Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 621/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, art. 124 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi G.P., w której miejsce wstępują: H.P. i J.P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...] ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości położonej we [...], stanowiącej działkę oznaczoną geodezyjnie: obręb W., ark. mapy [...], działka nr [...], zapisanej w KW [...] jako własność G. P., w związku z planowaną inwestycją polegającą na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C. - W., w tym podwieszeniu w jej granicach napowietrznych przewodów na odcinku ok. 95 m, w pasie technologicznym linii o szerokości 9 m (2x4,5 m od osi linii), o łącznej powierzchni pasa technologicznego ok. [...] m2. W sentencji decyzji zaznaczył, że przebieg linii przez wskazaną nieruchomość został określony na mapie stanowiącej załącznik do decyzji.

Opisując przebieg postępowania administracyjnego Starosta zaznaczył m. in., że wydanie omawianej decyzji zostało poprzedzone oględzinami wskazanej nieruchomości jak i przeprowadzeniem rozprawy administracyjnej. Nie został uwzględniony wniosek G. P. o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Starosta ustalił, że nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonalności decyzji lokalizacyjnej zarówno przez SKO [...], jak i WSA w Poznaniu. W sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego WSA w Poznaniu wyrokiem z [...] listopada 2018 r., IV SA/Po [...] oddalił skargę. Od wskazanego wyroku wywiedziona została skarga kasacyjna. Starosta ocenił, że nieprawomocność wskazanego wyroku nie skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego wcześniej wydanych decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnił także, że nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania pismo właścicielki nieruchomości adresowane do pełnomocnika wnioskodawcy postępowania, stanowiące próbę powrotu do rokowań zmierzających do ustanowienia służebności przesyłu. Dołączone do wniosku o wszczęcie postępowania dokumenty z przebiegu rokowań uznał za spełniające wymogi wszczęcia postępowania.

Starosta ustalił, że ujawnionym w księdze wieczystej, wyłącznym właścicielem nieruchomości była i jest G. P.. Za bez znaczenia dla sprawy uznał znajdujące się w księdze wieczystej ostrzeżenie o niezgodności ujawnionego stanu prawnego z rzeczywistym stanem prawnym.

Starosta w kontekście brzmienia m. in. art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm. – dalej: "u.g.n") stwierdził , że zakres i sposób ograniczenia określony w omawianej decyzji stanowi odzwierciedlenie wskazań zawartych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja w tym zakresie została w pierwszej instancji wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...], a następnie utrzymana w mocy decyzją SKO w [...]. Zaznaczył również, że stanowiący załącznik do omawianej decyzji fragment mapy, obejmujący działkę nr [...], z naniesionym przebiegiem napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV i pasem ograniczenia wykazuje całkowitą zgodność z załącznikiem nr 1 do decyzji lokalizacyjnej organu pierwszej instancji. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym przeprowadzone oględziny nieruchomości ustalił, że w granicach działki nr [...], obręb W., nie są zlokalizowane żadne słupy istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV, natomiast wskazane we wniosku o wszczęcie postępowania posadowienie stanowiska słupa nastąpić ma w granicach innej nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], obręb W.. Tym samym po rozbiórce istniejącej linii w granicach działki nr [...], obręb W. i jej odbudowie, nie nastąpi posadowienie żadnych nowych słupów. Starosta uznał , że "E. " sp. z o.o. wystąpiła o zezwolenie na ograniczenie prawa własności w zakresie, który stanowi możliwie najmniej uciążliwą ingerencję w prawo własności. Wnioskodawca wystąpił bowiem o zezwolenie na zajęcie nieruchomości w pasie technologicznym linii o szerokości 9 m (po 2 x 4,5 m od osi linii na odcinku ok. 95 m), co odpowiada aktualnemu stanowi ingerencji w prawo własności i w żaden sposób nie zwiększa dla właścicielki istniejącej uciążliwości. Odwołując się do decyzji SKO w [...] utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Starosta wskazał m. in. na konieczność odróżnienia pasa niezbędnego do wykonania robót od pasa oddziaływania. Pierwszy pas niezbędny jest do wskazania i ustalenia lokalizacji tej inwestycji celu publicznego i do funkcjonowania (eksploatacji) linii elektroenergetycznej natomiast drugi pas służy do określenia zasięgu oddziaływania linii i służy on do określenia potencjalnych roszczeń z tytułu oddziaływania zamierzenia na nieruchomości. Wyjaśnił , że z opisu inwestycji wynika, iż moc przesyłowa linii elektroenergetycznej nie ulegnie zmianie, podobnie jak nie ulegnie zmianie lokalizacja słupów energetycznych, również, że kwestie związane z wątpliwościami pełnomocnika właścicielki nieruchomości odnośnie tego czy planowane zamierzenie stanowi budowę bądź przebudowę zostały rozstrzygnięte w wyroku WSA w Poznaniu z [...] listopada 2018 r., IV SA/Po [...].

