Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 293/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 21 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1266/16 w sprawie ze skargi Gminy C. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [....] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z działem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1266/16 oddalił skargę Gminy Ch. na decyzję Ministra Rozwoju z 11 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 9 czerwca 2011 r., pomiędzy [...] (dalej: CPPC) a Gminą [...] (dalej: strona, Skarżąca, Beneficjent lub Gmina) została zawarta umowa o dofinansowa nie na realizację projektu pn. "[...]

W wyniku przeprowadzonej kontroli projektu stwierdzono naruszenie polegające na wykorzystaniu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich, z naruszeniem ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015r., poz. 2164 ze zm., dalej: pzp).

CPPC poinformowała Skarżącą o wynikach kontroli i nałożeniu korekty finansowej w wysokości 25% wydatków kwalifikowalnych.

Beneficjent nie dokonał zwrotu ww. kwoty.

CPPS decyzją z 15 października 2015 r., określiło skarżącej kwotę zobowiązania do zwrotu w wysokości [...]zł wraz z odsetkami.

Orzekając na skutek odwołania strony Minister Rozwoju decyzją z 11 marca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżąca w SIWZ w pkt. 7.2 C. spełniania warunku posiadania wiedzy i doświadczenia przez Wykonawcę wskazała, iż Wykonawca w okresie ostatnich 3 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - to w tym okresie, wykonał należycie, co najmniej jedną usługę polegającą na budowie, w terenie zurbanizowanym, infrastruktury internetowej w technologii outdoor Wi-Fi obejmującej, co najmniej 40 punktów dostępowych Access Point, Skarżąca wskazała warunek nadmierny względem przedmiotu zamówienia. Zarówno w pkt. 4 w Opisie przedmiotu zamówienia SIWZ, jak i w załączniku nr 1 do SIWZ - Opis przedmiotu zamówienia w podpunkcie Specyfikacja techniczna Zamawiający wskazał, iż wymaga instalacji 22 urządzeń Access Point (tj. 22 szt. routerów Wi-Fi). Doprecyzowanie przez Zamawiającego zapisu załącznika nr 1 do SIWZ w Opisie przedmiotu zamówienia w podpunkcie Specyfikacja techniczna poprzez dodanie: "Zastrzeżenie: Wykonawca musi zapewnić dostawę sygnału internetowego i zbudować infrastrukturę internetową Wi-Fi w technologii outdoor lub indoor, zgodnie z lokalnymi możliwościami technologicznymi, istniejącymi w momencie wykonania umowy" nie zmienia wymogu postawionego Wykonawcy w pkt. 7.2 C SIWZ. IZ POIG, znając założenia projektu będącego przedmiotem umowy, a także grupę ostatecznych odbiorców oraz po zapoznaniu się z SIWZ do zamówienia, zwłaszcza z pkt. 4.1 i pkt. 4.2 SIWZ, a także załącznikiem nr 1 do SIWZ - głównie punktem III i IV oraz podpunktem Specyfikacji technicznej, wskazała, że częścią zamówienia było zapewnienie dostępu do Internetu w 97 punktach w technologii przewodowej lub bezprzewodowej. Ponadto, tylko do 22 punktów (21 świetlic i 1 Środowiskowego Domu Pomocy) miał być dostarczony więcej niż jeden komputer - łącznie 115 szt. komputerów (stąd w SIWZ określono wymóg dostarczenia 22 routerów Wi-Fi).

Organ II instancji stwierdził, iż kwota korekty została ustalona w wysokości 25% kwoty dofinansowania ponieważ naruszenia przy ustalaniu warunków udziału w postępowaniu doprowadziły do ograniczenia konkurencyjności. Ograniczyło to złożenie ofert w zamówieniu, a tym samym wpłynęło potencjalnie na wybór bardziej korzystnej finansowo oferty. Pomimo, iż w przypadku tego naruszenia, istnieje możliwość obniżenia wysokości nałożonej korekty do 10%, a nawet 5 %, w zależności od wagi nieprawidłowości, to nie znaleziono podstaw do zmniejszenia wartości zastosowanego wskaźnika, ponieważ nieprawidłowość wystąpiła z winy Beneficjenta, a nienależyte ustalenie warunku mogło mieć wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia. Również z powodu niedającej się przełożyć istoty naruszenia na rzeczywiste straty finansowe, w tym przypadku nie ma możliwości zastosowania metody dyferencyjnej.

