Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 241/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1051 art. 28
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 29 ust. 2
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 98 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościam - tekst jedn.
article: art. 33 par. 1 art. 106 par. 3 art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Małgorzata Płocharska - Małys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej o d d a l a skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 z późn.zm.) w związku z § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104 kpa – po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...]r. odmówił Zakładowi A. zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (działka Nr [...]) na działkę nr [...] położoną w [...].

W uzasadnieniu tej decyzji Wójt wskazał, że powodem odmowy jest ustalenie istnienia zadrzewienia w proponowanej lokalizacji zjazdu.

W odwołaniu od tej decyzji K. M. podniósł, że decyzja ta nie uwzględnia przepisów prawa.

Wyjaśnił, że wnioskowany zjazd jest niezbędny na dojazd dla gości Gminy wynajmujących pokoje gościnne.

Dotychczasowy dojazd wraz z częścią budynków na działce [...] oraz plan przed budynkiem zamierza pozyskać firma A. poważny inwestor. Wykonanie zjazdu z drogi gminnej (dz. [...]) na działkę Nr [...] jako drogi dojazdowej do części mieszkaniowej posesji oraz drogi przeciwpożarowej i pogotowia ratunkowego zapewni warunki bezpieczeństwa w przypadku powstania zdarzeń kryzysowych. Zapewnienie dojazdu tylko od strony południowej nie zapewnia takiego bezpieczeństwa. Nadto powołał się na korzyści, jakie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przysparza gminie Mielno, zobowiązał się przesadzić na swój koszt zadrzewienie znajdujące się na terenie drogi gminnej oraz wskazał na nierówne traktowanie obywateli wywodząc, że właścicielka działki Nr [...] ma większe prawa do korzystania z drogi gminnej niż inni obywatele.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło prawną definicję zjazdu z drogi publicznej oraz cytując treść art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych wskazało na uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie tych przepisów oraz brak ustawowego kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdu. Powołując się na orzecznictwo sądowe Kolegium wyjaśniło, że zasadniczymi przesłankami jakimi należy kierować się w tym zakresie są wytyczne w zakresie projektowania dróg, zawierające podstawowe dla bezpieczeństwa ruchu normy techniczne, istniejące warunki techniczne oraz warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze.

Zdaniem SKO, organ I instancji nie wyjaśnił czy stroną jest K. M. jako właściciel działki [...] przy ul. [...] w [...], czy K. M., jako właściciel zakładu cukierniczego, co ma znaczenie dla prawidłowego określenia strony postępowania administracyjnego.

Ponadto organ odwoławczy wytknął naruszenie przez organ I instancji art. 9, 10 i 132 kpa oraz braki w zakresie gromadzenia materiału dowodowego (brak protokołu oględzin miejsca, brak ustalania kategorii drogi, z której ma być urządzony zjazd) oraz w motywacji decyzji.

W toku ponownego postępowania wyjaśniającego, do organu I instancji wpłynął wniosek I. S., właścicielki działki [...] położonej w [...], o dopuszczenie Jej do udziału w postępowaniu w charakterze strony na podstawie art. 28 kpa. Uzasadniając swój interes prawny strony I. S. podniosła, że droga stanowiąca działkę [...] traktowana jest jako ciąg pieszo – jezdny i zabezpiecza dojazd do działek nr [...] i [...].

Działka [...] bezpośrednio graniczy z jej nieruchomością składającą się z działek [...] i [...], i stanowi jedyny dojazd z drogi publicznej wyłącznie do jej nieruchomości. Działka nr [...] została wydzielona z działki [...] na skutek przekazania poprzedniego dojazdu do jej nieruchomości na rzecz [...]. W związku z tym "nakazano jej zrobić dojazd od strony ulicy [...]". We własnym zakresie wykonała ten dojazd i zadbała o jego estetykę i bezpieczeństwo (polbruk, zadrzewienie). Według I. S. ewentualne udzielenie K. M. zezwolenia na wykonanie zjazdu z drogi jaką stanowi działka [...] będzie bezpośrednio oddziaływać na jej sytuację faktyczną i prawną, bowiem jakiekolwiek ograniczenie w korzystaniu z działki nr [...] spowoduje, że dojazd nie będzie spełniał ustawowych wymogów dotyczących dróg dojazdowych do nieruchomości.