Odwołując się do orzecznictwa i doktryny Starosta wskazał, że rozstrzyganie o kwestiach dotyczących bezpośrednio lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może nastąpić w niniejszej sprawie. Wszystkie zastrzeżenia właściciela objętej omawianą decyzją nieruchomości odnoszą się wyłącznie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zastrzeżenie te nie podlegają zatem ocenie w niniejszym postępowaniu.

Podsumowując rozważania Starostwa stwierdził, że wniosek inwestora zasługuje na uwzględnienie. Wnioskowane przez niego ograniczenie stanowi realizację inwestycji celu publicznego, jego zakres odpowiada decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, a nabycie prawa do nieruchomości nie nastąpiło w trybie cywilnoprawnym.

Pismem z [...] kwietnia 2019 r. G. P. wniosła odwołanie od omówionej powyżej decyzji Starosty [...] z [...] marca 2019 r. wnosząc o jej zmianę poprzez odmowę ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.

Wojewoda decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2019 r. Omawiając poczynione w sprawie ustalenia Wojewodowa zaznaczył m. in., że realizacja inwestycji na spornej nieruchomości została objęta decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 2016 r., znak [...] utrzymaną w mocy decyzją SKO w P. z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] W okresie od kwietnia 2013 r. do czerwca 2018 r. "E. " sp. z o.o. oraz G. P., prowadziły rokowania w sprawie ustanowienia służebności przesyłu oraz ustalenia kwoty odszkodowania. Z przebiegu korespondencji pomiędzy spółką a odwołującą wynika, że w trakcie rokowań postawiono warunki, które strony uznały za niemożliwe do spełnienia.

W ocenie Wojewody doszło do ziszczenia się przesłanek uprawniających do wydania zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C. - W., w ramach inwestycji celu publicznego. Istota zaplanowanego przedsięwzięcia polega na całkowitym demontażu istniejącej linii elektroenergetycznej, a następnie budowie w jej miejsce nowej linii. Planowana inwestycja mieści się w pojęciu celu publicznego, co wynika z art. 6 pkt 2 u.g.n. Jednym z celów publicznych w rozumieniu tej ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Nie ma przy tym znaczenia czy inwestorem realizującym budowę i utrzymanie ciągów, przewodów i urządzeń jest podmiot publiczny, czy prywatny.

