Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1469/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przejazd po drogach krajowych pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez - działającego z upoważnienia tego organu - Naczelnika Urzędu Celnego w [...] zezwolenia z dnia [...] października 2003r. na przejazd pojazdem nienormatywnym - utrzymał w mocy w/w decyzję.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2003r., podczas kontroli pojazdu należącego do skarżącej spółki, przeprowadzonej na przejściu granicznym w [...], stwierdzono, że pojazd jest nienormatywny, ponieważ przekracza dopuszczalną wielkość nacisku na osi nr 2. Z protokołu kontroli wynika, iż pomiaru nacisków osi i masy całkowitej dokonano stacjonarna wagą posiadającą legalizację (vide: Protokół kontroli nr [...]; w aktach administracyjnych sprawy).

W związku z powyższym - działając na wniosek kierowcy skarżącej spółki, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wydał w dniu [...] października 2003 r. zezwolenie specjalne nr [...] na jednorazowy przejazd pojazdem nienormatywnym, powołując się na przepis art. 64 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm.) i § 2 ust. 3 pkt 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1763), oraz art. 104 k.p.a., a także na udzielone w tym zakresie pełnomocnictwo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W treści decyzji organ wskazał, iż za przejazd pojazdem nienormatywnym na podstawie niniejszego zezwolenia pobrano opłatę drogową w wysokości 450,- złotych, ustaloną na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2002 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 8, poz. 60).

Skarżąca spółka pismem z dnia [...] października 2003r. złożyła do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem w/w zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż zaskarżone zezwolenie zostało wydane na błędnych przesłankach zawartych w protokole kontroli. Zdaniem strony skarżącej Urząd Celny w [...] podczas kontroli pojazdu nie wziął pod uwagę faktu, że towar przewożony w cysternie to płyn. W ocenie strony, żeby pomiar nacisku na osie był prawidłowy przy przewozie płynów, to pojazd nie może być w ruchu – jak było w przypadku niniejszej kontroli – ponieważ płyn w cysternie przemieszcza się. Zdaniem skarżącej spółki po wjeździe na wagę cysterna musi przez pewien okres czasu stać tak długo, aż płyn nie będzie się przemieszczał. Dopiero w takim wypadku nacisk na osie przewożonego towaru w cysternie będzie odpowiadać stanowi faktycznemu. W związku z tym strona skarżąca podniosła, iż w jej ocenie cysterny powinny być ważone na wadze statycznej, a nie na wadze dynamicznej, jak w niniejszej sprawie. Strona wniosła o powołanie biegłego na okoliczność ustalenia, w jaki sposób powinny być ważone cysterny przewożące towar płynny. Zdaniem skarżącej Urząd Celny nie zachowując powyższych zasad pomiarów wydał zezwolenie działając sprzecznie z przepisem art. 7 k.p.a. Strona uznała, iż błędy funkcjonariusza miały zasadniczy wpływ na wydanie zezwolenia i niesłuszne pobranie opłaty w wysokości 450,- złotych. Zaskarżone zezwolenie zostało – zdaniem strony – wydane na błędnych ustaleniach faktycznych.

Przekazując złożony przez stronę środek zaskarżenia Naczelnik Urzędu Celnego w [...] stwierdził w piśmie z dnia [...] października 2003 r. skierowanym do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, iż problem ważenie tego rodzaju pojazdów przewożących towar płynny był wielokrotnie poruszany w pismach kierowanych do GDDKiA oraz do Głównego Urzędu Miar. Ponadto organ wskazał, iż przy posiadanych przez Urząd Celny wagach dynamicznych podany wyżej sposób ważenia nie jest możliwy do zrealizowania.

W wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia wniesionego przez skarżącą spółkę P. Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] czerwca 2005r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – działając na podstawie art. 61 ust. 11 ustawy – Prawo o ruchy drogowym, § 2 ust. 3 pkt 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych, a także § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] października 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż cyt. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ustala m.in. dopuszczalne naciski osi pojazdów poruszających się po drogach publicznych, których wielkość jest niezależna od tego, czy pojazd przewozi ładunek płynny, czy też stały. Zdaniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ważenie pojazdu zostało dokonane na wadze samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu, która posiada ważne świadectwo legalizacji. Organ wskazał, iż uzyskany wynik ważenia dowiódł, iż dopuszczalne normy nacisku ustalone w/w rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. zostały przekroczone na osi nr 2, wobec czego pojazd prawidłowo uznano za nienormatywny. W tej sytuacji organ uznał argumentację strony skarżącej zawartą w środku zaskarżenia za nieuzasadnioną w istniejącym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy.

