Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 508/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. O. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. O. poprzez wniesienie sprzeciwu decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO, Kolegium) z [...] marca 2021 r., nr [...], Organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I. instancji, po uchyleniu w całości decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2020 r. nr [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...], [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...]. Objęta sprzeciwem decyzja SKO wydana została na skutek odwołania złożonego przez uczestników – P. S., M. S., M. P. oraz Z. G.. Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco. Wnioskiem z 7 listopada 2019 r. Pan M. O.zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą" w miejscowości [...], gmina [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz mapę ewidencyjną obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującą obszar, o którym mowa w art. 74 zd. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm. – dalej ustawy ocenowej). Decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] - po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia poprzedniej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją kasacyjną z [...] lipca 2020 r. nr [...]- Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...] oraz określił uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia.

Burmistrz stwierdził, że z przeprowadzonego w sprawie postępowania wynika, iż przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne zapewniają ochronę środowiska zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji tej inwestycji. Nie stwierdzono także ryzyka wystąpienia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Wobec tego nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prawidłowość tego stanowiska zakwestionowali uczestnicy we wniesionym odwołaniu. Uważali oni, że przy wydawaniu decyzji Burmistrza z [...] listopada 2020 r. nie zostały wykonane zalecenia zawarte w decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2020 r. Na mapie ewidencyjnej określono na nowo teren inwestycji i zaznaczono obszar w odległości 100 m od granic działek, zgodnie z zaleceniem SKO. Nie dokonano jednak weryfikacji odległości inwestycji od budynków mieszkalnych, znajdujących się na tym terenie. Zdaniem Odwołujących, odległości te powinny być mierzone od granicy działek będących terenem inwestycji, a nie od istniejącej czy planowanych chlewni. Zmiany z oznaczeniem terenu powinny dotyczyć wszelkich treści zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a nie jedynie załącznika do karty z oznaczeniem działek na mapie. Podnieśli, iż z mapy ewidencyjnej stanowiącej załącznik do dokumentu z 20 sierpnia 2020 r. wyraźnie widać, że teren całej inwestycji jest położony w centrum wsi, a komunikacja związana z budową chlewni, a następnie transport związany z funkcjonowaniem chlewni będzie się odbywał drogą biegnącą przez wieś. Odwołujący przedstawili własne wyliczenia dotyczące emisji amoniaku i metanu. Wnieśli zatem o przeprowadzenie pełnej procedury oceny oddziaływania na środowisko. W zaskarżonej decyzji z [...] marca 2021 r. SKO stwierdziło, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] podjął wprawdzie czynności w toku postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak nie zostały uwzględnione wskazania Kolegium. M. O. przedłożył mapę ze zmienionym terenem realizacji i zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia. Wyjaśnił też, że w związku z tym, iż w wykonanej karcie informacyjnej w analizie w zakresie oddziaływania na powietrze oraz emisji hałasu uwzględniono istniejącą na działce nr ew. [...] chlewnię, nie zachodzi konieczność zmiany zapisów tej karty informacyjnej. Inwestor wskazał, że nie ulegnie również zmianie odległość planowanych chlewni od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Według SKO, na podstawie przedłożonej przez inwestora mapy uznać należy, że teren inwestycji obejmuje działki o nr. ew.: [...], [...], [...] i [...]. W tym zakresie winna być również zmieniona karta informacyjna przedsięwzięcia. W dokumencie tym - jako teren inwestycji - nadal figurują tylko dwie działki, tj. działka nr [...] i [...]. Ponadto inwestor błędnie przyjął, że nie ulegnie zmianie odległość planowanych chlewni od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, że najbliższe budynki mieszkalne, licząc od planowanego najbliższego budynku chlewni, znajdują się w odległości ok. 162 m w kierunku północno-zachodnim i około 174 m w kierunku północno-wschodnim. SKO podało, że w toku postępowania odwoławczego [...] stycznia 2021 r. zwróciło się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o przesłanie mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem odległości budynków inwentarskich istniejących i planowanych objętych terenem inwestycji od budynków mieszkalnych w tym budynków mieszkalnych na działkach odwołujących. Z przekazanej przez Organ I. instancji mapy ewidencyjnej wynika zaś, że po modyfikacji terenu inwestycji uległa zmianie (zmniejszyła się znacznie) odległość budynków mieszkalnych od terenu inwestycji. I tak odległość od budynków mieszkalnych odwołujących: P. S. i M. S. wynosi 90 m (wcześniej: 185 m), M. P. wynosi 130 m (wcześniej: 205 m), Z. G. wynosi 140 m (wcześniej: 210 m). Najbliżej zlokalizowane zostały budynki mieszkalne na działach nr . [...] 