Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 622/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.121 par. 1, art. 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 622/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor: WSA Maja Chodacka (spr.), Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2009r., sprawy ze skargi P. J., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 23 marca 2007r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r., - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 marca 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania Skarżącego P. J. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. działając na podstawie art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. Nr 8 z 2005r. poz.60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono u Skarżącego nierzetelność prowadzonej księgi przychodów i rozchodów w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Ustalono bowiem, że w grudniu 2001r. Skarżący w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wykazał w kosztach (pozostałe wydatki) kwotę 1.620.000,00 zł. Kwota ta została udokumentowana dowodem wewnętrznym, jako nieumorzona wartość środków trwałych, tj. nieruchomości (działek położonych w K) oraz praw majątkowych i autorstwa projektu w łącznej wartości początkowej 1.120.000,00 zł, a także nieruchomości (działek położonych w K1) i centralnego łapacza tłuszczu w łącznej wartości początkowej 500.000,00 zł.

Organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu [...] grudnia 2001r. została wystawiona faktura na sprzedaż tych środków trwałych, na podstawie aktu notarialnego rep. [...] firmie "E" Sp. z o.o. z siedzibą w K. Przedwstępną umową sprzedaży sporządzoną w dniu [...] listopada 2001r. rep. [...] Skarżący zobowiązał się sprzedać Spółce "E " przywołane powyżej nieruchomości za łączną cenę 1.500.000,00 zł. Strony oświadczyły, że cała cena sprzedaży zapłacona zostanie w ten sposób, że w miejsce zapłaty ceny strony dokonują potrącenia wierzytelności przysługującej Spółce "E" wobec Skarżącego do kwoty 1.500.000,00 zł, wynikającej z zawartej pomiędzy stronami dnia [...] marca 2000r. umowy o realizację budowy obiektów w zespole mieszkaniowym w Krakowie.

W celu udokumentowania zaewidencjonowanej w kosztach kwoty 1.620.000,00 zł będącej wartością początkową nieumorzonych i sprzedanych środków trwałych Skarżący okazał kontrolującym operaty szacunkowe, na podstawie których wykazano w ewidencji środków trwałych wartość początkową. Operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2001r. określał wartość rynkową nieruchomości położonej w K. przy ul. B. oznaczonej jako działki nr [...] i [...] stanowiącą własność Skarżącego. Celem opracowania było określenie wartości rynkowej tej nieruchomości, jako podstawy zabezpieczenia kredytu bankowego.

Wartość rynkową nieruchomości z zaprojektowanym budynkiem ustalono na dzień [...] stycznia 2001r. w kwocie 2.222.480,00 zł, w tym wartość prawa własności gruntu dz. [...] i [...] w kwocie 651.630,00 zł. Na podstawie operatu szacunkowego z dnia [...] kwietnia 2001r. określono wartość rynkową nieruchomości położonej w Katowicach w łącznej kwocie 553.280,00 zł.

Jak stwierdził organ wykazane w operatach szacunkowych kwoty różnią się od wartości środków trwałych wykazanych w ewidencji środków prowadzonej przez Skarżącego. Celem wyjaśnienia tych rozbieżności zwrócono się do Skarżącego o wyjaśnienie powyższych różnic. Skarżący wyjaśnił, iż wartości przyjęte w ewidencji środków trwałych wynikają z subiektywnej wartości nieruchomości (dekoniunktura na rynku nieruchomości), a strata na sprzedaży środków trwałych do Spółki "E" (1.620.000,00 zł nieumorzona wartość, przy cenie sprzedaży 1.500.000,00 zł) wynikała z faktu, że na dzień transakcji nie było możliwe uzyskanie wyższej ceny nieruchomości. Cena ta była w danej chwili ceną rynkową.

Do akt sprawy przedłożono także akty notarialne dotyczące nabycia przez Skarżącego następnie zbytych środków trwałych.

W związku z tym, że Skarżący podniósł, iż na działkach dokonywano określonych prac, których wartość trudno było ustalić organ zwrócił się do Skarżącego o szczegółowe wyjaśnienie, jakie prace były wykonane, na jaką wartość, kto był ich wykonawcą, oraz w jakim okresie były wykonywane. Zwrócono się, także o przekazanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów potwierdzających wykonanie tych prac .

