Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2008/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o grach i zakładach wzajemnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w części dotyczącej punktów gier 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2003 roku, nr [...] udzielono F. Sp. z o.o. z siedzibą w R. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], na okres 6 lat.

Wnioskiem z dnia [...] września 2006 r. F. Sp. z o.o. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o weryfikację w trybie art. 155 k.p.a., ww. decyzji w zakresie lokalizacji trzech punktów urządzania gier:

- T. w B. przy ulicy S. [...],

- K. w A. przy ulicy W. [...],

- Pub L. w B. przy ul. N. [...],

na następujące lokalizacje:

- Zakłady Sportowe "[...]" w B. przy ul. B. [...],

- Zakłady Sportowe "[...]" w B. przy ul. Ś.[...],

- Zakłady Sportowe "[...]" w S. przy ul. C. [...].

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., na podstawie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 1a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.), odmówił dokonania zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2003 roku, nr [...] w sprawie zezwolenia F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na terenie województwa [...] w przedmiocie zmiany punktu [...], w zakresie trzech lokalizacji punktów urządzania gier wpisanych pod numerami porządkowymi: [...],[...] i [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 155 k.p.a. zmiana decyzji ostatecznej jest możliwa za zgodą strony, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji, a także istnieją przesłanki uzasadniające istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony, który wskazywałby na konieczność uchylenia lub zmiany decyzji pierwotnej.

Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że wnioskowanym zmianom sprzeciwiają się szczególne uregulowania zawarte w art. 7 ust. 1 a, art. 9 pkt 2 i pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Organ wskazał, że ww. przepisy określają miejsca, w których dozwolone jest urządzanie poszczególnych kategorii gier oraz zakładów wzajemnych, objętych wymogiem uzyskania stosownych zezwoleń. Zgodnie z art. 7 ust. 1 a ustawy o grach i zakładach wzajemnych urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie "w punktach gier na automatach o niskich wygranych". Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przyjmowanie zakładów wzajemnych dozwolone jest wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów. Podkreślił też, iż w art. 9 ustawy o grach i zakładach wzajemnych zdefiniowane zostały miejsca prowadzenia działalności w zakresie określonych kategorii gier i zakładów wzajemnych, wskazujące na wyraźne rozdzielenie pojęcia punktu gier na automatach o niskich wygranych oraz punktu przyjmowania zakładów wzajemnych. W związku z powyższym organ stwierdził, iż poszczególne gry i zakłady wzajemne nie mogą być prowadzone w jednym lokalu.

Od decyzji tej strona złożyła odwołanie do Ministra Finansów wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości.

W uzasadnieniu skarżąca Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie prawa materialnego (art. 7 ust. 1 a i art. 7 ust. 3 w związku z art. 9 ustawy o grach i zakładach wzajemnych) poprzez błędną wykładnię, że punkt gier na automatach o niskich wygranych nie może być usytuowany w lokalu usługowym, w którym prowadzony jest punkt przyjmowania zakładów wzajemnych.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała ponadto, że w odróżnieniu od salonu gier na automatach i salonu gry bingo pieniężne (art. 9 pkt 1 lit. b i lit. c ustawy o grach i zakładach wzajemnych), ustawodawca nie przewidział, że punkt gry na automatach o niskich wygranych musi być wydzielonym miejscem. Według skarżącej przepisy art. 7 ust. 1 a ww. ustawy ma na celu wskazanie, że w przypadku urządzania gier na automatach o niskich wygranych muszą zostać spełnione ustawowe przesłanki wymienione w innych postanowieniach tej ustawy (vide: art. 9 pkt 3, art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Z kolei art. 9 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych zawiera ustawową definicję punktu gier na automatach o niskich wygranych, zaś art. 9 tej ustawy zawiera słowniczek definicji pojęć używanych w ustawie. Strona powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie FSK 1928/04 wskazała, iż definicja "punktu gier na automatach o niskich wygranych" zamieszona w art. 9 ustawy o grach i zakładach wzajemnych ma charakter techniczny. Odwołując się z kolei do wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie II SA 1260/97 podkreśliła, iż przy wykładni przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy stosować wykładnię ścisłą oraz, że fundamentalna zasada swobody działalności gospodarczej doznaje, odnośnie warunków urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, ograniczeń przewidzianych ustawą o grach i zakładach wzajemnych. Ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej nie można wywodzić z zastosowania niewłaściwej metody interpretacji.