60 m (wcześniej: 165 m), nr . [...] 75 m (wcześniej: 200 m), nr . [...] 85 m (wcześniej: 195 m) oraz nr . - 90 m (wcześniej: 200 m). Odległości te, zdaniem SKO, nie zostały uwzględnione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a powinny. Organ I. instancji nadal stoi bowiem na stanowisku, że odległości planowanych chlewni od najbliższych budynków mieszkalnych podane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia są poprawne i zgodne z rzeczywistością. SKO jeszcze raz wskazało, że skoro terenem inwestycji objęte są działki nr [...], [...], [...] i [...], to odległość budynków mieszkalnych winna być liczona od budynków inwentarskich znajdujących się na terenie inwestycji, a nie tylko od budynków które są planowane do realizacji. Mając to na względzie SKO przyjęło, że Organ I. instancji nie wykonał zaleceń Kolegium odnośnie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W sentencji zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2020 r. w pkt 1 błędnie określił teren przedmiotowej inwestycji, wskazując tylko dwie działki tj. [...] i [...], podczas gdy terenem inwestycji objęte są działki o nr: [...], [...], [...] i [...]. SKO podkreśliło, że wymienione uchybienia skutkują koniecznością uchylenia decyzji Organu I. instancji, bowiem Organ odwoławczy nie może we własnym zakresie wykonać czynności zmierzających do wyeliminowania tych uchybień. prawidłowo określić teren planowanej inwestycji, dokonać weryfikacji odległości planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych, w związku z powyższym dokonać ponownych obliczeń dla emisji poszczególnych substancji do powietrza oraz emisji hałasu, co winno znaleźć odzwierciedlenie w przedłożonej przez inwestora dokumentacji (karta informacyjna przedsięwzięcia), a następnie będzie zobowiązany skierować uzupełniony wniosek wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia do ponownego opiniowania z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie odnośnie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływania inwestycji na środowisko. We wniesionym sprzeciwie inwestor wniósł o 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w całości;

2/ zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych. M.O. zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a, jak również art. 62a oraz 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wynika to, w jego ocenie, z niezasadnego w okolicznościach sprawy przyjęcia, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2020 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa (aczkolwiek niewskazanych przez SKO w uzasadnieniu skarżonej decyzji), jak również, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie uwzględnił wskazań SKO zawartych w poprzedniej decyzji z [...] lipca 2020 r. (które - jak można domniemywać z całokształtu uzasadnienia decyzji - SKO uznało za wiążące w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego przyjęcia), bowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Inwestor stwierdził, że Organ I. Instancji, wbrew twierdzeniom SKO, przeprowadził w sprawie wyczerpujące postępowanie dowodowe, czym zrealizował wskazania co do dalszego postępowania wynikające z poprzednio wydanej decyzji Kolegium z [...] lipca 2020 r., jednak nie doprowadziły one do powstania karty informacyjnej przedsięwzięcia o treści, których umieszczenia tam konsekwentnie domaga się SKO, a jest działaniem niedopuszczalnym Organu II. Instancji. Nie może więc być mowy o uchybieniu przez Organ przepisom, skoro postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone we właściwy sposób oraz przy uwzględnieniu wytycznych z poprzedniej decyzji. Zdaniem inwestora, wskazania SKO kierunkują ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Takimi wskazaniami Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie mógł być związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Przy uwzględnieniu kierunku żądanych w poprzedniej decyzji SKO uzupełnień - dokonał niezbędnych w tym celu czynności (uzupełnienie przez inwertora karty informacyjnej, skierowanie sprawy do ponownego opiniowania przez wymagane Organy), a następnie dokonał kompleksowej oceny zgromadzonego w ten sposób materiału dowodowego, która doprowadziła go do konstatacji o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Wnoszący sprzeciw podkreślił też, że błędna jest praktyka, w ramach której organy prowadzące postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wzywają wnioskodawcę, często wielokrotnie do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia zwłaszcza w zakresie kwestii związanych z weryfikacją poprawności wyliczeń dotyczących emisji związanej z realizacją przedsięwzięcia, zmian w zakresie działań i urządzeń mających zapewnić ochronę środowiska w trakcie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, zweryfikowania oddziaływań wynikających z realizacji przedsięwzięcia na dany element środowiska. Praktykę taką należy uznać za sprzeczną z literą ustawy, a także celem regulacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z kolei z art. 64b § 1 p.p.s.a., przepisy o skardze stosuje się odpowiednio do sprzeciwu od decyzji, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 64a p.p.s.a., sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej k.p.a.), jeżeli strona jest niezadowolona z treści tej decyzji. Sąd rozpoznaje zaś sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO, Kolegium) z [...] marca 2021 r., nr [...] Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługiwał na uwzględnienie, gdyż w sprawie nie ziściły się przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiotem zaskarżenia uczyniono decyzję kasatoryjną. W tego rodzaju sprawach możliwość orzekania przez sąd administracyjny podlega pewnemu ograniczeniu, sprowadzając się do kontroli legalności rozstrzygnięcia w świetle ustawowych przesłanek, określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może więc – co do zasady – obejmować sformułowania końcowej oceny związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne. Decyzja kasatoryjna stanowi rozstrzygnięcie procesowe, które nie kształtuje stosunku materialnoprawnego. Sąd administracyjny w tym trybie rozpoznania sprawy nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, gdyż na skutek uchylenia decyzji sprawa powraca do merytorycznego rozpatrzenia przez organ I. instancji. Wydanie decyzji kasacyjnej wymaga jednak kumulatywnego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., tj. wskazania, że decyzja I. instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, oraz że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, jeżeli w istocie to organ odwoławczy przeprowadzałby postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie prowadziłoby to do nieakceptowalnej sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, co pozbawiałoby stronę możliwości kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Instytucja decyzji kasatoryjnej opiera się na nienaruszalności zasady dwuinstancyjności. Rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść więc wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II. instancji nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ I. instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy winien te uchybienia usunąć we własnym zakresie, jeżeli sprowadza się to do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w niewielkim zakresie. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że Organ odwoławczy nie wykazał, aby zachodziły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Jak słusznie zarzucono w sprzeciwie, nie było po temu podstaw. Odnotowania przy tym wymaga fakt, że mamy do czynienia z sytuacją, gdy po raz kolejny Organ II. instancji wydał decyzję kasacyjną, opierając ją w zasadzie na tych samych podstawach. Poprzednia decyzja SKO nie była zaskarżona do WSA i stała się ostateczna.

Przechodząc do oceny zasadności wydania decyzji kasacyjnej zaskarżonej sprzeciwem, należy zgodzić się ze stanowiskiem Inwestora, sformułowanym w oparciu zarówno o poglądy orzecznictwa, jak i wyrażane w doktrynie, że wskazania organu odwoławczego mogą dotyczyć wyłącznie osiągnięcia rezultatu w postaci uwzględnienia określonych okoliczności przy wydawaniu decyzji, w szczególności wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy. W takim zakresie wskazania te są uznawane za wiążące. Organ odwoławczy, przekazując na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, nie może narzucać mu przyszłego rozstrzygnięcia. Organ I. instancji nie jest również związany oceną prawną zawartą w decyzji organu odwoławczego. SKO mogło więc jedynie wskazać, jakie okoliczności należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przy czym zalecenia te wiązały organ I. instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych. Sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu zgromadzonych, należały natomiast do wyłącznej kompetencji organu I. instancji. Podkreślenia zatem wymaga, że przepisy k.p.a. nie przewidują związania organu I. instancji wytycznymi, a także oceną prawną zawartymi w decyzji organu odwoławczego. Wiążą one organ I. instancji w zakresie obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych. Sposób zaś przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do wskazanych okoliczności i ocena dowodów, a także zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego należy do kompetencji organu I. instancji. Jak słusznie podkreślił Wnoszący sprzeciw, o ile Organ II. instancji miał uprawnienia do nałożenia na Organ I. Instancji obowiązku wyjaśnienia kwestii poprawnego określenia terenu inwestycji, a następnie ponowienia wymaganych przez przepisy czynności opiniodawczych, to nie mógł już narzucać sposobu ustalenia tego terenu, nakładać na inwestora obowiązku uzupełnienia karty informacyjnej o ściśle określone treści, czy też narzucać Organowi sposobu dokonania ponownych obliczeń dla emisji poszczególnych substancji do powietrza oraz emisji hałasu, niezależnie od tego czy taka potrzeba - w ocenie Organu rozpoznającego sprawę w I. instancji - w rzeczywistości zachodziła. Należy przy tym odnotować, czego nie zanegowało SKO, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] stosując się do tych wskazań Kolegium, zażądał od Inwestora uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia w kierunku