Organ odwoławczy podał, że zamawiający winien zamieścić w SIWZ i odpowiednio w ogłoszeniu o zamówieniu jednoznaczny i wyczerpujący opis kryteriów oceny ofert, wraz z podaniem znaczenia tych kryteriów i sposobu oceny ofert (art. 36 ust. 1 pkt 13 oraz art. 41 pkt 9 pzp)". Natomiast, Zamawiający w pkt. IV podpunkt 2.1 Ogłoszenia o zamówieniu pn.: "Kryteria udzielenia zamówienia" wskazał: "Oferta najkorzystniejsza ekonomicznie z uwzględnieniem kryteriów kryteria określone w specyfikacjach, w zaproszeniu do składania ofert lub negocjacji lub w dokumencie opisowym". Mimo, że umieszczony przez Zamawiającego opis kryteriów w SIWZ pozwala na dokonanie wyboru najkorzystniejszej oferty, to ogólnego odniesienia się w pkt. IV 2.1 ogłoszenia do miejsca, gdzie takie zapisy może znaleźć oferent nie można uznać za "odpowiednio" zawarte w ogłoszeniu o zamówieniu, a także w sposób "jednoznaczny i wyczerpujący opisane kryteria oceny ofert". Ogłoszenie o zamówieniu zawiera "co najmniej kryteria oceny ofert i ich znaczenie", natomiast Zamawiający w ogłoszeniu podał tylko jedno kryterium i jego znaczenie, a w odniesieniu do pozostałych kryteriów odesłał do dokumentacji przetargowej, nie wskazując nawet dokładnego miejsca ich opisania.

Organ II instancji stwierdził, że Zamawiający w pkt II Sprzęt komputerowy i drukarki - Certyfikaty i standardy – wymagał: Certyfikatu ISO 9001: 2000 dla producenta sprzętu; Certyfikatu ISO 14001 dla producenta sprzętu oraz w pkt. II Sprzęt komputerowy i drukarki - Gwarancje – wymagał: Oświadczenia producenta komputera, że w przypadku nie wywiązywania się z obowiązków gwarancyjnych Wykonawcy lub firmy serwisującej, przejmie na siebie wszelkie zobowiązania związane z serwisem. Wymóg złożenia Certyfikatu ISO 9001: 2000 dla producenta sprzętu i Certyfikatu ISO 14001 dla producenta sprzętu jest wymaganiem nadmiernym ze strony zamawiającego gdyż w celu potwierdzenia czy oferowana dostawa lub usługa odpowiada wymaganiom zamawiającego, ten może żądać od oferenta (a nie producenta sprzętu) dokumentów poświadczających spełnianie norm i standardów. Przez dokumenty poświadczające, że sprzęt jest produkowany zgodnie z normami ISO 9001 i IS014001, których można wymagać od wykonawców należy rozumieć wszelkiego rodzaju instrukcje obsługi, karty charakterystyki produktu itp., które nie uzależniają wykonawcy od "dobrej woli producenta" oraz które są standardowo wydawane przez producenta wraz z nabywanym sprzętem. Natomiast w tym przypadku Zamawiający zbytnio uszczegółowił wymagany dokument, czym mógł ograniczyć dostęp do zamówienia potencjalnych oferentów.

Organ odwoławczy ustalił zapytania ofertowe na pełnienie funkcji koordynatora merytorycznego, obsługę platformy e-learningowej, obsługę kontaktów zewnętrznych z pracownikami i podopiecznymi OPS, usługę menadżerską oraz pełnienie funkcji koordynatora finansowego zawierały zapis, iż "Przy ocenie oferty brane będą pod uwagę następujące elementy: zakres posiadanej wiedzy i doświadczenie w zarządzaniu projektami w ramach Funduszy Europejskich, a zwłaszcza w ramach działania 8.3 POIG, przedstawiona ocena ofertowa, termin i forma płatności za wykonaną usługę". Skarżąca w wyjaśnieniach stwierdziła: "Kryterium to nie było faktycznie brane pod uwagę, jedynym kryterium była najniższa cena. Zamawiający wpisał te wymogi, jako informację dla Wykonawców, jaką wiedzę powinni posiadać, nie dokonywał jednak formalnoprawnej oceny pod tym kątem". Zgodnie z postanowieniami § 11 ust. 2 Umowy Beneficjent jest zobowiązany do udokumentowania "wyboru najkorzystniejszej spośród złożonych ofert po dokonaniu rozeznania rynku w celu zachowania zasady uczciwej konkurencji, efektywności, jawności i przejrzystości". Wobec powyższego w niniejszym przypadku doszło do sztucznego podziału zamówienia publicznego, co stanowi naruszenie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pzp. Ponadto, naruszono również postanowienia § 11 ust. 2 Umowy oraz nie zachowano zasad uczciwej konkurencji, efektywności, jawności i przejrzystości przy wyborze najkorzystniejszej oferty.

