Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1952/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 2 art. 99 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1990 nr 54 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.
article: art. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1982 nr 40 poz 268
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Marcinkowska (sprawozdawca), , Protokolant referent-stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września lipca 2016 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania W. K. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r.

Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Raportem z dnia [...] stycznia 2015 r. W. K. zwrócił się do Komendanta Szkoły Policji w [...] o wliczenie do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. Do powyższego raportu załączył: zaświadczenie ze Starostwa Powiatowego w W. z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie własności gospodarstw rolnych (położonych w G., o powierzchni 3,1247 ha oraz w S., o powierzchni 10,7047 ha) oraz zaświadczenie z Urzędu Miasta i Gminy w G. z dnia [...] listopada 2006 r. w którym, na podstawie zeznań świadków (S. C. oraz M. L.) potwierdzono, że pracował on w pełnym wymiarze czasu pracy w gospodarstwie rolnym w G., a od 2001 r. w gospodarstwie rolnym w S.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. organ poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, a także wezwał do niezwłocznego sprecyzowania żądania, poprzez wskazanie dokładnego okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. W. K. poinformował, że wnosi o zaliczenie okresu pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. organ zwrócił się do strony o przedłożenie:

1)zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd gminy lub sprostowanie zaświadczenia z dnia [...] listopada 2006 r., stwierdzającego okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w celu przedłożenia w zakładzie pracy, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. 1990. Nr 54, poz. 310), w którym zostaną wskazane dokładne adresy położenia gospodarstw w G. oraz w S.;

1) zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd gminy lub sprostowania zaświadczenia z dnia [...] listopada 2006 r., stwierdzającego dokładne daty (dzień, miesiąc, rok) istnienia, dokładne adresy oraz wielkość powierzchni gospodarstw rolnych należących do J. i J. K., znajdujących się w G. oraz w S., w okresie od [...].01.1990 r. do [...].04.2002 r.;

2) zaświadczenia potwierdzającego miejsca zameldowania W. K. na pobyt stały lub czasowy w okresie od [...] stycznia 1990 r. do [...] kwietnia 2002 r.;

3) dokumentów potwierdzających wielkość i strukturę (zawierające podział na grunty orne, łąki i inne - np. akt notarialny nabycia gospodarstw) gospodarstw rolnych w G. oraz S. w okresie od [...] stycznia 1990 r. do [...] kwietnia 2002 r.;

W dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynęło pismo W. K. wraz z załączonymi do niego dokumentami, tj.: zaświadczeniem Burmistrza Miasta i Gminy w G. z dnia [...] lutego 2015 r. o zameldowaniu strony na pobyt stały oraz zaświadczeniem z Urzędu Gminy W. z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie wielkości i podziału gruntów położonych w S. przy ulicy [...]. Ponadto w dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynęło zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy w G. z dnia [...] marca 2015 r., w którym "na podstawie przeprowadzonego postępowania - zeznania świadków (...)" zaświadczono, że strona pracowała w gospodarstwie rolnym rodziców położonym w G. (którego powierzchnia w roku 1978 wynosiła 3,1247 ha), a od roku 2001 dodatkowo w gospodarstwie rolnym położonym w S. (o powierzchni 10,7047 ha), w pełnym wymiarze czasu pracy. Do powyższego zaświadczenia załączono: oświadczenie wnioskodawcy z dnia [...] marca 2015 r. oraz zeznania dwóch świadków (J. K. i J. K. - rodziców policjanta) z dnia [...] marca 2015 r.

Pismami z dnia [...] marca 2015 r. organ zwrócił się do świadków J. K. i J. K. oraz do wnioskodawcy W. K. z prośbą o udzielenie odpowiedzi na wskazane w tych pismach pytania.

Odpowiedzi na te pytania wpłynęły do organu w dniu [...] kwietnia 2015 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ ponownie zwrócił się do W. K., jak również do J. K. i J. K. z prośbą o uszczegółowienie odpowiedzi na pytania zawarte w pismach z dnia [...] marca 2015 r.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. do organu wpłynęła odpowiedź W. K., do której wymieniony załączył zaświadczenia ze Starostwa Powiatowego w W. z dnia [...] marca 2015 r. (w którym wskazano m.in., że powierzchnia nieruchomości położonej w obrębie miasta G., przy ul. [...] w roku 1979 wynosiła 3,1307 ha, w roku 1981 - 3,1247 ha, a w roku 1993 - 1,6573 ha) oraz z dnia [...] marca 2015 r., w którym wskazano m.in., że powierzchnia nieruchomości położonej w obrębie S., gmina W. w roku 1997 wynosiła 0,2453 ha, a w roku 2001 - 10,95 ha. W powyższych dokumentach dokonano także szczegółowego podziału omawianych nieruchomości, z uwzględnieniem powierzchni poszczególnych działek ewidencyjnych oraz wyszczególnieniem klas gruntów.

Ponadto w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. policjant wskazał nazwiska kolejnych dwóch świadków: S. K. oraz B. D., do których pismami z dnia [...] maja 2015 r. organ wystąpił z prośbą o udzielenie odpowiedzi na wskazane w tych pismach pytania.

W dniu [...] maja 2015 r. do organu wpłynęły pisma J. K. i J. K., w których osoby te odpowiedziały na pytania zadane przez organ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r.

W dniu [...] maja 2015 r. do organu wpłynęły odpowiedzi udzielone przez świadków – B. D. i S. K.

W związku z tym w dniu [...] maja 2015 r. organ skontaktował się telefonicznie z W. K. celem ustalenia terminu przesłuchania zainteresowanego. Zgodnie z notatką z dnia [...] maja 2015 r. sporządzoną przez funkcjonariusza Szkoły Policji w [...] termin przesłuchania ustalono na dzień [...] maja 2015 r.

W oświadczeniu z dnia [...] maja 2015 r. W. K. poinformował, iż nie wyraża zgody na "przesłuchanie go w charakterze strony".

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. organ zwrócił się do W. K. o wskazanie aktualnych adresów zamieszkania lub adresów do korespondencji jego rodzeństwa – A. K. i A1. K1., w celu uzyskania informacji dotyczących przedmiotowego postępowania.