Za spełnioną uznał przesłankę zgodności planowanej inwestycji z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. "E. " sp. z o.o. dołączyła do wniosku prawomocną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 2016 r., znak [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C. na terenie działki nr [...] obręb W.. Powyższa decyzja lokalizacyjna stanowi o planistycznym dopuszczeniu przebudowy istniejącej ww. linii elektroenergetycznej. Umiejscowienie planowanej inwestycji, jak i obszar podlegający ograniczeniu jest zgodny z załącznikiem graficznym do decyzji lokalizacyjnej. Za spełniony uznano również warunek przeprowadzenia rokowań. W ocenie organu drugiej instancji rokowania miały miejsce, jednakże strony postawiły sobie wzajemnie warunki, które uznały za niemożliwe do przyjęcia. Zaproponowany przez inwestora przebieg linii ocenił jako odznaczający się najmniejszą możliwą uciążliwością dla właściciela. Przebieg linii nie zmieni się bowiem względem już istniejącego stanu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że Starosta [...] nie naruszył żadnej z zasad ogólnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej: "k.p.a."). W sprawie zostały podjęte niezbędne czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu stron postępowania. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przeprowadzone zostały rokowania jednak w ich trakcie wystąpiły znaczne rozbieżności co do proponowanych i oczekiwanych warunków i kwot. Wyjaśnił również, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, choćby w sytuacji uznania przez jedną ze stron, że nie ma szans na zawarcie porozumienia. Wskazano również, że konstytucyjnie gwarantowane prawo własności nie jest prawem absolutnym i w wielu wypadkach musi ustąpić na rzecz dobra ogólnego, wyrażającego się koniecznością zaspokojenia potrzeb społecznych.

Pismem z [...] sierpnia 2019 r. G. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Wojewody. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy wskazanemu ostatnio organowi do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i zmianę poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji poprzez odmowę wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie, że rokowania mogą dotyczyć innej inwestycji niż inwestycja faktycznie zamierzona, tj. przebudowy napowietrznej jednotorowej linii 110 kV, mimo że złożony przez inwestora wniosek do Starosty [...] dotyczył tak na prawdę budowy zupełnie nowej, wyższej linii, która będzie podwieszona na słupach posadowiona na fundamentach, których powierzchnia zabudowy jest większa niż powierzchnia zabudowy obecnie istniejących fundamentów słupów;

2) art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie, że rokowania były prowadzone, tymczasem:

a) rokowania w sprawie ograniczenia praw do nieruchomości nie dotyczyły wszystkich warunków realizacji celu publicznego, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz innych istotnych postanowień umowy, dotyczyły przebudowy linii a nie budowy nowej linii;

b) wnioskodawczyni nie zachowywała się rzetelnie w stosunku do G. P. zatajając prawdziwy charakter inwestycji;

c) wnioskodawczyni nie zachowywała się rzetelnie w stosunku do G. P. nie udostępniając jej operatu szacunkowego i nie udzielając jej informacji, w jaki sposób została wyliczona kwota wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, co prowadziło do tego, że:

– rokowania nie obejmowały wszystkich istotnych elementów i warunków przyszłej umowy,

– negocjacje nie były rzeczywiste, bowiem były jednostronną propozycją dotycząca treści proponowanej umowy,

a w konsekwencji negocjacje należało uznać za pozorne, co powinno prowadzić do dyskwalifikacji rozstrzygnięcia organu pierwszej i drugiej instancji, bowiem wydanie decyzji wywłaszczeniowej nie było poprzedzone przeprowadzeniem prawidłowych rokowań,

3) art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie, że w niniejszej prawie są spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. podczas gdy to wnioskodawczyni przerwała rokowania, natomiast skarżąca (uczestniczka G. P.) jest nadal zainteresowana prowadzeniem rokowań, a w konsekwencji istnieje realna możliwość uzgodnienia wysokości odszkodowania, co wypacza rolę rokowań unormowanych w art. 124 ust. 3 u.g.n.;

4) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego a także poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznie z dowodami przedłożonymi w sprawie, co doprowadziło do błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegającego na tym, że:

a) uzasadnienie decyzji w ogóle nie zawiera szczegółowego odniesienia się do zarzutów skarżącej,

b) błędnym uznaniu przez organ drugiej instancji, że były przeprowadzone rokowania w ramach procedury określonej w art. 124 u.g.n. a także że podczas rokowań strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, które uznały za niemożliwe do przyjęcia,

c) z uzasadnienia decyzji w ogóle nie wynika, czy negocjacje dotyczyły budowy czy też przebudowy i jakie ma to konsekwencje.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Również "E. " sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji orzekającej o utrzymaniu w mocy wymienionej na wstępie decyzji Starosty [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W ocenie organów obu instancji zmaterializowały się przesłanki pozwalające na wydanie decyzji w tym przedmiocie. Skarżąca kwestionując powyższe zapatrywanie wskazuje na niezgodność z prawem rokowań poprzedzających wydanie decyzji Starosty [...].

