Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 582/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: par. 3 ust. 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 lutego 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 25 lutego 2019r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 września 2018r., nr [...] o odmowie umorzenia R. P. należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek w łącznej kwocie [...]zł oraz z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie [...]zł.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 18 lipca 2018r. do ZUS wpłynął wniosek, w którym R. P. zwrócił się o umorzenie należności z tytułu składek. Oznajmił, że ma trudną sytuację finansową i zdrowotną. Przedłożył do wniosku orzeczenie o posiadaniu umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Dodatkowo wskazał, że zaległość powstała w wyniku utraty kluczowego kontrahenta oraz narastającej spirali zadłużenia. Oznajmił, że z uwagi na niskie dochody (renta socjalna), nie posiada żadnych oszczędności. Nie ma możliwości uregulowania zobowiązania wobec ZUS.

ZUS po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 14 września 2018r. odmówił ww. zobowiązanemu umorzenia należności z tytułu składek, ponieważ nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl art. 28 ust. 2 u.s.u.s.; ww. nie wykazał zgodnie z zapisem art. 28 ust. 3a u.s.u.s., że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną, spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych jego gospodarstwa domowego; nie wskazał, że powstanie zadłużenia było następstwem szczególnych zdarzeń; nie wykazał, że stan zdrowotny lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiły ww. możliwości uzyskiwania dochodu, umożliwiającego opłacenie należności.

W dniu 29 października 2018r. wpłynął do ZUS wniosek skarżącego, w którym zwrócił się on z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy o umorzenie należności z tytułu składek. Jednocześnie zarzucił, jakoby Zakład rozpatrzył wniosek w l instancji w sposób "sztampowy", rozstrzygnięcie zostało podjęcie w oparciu o pobieżne i wybiórcze odniesienie się do przedstawionych dowodów.

W dniu 25 lutego 2019r. ZUS wydał decyzję, o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 28 ust. 2, ust. 3, ust. 3a, art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019r. poz. 300, dalej: "u.s.u.s.") oraz § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek (Dz. U. z 2003r., Nr 141, poz. 1365). W sprawie ustalono, że zobowiązany od dnia 1 lutego 2019r. jest zgłoszony do ubezpieczeń, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. W oświadczaniu o stanie rodzinnym i majątkowym, wskazał, że ponosi stałe wydatki związane z utrzymaniem, z tytułu miesięcznych opłat [...] zł, z tytułu opłat eksploatacyjnych [...] zł. Na koszty związane z leczeniem przeznacza miesięcznie [...] zł. Pozostałe wydatki wynoszą [...] zł. Posiada też zobowiązania wobec innych wierzycieli. Część tych zobowiązań jest spłacana w formie dobrowolnych wpłat w wysokości [...] zł. W stosunku do części tych zobowiązań były prowadzone postępowania [...], które zostały umorzone z uwagi na bezskuteczność. Ustalono również, że ww. jest właścicielem nieruchomości [...] oraz posiada udziały do gruntów [...] [...] przy Sądzie Rejonowym dla [...] R. B. stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, jednak zdaniem organu, postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie wpływa na prawa innych wierzycieli, nabyte na skutek czynności egzekucyjnych. Umorzenie postępowania nie zamyka drogi do wszczęcia ponownej egzekucji w przypadku ujawnienia majątku lub źródeł dochodu zobowiązanego. Nadto z ustaleń ZUS wynika, że dłużnik posiada majątek, jest właścicielem nieruchomości tj. lokalu mieszkalnego w K., posiada udziały w prawie do nieruchomości gruntowej położonej w K.. Wierzytelności Zakładu mogą zostać zabezpieczone na majątku płatnika. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne - w stosunku do ww. jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Zobowiązany prowadzi działalność gospodarczą i nie nastąpiło stwierdzenie braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję.

Następnie organ wskazał, że zobowiązany podnosił, iż ustalenia Zakładu dotyczące faktu, iż jest on współwłaścicielem samochodu marki [...] z [...]r. były niezgodne z prawdą. Oświadczył on też, że samochód uległ całkowitej kasacji w 2010r. w wyniku wypadku samochodowego. Kwota ubezpieczenia samochodu z tytułu całkowitej szkody została przekazana do banku [...] na spłatę kredytu. O braku posiadania pojazdu ww. informował, składając stosowne oświadczenie przed komornikiem sądowym. Stan majątkowy wielokrotnie ujawniał wobec komornika. Nadto organ wskazał, że zobowiązany zarzucił, iż Zakład nie wystąpił do niego o wyjaśnienie tej okoliczności. Odnosząc się do tych słów, ZUS stwierdził, że nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji, gdy dokładne dane, umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane z tej przyczyny, że uchyla się on od złożenia odpowiednich dokumentów i oświadczeń. Ustawodawca posłużył się stwierdzeniem "jeżeli zobowiązany wykaże", co prowadzi do jednoznacznego wniosku, że to na wnoszącym o umorzenie zaległości, spoczywa ciężar dowodowy wykazania spełnienia omawianej przesłanki. Zwrócono uwagę, że zobowiązany został dokładnie poinformowany, jakie oświadczenia i dokumenty oraz w jakim celu ma złożyć.

