Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1969/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) NSA Grażyna Danielec Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 10 września 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2003 r pojazd marki Ford nr rej. [...], którego właścicielem był skarżący A. R. - Firma "T" wyjeżdżał z Polski . W wyniku kontroli dokumentów funkcjonariusz Urzędu Celnego w [...] stwierdził , że skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy bez uzyskania stosownej licencji i na tę okoliczność sporządził protokół kontroli [...] z dnia [...] 2003 r.

Na podstawie ustaleń zawartych w/w. protokole Naczelnik Urzędu Celnego w [...] działając na podstawie art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, póz. 1371 ze zm.) wydał w dniu [...] 2003 r decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł , że jest działaczem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego i w dniu zdarzenia udostępnił aktywistom Koła PTTK z [...] posiadany przez siebie pojazd przystosowany do przewozu osób , którym udawali się na Słowację. Usługa ta nie była wykonywana w celach zarobkowych , lecz za zwrotem skarżącemu kosztów paliwa i eksploatacji , co potwierdza faktura VAT nr [...] z dnia [...] 2003 r. W ocenie skarżącego wymierzona kara jest niesłuszna , gdyż właściciel pojazdu nie trudni się międzynarodowym transportem drogowym zarobkowo , a świadczona usługa miała charakter okazjonalny i jego zdaniem , nie wymagała koncesji.

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia 10 września 2003 r utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu l instancji i wyjaśnił , że zgodnie z art.1 i 3 ww. ustawy o transporcie drogowym przewóz dokonywany przez przedsiębiorcę zarówno zarobkowy , jak i nie zarobkowy podlega przepisom tej ustawy.

Z kolei zgodnie z art.4 pkt.4 tej ustawy nie zarobkowy przewóz drogowy zwany przewozem na potrzeby własne , jest to nie zarobkowy (nieodpłatny) przewóz osób lub rzeczy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W przypadku przewozu osób jego celem powinno być przewiezienie ich z lub do przedsiębiorstwa lub przeniesienia ich wewnątrz przedsiębiorstwa lub poza przedsiębiorstwem , na jego własne potrzeby.

Organ odwoławczy podniósł , że w niniejszej sprawie przewożonymi osobami nie były osoby związane z przedsiębiorstwem i był to przewóz nie związany z potrzebami firmy skarżącego . Nie był to więc przewóz na potrzeby własne.

Okoliczności podniesione przez skarżącego nie były - w ocenie Dyrektora Izby Celnej - wystarczającym warunkiem , aby dokonywany przewóz uznać za przewóz na potrzeby własne , pomimo dysponowania przez przewoźnika wypisem z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. W świetle ustawy wykonany przez skarżącego przewóz jest traktowany jak przewóz zarobkowy , a to obliguje do uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art.18 ust.3 ww. ustawy nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego i taki charakter miał przewóz w rozpatrywanej sprawie , ale nie zwalnia przedsiębiorcę z obowiązku posiadania licencji.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego , w której skarżący zarzucił, że mimo iż przewóz nie miał charakteru zarobkowego został potraktowany jako przewóz zarobkowy wykonywany przez przedsiębiorcę. Przyjęte założenie -zdaniem skarżącego - jest błędne i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Organ celny dokonał wykładni rozszerzającej na niekorzyść odwołującego się , która jest niedopuszczalna w postępowaniu administracyjnym.

Organ celny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywiódł , że zgodnie z art.18 ust.3 ww. ustawy " nie wymaga zezwolenia ( licencji ) wykonywanie przewozu okazjonalnego ( ... ) ". Wymieniona w tym przepisie sytuacja jest analogiczna do sytuacji skarżącego , jednak interpretacja przyjęta przez organ celny wskazanego przepisu jest "karkołomna i całkowicie dowolna , bowiem skoro ustawodawca przewiduje zwolnienie od zezwolenia ( licencji ) to nie można jednocześnie wymagać takiego zezwolenia (licencji)".

Skarżący podniósł , że okolicznością bezsporną jest , że nie zajmuje się międzynarodowym transportem osób zarobkowo , a przewóz , za który został ukarany był pierwszą czynnością tego rodzaju .