Wójt Gminy decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) w związku z § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104 kpa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił K. M. zgody na realizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi gminnej – dz. Nr [...] na dz. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ opisał podjęte czynności wyjaśniające, w wyniku których ustalił, że w rzucie projektowanego zjazdu istnieje zadrzewienie w postaci 3 drzew na szerokości zjazdu i 2 drzew bezpośrednio, odpowiednio po lewej i prawej stronie, co łącznie – w ocenie organu – stanowi kolizję dla projektowanego zjazdu.

Nadto szerokość drogi, z której zjazd na nieruchomość [...] miałby być wykonany wynosi 3,80 cm, przy czym odcinek drogi o szerokości 80 cm położony jest na dz. [...]. Szerokość pasa drogowego na wysokości projektowanego zjazdu wynosi 3,40 m, z czego 0,40 m lewej strony pasa drogowego stanowi nieutwardzony pas zieleni, a zatem jezdnia posiada w tym miejscu szerokość 3 m.

Z dalszych ustaleń organu I instancji wynika, że droga gminna o numerze ewidencyjnym działki [...] to ciąg pieszo – jezdny zabezpieczający dojazd do działek Nr [...], [...], [...] zlokalizowanych po prawej stronie drogi i funkcjonujący na zasadzie jednokierunkowego wjazdu i wyjazdu poruszających się po drodze pojazdów.

W ocenie Wójta, świadoma decyzja wnioskodawcy o wydzierżawieniu firmie A. placu pozbawia stronę bezpiecznego wjazdu na teren własnej nieruchomości poprzez istniejącą bramę wjazdową od strony południowej działki.

Reasumując organ stwierdził, że lokalizacja wskazana przez wnioskodawcę spowodowałaby pogorszenie bezpieczeństwa ruchu pieszych i zmotoryzowanych a jednocześnie uniemożliwiłaby wjazd na teren nieruchomości pojazdów np. Straży Pożarnej skręt wozu strażackiego pod kątem prostym z drogi nr [...] na działkę nr [...] bramą o szerokości 2,70 m jest fizycznie niemożliwy.

Biorąc pod uwagę takie czynniki jak :

1. istniejące zadrzewienie w rzucie projektowanego zjazdu,

2. mała szerokość pasa jezdnego drogi gruntowej Nr [...] funkcjonującego na zasadzie jednokierunkowego wjazdu i wyjazdu poruszających się po drodze pojazdów,

3. zła widoczność wyjeżdżających pojazdów z terenu posesji wnioskodawcy powodująca zagrożenie komunikacyjne dla innych uczestników ruchu na drodze,

4. brak możliwości wjazdu na teren nieruchomości pojazdów gabarytowo dużych proponowanym zjazdem drogi.

Wójt jako zarządca drogi gminnej odmówił wydania zgody na zaproponowaną lokalizację zjazdu.

K. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że w sytuacji kiedy "właściciel działki [...] korzysta z nielegalnie wybudowanej i zamkniętej bramy na drodze gminy oraz w przypadku braku zjazdu z drogi gminnej decyzja z dnia [...]r. uniemożliwiła prowadzenie akcji ratowniczej poprzez niemożliwość przygotowania budynku i terenu działki Nr [...] do prowadzonej akcji ratowniczej. Nadto odwołujący się zarzucił, że organ I instancji nie kieruje się interesem finansowym gminy, jako społeczności lecz tylko interesem właściciela działki [...], który uważa się za jedynego właściciela drogi.

Zdaniem strony uzasadnienie decyzji w zakresie bezpieczeństwa ruchu na drodze gminy jest bezprzedmiotowe, ponieważ w najważniejszej jej części, korzysta z tej drogi właściciel działki [...] i jego goście.