W złożonym piśmie Skarżący wyjaśnił, że na działkach prowadzona była w latach 1998-1999 rozbiórka starych elementów konstrukcyjnych, wycinka krzewów, wywóz gruzu oraz ogrodzenie terenu. Prace te były wykonywane systemem gospodarczym.

Zdaniem organu, skoro można było ustalić, jako wartość początkową środka trwałego cenę nabycia nieruchomości nieuzasadnione było zastosowanie art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stwierdzono ponadto, że nieruchomości nie były wykorzystywane przez Skarżącego w prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ w miesiącu wprowadzenia do ewidencji środków trwałych zostały one zbyte. Tym samym nieruchomości te były dla Skarżącego towarami handlowymi, a nie środkami trwałymi wykorzystywanymi w prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ stwierdził, że z przekazanych aktów notarialnych wynika, iż cena nabycia nieruchomości i praw wynosi łącznie 273.000,00 zł i ta kwota stanowi koszt uzyskania przychodów z ich sprzedaży.

Organ pierwszej instancji zakwestionował zatem fakt uwzględnienia przez Skarżącego kosztu uzyskania przychodów w wysokości 1.620.000 zł. Zdaniem organu Skarżący miał prawo do uznania za koszt uzyskania przychodów wyłącznie ceny zapłaconej przy nabyciu działek w K. i w K1. tj. kwoty 273.000zł.

W konsekwencji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalając rozliczenie kosztów działalności gospodarczej za 2001r., uwzględniając pozostałe nieprawidłowości przedstawione w decyzji, zmniejszył wykazane przez Skarżącego koszty uzyskania przychodów. Organ I instancji działając w oparciu o przepis art. 193 § 4 i 6 ustawy Ordynacja podatkowa nie uznał prowadzonej księgi przychodów i rozchodów za dowód w postępowaniu podatkowym w zakresie kosztów uzyskania przychodów, a stosownie do treści art. 23 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ I instancji odstąpił od szacunkowego ustalenia podstawy opodatkowania dokonując jedynie korekty kosztów w oparciu o zebrane dowody.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. w kwocie 890.121,00 zł.

Skarżący w złożonym odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając:

- naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez uznanie za przychód podlegający opodatkowaniu ceny otrzymanej przez Skarżącego z tytułu sprzedaży położonych w K. działek nr [...] oraz [..] wraz z projektem ich zabudowy, mimo, że czynność sprzedaży nie wywarła skutków prawnych;

- naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Skarżącego na nabycie położonych w K. działek nr [...] oraz [...], mimo, że czynność ich sprzedaży nie wywarła skutków prawnych;

- naruszenie art. 122, art. 180 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, przez niewłaściwe zebranie materiału dowodowego, a w konsekwencji nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności nie uwzględnienie przy wydawaniu decyzji wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] lutego 2006r., sygn. [...].

W odwołaniu podniesiono, że w wydanej decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powinien uwzględnić fakt odmówienia skuteczności czynności sprzedaży działek w K. wraz z projektem zabudowy. Skoro Sąd Apelacyjny w powołanym wyroku uznał, że sprzedaż była bezskuteczna nie powinna ona wywoływać żadnych skutków podatkowych (zarówno w zakresie wykazania przychodów, jak i rozpoznania kosztów ich uzyskania).

O wydanym wyroku Skarżący poinformował organ: kopia wyroku została dołączona do pisma złożonego w trakcie kontroli skarbowej, datowanego na [...] sierpnia 2006r. Zdaniem Skarżącego z uzasadnienia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wynika, że informacja o wydaniu wyroku została pominięta przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

Organ odwoławczy po analizie akt sprawy i zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i decyzją przywołaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie doszło do stwierdzenia przez sąd tzw. bezskuteczności względnej umowy.

W wyniku zawartej pomiędzy Skarżącym a Spółką "E " umowy sprzedaży z majątku upadłego "wyprowadzono" na poczet zapłaty ceny wierzytelność jaką spółka posiadała wobec Skarżącego. Uznanie umowy za bezskuteczną w stosunku do masy upadłości - w części dotyczącej jednej ze sprzedanych nieruchomości oraz projektu budowy spowodowało, że część wierzytelności - odpowiadająca cenie wymienionych w wyroku przedmiotów umowy "odzyskała w relacji do wierzycieli masy upadłości i syndyka status składnika majątku upadłego, z którego może nastąpić ich zaspokojenie (tak jak gdyby ten majątek nigdy nie ubył").