wskazanym przez SKO, a po jej uzupełnieniu skierował sprawę do ponownego zaopiniowania przez uprawnione Organy, które zajęły stanowiska w sprawie. Wymaga przy tym podkreślenia, że zarówno RDOŚ, jak i PPIS oraz PGW Wody Polskie są Organami dysponującymi wiedzą specjalistyczną i posiadając całość przesłanej dokumentacji w sprawie, fachowo stwierdzają czy co dla danej inwestycji - zważywszy w szczególności na jej rodzaj, położenie, skalę i względy kumulacji oddziaływań - zachodzi potrzeba sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie można pominąć, że w uprzednio prowadzonym postępowaniu środowiskowym w tej sprawie, przed wydaniem przez SKO pierwszej decyzji kasacyjnej, pismem z 29 listopada 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Siedlcach wezwał do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. 11 grudnia 2019 r. Inwestor przedłożył aneks do karty informacyjnej przedsięwzięcia. Opinią sanitarną z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Wezwaniem z 14 stycznia 2020 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wezwał do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. Aneks do karty informacyjnej przedsięwzięcia został złożony 21 stycznia 2020 r. Opinią z 3[...] marca 2020 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził opinię, że dla tego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a istnieje potrzeba określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit b lub c ustawy ocenowej. Nie było więc tak, że bezrefleksyjnie zaopiniowano to przedsięwzięcie, pobieżnie ustalając jego oddziaływanie, zasięg i skalę. Trzeba też zauważyć, że obecnie Organ I. instancji dokonał weryfikacji odległości planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych wskazując, że nie uległy zmianie w stosunku do ustalonych w toku wcześniejszego postępowania, skoro jest to odległość od "planowanej inwestycji", a nie od już zrealizowanej, w oparciu o inne pozwolenie. Odnośnie zaś potrzeby przeprowadzenia ponownych obliczeń dla emisji poszczególnych substancji do powietrza oraz emisji hałasu wskazał, że istniejąca na działkach Inwestora chlewnia, od początku była ujęta w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przy dokonywaniu pomiarów tych emisji, w związku z czym zmiany w zakresie określenia terenu inwestycji nie powodują dezaktualizacji dotychczasowych obliczeń. Co do charakteru karty informacyjnej przedsięwzięcia, zgodzić się należy z M. O., że jej sporządzenie i przedłożenie nie może być traktowane jako substytut oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Celem karty informacyjnej przedsięwzięcia jest przesądzenie o konieczności prowadzenia oceny, ewentualnie określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jeżeli więc organ ma wątpliwości co do rzetelności danych przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub nie zgadza się z przedstawionymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia potencjalnymi oddziaływaniami przedsięwzięcia lub zaproponowanymi przez wnioskodawcę sposobami ochrony środowiska, to metodą rozstrzygnięcia tych wątpliwości jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Poza tym słuszny jest wywód, że istniejącego budynku chlewni wybudowanego wcześniej na nieruchomości Inwestora w oparciu o wymagane zezwolenia, nie należało traktować jako integralnej części planowanej inwestycji, polegającej na budowie dwóch nowych budynków inwentarskich dla trzody chlewnej. Zrealizowana już chlewnia musi niewątpliwie być ujęta w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak również wzięta pod uwagę przez Organ przy podejmowaniu decyzji co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ale jako "przedsięwzięcie zrealizowane znajdujące się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, w zakresie w jakim jego oddziaływanie może prowadzić do skumulowania odziaływań z planowanym przedsięwzięciem." Jak wynika z przepisu art. 62a ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa wart. 63 ust. 1 ustawy ocenowej, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69 ustawy, w szczególności dane o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Analogiczną regulację zawiera art. 63 ust. 1 pkt 1 ppkt b) tej ustawy, zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę m. in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Słuszna jest zatem konstatacja Inwestora, że skoro w sprawie zostało przez Organ I. instancji przeprowadzone postępowanie dowodowe w kierunku wymaganym przez przepisy prawa materialnego, w tym w szczególności zostały zrealizowane wytyczne zawarte w poprzedniej decyzji SKO z [...] lipca 2020 r. w zakresie, a jakim mogły one być wiążące dla Organu I. instancji - to nie ziściły się przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., które uzasadniałyby wydanie w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej.

Wobec tego SKO zobowiązane będzie do podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, w razie zaistnienia takiej konieczności, posiłkując się art. 136 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji, uwzględniając sprzeciw i w efekcie uchylając zaskarżoną decyzję kasatoryjną (pkt. I sentencji wyroku) oraz zwracając uiszczony wpis od sprzeciwu w kwocie 100 zł (pkt. II sentencji wyroku).