Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1719/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 17 lutego 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Teresa Zyglewska /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 53/13 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę S. P. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Burmistrz Tykocina orzekł o wymeldowaniu S. P. z pobytu stałego w miejscowości S. [...] gm. T..

Organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte ma wniosek D. K., która wraz z dwoma braćmi: J. P. (całkowicie ubezwłasnowolnionym, którego jest opiekunem prawnym) oraz S. P., jest współwłaścicielką działki w S. [...]. Znajduje się na niej dom, w którym S. P. jest zameldowany, a w którym – jej zdaniem – od ponad 20 lat nie przebywa na stałe. Organ, uwzględniając treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z zm.), przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w którym dokonał oględzin budynku na działce w S. [...], przesłuchał świadków oraz przesłuchał w charakterze stron postępowania D. K. i S. P.. W oparciu o wskazane dowody, jak również w oparciu o treść opinii sądowo – psychiatrycznej i uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 31 października 2011 r. wydanego w sprawie V RNs 427/11, ustalił że S. P. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, a wszystkie swoje interesy życiowe koncentruje w B. Zdaniem organu I instancji wyłącznie zadeklarowanie zamiaru stałego pobytu oraz faktu posiadania przez S. P. rzeczy osobistych w domu w S. nie wystarcza do przyjęcia, że zamieszkuje on w tym miejscu. Jak ocenił organ, w sprawie nie ustalono żadnych obiektywnych okoliczności wskazujących, by miejscowość S. była centrum jego interesów życiowych. Z zebranego materiału dowodowego wynika natomiast, że S. P. zamieszkuje na stałe w B. Przetrzymywanie przez niego rzeczy osobistych w domu w S. oraz ponoszenie opłat za energię świadczy jedynie o zamiarze utrzymania pozorów przebywania w tym miejscu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. P.. Wskazał, że w S. prowadzi gospodarstwo rolne i codziennie wraz z żoną dokarmia zwierzęta. Kilkudniowe przerwy w jego pobycie w tej miejscowości są związane z wykonywaniem zawodu kierowcy zawodowego. W jego ocenie przesłuchani w sprawie świadkowie złożyli zeznania niezgodne z prawdą, a organ nie dostrzegł, że świadkowie nie mogą widzieć go wchodzącego do domu i nocującego w domu, gdyż wejście znajduje się od strony podwórka. Zdaniem odwołującego się organ zbyt małą uwagę przypisał twierdzeniom świadków, iż wykonuje on w gospodarstwie czynności związane z jego prowadzeniem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Wojewoda Podlaski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, na którego podstawie trafnie ustalono o niewystępowaniu po stronie S. P. przesłanki skoncentrowania interesów życiowych w S.. W ocenie Wojewody wymieniony dobrowolnie opuścił miejsce stałego zamieszkania w S. i uczynił to na stałe, a jego nieprzebywanie w dotychczasowym miejscu zameldowania posiada cechę trwałości. Wskazano, że wizyty związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego nie wyczerpują znamion pobytu stałego i nie są tożsame ze skoncentrowaniem przez stronę istotnych interesów życiowych w S. Nadto trwałe opuszczenie przez niego siedliska po rodzicach wynika z dokumentów ze sprawy sądowej o ubezwłasnowolnienie J. P. oraz z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków. W szczególności A. Z. wprost wskazała, że od 14 lat widzi codziennie jak S. P. wyjeżdża z S.

Skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. złożył do sądu administracyjnego S. P. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Wskazał, że z gospodarstwem rolnym w S. wiąże swoje interesy życiowe i dlatego też zainwestował w nie dokupując maszyny rolnicze. Jest przywiązany do tego miejsca i zadeklarował wolę stałego w nim przebywania. Wyjaśnił, że nigdy nie powziął zamiaru fizycznego i trwałego opuszczenia posiadłości, natomiast jego siostra w 2012 r. bezprawnie zabrała mu klucze do domu, przez co przez około 50 dni zamieszkiwał w budynku gospodarskim. Zarzucił rażące naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy ewidencyjnej poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o wymeldowaniu mimo niespełnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku D. K., a także zarzucił rażące naruszenie zasad przeprowadzania postępowania dowodowego - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności m.in. nieuwzględnienie pozostawienia w domu w S. rzeczy osobistych, niedokonanie oceny zeznań przesłuchanych w sprawie świadków i oparcie ustaleń tylko na niektórych z tych zeznań, a więc również nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie skarżącego takie postępowanie stanowi o rażącym naruszeniu art. 107 § 3 i 7 k.p.a. Nadto w ocenie skarżącego przeprowadzono postępowanie z rażącym naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). W jego ocenie w konsekwencji w sposób rzetelny nie wyjaśniono, że opuszczenie przez niego miejsca pobytu w S. miało charakter trwały i było dobrowolne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wskazując, że w toku postępowania skarżący nie podnosił okoliczności odebrania mu kluczy do domu w S. oraz uniemożliwiania przebywania w tym domu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r. oddalił skargę.