Rozważania dotyczące bezpieczeństwa na tej drodze wykraczają poza kompetencje Wójta Gminy , ponieważ zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym organem właściwym do zarządzania ruchem na drogach powiatowych i gminnych jest Starosta. Wszystkie techniczne problemy w budowie zjazdu z drogi gminnej są do usunięcia, zagadnienia te – zdaniem strony dotyczą prawa budowlanego nie zaś decyzji administracyjnej zarządcy dróg o pozwoleniu na zjazd w świetle art. 20 pkt 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

K. M. zarzucił także brak ustosunkowania się organu do istnienia samowolnego zadrzewienia i nie przeprowadzenie w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego oraz w zakresie zainstalowania na drodze gminy – dz. [...] bramy i reklam, co w jego przekonaniu stanowi, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zatem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że organ ten po zapoznaniu się z aktami sprawy i rozpatrzeniu odwołania uznał, że argumenty odwołującego się nie podważają ustaleń poczynionych przez organ I instancji, ani zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Kolegium wyjaśniło, że od zarządzania ruchem, o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) należy odróżnić zarządzanie drogą. Kwestie związane z budową lub przebudową zjazdu regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) a organem właściwym z zakresu planowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg jest zarządca drogi (art. 19 ust. 1 ustawy). Zarządcą dróg gminnych, a do tej kategorii należy droga oznaczona w ewidencji gruntów Nr [...] jest Wójt Gminy i bezsporne jest, iż jest to organ właściwy w sprawie wniosku strony.

Organ II instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą kwestionowanej decyzji stanowi przepis art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, który określa, że budowa lub przebudowa zjazdu z drogi (art. 19 ust. 2 pkt 4) do zabudowań wymaga zgody zarządcy drogi. Decyzja ta wydawana jest na zasadzie uznania administracyjnego, co wymaga rozważenia wszystkich okoliczności technicznych i bezpieczeństwa ruchu na konkretnej drodze, aby rozstrzygnięcie sprawy nie miało charakteru dowodowego, Kolegium wyjaśniło również, że podnoszone odwołaniem kwestie nielegalnego – zdaniem strony – wybudowania bramy wjazdu na działkę nr [...], jak też pozbawienie strony możliwości uzyskania dochodów z prowadzenia działalności gospodarczej wykraczają poza przedmiot sprawy objęty niniejszym postępowaniem.

K. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyżej opisanej decyzji ostatecznej zarzucił :

1. naruszenie przepisów Konstytucji RP, a mianowicie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie obywateli;

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 9 i 10 Kpa poprzez niezagwarantowanie stronie postępowania czynnego udziału w każdym etapie postępowania oraz prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego,

3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez to, że organ nie wyjaśnił wszystkich zagadnień istotnych dla sprawy oraz nie zebrał i nie ocenił całego materiału dowodowego

i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że list I. S. został dołączony do zebranego materiału dowodowego, jednak wbrew przepisom Kpa, skarżącemu uniemożliwiono zapoznanie się z nimi, Kolegium podniosło, że legitymacja do występowania jako strona w postępowaniu o wyrażenie zgody na zjazd z drogi na działkę nie służy innym osobom poza jej właścicielem czy użytkownikiem. Dopuszczenie I. S. nie mogło przesądzać o jej uprawnieniu do występowania jako strona w niniejszym postępowaniu, a wywody zawarte w jej piśmie nie stanowią podstawy rozstrzygnięcia organu I instancji.

Uczestniczka postępowania – I. S. w piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu w dniu [...]r., domagając się oddalenia skargi, zawarła polemikę z twierdzeniami skarżącego i powołała się na dołączone zdjęcia fotograficzne wnosząc o przeprowadzenie z nich dowodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Ze stawianych skargą zarzutów tylko zarzut naruszenia art. 9 i 10 Kpa okazał się częściowo zasadny, co jednak nie miało charakteru istotnego naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że nie każde naruszenie prawa procesowego prowadzi do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego, a tylko takie, które w konkretnej sprawie mogło mieć istotne znaczenie dla sposobu merytorycznego jej rozstrzygnięcia.