Rację w sporze sąd przyznał organom administracji publicznej.

Materialnoprawną podstawę wydania kwestionowanej decyzji stanowił m. in. art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 powołanego aktu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Sąd podkreśla, że co do zasady celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać te wcześniejsze rozstrzygnięcia i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Decyzja ta daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody, jak również stanowi dowód, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane analizują techniczne możliwości zrealizowania sieci oraz tryb, formę i zakres koniecznych działań, których podjęcie będzie niezbędne do usunięcia ewentualnych przeszkód [por. wyrok WSA w Rzeszowie z 14 listopada 2017 r., II SA/Rz 1069/17].

Możliwość ograniczenia decyzją administracyjną sposobu korzystania z nieruchomości musi wynikać z przesłanek wskazanych w art. 124 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.g.n. Po pierwsze, prace, które mają być przeprowadzane na nieruchomości muszą mieć charakter celu publicznego i być przewidziane w planie miejscowym, a w razie braku takiego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Drugim warunkiem jest to, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie powyższych prac, gdyż rokowania co do przeprowadzenia tych prac były bezskuteczne. Przesłanki te muszą być wykazane w postępowaniu administracyjnym, przeprowadzonym zgodnie z wymogami k.p.a. [tak: wyrok NSA z 8 listopada 2016 r., I OSK 1917/14].

W opinii sądu w niniejszej sprawie przesłanki te zostały spełnione.

Inwestycja, której realizacja leżała u podstaw ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, polega na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość położoną we W., stanowiącą działkę oznaczoną geodezyjnie: obręb W., ark. mapy [...] działka nr [...] napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C. - W., w tym podwieszeniu w jej granicach napowietrznych przewodów na odcinku ok. 95 m, w pasie technologicznym linii o szerokości 9 m (2x4,5 m od osi linii), o łącznej powierzchni pasa technologicznego ok. [...] m2. Inwestycja ta ma charakter celu publicznego, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie bowiem z tym przepisem, budowa i utrzymywanie m. in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu wskazanej ustawy.

Zasadnie oceniły organy obu instancji, że wskazana powyżej inwestycja została objęta decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 2016 r., znak [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO w P. z [...] kwietnia 2018 r., nr [...]. Skarga na wskazaną decyzję Kolegium została oddalona wyrokiem WSA w Poznaniu z [...] listopada 2018 r., IV SA/Po [...]. Wskazane orzeczenie nie jest prawomocne z uwagi na wywiedzenie od niego skargi kasacyjnej. Zestawienie wskazanych okoliczności prowadzi do wniosku, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na chwilę obecną jest ostateczna i korzysta z przymiotu wykonalności.

Stanowiąca skargi decyzja administracyjna jest zgodna z decyzjami w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Umiejscowienie planowanej inwestycji, jak i obszar podlegający ograniczeniu jest zgodny z załącznikiem graficznym do decyzji lokalizacyjnej.

