Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 191/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005r. sprawy ze skargi Z. Z. na z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień do świadczenia usług pilotowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r.; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego Z. Z. kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2004 r., [...], Minister Infrastruktury, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 228 § 3 ustawy z dnia 18 września 2001 r. – Kodeks morski (Dz.U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1545 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana Z. Z. od decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia uprawnień do świadczenia usług pilotowych na okres jednego miesiąca – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] zawiesił skarżącego Z. Z. w prawie wykonywania zawodu pilota na okres jednego miesiąca od dnia [...] lutego 2003 r. do dnia [...] marca 2003 r. i zobowiązał go do odbycia szkolenia w zakresie znajomości przepisów portowych. Podstawą zastosowania tego środka oraz nałożenia w/w obowiązku były stwierdzone przez organ przewinienia, których skarżący dopuścić się miał w ramach swej działalności zawodowej podczas wykonywania usług pilotowych przy wprowadzeniu statków morskich do portu.

W wyniku zaskarżenia tej decyzji przez Pana Z. Z. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. uchylił w/w rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z uwagi na szereg wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy Minister zobowiązał Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] do ustalenia w toku ponownego postępowania faktów dotyczących zachowania się kapitana i pilota podczas manewrów wprowadzania statku do portu, stanu technicznego urządzeń (kotwic, łańcuchów, rodzaju paliwa do maszyn używanego w dniu zdarzenia do manewrów). Organ nakazał przeprowadzenie przesłuchania stosownych świadków lub dokonania szczegółowych oględzin.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], działając na podstawie art. 228 § 3 kodeksu morskiego oraz art. 104 k.p.a. - zawiesił uprawnienia skarżącego Z. Z. do świadczenia usług pilotowych na okres jednego miesiąca, zaliczając na poczet orzeczonego zawieszenia okres zawieszenia nałożony wcześniejszą decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego należy uznać, iż sposób zachowania się skarżącego Z. Z. podczas świadczenia usług pilotowych stwarzał poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa morskiego. W szczególności przedmiotowe niebezpieczeństwo powstać miało – zdaniem organu I instancji – przy wykonywaniu usługi pilotowej na statku [...] podczas przejścia tej jednostki ze [...] do [...] w nocy z [...] na [...] grudnia 2002 r. Nieprawidłowości w postępowaniu skarżącego polegać miały na nieprawidłowym wykonywaniu czynności pilota, tj. odmowie kapitanowi statku prawa manewrowania statkiem i wydawanie poleceń załodze oraz samowolne manewrowanie statkiem i prowadzenie go z nadmierną prędkością. W ocenie organu zachowaniem tym skarżący miał dopuścić się naruszenia przepisu art. 220 i 221 § 1 Kodeksu morskiego. Ponadto zarzucono skarżącemu niestosowne zachowanie i używanie wulgarnych słów w stosunku do kapitana i załogi w/w statku morskiego. Ponadto organ I instancji zarzucił skarżącemu Z. Z. niewykonywanie poleceń oficera dyżurnego Kapitanatu Portu [...] dotyczących zaprzestania blokowania kanału 12 UKF, podczas pilotowania statku [...] w nocy z [...] na [...] stycznia 2003 r. Zdaniem Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] działaniem tym skarżący miał dopuścić do sytuacji, w której pilotowany przez niego statek [...] nie był w stanie prowadzić ciągłego nasłuchu, a ponadto zachowanie to miało uniemożliwiać innym statkom prowadzenie nasłuchu, korespondencji i korzystanie z kanału 12 UKF. Ponadto czynności skarżącego utrudniać miały oficerom dyżurnym pracę w zakresie właściwej koordynacji ruchu statków. Tym działaniem skarżący dopuścił się – według organu I instancji – naruszenia § 11 ust. 2 i 3 Zarządzenia Nr 4 Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie z dnia 17 września 2002 r. – Przepisy portowe (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2002 r. Nr 67, poz. 1429 ze zm.) oraz § 27 Przepisów portowych, a ponadto pkt 1 ppkt 1 lit. e) Instrukcji Łączności stanowiącej Załącznik nr 7 do Przepisów portowych, według których kanał 12 UKF służy wyłącznie do porozumiewania się między VTS i statkiem. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wersja zdarzeń przedstawiona przez skarżącego nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, w tym m.in. w zeznaniach świadków przesłuchanych na rozprawach administracyjnych, jak również w komputerowym nagraniu VTS [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. dotyczącego statku [...].