Pismem z dnia [...] stycznia 2007r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżący powołał się na decyzję w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego z dnia [...] października 2006r., w której organ odwoławczy uznał, iż konsekwencją orzeczenia sądu o uznaniu umowy sprzedaży nieruchomości z dnia [...] grudnia 2001r. za bezskuteczną wobec masy upadłości jest zawarcie umowy zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości to Spółka z o.o. "E " dokonuje zwrotu towaru, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, tym samym po stronie spółki nie powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT. Zdaniem Skarżącego jest to jednoznaczne z uznaniem transakcji za niebyłą.

Do pisma z dnia [...] marca 2007r. Skarżący dołączył kserokopię aktu notarialnego z dnia [...]. rep. [...] dotyczącego zwrotnego przeniesienia własności.

Dyrektor Izby Skarbowej po zapoznaniu się z treścią tego aktu notarialnego stwierdził, iż stan ukształtowany wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] lutego 2006r. nie wywołał żadnych zmian w stosunkach majątkowych pomiędzy upadłym - Spółką "E " a Skarżącym, wynikających z zawartej skutecznej (a także ważnej) wobec stron umowy sprzedaży. Nie mógł więc także wywrzeć skutków w sferze dokonanych rozliczeń w zakresie przychodów i kosztów podatkowych. Kwota wskazana akcie notarialnym z dnia [...] stycznia 2007r. zwrócona została masie upadłości (wierzycielom), a nie samemu upadłemu, jako stronie umowy sprzedaży. Stanowiła ponadto równowartość wierzytelności, jaką Spółka "E " posiadała wobec Skarżącego i która to została uprzednio zaliczona na poczet ceny umowy sprzedaży z 2001r.

W związku z tym, że odwołanie nie zawierało zarzutów co do pozostałych ustaleń dokonanych przez organ I instancji Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż zaskarżona decyzja jest zasadna i nie narusza prawa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie:

- art. 7 Konstytucji w związku z art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zasady legalizmu i praworządności, poprzez dokonanie różnych ustaleń odnoszących się do tego samego stanu faktycznego;

- art. 32 Konstytucji, tj. zasady równości wobec prawa, poprzez nieuwzględnienie wartości środka trwałego określonego w operacie szacunkowym, jako wartości nabycia przy wnoszeniu środka trwałego do prowadzonej działalności gospodarczej podatnika oraz nierówne traktowanie podmiotów przy tym samym stanie faktycznym;

- art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zasady prawdy obiektywnej, poprzez nieprawidłową ocenę prawną skutków ogłoszenia upadłości;.

- art. 20 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991r. Nr 118, poz. 512 ze zm.), poprzez przyjęcie, iż zwrotu kwoty Skarżący dokonał wierzycielom, a nie upadłemu;

- art. 59 Prawa upadłościowego, poprzez przyjęcie, iż wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] lutego 2006r. sygn. akt [...] nie wywołał żadnych zmian w stosunkach majątkowych między upadłym - Spółką "E " a Skarżącym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd zatem, w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., II OSK 1402/06, LEX nr 360233, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2004r. sygn. akt I SA 912/03, LEX nr 146718, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2005r. sygn. akt IV SA/Wa 1187/05, LEX nr 215425).

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że spór w sprawie sprowadza się do oceny skutków prawnych zawartych umów cywilnoprawnych, ich skutków podatkowych, a także zasad związanych z amortyzacją środków trwałych i rozliczania kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na wstępie należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego, a dotyczącego tego, że na skutek wydanego w dniu [...] lutego 2006r. przez Sąd Apelacyjny wyroku o sygn. akt [...] sprzedaż nieruchomości udokumentowana aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2001r. była bezskuteczna i nie powinna wywoływać żadnych skutków podatkowych (zarówno po stronie kosztów, jak i przychodów).

Sąd oceniając sprawę w tym zakresie uznał, iż przedstawione przez organ odwoławczy stanowisko, że wyrok ten w zakresie skutków podatkowych nie miał wpływu na rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. jest prawidłowe.