Z tego względu dopuszczalne jest usytuowanie takiego punktu gry w lokalu, w którym prowadzony jest już punkt przyjmowania zakładów wzajemnych. Skarżąca podkreśliła również, że lokal niemieszkalny, w którym prowadzona jest działalność usługowa w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych, niewątpliwie spełnia kryteria lokalu opisanego w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, oczywiście o ile lokal taki jest oddalony, o co najmniej 100 m od obiektów o specjalnym znaczeniu (szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze, opiekuńcze oraz ośrodki kultu religijnego).

Minister Finansów rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2007 r.

Według oceny Ministra Finansów materiał dowodowy sprawy nie potwierdza zasadności podnoszonego przez stronę zarzutu naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 a i art. 7 ust. 3 w związku z art. 9 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Organ rozpoznając odwołanie podtrzymał w pełni stanowisko organu I instancji, iż w świetle przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie jest możliwa lokalizacja punktów gier na automatach o niskich wygranych na terenie punktów przyjmowania zakładów wzajemnych.

Organ odwoławczy podkreślił, iż prowadzenie określonych kategorii gier oraz zakładów wzajemnych dozwolone jest w ściśle określonych miejscach, wymienionych w art. 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Art. 7 ust. 1 a tej ustawy stanowi, że urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie w punktach gier na automatach o niskich wygranych, a według art. 7 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych - przyjmowanie zakładów wzajemnych dozwolone jest wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych. Organ wskazał również na definicję wyrazu "wyłącznie" zawartą między innymi w Uniwersalnym słowniku języka polskiego PWN pod redakcją profesora Stanisława Dubisza i Elżbiety Soból.

Organ wskazał również, że zgodnie z art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych punkty gier na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych. Lokale te mają być zaś – jak traktuje przepis – oddalone, co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo – wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 3 ustawy, przyjmowanie zakładów wzajemnych dozwolone jest wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych. Natomiast art. 9 ww. ustawy wskazuje miejsca prowadzenia działalności w zakresie określonych kategorii gier oraz zakładów wzajemnych, posługuje się pojęciem kasyna gry, salonu gry binga pieniężnego, salonu gier na automatach, punktu przyjmowania zakładów wzajemnych oraz punktu gier na automatach o niskich wygranych. Zdaniem organu ww. przepisy należy czytać łącznie z generalną zasadą określoną w art. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, na podstawie której urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie.

Zdaniem Ministra Finansów, dokonując analizy brzmienia przepisów art. 7 ust. 1 a, art. 7 ust. 3 i art. 9 ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy stwierdzić, że intencją ustawodawcy wyrażoną w nich, jak również w innych przepisach ustawy, jest ścisłe rozdzielenie aktywności ekonomicznej i finansowej podmiotów prowadzących gry i zakłady wzajemne. Tak wyraźne oddzielenie w przepisach konkretnych miejsc prowadzenia działalności (w szczególności w art. 7 ust. 1-3 ww. ustawy) jest wyraźną dyspozycją, że poszczególne gry i zakłady tam wskazane nie mogą być prowadzone w jednym miejscu.

Od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2007 r. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej: naruszenie prawa materialnego a mianowicie art. 7 ust 1 a i art. 7 ust. 3 w zw. z art. 9 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że punkt gier na automatach o niskich wygranych nie może być usytuowany w lokalu usługowym, w którym prowadzony jest punkt przyjmowania zakładów wzajemnych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż wykładnia przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych zaprezentowana przez Ministra Finansów jest błędna. Przepisy art. 7 ust. 1a ustawy o grach i zakładach wzajemnych mają na celu wskazanie, że w przypadku urządzania gier na automatach o niskich wygranych muszą zostać spełnione ustawowe przesłanki wymienione w innych postanowieniach tej ustawy. Jednocześnie w skardze wskazano, że art. 9 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych zawiera ustawową definicję punktu gry na automatach o niskich wygranych, a sam art. 9 tej ustawy zawiera słowniczek definicji pojęć używanych w ustawie. Skarżąca ponownie powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie FSK 1928/04, który w jej ocenie podkreśla "techniczny charakter definicji pojęcia punktu gier na automatach o niskich wygranych" oraz na wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie II SA 1260/97, który w jej ocenie podkreśla, iż "przy wykładni przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy stosować wykładnię ścisłą" oraz, że "fundamentalna zasada swobody działalności gospodarczej doznaje, odnośnie warunków urządzania prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, ograniczeń przewidzianych ustawą o grach i zakładach wzajemnych". Ponownie podkreślono też, że w odróżnieniu od salonu gier na automatach i salonu gry bingo pieniężne, ustawodawca nie przewidział, że punkt gier na automatach o niskich wygranych musi być wydzielonym miejscem. Brak występowania ustawowego wymogu, aby punkt gier na automatach o niskich wygranych były miejscem wydzielonym, przesądza w związku z tym o dopuszczalności usytuowania takiego punktu gry w lokalu, w którym prowadzony jest punkt przyjmowania zakładów wzajemnych.

