Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1114/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187 § 1, art. 191, 210 § 4, art. 233 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Świetlik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi D Sp. z o.o. Oddział [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1114/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z [...] lutego 2012r., Nr [...] w przedmiocie określenia D Sp. z o. o. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 189 058,00 zł i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Orzeczenie to wydane zostały na podstawie ustalonego przez organy podatkowe następującego stanu faktycznego:

Podatnik w deklaracji podatku od nieruchomości za 2011 r. wykazał wartość budowli w kwocie 9.229.458,00 zł i kwotę należnego podatku w wysokości 184.589,16 zł. oraz dokonał zapłaty podatku. Deklarację tę skorygował w marcu 2011 r. zwiększając wartość budowli podlegających opodatkowaniu w związku z opóźnionym wprowadzeniem do ewidencji budowli przyjętych na stan w 201 Or. wartości 5.377,00 zł i w związku z tym zwiększając kwotę należnego podatku o 108,00 zł.

15 grudnia 2011 roku skarżąca spółka złożyła kolejną korektę deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011r. zmniejszając wartość budowli podlegających opodatkowaniu do kwoty 7.739.330,00 zł i a wysokość należnego podatku o 29.910,10 zł. Korektę oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty podpisała zastępca Dyrektora ds. Ekonomicznych V.W. na podstawie załączonego do korekty pełnomocnictwa ogólnego udzielonego jej przez D Sp. z o.o. upoważniającego V.W. do samodzielnego reprezentowania Spółki w sprawach pozostających w związku z działalnością Zakładu, toczących się przed terenowymi organami administracji rządowej, samorządu terytorialnego, sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym i sądami administracyjnymi oraz organami celnymi. Jako uzasadnienie korekty i wniosku

o stwierdzenie nadpłaty spółka podała, iż w wyniku przeprowadzonego audytu poprawności rozliczeń w zakresie podatku od nieruchomości stwierdziła, iż niesłusznie opodatkowuje w kategorii budowle urządzenia techniczne tj. stacje redukcyjno - pomiarowe gazu oraz stacje transformatorowe. Wskazał, że urządzenia te służą do redukcji i pomiaru gazu oraz rozdzielaniu energii elektrycznej i zlokalizowane są:

1. w kontenerach posadowionych na fundamentach.

2. w szafkach ( na ścianach budynków),

3. w budynkach stacji redukcyjno -pomiarowych,

W odniesieniu do urządzeń wymienionych w pkt 1 skarżąca uznała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będą podlegały wyłącznie fundamenty na których posadowiony został kontener a kontener tylko wówczas, gdy jest trwale związany z fundamentem. Wynika to z tego, iż urządzenia te nie powstały w wyniku prac budowlanych, zostały zakupione w całości od producenta i zamontowane w innych niezależnych obiektach i nie są trwale związane z fundamentami. Tym samym nie stanowią obiektów budowlanych podlegających opodatkowaniu.

W odniesieniu do urządzeń wymienionych w pkt 2 skarżąca, podobnie jak w odniesieniu do urządzeń wymienionych w pkt 1 uznała, iż zarówno stacje redukcyjno pomiarowe gazu jak i urządzenia rozdzielcze energii elektrycznej zlokalizowane w szafkach nie stanowią obiektów trwale związanych z gruntem. Nie powstały też w wyniku prac budowlanych , zostały zakupione w całości (wraz z szafką) od producenta i zamontowane na innych niezależnych obiektach (ścianach budynków, etc.)

W odniesieniu do urządzeń wymienionych pod pozycją trzecią skarżąca uznała, że opodatkowaniu podlega tylko powierzchnia użytkowa budynku, w którym urządzenia zostały umieszczone, natomiast wartość urządzeń nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Postanowieniem z [...] stycznia 2012r. Wójt Gminy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. D Sp. z o.o. Postanowienie to na adres D - Oddział [...].

W toku postępowania organ podatkowy I instancji zlecił rzeczoznawcy budowlanemu W.B. sporządzenie opinii technicznej na okoliczność czy stacje redukcyjno - pomiarowe gazu oraz stacje transformatorowe stanowią całość użytkową z ich obudowami kontenerowymi i fundamentami. Rzeczoznawca sporządził opinię z [...] stycznia 2012r.

