Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 943/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2,  art. 52,  art. 53,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. W. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wpisania punktów karnych do ewidencji kierowców postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu S. W. wpis sądowy od skargi w kwocie 200 złotych (słownie: dwieście). WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

S. W., powołując się na art. 3 § 2 pkt 4, art. 52 § 2 i 3, art. 53 § 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), wniósł do tut. Sądu skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wpisania punktów karnych do ewidencji kierowców, żądając uznania powyższej czynności za bezskuteczną z uwagi na jej nieprawidłowość. Do skargi dołączył wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 października 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Przedmiotem skargi w powyższej prawie jest czynność polegająca na dokonaniu wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a zatem skargę należy umieścić w kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.) określonej jako "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...)".

Przede wszystkim odnotowania wymaga, że od dnia 1 czerwca 2017 r. doszło do zmiany Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, dalej jako: "ustawa nowelizująca"). Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., czyli w dniu 1 czerwca 2017 r., stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy ustaw zmienianych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowanie miały zatem przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 r.

Po myśli art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1) Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a , można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3).

Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Na tle wskazanego przepisu – art. 52 § 3 p.p.s.a. - przyjmuje się, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po terminie należy uznać za bezskuteczne, co oznacza niewyczerpanie środków zaskarżenia. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktować bowiem należy na równi z brakiem wezwania. Upływ czternastodniowego terminu dla dokonania wezwania wyłącza więc możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis; Warszawa 2006, str. 149). Niewyczerpanie środków zaskarżenia skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 17 lutego 2013 r. dopuścił się wykroczenia drogowego w wyniku czego został ukarany punktami karnymi, które w tym samym dniu wpisano do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Stosownie do powołanego wyżej art. 52 § 3 p.p.s.a., skarżący powinien wezwać organ w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu tej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisu tego wynika, że oprócz uprzedniego wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa warunkiem formalnym wniesienia skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest zachowanie czternastodniowego terminu. W rozpatrywanej sprawie czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął z dniem 4 marca 2013 r. Nie ulega wątpliwości, że wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na 16 października 2017 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a o zwrocie wpisu orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.