W ocenie organu II instancji z zakresu obowiązków ujętych w umowie zawartej na obsługę informatyczną platformy e-learningowej wynika, iż Centrum Kultury w Chojnie powinno realizować te same zadania, które zobowiązany jest świadczyć generalny wykonawca [...]. Tożsama sytuacja zaistniała w zakresie wydatków wpisanych, jako "obsługa platformy" w ramach tych samych umów, a także "serwis sprzętu". Ponadto, poddaje w wątpliwość tryb i sposób przeprowadzonego postępowania przetargowego, gdyż osoba odpowiedzialna za to postępowanie oraz za dysponowanie środkami budżetowymi z ramienia Beneficjenta - [...] została również menadżerem projektu. Osoba ta przygotowała i przeprowadziła procedurę wyboru [...], w tym również na pełnienie funkcji koordynatora finansowego (stanowi to m.in. naruszenie postanowień § 11 ust. 2 i 3 Umowy wskazujących na konieczność udokumentowania przez Beneficjenta wyboru najkorzystniejszej oferty po dokonaniu rozeznania rynku w celu zachowania zasad uczciwej konkurencji, efektywności, jawności i przejrzystości oraz zobowiązany jest on do dołożenia wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów rozumianego, jako brak bezstronności i obiektywności w wypełnianiu funkcji jakiegokolwiek podmiotu objętego umową w związku z jej realizacją). Opinia wskazuje również, iż koszty poniesione przez Beneficjenta są niejednokrotnie zawyżone, np. wydatek na instalację infrastruktury sieciowej, nadajniki i odbiorniki sygnału internetowego. W zakresie realizacji umowy dotyczącej postępowania przetargowego, biegły udowadnia niespełnienie warunku przygotowania i dostarczenia platformy przez Wykonawcę w terminie 1 godziny od momentu obustronnego podpisania umowy, co stanowi kryterium oceny oferty o wadze 30%. Dowodzi to bezpodstawnego odbioru tej usługi przez Beneficjenta. Przedstawia również argumentację dotyczącą niespełnienia przez Wykonawcę wymogu zapewnienia minimalnej przepustowości łączy internetowych w wyznaczonych lokalizacjach, zapewnienia adresów IP z puli publicznej, co zostało określone w SIWZ do zamówienia. Zamawiający, w zakresie funkcjonalności platformy, wymagał również możliwości "identyfikacji urządzenia na podstawie przypisanego adresu IP, a także wbudowanej karcie, która zapewnia dostęp do Internetu i jest identyfikowalna za pomocą systemu nawigacyjnego", jednakże ta funkcjonalność podczas kontroli doraźnej, a wykazana w opinii biegłego, nie została znaleziona. Rażącą nieprawidłowością wykazaną podczas kontroli doraźnej, a opisaną w opinii, jest wykaz kodów źródłowych znajdujących się na serwerze bazy danych platformy projektu [...], który zawiera dane użytkowników projektu [...], pozwalających na poznanie numerów IP, z jakich nastąpiło logowanie, dat logowania, a przede wszystkim loginów użytkowników oraz ich haseł dostępu, co stanowi naruszenie zasad zachowania poufności informacji. Opinia nawiązuje również do zasadności poniesionych kosztów na szkolenia e-learningowe, w ramach, których zostały opracowane moduły m. in. Obsługi edytora WORD oraz arkusza kalkulacyjnego EXCEL, natomiast w takcie kontroli powzięto informację, że w komputerach zakupionych w ramach projektu zainstalowany został system operacyjny LINUX oraz platforma openoffice (będące nieodpłatnym rozwiązaniem klasy open source). Z uwagi na wykorzystywanie w komputerze systemu LINUX nie jest możliwe zainstalowanie i obsługa edytora WORD oraz arkusza kalkulacyjnego EXCEL. Wobec czego szkolenia z zakresu obsługi edytora WORD oraz arkusza kalkulacyjnego EXCEL były bezzasadne w sytuacji, gdy uczestnicy nie mogą korzystać z tych aplikacji na użytkowanym przez siebie sprzęcie komputerowym, ze względu na wgrany w nim system operacyjny LINUX.