W dniu [...] czerwca 2015 r. do organu wpłynęło pismo policjanta, w którym odniósł się on do treści, zamieszczonej w aktach sprawy notatki służbowej, oświadczając m.in., że życiorys, który złożył przy przyjęciu do służby w Policji i okresy pracy w nim zawarte, jak również brak informacji o pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, nie stanową oświadczenia odnośnie wysługi lat pracy, a jedynie opisują przebieg jego kariery i doświadczenia zawodowego. Ponadto W. K. odniósł się do praktyk w firmie rolniczej, które odbył w okresie od czerwca do sierpnia 2001 r. na terenie [...], stwierdzając, że nie uwzględnił tej informacji w jednym z oświadczeń, ponieważ nie miał przekonania, czy ten okres wlicza się do stażu pracy. Strona odniosła się również do informacji mających związek z miejscem jej czasowego zameldowania w P.

Pismami z dnia [...] czerwca 2015 r. organ zwrócił się do rodzeństwa strony – A. K. oraz A. H. z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące przedmiotowej sprawy. Odpowiedzi wskazanych osób wpłynęły do organu odpowiednio w dniach [...] oraz [...] lipca 2015 r.

W dniu [...] lipca 2015 r. W. K. oświadczył, iż po zapoznaniu się z aktami przedmiotowego postępowania administracyjnego nie wnosi uwag i zastrzeżeń do zebranego materiału dowodowego, natomiast w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. poinformował, iż wyraża zgodę na przesłuchanie go w charakterze strony, które nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2015 r.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. Komendant Szkoły Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], na podstawie art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm.), § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie wliczania okresów służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913, z późn. zm.), w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), w którym:

- odmówił ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, za okres pracy w gospodarstwie rolnym należącym do J. i J. K. od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] czerwca 1994 r., od dnia [...] września 1994 r. do dnia [...] czerwca 1995 r. oraz od dnia [...] września 1996 r. do dnia [...] września 2001 r.;

- zaliczył do wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej dotychczas niezaliczony okres pracy w gospodarstwie rolnym należącym do J. i J. K. od dnia [...] czerwca 1994 r. do dnia [...] września 1994 r., od dnia [...] czerwca 1995 r. do dnia [...] września 1996 r. oraz od dnia [...] października 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. i ustalił:

- na dzień przyjęcia do służby - [...] marca 2003 r. łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 2 lata, 9 miesięcy, 27 dni;

- na dzień [...] stycznia 2012 r. łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 11 lat, 8 miesięcy i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] stycznia 2012 r. w wysokości 11 %.

Ponadto łączną wysługę lat dla celów uposażeniowych na dzień [...] stycznia 2015 r. organ ustalił na: 14 lat i 8 miesięcy, natomiast łączną wysługę lat dla celów nagrody jubileuszowej na dzień [...] stycznia 2015 r. - 19 lat i 8 miesięcy.

W. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w wyniku czego Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę Komendant Szkoły Policji w [...] przeprowadził w dniach [...] i [...] lutego 2016 r., przy udziale W. K., dowody z przesłuchania świadków: B. D., S. K., A. K., J. K. oraz J1. K1., natomiast w dniu [...] marca 2016 r. przeprowadził dowód z przesłuchania strony. Zwrócił się także o przekazanie określonych informacji do Akademii Rolniczej (Uniwersytetu [...]) w P., Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w G., Burmistrza Miasta i Gminy G., Katedry Pedagogiki Uniwersytetu [...] w P. oraz do Starostwa Powiatowego w W. Oprócz odpowiedzi od wymienionych podmiotów uzyskał także zaświadczenie z dnia [...] lutego 2016 r. ze Starostwa Powiatowego w W. dotyczące powierzchni nieruchomości należącej do 2012 r. do J. i J. K., położonej w G. przy ul. [...] oraz zaświadczenie nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2016 r. dotyczące pracy W. K. w okresie od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. w gospodarstwie rolnym rodziców w G. oraz w S.

Następnie Komendant Szkoły Policji w [...] wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. rozkaz personalny nr [...], na mocy którego odmówił W. K. ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, za okres pracy w gospodarstwie rolnym należącym do J. i J. K. od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r.

W uzasadnieniu organ podważył wiarygodność zeznań świadków, wykazując przy tym na rozbieżności pomiędzy tymi zeznaniami, a faktami stwierdzonymi na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji. Organ nie dał również wiary wyjaśnieniom złożonym przez stronę, stwierdzając, że nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Jednocześnie organ uznał, że aktywność życiowa strony w danym okresie (nauka w szkole, studia, odbywanie praktyk zawodowych, praca zarobkowa za granicą) uniemożliwiała jej pracę w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika.

Od powyższego rozkazu personalnego W. K. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej "niezaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców" od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] września 1994 r., od dnia [...] czerwca 1995 r. do dnia [...] września 1996 r., od dnia [...] października 1996 r. do dnia [...] czerwca 2001 r. oraz od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. i zaliczenie wymienionych okresów do wysługi lat, jak również wyrównanie wzrostu uposażenia "za trzy lata wstecz licząc od [...] stycznia 2015 r."

W ocenie skarżącego organ niesłusznie nie dał wiary zeznaniom jego oraz świadków i w konsekwencji błędnie uznał, że nie zostało spełnione kryterium pracy w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym. Zaznaczył przy tym, powołując się na orzeczenia sądów, że pobieranie nauki w szkole nie wyklucza stałej pracy w gospodarstwie rolnym. Jednocześnie podkreślił, że jako funkcjonariusz Policji z kilkunastoletnim doświadczeniem, w tym w pionie dochodzeniowo-śledczym, nie pozwoliłby sobie na jakąkolwiek próbę łamania prawa, czy też dochodzenia swoich praw przy wykorzystaniu nieprawdziwych okoliczności nie mających odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Szkoły Policji w [...].

W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, § 4 ust 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

Organ wskazał, że istotnym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie normatywnej treści pojęcia "domownik w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin", z którym ustawodawca związał możliwość zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do ogólnego stażu pracy. Organ zauważył, że pojęcie "domownika" wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym nie zostało zdefiniowane w powołanej ustawie z dnia 20 lipca 1990 r., lecz ustawodawca odesłał w zakresie ustalania jego normatywnej treści do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Wskazał także, że praca w gospodarstwie rolnym powinna być oceniana z punktu widzenia tych przepisów, które obowiązywały w całym czasie jej wykonywania.