W sprawie niniejszej organy obu instancji istotnie, nie dopełniły obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 Kpa. Należało zatem rozważyć jakie to zaniechanie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej w sytuacji, gdy sam skarżący takiego wpływu nie wykazał. Sąd nie będąc jednak związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.) dociekał tej kwestii z urzędu i stwierdził, że poza pismem I. S., które wpłynęło do organu I instancji [...]r. a więc już w toku ponownego postępowania wyjaśniającego wszystkie inne dowody zgromadzone przez organ I instancji pochodziły od skarżącego, który je do organu złożył lub uzyskane zostały z jego udziałem, o czym świadczy protokół oględzin z dnia [...]r., w których skarżący uczestniczył, co potwierdził swoim podpisem.

Organ II instancji wydając decyzję oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji.

Nie ulega też wątpliwości, że organy obu instancji opierały się na ustaleniach wynikających z materiałów własnych i skarżącego, a kwestie podnoszone w piśmie I. S. nie były przedmiotem ustaleń i rozważań, gdyż dla rozstrzygnięcia sprawy nie zachodziła taka potrzeba.

W tej sytuacji zarzut skarżącego, że skarżącemu uniemożliwiono zapoznania się z "listem" I. S. okazał się nieskuteczny.

W związku z pismem I. S. (a nie listem jak nazywa to skarżący) stanowiącym wniosek o dopuszczenie Jej na podstawie art. 28 Kpa do udziału w postępowaniu w charakterze strony wyłoniła się kwestia jak należy – na etapie postępowania sądowego traktować rolę I. S. do której wniosku żaden z organów orzekających w sprawie nie ustosunkował się w swojej decyzji w sensie pozytywnym lub negatywnym, a jednocześnie organy te doręczały Jej odpisy wydanych decyzji, a organ I instancji decyzji także pismo informujące o przekazaniu odwołania.

W ocenie Sądu, w takiej sytuacji przyjąć należało, wbrew odmiennym sugestiom wyrażonym dopiero w odpowiedzi na skargę, że organy dopuściły I. S. do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było błędem.

Wprawdzie co do zasady rację ma SKO, że w sprawie z wniosku o wyrażenie zgody na zjazd z drogi publicznej interes prawny ma wnioskodawca, ale nie można, a priori wykluczać tego interesu po stronie właściciela nieruchomości usytuowanej przy tej drodze, o ile wykaże istnienie związku przyczynowego pomiędzy lokalizacją projektowanego zjazdu a sferą swoich uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego.

(podobnie patrz wyrok NSA z 13 kwietnia 1999r., II SA 318/99, LEX nr 46763).

I. S. wnosząc o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, poza okolicznościami wskazującymi na Jej interes faktyczny (urządzenie drogi stanowiącej działkę Nr [...] na swój koszt) podniosła okoliczności, które dawały podstawę do dopuszczenia Jej przez organy do działania w charakterze strony. Wskazała mianowicie, a fakt ten wynika jednoznacznie z rysunków, kserokopii map znajdujących się w aktach sprawy, że działka o numerze geodezyjnym [...] stanowiąca drogę gminną stanowi jedyną drogę dojazdową do Jej działek Nr [...] i [...] zabudowanych budynkami mieszkalnymi.

Z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, między innymi z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r., Nr 261 poz. 2603 ze zm.) wynika, że działki gruntu powstałego w wyniku podziału muszą mieć dostęp do drogi publicznej chociażby przez wydzielenie drogi wewnętrznej (art. 98 ust. 4), Prawo właściciela nieruchomości do posiadania dostępu do drogi publicznej wynika bowiem z Kodeksu cywilnego (art. 145 § 1 Kc.).

Nie chodzi przy tym o jakikolwiek dostęp, ale o dostęp odpowiedni do danej nieruchomości umożliwiający bezpieczne przejście i przejazd z nieruchomości do drogi publicznej.

Przenosząc powyższe rozważenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie wniosku o zezwolenie na budowę zjazdu z drogi gminnej stanowiącej ciąg pieszo – jezdny dotyczy Jej interesu prawnego, może bowiem prowadzić do ograniczenia Jej jedynego dostępu do drogi publicznej.