Dodatkowo, Zakład ustalił, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zobowiązany przedłożył dokumenty, potwierdzające fakt wypadku samochodowego, w wyniku którego samochód uległ kasacji. Jednak przytoczony argument nie może być uznany, jako przesłanka umorzenia. Wskazano, że ww. nadal pozostaje właścicielem nieruchomości. Zatem wierzytelności Zakładu mogą zostać zabezpieczone na majątku zobowiązanego. W przypadku ww. nie zaistniała przesłanka "zaprzestania prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności (...) i potwierdzenie przesłanki braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję". Ww. jest zgłoszony do ubezpieczeń, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Posiada też majątek w postaci nieruchomości. Wskazane argumenty nie są zatem przesłanką do umorzenia należności z tytułu składek. Zakład podniósł też, że w przypadku ww., umorzenie należności byłoby sprzeczne z interesem społecznym.

Oddział nie kwestionował negatywnego wpływu obowiązku uregulowania zaległości wraz z odsetkami za zwłokę na sytuację bytową zobowiązanego. Jak wynika z przedłożonego przez niego oświadczenia, ponoszone koszty i wydatki w jego gospodarstwie domowym kształtują się na poziomie [...] zł miesięcznie. Na podaną kwotę składają się wydatki z tytułu czynszu, opłat eksploatacyjnych i koszty związane z leczeniem. Nie przedstawił on jednak pozostałych wydatków, ponoszonych w każdym gospodarstwie domowym, czyli zakupu żywności, artykułów higienicznych, ubrań. Wspomniane wydatki nie są nadzwyczajnymi kosztami, jakie ww. musi ponosić. Zakład nie może umarzać należności każdej osobie, która ponosi koszty związane z utrzymaniem. Opłacanie składek w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej i po jej zakończeniu jest ustawowym obowiązkiem płatnika składek, a brak możliwości ich zapłaty nie może być argumentem, przemawiającym za umorzeniem. Zakład wyjaśnił również, że zawieszenie firmy nie oznacza, że działalność całkowicie zamiera. Wobec powyższych wyjaśnień, organ przyjął, że prowadzona przez ww. działalność jest nastawiona na osiąganie zysku, zatem fakt ten nie może być przesłanką do umorzenia należności. Wskazano nadto, że ZUS nie zlekceważył kwestii rezygnacji przez zobowiązanego z renty socjalnej w okresie prowadzenia działalności. Fakt rezygnacji z renty socjalnej na czas prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi przesłanki o umorzeniu. Zakład oparł swoją decyzję na fakcie, że ww. uzyskiwał stałe źródło dochodu w postaci renty socjalnej, ma zawieszoną działalność gospodarczą. Ponadto wiek zobowiązanego, zdobyte doświadczenie nie wyłączają go z rynku pracy i możliwości zarobkowania. Trudna sytuacja materialna, uniemożliwiająca spłatę długów, musi zostać udowodniona i mieć charakter trwały, a więc występować w dłuższym okresie czasu. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że aktualna sytuacja ma charakter trwały. ZUS nie negował wystąpienia po stronie zobowiązanego, problemów zdrowotnych i podchodził do nich ze zrozumieniem. Z informacji i złożonej dokumentacji wynikało, że ww. jest osobą schorowaną. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ww. przedłożył kopię skierowania na badania lekarskie oraz wynik badania [...]. Jednak powołana sytuacja nie stanowi całkowitej przeszkody w uzyskiwaniu dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazano, że w okresie występowania choroby ww. prowadził działalność. Teraz mimo, jak twierdzi ww., pogorszenia stanu zdrowia, również wznowił prowadzenie działalności gospodarczej. Wyjaśniono, że złożona dokumentacja medyczna świadczy o problemach zdrowotnych, jednak nie wskazuje na brak możliwości samodzielnej egzystencji. We wniosku o umorzenie, zobowiązany nie wykazał wystąpienia przewlekłej choroby lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej możliwości uzyskiwania dochodu, umożliwiającego opłacenie należności. W sprawie nie zaszły również przesłanki umorzenia w postaci poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub nadzwyczajnego zdarzenia, powodującego, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić dłużniczka możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Zobowiązany korzysta z systemu ubezpieczeń społecznych, poprzez pobieranie świadczeń długoterminowych, czy z ubezpieczenia zdrowotnego, np. przez leczenie się w publicznych placówkach służby zdrowia. Jednoczesne nieuregulowane przez niego zaległości w odprowadzaniu składek, naruszają interes społeczny i uderzają w solidarność ubezpieczonych, bowiem z jednej strony korzystał on ze świadczeń, a poprzez zaległości składkowe nie dokładał się w pełni do systemu, z którego mają korzystać pozostali.