W związku zatem z faktem, iż policjant wniósł o ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez zaliczenie mu do wysługi lat okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r., a następnie, jak wskazał w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Szkoły Policji w [...], od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] września 1994 r., od dnia [...] czerwca 1995 r. do dnia [...] września 1996 r., od dnia [...] października 1996 r. do dnia [...] czerwca 2001 r. oraz od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r., to zdaniem organu normatywnej treści pojęcia "domownik" należy poszukiwać najpierw w ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 r., a następnie w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 r., za domownika mógł być uznany członek rodziny rolnika lub inna osoba pracująca w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawała we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyła 16 lat, nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowiła jej główne źródło utrzymania.

Natomiast z treści art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - obowiązującej od dnia 1 stycznia 1991 r., wynika, iż domownikiem jest osoba bliska rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie oraz stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Ponadto organ podał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie, co wynika z art. 3 ust. 2 cytowanej ustawy. W wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (art. 3 ust. 3).

W związku z powyższym organ stwierdził, że podstawowym trybem uzyskania potwierdzenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym jest zaświadczenie właściwego organu, wydane na podstawie art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 20 lipca 1990 r.

Organ podniósł, że strona przedstawiła zaświadczenie z Urzędu Miasta i Gminy w G. z dnia [...] listopada 2006 r., z którego wynika, że na podstawie zeznań świadków – S. C. oraz i M. L. - stwierdzono, iż W. K. w okresie od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w G. w pełnym wymiarze czasu pracy. Wskazano przy tym, że "gospodarstwo posiadało powierzchnię 3,1247 ha, a od 2001 r. w gospodarstwie rolnym w S. o pow. 10,7047 ha." W. K. przedstawił też zaświadczenie nr [...] z Urzędu Miasta i Gminy w G. z dnia [...] marca 2015 r., z którego wynika, że na podstawie zeznań świadków – J. K. oraz J. K. – stwierdzono, iż policjant w okresie od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w G. przy ul. [...], którego powierzchnia w roku 1978 wynosiła 3,1247 ha, a od 2001 r. dodatkowo w gospodarstwie rolnym w S. o powierzchni 10,7047 ha, w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto strona przedstawiła zaświadczenie nr [...] z Urzędu Miasta i Gminy w G. z dnia [...] kwietnia 2016 r., z którego wynika, że na podstawie zeznań świadków – J. K. oraz J. K. - stwierdzono, iż [...] W. K. w okresie od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w G. przy ul. [...] oraz od 2001 r. w gospodarstwie rolnym w S., w pełnym wymiarze czasu pracy. Stwierdzono też, na podstawie zaświadczenia Starostwa Powiatowego w W. z dnia [...] lutego 2016 r., że powierzchnia nieruchomości przy ul. [...] zmieniała się i wynosiła: 3,1307 ha w 1979 r., 3,1247 ha w 1981 r. i w 1991 r. oraz 1,6573 ha w 1993 r. Na podstawie zaświadczenia Starostwa Powiatowego w W. z dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono ponadto, że powierzchnia nieruchomości w S. wynosiła 10,7047 ha.

Organ zwrócił przy tym uwagę, że z pisma Urzędu Miasta i Gminy w G. z dnia [...] kwietnia 2016 r. wynika, że w posiadaniu Urzędu nie znajdują się księgi, czy rejestry, które potwierdzają stałą pracę W. K. w gospodarstwie rolnym jego rodziców, są natomiast zeznania świadków potwierdzające taką pracę.

W dalszej części uzasadnienia organ podał, że w świetle art. 218 § 1 K.p.a. żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych Organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z już posiadanych dokumentów. Tym samym, zdaniem organu, w sytuacji, gdy właściwy urząd gminy nie posiada dokumentacji, na podstawie której może potwierdzić fakt pracy wnioskodawcy w gospodarstwie rolnym, niedopuszczalnym jest wydanie zaświadczenia o takiej pracy jedynie w oparciu o zeznania świadków.

Z powyższych względów organ uznał, że zaświadczenia z Urzędu Miasta i Gminy w G. z dnia [...] listopada 2006 r., z dnia [...] marca 2015 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie mogą zostać uznane za zaświadczenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., a tym samym nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego wykonywanie przez policjanta pracy w gospodarstwie rolnym jego rodziców w danym okresie.

Komendant Główny Policji stwierdził, że w tej sytuacji podstawowy dowód na potwierdzenie wykonywania przez W. K. pracy w gospodarstwie rolnym jego rodziców stanowią zeznania wskazanych przez niego świadków. Zdaniem organu zeznania przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków nie stanowią takiego dowodu, na podstawie którego można by było potwierdzić, że policjant we wnioskowanym okresie spełnił warunki do uznania go za domownika, zarówno w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 r., jak również ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Organ wskazał, że świadkowie ci nie są w stanie precyzyjnie wskazać okresów, w których strona wykonywała określone czynności w gospodarstwie rolnym swoich rodziców, a kiedy jej w tym gospodarstwie nie było. Uniemożliwia to, zdaniem organu, dokonanie oceny, w jakich okresach strona mogła spełniać warunki do uznania ją za domownika, a w jakich nie. Organ podkreślił przy tym, że do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, zalicza się jedynie jednoznacznie i precyzyjnie ustalone okresy, a każdy z takich okresów wpływa na wysokość wypłacanych policjantowi świadczeń pieniężnych (m. in. uposażenia, a w konsekwencji też nagrody rocznej, zaś w przypadku zwolnienia ze służby odprawy, ekwiwalentu za urlop, świadczenia emerytalnego). W przypadku policjantów, którzy przed przyjęciem do służby byli zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy o pracę, dany okres zatrudnienia podlega zaliczeniu do wysługi lat w wymiarze określonym w świadectwie pracy, przy czym do tego okresu nie są wliczane okresy pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego). Tak więc każdy dzień nieświadczenia pracy (w przypadku pozostawania w stosunku pracy), np. z powodu urlopu bezpłatnego, ma wpływ na ustalenie wysługi lat, a w konsekwencji prawa do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta. Brak jest przy tym podstaw, aby w przypadku policjantów domagających się przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu pracy gospodarstwie rolnym, podchodzić mniej restrykcyjnie do ustalenia wymiaru okresu pracy świadczonej w gospodarstwie rolnym, który podlega zaliczeniu do wysługi lat. Jeżeli zatem jedynym dowodem mogącym potwierdzić dany okres pracy w gospodarstwie rolnym jest w określonej sprawie zeznanie świadka, to w ocenie organu z zeznania tego musi jednoznacznie wynikać, że cały wskazany okres może być, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, zaliczony do wysługi lat policjanta. Natomiast, gdy świadek potwierdza, że policjant pracował w danym okresie w gospodarstwie rolnym, a z innych zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że praca we wskazanym gospodarstwie rolnym w całości albo części tego okresu nie mogła być świadczona przez policjanta, oznacza to, że świadek nie ma wystarczającej wiedzy w danej sprawie (nie odróżnia okresów przebywania policjanta w gospodarstwie rolnym od okresów nieobecności), a w konsekwencji jego zeznanie nie może być wiarygodnym dowodem potwierdzającym okres pracy zaliczanej do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego policjanta.

