Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 840/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki, sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 listopada 2015 r. nr IPPB4/4511-895/15-4/JK3 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. oddala skargę


UZASADNIENIE

Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą", "Spółka") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 28 października 2015 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z wypłatą pracownikom diet i innych należności z tytułu wykonywania przez nich zadań poza miejscem wskazanym w umowie o pracę.

Skarżąca, opisując stan faktyczny wskazała, iż zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę. Wielu jej pracowników podróżuje w celach służbowych w Polsce i za granicę. W przypadku odbywania podróży służbowych na terenie kraju, pracownicy otrzymują od Spółki diety na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia. Mając na uwadze wysokość przedmiotowych kosztów, Spółka podjęła decyzję o wypłacaniu diet w kwocie wyższej niż kwota wynikająca z Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej z dnia 1 stycznia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 167, dalej: "rozporządzenie"). Z tytułu diet należnych pracownikom z tytułu podróży służbowych na terytorium kraju Spółka wypłaca aktualnie kwotę 150 zł diety za dzień. Ryczałt na nocleg wypłacany jest w wysokości określonej w rozporządzeniu. Wypłacając diety i ryczałty na noclegi z tytułu podróży służbowej Spółka stosuje zwolnienia z opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.f.") do wysokości limitów wynikających z rozporządzenia (aktualnie: dieta 30 zł, ryczałt na nocleg 45 zł), natomiast od pozostałej części kwoty diety (przekraczającej limity z rozporządzenia) Spółka pobiera i odprowadza zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenia społeczne (nadwyżka diety 120 zł). Przy czym kwota 120 zł podlega tzw. ubruttowieniu. Ustalana jest kwota brutto, która po opodatkowaniu i oskładkowaniu ZUS daje kwotę wypłaconej nadwyżki 120 zł. W umowie o pracę z jednym z pracowników określono, że miejscem pracy pracownika jest obszar województwa śląskiego. Pracownik ten ma stałe miejsce zamieszkania również na terenie województwa śląskiego. Od czasu do czasu (średnio dwa razy w miesiącu) pracownik ten na polecenie pracodawcy podróżuje do W. Polecenie wyjazdu przekazywane jest w formie ustnej lub mailowej. Celem podróży są spotkania z kontrahentami na terenie W. lub okolic albo też załatwianie spraw służbowych (narady handlowe, na których omawiane są wyniki sprzedaży oraz plany i działania ha przyszłość, spotkania z klientami) na terenie biura Spółki. Podróże te nie mają charakteru regularnego. Pobyt w W. trwa zwykle kilka dni. Pracownik ma do dyspozycji służbową kartę kredytową, którą opłaca wydatki na przejazd z województwa śląskiego do W. i z powrotem. Alternatywnie na polecenie pracodawcy pracownik odbywa podróż samochodem prywatnym. W takiej sytuacji zwrot kosztów przejazdu odbywa się na podstawie rozliczenia podróży służbowej, do której pracownik dołącza ewidencję przebiegu samochodu prywatnego, zaakceptowaną przez pracodawcę, prowadzoną zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 7 u.p.d.o.f. Pracownik traktuje każdy z tych wyjazdów jako podróż służbową. Po powrocie do miejsca pracy pracownik przedkłada w formie papierowej rozliczenie podróży służbowej zawierające opis zadania które wykonywał, szczegółowy termin wyjazdu i powrotu z podróży, środek transportu, wyliczenie należnych diet i ryczałtów za nocleg. Rozliczenie podróży służbowej, które zawiera dane pracownika, czas wyjazdu i powrotu, środek transportu oraz opis zadania które miało być wykonane przez pracownika, jest akceptowane przez pracodawcę (w formie papierowej lub mailowej) i na tej podstawie pracownik otrzymuje zwrot należności (diet, ryczałtów, wydatków na używanie samochodu prywatnego na podstawie ewidencji) jak za podróż służbową.

Skarżąca zwróciła się z zapytaniem czy postępuje zgodnie z u.p.d.o.f. stosując zwolnienie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy do przychodu ze stosunki pracy pracownika do wysokości diet określonej w rozporządzeniu oraz do ryczałtów na nocleg, kwot wypłaconych z tytułu używania samochodu prywatnego w celu odbycia podróży na podstawie prowadzonej ewidencji oraz wydatków na przejazdy ponoszonych kartą służbową?

