Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 5/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-04-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości w zakresie wniosku skarżącego B. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata na skutek sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 marca 2009 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Dnia 2 lutego 2009 r. skarżący B. B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Uzasadniając ten wniosek skarżący wskazał trudną obecną sytuację w rolnictwie, w związku z czym musi ponosić nakłady na gospodarstwo, gdyż jego córka jest osobą niepracującą i wspiera także ją. Ponadto wskazał, że stan jego domu jest krytyczny, wymaga generalnego remontu. Część jego gospodarstwa nie pozostaje w użytkowaniu skarżącego. Dodatkowo wskazał konieczność wydatków na leczenie ze względu na chorobę

Postanowieniem z dnia 5 marca 2009 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym B. B. wniósł sprzeciw, w którym podniósł, że powyższe postanowienie jest nieobiektywne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) dalej ppsa, osobie fizycznej może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest pokrywanie wynikłych z niego kosztów. Obowiązek ten spoczywa na każdym podmiocie, który inicjuje takie postępowanie, co jest zgodne z przepisem art. 241 ppsa. Ta sama ustawa dopuszcza możliwość zwolnienia od kosztów postępowania (zasadniczo na każdym jego etapie), jednakże strona, która o to wnosi musi wykazać, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania – przepis art. 246 § 1 pkt 1 ppsa.

Spełnienie tej przesłanki polega na udowodnieniu, że strona znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania. Co do zasady podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego na wniosku składanym przez strony na urzędowym formularzu.

W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył w dniu 2 lutego 2009 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jak wynika z akt sprawy zakres żądania wniosku o prawo pomocy mieści się w zakresie wcześniejszych wniosków skarżącego tj. z dnia 27 marca 2008 r., rozpoznawanego w dniu 10 czerwca 2008 r., i 30 października 2008 r., rozpoznawanego w dniu 8 stycznia 2009 r., kiedy wydano postanowienia, w których odmówiono skarżącemu prawa pomocy (k-33 i k-122). W rozpatrywanym wniosku z dnia 2 lutego 2009 r. strona powołała się na te same okoliczności dotyczące stanu finansowego i rodzinnego, jak we wcześniejszych wnioskach, tj. trudną sytuację materialną, ponoszenie wydatków na leczenie, prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa domowego, nieużytkowanie posiadanego gospodarstwa rolnego o powierzchni 6,74 ha. We wniosku skarżący wskazał także, że w skład jego majątku wchodzi dom o pow. 25 m, a jako miesięczny dochód podał kwotę 1257,18 zł netto. Należy jednak podkreślić, że strona nie wykazała, aby zubożeniu uległ jej majątek, co więcej, względem wcześniejszej deklaracji zwiększyły się dochody skarżącego (obecnie 1257,18 zł netto emerytury, a nie jak wcześniej 812 zł netto z tytułu świadczenia rentowego).

Należy także podnieść, że mimo wezwania przez referendarza sądowego skarżący nie wyjaśnił okoliczności istotnych dla oceny jego sytuacji finansowej i rodzinnej (k-146 i 147), a jedynie złożył pismo z dnia 2 marca 2009 r., w którym wnosi o udzielenie informacji jakie są kryteria przyznania pomocy, argumentując, że nie prowadzi księgowości oraz podnosi okoliczność, że stan dochodowości w rolnictwie jest ujemny.

Z tego też powodu należy uznać, że skarżący nie wykazał pogorszenia jego sytuacji materialnej w stosunku do tej, która stanowiła przedmiot wcześniejszych rozstrzygnięć, tj. w postanowieniach z dnia 10 czerwca 2008 r. i 8 stycznia 2009 r.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że żądanie skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z tej przyczyny, na podstawie art. 160 w związku z art. 260 ppsa, należało orzec jak na wstępie.