Wobec tego, że żaden z przepisów ustawy nie przewiduje zakazu łączenia w jednym lokalu prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i w dziedzinie przyjmowania zakładów wzajemnych, wniosek skarżącego złożony w trybie art. 155 k.p.a. o zmianę punktów gier w ramach udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, powinien być rozpoznany pozytywnie.

Podnosząc powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2007 r. oddalił skargę na decyzję Ministra Finansów.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, iż podstawowym problemem, który wymagał rozstrzygnięcia w tej sprawie, było ustalenie, czy w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. możliwa jest w ogóle zmiana wydanego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poprzez zmianę lokalizacji punktów gier określonych w decyzji ostatecznej.

Sąd podkreślił, że elementem koniecznym takiego zezwolenia jest precyzyjne wskazanie punktów, w których gry na automatach o niskich wygranych i zakłady wzajemne będą urządzane. Zezwolenie daje prawo do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w konkretnie wskazanych punktach (miejscach), w których działalność taka może być prowadzona. Te konkretnie wskazane punkty (miejsca) stanowią istotny element decyzji wyznaczając jej granice. Zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest więc, zdaniem Sądu, niedopuszczalna.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 37 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych polegającą na uznaniu, że granice zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych wyznacza lokalizacja punktu, która jest istotnym elementem stanu faktycznego przesądzającym o przedmiotowej tożsamości sprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji w związku z wadliwym zastosowaniem art. 155 k.p.a. i uznanie, że zmiana decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr akt [...] w zakresie wnioskowanym przez skarżącą nie może nastąpić w trybie art. 155 k.p.a. co było rezultatem błędnej wykładni art. 37 w związku z art. 35 ust.1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez lakoniczne i niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadzające się do przytoczenia poglądów doktryny bez wyjaśnienia wzajemnej relacji przepisów art. 37 i art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie pełnej wiedzy na temat motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

- art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) przez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając powyższą skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 3 lipca 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sprawę przekazał temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji co do braku możliwości zmiany decyzji administracyjnej w zakresie lokalizacji punktów prowadzenia gier w trybie art. 155 k.p.a. wskazując, iż określenie w zezwoleniu lokalizacji punktu (punktów) prowadzenia gier albo liczby tych punktów konkretyzuje treść uprawnień i obowiązków wynikających z zezwolenia. Nie decyduje natomiast o tożsamości zezwolenia. Organ udziela zezwolenia ze względu na to, że wnioskodawca posiada konkretny, spełniający ustawowe wymagania, lokal do prowadzenia punktu gier. Nie zaś dlatego, że ten lokal znajduje się pod takim bądź innym adresem. Zmiana lokalizacji punktu gier lub liczby tych punktów, określonych w zezwoleniu jest zmianą praw i obowiązków wynikających z zezwolenia i może nastąpić w ramach tego samego zezwolenia. Nie wymaga wydania nowego zezwolenia, ponieważ nie znosi ani nie tworzy elementów - uprawnień lub obowiązków konstytuujących zezwolenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Art. 190 ww. ustawy stanowi natomiast, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Finansów oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na prawidłowość dokonanego przez te organy rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

Organy stanęły bowiem na stanowisku, że zmianie decyzji w zakresie wnioskowanym przez skarżącą sprzeciwiają się przepisy art. 7 ust. 1 a i ust. 3 oraz art. 9 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. u. z 2004 r. Nr 4, poz. 27).

Stanowisko to, co zasadnie wykazała strona w skardze, należy uznać za błędne.