Decyzją z [...] lutego 2012r., Nr [...] Wójt Gminy określił D Sp. z o. o., Oddział [...] zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 189 058,00 zł. Decyzję doręczono na adres Zakładu [...].

Jako podstawę do opodatkowania budowli należących do przedsiębiorcy Wójt Gminy wskazał art 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż postępowanie podatkowe potwierdziło, że D Sp. z o.o. Oddział [...] (zwana dalej zamiennie spółką, stroną, skarżącą, podatnikiem) w okresie od [...] stycznia 2011 r. do [...] grudnia 2011r. była właścicielem urządzeń technicznych - stacji redukcyjno - pomiarowych gazu oraz stacji transformatorowych które, w rozumieniu ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiły nierozerwalną całość techniczno - użytkową, tym samym integralną część urządzenia budowlanego zapewniającego możliwość użytkowania całego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Organ podatkowy I instancji nie uznał za konieczne przeprowadzanie postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości stacji redukcyjno- pomiarowych gazu i transformatorowych, gdyż ich wartość wynikała z porównania danych wykazanych przez podatnika w pierwotnej deklaracji z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, jako różnica pomiędzy wskazanymi wartościami. Wykazana w pierwotnej deklaracji wartość budowli nie budziła wątpliwości organu podatkowego co do zgodności z rzeczywistością ani nie była kwestionowana przez podatnika.

W odniesieniu do stacji transformatorowych organ, przytoczywszy treść przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane stwierdził, iż sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, a tym samym podlegają opodatkowaniu jako budowle ponieważ stacja transformatorowa jako budowla stanowi jeden środek trwały - jedną nierozerwalną całość, tym samym rozdzielenie jej na obudowę i zawartość nie ma uzasadnienia oraz odzwierciedlenia w stanie rzeczywistym i prawnym. Dalej stwierdził brak podstaw do całkowitego oddzielania części budowlanych od urządzeń posadowionych na nich, albowiem jedynie jako całość spełniają swoje zadanie.

W odniesieniu do stacji redukcyjno-pomiarowych organ I instancji stwierdził, iż są one elementem sieci gazowej będącej obiektem liniowym. Zdaniem organu I instancji chociaż stacje mające obudowę kontenerową posadowioną na fundamentach, wykazują cechy budowli to jednak ze względu na ich ścisłe połączenie z siecią gazową bardziej zasadne jest kwalifikowanie ich jako elementu sieci gazowej. Brak bowiem stacji redukcyjno - pomiarowych w wielu wypadkach uniemożliwiałby prawidłowy przesył gazu dla odbiorców. Zasadnym więc było, zdaniem organu I instancji, uznanie stacji redukcyjno - pomiarowych za element sieci gazowej. Stacja redukcyjno - pomiarowa składa się z: fundamentu, kontenera oraz urządzenia technicznego. Elementy te należy rozpatrywać jako nierozerwalną całość, gdyż bez fundamentu nie można zamontować kontenera, bez urządzeń technicznych ani kontener ani też sam fundament nie byłby potrzebny. Z kolei bez sieci gazowej stacja redukcyjno - pomiarowa byłaby również niepotrzebna. Wszystkie wymienione elementy są ze sobą ściśle związane. Brak któregoś z nich uniemożliwia funkcjonowanie całej instalacji. Urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowej bez fundamentu i bez kontenera również nie może funkcjonować. Stacja redukcyjna musi spełniać wymogi odnośnie instalacji gazowych i w tym rozumieniu kwalifikuje się ją jako obiekt budowlany do kategorii sieci (zgodnie z klasyfikacją obiektów budowlanych określoną w załączniku do ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane).

Konkludując organ podatkowy stwierdził, że stacje redukcyjno - pomiarowe stanowić nierozerwalną całość techniczno - użytkową są integralną częścią urządzenia budowlanego, które zapewnia możliwość użytkowania całego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Obowiązek podatkowy ciąży na D Sp. z o.o. Oddział [...] jako właścicielu.

Od decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia w całości i stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Decyzji organu II instancji zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego - art. 2 ust 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust 1

pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię definicji określenia "budowla" prowadzącą do wniosku, iż stacje redukcyjno- pomiarowe oraz stacje transformatorowe powinny podlegać obowiązkowi opodatkowania podatkiem od nieruchomości;

2. naruszenie prawa procesowego:

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego;

- art. 121 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieuprawnione bagatelizowanie argumentów znajdujących się we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości z dnia [...] grudnia 2011r.;

- art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie opinii przez rzeczoznawcę

majątkowego, która nie powinna być przyjęta do materiału dowodowego.