W dniu [...] października 2003 r. skarżący Z. Z. złożył odwołanie od w/w decyzji organu I instancji do Ministra Infrastruktury. Wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] zarzucił organowi sprzeczność ustaleń z treścią materiału dowodowego sprawy oraz wadliwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 220 i art. 221 § 1 Kodeksu morskiego, jak również przepisu § 11 ust. 2 i § 27 Przepisów portowych. W uzasadnieniu odwołania skarżący ustosunkowując się do zarzutów związanych z pilotowaniem statku [...]podniósł m.in., iż nie można dać wiary twierdzeniom K. J. - kapitana statku [...], albowiem jego zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Ponadto w ocenie skarżącego organ nie przeprowadził w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zarówno inspekcji stanu technicznego statku, mimo jego kilkakrotnego pobytu w Porcie [...], przez co uchybił wytycznym organu odwoławczego, zawartym w decyzji z [...] kwietnia 2003 r., co do stanu technicznego urządzeń statku oraz używanego do manewrów paliwa. Zdaniem skarżącego wyjaśnienie tych okoliczności ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny sytuacji, jaka miała miejsce na statku podczas jego manewrowania. W ocenie strony skarżącej organ nie uwzględnił również rozmiarów zagrożenia, któremu skarżący zapobiegł. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieprawidłowego używania kanału 12 UKF skarżący uznał, iż Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] oparł się wyłącznie na zeznaniach świadka S. W., pomijając całkowicie fakt, iż nagranie komputerowe ścieżki dźwiękowej systemu VTS z dnia [...] stycznia 2003 r. nie potwierdza tych zarzutów. W ocenie strony skarżącej z uwagi na brak niebudzącego wątpliwości dowodu z nagrania VTS nie można dać wiary zeznaniom świadka S. W. Ponadto zdaniem skarżącego z zeznań pozostałych świadków – pilotów innych statków nie wynika, aby skarżący wygłaszał zarzucane przez organ uwagi, albo by blokował owej nocy kanał 12 UKF. Zdaniem skarżącego wzywania pomocy nie można uznać za blokowanie kanału w sytuacji, gdy nikt nie odpowiada na wołanie o pomoc na kanale 16 i 10 UKF. Zdaniem strony skarżącej organ I instancji pominął również zeznania pilotów świadczące o ciężkiej sytuacji lodowej, rażących niekompetencjach oficerów dyżurnych powodujących bałagan na trasie. W ocenie skarżącego Z. Z. podstawowym błędem kapitana Portu [...] było zaniechanie w owym dniu ogłoszenia "akcji lodowej", co spowodowało ogólne zagrożenie dla wielu jednostek przez silnie dryfujący lód. Skarżący powołał się również na dobrą opinię dotyczącą jego osoby, którą wystawił Pan M. Ł. - Szef Pilotów portowych, oraz na fakt, iż podczas jego 35 - letniej służby, w której przeprowadził około 10.000 statków - nikt nie zgłaszał zastrzeżeń zarówno co do jego fachowości, jak i sposobu zwracania się do załóg, pracowników portu, czy też innych pilotów.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...], Minister Infrastruktury, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 228 § 3 ustawy z dnia 198 września 2001 r. – Kodeks morski (Dz.U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1545 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana Z. Z. od decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] – utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odnośnie kwestii związanej z pilotowaniem statku [...] organ podniósł, iż zarzuty podnoszone przez kapitana tej jednostki zostały potwierdzone szeregiem dowodów pośrednich, w tym m.in. protestem i zeznaniami R. G. - agenta w/w statku oraz zeznaniami świadka M. B. Ustosunkowując się do zarzutu związanego z blokowaniem kanału 12 UKF Minister Infrastruktury podniósł w uzasadnieniu