Dochodząc do takiej konkluzji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie sądowej zainicjowanej skargą K. M., I. S. przysługuje status uczestnika postępowania sądowego o którym mowa w art. 33 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Natomiast Sąd oddalił wniosek I. S. o przeprowadzenie dowodu z nadesłanych zdjęć fotograficznych uznając - na podstawie art. 106 § 3 Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi – za niedopuszczalny, skoro Sąd nie jest uprawniony do czynienia ustaleń w zastępstwie właściwych w sprawie organów administracji publicznej.

Chybiony okazał się również stawiany skargą zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 Kpa, który – jak wynika to z uzasadnienia skargi – K. M. opiera na braku wyjaśnienia przez organy orzekające podnoszonych przezeń okoliczności dotyczących bezprawnych – jego zdaniem działań I. S. na obszarze drogi gminnej.

Zarzut ten jest wynikiem niezrozumienia przez skarżącego istoty podstawy materialno – prawnej decyzji w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej.

Mimo dość precyzyjnego wyłożenia tej kwestii, a także istoty decyzji wydawanej na zasadzie uznania administracyjnego w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji, skarżący nie dostrzegł, że wskazywane przezeń okoliczności dotyczące posadzenia drzew oraz zagrodzenia bramy i usytuowanie reklamy na działce [...] stanowiącej drogę gminną przez właścicielkę działki nr [...] nie należą do przesłanek materialnoprawnych decyzji wydawanej na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, okoliczności te mogą stanowić ewentualnie przedmiot innych postępowań wyjaśniających, ale nie w niniejszej sprawie.

Przepis art. 29 ust. 2 wskazanej ustawy nie uzależnia bowiem sposobu rozstrzygnięcia od tego, jak w odniesieniu do drogi, z której ma być wykazany zjazd zachowują się inni właściciele nieruchomości usytuowanych przy tej drodze.

Zarzut nierównego traktowania obywateli (naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) jest niezasadny. Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika kiedy skutecznie może być podnoszony taki zarzut.

Trybunał wyjaśnił mianowicie, że treść Konstytucyjnej zasady równości "(...) wyraża się w tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą, istotną ( relewantną.) w równym stopniu, mają być traktowane równo, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących" (vide wyrok T.K. z 17.10.2000r. SK 5/99, OTK 2000 7/254).

O naruszeniu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP można byłoby ewentualnie rozważać w takim stanie faktycznym, w którym inny podmiot ubiegający się w tym samym czasie o zezwolenie na lokalizację zjazdu z tej samej drogi gminnej i charakteryzujący się takimi samymi – jak skarżący - możliwościami w zakresie dostępu do drogi publicznej – uzyskałby decyzję pozytywną.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie taki stan faktyczny nie wystąpił, bowiem w momencie składania przez skarżącego wniosku, właścicielka działek [...] i [...] posiadała już zjazd z przedmiotowej drogi gminnej i był to jedyny dla Jej nieruchomości dostęp do drogi publicznej, zaś nieruchomość skarżącego posiadała dostęp do drogi publicznej tj. do drogi powiatowej.

Okoliczność, że skarżący własnymi przedsięwzięciami gospodarczymi pozbawił się możliwości korzystania z tego zjazdu, nie może stanowić argumentu przemawiającego za wydaniem decyzji zezwalającej na lokalizację kolejnego zjazdu (od innej strony nieruchomości) wtedy, kiedy względy bezpieczeństwa ruchu i warunki techniczne drogi stają temu na przeszkodzie.

Z tych względów brak jest podstaw do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Organy obu instancji uzasadniając swoje stanowisko zasadnie wyeksponowały okoliczności dotyczące warunków technicznych przedmiotowej drogi oraz względy bezpieczeństwa jej użytkowników. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważenie nie narusza art. 7, 77 § 1 Kpa, a także art. 107 § 3 Kpa i przekonująco uzasadnia, że rozstrzygnięcie merytoryczne mieści się w granicach uznania administracyjnego.

Z powyższych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.