Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 976/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 3a, art. 4, art. 7 ust. 2 pkt 7, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. G. – [...] dziennika "[...]" w przedmiocie odmowy udzielenia informacji prasowej przez Zarząd [...] postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu P. G. – [...] dziennika "[...] " kwotę 200 zł (dwieście) uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.


UZASADNIENIE

P. G.– redaktor naczelny dziennika "Ł." z siedzibą w G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na odmowę Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w L. (dalej jako "ZO PZŁ"), w przedmiocie udzielenia informacji prasowej. Skarżący zarzucił ZO PZŁ naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy odmowy udzielenia informacji prasowej, jak również naruszenie ust. 3 tego przepisu poprzez niezachowanie wymagań, jakie powinna spełniać odmowa udzielenia informacji prasowej (brak wskazania powodów odmowy) oraz zwłokę w jej udzieleniu.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że we wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r. dziennikarz dziennika "Ł." S. P. zwrócił się do ZO PZŁ o udzielenie informacji prasowej w postaci kopii protokołów z posiedzeń tego organu oraz podjętych przez niego uchwał w obecnej kadencji, tj. w latach 2010 – 2013. W piśmie z dnia 2 września 2013 r. ZO PZŁ odmówił udzielenia żądanych informacji twierdząc, że zawierają one dane osobowe członków tego organu oraz żądając wskazania konkretnie, które dokumenty leżą w zainteresowaniu dziennikarza. Ponadto – jak wskazał skarżący – dla udzielenia odpowiedzi ZO PZŁ zażądał od S. P. upoważnienia do reprezentowania redakcji, udzielonego przez redaktora naczelnego.

Wobec powyższego w dniu 12 września 2013 r. skarżący wystąpił do ZO PZŁ z wezwaniem do sporządzenia odmowy przewidzianej w art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. W wezwaniu tym skarżący zaznaczył, że wniosek S. P. dotyczył protokołów z posiedzeń i uchwał podjętych w okresie obecnej kadencji Zarządu, co jest wystarczająco jasno sformułowanym wnioskiem i nie wymaga dodatkowego precyzowania, o jakie dokumenty chodzi.

Skarżący wyjaśnił, że w odpowiedzi na powyższe wezwanie ZO PZŁ w piśmie z dnia 20 września 2013 r. zmienił dotychczasowe stanowisko w sprawie, uznając wniosek z dnia 27 sierpnia 2013 r. za zapytanie w trybie dostępu do informacji publicznej i to niepochodzące od redakcji, tylko od dziennikarza jako osoby fizycznej.

Zdaniem skarżącego odmowa udzielenia informacji prasowej w przedmiotowej sprawie jest niezgodna z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe. Na PZŁ spoczywa bowiem obowiązek udzielania prasie informacji o swojej działalności, z wyjątkiem odmowy dokonanej ze względu na ochronę prywatności oraz ochronę tajemnicy państwowej i służbowej oraz innej tajemnicy chronionej ustawą. Wniosek skarżącego nie dotyczył jednak informacji objętej tajemnicą, ani nie naruszał prawa do prywatności lub tajemnicy określonych przez przepisy ustawowe. Gdyby zaś teoretycznie w jakiejś konkretnej sprawie pokazały się informacje spełniające wskazane wyżej kryteria, to - w ocenie skarżącego – organ mógł wnioskowane dokumenty zanonimizować, a nie z góry odmawiać ich udostępnienia.

Skarżący za chybioną uznał ponadto argumentację ZO PZŁ, jakoby odmowę udzielenia informacji w niniejszej sprawie uzasadniał przepis art. 3a Prawa prasowego. Zdaniem P. G. to, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie oznacza, że zapytanie prasy w trybie art. 4 ust. 1 Prawa prasowego zamienia się automatycznie we wniosek dziennikarza, jako osoby fizycznej, złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący stwierdził, że w przedmiotowej sprawie ZO PZŁ, po otrzymaniu wezwania redaktora naczelnego z dnia 12 września 2013 r., nie mógł mieć żadnej wątpliwości, że S. P. występował w imieniu redakcji.