decyzji, że dowodem bezpośrednim są nagrania VTS, z których jednoznacznie wynika, że skarżący używał kanału 12 UKF niezgodnie z Przepisami portowymi, a wygłaszane przez niego wypowiedzi miały charakter poleceń i pouczeń skierowanych do oficerów dyżurnych. W ocenie organu odwoławczego tego rodzaju wypowiedzi nie mogły być wygłaszane na wspomnianym kanale 12 UKF i w związku z tym należy to zachowanie strony skarżącej uznać jako utrudniające kontakt innych jednostek z oficerami dyżurnymi oraz utrudniające tym oficerom koordynację ruchu statków. Minister Infrastruktury dodał, iż orzeczona kara ma na celu działanie zapobiegawcze i wychowawcze, a także uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

W dniu [...] lutego 2004 r., działając za pośrednictwem organu II instancji, skarżący Z. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2004 r. Podtrzymując swoje dotychczasowe zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji – skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że Minister Infrastruktury całkowicie pominął argumenty strony skarżącej dotyczące sprzeczności materiału dowodowego z rozstrzygnięciem Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. Zdaniem skarżącego nie można opierać decyzji na dowodach pośrednich i uznać je za wystarczającego do potwierdzenia pomówień kapitana J., albowiem żaden ze świadków przesłuchanych w toku postępowania administracyjnego nie był obecny na statku, zaś o zdarzeniu posiadał wiedzę wyłącznie w wyniku uzyskania informacji od samego kapitana J. Skarżący podniósł, iż pilot statku morskiego nie prowadzi statku, ani nim nie manewruje, zaś jego usługa polega tylko na doradzaniu kapitanowi statku, który zobligowany jest przez Kodeks morski czynić to osobiście. Zdaniem skarżącego tak było również w tym przypadku, a więc zarzut złego manewrowania statkiem dotyczy oczywiście samego kapitana J. Odnośnie drugiego zarzutu skarżący stwierdził w uzasadnieniu skargi, iż był obecny w trakcie odsłuchiwania nagrania z dysku VTS z dnia [...] lutego 2003 r. i w jego ocenie na nagraniu tym nie ma jakichkolwiek dowodów na zarzucane mu uchybienia związane z używaniem kanału 12 UKF. W ocenie skarżącego cała jego korespondencja na tym kanale była zasadna i zgodna z zasadami oraz zaistniałą sytuacją. Skarżący podniósł, iż skoro Minister Infrastruktury przyjął, że na w/w nagraniu są jego wypowiedzi naruszające przepisy, to powinien je zacytować z podaniem miejsca i czasu wystąpienia, czego nie uczynił w toku postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że w toku postępowania jednoznacznie udowodniono skarżącemu naruszenie postanowień § 11 ust. 2 i 3 Przepisów portowych polegające na blokowaniu kanału 12 UKF. W ocenie organu odwoławczego nagranie VTS – Radarowego Systemu Zarządzania i Kontroli Ruchu Statków jednoznacznie dowodzi, iż skarżący – mimo polecenia

funkcjonariusza Kapitanatu Portu – nie przeszedł na kanał 18 UKF, lecz uporczywie wypowiadał się na kanale 12 UKF. Dodatkowo organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż protest kapitana statku [...] jest bezzasadnym pomówieniem, albowiem – według Ministra Infrastruktury – z ustaleń dokonanych na rozprawach administracyjnych wynika jednoznacznie, że skarżący wydawał kapitanowi tej jednostki oraz załodze polecenia, co stanowi naruszenie przepisów art. 53, art. 59, art. 220 oraz art. 221 Kodeksu morskiego. Z tej przyczyny organ uznał, iż działanie strony skarżącej zagrażało bezpieczeństwu morskiemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana Z. Z. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], naruszają prawo. Zdaniem Sądu zawieszając uprawnienia skarżącego do świadczenia usług pilotowych – organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez pominięcie istotnych dla sprawy argumentów strony skarżącej dotyczących przebiegu wydarzeń objętych postępowaniem, jak również nie przeprowadzenie wszystkich czynności wyjaśniających zaleconych przez organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r., w wyniku czego doszło do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o niepełny i niewłaściwie ustalony stan faktyczny. Ponadto organy administracji dopuściły się obrazy przepisu art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niepełne ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Naruszenia te mogły mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny

wynik sprawy, a więc stanowiły uzasadnioną podstawę do uchylenia zarówno spornej decyzji Ministra Infrastruktury, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w uzasadnieniu decyzji opisy zdarzeń z udziałem skarżącego wywołują szereg wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o przepis art. 228 § 3 Kodeksu morskiego.