Należy bowiem podkreślić, że w sprawie wystąpiły dwa różne - z punktu widzenia rozliczenia podatkowego – zdarzenia prawne, które potwierdzają dwie umowy zawarte w formie aktu notarialnego ( z dnia [...] grudnia 2001r. oraz z dnia [...] stycznia 2007r.). Sąd Apelacyjny nie orzekł o nieważności czynności sprzedaży z dnia [...] grudnia 2001r., a o bezskuteczności tej czynności w stosunku do masy upadłości Spółki "E". Organy trafnie przyjęły, iż chodzi tu o tzw. bezskuteczność względną. Względnie bezskuteczne są takie czynności prawne, które tylko w stosunku do oznaczonych osób nie wywołują zamierzonych skutków prawnych. Bezskuteczność względna następuje min. z mocy orzeczenia sądowego.

Konstrukcja bezskuteczności względnej nie podważa ważności czynności prawnej, a jedynie jej skuteczność wobec pewnych osób (B. Lewaszkiewicz-Petrykowska (w:) System Prawa Cywilnego, t. I, 1985, s. 722). W rezultacie takiego orzeczenia, które ma charakter konstytutywny i wywołuje skutki ex tunc, zaskarżona umowa w stosunku do osoby trzeciej, która wystąpiła o uznanie jej za bezskuteczną, traktowana jest tak, jakby w ogóle nie była zawarta. Uznanie umowy za bezskuteczną jedynie wobec określonej osoby trzeciej oznacza, że umowa ta pozostaje ważna i nadal wywołuje zamierzone przez strony skutki prawne w takim zakresie, w jakim można to pogodzić z realizacją roszczeń tej osoby trzeciej (zob. szerzej M. Litwińska, Bezskuteczność względna czynności prawnej, PPH 1996, nr 7, s. 35 i n.; M. Pyziak-Szafnicka, Ochrona wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika, Warszawa 1995; E. Łętowska, Prawo do rzeczy..., op. cit., s. 429 i n.; Z. Radwański (w:) System Prawa Prywatnego, t. 2, s. 446 i n.; M. Safjan (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2008, s. 333 i n.; P. Machnikowski (w:) E. Gniewek, Komentarz , 2006, s. 135 i n.).

Organ – wbrew zarzutowi skargi – nie przyjął, że wyrok Sądu Apelacyjnego nie wywołał żadnych zmian w stosunkach majątkowych pomiędzy upadłym a Skarżącym. Organ orzekając w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. badał, czy umowa sprzedaży w zawarta przez Skarżącego w tym roku podatkowym wywołuje skutki w zakresie rozliczenia podatkowego za ten rok, z uwzględnieniem orzeczenia wydanego przez sąd powszechny w sprawie.

Upadłość Spółki "E" została ogłoszona w 2002r., tj. w okresie obowiązywania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe.

Zgodnie z art. 59 § 1 tego rozporządzenia jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna, choćby z powództwa wierzyciela, wszystko, co ubyło z majątku upadłego lub co wskutek tej czynności nie weszło do jego majątku, winno być wydane masie upadłości, a gdy wydanie w naturze nie jest możliwe, winna jej być wydana równowartość w pieniądzach. W tych przypadkach świadczenie wzajemne osoby trzeciej winno być jej zwrócone, jeżeli znajduje się w masie upadłości oddzielnie od innego majątku lub o ile masa świadczeniem tym się wzbogaciła. Jeżeli warunki te nie zachodzą, osoba trzecia ma prawo wierzytelność stąd wynikłą zgłosić do masy upadłości (§ 2).

W przepisach tych chodzi tylko o tzw. bezskuteczność względną, odnoszącą się do samej masy upadłości, a nie do upadłego. Należy zwrócić zatem uwagę, iż brak podstaw prawnych do przyjęcia, że umowa sprzedaży nieruchomości z dnia 31 grudnia 2001r. zawarta w formie aktu notarialnego (i potwierdzona wystawioną fakturą VAT) w dacie jej zawarcia nie wywierała żadnych skutków w sferze rozliczeń podatkowych. Ta umowa dokumentowała określone zdarzenie gospodarcze, które w zakresie rozliczeń Skarżącego wpływało na wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok.

Potwierdzeniem tego, że umowa z dnia [...] grudnia 2007r. pomimo orzeczenia sądu nadal wywoływała w pozostałym zakresie skutki prawne jest bezsporna okoliczność, że dopiero w dniu [.,..] stycznia 2007r. strony zawarły w formie aktu notarialnego (Rep. [...]) umowę przenoszącą własność. Ta umowa spowodowała zmianę właściciela i odpowiednie wpisy w księgach wieczystych, a także wywołała skutek prawny erga omnes.