Biorąc pod uwagę przeanalizowany materiał dowodowy oraz publicznoprawny charakter należności z tytułu składek nie znaleziono podstaw do zmiany decyzji organu I instancji o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ww. decyzji zarzucono naruszenie: art. 6 k.p.a. (zasada praworządności), art. 104 k.p.a. (niezałatwienie sprawy), art. 268a k.p.a. (załatwienie sprawy przez osobę, co do której strona skarżąca nie posiada informacji, czy posiada stosowne upoważnienie do wydania decyzji w imieniu Prezesa ZUS), art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i w zw. art. 83 ust. 4 u.s.u.s., to jest przez utrzymanie w mocy nieistniejącej decyzji,

- art. 83 ust. 3, ust. 3a. i 3b w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z dnia 31 lipca 2003r. przez dokonanie niewłaściwej wykładni lub nie zastosowanie; nieuwzględnienia, że zachodzą przesłanki do umorzenia w całości lub w części należności z tytułu składek z uwagi na sumę wszystkich wskazanych okoliczności oraz że takie umorzenie byłoby zasadne, nawet pomimo braku całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, w szczególności wobec prawomocnych postanowień komornika sądowego o umorzeniu egzekucji z powodu bezskuteczności oraz wykazanego stanu zdrowia przewlekłej choroby (trwałe [...], który w sposób istotny ogranicza możliwości zarobkowe strony skarżącej),

- art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści normy prawnej na niekorzyść strony, z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, zwłaszcza zasady proporcjonalności, bowiem interes społeczny i słuszny interes strony powinny być uwzględniane w miarę możliwości w sposób dający się pogodzić, zwłaszcza, że nie każde umorzenie zobowiązań z tytułu składek, stanowi naruszenie interesu społecznego, a może stanowić formę jego realizacji oraz naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, pominięcie istotnych okoliczności, w szczególności przyjęcie wyłącznie hipotetycznej i abstrakcyjnej możliwości uregulowania składek przez stronę, w tym możliwości zabezpieczenia na majątku strony w postaci nieruchomości, z całkowitym pominięciem realnych możliwości zarobkowych strony i hipotecznego obciążenia nieruchomości i traktowanie spłaty kredytu mieszkaniowego, jako dobrowolnej spłaty niektórych wierzycieli, swobodnego wyboru, podczas gdy spłata kredytu mieszkaniowego, stanowi warunek niezbędny zaspokojenia elementarnych potrzeb mieszkaniowych i jednocześnie miejsca pracy skarżącego oraz błędne przyjęcie, że strona nie wykazała przewlekłej choroby, pozbawiającej możliwości uzyskania dochodu, umożlwiającego spłatę należności. Zarzucono, że ZUS nie wskazał w konkretnych okolicznościach sprawy, jaki majątek można spieniężyć, aby uzyskać środki na spłatę zobowiązań z tytułu należności za składki. Pominięcie obciążeń hipotecznych, które korzystają z pierwszeństwa w zaspokojeniu, wydaje się być, co najmniej niedopatrzeniem ZUS w ocenie sprawy i w uzasadnieniu. Strona wykazała w trakcie postępowania, ze nie posiada wartościowych ruchomości, czego ZUS nie kwestionował przy ponownym rozstrzyganiu (wyjaśniona sprawa samochodu osobowego), a mimo to nie zmienił swojej negatywnej decyzji. Zdaniem skarżącego, ZUS naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, w tym wynikającą z art. 81 k.p.a. możliwość uznania za udowodnione okoliczności faktycznych na zasadzie domniemań faktycznych. Jako przykład podano zarzut, iż skarżący nie przedstawił dowodu na koszty zakupu żywności, ubrań, utrzymania. Doświadczenie życiowe uczy przecież, że te koszty muszą być ponoszone, a wobec braku przedłożenia szczegółowych rozliczeń, przyjąć należy wysokość kosztów utrzymania na przeciętnym poziomie. Idąc dalej, ZUS uczynił taki zarzut, jednak nie podjął wysiłku w ustaleniu, w jaki sposób strona w tej konkretnej sytuacji zdrowotnej i majątkowej będzie mogła spłacić należności z tytułu składek, które na dzień 5 kwietnia 2019r. wraz odsetkami stanowią kwotę [...]zł, w tym kwota odsetek, stanowi sumę [...] zł. ZUS odmówił umorzenia należności nie tylko w całości, ale nie podjął nawet próby analizy możliwości umorzenia należności w części. W uzasadnieniu decyzji brak jest ustaleń i rozważań w tym zakresie, co stanowi istotne uchybienie zaskarżonej decyzji ZUS, które nie pozwala przyjąć, że decyzja została podjęta po wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy. W ocenie skarżącego, uzasadnione jest podjęcie próby przeprowadzenia postępowania mediacyjnego, które być może pozwoli na uregulowanie sprawy z poszanowaniem, zarówno interesu publicznego i społecznego, jak i słusznego interesu skarżącego.