Komendant Główny Policji podniósł, że wszyscy wskazani przez stronę świadkowie (jego rodzice, rodzeństwo oraz sąsiedzi) stwierdzili, że wymieniony w całym okresie od dnia [...] stycznia 1990 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. stale pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w G.

Organ zacytował zeznania poszczególnych świadków w zakresie wskazywanego przez nich czasu pracy W. K. w gospodarstwie rolny rodziców.

Ponadto organ podniósł, że z dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych W. K. wynika, że w okresie studiów, tj. w latach 1996-2001, wielokrotnie, w dłuższych okresach czasu, przebywał w [...] (praca w firmie budowlanej - lato 1996 r.), [...] (praca w firmie ogrodniczej - lato 1997 r.), [...] (praca w firmie rolniczej - czerwiec-grudzień 1998 r.) i [...] (praca w firmie rolniczej - czerwiec-sierpień 2001 r.), gdzie "podnosił swoje kwalifikacje zawodowe, a także doskonalił znajomość języka [...]". W pisemnym oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2015 r. W. K. stwierdził, że życiorys, który złożył ubiegając się o przyjęcie do służby w Policji i w którym wymienił okresy pracy za granicą, "nie stanowi oświadczenia odnośnie wysługi lat pracy, a jedynie opisuje przebieg kariery zawodowej i doświadczenia zawodowego". Natomiast w trakcie przesłuchania w dniu [...] sierpnia 2015 r. policjant wskazał, że: "aby sobie zarobić na studia, przed samymi studiami przez trzy tygodnie od [...].09.1996 roku do [...].09.1996 roku pracowałem w firmie budowlanej w [...]", "w 1997 roku pracowałem przez okres 2 tygodni sierpnia w firmie ogrodniczej w [...]", "w okresie letnim 1998 roku przez 2 miesiące lipiec-sierpień byłem na praktyce w firmie rolniczej w [...]", "w okresie od czerwca do [...] sierpnia 2001 roku pracowałem w firmie rolniczej w [...]".

Organ stwierdził, że okresów pracy za granicą, kiedy W. K. nie mógł być widywany, jak pracował po kilka, czy nawet kilkanaście godzin w gospodarstwie rolnym rodziców w G., zeznający w niniejszym postępowaniu świadkowie nie odnotowali ani w złożonych pisemnie oświadczeniach, ani też w czasie bezpośredniego przesłuchania przez organ (jedynie J. K. bardzo nieprecyzyjnie wskazała na praktyki zawodowe odbywane przez syna w czasie studiów, przez około 1 miesiąc w gospodarstwie w [...]). Zdaniem organu w takim stanie faktycznym nie można wykluczyć, że istnieją też inne okresy, kiedy W. K. przebywał, również przez dłuższy czas, poza gospodarstwem rolnym rodziców i nie mógł świadczyć tam wówczas żadnej pracy, a których świadkowie nie odnotowują w swoich zeznaniach, ponieważ nie mają o nich wiedzy, nie pamiętają ich, bądź też z innych nieznanych organowi względów nie przedstawiają ich w niniejszym postępowaniu. W ocenie organu nie pozwala to na jednoznaczne i precyzyjne ustalenie okresów pracy W. K. w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym, podlegających zaliczeniu do wysługi lat policjanta, a jednocześnie czyni niewiarygodnymi zeznania świadków w całości, bowiem fakty przez nich wskazywane nie tylko są niezgodne z dokumentacją będącą w posiadaniu organu, ale również w określonej części przeczą twierdzeniom podnoszonym przez samego policjanta. Organ podkreślił, że skoro świadkowie nie są wiarygodni co do określonych, bardzo istotnych faktów (m.in. okresów obecności i nieobecności strony w gospodarstwie rolnym rodziców, czy wykonywania zajęcia zarobkowego poza gospodarstwem rodziców), to ta okoliczność przekłada się na cały okres ujęty w ich zeznaniach. Postępowania dowodowe zawarte we wszystkich procedurach (administracyjnej, cywilnej i karnej), nie znają bowiem instytucji częściowej utraty wiarygodności przez świadka.

W tej sytuacji Komendant Główny Policji stwierdził, że w niniejszym postępowaniu brak jest dowodów na poparcie twierdzeń strony, pozwalających na uwzględnienie jej żądania. Organ wskazał przy tym, że w świetle § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, to obowiązkiem policjanta jest wiarygodne udokumentowanie okresu, którego zaliczenia domaga się do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Dodatkowo organ podał, że niezależnie od powyższego ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynikają okoliczności, które zaprzeczają twierdzeniu, że W. K. świadczył we wnioskowanym okresie pracę w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika.

Organ wyjaśnił przy tym, że stała praca w gospodarstwie nie zawsze musi polegać na codziennym wykonywaniu czynności rolniczych, gdyż - na przykład ze względu na rodzaj produkcji - niekiedy nie będzie to nawet konieczne. Polega ona jednak na pewnej systematyczności i co najmniej na gotowości do wykonywania pracy rolnej, gdy jest to niezbędne rolnikowi prowadzącemu gospodarstwo, a nie wyłącznie wówczas, gdy pomoc taką deklaruje domownik. Ten element dyspozycyjności domownika, potwierdza również wymóg zamieszkania domownika na terenie gospodarstwa lub w pobliżu, czyli w takiej odległości, która umożliwia jak najszybsze dotarcie na teren gospodarstwa, jeżeli zajdzie taka potrzeba i świadczenia na rzecz gospodarstwa osoby bliskiej pracy w wymiarze czasu niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego.

Komendant Główny Policji podniósł, że gospodarstwo rolne rodziców strony położone było w miejscowości G. przy ul. [...] oraz w miejscowości S. W. K. we wnioskowanym okresie był stale zameldowany w miejscowości G. przy ul. [...] (ok. kilkuset metrów od gospodarstwa w G., ok. 12 km od gospodarstwa w S.), przy czym od dnia [...] października 1996 r. do dnia [...] czerwca 2000 r. był czasowo zameldowany w P. (ok. 80 km od G.).