W oparciu o powyższe argumenty P. G. zwrócił się do Sądu o nakazanie ZO PZŁ udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej odmowy i zobowiązanie Zarządu do powtórnego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.

W odpowiedzi na skargę ZO PZŁ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Pełnomocnik Zarządu stwierdził, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie informacji nie jest na tyle skonkretyzowany, by można było go zrealizować. O konieczności jego skonkretyzowanie wnioskodawca został poinformowany w piśmie z dnia 2 września 2013 r. Wyjaśniono mu w nim również, że nie jest możliwe przesłanie wnioskowanych dokumentów, a zostaną one udostępnione tak, aby nie naruszały prawa do prywatności osób trzecich.

Odnosząc się do pisma P. G. z dnia 12 września 2013 r. autor odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że udzielił na nie odpowiedzi w piśmie z dnia 20 września 2013 r., informując redaktora naczelnego, iż nie jest on stroną w sprawie z wniosku S. P., gdyż zastosowanie w tym wypadku ma art. 3a Prawa prasowego. Zdaniem pełnomocnika ZO PZŁ P. G. nie posiada zatem również legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. pełnomocnik P. G.o złożył jego pismo z dnia 6 grudnia 2013 r., skierowane do Przewodniczącego ZO PZŁ, w którym redaktor naczelny oswiadczył, że upoważnienie, jakiego udzielił S. P. w piśmie z dnia 26 maja 2011 r., jest aktualne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Jednocześnie stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd każdorazowo rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W razie stwierdzenia, że zachodzi jeden z przypadków określonych w art. 58 p.p.s.a., sąd ma zaś obowiązek skargę odrzucić.

Skarga redaktora naczelnego dziennika "Ł." – P. G. podlega odrzuceniu.

Jako przedmiot skargi skarżący oznaczył odmowę udzielenia informacji prasowej przez ZO PZŁ zgodnie z wnioskiem złożonym do tego podmiotu przez dziennikarza dziennika "Ł." S. P. w dniu 27 sierpnia 2013 r.

Jak wynika z akt sprawy, w przedmiotowym wniosku dziennikarz dziennika "Ł." zażądał od ZO PZŁ udzielenia w trybie przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm., dalej jako "Pr. pras.") informacji "poprzez wydanie kopii protokołów z posiedzeń oraz podjętych uchwał Zarządu Okręgowego odbytych w okresie obecnej kadencji, od 2010 r. do dnia dzisiejszego, które nie były jeszcze udostępnione redakcji". Wnioskodawca zastrzegł jednocześnie, że w razie odmowy udzielenia powyższych informacji, z upoważnienia redaktora naczelnego wnosi o złożenie w ciągu 3 dni odmowy w trybie art. 4 ust. 3 Pr. pras.

W odpowiedzi na powyższy wniosek ZO PZŁ w piśmie z dnia 2 września 2013 r. poinformował S. P., że obecnie nie ma możliwości udzielenia informacji poprzez przesłanie kopii żądanych dokumentów, albowiem zawierają one m.in. dane wrażliwe, związane z członkostwem osób fizycznych w zrzeszeniu oraz kołach łowieckich, w tym także dane osobowe tych osób. Ich udzielenie naruszałoby zatem prawo do prywatności. Ponadto ZO PZŁ powołał się na brak możliwości pozytywnego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku z uwagi na niesprecyzowanie jego przedmiotu. Zarząd stwierdził również, że nie jest zobowiązany do złożenia odmowy, o której mowa w art. 4 Pr. pras., albowiem wnioskodawca nie dołączył do wniosku upoważnienia redaktora naczelnego.

W konsekwencji wyrażonego w powyższym piśmie stanowiska redaktor naczelny dziennika "Ł." P. G. w piśmie z dnia 12 września 2013 r. wezwał ZO PZŁ do udzielenia w terminie 3 dni odpowiedzi na zapytanie z dnia 27 sierpnia 2013 r. lub do sporządzenia odmowy przewidzianej w art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe, wskazując, że jako takiej odmowy nie można uznać pisma z dnia 2 września 2013 r.