Odpowiedzi na skargę udzielił - na podstawie art.4 ust.1 ustawy z dnia 20.03.2002 r o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 41, poz.365 ) - Dyrektor Izby Celnej w [...] , który wniósł o jej oddalenie

W ocenie organu celnego o przewozie na potrzeby własne w przypadku przewozu osób można mówić wówczas , gdy dotyczy osób związanych z przedsiębiorstwem uprawnionego podmiotu i który to przewóz odbywa się w związku z działalnością tego przedsiębiorstwa. W przedmiotowej sprawie pasażerami samochodu w momencie kontroli przez funkcjonariuszy celnych , były osoby nie związane z przedsiębiorstwem , które uczestniczyły w wycieczce na Słowację. Tym samym brak jest podstaw by uznać , że samochód zarejestrowany na skarżącego był wykorzystany do przewozu drogowego na potrzeby własne. W tych okolicznościach wymagane było posiadanie przez skarżącego licencji , której skarżący nie posiadał , a w konsekwencji zasadne było ukaranie go karą pieniężną.

Odnosząc się do zarzutu skargi , Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że skarżący mylnie utożsamia pojęcie licencji na wykonywanie transportu drogowego , o której mowa w art.5 ust.1 ww. ustawy , z pojęciem zezwolenia na wykonywanie przewozu okazjonalnego z art.18 tej ustawy. Pojęcia te nie są tożsame.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , zgodnie z art.97 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r, Nr 153, póz. 1271 ze zm.) , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 .

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. W dniu [...].2003 r skarżący przekraczał granicę samochodem marki Ford którego był właścicielem , a przewożone osoby nie były związane z prowadzoną przez ww. działalnością gospodarczą . Nie sporna jest również okoliczność , że przewóz nie był wykonywany w celach zarobkowych , lecz " po kosztach własnych " tj. za zwrotem kosztów paliwa i eksploatacji. Bezsporne jest również , że skarżący dysponował wypisem zaświadczenia nr [...]na przewozy drogowe na potrzeby własne.

W tak ustalonym i nie spornym stanie faktycznym sprawy przedmiotem sporu jest kwestia , czy zakwestionowany przewóz wymagał posiadania licencji, jak twierdzą organy celne , czy też licencja taka nie była wymagana , jak twierdzi skarżący.

Sąd w pełni podzielił stanowisko organów celnych , że opisany przewóz wymagał posiadania licencji , a jej brak obligował organ celny do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej . Wysokość tej kary nie jest kwestionowana i jest ona zgodna z prawem.

Pojazd zarejestrowany na skarżącego podlegał przepisom ww. ustawy o transporcie drogowym , co wynika z jej art.3 ust.1 pkt.1. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego , zgodnie z art.5 ust.1 tej ustawy , wymaga uzyskania odpowiedniej licencji , która może obejmować albo krajowy transport drogowy , albo międzynarodowy transport drogowy obejmujący przewóz z przekroczeniem granicy RP.

Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej , że odstępstwem od licencjonowanego transportu drogowego jest wykonywanie przez danego przedsiębiorcę przewozu drogowego na potrzeby własne , ale wymaga uzyskania stosownego zaświadczenia , co wynika z art.33 ust.1 ww. ustawy.

Posiadany przez skarżącego wypis z zaświadczenia nr [...] uprawniał do międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne. Definicja pojęcie " przewozu na potrzeby własne" została zawarta w art.4 pkt.4 ww. ustawy i wynika z niej m.in. że dotyczy przewozu osób wykonywanego przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest , że zakwestionowany przewóz osób w dniu [...] 2003 r nie był związany z działalnością gospodarczą skarżącego , był to bowiem przewóz aktywistów koła PTTK , a zatem nie mógł stanowić " przewozu na potrzeby własne" w rozumieniu przepisów ustawy . Ta okoliczność przesądza o tym , że przewóz ten związany z przekroczeniem graniczy wymagał od skarżącego posiadania odpowiedniej licencji . Skarżący takiej licencji nie posiadał w momencie przekroczenia granicy , ani nie okazał jej w toku prowadzonego postępowania przed organami celnymi. Brak licencji stanowi naruszenie warunków wynikających z ww. ustawy o transporcie drogowym , co obligowało organ celny do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Kara ta została wymierzona w wysokości zgodnej z § 2 Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r w sprawie wysokości kar w transporcie drogowym ()Dz.U. Nr 115, póz.999 ze zm.).

Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi , która jest sprzeczna z przepisami ustawy o transporcie drogowym i z tego powodu jest oczywiście bezzasadna . Świadczy o tym chociażby utożsamianie licencji na wykonywanie transportu drogowego z zezwoleniem na wykonywanie przewozu okazjonalnego .

Skarga nie może być uwzględniona , ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów celnych nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ) - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu , jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień , dlatego należało orzec jak w sentencji.