Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2590/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Janina Antosiewicz AWSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.) Protokolant Nina Beczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2002 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia dotyczącego podziału działek 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej E. K. kwotę 10,- (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

I SA 2590/02

Uzasadnienie

Wójt Gminy J. postanowieniem z dnia [...] marca 2001 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 93 ust.4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu ( Dz. U. Nr 25,poz. 130) oraz art. 123 kpa postanowił zaopiniować pozytywnie projekt podziału działek nr [...],[...],[...], położonych we wsi T., gmina J., stanowiących własność E. K. i zawiesił postępowanie administracyjne do czasu przedłożenia stosownej dokumentacji przez wykonawcę projektu podziału.

Wójt Gminy J. postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 126, art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 149 § 1 i § 2 kpa wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie własnego postanowienia z dnia [...] marca 2001 r.. W uzasadnieniu stwierdził, że zaopiniowano pozytywnie projekt podziału nieruchomości położonych we wsi T., jako znajdujących się w terenach upraw polowych i leśnych przy wydawaniu postanowienia posłużono się mapą pomocniczą, na której błędnie w stosunku do właściwej mapy planu zagospodarowania przestrzennego ustalono przedmiotowe tereny, jako tereny rekreacyjne.

Następnie ten sam organ postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 126, art. 151 § 1 pkt 2 kpa po wznowieniu postępowania z urzędu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uchylił własne postanowienie z dnia [...] marca 2001 r. i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, podając w uzasadnieniu, że nieruchomość E. K. znajduje się na terenach upraw polowych i leśnych, a dla tych terenów przy ich podziale nie jest wymagane zasięganie opinii w formie postanowienia, co do możliwości podziału terenu. W związku z tym wydane postanowienie stało się bezprzedmiotowe.

E. K. złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na powyższe postanowienie, podnosząc w nim, że została poinformowana w Urzędzie Gminy J., jeszcze przed zakupem działek, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy J. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] lipca 1992 r. działki znajdują się na terenach przeznaczonych pod zabudowę letniskową. Wójt natomiast postanowieniem rozstrzyga w sposób merytoryczny, o charakterze działek zmieniając ich przeznaczenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r. znak: [...] - uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i umorzyło wznowione postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uzasadniając, iż nie zachodziły przesłanki wymienione w art. 145 § 1 kpa uzasadniające wznowienie postępowania , a tym samym należało wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzyć. Natomiast, ponieważ występowały okoliczności mogące stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło z urzędu wszcząć postępowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy J. z dnia [...] marca 2001 r.- postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] stwierdziło nieważność przedmiotowego postanowienia. Podając w uzasadnieniu, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz wyjaśnień Wójta Gminy J., organ błędnie ustalił przeznaczenie nieruchomości posługując się przy opiniowaniu podziału działek nr [...],[...] i [...] mapą ewidencyjna, na której błędnie naniesiono ustalenia z planu i oznaczono przedmiotowy obszar jako tereny letniskowe.

E. K. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniosła, że niezrozumiałe jest twierdzenie Wójta, że nie znał on planu zagospodarowania przestrzennego swojej gminy oraz dlaczego poświadczył nieprawdę, wydając zaświadczenie, iż przedmiotowe działki znajdują się na terenach oznaczonych jako letniskowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku E. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2002 r. – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie podtrzymując swoje uzasadnienie.

E. K. wniosła do Naczelnego Sadu Administracyjnego skargę, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zarzucając rażące naruszenie prawa, zasady współżycia społecznego i zasadę ochrony praw nabytych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie jako bezzasadną, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia do czego Sąd uprawniony jest na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ogranicza się do badania zgodności wydanego przez organ administracji publicznej orzeczenia z prawem.

Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) co oznacza, iż winien uwzględnić z urzędu inne uchybienia, jeżeli miały wpływ na treść rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzec.

Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest weryfikacja decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu zwykłym. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa, natomiast przedmiotem postępowania w takiej sprawie jest ustalenie istnienia tych wad. Organ nadzoru dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa, obowiązany jest wyczerpująco wyjaśnić i ustalić stan faktyczny i prawny sprawy.

Zasady te odnoszą się także do weryfikacji w trybie nadzwyczajnym postanowień z uwagi na odesłanie zamieszczone w art. 126 kpa.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, iż postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] marca 2001 r. rażąco naruszało prawo, bowiem znajdujący się w aktach sprawy wyrys z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy J. uchwalonego przez Radę Gminy J. uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 1992 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] nie określa jednoznacznie, iż działki nr [...],[...] i [...] położone we wsi T. gmina Jakubów znajdują się bezspornie na terenach dolesień. Z opisu dołączonego do Planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na terenie wsi T. znajduje się i będzie rozwijana zabudowa letniskowa. Symbole [...] i [...] świadczą, iż są to tereny letniskowe, z tym, że w niektórych miejscach jest obowiązek dolesień.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy J., gdyż nie występują przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa., na podstawie, których można by było uznać, iż ww postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.