Udzielając odpowiedzi twierdzącej wskazała, iż podróże odbywane przez pracownika z terenu województwa śląskiego do Warszawy są podróżami służbowymi w rozumieniu prawa pracy. Zgodnie z art. 21 ust 1 pkt 16 litera a u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika do wysokości określonej w przepisach prawa pracy. Zaznaczyła, iż przepis art. 77(5) § 1 Kodeksu pracy odsyła do rozporządzenia, zgodnie z którym z tytułu podróży służbowej odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują diety, zwrot kosztów przejazdów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej, noclegów, zwrot innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Zwolnione z opodatkowania są więc diety, ryczałty na nocleg oraz inne należności wypłacone pracownikowi z tytułu podróży służbowej na terenie kraju do wysokości określonej w rozporządzeniu. Zdaniem Skarżącej, zwolnieniu na podstawie art. 21 ust 1 pkt 16 lit.a u.p.d.o.f. podlega również kwota wypłacona pracownikowi na podstawie ewidencji przebiegu z tytułu używania samochodu prywatnego w podróży służbowej.

W interpretacji indywidualnej z dnia 6 listopada 2015 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, uznał przedstawione stanowisko Skarżącej za prawidłowe.

W uzasadnieniu tejże interpretacji organ powołując się na treść przepisów art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1-4, art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a), art. 31 u.p.d.o.f. i § 2, § 3 ust. 1-4, § 4 ust. 1 i ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2, ust. 4 i 5, § 8 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1 -3, § 14, § 16 rozporządzenia oraz art. 77(5) § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, dalej: "K.p.") stwierdził, iż skoro pracownik Skarżącej - zgodnie z umowa o pracę - ma wyznaczone jako miejsce pracy obszar województwa śląskiego, zadania zlecone przez pracodawcę do wykonywania poza miejscem pracy (określonym w umowie) wykonuje na podstawie jej polecenia to otrzymane świadczenia kwalifikowane są jako otrzymane z tytułu podróży służbowej.

Zdaniem Organu interpretacyjnego w sytuacji wypłacania przez Skarżąca diet i innych należności pracownikowi z tytułu odbywanej przez niego podróży służbowej, stanowią przesłankę do zastosowania zwolnienia zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. Jednocześnie Organ wskazał, iż ww. zwolnienie jest limitowane do wysokości określonej w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. Ewentualna nadwyżka wypłacanych świadczeń - ponad limit określony we wskazanym powyżej rozporządzeniu - spowoduje opodatkowanie tych nadwyżek podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w takiej sytuacji na Skarżącej będzie spoczywał obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia na rachunek urzędu skarbowego odpowiedniej zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych diet i innych należności z tytułu odbywanych podróży służbowych przez pracowników.

Końcowo organ wskazał, iż zgodnie z opisem opisu stanu faktycznego przyjął wykonywanie przez pracowników Skarżącej zadań poza miejscem pracy jako odbywanie przez nich podróży służbowej.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził, w piśmie z dnia 22 grudnia 2015 r., brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w powyższej interpretacji indywidualnej.

Następnie Skarżąca zaskarżyła powyższą interpretację indywidualną, wnosząc skargę w piśmie z dnia 4 lutego 2016 r., w której zarzuciła jej naruszenie:

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła błędną wykładnię:

- art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. w zw. z art. 77(5) § 1 K.p., polegające na braku pełnego i wszechstronnego odkodowania poszczególnych elementów składających się na normę prawną przewidującą zwolnienie podatkowe, w tym w szczególności w zakresie rozumienia pojęcia "podróży służbowej", co skutkowało nieprawidłową, bo opartą o jedynie pozorną analizę normy prawnej, oceną zastosowania tych przepisów do stanu faktycznego,

oraz naruszenie przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm., dalej: "O.p."), polegające na oparciu rozstrzygnięcia o dowolnie ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, a nie stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącą we wniosku o interpretację podatkową, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby organ wziął pod uwagę właściwy stan faktyczny, to jego rozstrzygnięcie mogłoby być inne;

- art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 O.p. oraz art. 120 w zw. z art. 14h tej ustawy, polegające na tym, że w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej interpretacji w istocie nie uwzględnił przepisów prawa pracy w zakresie, w jakim wymagała tego analiza przepisu podatkowego, co spowodowało jednocześnie naruszenie zasady praworządności i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby organ podatkowy rzeczywiście uwzględnił przepisy prawa pracy, to jego rozstrzygnięcie mogłoby być inne.

Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca kwestionując stanowisko organu uznała, iż

uzasadnienie prawne zawarte w zaskarżonej interpretacji jest dotknięte istotną wadą, ponieważ wynika z niego, że organ podatkowy rozstrzygał w oparciu o inny stan faktyczny niż przedstawiony przez nią we wniosku. Zdaniem Skarżącej nie zawarła we wniosku stwierdzenia zgodnie z którym "wykonywanie przez pracowników Wnioskodawcy zadań poza miejscem pracy będzie przez Wnioskodawcę traktowane jako odbywanie przez nich podróży służbowej". Stwierdziła, iż organ na potrzeby interpretacji w całkowicie dowolny sposób potraktował jej argumenty przedstawione we wniosku o interpretację na poparcie tezy, że omawiane podróże stanowią "podróże służbowe", co skutkuje możliwością zastosowania zwolnienia podatkowego, jako element stanu faktycznego, tj. potraktował je tak jakby wskazywała, że okoliczność ta stanowi okoliczność, którą organ ma przyjąć za dany.