Sąd I instancji wywiódł, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazano, że przesłanką wymeldowania jest nieprzebywanie osoby fizycznej w określonym lokalu, które charakteryzuje się zamiarem jego opuszczenia na stałe tj. zamiarem przeniesienia (skoncentrowania) aktywności życiowej w nowym miejscu. Ustalając w postępowaniu w przedmiocie wymeldowania przesłankę opuszczenia lokalu należy badać pod uwagę rzeczywisty zamiar osoby, która ma być wymeldowana, a w szczególności jego trwałość i dobrowolność. Przy ustalaniu zamiaru (jego trwałości i dobrowolności) nie można jednak poprzestać wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej strony, ale należy wziąć pod uwagę obiektywne, możliwe do stwierdzenia okoliczności towarzyszące opuszczeniu czy nieprzebywaniu w sposób stały w lokalu. Wiarygodność deklaracji osoby wymeldowanej o zamiarze powrotu czy o faktycznym przebywaniu w lokalu powinna zostać oceniona w kontekście wszystkich ustalonych w sprawie obiektywnych okoliczności.

W ocenie Sądu I instancji organy rozpoznające niniejszą sprawę zgromadziły kompleksowy materiał dowodowy dotyczący przesłanek warunkujących wymeldowanie i dokonały jego oceny z poszanowaniem zasad procesowych, zatem ocena dobrowolności opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu i trwałości zamiaru skoncentrowania interesów życiowych skarżącego w innym miejscu niż dom w S. [...] nie budzi wątpliwości. Zaskarżona decyzja o wymeldowaniu jest zgodna z prawem, a podniesione wobec niej w skardze zarzuty – bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że charakter przebywania S. P. w S. pod numerem [...] w sposób jednoznaczny, wbrew jego twierdzeniom, wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie potwierdza skoncentrowania jego interesów życiowych w tym miejscu.

W szczególności z opinii sądowo – psychiatrycznej oraz z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w sprawie o ubezwłasnowolnienie Józefa Pogorzelskiego (sygn. akt V RNs 427/11), wynika że już w 2011 r. istniały obiektywne przesłanki wykluczające możliwość zakwalifikowania pobytu S. P. w S. jako stałego tam zamieszkiwania ze skoncentrowaniem wszystkich interesów życiowych. Sąd powszechny jako bezsporny przyjął fakt zamieszkiwania S. P. w B. oraz ustalił, że jego dojazdy do S. mają charakter doraźny (celem dowiezienia bratu niezbędnych rzeczy oraz dokarmienia zwierząt). Występowanie tego stanu - doraźnego zaledwie przebywania skarżącego w S., potwierdziły w sposób jednoznaczny zeznania A. Z., która – jak wskazała - zamieszkuje po sąsiedzku nieruchomości w S. [...] i która od 14 lat nie stwierdziła faktu nocowania skarżącego w tym domu. Potwierdziła ona również, że pobyt skarżącego pod tym adresem jest związany wyłącznie z wykonywaniem czynności gospodarskich i polowych. Również świadkowie D. W. oraz M. P. wiązali pobyt S. P. w S. [...] wyłącznie z pracami gospodarskimi, natomiast nie stwierdzili, by wchodził do domu. Świadek A. K. wręcz stwierdziła, że w okresie kilku miesięcy (od maja do sierpnia 2012 r.) widziała skarżącego zaledwie trzy razy.

Sąd I instancji stwierdził, że powyższe zeznania, wbrew twierdzeniom skarżącego, zostały poddane ocenie organu odwoławczego (vide s. 4 uzasadnienia jego decyzji) i to w kontekście całokształtu materiału dowodowego, a wyniki tej oceny (uznające wystąpienie przesłanek do wymeldowania z art. 15 ust. 2 ustawy ewidencyjnej) należy uznać za trafne i przekonujące. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że sam skarżący pośrednio je potwierdza wskazując, że korespondencja do niego kierowana przesyłana musi być na adres w B., a nie w S. (vide protokół przesłuchania w charakterze strony z dnia [...] sierpnia 2012 r.).