W latach 1989-1994 uczęszczał on do Technikum Rolniczego w G. (ok. 1 km od miejsca zamieszkania), gdzie w 1994 r. złożył egzamin dojrzałości. Jak wynika z pisma dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w G. z dnia [...] kwietnia 2016 r., zajęcia lekcyjne w tym czasie trwały od poniedziałku do piątku od godz. 8.05 do godz. 13.25 lub 14.15. Dodatkowo W. .K. odbywał praktyki sezonowe: od dnia [...] października 1990 r. do dnia [...] października 1990 r., od dnia [...] marca 1992 r. do dnia [...] kwietnia 1992 r., od dnia [...] czerwca 1993 r. do dnia [...] czerwca 1993 r. oraz od dnia [...] października 1993 r. do dnia [...] października 1993 r. Pełnił też funkcje w samorządzie klasowym - przewodniczącego samorządu w klasie pierwszej oraz zastępcy przewodniczącego w klasie trzeciej i czwartej. Ponadto, w znajdującym się w aktach osobowych życiorysie wskazał on, że podczas nauki w technikum należał do [...].

W latach 1995-2001 W. K. odbył studia dzienne na Akademii Rolniczej w P. Z pisma prodziekana Wydziału Rolnictwa i Bioinżynierii Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] marca 2016 r. (karta 144 akt postępowania) wynika, że nie jest możliwe stwierdzenie w jakich dniach tygodnia i godzinach rozpoczynały się i kończyły zajęcia, w których uczestniczył W. K. w trakcie studiów, jednakże jest regułą, że na studiach stacjonarnych zajęcia odbywają się od poniedziałku do piątku między godz. 8 a 20. W piśmie tym stwierdzono też, że W. K. w latach akademickich 1996/97, 1997/98, 1998/99 i 2000/01 korzystał z akademika.

Dodatkowo, jak wynika z pisma kierownika Katedry Pedagogiki Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2016 r., W. K. w latach 1999-2001 był studentem Studium Pedagogicznego. Zajęcia w Studium odbywały się w godzinach popołudniowych i wieczornych co najmniej 4 razy w tygodniu. W powołanym piśmie wskazano też, że wymieniony odbywał praktyki pedagogiczne: od dnia [...] września 2000 r. do dnia [...] września 2000 r. w Zespole Szkół Rolniczych w G. w wymiarze 26 godzin oraz od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2001 r. w Zespole Szkół w G. w wymiarze 33 godzin lekcyjnych w charakterze hospitanta i prowadzącego. Z przedmiotowego pisma wynika ponadto, że W. K. uczestniczył między innymi w zajęciach koła biologicznego.

Organ odnotował również, że W. K. wskazał w wyjaśnienia złożonych w dniu [...] marca 2016 r., iż we wnioskowanym okresie aplikował ,,jako stażysta do PZŁ, jako kandydat na myśliwego". Według strony staż trwał 1 rok i był odbywany z przerwą na studia. Jednocześnie w znajdującym się w aktach osobowych życiorysie, złożonym w związku z ubieganiem się o przyjęcie do służby w Policji w styczniu 2003 r., wskazał, że od trzech lat należy do Koła Łowieckiego "[...]" w W.

Zdaniem organu mając na uwadze czas spędzany przez W. K. w szkole ponadpodstawowej i na uczelni oraz w Studium Pedagogicznym, czas, który musiał poświęcić na naukę i przygotowanie się do zajęć, w tym przygotowanie do egzaminu maturalnego i poszczególnych sesji egzaminacyjnych oraz czas dojazdów, zwłaszcza z G. do P. i z powrotem (ok. 80 km w jedną stronę), które odbywały się, o ile strona nie zostawała po zajęciach w P., a także czas poświęcany na inne zajęcia związane z aktywnością policjanta (przynależność do [...], samorządu klasowego, koła biologicznego, koła łowieckiego), uznać należy, iż jego dyspozycyjność we wnioskowanym okresie była znacznie ograniczona. Organ stwierdził, że określone czynności w gospodarstwie rolnym skarżący mógł wykonywać jedynie w czasie wolnym od innych zajęć, a więc jedynie wtedy, gdy miał taką możliwość, nie zaś gdy obiektywnie istniała taka potrzeba. Dodatkowo praca strony poza gospodarstwem rodziców - w [...],[...],[...] i [...], wykonywana głównie w okresach letnich, a więc w czasie, gdy natężenie prac w gospodarstwie rolnym jest największe, zdaniem organu świadczy o tym, że nakład pracy niezbędny do funkcjonowania przedmiotowego gospodarstwa rolnego (stosunkowo niewielkiego, bo zaledwie kilkuhektarowego) nie czynił koniecznym świadczenia w nim pracy przez stronę, tym bardziej zaś pracy stałej.

Komendant Główny Policji zwrócił również uwagę, że W. K. w dokumentacji związanej z przyjęciem do służby w Policji, znajdującej się w aktach osobowych, nie przedstawił żadnej informacji ani o swojej pracy w gospodarstwie rolnym, ani nawet o samym fakcie posiadania przez rodziców przedmiotowego gospodarstwa. W kwestionariuszu osobowym z dnia [...] stycznia 2003 r., przedstawiając przebieg dotychczasowego zatrudnienia, wskazał, że od dnia [...] czerwca 1994 r. do dnia [...] października 1995 r. był "bezrobotnym absolwentem na zasiłku", a od dnia [...] listopada 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. "bezrobotnym absolwentem bez prawa do zasiłku". W ocenie organu może to świadczyć o tym, że albo w ogóle nie wykonywał on pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, albo udzielanej pomocy sam nie traktował jako pracy w gospodarstwie rolnym.