W świetle powyższych zarzutów i argumentacji skargi, wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., o ile Sąd uznałby, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności, to o uchylenie zaskarżonej decyzji wobec naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego przez niezależnego mediatora z właściwości miejscowej strony skarżącej, to jest Sądu Okręgowego w K., celem wyjaśnienia istotnych okoliczności i uregulowania sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

W dniu 1 sierpnia 2019r. skarżący przedłożył do akt sprawy pismo wraz z załącznikami, w którym podtrzymał stanowisko zaprezentowane uprzednio w skardze, a nadto w uzupełnieniu podał, że organ nie wyjaśnił wszechstronnie stanu faktycznego sprawy.

Na rozprawie sądowej w dniu 1 sierpnia 2019r. odroczono rozprawę z terminem na piśmie i zobowiązano organ o wykazanie, że osoby, które podpisały zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję ZUS, posiadały stosowne upoważnienie do reprezentowania organu.

W dniu 28 sierpnia 2019r. do tut. Sądu wpłynęło pismo organu, którym udzielono odpowiedzi na ww. wezwanie i przedłożono stosowne upoważnienia dla osób podpisujących ww. decyzje w sprawie skarżącego.

W dniu 7 października 2019r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym podtrzymał on swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, a nadto podtrzymał zarzut dotyczący nieważności obu decyzji, załączył odnalezione dokumenty potwierdzające, że Komornik sądowy dla [...] w K. R. B., prowadził przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne do należności z tytułu składek ZUS oraz odsetek objętych wnioskiem o umorzenie należności, co do których postępowanie egzekucyjne zostało prawomocnie umorzone z powodu bezskuteczności, tj. zawiadomienie z dnia 6 lutego 2015r. o kontynuacji postępowania egzekucyjnego, postanowienie z dnia 30 czerwca 2017r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Do pisma załączono także kolejny wynik badania rezonansem magnetycznym kręgosłupa.

W dniu 6 listopada 2019r. do tut. Sądu wpłynęło pismo organu, będące odpowiedzią na ww. pismo skarżącego. W załączeniu przesłano stanowisko komórki merytorycznej (ZUS Oddział w K., Inspektorat [...]), w którym odniosła się ona do zarzutów przedstawionych w ww. piśmie. Jak wynika z przedmiotowego stanowiska, Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [...] prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie odpisów tytułów wykonawczych tylko ze świadczenia emerytalno-rentowego. Z pozostałych składników majątkowych dłużnika R. P. nadal prowadzona jest egzekucja. W dniu 5 czerwca 2019r. została zawarta umowa o rozłożeniu na raty zaległości z tytułu składek. Postępowanie egzekucyjne jest zawieszone z uwagi na zawartą umowę.

W dniu 8 listopada 2019r. odbyła się rozprawa sądowa przed tut. Sądem w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 lutego 2019r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 września 2018r., nr [...] o odmowie umorzenia R. P. należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek w łącznej kwocie [...]zł oraz z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie [...]zł.

W ocenie Sądu, rozpatrywana w niniejszej sprawie skarga R. P. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy ubezpieczeniowe, rozstrzygające w przedmiotowej sprawie nie naruszyły przepisów prawa procesowego, ani też materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019r. poz. 300, dalej: "u.s.u.s."). Umorzenie należności z tytułu składek jest możliwe wyłącznie po spełnieniu, chociażby jednej z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 3 ww. ustawy. Warunkiem umorzenia jest całkowita nieściągalność, która zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2017r. poz. 2344, z późn. zm.);

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Z powyższego przepisu wynika, że umorzenie należności z tytułu składek ma charakter wyjątkowy i musi być uzasadnione zaistnieniem ściśle określonych przesłanek. Ten wyjątkowy charakter umorzenia, wynika przede wszystkim z faktu, że obowiązek opłacenia należnych składek ma charakter obligatoryjny i wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą być uzasadnione zaistnieniem bardzo szczególnych okoliczności, z których jednoznacznie wynika, że nie tylko w obecnej chwili nie ma możliwości odzyskania należności, ale również w przyszłości takiej możliwości nie będzie.

