Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1249/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: kary pieniężnej w kwestii: wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...] wymierzającą Spółce karę pieniężną w kwocie [...] zł w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu tego wniosku Spółka stwierdziła, że brak jest jednolitego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniach. Ponadto stwierdziła, że jest różna praktyka w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a także występują istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej.

Jednocześnie skarżąca Spółka wskazała podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w których to Sąd orzekł o zasadności skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07).

To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami.

Ważne jest aby o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, które występują w sprawie, sąd miał wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej obciążają stronę.

Należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już takie stanowisko, iż twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). Przy czym sąd administracyjny w razie barku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie.

W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu brak jest przesłanek pozwalających na pozytywne rozpoznanie wniosku skarżącej Spółki.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie mogą być okoliczności, odnoszące się do prawidłowości aktu lub czynności, której dotyczy wniosek o wstrzymanie. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 10 października 2008 r., sygn. akt II OZ 741/08). Natomiast ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu, wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję.

Dlatego też, sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt GPS 1/07).

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej Spółki pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wskazał zaistnienia ustawowych przesłankę wstrzymania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sadu, sugerowane przez stronę prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.