Organ wskazał, że przy zaliczaniu okresów pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracowniczego, od którego zależą konkretne, dodatkowe uprawnienia pracownicze, nie może być mowy jedynie o incydentalnych, drobnych świadczeniach domownika na rzecz rolnika, czyli pomocy, jaką w warunkach wiejskich zwyczajowo udziela się w ramach pomocy rodzinnej osobom prowadzącym gospodarstwo rolne. Ustawodawca jednoznacznie określił, że wliczeniu do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, podlegają wyłącznie okresy prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, nie umożliwił natomiast wliczenia do wspomnianego stażu pracy okresów pomocy w gospodarstwie rolnym. Takiej doraźnej pomocy (w wykonywaniu typowych obowiązków domowych) nie należy, zdaniem organu, utożsamiać z pracą w gospodarstwie rolnym czy też pracą w czasie ferii lub wakacji. Sformułowania "staż pracy", "uprawnienia pracownicze" wskazują bowiem, że przy zaliczaniu do przedmiotowego stażu w rachubę mogą wchodzić tylko okresy wykonywania zajęć o charakterze i systemie przynajmniej zbliżonym do pracowniczego.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że celem ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. nie było stworzenie dodatkowych przywilejów dla wszystkich członków rodziny rolnika pomagających mu w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Drobne czynności, nawet systematycznie wykonywane w ramach rodzinnego podziału obowiązków oraz inne, ale świadczone okazjonalnie, nie stanowią jeszcze pracy w gospodarstwie rolnym. Zatem nie ma racjonalnych podstaw, by przy ustaleniu stażu pracowniczego uwzględniać każdą pomoc w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (organ podniósł, że nie ma żadnych racjonalnych przesłanek do tak liberalnego traktowania osób bliskich rolnika i przyjmowania, że każde, nawet drobne prace wykonywane przez nich w gospodarstwie rolnym, w czasie wolnym od nauki czy innych zajęć zawodowych, należy bezwzględnie uznawać za stałą pracę w omawianym znaczeniu. Byłoby to nadmierne uprzywilejowanie osób świadczących jakąkolwiek pomoc w gospodarstwie rolnym w stosunku do pracowników.

Reasumując organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania W. K. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za wnioskowany okres pracy w gospodarstwie rolnym. Podniósł także, że wykładnia § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. nie może doprowadzić do patologii, którą byłoby uznanie wszystkich dzieci rolników za pracujących w gospodarstwie swoich rodziców w rozumieniu wskazanych przepisów. Sam zatem fakt zamieszkiwania wspólnie z rodzicami w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia nie daje jeszcze podstaw dla przypisania osobie statusu domownika, bowiem w warunkach wiejskich dzieci rolnika na ogół pomagają swym rodzicom czy dziadkom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Nie oznacza to jednak, że każde z nich może w przyszłości skorzystać z omawianego przywileju. Ponadto Komendant Główny Policji wskazał, że istotą uregulowania ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy nie jest wypłata zwiększonego świadczenia z tytułu zamieszkiwania przez określoną osobę na terenie gospodarstwa rolnego, ale wypłata zwiększonego świadczenia z tytułu faktycznie świadczonej przez zainteresowanego, w konkretnych okresach, pracy w takim gospodarstwie, na zasadach określonych w tej ustawie.

W skardze na powyższy rozkaz personalny, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. K. wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie:

art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez pozbawienie skarżącego prawa doliczenia do wysługi lat okresów pracy w charakterze domownika świadczonej w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że przez cały okres ujęty we wniosku skarżący pracował w gospodarstwie rodziców;

art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, poprzez błędną wykładnię stałej pracy domownika wykraczającą poza ustawową definicję, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, by skarżący świadczył pracę o charakterze stałym, a nie doraźnym, był zawsze gotowy do pracy, a jego praca była znacząca, a w konsekwencji można mu przyznać status domownika wedle cytowanej ustawy;

art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczeniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy i uznanie, że urząd gminy nie mógł wydać zaświadczenia o pracy skarżącego, podczas gdy według powołanego przepisu może wydać takie zaświadczenie, gdy okoliczności pracy w gospodarstwie rolnym zostaną udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne, co też uczyniono w niniejszej sprawie;

art. 7, 8, 77, 80 i art. 107 K.p.a., poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, pozostających w opozycji do zgromadzonego materiału, dowolną ocenę zeznań świadków oraz podważenie ich wiarygodności, uznanie życiorysu skarżącego jako dokumentu przesądzającego o jego pracy za granicą, oraz uznanie, że nieujęcie w tym życiorysie pracy w gospodarstwie rolnym jest dowodem braku wykonywania takiej pracy, co za tym idzie nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, co skutkowało niekorzystnym rozstrzygnięciem dla skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pracował w gospodarstwie rodziców stale, codziennie przed szkołą i po szkole wykonywał zadania, które zlecali mu rodzice, a nadto w okresie wakacyjnym pracował o wiele więcej, gdyż jest to okres żniw. To samo dotyczyło okresu studiów. Wskazał, że zawsze był gotowy do świadczenia pracy, a jego dzień właściwie składał się z wykonywania obowiązku szkolnego i pracy w gospodarstwie. Normalnym trybem jego dnia było praca po powrocie ze szkoły, potem z zajęć na uczelni. Spożywał posiłek i szedł do pracy w gospodarstwie. W związku z faktem, że nikt oprócz rodziców, głównie ojca, nie zajmował się gospodarstwem, jego praca była znacząca i zawsze był gotowy do pomocy.

Skarżący zarzucił, że organ jest w błędzie twierdząc, iż nie można zaliczyć mu okresu nauki w technikum jako czasu, gdy mógł świadczyć pracę w gospodarstwie rolnym. Wskazał, że szkoła ta znajdowała się w tej samej miejscowości i tuż obok gospodarstwa rodziców. Podniósł też, że organ nie ma podstaw by przypuszczać, iż nie mógł pracować w trakcie nauki w szkole średniej, gdyż lekcje zaczynały się o godz. 8.05 a kończyły o godz. 13.25 lub 14.15. Oczywistym jest, że niecodziennie miał zajęcia lekcyjne do godziny 14, każdego dnia zapewne kończył szkołę o różnych godzinach, podał przecież, że kończył lekcje około 13.30. Wskazał, że odległość od gospodarstwa w G. z miejsca jego zamieszkania wynosiła kilkaset metrów, zaś do gospodarstwa położonego w miejscowości S. - 12 km. Jest to zatem odległość mała i zdaniem skarżącego nie ma powodu, by uznać, że dotarcie do gospodarstwa zajmowało mu dużo czasu. Skarżący wskazał także, że w okresie nauki w technikum nie korzystał z internatu.

Odnośnie okresu studiów skarżący podniósł, że w oparciu o wskazane przez jego uczelnie godziny, w których odbywały się zajęcia (od 8 do 20) nie można zakładać, iż spędzał codziennie tyle czasu na uczelni, by nie móc wrócić z P. i pracować w gospodarstwie.