Skarżąca podkreśliła, iż kwestia spełnienia przez wyjazdy pracownicze definicji "podróży służbowej" na potrzeby przepisu podatkowego nie stanowiła elementu stanu faktycznego, lecz element kwalifikacji prawnej, do której dokonania zobowiązany był organ.

Zdaniem Skarżącej, przedstawiony przez nią opis stanu faktycznego był wyczerpujący, zatem organ powinien przyjąć go według jej twierdzeń.

Podsumowując stwierdziła, iż zaskarżona interpretacja została wydana w oparciu o stan faktyczny dowolnie ustalony przez organ podatkowy, a nie przedstawiony przez nią.

W piśmie z dnia 7 marca 2016 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a także zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przy czym do spraw wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015r., a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, przepis art. 57a p.p.s.a. nie będzie miał zastosowania, co powoduje, że w niniejszej sprawie Sąd nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd uznał, że odpowiada ona prawu i dlatego skargę należało oddalić.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zasadnicze ramy prawne, odnoszące się do wydawania interpretacji indywidualnych, zawierają przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Stosownie do przepisu art. 14b § 1 O.p., Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego ( § 3 ), przy czym opisany we wniosku stan faktyczny oraz sformułowane na jego tle pytanie, stanowią jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczają granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. W konsekwencji, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę.

W przepisie art. 14c § 1 (z uwzględnieniem jego zmiany wprowadzonej od 1 stycznia 2016r. przepisem art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw) postanowiono, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Zgodnie zaś z art. 14c § 2 omawianej ustawy, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Celem interpretacji podatkowej jest jednoznaczne przedstawienie wnioskodawcy skutków i konsekwencji prawno-podatkowych podjętych przez niego czynności lub zdarzeń przedstawionych we wniosku o ich udzielenie, w świetle obowiązujących, wskazanych przepisów prawa podatkowego, a w interpretacji organ powinien wyrazić bezwarunkową i odnoszącą się w pełni do przedstawionych kwestii prawną ocenę stanowiska wnioskodawcy. Uzasadnienie prawne stanowiska organu musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu.

Uzasadnienie organu musi być zatem wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do zawartego stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyroki NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., I FSK 1216/09; z dnia 17 maja 2011 r., II FSK 74/10 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe kryteria badania legalności do wydanej Interpretacji, Sąd stwierdza, że Organ Interpretacyjny, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie oparł rozstrzygnięcia o dowolnie "ustalony przez Organ Podatkowy stan faktyczny, a nie stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącą we wniosku o interpretację podatkową" przez co naruszył (zdaniem Skarżącej) art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. gdyż "gdyby Organ Podatkowy wziął pod uwagę właściwy stan faktyczny, to jego rozstrzygnięcie mogłoby być inne".

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że Organ Interpretacyjny odnosząc się do pytania zawartego we wniosku Skarżącej, tj. czy postępuje zgodnie z u.p.d.o.f. stosując zwolnienie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy do przychodu ze stosunku pracy pracownika do wysokości diet określonej w rozporządzeniu oraz do ryczałtów na nocleg, kwot wypłaconych z tytułu używania samochodu prywatnego w celu odbycia podróży na podstawie prowadzonej ewidencji oraz wydatków na przejazdy ponoszonych kartą służbową, uznał stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę za prawidłowe w zakresie skutków podatkowych związanych z wypłatą pracownikom diet i innych należności z tytułu wykonywania przez nich zadań poza miejscem wskazanym w umowie o pracę.

Kwestią sporną jest czy Organ przyjął stan faktyczny według twierdzeń Skarżącej Spółki czy też zaskarżona Interpretacja została wydana w oparciu o stan faktyczny dowolnie ustalony przez organ podatkowy, co zdaniem Skarżącej, skutkowało "brakiem analizy prawnej, która powinna być właściwa dla stanu faktycznego opisanego przez Skarżącą, a także wyjaśnienia jej rezultatów" bowiem Interpretacja "nie zawiera wszechstronnego, pełnego odkodowania poszczególnych elementów składających się na normę prawną przewidującą zwolnienie podatkowe, w tym w szczególności w zakresie rozumienia pojęcia podróży służbowej". Uchybienie to "skutkuje nieprawidłową, bo opartą o jedynie pozorną analizę normy prawnej, oceną zastosowania tych przepisów do stanu faktycznego".