Przepis art. 228 § 3 ustawy z dnia 18 września 2001 r. – Kodeks morski, stanowiący materialnoprawną podstawę zastosowanej wobec skarżącego sankcji administracyjnoprawnej - stanowi, iż jeżeli postępowanie pilota zagraża bezpieczeństwu morskiemu, dyrektor urzędu morskiego może ograniczyć lub zawiesić uprawnienia pilota do świadczenia usług pilotowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, o ile wymagają tego względy prewencyjne.

Mając na uwadze dyspozycję tego przepisu należy podnieść, iż organy administracji morskiej obowiązane były w sposób jednoznaczny wykazać w toku postępowania, iż działanie skarżącego Z. Z. zagrażało bezpieczeństwu morskiemu.

Jeśli chodzi o zarzut związany z pilotowaniem statku [...] należy stanowczo podnieść, iż - pomimo wytycznych zawartych w uzasadnieniu pierwszej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2003 r. – nie poczyniono ustaleń dotyczących stanu technicznego w/w statku [...], w tym stanu technicznego urządzeń oraz kwestii użytego paliwa, skupiając się wyłącznie na zachowaniu skarżącego wobec kapitana K. J. Abstrahując od oceny zachowania się skarżącego wobec w/w oficera, które być może było niekonwencjonalne, czy też nieeleganckie (a nawet wulgarne), należy - zdaniem Sądu – zauważyć przede wszystkim to, że nieustalając przyczyn zaistniałej podczas pilotowania statku [...] sytuacji (vide: awaria silnika głównego i utrata sterowności – być może spowodowana użyciem złego paliwa) i ograniczając się tylko do przyjęcia za udowodnione zarzutów stawianych przez [...] kapitana – organy obu instancji w żaden sposób nie ustaliły, jaki mógł być wpływ zachowania się skarżącego na zapobieżenie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa morskiego. Według Sądu w zakresie rozważań organów obu instancji nie znajdujemy - pomimo czterech przeprowadzonych rozpraw administracyjnych - jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących przyczyn awaryjnej sytuacji. Brak jest w ogóle analizy, czy zdecydowane ("wulgarne") zachowanie skarżącego w sytuacji awarii silnika głównego na statku [...] i manewrowania w oblodzonym kanale portowym, w którym w pobliżu znajdują się jeszcze dwa inne manewrujące statki, stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa morskiego w rozumieniu art. 228 § 3 Kodeksu morskiego, czy też przeciwnie – zapobiegło być może temu niebezpieczeństwu. W tym kontekście należy – w ocenie Sądu – zauważyć, iż do wypadku ostatecznie nie doszło. Warto zwrócić ponadto uwagę, iż w zakresie tego zdarzenia rozstrzygnięcie oparto wyłącznie na piśmie (proteście) kapitana statku [...] oraz zeznaniach dwóch świadków pośrednich, którzy w żaden sposób nie ustosunkowują się zarówno do kwestii związanej ze stanem technicznym statku, jak i przyczyn awarii. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż organy obu instancji nie ustaliły w sposób jednoznaczny, aby skarżący zabronił kapitanowi J. manewrowania statkiem. Ponadto – w ocenie Sądu – wątpliwy jest zarzut samodzielnego prowadzenia przez skarżącego statku [...] z nadmierną prędkością, albowiem zarzut ten nie znajduje uzasadnienia nawet w piśmie kapitana K. J. Należy również zauważyć, iż Minister Infrastruktury w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii braku ustaleń zaleconych w wytycznych zawartych w uzasadnieniu jego pierwszej decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r.