W piśmie z dnia 20 września 2013 r. ZO PZŁ odpowiedział P. G., iż nie jest on stroną w sprawie dotyczącej wniosku S. P. z dnia 27 sierpnia 2013 r., gdyż wniosek ten podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Z tego samego powodu – jak podkreślił Zarząd – pismo z dnia 2 września 2013 r. nie stanowi odmowy w rozumieniu przepisów Pr. pras.

Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego wynika zatem, że odmowa udzielenia informacji prasowej, którą skarżący uczynił przedmiotem niniejszej skargi, złożonej do tut. Sądu w dniu 26 września 2013 r., jest w istocie przez niego utożsamiana ze stanem, w którym ZO PZŁ, pomimo otrzymania wniosku o udzielenie informacji, a następnie otrzymania od redaktora naczelnego żądania złożenia odmowy, o której mowa w art. 4 ust. 3 Pr. pras. lub udzielenia w terminie 3 dni informacji zgodnie z tym wnioskiem, nie dokonał żadnej z tych czynności. Jako zaskarżonej odmowy udzielenia informacji prasowej nie można bowiem – niezależnie od treści skargi – uznać pisma ZO PZŁ z dnia 2 września 2013 r. skierowanego do S. P. Odmowa, o której mowa w art. 4 ust. 3 Pr. pras., a która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na mocy ust. 4 tego przepisu,

jest bowiem sporządzana dopiero w przypadku (wstępnej) odmowy, na żądanie pochodzące od redaktora naczelnego (a takie żądanie zostało w niniejszej sprawie zgłoszone dopiero w piśmie z dnia 12 września 2013 r.), a nadto doręczana bezpośrednio na adres redakcji. Ponadto w piśmie z dnia 20 września 2013 r. sam ZO PZŁ stwierdził, że jego pismo z dnia 2 września 2013 r. "nie jest odmową udzielenia informacji w rozumieniu przepisów Prawa prasowego", co zresztą odpowiadało stanowisku wyrażonemu przez skarżącego w wezwaniu z dnia 12 września 2013 r.

Przekonanie skarżącego, że stan, w którym adresat wniosku prasy o udzielenie informacji nie udziela jej zgodnie z treścią żądania, stanowi odmowę udzielenia informacji prasowej, należy niewątpliwie łączyć z istniejącym w orzecznictwie sądowym poglądem, iż w sprawach prasowych nie istnieje bezczynność, lecz oznacza ona odmowę udzielenia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 Pr. pras. Stanowisko takie zaprezentowane zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. akt II SAB 254/01 (LEX nr 684864).

W ocenie Sądu przywołany wyżej pogląd nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem wbrew przekonaniu skarżącego, przedmiotowy wniosek z dnia 27 sierpnia 2013 r. nie podlegał załatwieniu przez ZO PZŁ w trybie art. 4 Pr. pras., co też słusznie stwierdził jego adresat. W konsekwencji nie można uznać, że nieudzielenie skarżącemu informacji zgodnie z treścią tego wniosku stanowi odmowę udzielenia informacji prasowej, o której mowa w ust. 3 powyższego przepisu, a która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie jego ust. 4 w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Rozwijając powyższe stanowisko w pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, istotnie za właściwy dla udzielenia prasie informacji przez Polski Związek Łowiecki każdorazowo, niezależnie od charakteru żądanej informacji, przyjmowano tryb uregulowany w art. 4 Pr. pras. W każdym razie w większości orzeczeń okoliczność ta nie była kwestionowana (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 735/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1767/07 oraz wyroki WSA w Lublinie: z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 529/12 i z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 372/12, a także powołany w skardze nieprawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 29 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 49/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Taka wykładania powołanego wyżej przepisu pomijała jednak treść poprzedzającego go art. 3a Pr. pras., na co zasadnie zwrócono uwagę w wydanych w ostatnim czasie orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 oraz w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13, które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje.

Wskazać należy, że zgodnie z omawianym art. 4 Pr. pras., przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów, informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności (ust. 1). W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy (ust. 3). Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych (ust. 4).