Należy zwrócić uwagę, iż umowa zawarta w dniu [...] stycznia 2007r. może mieć znaczenie przy rozliczeniu Skarżącego w podatku dochodowym za rok 2007, ale nie ma wpływu na rozliczenie przez Skarżącego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001. Te dwa akty notarialne dokumentują bowiem dwa różne zdarzenia gospodarcze, które w datach zawarcia umów wywołują określone skutki w sferze zarówno prawa cywilnego, jak i – w konsekwencji – w sferze prawa podatkowego.

Zatem ocena dokonana przez organy, a dotycząca skutków podatkowych wynikających z zawartej skutecznie i wywierającej skutki prawne w roku podatkowym 2001 umowy sprzedaży była prawidłowa. Wprawdzie umowa przenosząca własność z dnia [...] stycznia 2007r. została zawarta po wydaniu decyzji w pierwszej instancji, jednakże, zdaniem Sądu nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, bowiem po pierwsze organowi pierwszej instancji znany był wyrok Sądu Apelacyjnego w K. , a po wtóre organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż umowa sprzedaży z dnia [...] grudnia 2001r. wywiera skutki w sferze rozliczenia przez Skarżącego podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok podatkowy.

Kolejnym zarzutem podnoszonym przez Skarżącego jest to, że Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia [...]. nr [...] odmiennie rozstrzygnął ten sam stan faktyczny. Sąd po zapoznaniu się z treścią przywołanej decyzji z dnia [...] stwierdza, iż stanowisko organu odwoławczego, że orzeczenie powyższe i decyzja wydana niniejszej sprawie dotyczą rozstrzygnięć o odmiennych konsekwencjach podatkowych czynności w różnych podatkach jest prawidłowe.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że zupełnie innych jest zakres nie tylko przedmiotowy, ale i podmiotowy wydanych decyzji, zatem nie można mówić o tym, że w sprawach tożsamych zapadły różne rozstrzygnięcia.

Decyzja z dnia [...] października 2006r. dotyczy interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług skierowanej do Spółki z o.o. w upadłości "E". Należy zwrócić uwagę, że wydając interpretację organ opiera się na stanie faktycznym przedstawionym przez podatnika. W dacie orzekania organowi nie była znana treść aktu notarialnego z dnia[...] stycznia 2007r., bowiem ten dokument jeszcze nie istniał. Zatem organ odwoławczy w tamtym postępowaniu rozstrzygał na podstawie innego stanu faktycznego i rozstrzygał o skutkach podatkowych innego zdarzenia gospodarczego (ewentualnego zwrotnego przeniesienia własności), odnośnie innego podatnika (Spółki z o.o. w upadłości "E") i w innym podatku (podatek od towarów i usług).

W świetle powyższego, skoro niniejsza sprawa dotyczy rozliczenia Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001, nie można mówić o tożsamości spraw.

W związku z powyższym należy zbadać kolejny zarzut dotyczący określenia wartości początkowej środka trwałego i rozliczenia kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem Sądu organy zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego prawidłowo przyjęły, iż nieruchomości, które zostały zbyte przez Skarżącego w grudniu 2001r. nie były wykorzystywane przez Skarżącego dla celu prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ w miesiącu wprowadzenia do ewidencji środków trwałych (grudzień 2001r.) zostały zbyte Spółce "E". Dokonano zatem prawidłowej kwalifikacji, poprzez przyjęcie, że nieruchomości te były dla Skarżącego towarem handlowym, a nie środkami trwałymi wykorzystywanymi w prowadzonej działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego - kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Organy stosując powyższe przepisy prawidłowo ustaliły koszty uzyskania przychodów w działalności gospodarczej, w związku z transakcją sprzedaży nieruchomości, w wysokości odpowiadającej cenie nabycia zbywanych nieruchomości. Należy zwrócić uwagę, iż w skardze nie zawarto zarzutów dotyczących dokonanej przez organy powyższej kwalifikacji podatkowej, a jedynie zarzucano nieprawidłowe ustalenie wartości początkowej środka trwałego.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zarzucanych przepisów postępowania.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy podatkowe należycie zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji, prawidłowo oceniły dowody zebrane w sprawie oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przy tym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z tym organ podatkowy prawidłowo rozstrzygnął, czy na podstawie całości zebranego materiału dowodowego dana okoliczność została udowodniona. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia reguł wynikających z art. 121 § 1 oraz z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa nie są zasadne.

Dlatego też Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej i badając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.