Jako nadinterpretację skarżący uznał ocenę organu, że skoro należał on do [...], czy też pełnił funkcję przewodniczącego oraz zastępcy przewodniczącego w klasie, nie miał czasu by pracować w gospodarstwie z uwagi na ilość dodatkowych zajęć. Skarżący podniósł, że realizacja obowiązków przewodniczącego, czy też zastępcy miała miejsce w trakcie zajęć Jeśli zaś chodzi o przynależność do [...], to próby czy też występy miały miejsce rzadko.

Skarżący nie zgodził się oceną organu, że wydanie zaświadczenia potwierdzającego pracę w gospodarstwie rolnym nie może prowadzić do zebrania przez organ gminy nowych danych. Zarzucił także, że błędnie organ uznał zeznania świadków za niewiarygodne. Wskazał, że z innego materiału dowodowego nie wynika nic, co byłoby sprzeczne z tymi zeznaniami. Podniósł, że świadkami były osoby, które miały znaczącą wiedzę w niniejszej sprawie, tj. jego rodzice, rodzeństwo, a także sąsiedzi. Byli oni naocznymi świadkami jego pracy w gospodarstwie. Zdaniem skarżącego ich wiarygodność nie powinna zostać wykluczona przez fakt, że nie byli w stanie podać konkretnych godzin i dni wykonywania przez niego pracy. Skarżący podniósł też, że okres o jaki tutaj chodzi jest długi (około 12 lat), a od okresu tego minęło tak dużo czasu, że nikt nie jest w stanie pamiętać konkretnych dni i godzin wykonywania tej pracy.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy w stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania decyzji, organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (art. 100). Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1). Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 106 ust. 1).

Na podstawie art. 101 ust. 2 ww. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), które w § 4 ust. 1 pkt 5 stanowi, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął, że tymi odrębnymi przepisami są art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. nr 54, poz. 310). W myśl tego przepisu, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Przepis ten odwołuje się zatem do pojęcia domownika w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków i rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24 poz. 133 ze zm.), która obowiązywała do 31 grudnia 1990 r. oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50 poz. 291 ze zm.), która obowiązuje od 1 stycznia 1991 r. Stosownie natomiast do postanowień art. 3 tej ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy (ust.1), a jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2), zaś w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3).

Mając na uwadze treść powyższych przepisów należy zgodzić się z organem, że okresy pracy w gospodarstwie rolnym skarżący mógł udowodnić albo zaświadczeniem wydanym przez właściwy urząd gminy w oparciu o posiadaną dokumentację albo, jeżeli urząd gminy nie dysponował dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o jego pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców, zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone było to gospodarstwo.

Z treści załączonych do akt sprawy zaświadczeń z [...] listopada 2006 r., z [...] marca 2015 r. oraz z [...] kwietnia 2016 r. wystawionych przez Urząd Miasta i Gminy w G., potwierdzających okresy pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców w G. oraz w S. wynika, że zostały one wydane nie w oparciu o posiadaną prze urząd gminy dokumentację lecz wyłącznie w oparciu o zeznania świadków. Komendant Główny Policji prawidłowo zatem uznał, że zaświadczenia te zostały wystawione wadliwie i nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego, w świetle art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, okresy pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców.

Należy w tym kontekście zwrócić uwagę na treść art. 218 § 1 K.p.a., który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 (gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z przepisu tego wynika zatem jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Stosownie natomiast do art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. musi jednak odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju. Nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka. Innymi słowy organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest tu, na przykład w drodze zeznań świadków tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia w organie dokumentacji potwierdzającej określone fakty, które maja być potwierdzone zaświadczeniem.

W sytuacji zatem, gdy Urząd Miasta i Gminy w G. nie dysponował dokumentami potwierdzającymi okresy pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców powinien, stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, powiadomić go o tym na piśmie. Nie był natomiast uprawniony do wydania zaświadczenia w oparciu o zeznania świadków.

Organy Policji nie mogły w tej sytuacji uznać mocy dowodowej wystawionych przez Urząd Miasta i Gminy w G. zaświadczeń, a zatem okresy pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców mogły zostać udowodnione zeznaniami wskazanych przez niego świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym było położone to gospodarstwo rolne.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w świetle art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, zaznania świadków przedstawione w sprawie dotyczącej przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta z tytułu wysługi powinny być na tyle wiarygodne, aby można je było potraktować jako równoważne w zakresie wartości dowodowej z informacjami zawartymi w świadectwach służby, czy świadectwach pracy, które co do zasady stanowią podstawowy dowód w takim postępowaniu. Świadectwa te są uwzględniane jedynie w przypadku zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, a organy je wydające opierają się na danych z akt osobowych pracowników oraz posiadanej ewidencji np. czasu pracy, urlopów (wypoczynkowych, bezpłatnych, związanych z rodzicielstwem). Zeznania świadków - w przypadku nieposiadania przez właściwy urząd gminy dokumentów uzasadniających wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, stanowią bowiem podstawowe i obligatoryjne dowody w sprawie. Jako takie nie powinny zatem budzić wątpliwości co do ich wiarygodności i stwierdzonych faktów.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że zeznania złożone przez świadków w niniejszej sprawie budzą uzasadnione wątpliwości co do ich wiarygodności.

Organ w decyzji wyczerpująco uzasadnił powody dla których odmówił wiary zeznaniom świadków. Przedstawił swoje rozumowanie w procesie oceny tego dowodu i rozumowanie to zgodne jest z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. W takiej sytuacji dokonana przez organ ocena dowodu w postaci zeznań świadków nie może w ocenie Sądu prowadzić do podważenia stanowiska organu, poprzez zarzut ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób nieprawidłowy.