Sąd I instancji podkreślił, że skarżący błędnie ocenił, iż organ w trakcie oględzin pominął fakt znajdowania się w domu w S. jego rzeczy osobistych, czym naruszył reguły prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wbrew temu twierdzeniu w protokole oględzin znajduje się wzmianka o tym, które z rzeczy skarżący wskazał w trakcie oględzin jako jego własność. Organ nie pominął tego ustalenia, ale trafnie je ocenił, wskazując że okoliczność przechowywania rzeczy osobistych w miejscu, co do którego toczy się postępowanie o wymeldowanie, nie przesądza o stałym przebywaniu strony – zwłaszcza gdy nie potwierdzają tego inne fakty wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu I instancji organy zgodnie z prawem przeprowadziły postępowanie wyjaśniające oraz trafnie, w oparciu o jego wyniki, ustaliły występowanie okoliczności uzasadniających wymeldowanie. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że istnieje tylko jeden powód przyjazdów skarżącego do miejsca zameldowania – wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Natomiast przyjazdy te nie świadczą o zamieszkiwaniu skarżącego w S. i skoncentrowaniu tam jego interesów życiowych. Żaden ze świadków nie potwierdził stałego tam przebywania strony, a wszyscy wiązali te pobyty wyłącznie z czynnościami gospodarskimi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wobec takich obiektywnie stwierdzonych okoliczności trudno przyjąć za wiarygodne twierdzenia strony o nieopuszczeniu domu w S. oraz o istnieniu koncentracji w tym domu jej interesów życiowych.

Sąd I instancji zauważył, że rodzina skarżącego (żona, dzieci) są zameldowani w B. i żadna z przesłuchiwanych osób nie stwierdziła, by zamieszkiwali w S. [...]. Trudno w tej sytuacji podzielić twierdzenia skarżącego, że on przez lata tam zamieszkiwał i zamieszkuje.

Trafnie również, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Wojewoda przyjął że okoliczność opłacania rachunków za energię nie świadczy o stałym przebywaniu w danym miejscu, ale wiązać ją należy z posiadaniem tytułu własności oraz – zdaniem sądu – także z koniecznością doglądania zwierząt gospodarskich. Natomiast stwierdzenie obecności w domu kilku rzeczy osobistych skarżącego należy wiązać z jego krótkimi pobytami w S., a nie z faktycznym, stałym jego pobytem, zwłaszcza że sam skarżący wskazuje, iż jest kierowcą zawodowym, a zatem nie kwalifikuje siebie jako osoby utrzymującej się z pracy w gospodarstwie rolnym.

Sąd I instancji podkreślił, że skarżący dopiero w skardze powołał się na odebranie mu kluczy do domu przez siostrę, podczas gdy tego faktu nie wskazywał na etapie postępowania administracyjnego. Nie wskazał również na żadnym etapie postępowania, aby przeciwdziałał odmowie dostępu do domu. Świadczy to o braku zamiaru stałego w nim przebywania. Również okoliczność zainwestowania w gospodarstwo nie świadczy o stałym w nim przebywaniu, a jedynie o pewnym zaangażowaniu w sposób jego prowadzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie że zachodzą przesłanki do administracyjnego wymeldowania skarżącego,

- naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego przez organ administracji, dokonanie niewłaściwej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego ustalonego na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie przez pominięcie wyjaśnień skarżącego co do woli i rzeczywistego przebywania w miejscu, z którego został wymeldowany,

- naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów, które w sposób rażący naruszyły art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, mającego na względzie interes społeczny i interes obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustosunkowanie się Sądu do zebranego w sprawie materiału dowodowego – ogólne i błędne ustosunkowanie się Sądu do oświadczeń S. P.,

- naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. polegające na tym, że Sąd nie wziął pod uwagę i nie uzasadnił dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego znajdującym się w aktach sprawy,

- naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej dokonał dowolnej i wybiórczej oceny dowodów w sprawie,

- naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. polegające na tym, Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej błędnie i w sposób nieuzasadniony dopuścił do zastosowania w tej sprawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przez przyjęcie, ze zachodzą przesłanki do wymeldowania skarżącego. Czyniąc tak Sąd naruszył w sposób rażący powołane przepisy, gdyż nie uchylił decyzji organów, nie umorzył postępowania w sprawie oraz doprowadził do bezzasadnego oddalenia skargi.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że podanie przez skarżącego kasacyjnie innego adresu do korespondencji niż S. [...], wynikało stąd, że D. K. informuje listonosza, że S. P. nie zamieszkuje pod tym adresem.

Podniesiono, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, a zatem nie było podstaw do wymeldowania S. P.. Wskazano, że opuszczenie miejsca stałego pobytu nie oznacza jedynie fizycznego jego opuszczenia i przebywania w innym miejscu. Dla spełnienia się tej przesłanki musi istnieć jeszcze wola opuszczenia miejsca stałego pobytu, a skarżący kasacyjnie takiego zamiaru i woli opuszczenia miejsca stałego pobytu nie miał.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji zignorował całkowicie zeznania S. P. co do woli i rzeczywistego przebywania w miejscu stałego zameldowania. Ponadto w ocenie skarżącego kasacyjnie nie zostało wzięte pod rozwagę to że przez ponad dwadzieścia lat opiekował się swoim młodszym bratem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty

w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, jako pierwszy należało poddać ocenie ten drugi zarzut.