Spółka wskazała, na konkretnej definicji obiektu budowlanego w prawie budowlanym wobec czego należy posługiwać się definicją zawartą w rozporządzeniu Rady ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie polskiej Klasyfikacji obiektów budowlanych (PKOB). Aby można uznać stacje kontenerowe za obiekty budowlane, winny one muszą powstać w procesie budowlanym, posiadać fundamenty i być trwale z nimi związane tak, aby ich zdemontowane z fundamentu wymagało robót budowlanych, przy czym warunki te powinny być spełnione łącznie. Natomiast urządzenia zlokalizowane w kontenerowych stacjach redukcyjno-pomiarowych i stacjach transformatorowych nie powstają w procesie budowlanym (pozwolenie wydawane jest na fundamenty wylewane), ani nie są trwale związane z fundamentami (łatwy demontaż), nie stanowią więc obiektów budowlanych.

Spółka nie zgodziła się z oceną organu, iż fundament, kontener i urządzenie techniczne tworzą razem "nierozerwalna całość", bowiem funkcjonowanie instalacji, z którymi połączone są urządzenia technicznie nie może wpływać na kwestię opodatkowania samych urządzeń technicznych. Zdaniem skarżącej zarówno urządzenia redukcyjno-pomiarowe gazu, jaki i urządzenia rozdzielcze energii elektrycznej (transformatory, rozdzielnie, przekształtniki prądu), niezależnie od ich lokalizacji (tj. umieszczone w stacjach kontenerowych, szafkach bądź budynkach) nie stanowią obiektów budowlanych, które powstały w wyniku prac budowlanych, ani nie są trwałe związane ź gruntem (fundamentem). Urządzenia te mogą być w każdym momencie zdemontowane i przeniesione. W opinii spółki, wartość urządzeń zlokalizowanych w stacjach redukcyjno-pomiarowych gazu oraz stacjach transformatorowych nie powinna być uwzględniona do podatku od nieruchomości. Opodatkowaniu powinny podlegać wyłącznie części budowlane tych urządzeń.

Skarżąca spółka ustosunkowując się do treści opinii rzeczoznawcy W.B. z dnia [...] stycznia 2012r. zakwestionowała zawarte w niej wnioski, iż stacje stanowiące przedmiot sporu stanowią całość użytkowo-techniczną i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podtrzymując stanowisko zawarte w korekcie deklaracji i wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło orzeczenie organu I instancji na podstawie na art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, uznając iż w świetle art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem jest osoba prawna zatem w rozpatrywanej sprawie winna to być D spółka z o. o., a nie jej Oddział [...]. W ocenie Kolegium kwestia ta winna zostać bezspornie przez organ 1 instancji wyjaśniona, gdyż zapewne sama deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2011 była błędną, albowiem nie była złożona przez podatnika. Wadliwym było wszczęcie postępowania wobec Oddziału spółki w związku z czym winno zostać przez organ umorzone a następnie organ I instancji winien wszcząć postępowanie w stosunku do Spółki z o. o.. Ponieważ w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających stan własności przedmiotów opodatkowania (chociażby wypisów z ewidencji gruntów i budynków) Kolegium uznało, że nie może zająć jednoznacznego stanowiska w tej kwestii.

Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło naruszenie przez organ I instancji art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ podatkowy w uzasadnieniu swojej decyzji obowiązany był uzasadnić dlaczego obiekt pod względem technicznym spełnia definicję ustawową zawartą w tym przepisie. Opis techniczno-funkcjonalny obiektu budowlanego winien wskazywać, iż rzeczywiście stanowi on całość funkcjonalno-techniczną i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zaskarżona decyzja nie zawierała takiego opisu, a jedynie lakoniczne stwierdzenie, iż "stacja transformatorowa jako budowla stanowi jeden środek trwały - jedną nierozerwalną całość, tym samym rozdzielenie jej na obudowę i zawartość nie ma uzasadnienia i odzwierciedlenia w stanie rzeczywistym i prawnym". Kolegium stwierdziło także, że opinia rzeczoznawcy budowlanego, stanowiąca podstawę wydania zaskarżonej decyzji, nie zawiera opisu techniczno-funkcjonalnego przedmiotowej stacji transformatorowej, a sformułowanie zawarte na str. 7 opinii, iż "należy powtórzyć taką samą argumentację jak dla stacji redukcyjno-pomiarowej - nie można rozpatrywać oddzielnie należy rozpatrywać razem", nie spełnia tych wymogów.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniesionej do tutejszego Sądu spółka zarzuciła naruszenie :