W art. 7 ust. 1 a ww. ustawy wskazane jest, że urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie w punktach gier na automatach o niskich wygranych. Tak samo określone jest w ust. 3 tegoż artykułu przyjmowanie zakładów wzajemnych – wyłączne w punktach zakładów wzajemnych. Przy takiej konstrukcji przepisu partykułę "wyłącznie" należy odnieść do urządzania gier na automatach o niskich wygranych i odpowiednio do przyjmowania zakładów wzajemnych. Oznacza to, że aby możliwe było urządzanie gier i przyjmowanie zakładów muszą powstać najpierw punkty gier na automatach o niskich wygranych i punkty przyjmowania zakładów wzajemnych zgodnie z wymogami określonymi w art. 9 ust. 2 i 3 cyt. ustawy. Następnie urządzanie gier i przyjmowanie zakładów może odbywać się wyłącznie w miejscach uznawanych za punkt urządzania gier na automatach o niskich wygranych i punkt przyjmowania zakładów wzajemnych zgodnie z definicją zawartą w ww. przepisie. Z art. 7 ust. 1 a i ust. 3, art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ustawy nie wynika natomiast, aby ustawodawca przewidział konieczność wydzielenia miejsca, w którym ma być zlokalizowany punkt gier na automatach o niskich wygranych, czy też punkt przyjmowania zakładów wzajemnych. Taką konieczność wydzielenia miejsca ustawodawca zastrzegł natomiast definiując salon gier na automatach, salon gry bingo pieniężne. Wydzielenie oznacza oddzielenie, odłączenie czegoś, co wchodziło w skład większej całości i przeznaczenie na jakiś cel. Zakładając racjonalność ustawodawcy, jak czynią to strony niniejszego postępowania, zdaniem Sądu nie można uznać, że pominięcie przez ustawodawcę elementu wydzielenia było przypadkowe. Przyjąć zatem należy, że był to zabieg celowy. Konsekwencją powyższego jest brak przeszkód co do tego, aby w jednej lokalizacji (w rozpoznawanej sprawie w jednym lokalu) został ulokowany punkt gier na automatach o niskich wygranych i punkt przyjmowania zakładów wzajemnych, przy czym punkty te winny odpowiadać szczegółowym wymaganiom sformułowanym w ustawie o grach i zakładach wzajemnych.

Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy powyższych przepisów w wyrokach z dnia 26 lutego 2008 r. wskazał, iż wnikliwa analiza treści przepisów art. 7 ust. 1a i 3 w związku z art. 9 ust. 2 i 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych prowadzi do wniosku, że prowadzenie obu wymienionych w tych przepisach działalności z zakresu gier losowych i zakładów wzajemnych dozwolone jest wyłącznie w punktach do tego przeznaczonych, a przez te punkty rozumie się miejsca, a nie odrębne lokalne, jak kasyna gier czy też wydzielone miejsca przeznaczone na salon gier na automatach (art. 9 pkt 1 lit. b ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych). Skoro w ustawie zawarta jest legalna definicja punktów przyjmowania zakładów wzajemnych i punktów gry na automatach o niskich wygranych i odnosi się ona jednoznacznie do fizycznego miejsca w odróżnieniu do definicji ośrodków gier (kasyna, salonu gier, salonu gier bingo), która niewątpliwie obejmuje wydzielone miejsca lub odrębne lokale, to brak jest przesłanek do rozumowania, że miejsca te mają być położone (względem siebie) w wyodrębnionych lokalach i nie mogłyby ze sobą sąsiadować. (vide: wyroki NSA z dnia 26 lutego 2008r. sygn. akt - II GSK 371/07 oraz II GSK 407/07).

Zauważyć również należy, że z przepisów art. 7 ust. 1 a i ust. 3, jak również z innych przepisów ww. ustawy nie można odczytać akcentowanego przez organ normatywnego nakazu ścisłego rozdzielenia aktywności ekonomicznej i finansowej podmiotów prowadzących gry i zakłady wzajemne.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca organizuje jedynie gry na automatach o niskich wygranych, nie prowadzi natomiast działalności w zakresie zakładów wzajemnych. Tym samym, z racji istnienia odrębnych podmiotów gospodarczych, ścisłe rozdzielenie aktywności ekonomicznej i finansowej i tak jest zachowane.

Reasumując – w ocenie Sądu – organy obu instancji niewłaściwie zinterpretowały przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, mające w sprawie zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego, polegało na błędnej wykładni prawa. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, albowiem błędna wykładnia przepisów art. 7 ust. 1 a i ust. 3 w zw. z art. 9 pkt 2 i 3 oraz art. 30 ww. ustawy doprowadziła do przyjęcia, że przepisy te sprzeciwiają się zmianie decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podlaskiego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.