W tym miejscu podać należy, że ustalenia organów, rozpoznających przedmiotową sprawę w zakresie stwierdzenia, że w sprawie nie występują przesłanki całkowitej nieściągalności tut. Sąd uznaje za prawidłowe, bowiem jak ustaliły organy – w sytuacji skarżącego przesłanka wymieniona w pkt 1 ww. przepisu nie wystąpiła z przyczyn oczywistych.

Nadto skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że: sąd oddalił jego wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003r.- Prawo upadłościowe, nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, nie nastąpiło też zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym.

Dodatkowo, w przedmiotowej sprawie wysokość nieopłaconych składek, o których umorzenie wniesiono, przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym.

W badanej sprawie nie wystąpiła również kolejna z przesłanek, zawarta w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., gdyż działalność gospodarcza została przez skarżącego wznowiona od dnia 1 lutego 2019r. W tym miejscu zauważyć należy, że skarżący podnosił, iż Zakład wielokrotnie używa nieprawdziwego stwierdzenia, że "nadal prowadzi działalność gospodarczą". W ocenie skarżącego, ZUS zdaje się zapominać, że formalnie nie prowadzi on działalności gospodarczej od 2012r. (zgłoszenie zawieszenia). W kontekście powyższego, prawidłowe jest stanowisko organu, który uznał, że zawieszenie firmy nie oznacza, że działalność całkowicie zamiera. W obrocie prawnym, płatnik nadal pozostaje zgłoszony do ubezpieczeń, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Zawieszenie działalności gospodarczej dotyczy jej czasowego przestania funkcjonowania, natomiast zamknięcie, oznacza całkowite zaprzestanie działalności i zniknięcie firmy z mapy przedsiębiorstw. Osoby zawieszające działalność gospodarczą planują wrócić do jej prowadzenia. Taka sytuacja miała też miejsce w przypadku skarżącego, ponieważ wznowił on działalność, jak już wyżej wskazano, od dnia 1 lutego 2019r. Zatem fakt ten nie może być przesłanką do umorzenia należności.

Wskazać również trzeba, co wynika z akt sprawy, że skarżący posiada majątek, jest właścicielem nieruchomości tj. lokalu mieszkalnego w K., posiada udziały w prawie do nieruchomości gruntowej, położonej w K., zatem wierzytelności Zakładu mogą zostać zabezpieczone na tym majątku.

Na marginesie dodać należy, że w dniu 6 listopada 2019r. do tut. Sądu wpłynęło pismo organu, a w załączeniu do niego przesłano stanowisko komórki merytorycznej (ZUS Oddział w K., Inspektorat [...]), z którego wynika, że [...] przy Sądzie Rejonowym dla [...] prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie odpisów tytułów wykonawczych tylko ze świadczenia emerytalno-rentowego skarżącego. Z pozostałych składników majątkowych dłużnika R. P. nadal prowadzona jest egzekucja. W dniu 5 czerwca 2019r. została zawarta umowa o rozłożeniu na raty zaległości z tytułu składek. Postępowanie egzekucyjne jest zawieszone z uwagi na zawartą umowę.

W badanej sprawie, brak jest podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne - w stosunku do skarżącego, jak już wyżej sygnalizowano, jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą i nie nastąpiło stwierdzenie braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Skarżący jest bowiem zgłoszony do ubezpieczeń, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą.

W tym zakresie prawidłowo uznał organ, że dopóki istnieje możliwość prowadzenia działań egzekucyjnych, to organ rentowy działając, jako wierzyciel nie może stwierdzić, że zachodzi przesłanka nieściągalności zadłużenia i zaniechać prób jego wyegzekwowania.

Słusznie zauważył organ, że w kontrolowanym przypadku, umorzenie należności byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Wiele osób mających ciężką sytuację finansową nie ma majątku, który mogliby spieniężyć, by pozyskać środki na utrzymanie. Natomiast skarżący dysponuje nieruchomością oraz posiada udział do gruntu, który mógłby sprzedać.

W kontekście powyższego, należy zgodzić się z organem, że w ramach gospodarowania środkami publicznymi, nie może on pozwolić sobie na odstąpienie od dochodzenia należnych mu kwot, poprzez skorzystanie z instytucji umorzenia zaległości, w sytuacji, gdy skarżący ma obiektywną możliwość ich spłacania.

W tym miejscu należy też zwrócić uwagę, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący przedłożył dokumenty, potwierdzające fakt wypadku samochodowego, w wyniku którego, samochód uległ kasacji. Jednak zasadnie uznał organ, że przytoczony argument nie może być uznany, jako przesłanka umorzenia.

Wobec powyższego, prawidłowo stwierdził ZUS, że nie ma podstaw do podjęcia w ramach uznania administracyjnego, rozważań możliwości umorzenia zadłużenia w trybie art. 28 ust. 3 ww. ustawy, gdyż w sprawie nie występuje przesłanka całkowitej nieściągalności.

