Niezależnie od powyższego Burmistrz B unieważniając konkurs na stanowisko dyrektora placówki oświatowej obowiązany jest do równoczesnego zarządzenia ponownego przeprowadzenia postępowania konkursowego, a takiego rozstrzygnięcia w zaskarżonym zarządzeniu brak.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy B wniósł o odrzucenie skargi z powodu wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia.

Na wypadek uznania przez Sąd na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a., że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej, organ wniósł o oddalenie skargi.

Zdaniem organu, pomimo występowania interesu prawnego po stronie skarżącej, skarżąca złożyła skargę po upływie ustawowego terminu do jej złożenia. Do zaskarżonego zarządzenia zastosowanie winien bowiem zdaniem organu znaleźć przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w przedmiocie ustalenia terminu na wniesienie skargi stosuje się znowelizowany art. 53 ust. 2 p.p.s.a. Przepis ten wyznacza termin 30-to dniowy na wniesienie skargi, począwszy od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu aktu. Skarżąca nie wskazała w skardze, kiedy dokładnie dowiedziała się o wydaniu zaskarżonego zarządzenia, wskazała natomiast że w dniu 25 lipca 2017 roku złożyła pismo wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ wskazał, że zgodnie z nowelizacją p.p.s.a. obowiązującą od dnia 1 czerwca 2017 roku, złożenie przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie otworzyło skarżącej 60-cio dniowego terminu do złożenia skargi. W związku z powyższym termin na złożenie skargi upłynął dla skarżącej najpóźniej w dniu 24 sierpnia 2017 roku.

Na wypadek uznania przez Sąd na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a., że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej, organ wniósł o oddalenie skargi.

Organ nie zgodził się z zarzutem skarżącej, jakoby przy wydaniu zarządzenia został naruszony § 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 roku w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (dalej zwanego Rozporządzeniem). Zdaniem organu nie można się zgodzić z twierdzeniem, że organ nie mógł dokonać unieważnienia konkursu przed zakończeniem postępowania konkursowego. Jak stanowi ust. 2 § 8 Rozporządzenia organ może zatwierdzić konkurs lub go unieważnić. W tym przepisie nie został dookreślony moment, w którym organ może dokonać unieważnienia. Wbrew twierdzeniom skarżącej ust. 1 § 8 Rozporządzenia nie przesądza o tym, że unieważnienia postępowania można dokonać jedynie po zakończeniu obrad komisji. Zwłaszcza, iż faktycznie o zaistnieniu naruszeń innych niż wskazanych w pkt 1-3 ust 2 § 8 Rozporządzenia, tj. o powstaniu nieprawidłowości, o których mowa w pkt 4 ust 2 § 8 rozporządzenia stwierdzić można na każdym etapie postępowania konkursowego. Można w związku z tym w przypadkach wskazanych w pkt 4 ust. 2 § 8 rozporządzenia doprowadzić do unieważnienia postępowania konkursowego nawet przed zakończeniem obrad komisji.

Organ przyznał, że nie dokonał zarządzenia nowego postępowania konkursowego wraz z unieważnieniem poprzedniego konkursu. Zdaniem organu zarządzenie nowego postępowania konkursowego nie miałoby sensu w związku ze stanowiskiem skarżącej prezentowanym na etapie postępowania konkursowego, które było niezgodne z prawem. W istocie rzeczy niemożność powołania komisji konkursowej wynikła zatem z braku możliwości właściwego zastosowania przez organ przepisu obowiązującego w czasie prowadzenia postępowania konkursowego, to jest art. 36a ust. 9 ustawy o systemie oświaty wraz z przepisem art. 238 ust. 6 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe. Skarżąca dokonała nieprawidłowej wykładni powyższych przepisów, co spowodowało brak możliwości przeprowadzenia postępowania konkursowego przez organ. Zdaniem skarżącej winno się bowiem dokonać wyboru przedstawicieli do komisji konkursowej wyłącznie na podstawie wówczas obowiązującego art. 36a ust. 9 ustawy o systemie oświaty. Przy takim rozumowaniu skarżąca przyjęła, iż Radzie Rodziców oraz Radzie Pedagogicznej Gimnazjum nr [...] nie przysługuje legitymacja do wyboru przedstawicieli do komisji konkursowej.

Organ podniósł, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu art. 238 ust. 6 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo Oświatowe jest dopuszczalne, a nawet konieczne, przy czym przepis ten należy zastosować łącznie z art. 36a ust. 9 ustawy o systemie oświaty. Z wykładni celowościowej przywołanego przepisu wynika bowiem, że ustawodawca wprowadził równe zasady wyboru przedstawicieli do komisji konkursowej, zarówno dla szkoły podstawowej, jak i dla gimnazjum włączanego do szkoły podstawowej. Nie inaczej być powinno w przypadku zespołu szkół podstawowych łączonego z gimnazjum. Wolą ustawodawcy stała się bowiem gwarancja dla każdej ze szkół (szkoła podstawowa oraz gimnazjum) równych szans w procesie uczestniczenia w konkursie. Z tej przyczyny niewątpliwie przyjąć należy, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie treść art. 36 a ust. 9 ustawy o systemie oświaty w połączeniu z nową regulacją art. 238 ust. 6 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07; z 9 kwietnia 2008, sygn. akt II GSK 22/08; z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie zarządzenie Burmistrza B Nr [...] z dnia 12 lipca 2017 r. w sprawie unieważnienia konkursu na kandydata na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B.

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone zarządzenie Burmistrza B zostało podjęte z istotnym naruszeniem prawa.

Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U, z 2017 r., poz. 1875 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.s.g."), w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego – w sprawach tych odpowiednio stosuje się art. 94 u.s.g. – ust. 4 art. 101 u.s.g.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że po stronie skarżącej istnieje interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego zarządzenia. Skarżąca była bowiem kandydatem w konkursie, który mocą zaskarżonego zarządzenia został unieważniony. Zaskarżone zarządzenie w sposób bezpośredni oddziałuje zatem na sytuację prawną skarżącej.

Należy rozważyć, czy skarga spełnia przesłankę jej dopuszczalności, to jest czy została wniesiona w ustawowym terminie. Z dniem 1 czerwca 2017 r. uległo zmianie brzmienie art. 52 § 2 i 3 p.p.s.a. Przed nowelizacją powyższy przepis stanowił:

"§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

§ 3. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

§ 4. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania.".

Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) ustawodawca zrezygnował z wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako przesłanki dopuszczalności skargi w sytuacji braku innych środków zaskarżenia.

W związku z powyższym zmianie uległo również brzmienie art. 53 p.p.s.a, który obecnie stanowi:

"Art. 53 § 1. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

§ 2. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

§ 2a. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.".

W zakresie obowiązywania powyższego przepisu mieści się bardzo szeroka kategoria skarg w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę aktów i działań organów administracji publicznej oraz aktów i działań innych podmiotów spoza kręgu organów administracji publicznej, które zostały poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie ustaw szczególnych, jeśli przepisy tych ustaw nie przewidują środków zaskarżenia w postępowaniu, w którym akty te zostały podjęte. Do tej kategorii należy zaliczyć także skargi na akty, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., powyższe skargi nie są ograniczone terminem ad quem. Wobec powyższego nie jest zasadny zarzut naruszenia terminu do wniesienia skargi i istnieją warunki do jej merytorycznego rozpoznania.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały czy zarządzenia organu gminy jest istotna sprzeczność z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością aktu organu jednostki samorządu terytorialnego. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania aktów (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05, LEX nr 192932).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym zarządzeniem organ unieważnił konkurs na kandydata na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B. Podstawę prawną powyższego zarządzenia stanowił § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. Nr 60, poz. 373 ze zm.; powoływanego dalej jako "Rozporządzenie"). Zgodnie z powyższym przepisem:

"§ 8. 1. Po zakończeniu obrad komisji przewodniczący komisji niezwłocznie powiadamia organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę o wyniku postępowania konkursowego oraz przekazuje temu organowi dokumentację postępowania konkursowego.

2. Organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia:

1) nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego;

2) przeprowadzenia przez komisję postępowania konkursowego bez wymaganego udziału 2/3 jej członków;

3) naruszenia tajności głosowania, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1;

4) innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu.".

W ocenie sądu, zaskarżony akt narusza powyższą regulację. W pierwszej kolejności należy podnieść, że kolejne jednostki redakcyjne przepisu należy odczytywać kompleksowo. Z § 8 ust. 1 Rozporządzenia wynika, że określone w nim obowiązki przewodniczącego komisji powstają po zakończeniu jej obrad. Przewodniczący komisji powiadamia wówczas organ prowadzący placówkę, której postępowanie konkursowe dotyczy, o jego wyniku i przekazuje temu organowi dokumentację postępowania konkursowego. W kolejnym ustępie § 8 Rozporządzenia wskazano rodzaje rozstrzygnięć, jakie może wydać organ prowadzący placówkę po przekazaniu mu informacji o wyniku postępowania konkursowego i jego dokumentacji. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcia, o których mowa w § 8 ust. 2 Rozporządzenia organ prowadzący placówkę może zatem podjąć po zakończeniu obrad komisji, to jest po przeprowadzeniu całej procedury konkursowej. W niniejszej sprawie do unieważnienia postępowania konkursowego doszło na etapie wcześniejszym, co stanowi istotne naruszenie procedury.

Organ dopuścił się także istotnego i niewątpliwego naruszenia przepisu § 8 ust. 2 Rozporządzenia poprzez wydanie zarządzenia ograniczającego się do unieważnienia konkursu, podczas gdy takiego rodzaju rozstrzygnięcia powołany wyżej przepis nie przewiduje. Zgodnie z przepisem stanowiącym podstawę prawną kontrolowanego zarządzenia organ zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie. Ustawodawca wskazując na konieczność zarządzenia ponownego przeprowadzenia konkursu w razie jego unieważnienia użył spójnika "i", co jednoznacznie wskazuje na koniunkcję, a zatem obliguje organ do wydania rozstrzygnięcia obejmującego łącznie zarówno unieważnienie konkursu, jak i zarządzenie jego ponownego przeprowadzenia.

Powyższe istotne naruszenia prawa stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia, bez potrzeby rozważania, czy skład komisji konkursowej byłby prawidłowy. Powyższy zarzut miałby znaczenie, gdyby została przeprowadzona cała procedura konkursowa, a zarządzenie o unieważnieniu konkursu zostało podjęte po zakończeniu obrad komisji konkursowej.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na akt organu samorządu terytorialnego następuje w wyroku stwierdzającym nieważność aktu w całości lub w części. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g, który stanowi, że nieważne jest zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego sprzeczne z prawem. Dokonując zatem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia w takim aspekcie, o jakim mowa wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni podzielił pogląd skarżącej, że zaskarżone zarządzenie podjęte zostało z istotnym naruszeniem prawa.

Zarzuty skargi okazały się zatem uzasadnione. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 i art. 101 u.s.g. stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia, jako naruszającego powołane wyżej przepisy.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, w oparciu o art. 200 p.p.s.a.