W ocenie sądu niezasadne są zarzuty że rokowania poprzedzające złożenie wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dotyczyły innej inwestycji niż faktycznie zamierzona. Skarżąca stoi na stanowisku, że złożony przez "E. " sp. z o.o. wniosek wskazuje na przebudowę napowietrznej jednotorowej linii 110 kV, mimo, że tak naprawdę dotyczy on budowy zupełnie nowej linii. Odnosząc się do zarzutów w tym zakresie sąd wyjaśnia, że zakres robót budowlanych w odniesieniu do spornego przedsięwzięcia budowlanego został zakwalifikowany jako przebudowa już na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z [...] czerwca 2016 r., znak [...] określając zakres inwestycji wprost wskazano na przebudowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV. W uzasadnieniu wskazanej decyzji wprost wskazano, zaś że zakres inwestycji obejmuje rozbiórkę istniejącej linii 110kV W. -C. i budowę po trasie linii zdemontowanej nowej linii napowietrznej 110kV. Sąd kwestionowanie powyższych ustaleń na etapie postępowania ukierunkowanego na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości uznaje za niedopuszczalne. Na mocy art. 124 ust. 1 u.g.n. organ nie jest bowiem władny zmieniać ustaleń przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego [tak: wyrok NSA z 14 kwietnia 2017 r., I OSK 2295/16].

Odwołując się do orzecznictwa sąd ubocznie wskazuje , że w sytuacji gdy roboty budowlane prowadzone są w stosunku do całego obiektu liniowego, a tylko realizowane etapami w stosunku do poszczególnych jego fragmentów i de facto efektem tych robót będzie demontaż całej linii przesyłowej i zastąpienie jej nową substancją, to tym samym nie można takich robót kwalifikować jako remontu, lecz jako przebudowa obiektu budowalnego [tak: wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., I OSK 65/19]. Sąd wskazuje również , że art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii [tak: wyrok NSA z 31 maja 2017 r., I OSK 2618/16].

W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron [tak: wyrok NSA z 24 kwietnia 2020 r., I OSK 999/19]. Podzielić należy stanowisko Wojewody, że w niniejszej sprawie rokowania miały miejsce, jednakże strony postawiły sobie wzajemnie warunki, które zostały uznane za niemożliwe do przyjęcia. Z dowodów dołączonych do wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie wynikają wątpliwości, że inwestor podjął próby uzyskania zgody na wykonanie prac związanych z realizacją napowietrznej linii elektroenergetycznej. Okoliczność, że inwestycja ta na etapie rokowań była określana mianem "modernizacji" nie świadczy o naruszeniu prawa. Istotne jest bowiem to, że wydanie w niniejszej sprawie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami o uzyskanie zgody na wykonanie prac objętych decyzją lokalizacyjną.

W ocenie sądu nie ma znaczenia nazewnictwo określonego , zamierzonego przedsięwzięcia budowlanego. Rokowania były prowadzone przez znaczy okres czasu począwszy od kwietnia 2013 r. aż do czerwca 2018 r. Również nieprzedstawienie żądnych od inwestora wyliczeń leżących u podstaw kalkulacji zaproponowanego wynagrodzenia nie może świadczyć o naruszeniu art. 124 ust. 3 u.g.n. Istotne jest bowiem jedynie to, że rokowania miały miejsce oraz nie zostały zakończone porozumieniem.

Organ trafnie wskazał również, że wszczynając na wniosek przedsiębiorcy przesyłowego postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., organ związany jest określonym przez wnioskodawcę rodzajem planowanej inwestycji oraz zakresem żądanego ograniczenia, także w aspekcie przestrzennym. Nieskuteczne sąd zarzuty kwestionujące przyjętą szerokość pasa technologicznego. Szerokość tego pasa przyjęta w decyzjach jest zgodna z decyzją w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Sąd za bezzasadne uznał również zarzuty podnoszące naruszenie przepisów postępowania. Zapadłe w sprawie decyzje nie naruszają powołanych w petitum skargi przepisów k.p.a. W szczególności w toku postępowania administracyjnego został prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji zawierają prawidłowe uzasadnienia wskazujące fakty, które uznano za udowodnione, dowody, na których się oparto oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wraz z przytoczeniem przepisów prawa.

Konkludując sąd stwierdza , że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.