W ocenie Sądu, analiza tak treści opisanego we wniosku Skarżącej stanu faktycznego, jak i zawartego na tę okoliczność stanowiska prawnego Organu Interpretacyjnego, oczywiście zaprzecza twierdzeniom Skarżącej.

Wbrew bowiem zarzutom skargi, Organ Interpretacyjny, uznając stanowisko Skarżącego za prawidłowe, dokonał właściwej oceny stanu faktycznego opisanego we wniosku Strony, powołał prawidłowe przepisy prawa mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz dokonał ich interpretacji mając na uwadze zarówno obowiązujące orzecznictwo, jak i – dodatkowo - orzecznictwo sądów administracyjnych, odnosząc się wprost do zdarzenia przedstawionego we wniosku.

I tak, w szczególności, Organ odnosząc się do wniosku Skarżącej uznał, że skoro pracownik - zgodnie z umowa o pracę - ma wyznaczone jako miejsce pracy obszar województwa śląskiego, to zadania zlecone przez pracodawcę do wykonywania poza miejscem pracy (określonym w umowie) wykonuje na podstawie polecenia Wnioskodawcy. W takiej sytuacji potwierdził stanowisko wnioskodawcy, że otrzymane świadczenia, to świadczenia z tytułu podróży służbowej.

W związku z tym, w sytuacji wypłacania przez Stronę diet i innych należności pracownikowi z tytułu odbywanej przez niego podróży służbowej, Organ uznał, że zachodziły przesłanki do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie Organ wskazał, że omawiane zwolnienie jest limitowane do wysokości określonej w powołanym w uzasadnieniu Interpretacji rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. Natomiast ewentualna nadwyżka wypłacanych świadczeń - ponad limit określony we wskazanym powyżej rozporządzeniu - spowoduje opodatkowanie tych nadwyżek podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w takiej sytuacji na Wnioskodawcy będzie spoczywał obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia na rachunek urzędu skarbowego odpowiedniej zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych diet i innych należności z tytułu odbywanych podróży służbowych przez pracowników.

Organ na str. 11 zaskarżonej Interpretacji prawidłowo też wskazał, że warunkiem niezbędnym do skorzystania z przytoczonego zwolnienia, o którym w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. jest odbycie przez pracownika podróży służbowej, zaznaczając przy tym, że z uwagi na brak definicji służbowej na gruncie prawa podatkowego, do wyjaśnienia tej kwestii należy odwołać się do przepisów prawa pracy.

Jednocześnie, odnosząc się do przedstawionego stanu faktycznego, w tym opisanych okoliczności pracownika wykonującego pracę w ramach zadań zleconych przez pracodawcę do wykonywania poza miejscem pracy (określonym w umowie) Organ stwierdził, że "w takiej sytuacji uznać należy, że otrzymane świadczenia to świadczenia z tytułu podróży służbowej".

Tym samym Organ precyzyjnie stwierdził i odniósł się opisanego przez Skarżącą zdarzenia i wydał Interpretację w zakresie zadanego pytania a więc czy Spółka postępuje zgodnie z u.p.d.o.f. stosując zwolnienie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy do przychodu ze stosunku pracy pracownika do wysokości diet określonej w rozporządzeniu oraz do ryczałtów na nocleg, kwot wypłaconych z tytułu używania samochodu prywatnego w celu odbycia podróży na podstawie prowadzonej ewidencji oraz wydatków na przejazdy ponoszonych kartą służbową.

W tym miejscu Sąd podkreśla, że celem przepisów art. 14a do 14p O.p. nie jest cel abstrakcyjny, poglądowy czy akademicki, ale że przepisy i stanowisko prawne Organu mają służyć zainteresowanemu do zinterpretowania przepisu podatkowego nasuwającego wątpliwości, a koniecznego do zastosowania w konkretnym zdarzeniu gospodarczym.

Powyższe wynika z tego, że postępowanie o wydanie Interpretacji stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może poruszać się tylko i wyłącznie w normach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego nie może polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów (por. dla przykładu: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r. w sprawie o sygn. I SA/Gd 1312/11).

W ocenie Sądu, Organ Interpretacyjny dokonał oceny stanowiska Skarżącej w związku z zadanym pytaniem, które dotyczyło zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. W związku z tym nie można podzielić poglądu Skarżącej, że wydane stanowisko Organu, potwierdzające możliwość zastosowania przedmiotowego zwolnienia w stosunku do opisanych w stanie faktycznym pracowników Skarżącej, narusza przepis art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 O.p. oraz art. 120 w zw. z art. 14h tej ustawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.