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Oceniając postępowanie organów administracji Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób szczegółowy, analityczny i oparty na całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przyjął, że stan faktyczny został w sprawie ustalony w sposób prawidłowy, a przy procedowaniu organy nie naruszyły przepisów postępowania. Sąd I instancji przytoczył konkretne okoliczności, które w jego ocenie prawidłowo zostały ocenione przez organy i wpłynęły na niemożność przyjęcia twierdzeń skarżącego kasacyjnie jako odpowiadających prawdzie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że organy administracji prawidłowo ustaliły, iż S. P. nie zamieszkuje na stałe pod adresem S. [...], a swoje centrum życiowe koncentruje w innym miejscu. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy w Białymstoku w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 października 2011 r. dotyczącego ustanowienia opieki dla J. P. (brata skarżącego kasacyjnie) wywodził, że S. P. nie zamieszkuje wraz z bratem w S., a jedynie bywa tam popołudniami co dwa, trzy dni, a w przypadku nasilenia prac polowych codziennie. Skarżący kasacyjnie – co nie jest kwestionowane – pracuje zawodowo w innej miejscowości, niż miejsce dotychczasowego zameldowania. Z zeznań świadków wynika, że w S. przebywa z uwagi na konieczność prowadzenia prac polowych w gospodarstwie rolnym. Nie może więc dziwić fakt, że w S. znajdują się jego rzeczy osobiste. Kwestie zaś podania adresu dla doręczeń w B., gdzie zamieszkuje cała rodzina skarżącego kasacyjnie, S. P. dopiero w skardze kasacyjnej starał się usprawiedliwić faktem, że siostra D. K. nie odbierała jego korespondencji informując listonosza, że brat nie zamieszkuje pod tym adresem. Nie można zakwestionować, że sytuacja taka nie miała miejsca. Nie zmienia to jednak faktu, że całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym zeznania świadków jednoznacznie wskazują na okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zamieszkuje pod adresem zameldowania, a miejsce do opuścił dobrowolnie koncentrując swoje centrum życiowe wraz z żoną i dziećmi w B. Skarżący kasacyjnie nie wskazał, jakie okoliczności faktyczne zostały przez organy i Wojewódzki Sąd Administracyjny pominięte, które wskazywałby na wadliwość ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Za stwierdzeniem, że w sprawie winien być ustalony inny stan faktyczny nie może bowiem przemawiać jedynie zawarta w art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Stan faktyczny jest bowiem okolicznością obiektywną, która stanowi podstawę ustalenia w każdej sprawie.

Z powyższych przyczyn niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z ar. 80 k.p.a. bowiem okoliczności sprawy zostały ustalone i ocenione na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. Sama chęć i wola zamieszkiwania w określonym miejscu wyrażana jedynie werbalnie, a nie poparta żadnymi faktami na to wskazującymi nie może przemawiać za tym, aby uznać, iż skarżący kasacyjnie zamieszkiwał na stałe w S. [...]. Odmówienie wiarygodności oświadczeniom skarżącego kasacyjnie w oparciu o całokształt zgromadzonego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego nie stanowi, podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 8 i 11 k.p.a., a więc zawartych w nim zasad pogłębiania zaufania do organów państwa i zasady przekonywania.

Zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. jest całkowicie nieusprawiedliwiony. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Warunkiem więc umorzenia postępowania administracyjnego jest jego bezprzedmiotowość, a dokonać tego może organ, a nie Sąd, jak wywodzi to skarżący kasacyjnie. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego, to jest brak podmiotu, przedmiotu i podstawy prawnej. W rozpoznawanej sprawie wszystkie te elementy stosunku prawnego istnieją, a co za tym idzie postępowanie administracyjne nie mogło podlegać obligatoryjnemu umorzeniu.

Przechodząc do omówienia zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., II GSK 1845/12, LEX Nr 1450698).

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego wymogom tym nie odpowiada. Autor skargi kasacyjnej nie powołał w tym zarzucie konkretnego przepisu prawa materialnego, który został w jego ocenie naruszony. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie może zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny oceniony.

Zarzut odnoszący się do naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 j.t. ze zm.) nie zawiera uzasadnionych podstaw. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie zaistniały przesłanki do wymeldowania S. P. z adresu S. [...]. W sprawie prawidłowo ustalono, że skarżący kasacyjnie w sposób dobrowolny i trwały opuścił dotychczasowe miejsce zamieszkania, a swoje centrum życiowe wraz z rodziną skoncentrował w B. Częste wizyty związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego nie świadczą o stałym zamieszkiwaniu w tym miejscu. Nie przesądza także o tym płacenie rachunków za energię i związek emocjonalny z nieruchomością. Spełnienie zaistnienia przesłanek do wymeldowania S. P. zostało prawidłowo ustalone w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.