Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 73/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f i pkt 5 lit c, art. 16 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2022 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku C. W. z dnia [...] listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku; 3. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej C. W. kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

UZASADNENIE

C. W., reprezentowana przez ad B., pismem z dnia [...] grudnia 2021 roku wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy domagając się zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenia dowodów z dokumentów wskazanych w skardze, zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawą do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia [...] września 2021 r. - wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej [...] listopada 2021 r.;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.i.d.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi, a tym samym braku decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem.

Skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2021 roku, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosła o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentów zawierających informacje dotyczące zasobu użytkowanych przez podmiot artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021, w tym w szczególności:

1) dokumentów zawierających informacje o rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów;

2) dokumentów zawierających informacje o przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie;

3) dokumentów zawierających informacje o umowach zawieranych na dostawy tychże produktów;

4) dokumentów zawierających informacje o cenach zakupionych towarów/środków na nie przeznaczonych;

5) dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie.

Skarżąca podała, że informacji tych potrzebowała w celu możliwości poszerzenia oferty dla prowadzonego przez siebie sklepu, albowiem przez wzgląd na prowadzoną działalność gospodarczą, która ucierpiała w czasie pandemii COVID-19 szukała nowych klientów dla oferowanych przez jej firmę produktów - artykułów biurowych, piśmienniczych. Następnie poinformowała, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.i.d.p., po 14 dniach od złożenia wniosku, a pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. Skarżąca wskazała również, że organ nie skorzystał z możliwości opóźnienia terminu udzielenia informacji.

Ponadto C. W. wskazała, że organ nie zawiadomił jej o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi, nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych udostępnieniem informacji oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej. Pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, zdaniem Skarżącej, jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu.

Końcowo Skarżąca wskazała, że niniejszej sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie było wymagane wniesienie ponaglenia.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wójt Gminy wskazał na treść i daty pism wnoszonych w sprawie. Poinformował, że w dniu [...] grudnia 2021 r. udzielił odpowiedzi na pismo Wnioskodawczyni oraz że brak odpowiedzi nie wynikał ze złej woli pracownika organu, ale był związany z natłokiem obowiązków wynikających z planowania budżetu gospodarki komunalnej Gminy oraz przygotowywaniem stosownej dokumentacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, do którego wpłynęła pierwotnie skarga przekazana przez Wójta Gminy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. w sprawie IV SAB/Wr [...] stwierdził swą niewłaściwość (pkt 1) i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu do rozpoznania (pkt 2). Postanowienie uprawomocniło się dnia [...] lutego 2022 r. W dniu [...] kwietnia 2022 r. do WSA w Poznaniu wpłynęły akta sprawy, której nadano sygn. akt II SAB/Po [...].

W dniu [...] maja 2022r. do WSA w Poznaniu doręczone zostało pismo procesowe pełnomocnika skarżącej, w którym podtrzymała ona dotychczasowe wnioski skargi oraz dodatkowo domagała się ustalenia, że organ dopuścił się bezczynności i stwierdzenia, że działanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Wobec powyższego, w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie.

W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia", w tym wniesienie ponaglenia, w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy przewidziane dla wniesienia skargi w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11, CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania na podstawie akt sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające – tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających. Wniosek skarżącej z 15 listopada 2021r. o udostępnienie informacji publicznej znajduje się w aktach sprawy udostępnionych przez organ administracji, zatem stanowi materiał dowodowy, z którym Sąd zapoznał się zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Wójta Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem Skarżącej C. W. datowanego na dzień [...] listopada 2021r., w którym wniosła o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentów zawierających informacje dotyczące zasobu użytkowanych przez podmiot artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021, w tym w szczególności:

- dokumentów zawierających informacje o rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów;

- dokumentów zawierających informacje o przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie;

- dokumentów zawierających informacje o umowach zawieranych na dostawy tychże produktów;

- dokumentów zawierających informacje o cenach zakupionych towarów/środków na nie przeznaczonych;

- dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie (k. 9 akt sąd.).

W pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy, czy żądana informacja jest informacją publiczną oraz czy podmiot, do którego Wnioskodawczyni wystąpiła o udzielenie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), w szczególności organy władzy publicznej.

Niewątpliwie, zatem Wójt Gminy, do którego został skierowany wniosek Skarżącej z [...] listopada 2021 r., stosownie do brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., będąc organem władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Punktem wyjścia do rozważań, czy informacje objęte wnioskiem z [...] listopada 2021 r. stanowią informację publiczną o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z treścią tego przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych. Definicja ta jest bardzo szeroka i może budzić wątpliwości, dlatego przy interpretacji przepisu art. 1 ust. 1 konieczne jest posiłkowanie się zarówno sformułowaniami zawartymi w art. 61 Konstytucji RP, jak uwzględnianie treści art. 6 u.d.i.p., który zawiera przykładowy katalog informacji mających walor informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. informacje o majątku, jakim dysponują, podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p. (art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. f) u.d.i.p.), w tym organy władzy publicznej, informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c u.d.i.p.).

Informacja o wydatkowaniu przez jednostkę samorządu terytorialnego środków publicznych na użytkowane przez podmiot artykuły piśmiennicze i biurowe w latach 2015-2021 stanowo zatem informację publiczną. Wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej mogły być także objęte dokumenty zawierające informacje o rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów, dokumenty zawierające informacje o przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie, dokumenty zawierające informacje o umowach zawieranych na dostawy tychże produktów, dokumenty zawierające informacje o cenach zakupionych towarów/środków na nie przeznaczonych.

W niniejszej sprawie bezsporny między stronami pozostaje publiczny charakter informacji objętych wnioskiem Skarżącej, w którym domagała się od organu udostępnienia informacji dotyczących zasobu użytkowanych przez podmiot artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021.

Nadto z akt sprawy wynika, że na tak sformułowany wniosek organ odpowiedział udzielając informacji co do każdego z punktów wniosku z [...] listopada 2021r. i nie kwestionował, by którykolwiek z punktów wniosku nie stanowił informacji publicznej.

Przechodząc do kwestii merytorycznej stwierdzić należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa.

Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.i.d.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.i.d.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.i.d.p.).

Nadto udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Wskazać należy, że w sytuacji gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu, organ jest zobowiązany jedynie do poinformowania o tym fakcie wnioskodawcy pismem informującym, mającym postać czynności materialno-technicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądnej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 roku, sygn. akt I OSK 807/07; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2021 roku, sygn. II SAB/Wa 877/19 i z dnia 11 grudnia 2017 roku, sygn. II SAB/Wa 355/17; CBOSA).

W niniejszej sprawie Wójt Gminy, jak już wspomniano, pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. (k. 11 akt sąd.) udzielił Wnioskodawczyni odpowiedzi na poszczególne punkty wniosku z dnia [...] listopada 2021 r. Nadto organ udzielił informacji we wnioskowanej formie – za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Organ wskazał, że:

1. Gmina nie prowadzi rejestru zapotrzebowania na artykuły biurowe, a pracownicy zgłaszają braki na bieżąco oraz że Gmina nie magazynuje artykułów biurowych.

2. Gmina nie ogłasza przetargów na zakup artykułów biurowych, kwoty wydawane na artykuły biurowe nie przekraczają progów zastosowania ustawy Prawo zamówień publicznych.

3. Gmina nie podpisała umów na dostawę artykułów biurowych.

4. Gmina udzieliła informacji w zakresie środków przekazanych na artykuły biurowe i piśmiennicze, w poszczególnych latach: 2015 roku wydano [...] zł, w 2016 roku wydano [...] zł, w 2017 roku wydano [...] zł, w 2018 roku wydano [...] zł, w 2019 wydano [...] zł, w 2020 roku wydano [...] zł, a w 2021 roku wydano [...] zł.