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu podatkowego I instancji z uwagi na stwierdzenie wystąpienia przesłanki nieważności tej decyzji, mimo że nie została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie;

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uznanie wystąpienia przesłanki nieważności decyzji organu podatkowego I instancji.

W związku z ww. naruszeniami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem o zwrot nadpłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zdaniem spółki organ I instancji prawidłowo określił Oddział jako podatnika podatku od nieruchomości, a także w sposób prawidłowy wszczął postępowanie w stosunku do Oddziału, bowiem, (to nieprawda!) posługiwanie się przez oddział numerem NIP odmiennym od NIP zarządu jest dopuszczalne i nie stanowi przesłanki do uznania, iż są to dwa różne podmioty.

Odnośnie do meritum sprawy skarżąca wyjaśniła, że w przypadku stacji redukcyjno - pomiarowych nie występuje związek użytkowy/funkcjonalny z fundamentami, na których są posadowione (urządzenia te mogą być przenoszone w inne miejsce przeznaczenia) ani z kontenerem, który chroni je przed warunkami atmosferycznymi (urządzenia te mogą funkcjonować pod innym kontenerem, a także wewnątrz budynków). Nie występuje też związek techniczny, gdyż urządzenia te nie są technicznie powiązane ani z fundamentem ( urządzenia powstają w zupełnie innym procesie produkcyjnym niż fundament), z tego samego powodu nie są powiązane również z kontenerem. Nie są również powiązane z gazociągiem - urządzenia powstają w zupełnie innym procesie produkcyjnym niż gazociąg (na podstawie odrębnych norm i przepisów, w oparciu o inna wiedzę techniczną, a także zupełnie niezależnie). Urządzenia te, po ich zdemontowaniu oraz przeniesieniu w inne miejsce bez jakiegokolwiek uszczerbku na ich funkcjonalności, będą mogły być dalej wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Zdaniem spółki opodatkowaniu podlegają wyłącznie fundamenty, na których posadowiona jest stacja redukcyjno - pomiarowa gazu oraz obudowa urządzeń (kontener) jeśli jest trwale powiązana z fundamentem.

Skarżąca zgodziła się z twierdzeniem organu II instancji, iż opinia sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego nie zawiera opisu techniczno- funkcjonalnego spornych stacji i z tego względu nie powinna być brana pod uwagę w dalszym toku postępowania.

Zdaniem spółki o konieczności łącznego wystąpienia związku technicznego oraz związku użytkowego dla uznania obiektu za obiekt budowlany wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. Akt : II FSK 1397/10, gdzie orzekł, że: "(...) w odniesieniu natomiast do pojęcia całości techniczno - użytkowej sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że sam związek użytkowy jest niewystarczający do uznania, i w danym przypadku wszystkie połączone elementy niezależnie od ich rodzaju tworzą budowle. Podobnie sam związek techniczny nie jest wystarczający do stwierdzenia, że dany przedmiot jest obiektem budowlanym."

Dalej skarżąca wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 stycznia 2012 r. ( I SA/Kr 1919/11) nawiązujący do tezy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r.( sygn. akt, P 33/09), gdzie stwierdzono, iż: "(...) transformator, stanowiący w istocie rzeczy urządzenie elektroenergetyczne umożliwiające funkcjonowanie stacji elektroenergetycznej nie jest w jakikolwiek sposób podobny do przykładów budowli przedstawionych w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego (...) analizując praktycznie tożsamy problem kwalifikacji stacji redukcyjnej i głównej stacji zasilania (gdzie organy ze względu na znajdujące się w nich urządzenia zakwalifikowały oba obiekty do "budowli") kierując się istotnością argumentacji natury konstytucyjnej, przyjął więc, że organy dokonały rozszerzającej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych naruszając tym samym powołany przepis.".