Skarżąca spółka wniosła w dniu [...] lipca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2005 r. Strona - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] października 2003r. - zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 9 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003r. Nr 200, poz. 1953), a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności obrazę art. 7, art. 10 i art. 64 k.p.a. – poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, iż istotą sporu jest kwestia zastosowania w przedmiotowej sprawie wagi o odpowiedniej klasie, jak również sposób ważenia cysterny. Ponadto strona zarzuciła, iż Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wydając decyzję w dniu [...] września 2003 r. nie zawiadomił władz skarżącej spółki o toczącym się postępowaniu, czym nie dopełnił przesłanek wymienionych w art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej faktycznie to kierowca w swoim imieniu składał wniosek o wydanie zezwolenia, zaś spółka nie miała żadnej informacji na temat toczącego się postępowania, w związku z czym nie mogła odpowiednio zareagować. Skarżąca wskazała, iż do reprezentowania spółki upoważniony jest zarząd łącznie lub prokurent jednoosobowo. Żadna z tych osób nie składała wniosku do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Również Naczelnik Urzędu Celnego nie zawiadomił strony, czyli P. sp. z o.o. o toczącym się postępowaniu, czym – zdaniem strony - naruszył art. 64 § 4 k.p.a. Strona skarżąca zarzuciła ponadto, iż organ II instancji w swej decyzji w ogóle nie odniósł się do wniosku o przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż z dniem 2 maja 2005r. zostało uchylone rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sieci dróg krajowych, a więc decyzja organu II instancji powinna być wydana zgodnie z obowiązującymi w dniu jej wydania przepisami prawa. W ocenie strony w związku z tym, iż po 2 maja 2005 r. nie ma wykazu sieci dróg krajowych, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi pojedynczej do 100 kN. Z tego powodu strona uznała, iż decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie obecnie obowiązujących przepisów pojazdy, które poruszają się po drogach w Polsce nie mogą – zdaniem strony skarżącej – przekraczać 40 t całkowitej masy, a zgodnie z protokołem ważenia pojazdu masa całkowita pojazdu wynosiła 39,39 t., a więc postępowanie administracyjne powinno być umorzone, gdyż w obecnym stanie prawnym obowiązuje tylko ten przepis. Strona podkreśliła jednocześnie, iż postępowanie w niniejszej sprawie trwało prawie dwa lata, przy czym oba organy nie przedłużyły formalnie toczącego się postępowania. Zdaniem skarżącej spółki Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie odniósł się w żaden sposób do wniosków strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - wnosząc o jej oddalenie - podniósł, iż podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził ponadto ustosunkowując się do zarzutów skargi, iż ważenie pojazdu zostało dokonane prawidłowo na wadze, która posiada ważne świadectwo legalizacji. Organ wskazał, iż kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół z kontroli bez uwag, a więc należy przyjąć, że nie miał zastrzeżeń co do sposobu, jak i wyników przeprowadzonej kontroli. W tej sytuacji reprezentujący stronę kierowca pojazdu złożył ustny wniosek o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Tak więc w tym trybie postępowania – zdaniem organu - nie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 10 oraz art. 61 § 4 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 9 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw organ stwierdził, iż rzeczywiście w dniu wydawania decyzji drugoinstancyjnej nie obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach (Dz.U. z 2003 r. Nr 62, poz. 563). Nie zmieniły się jednak – jak podniósł organ – dopuszczalne naciski pojazdów poruszających się po drogach publicznych, albowiem zgodnie z § 65 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170, poz. 1393) po drogach krajowych mogą poruszać się pojazdy o nacisku osi pojedynczej nie przekraczającym 10 t. Ponadto organ – powołując się na przepis art. 10 cyt. ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. – stwierdził, że nie naruszył przepisów omawianej ustawy. Organ wskazał jednocześnie, iż długi tryb postępowania w sprawie został spowodowany czynnikami obiektywnymi i nie miał on wpływu na meritum sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2005 r. narusza prawo.

Przedmiotowa decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad narusza podstawowe normy postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności w art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W ocenie Sądu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w dalszej konsekwencji poprzez arbitralne i dowolne przyjęcie prawidłowości przeprowadzenia kontroli (ważenia) pojazdu skarżącej spółki, bez wyjaśnienia istoty sporu dotyczącego sposobu przeprowadzania ważenia pojazdów przewożących materiał płynny.