Uzasadniając oddalenie skargi Gminy [...]a na powyższą decyzję WSA w Warszawie podkreślił, że instytucją, która jest stroną umowy o dofinansowanie zawartej ze skarżącą było [...]. Pełniło ono rolę Instytucji wdrażającej będąc tym samym podmiotem uprawnionym do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków. Formalne przekazanie uprawnienia, o którym mowa nastąpiło w oparciu o Porozumienie w sprawie realizacji zadań w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, które zostało zawarte w dniu 1 lutego 2008 roku, pomiędzy podmiotem wdrażającym programy europejskie oraz Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Sąd podał, że organy obu instancji zasadnie uznały za nadmierny w kontekście przedmiotu zamówienia warunek polegający na należytym wykonaniu, co najmniej jednej usługi (przez potencjalnego wykonawcę) polegającej na budowie w terenie zurbanizowanym infrastruktury internetowej w technologii Wi-Fi obejmującej, co najmniej 40 punktów dostępowych Access – Point. Przedmiotem zamówienia była instalacja 22 urządzeń Access–Point. Zatem ustalając taki wymóg skarżąca ograniczyła dostęp do zamówienia innym oferentom. Gdy przedmiotem zamówienia są, co najmniej 22 punkty Access Point, żądanie doświadczenia w zakresie, co najmniej 40 tych punktów, jest nadmierne i nieuzasadnione. Zamawiający nie może, żądać od potencjalnych wykonawców większej wiedzy i doświadczenia, niż jest to niezbędne do prawidłowego wykonania przedmiotu zamówienia.

W ocenie WSA skarżąca naruszyła art. 41 pkt 9 pzp. Nie zamieszczono, bowiem w ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów wyboru oferty, nie podano ich znaczenia oraz sposobu oceny ofert. Ogłoszenie o zamówieniu musi zawierać opis kryteriów oceny ofert oraz znaczenie, jakie zostało przypisane każdemu z kryteriów. Informacja ta rozszerzona zostaje w specyfikacji, gdzie należy dodatkowo podać sposób oceny w każdym z kryteriów. Natomiast same kryteria i ich znaczenie powinny być jednakowe w ogłoszeniu i w SIWZ. Art. 41 pkt 9 pzp wskazuje, iż ogłoszenie o zamówieniu zawiera, co najmniej kryteria oceny ofert i ich znaczenie. Jednak zamawiający w ogłoszeniu wskazał tylko jedno kryterium oraz jego znaczenie, natomiast w odniesieniu do pozostałych kryteriów przywołał dokumentacje przetargową, jednak nie wskazał miejsca ich opisu.

Sąd I instancji wskazał, że zamawiający odnośnie sprzętu komputerowego i drukarek oraz certyfikatów i standardów z tym związanych, wymagał dla producenta tego sprzętu certyfikatów ISO 9001 i 1401. Wymagał nadto oświadczenia producenta komputera, że w przypadku niewywiązania się z obowiązków gwarancyjnych Wykonawcy lub firmy serwisującej, przejmie na siebie wszelkie zobowiązania związane z serwisem. Przepis art. 25 ust. 1 pzp określa, że mogą to być tylko dokumenty niezbędne do przeprowadzenia postępowania. Niedopuszczalne jest wiec żądanie oświadczeń i dokumentów przekraczających ten zakres. Tym samym wymóg złożenia certyfikatów był wymaganiem nadmiernym ze strony zamawiającego, albowiem w istocie doszło w tym przypadku do zbytniego uszczegółowienia wymaganych dokumentów, co z kolei mogło ograniczyć dostęp do zamówienia potencjalnym oferentom. Przy tym beneficjent wymagał oświadczenia od producenta, a wiec de facto od podmiotu trzeciego nie będącego uczestnikiem postępowania. Taki stan rzeczy usprawiedliwiał naliczenie korekty finansowej w wysokości 5% wydatków kwalifikowalnych.

Sąd podniósł, że skarżąca dopuściła się także naruszenia polegającego na dokonaniu sztucznego podziału zamówienia (art. 40 ust. 1 i 2 pzp). Dokonany przez nią wybór wykonawcy miał miejsce nadto z naruszeniem zasad uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości. To, o czym mowa wiązało się z zawarciem ośmiu umów w ramach, których zasadnie uznano poniesione wydatki za niekwalifikowalne. Chodziło o umowy:

[...]

[...]

[...]