Poprzedzający ten przepis art. 3a Pr. pras., dodany do tej ustawy w wyniku jej nowelizacji dokonanej przez art. 24 pkt 1 u.d.i.p., stanowi natomiast, iż w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p.

Z powyższych regulacji wynika, że udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie u.d.i.p. Natomiast art. 4 ust. 1 Pr. pras. poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania prasie informacji o podmioty niewymienione w u.d.i.p. tj. o przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku. Rozszerzenie uprawnienia wynikającego z art. 61 Konstytucji oraz u.d.i.p. ma na względzie zadania jakie pełni prasa w demokratycznym społeczeństwie (por. E. Czarny-Drożdzejko, Karna ochrona prawa do informacji publicznej, LEX 2013 Nr 51998).

Zatem w świetle art. 3a Pr. pras., dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz charakteru adresata wniosku. W sytuacji bowiem, gdy wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p.

Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Polski Związek Łowiecki jest natomiast podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Jak wskazano w powołanym wcześniej wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Wymaga podkreślenia, iż powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy okręgowe Związku, w tym jego zarządy okręgowe (art. 32a ust. 4 ustawy Prawo łowieckie).

Publicznoprawny charakter działalności Polskiego Związku Łowieckiego przesądza również o tym, że żądane w niniejszej sprawie informacje stanowią informację publiczną. Skarżący domagał się bowiem udostępnienia protokołów z posiedzeń ZO PZŁ oraz podjętych przez ten organ uchwał. Informacje te bezpośrednio zatem dotyczą działalności ZO PZŁ. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" u.d.i.p. informację publiczną stanowi w szczególności informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich przedmiocie działalności i kompetencjach.

Zatem będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek z dnia 27 sierpnia 2013 r., jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, pomimo, że pochodził od przedstawiciela prasy, podlegał rozpatrzeniu przez ZO PZŁ w trybie przewidzianym w u.d.i.p., a nie w art. 4 Pr. pras. Oznacza to, że ewentualny brak odpowiedzi na przedmiotowe żądanie nie mógł zostać uznany za odmowę udzielenia informacji, lecz co najwyżej za bezczynność w tym przedmiocie, na którą redaktorowi dziennika "Ł." przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13). W tym miejscu wypada wyjaśnić, że wbrew stanowisku ZO ZPŁ, to właśnie redaktor naczelny byłby uprawniony do wniesienia takiej skargi. W ocenie Sądu przepis art. 3a Pr. pras. determinuje jedynie tryb, w jakim ma być załatwiony wniosek prasy o udostępnienie informacji publicznej, skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępniania takich informacji. Użyte w tym unormowaniu słowo "prasa" wskazuje jednak, że w każdej takiej sprawie to "prasa" pozostaje w roli podmiotu żądającego informacji. "Prasą" w rozumieniu Pr. Pras. jest zaś na przykład określony dziennik (art. 7 ust. 2 pkt 7 Pr. Pras.). Zatem w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej wnosi dziennikarz działający w imieniu określonego dziennika, interes prawny w postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem będzie miał dziennik, a nie tylko dziennikarz, jako osoba fizyczna. Redaktorowi naczelnemu takiego dziennika – jako osobie kierującej na mocy art. 25 ust. 1 Pr. Pras. jego redakcją – przysługuje zatem legitymacja do wniesienia skargi w takim postępowaniu.

Mając na uwadze, iż skarżący w sposób jednoznaczny uczynił przedmiotem swojej skargi odmowę udzielenia żądanej informacji, zaś jako podstawę prawną jej wniesienia wskazał art. 4 ust. 4 Pr. pras, należy uznać, że przedmiot skargi nie istnieje. Nie można bowiem nieudzielenia w terminie 3 dni żądanej informacji traktować jako odmowy jej udzielenia w rozumieniu cytowanego przepisu, który na gruncie niniejszej sprawy – jak wyżej wykazano – nie ma zastosowania. Fakt istnienia przedmiotu skargi jest natomiast warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi. Brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej z innych przyczyn.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.

Orzeczenie o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 200 zł, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.