Wskazać również należy, że szczegółowe warunki umorzenia należności z tytułu składek zostały określone w wydanym na podstawie art. 28 ust. 3b u.s.u.s., rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. z 2003r., Nr 141, poz. 1365, dalej jako: "rozporządzenie"). Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Powyższe okoliczności nie mają charakteru katalogu zamkniętego, nie muszą występować łącznie, a nadto dają organowi możliwość uwzględnienia jeszcze innych ważnych przyczyn trudnej sytuacji zobowiązanego. Przy czym zauważyć należy, iż użyty w ww. przepisie zwrot: "jeżeli zobowiązany wykaże" oznacza, że ciężar udowodnienia ww. przesłanek spoczywa na dłużniku.

Rozważając przesłanki z § 3 ww. rozporządzenia, organy zasadnie stwierdziły, że skarżący nie wykazał, iż spłata zadłużenia, pozbawi go możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Nie można tracić z pola widzenia, że na gruncie kontrolowanej sprawy, ZUS nie kwestionował negatywnego wpływu obowiązku uregulowania zaległości wraz z odsetkami za zwłokę na sytuację bytową skarżącego. Jak wynika z przedłożonego przez ww. oświadczenia, ponoszone koszty i wydatki w gospodarstwie domowym, kształtują się na poziomie [...] zł miesięcznie. Na podaną kwotę składają się wydatki z tytułu czynszu, opłat eksploatacyjnych i koszty związane z leczeniem. Zauważyć jednak trzeba, że skarżący nie przedstawił pozostałych wydatków, ponoszonych w każdym gospodarstwie domowym, czyli zakupu żywności, artykułów higienicznych, ubrań. W aktach sprawy brak jest bowiem dokumentów, które świadczyłyby o tym, że skarżący nie może zaspokoić potrzeb życiowych w oparciu o uzyskiwany dochód, z uwagi na problemy finansowe, czy też zdrowotne. Natomiast wspomniane wydatki związane są z koniecznością zapewnienia sobie odpowiednich warunków bytowych i są wydatkami ponoszonymi przez ogół społeczeństwa, nie są natomiast nadzwyczajnymi kosztami, jakie skarżący musi ponosić i nie wyczerpują przesłanki do umorzenia należności.

Racjonalne jest stanowisko organu, który uznał, że Zakład nie może umarzać należności każdej osobie, która ponosi koszty związane z utrzymaniem. Opłacanie składek w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej i po jej zakończeniu jest ustawowym obowiązkiem płatnika składek, a brak możliwości ich zapłaty nie może być argumentem przemawiającym za umorzeniem.

W odniesieniu do zarzutów, że organ w sposób lekceważący odniósł się do stanu zdrowia skarżącego, zasadnie wskazał ZUS, że w sprawie nie negowano wystąpienia po stronie skarżącego problemów zdrowotnych i podchodzono do tej okoliczności ze zrozumieniem, bowiem z informacji i dokumentacji złożonej przez skarżącego wynika, że jest on osobą schorowaną. Wzięto pod uwagę kopię skierowania na badania lekarskie oraz wynik badania światła tchawicy, jednak powołana sytuacja nie stanowi całkowitej przeszkody w uzyskiwaniu przez skarżącego dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zauważyć bowiem należy, że w okresie występowania choroby, skarżący prowadził działalność. Ponadto stwierdzony stopień niepełnosprawności datuje się na dzień 2 października 2002r., natomiast działalność gospodarczą prowadził on od dnia 24 maja 2007r. Teraz mimo tego, że skarżący twierdzi, iż pogorszył mu się stanu zdrowia, również wznowił on prowadzenie działalności gospodarczej.

Słusznie uznał organ, że złożona dokumentacja medyczna, owszem, świadczy o problemach zdrowotnych, jednak nie wskazuje na brak możliwości samodzielnej egzystencji. Co więcej, skarżący nie wykazał wystąpienia przewlekłej choroby lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej możliwości uzyskiwania dochodu, umożliwiającego opłacenie należności. Nie należy zapominać, że ww. przesłanka ma zastosowanie jedynie do takich sytuacji, kiedy choroba dłużnika lub któregoś z członków jego rodziny, uniemożliwia całkowicie uzyskiwanie dochodu.