Zawarcie powyższych umów wskazuje na to, że skarżąca przeprowadziła odrębne postępowania na udzielenie zamówień publicznych na pełnienie funkcji koordynatora merytorycznego, pełnienie funkcji koordynatora finansowego, usługę menadżerską oraz obsługę kontaktów zewnętrznych z pracownikami i podopiecznymi OPS. Wszystkie zadania wymagane w ramach postępowań związanych z ww. umowami dotyczą nadzorowania, koordynacji i in fine właściwej realizacji projektu. Co jednak istotne, realizacja ta dotyczy tego samego okresu (od 3 października 2012 roku do 30 czerwca 2015 r.). Powiązane w sposób czasowy i funkcjonalny usługi oraz dostawy związane z wykonaniem ww. umów nie zostały połączone celowo tzn., po to aby doprowadzić do obejścia przepisów wskazujących na obowiązujące progi kwotowe przy zamówieniach publicznych. Większość ww. umów została zawarta z jednym wykonawcą.

W ocenie WSA postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy i rzeczowy zaś zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, 77 § 1, 80, 8, 11 oraz 107 § 1 i 3 kpa.

Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 10 § 1 kpa. Zarówno w zawiadomieniu z 9 czerwca 2015 roku, jak i zawiadomieniu z 15 września 2015 roku Organ I instancji poinformował Skarżącą, o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszenia żądań w terminie 14 dni od otrzymania tego zawiadomienia. Organ zapewnił stronie czynny udział w każdym studium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Gmina [...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji Ministra Rozwoju z 11 marca 2016 r., a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ewentualnie autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W każdym z przypadków skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Autor skargi kasacyjnej wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci:

- postanowienia [...]

na okoliczność tego, że wytworzone platformy e-learningowe dla UG miasta [...], Gminy [...]nie są tożsame,

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. Przepisów prawa materialnego tj.

1. art. 207 ust. 9 i ust. 11 ufp w brzmieniu obowiązującym w momencie wydania decyzji o zwrocie wobec błędnej wykładni i przyjęcia, iż [...] było podmiotem uprawnionym do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków;

2. art. 7 ust. 1 pzp w zw. z art. 22 ust 4 pzp (w brzemieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków) wobec błędnej wykładni i przyjęcia, iż Skarżący naruszył art. 7 ust. 1 pzp w zw. z art. 22 ust. 4 pzp, co uzasadnia naliczenie korekty finansowej w wysokości 25% zgodnie z Tabelą 1 pkt 16 w załączniku do dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE";

3. art. 41 pkt. 9 pzp wobec błędnej wykładni i przyjęcia, iż Skarżący naruszył ww. przepis, co uzasadnia naliczenie korekty finansowej w wysokości 5% zgodnie z Tabelą 1 pkt. 10 w załączniku do dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE";

4. art. 29 ust. 2 pzp wobec błędnej wykładni i przyjęcia, iż Skarżący naruszył art. 29 ust. 2 pzp co stanowiło podstawę do naliczenia korekty finansowej w wysokości 10% zgodnie z Tabelą 1 pkt. 19 w załączniku do dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE";

5. art. 25 ust. 1 pzp (w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji o zwrocie środków] wobec błędnej wykładni i przyjęcia, iż Skarżący naruszył art. 25 ust. 1 pzp, co uzasadnia naliczenie korekty finansowej w wysokości 5% zgodnie z Tabelą 1 pkt. 17 w załączniku do dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE";

II. Przepisów postępowania tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – dalej: k.pa.), art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. wobec niezasadnego oddalenia skargi, pomimo, iż organ zaniechał rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu ustalenia czy zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie podstaw do zwrotu środków pomocy finansowej przez Gminę w określonej wysokości, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wobec niezasadnego oddalenia skargi, pomimo, iż organ zaniechał wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu Decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niewyjaśnienia charakteru i wagi zaistniałej nieprawidłowości oraz dlaczego i na podstawie, jakich dowodów organ uznał, że w omawianej sprawie występuje podstawa do nałożenia korekty finansowej w określonej wysokości, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, podczas gdy organ uchybił obowiązkowi wynikającemu z art 12 § 1 k.p.a. tj. wnikliwego działania w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, podczas, gdy organ dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie przepisu prawa materialnego art. 40 ust. 1 i 2 pzp wobec błędnej wykładni i przyjęcia, iż Skarżący naruszył art. 40 ust. 1 i 2 pzp, poprzez "sztuczny" podział zamówienia;

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 poz. 1649 ze zm.) (w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji o zwrocie środków), wobec błędnej wykładni i przyjęcia, że Skarżący wykorzystał środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich z naruszeniem art. 184 ufp, skutkujących obowiązkiem ich zwrotu;

- naruszenie przepisu postępowania tj. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez WSA uzupełniającego wniosku dowodowego w postaci postanowienia Prokuratury Okręgowej [...] oraz opinii biegłego [...], co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie Gmina organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Minister Rozwoju i Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Strona zrzekła się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy stwierdzić, że złożony przez skarżącą wniosek o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci: postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...] oraz opinii biegłego [...] r. na okoliczność tego, że wytworzone platformy e-learningowe dla UG miasta [...] nie są tożsame - nie mógł być uwzględniony z następujących przyczyn.

Możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed Sądem I instancji. Wniosek taki wynika już z samej systematyki ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulujący omawianą kwestię art. 106 § 3 p.p.s.a. znajduje się w Dziale III ustawy, zatytułowanym: Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W postępowaniu kasacyjnym zakres badania legalności orzeczenia Sądu I instancji, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, wyznacza, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Powołany przepis wyłącza zarazem zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Mając na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną, (jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić), wykluczyć należy by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy (tak też NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1939/11)

Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r. o sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym.

Wśród podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów znalazło się naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do pierwszych ze wskazanych zarzutów albowiem dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na ocenę trafności zastosowania przepisów prawa materialnego.

Na wstępie zauważyć jednakże należy, odnosząc się do redakcji niektórych zarzutów, że zgodnie z art. 173 p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji, a nie od decyzji organów administracji publicznej prowadzących postępowanie. Zarzut skargi kasacyjnej powinien zatem dotyczyć normy stosowanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji w toku sądowej kontroli administracji, a nie jurysdykcyjnego postępowania zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji. W sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę Gminy Chojna. Strona wnosząca skargę kasacyjną, winna, więc postawić Sądowi I instancji zarzut naruszenia ww. przepisu, z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie było podstaw do oddalenia skargi, oczywiście w powiązaniu z odpowiednimi przepisami, które w toku postępowania administracyjnego zostały naruszone. Zredagowane zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ww. wymogu nie spełniają.

Przechodząc do oceny zarzucanych przez autora skargi kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania, stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie bezpodstawnie czyni Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa. Zarówno w zawiadomieniu z 9 czerwca 2015 roku, jak i z 15 września 2015 roku Organ I instancji poinformował Skarżącą, o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszenia żądań w terminie 14 dni od otrzymania tego zawiadomienia. Tym samym organ zapewnił stronie czynny udział w każdym studium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań

Podobnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 12 § 1 k.p.a. w sposób, o którym mowa w skardze kasacyjnej. Cyt. przepis stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Integralną częścią działania organów administracji publicznej na podstawie prawa jest jego stosowanie, w tym, zatem także ustalanie, jaka norma prawna obowiązuje. Niezależnie od zmieniającego się stanu prawnego i faktycznego sprawy, organ powinien zmierzać do wykonania powierzonych mu zadań, uwzględniając zachodzące zmiany wyłącznie w zakresie mającym wpływ na rozpatrywaną sprawę (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 4075/18, LEX nr 2681833). Jednocześnie organ oprócz zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) jest związany wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, która wyraża się w obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 920/17). Formułując zarzut naruszenia art. 12 § 1 k.p.a. skarżąca zmierza w istocie do zakwestionowania ustaleń Sądu I instancji które skutkowało oddaleniem skargi. Okoliczność, taka nie jest argumentem przemawiającym za naruszeniem ww. przepisu. Dokonując wykładni art. 12 § 1 k.p.a. należy mieć jednocześnie na uwadze pozostałe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w rozdziale 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zasada określona w art. 12 k.p.a. nie może stanowić podstawy "upraszczania" prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie, odstąpienia od wymogów określonych innymi przepisami prawa, zaś do tego dąży autor skargi kasacyjnej. Przeciwnie w sprawie postepowanie było prowadzone wnikliwie oraz terminowo.

Nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania, regulujących prowadzenie postępowania dowodowego, odnoszące się do prawidłowości ustaleń faktycznych czy zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie podstaw do zwrotu środków pomocy finansowej przez Gminę w określonej wysokości. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tych przepisów, nie wskazano, jakich czynności dowodowych zaniechano. Ponieważ nie wskazano pominiętego materiału dowodowego, także zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. nie mogły odnieść skutku. Natomiast wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy załatwianiu sprawy nie mogła w postępowaniu doznać uszczerbku, a to ze względu na związany charakter decyzji o odszkodowaniu, zasada ważenia interesu społecznego i indywidualnego dotyczy rozstrzygnięć, w których załatwienie sprawy pozostawione zostało do uznania organu. Ocena materiału dowodowego, dotycząca ustaleń faktycznych, a sposób załatwienia sprawy, to odrębne kwestie. Analiza akt administracyjnych nie pozwala na uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, zaś rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło bez dostatecznego jej wyjaśnienia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wskazać przy tym należy, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych i prowadzenia postępowania w nieskończoność.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały wyjaśnione, przy czym nie wskazano zdarzeń, czy okoliczności wymagających przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających. Wydane w sprawie postanowienie nie budzi także wątpliwości, co do swej treści. Decyzja Ministra Rozwoju zawiera również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazuje się w niej na fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, a które wskazywały na konkretne rodzaje naruszeń stanowiących podstawę określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Motywy decyzji zawierają również pełne wyjaśnienie podstawy prawnej – przepisów prawa wraz z ich subsumpcją pod stwierdzony stan faktyczny, wynikających z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że organ nie ograniczył się wyłącznie do przytoczenia treści mających zastosowanie przepisów, lecz dokonał również ich wykładni w celu klarownego wykazania podstaw kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutowi, zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne, które polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uznanie za nieusprawiedliwione tej podstawy kasacyjnej, która odnosiła się do naruszenia przepisów postępowania oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny przy ocenie ustosunkowania się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do stosowania prawa materialnego przez organy administracji publicznej orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

Przechodząc do naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., należy je uznać także za niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 petitium skargi kasacyjnej wskazać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. W przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10.". Stosownie do ust. 8 tego artykułu: "W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2,w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.". Zgodnie natomiast z ust. 9: "Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej [...] wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2.". Stosownie do ust. 10: "Decyzji, o której mowa w ust. 9, nie wydaje się, jeżeli dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem.". W myśl ust. 12 cytowanego artykułu, od decyzji, o której mowa w ust. 9, wydanej w pierwszej instancji przez instytucję zarządzającą, "beneficjent może zwrócić się do tej instytucji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.". Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że instytucja zarządzająca odpowiedzialna jest za prawidłową realizację programu operacyjnego, a więc także za odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi. W tym zakresie uprawniona a zarazem zobowiązana jest do wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programu, w trybie określonym w art. 207 u.f.p. Należy przy tym uznać, że instytucja zarządzająca jest jedynym podmiotem uprawnionym do wydania takich decyzji, a zatem wszczęte przez nią postępowanie w przedmiocie zwrotu dofinansowania - jeżeli beneficjent nie dokona zwrotu środków przed wydaniem decyzji (art. 207 ust. 10 u.f.p.) – powinno być zakończone przez tą instytucję wydaniem decyzji o zwrocie dofinansowania (wraz z odsetkami). W sprawie takim podmiotem było [...]. Pełniło ono rolę Instytucji wdrażającej. Formalne przekazanie uprawnienia, dla ww. organu nastąpiło w oparciu o Porozumienie w sprawie realizacji zadań w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, które zostało zawarte w dniu 1 lutego 2008 roku, pomiędzy podmiotem wdrażającym programy europejskie oraz Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Komplementarny charakter zarzutów postawionych w ramach pkt 2-5 petitium skargi kasacyjnej uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżący kasacyjnie formułując zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pzp w zw. z art. 22 art. 41 pkt. 9 pzp art. 29 ust. 2 pzp art. 25 ust. 1 pzp poprzez błędną wykładnię tych przepisów winien, zatem wskazać, na czym owa błędna wykładnia polega a więc, w jaki sposób Sąd I instancji interpretuje wzmiankowane przepisy i jaka, zdaniem skarżącego kasacyjnie, powinna być prawidłowe ich rozumienie. Tymczasem Skarżący kasacyjna kasacyjnie Gmina tego nie uczyniła. Z opisu naruszeń nie wynika, na czym miałaby polegać ewentualna błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisów wskazanych w punkcie 2-5 petitum skargi kasacyjnej. Treść zarzutów wskazuje zaś na kwestionowanie ustaleń faktycznych, z tym, że zarzut taki nie może być skutecznie podniesiony w ramach materialnej podstawy skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że uzasadnienie zarzutu kasacyjnych sformułowanych w pkt 2-5 petitium skargi kasacyjnej stanowi polemikę w zakresie przyjętych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego, który nie został przez skarżącego kasacyjnie zakwestionowany skutecznymi zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego.

Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że zarówno Sąd I instancji, jak i wcześniej organ prawidłowo wyłożyli i zastosowali przepisy art. 7 ust. 1 pzp w zw. z art. 22 art. 41 pkt. 9 pzp art. 29 ust. 2 pzp art. 25 ust. 1 pzp.