5. Gmina wskazała, że nie dysponuje innymi dokumentacji związanymi z powyższym wnioskiem.

Z treści odpowiedzi organu wynika, zatem że Gmina w zakresie jakim dysponowała informacją udzieliła jej, a w kwestiach w których nie dysponowała informacją pisemnie poinformowała Wnioskodawczynię, że informacji ani dokumentów w żądanym zakresie nie posiada. W związku z udzieleniem informacji publicznej zgodnie z opisanymi powyżej zasadami wynikającymi z przepisów u.i.d.p., Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że odpowiedź organu na wniosek z [...] listopada 2021r. została udzielona w pełni w takim zakresie, w jakim Gmina dysponowała informacją publiczną. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku z [...] listopada 2021r., jak tego żądała skarżąca w skardze.

W tym miejscu wskazać należy, że Skarżąca w piśmie procesowym z [...] maja 2022r. doręczonym Sądowi w dniu [...] maja 2022r. zakwestionowała prawidłowość udzielonej informacji co do punktu trzeciego i czwartego wniosku. Jednak okoliczności te podniosła już po wydaniu wyroku w sprawie, mimo, że odpowiedź organu na wniosek została Skarżącej doręczona w dniu [...] grudnia 2021r. Jakkolwiek, Sąd zobowiązany jest także do oceny prawidłowości udzielonej informacji co do treści i zakresu wynikającego z wniosku o udzielenie informacji publicznej. Jak wskazano powyżej w ocenie Sądu informacja ta została udzielona prawidłowo w świetle przepisów ustawy mimo, że mogła okazać się niesatysfakcjonująca dla Skarżącej. Przy tym, nie wyjaśniła i nie uzasadniła dokładnie na czym polega wadliwość w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, skoro organ podał, że nie dysponuje informacjami publicznymi jakich Skarżąca się domaga. Udzielenie odpowiedzi na inne punkty wniosku po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem wyroku również nie stanowi podstawy do zobowiązania organu do załatwienia wniosku.

Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, jak orzekł w punkcie 2 wyroku. Organ otrzymał wniosek Skarżącej datowany na dzień [...] listopada 2021r. za pośrednictwem poczty elektronicznej tego samego dnia, o godzinie [...]. Udzielił odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] grudnia 2021 r., ale wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zgodnie z wnioskiem, w dniu następnym, tj.

[...] grudnia 2021r., zatem ten dzień należy uznać za dzień załatwienia wniosku. Organ sam przyznał, że termin do załatwienia wniosku upłynął [...] listopada 2021r. Z powyższego wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek z naruszeniem 14-dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bowiem z dziewięciodniowym opóźnieniem. Organ uzasadnił także przyczyny opóźnienia wskazując, że było związane z natłokiem obowiązków wynikających z planowania budżetu gospodarki komunalnej Gminy oraz przygotowaniem stosownej dokumentacji. Organ dopuścił się zatem bezczynności, natomiast usprawiedliwienie opóźnienia ma znaczenie tylko dla oceny, czy miało one miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Organ przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku dopuścił się bezczynności, jednakże z uwagi na fakt, iż bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia do załatwienia wniosku C. W. datowanego na dzień [...] listopada 2021r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.

"Rażące naruszenie prawa", o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, tym niemniej w świetle ugruntowanego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że powinno być odnoszone do sytuacji oczywistego, nie budzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez organ. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe". Musi chodzić o znaczące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego. Bezczynności organu trwała dziesięć dni, zatem ocenić należy ją jako nieznaczną. Dodatkowo organ wyjaśnił przyczyny opóźnienia natłokiem prac prowadzonych w tym czasie w siedzibie organu, związanych z planowaniem budżetu gospodarki komunalnej, zatem bezczynność nie wynikała ze złej woli organu. W ocenie Sądu zdecydowanie nie można przypisywać takiemu działaniu organu charakteru rażącego, jak Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości [...] zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 535), wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015. r., poz. 1800), oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).