Świadkowie twierdzili, że skarżący przez cały wskazany okres od [...] stycznia 1990 r. do [...] kwietnia 2002 r. pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. Z Curriculum vitae złożonego przez skarżącego w momencie ubiegania się o pracę w Policji wynika jednak, że w latach 1996-2001 wielokrotnie w okresach letnich wyjeżdżał on do pracy za granicę (lato 1996 - praca w firmie budowlanej w [...]; lato 1997 – praca w firmie ogrodniczej w [...]; czerwiec – grudzień 1998 praca w firmie rolniczej w [...]; czerwiec - sierpień 2001 praca w firmie rolniczej w [...]). Skarżący w pisemnym oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdził, że życiorys, który złożył ubiegając się o przyjęcie do służby w Policji i w którym wymienił okresy pracy za granicą, nie stanowi oświadczenia odnośnie wysługi lat pracy, a jedynie opisuje przebieg kariery zawodowej i doświadczenia zawodowego. Organ nie miał jednak jakichkolwiek podstaw do tego aby uznać informacje podane przez skarżącego w jego Curriculum vitae w momencie ubiegania się przejęcie do pracy w Policji za nieprawdziwe. Ponadto sam skarżący nie zaprzeczył tym informacjom. Okresów pracy skarżącego za granicą, świadkowie nie odnotowali jednak ani w złożonych pisemnie oświadczeniach, ani też w czasie bezpośredniego przesłuchania przez organ (jedynie J. K. nieprecyzyjnie wskazała na praktyki zawodowe odbywane przez syna w czasie studiów, przez około 1 miesiąc w gospodarstwie w [...]). Należy zatem zgodzić się z organem, iż nie można wykluczyć, że istnieją też inne okresy, kiedy W. K. przebywał, przez dłuższy czas, poza gospodarstwem rolnym rodziców i nie mógł świadczyć tam żadnej pracy, a których świadkowie nie odnotowali w swoich zeznaniach. Wielokrotne wyjazdy skarżącego w miesiącach letnich do pracy za granicę podważają też wiarygodność twierdzeń skarżącego oraz świadków, że jego praca była niezbędna w gospodarstwie rolnym rodziców i miała charakter stały, zważywszy, że miesiące letnie to tradycyjnie okres szczególnie natężonych prac w gospodarstwie rolnym. Ponadto, z pisma Wydziału Rolnictwa i Bioinżynierii Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że skarżący w czasie studiów na Wydziale Rolniczym tej uczelni w latach akademickich 1996/97, 1997/98, 1998/99, 2000/01 korzystał z akademika. Z kolei z pisma Kierownika Katedry Pedagogiki Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2016 r,. wynika, że skarżący w latach 1999-2001 uczęszczał do Studium Pedagogicznego, w którym zajęcia odbywały się w godzinach popołudniowych i wieczornych. Mimo to świadkowie zeznali, że skarżący przez cały okres studiów świadczył stałą pracę w gospodarstwie rolnym rodziców. Skarżący zeznał natomiast, że był tylko zameldowany czasowo w P., a na zajęcia na studia dojeżdżał samochodem z G. Biorąc jednak pod uwagę, że odległość z G. do P. wynosi ponad 70 km, a także to, że skarżący w latach 1999-2001 uczęszczał jeszcze na zajęcia popołudniowe do Studium Pedagogicznego w P. trudno uznać za wiarygodne zeznania świadków, że widywali także w tym okresie jak skarżący świadczył stałą pracę w gospodarstwie rolnym rodziców.

Gospodarstwo rolne należące do rodziców skarżącego w latach 1990-1993 miało powierzchnię 3,1247 ha. W roku 1993 rodzice skarżącego darowali część tego gospodarstwa tj., działkę nr [...] o pow. 1,4674 ha bratu skarżącego A. K., który zamieszkał wraz z żoną na terenie tego gospodarstwa. Gospodarstwo rolne, którego właścicielami byli rodzice skarżącego w latach 1993-2001 miało więc powierzchnię zaledwie 1,6573 ha. Skarżący oraz świadkowie zeznali, iż mimo formalnego przekazania części gospodarstwa bratu skarżącego jego rodzice nadal uprawiali całe to gospodarstwo, a A. K. oraz jego żona pracowali poza rolnictwem. W ocenie Sądu w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego trudno dać wiarę zeznaniom świadków, że A. K. który formalnie od roku 1993 był właścicielem części gospodarstwa rolnego oraz zamieszkiwał na terenie tego gospodarstwa nie uczestniczył w pracach w tym gospodarstwie rolnym, natomiast jego młodszy brat W. K., mimo uczęszczania najpierw do Technikum Rolniczego w G., a następnie na studia na Wydziale Rolnictwa Uniwersytetu [...] w P. oraz do Studium Pedagogicznego, pracował w sposób systematyczny i stały w tym gospodarstwie rolnym. Ponadto, nawet przy założeniu, że rodzice skarżącego w latach 1990-2001 uprawiali całe gospodarstwo rolne to należy zwrócić uwagę, że jego powierzchnia była niewielka, a zatem nie wymagała stałego zaangażowania skarżącego w pracy w tym gospodarstwie, czego potwierdzeniem, zdanie Sądu, są jego wielokrotne wyjazdy w czasie studiów w okresach letnich do pracy za granicę. Dopiero od września 2001 r. wielkość tego gospodarstwa rolnego uległa zwiększeniu, gdyż rodzice skarżącego nabyli dodatkowo nieruchomość rolną położoną w S.. gm. W. o pow. 10,7047 ha.

Skarżący niewątpliwie w latach 1990-2002 wykonywał określone prace gospodarstwie rolnym rodziców. Nie ma jednak żadnych racjonalnych przesłanek do tak liberalnego traktowania osób bliskich rolnika i przyjmowania, że każde, nawet drobne prace wykonywane przez nich w gospodarstwie rolnym, w czasie wolnym od nauki czy innych zajęć zawodowych, należy bezwzględnie uznawać za pracę w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Doraźna pomoc, zwyczajowo świadczona przez członków rodziny rolnika, nie może mieć wpływu na wysokość wysługi lat ustalanej dla celów pracowniczych. Celem ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy oraz ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników nie było bowiem stworzenie dodatkowych przywilejów dla wszystkich członków rodziny rolnika pomagających mu w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Powołana ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. w swoim tytule i treści jednoznacznie odnosi się do okresów pracy w gospodarstwie, które podlegają zaliczeniu do stażu pracy, tak jak inne okresy służby i zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Dlatego też nie każda pomoc udzielana rolnikowi lecz wyłącznie praca w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników podlega zaliczeniu między innymi do stażu pracowniczego, z którym prawodawca wiąże określone uprawnienia pracownicze, w tym wymierne profity finansowe.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zeznania świadków budzą uzasadnione wątpliwości, a zatem organ nie dysponował materiałem dowodowym w oparciu o który mógłby zaliczyć skarżącemu okresy pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przed podjęciem rozstrzygnięcia organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające czyniąc zadość wymogom określonym w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Swe stanowisko w sprawie uzasadnił zaś należycie - stosownie do przesłanek zawartych w art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.