Jeśli chodzi z kolei o zarzut związany z rzekomym blokowaniem przez skarżącego kanału 12 UKF przy świadczeniu usług pilotowych na statku [...], należy zauważyć na wstępnie, iż przepisy Instrukcji Łączności stanowiącej Załącznik nr 7 do Zarządzenia nr 4 Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie z dnia 17 września 2002 r. – Przepisy portowe – są dość nieprecyzyjne, przez co pozwalają – zdaniem Sądu - na bardzo swobodną ocenę, kiedy stosowanie kanału 12 UKF przekracza uzgodnienia i staje się prowadzeniem "uzgodnień wymagających dłuższego czasu", których należy dokonywać na kanale 18 UKF. W tym kontekście należy w pełni podzielić zasadność zarzutów strony skarżącej i uznać, że organy obu instancji w ogóle nie ustaliły, ile czasu trwały wypowiedzi skarżącego Z. Z. na kanale 12 UKF. Ponadto należy przyjąć, iż organy obu instancji nie odniosły się do specyficznej, bardzo dramatycznej owej nocy – sytuacji. Należy zauważyć, że sytuacja w przypadku pilotowania statku [...] była trudna z dwóch przyczyn – po pierwsze w kanale portowym był zator lodowy i co za tym idzie ograniczona była sterowność statków (vide: zeznania świadków – pilotów manewrujących owej nocy w kanale portowym; k. 109-113 akt administracyjnych), a po drugie – dodatkową trudność stanowiła nagła niedyspozycja kapitana statku [...]. Organy obu instancji nie uwzględniły tego, iż skarżący wzywał pomocy na kanale 12 UKF w sytuacji totalnego bałaganu w eterze (vide: k. 113) i trudnej sytuacji lodowej.

Zdaniem Sądu organy obu instancji nie wyjaśniły, czy można uznać, że zachowanie skarżącego Z. Z. - polegające na wołaniu pomocy – jest blokowaniem kanału, rodzajem uzgodnień wymagających dłuższego czasu, czy też "monologowaniem", które trzeba dokonywać na kanale 18 UKF. W konsekwencji organ, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, winien rozważyć, czy takie działanie skarżącego, w sytuacji jaka zaszła w kanale portowym, jest zachowaniem prowadzącym do zagrożenia bezpieczeństwu morskiemu, w rozumieniu art. 228 § 3 Kodeksu morskiego. Zdaniem Sądu organ w ogóle nie odniósł się do tej nietypowej sytuacji (pogoda, stan zdrowia kapitana w/w statku) oraz do zeznań pilotów portowych. Pomimo, że nie wdrożono w Kapitanacie Portu jakichkolwiek nadzwyczajnych środków, a działanie skarżącego być może zapobiegło większemu niebezpieczeństwu – organ oparł się wyłącznie na zeznaniach p. W. i nagraniu VTS, pomijając zupełnie argumentację przedstawioną przez stronę przeciwną.

Należy również zauważyć, iż znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej dowód z nagrania VTS nie może być poddany właściwej i pełnej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na brak utrwalenia treści nagrania na piśmie. Wprawdzie utrwalenie na piśmie treści wspomnianego nagrania nie jest bezwzględnym wymogiem proceduralnym, niemniej nie zmienia to faktu, iż poziom nagrania VTS jest – zdaniem Sądu – niedokładny i w związku z tym nie pozwala na niesporną, jednoznaczną identyfikację osób uczestniczących w transmisji dźwięku oraz wypowiadanych przez nie kwestii.

Warto zwrócić również uwagę, iż zawieszenie uprawnień pilotowych przewidziane w art. 228 § 3 Kodeksu morskiego ma typowo prewencyjny charakter i nie stanowi klasycznej kary administracyjnej. W tej sytuacji organ winien rozważyć, czy w przypadku 30 – letniej nienagannej pracy zawodowej skarżącego oraz dobrej opinii o jego osobie (k. 54-56), zastosowanie takiej sankcji jest potrzebne, tym bardziej, że ustalony stan faktyczny budzi poważne wątpliwości i w żaden sposób nie daje jednoznacznego potwierdzenia stawianych zarzutów.

W ocenie Sądu organy administracji w toku ewentualnego ponownego postępowania winny uzupełnić materiał dowodowy o brakujące wyjaśnienia oraz w sposób szczegółowy ustosunkować się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Sąd rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją przepisu art. 200 cyt. ustawy.