Uznając za prawidłowe powyższe stanowisko Sądu I instancji należy podkreślić, że głównym adresatem art. 7 ust.1 pzp, jest zamawiający ("zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców"). Zasada uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, a także ściśle z nimi powiązana zasada jawności, stanowiąca gwarancję transparentności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego należy uznać za fundamentalne dla prawa zamówień publicznych. Generalnie ujmując, zasady prawa zamówień publicznych mają zapewnić efektywne wydatkowanie środków publicznych oraz zapewnić dostęp do zamówień publicznych podmiotom zainteresowanym i zdolnym do wykonania zamówienia publicznego. Oczywiście zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców nie mają charakteru zasady absolutnej, albowiem dopuszczalne są od niej wyjątki wyraźnie przewidziane przez pzp, które w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą. Zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców oraz zasada jawności stanowią także fundament w europejskim systemie prawa zamówień publicznych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie Sąd I instancji trafnie uznał za nadmierny w kontekście przedmiotu zamówienia warunek polegający na należytym wykonaniu, co najmniej jednej usługi (przez potencjalnego wykonawcę) polegającej na budowie w terenie zurbanizowanym infrastruktury internetowej w technologii Wi-Fi obejmującej, co najmniej 40 punktów dostępowych Access – Point. Przedmiotem zamówienia była instalacja 22 urządzeń Access –Point. Ustalając taki wymóg skarżąca ograniczyła dostęp do zamówienia innym oferentom. Zatem, gdy przedmiotem zamówienia są co najmniej 22 punkty Access Point, żądanie doświadczenia w zakresie, co najmniej 40 tych punktów, jest nadmierne i nieuzasadnione. Zamawiający nie może, bowiem żądać od potencjalnych wykonawców większej wiedzy i doświadczenia, niż jest to niezbędne do prawidłowego wykonania przedmiotu zamówienia.

Przy tym w ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów wyboru oferty nie zamieszczono znaczenia oraz sposobu oceny ofert. Ogłoszenie o zamówieniu musi zawierać opis kryteriów oceny ofert oraz znaczenie, jakie zostało przypisane każdemu z kryteriów. Informacja ta rozszerzona zostaje w specyfikacji, gdzie należy dodatkowo podać sposób oceny w każdym z kryteriów. Natomiast same kryteria i ich znaczenie powinny być jednakowe w ogłoszeniu i w SIWZ. Powyższe narusza art. 41 pkt 9 pzp. Zamawiający w ogłoszeniu wskazał tylko jedno kryterium oraz jego znaczenie, natomiast w odniesieniu do pozostałych kryteriów przywołał dokumentacje przetargową, jednak nie wskazał miejsca ich opisu. Powyższe skutkowało koniecznością naliczenia korekty w wysokości 5 % wydatków kwalifikowalnych (zob. tabela 1 pkt 10 – Brak pełnej informacji o warunkach udziału w postępowaniu oraz kryteriach oceny ofert).

Gmina [...], co trafnie wywiódł WSA naruszyła art. 29 ust. 2 pzp (w zakresie odnoszącym się do opisu karty graficznej), co stanowiło uzasadnioną podstawę do naliczenia przez organ korekty finansowej w wysokości 10 %. Zamawiający, co do sprzętu komputerowego i drukarek oraz certyfikatów i standardów z tym związanych, wymagał dla producenta tego sprzętu certyfikatów ISO 9001 i 1401. Wymagał nadto oświadczenia producenta komputera, że w przypadku niewywiązania się z obowiązków gwarancyjnych Wykonawcy lub firmy serwisującej, przejmie na siebie wszelkie zobowiązania związane z serwisem. Przepis art. 25 ust. 1 pzp określa, że mogą to być tylko dokumenty niezbędne do przeprowadzenia postępowania. Niedopuszczalne jest żądanie oświadczeń i dokumentów przekraczających ten zakres. Tym samym wymóg złożenia certyfikatów był wymaganiem nadmiernym ze strony zamawiającego, albowiem w istocie doszło w tym przypadku do zbytniego uszczegółowienia wymaganych dokumentów, co z kolei mogło ograniczyć dostęp do zamówienia potencjalnym oferentom. Naruszenie art. 25 ust. 1 pzp polegało także na tym, że beneficjent wymagał oświadczenia od producenta, a wiec de facto od podmiotu trzeciego nie będącego uczestnikiem postępowania. Taki stan rzeczy usprawiedliwiał naliczenie korekty finansowej w wysokości 5% wydatków kwalifikowalnych.

Mając na względzie przedstawione rozważania, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty, należało w okolicznościach faktycznych sprawy uznać za nieusprawiedliwione.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.