Tym samym organ dopuścił się obrazy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

W ocenie Sądu organ nie wziął pod uwagę tak charakteru pojazdu i przewożonego nim ładunku, jak też zarzutów strony skarżącej przedłożonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ nie ustosunkował się również do wniosku strony skarżącej o powołanie biegłego, czym naruszył przepis art. 78 § 1 i 2 k.p.a., albowiem w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych bezprzedmiotowość, czy zbędność powołania biegłego winna znaleźć oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy, a następnie znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 1996 r., sygn. akt SA/Łd 975/95, nie publik.).

Za podstawę faktyczną swego rozstrzygnięcia, organ przyjął wykonane przez Naczelnika Urzędu Celnego czynności kontrolne i ustalenia dokonane w protokole kontroli pojazdu. Organ pominął zarzuty skarżącego, że ważenie musiało być przeprowadzone wadliwie i że towar, który był przewożony w kontrolowanym pojeździe był towarem płynnym. W ocenie Sądu organ - pomimo wątpliwości podnoszonych przez stronę skarżącą, jak i organ dokonujący ważenia (vide: pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2003 r.) - nie ustosunkował się do zarzutu dotyczącego ważenia tego rodzaju pojazdów na wagach dynamicznych (przejazdowych) i ewentualnego wpływu braku ustabilizowania się ładunku na stwierdzone w toku kontroli przekroczenie na jednej z osi pojazdu.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przeprowadził klasyczne postępowanie kontrolne w stosunku do decyzji, od której złożono odwołanie. Organ nie poczynił żadnych własnych ustaleń, opierając się wyłącznie na dowodzie, jakim był protokół z kontroli pojazdu. Organ uznał przedmiotowy protokół kontroli pojazdu za podstawowy i niekwestionowany dowód, lecz nie rozprawił się z podnoszonymi przez skarżącego zarzutami. Wątpliwości techniczne podnoszone przez skarżącego, że w jednokomorowej cysternie, przy towarze płynnym uzyskano większy nacisk na drugiej osi pojazdu, mogły zostać wyjaśnione przez organ chociażby w trybie art. 84 § 1 k.p.a., co zresztą sugerował w swym piśmie Naczelnik Urzędu Celnego. Nie zostało to wykonane, a tym samym wątpliwości zgłoszone przez skarżącego nie zostały wyjaśnione w sposób jednoznaczny i pewny.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.). Niewątpliwie zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 1981 r., sygn. akt SA 234/81, ONSA z 1981, Nr 1, poz. 23).

Poprzez zaniechanie wyjaśnienia kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą w złożonym środku zaskarżenia, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uniemożliwił sądowi administracyjnemu przeprowadzenie prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż w toku ponownego postępowania Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązany będzie w sposób wszechstronny i pełny wyjaśnić kwestię zarzutów związanych ze sposobem przeprowadzania kontroli pojazdów przewożących w cysternach różnego rodzaju materiały płynne.

Zdaniem Sądu należy jedynie podnieść, iż skarga spółki P. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie w zakresie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz w zakresie naruszenia normy przepisu art. 9 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zdaniem Sądu organ dokonując kontroli, a następnie wydając decyzję z dnia [...] października 2003r. (zezwolenie na jednorazowy przejazd pojazdem nienormatywnym) nie naruszył normy przepisu art. 10 § 1 k.p.a., albowiem – jak zasadnie uznał Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – w sytuacji, jaka zaistniała podczas przekraczania granicy państwowej – skarżącego przedsiębiorcę mógł reprezentować kierowca kontrolowanego pojazdu, który miał pełne prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia (vide: § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych). Zdaniem Sądu niezasadny jest również zarzut braku podstaw do nałożenia kary z uwagi na brak stosownego rozporządzenia dotyczącego wykazu sieci dróg krajowych, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi pojedynczej do 100 kN. W ocenie Sądu nie jest istotny brak tego rozporządzenia w dacie wydawania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r., lecz istotne jest, że takie przepisy obowiązywały w dacie kontroli przeprowadzonej na granicy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Działając na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a. sąd orzekł, iż uchylona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2005 r. nie podlega wykonaniu.

Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego poniesionych przez stronę skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 p.p.s.a.