W kwestii opodatkowania stacji transformatorowych skarżąca wymieniła wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 stycznia 2012 r.( I SA/Gd 1080/11) , I SA/Gd I099/II, z 25 stycznia 2012 r. (I SA/Gd 1092/11) , w których wskazano że:, (...) transformatory nie są budowlami w rozumieniu art. 1 a ust. ... pkt. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Transformatory nie tylko nie są wymienione w przytoczonym wcześniej art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ale również pozbawione są cech zbliżonych do budowli wymienionych w tym przepisie. (...) Transformatory nie są również urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. (...) Art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego mówi o urządzeniach budowlanych, a nie o urządzeniach technicznych. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będą zatem podlegać te urządzenia techniczne, które zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego są urządzeniami budowlanymi stanowiącymi integralną część budowli, a więc całość techniczno - użytkową stacji transformatorowej.*"

Spółka wskazała na podobieństwo konstrukcji stacji redukcyjno-pomiarowych oraz stacji transformatorowych - oba rodzaje stacji składają się, co do zasady, z odpowiednich urządzeń, fundamentów oraz obudów, a także pełnią podobną funkcję. Tym samym kwestia kwalifikacji elementów stacji redukcyjno-pomiarowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna per analogiam przebiegać tak samo jak stacji transformatorowych.

Spółka przywołała też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2010r., sygn. akt II FSK 2112/08 w którym to wyroku NSA uznał, Iż "(...) transformatory nie stanowią urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i nie są też budowlami wchodzącymi w skład budowli jako całości techniczno-użytkowei w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy podatkowej w związku z art. 3 pkt 1 lit. b powołanej ustawy Prawo budowlane ". Dodatkowo: "W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego: sporny co do oceny prawnopodatkowej w sprawie przedmiot (transformator) jest tak różny od przedmiotów, przykładowo wprawdzie, ale i dosłownie, wymienionych w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, że zaliczenie go do urządzeń budowlanych, o których mowa w niedefiniującym tego pojęcia i konkludentnie odwołującym się w tym zakresie do definicji prawa budowlanego art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w świetle zasady ustawowej określoności przedmiotu opodatkowania jest całkowicie nieuprawnione

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia.

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż jakkolwiek zaskarżona decyzja posiada wady to jednak nie uzasadniają one wyeliminowania jej z obrotu prawnego bowiem jest to decyzja uchylająca decyzję do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Organ odwoławczy uchylając decyzję Wójta Gminy podniósł, że decyzja organu I instancji została skierowana do podmiotu, który nie jest stroną, bowiem wadliwie wszczęto postępowanie do Oddziału Spółki i jako adresata decyzji wskazano D spółka z o.o. z Oddział [...] zamiast D spółka z o.o..

Z poglądem tym nie można się zgodzić. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż ustalenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że postępowanie wszczęto przeciwko D spółka z o.o. z Oddział [...] jest sprzeczne z treścią postanowienia o wszczęciu postępowania (k. 26 akt administracyjnych) z której jednoznacznie wynika, iż postępowanie zostało wszczęte przeciwko D spółka z o.o.. Natomiast adresat decyzji istotnie określony został jako D spółka z o.o. z Oddział [...]. W związku z tym trzeba podkreślić, iż dla prawidłowości postępowania podatkowego istotne jest precyzyjne oznaczenie w decyzji strony - podmiotu, który nabywa w drodze tego aktu konkretne prawo, lub na którego nałożone zostały określone obowiązki. Osoby fizyczne powinny być oznaczone danymi personalnymi wraz z adresem zamieszkania (pobytu), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne - pełną nazwą i siedzibą podaną zgodne z danymi zawartymi w stosownym rejestrze, ewidencji lub w umowie powołującej dany podmiot do życia (tak: B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2004, s. 498). Jak wynika z art. 163 ustawy z dnia 15 września 2000 r.

- Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037), jednym z niezbędnych elementów, od których uzależnione jest powstanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest jej wpisanie do Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast zgodnie z art. 36 pkt 6 w związku z art. 38 pkt 1 ppkt c i d ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 168, poz. 1186), zwanej w skrócie KRS., w dziale l rejestru przedsiębiorców zamieszcza się takie dane jak: siedziba i adres każdego wpisanego podmiotu, a jeżeli taki podmiot posiada oddziały - także ich siedziby i adresy. Do KRS, zgodnie z przedłożonym przez skarżącą spółkę odpisu z KRS wpisana została D spółka z o.o. oraz dwa oddziały: w [...]. Jednakże przez wpisanie do rejestru oddział spółki nie nabywa osobowości prawnej i nie staje się odrębnym podmiotem prawa. Skoro oddział spółki nie stanowi samodzielnego podmiotu prawa, to prowadzenie postępowania ze wskazaniem spółki i tego właśnie oddziału nie przestaje być postępowaniem prowadzonym w stosunku do spółki jako jedynego podmiotu, który może być i jest podmiotem tego postępowania. W sytuacji takiej błędne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, bowiem oddział spółki nie jest osobą, a jedynie wydzieloną częścią majątku nie posiadającą podmiotowości prawnej. Uznać zatem należy, iż postępowanie prowadzone było w stosunku do spółki i decyzja była skierowana do spółki, nawet jeżeli nazwa spółki została uzupełniona nazwą oddziału. W sprawie nie doszło zatem do wydania decyzji w stosunku do osoby nie będącej stroną a jedynie do błędnego nazwania strony według przyjmowanych kryteriów oznaczania tożsamości.

Również dokonywanie doręczeń pełnomocnikowi spółki nie nasuwa zastrzeżeń, bo jakkolwiek doręczeń winno dokonywać się na adres spółki, którym jest właśnie adres jej siedziby, a nie adres jej oddziału (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt lii CZP 119/05, Lex nr 165508) to jednak w sytuacji ustanowienia pełnomocnika doręczeń należy dokonywać na adres przez niego wskazany, co też miało miejsce w sprawie. W ocenie sądu złożone pełnomocnictwo ogólne nie nasuwało zastrzeżeń i, w ocenie Sądu, prawidłowo mocowało V. Wróblewską do podejmowania czynności przed organami podatkowymi.

Sąd podzielił natomiast stanowisko organu odwoławczego w zakresie naruszenia przez organ I instancji art. 187 § 1, art. 191, i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) a zatem niewywiązanie się z obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie jego oceny oraz zgodnego z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim z akt sprawy nie wynika gdzie położone są przedmioty opodatkowania, ile ich jest, jak są usytuowane oraz kto jest właścicielem nieruchomości. Brak jest jakiejkolwiek dokumentacji, w tym fotograficznej. Słusznie organ odwoławczy wytknął, iż opinia znajdująca się w aktach sprawy w żaden sposób nie pozwala na ustalenie stanu faktycznego, a jest to niezwykle istotne dla dokonania prawidłowego procesu subsumcji pod zastosowany przepis prawa.

Zgodzić się wobec tego należy z organem odwoławczym, iż zaniechanie opisu techniczno-funkcjonalnego uniemożliwia skontrolowanie czy istotnie przedmioty postępowania stanowią całość funkcjonalno-techniczną, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie do przyjęcia jest również stwierdzenie zawarte w opinii rzeczoznawcy, iż wszelkie oceny dotyczące jednego z urządzeń należy odnieść do drugiego . Z opinii tej nie da się nawet wywnioskować, czy sporne stacje były przedmiotem oględzin.

Przypomnieć też należy, iż skarżąca podawała różne sposoby umiejscowienia stacji - na fundamentach, w szafkach na budynkach, w kontenerach. Decyzja organu I instancji całkowicie pomija ten fakt. Tymczasem wszystkie te okoliczności winny być dokładnie wyjaśnione, a następnie zinterpretowane z punktu widzenia przepisów prawa materialnego znajdującego zastosowanie w sprawie.

Z uwagi zatem na stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenie przepisów procesowych, w szczególności art. 187 § 1, art. 191, i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej

i. konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części należy uznać, iż zachodziły podstawy do wydania przez organ II instancji orzeczenia kasacyjnego wobec czego prawidłowo organ ten skorzystał z trybu przewidzianego w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Wobec konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego przedwczesne jest odnoszenie się przez Sąd do kwestii wykładni przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji redukcyjno - pomiarowych gazu oraz transformatorowych należących do spółki.

Z tych też względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd oddalił skargę.

-----------------------

ii

i

i

10

ii

2