Odnosząc się do kolejnej kwestii, podnoszonej przez skarżącego, prawidłowo uznał organ, że nie została zlekceważona okoliczność rezygnacji przez skarżącego z renty socjalnej w okresie prowadzenia działalności. Fakt rezygnacji z renty socjalnej na czas prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowi przesłanki o umorzeniu. Zakład oparł rozstrzygnięcie na fakcie, że skarżący uzyskiwał stałe źródło dochodu w postaci renty socjalnej, ma zawieszoną działalność gospodarczą. Zasadnie organ wziął pod uwagę, że wiek oraz zdobyte doświadczenie nie wyłączają skarżącego z rynku pracy i możliwości zarobkowania. Trudna sytuacja materialna, uniemożliwiająca spłatę długów, musi zostać udowodniona i musi mieć charakter trwały, a więc występować w dłuższym okresie czasu. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że aktualna sytuacja skarżącego ma charakter trwały. Na ww., jako osobie zobowiązanej do zapłaty należności z tytułu składek, ciąży obowiązek wykazania, że trudna sytuacja finansowa i majątkowa trwale uniemożliwia opłacenie należności, ponieważ pociągnęłoby to dla niego zbyt ciężkie skutki. Jednak na gruncie badanej sprawy, takie dowody nie zostały przedstawione. Ponadto okoliczności faktyczne w sprawie wskazują, że skarżący wznowił działalność gospodarczą i są podstawy do uznania, że w niedługim czasie, jego sytuacja finansowa ulegnie poprawie.

Sąd w tym miejscu ponownie zwraca uwagę na okoliczność, że Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [...], prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie odpisów tytułów wykonawczych tylko ze świadczenia emerytalno-rentowego skarżącego. Z pozostałych składników majątkowych dłużnika R. P. nadal prowadzona jest egzekucja. Co więcej, w dniu 5 czerwca 2019r. została zawarta umowa pomiędzy ZUS, a skarżącym o rozłożeniu na raty zaległości z tytułu składek ubezpieczeniowych. Jest to dogodna forma spłaty zobowiązań, gdyż w stosunku do należności, które będą spłacane w ramach układu ratalnego, bieg odsetek za zwłokę zostanie wstrzymany od następnego dnia po dniu wpływu do Oddziału ZUS, wniosku o układ ratalny. Ponadto w trakcie spłaty należności w układzie ratalnym, w stosunku do płatnika składek nie są wszczynane postępowania egzekucyjne, a wszczęte wcześniej i niezakończone, ulegają zawieszeniu, co powoduje, że nie powstają dodatkowe koszty egzekucyjne.

Kontrolując sprawę pod kątem analizy pozostałych przesłanek, wynikających z ww. rozporządzenia, wskazać trzeba, że skarżący nie wykazał, że poniósł straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujące, że opłacenie należności z tytułu składek, mogłoby pozbawić go możliwości dalszego prowadzenia działalności.

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo stwierdziły w okolicznościach niniejszej sprawy, że nie zaistniały podstawy umorzenia, określone w pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ust. 1 § 3 ww. rozporządzenia. W konsekwencji stwierdzić należy, iż działanie organu, mieściło się w zakresie uznania administracyjnego.

W świetle powyższego wskazać także należy, że decyzje w przedmiocie umarzania należności z tytułu składek, podejmowane są w granicach tzw. uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1036/09, LEX nr 746039 oraz wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 225/09, LEX nr 582825), co oznacza, że nawet wówczas, gdy ponad wszelką wątpliwość, ustalona zostanie całkowita nieściągalność należności albo trudna sytuacja majątkowa zobowiązanego, organ może odmówić ich umorzenia (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 703/08, LEX nr 522553). Powyższe nie oznacza jednak, że decyzja w tym zakresie może być dowolna.

Podkreślenia wymaga również to, że tego rodzaju konstrukcja prawna decyzji ma ten skutek, iż kontrola sądowa decyzji uznaniowych obejmuje zbadanie, czy wydanie decyzji, poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności, mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II GSK 817/09, LEX nr 746251).

Organ zobowiązany jest zatem do rzetelnej i wnikliwej analizy wszystkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada praworządności, zobowiązuje organy administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek wymaga od organu – stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. – wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego w celu dokładnego ustalenia sytuacji osobistej i materialnej dłużnika i na tej podstawie zbadania, czy zaistniały przesłanki umorzenia należności, określone w powyższych przepisach prawnych. Dopiero wówczas, organ jest uprawniony do wyboru określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia należności. Zarówno poczynione ustalenia w sprawie oraz ich analiza z punktu widzenia przesłanek umorzenia, jak i motywy wyboru rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności, powinny przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Jednocześnie podać trzeba, że uzasadnienie decyzji, spełnia szczególnie istotną rolę w przypadku decyzji podejmowanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, a do takich, jak już wyżej wspomniano, należą decyzje w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie. Pozwala ono bowiem na dokonanie oceny przez organ wyższej instancji, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami, argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, materiałów dowodowych lub też czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 k.p.a. Wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy ma bowiem ograniczyć konieczność stosowania środków przymusu przy jej wykonaniu.

Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję, zarówno organu I, jak i II instancji, stwierdzić należy, że prawidłowo zastosowały one powyższe przepisy.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącego, wydanie decyzji w niniejszej sprawie zostało poprzedzone wyczerpującym zebraniem i analizą niezbędnego materiału dowodowego. ZUS dokonał m.in. ustaleń dotyczących sytuacji materialnej skarżącego, wziął pod uwagę dokumenty dotyczące pomocy publicznej, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej, zeznania podatkowe, postanowienia dotyczące postepowań egzekucyjnych, dokumenty potwierdzające zatrudnienie, dokumenty dotyczące sytuacji zdrowotnej. W celu kompleksowego rozpatrzenia sprawy, korzystano również z danych wygenerowanych z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS, rejestrów centralnych: Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, Baz Danych Ksiąg Wieczystych.

W ocenie Sądu, analiza zebranych w sprawie dowodów została dokonana przede wszystkim z uwzględnieniem oświadczeń skarżącego oraz dokumentów, które przedłożył w toku postępowania. Na tej podstawie organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia w zakresie oceny jego sytuacji majątkowej i zdrowotnej, uznając, że umorzenie należności w badanej sprawie nie tylko nie jest możliwe z uwagi na brak spełnienia ustawowych przesłanek, lecz również z uwagi na społeczną sprawiedliwość, bowiem skarżący uzyskiwał dochody, które w przeszłości były zwiększone z uwagi na brak opłacania należnych składek na ubezpieczenia.

W konsekwencji, nie mogą zyskać aprobaty Sądu, zarzuty skargi dotyczące błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jakoby w uzasadnieniu decyzji brak było wystarczających ustaleń i rozważań, a decyzja nie została podjęta po wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że już sam fakt sformułowania przez skarżącego obszernych zarzutów w skardze, świadczy o tym, że decyzja zawiera pełne rozstrzygnięcie, z którym skarżący może polemizować i formułować w tym zakresie zarzuty oraz przedstawiać swoją argumentację na poparcie stanowiska.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organy prawidłowo zatem uznały, że aktualna sytuacja skarżącego nie jest na tyle szczególna i uzasadniona wyjątkowymi okolicznościami, aby miała być potraktowana odmiennie od innych płatników składek. Umorzenie należności z tytułu składek, co do zasady ma charakter wyjątkowy. Działalność gospodarcza jest aktywnością profesjonalną, a ryzyko związane z jej realizacją, ciąży na podatniku, który jako osoba prowadząca i monitorująca działalność gospodarczą, ponosi odpowiedzialność za regulowanie zobowiązań publicznoprawnych, w tym należności z tytułu składek ZUS, które podlegają szczególnej ochronie i co do zasady, powinny być regulowane w pierwszej kolejności. Co więcej, instytucja umorzenia składek nie może premiować zachowań osób, które posiadając zobowiązania publicznoprawne, prezentują postawę pasywną w zakresie regularnego dążenia do ich spełnienia. Obowiązek uiszczania składek, istnieje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności, aż do dnia zaprzestania jej wykonywania, niezależnie od osiąganych przychodów, a nawet w przypadku poniesienia strat, czy pojawiających się w trakcie prowadzenia działalności różnych problemów. Jeżeli zatem pomimo różnych trudności, osoba decyduje się na to, aby ją nadal prowadzić, to powinna być świadoma, że w konsekwencji powstałe z tego tytułu zadłużenia będą narastały. Opłacanie składek w trakcie prowadzenia działalności jest ustawowym obowiązkiem płatnika i ich świadome nieuiszczanie nie może dawać podstawy, jak chce tego skarżący, dla domagania się umorzenia zaległości składkowych (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 stycznia 2017r., sygn. akt I SA/Ke 703/16).

Okoliczność, że skarżący za niewystarczające uważa przedłożone w toku postępowania, upoważnienia dla pracowników ZUS do wydawania decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek, pobieranych przez ZUS na zasadach określonych w wewnętrznych aktach prawnych, obowiązujących w ZUS – należy uznać za bezpodstawną, tym bardziej, że upoważnienia te zostały przedłożone do akt sprawy i stanowią potwierdzenie prawidłowości wydanego upoważnienia do wydania zaskarżonych decyzji przez Prezesa ZUS.

W świetle powyższych okoliczności, wywodów i rozważań, zarzuty skargi –uznać należy za nieuzasadnione, do czego Sąd odniósł się szczegółowo w treści przedmiotowego uzasadnienia. Skarżący nie miał racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację mają organy we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącego, prawidłowe było działanie organu II instancji, który utrzymał w mocy rozstrzygnięcie ZUS z dnia 14 września 2018r. Natomiast odmienne stanowisko skarżącego, co do zasadności działania organu nie daje podstaw do uznania, że jego rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe.

Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu i i II instancji jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.