Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 328/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 726/17 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu M. B. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 726/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA albo sąd I instancji), odrzucił sprzeciw M. B. (dalej skarżący) na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] października 2017 r.), wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że skarżący wniósł sprzeciw z dnia 6 listopada 2017 r. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2017 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu w kwocie 100 zł. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia sprzeciwu. W dniu 9 stycznia 2018 r. do Sądu wróciła przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 15 grudnia 2017 r., po dwukrotnej, prawidłowej awizacji. Sąd przyjął, że awizowana przesyłka ma skutek doręczenia z dniem 3 stycznia 2018 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu minął dnia 10 stycznia 2018 r. Wezwanie pozostało bezskuteczne. Strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu sądowego, co obligowało WSA do odrzucenia wniesionego sprzeciwu.

W zażaleniu z dnia 13 lutego 2018 r. skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 29 stycznia 2018 r. wyjaśniając, że wobec nieobecności związanej z pobytem na urlopie wypoczynkowym, nie miał możliwości odebrania przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia opłaty. Skarżący podkreślił, że nie uchybił obowiązkowi nałożonemu przez WSA z własnej winy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawidłowe wszczęcie oraz kontynuowanie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione zostało od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonywania czynności procesowych. Następstwem niedopełnienia tych wymagań, które zostały uregulowane w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) jest bezskuteczność podejmowanych czynności. W ten sposób nie dochodzi w ogóle do skutecznego zainicjowania oraz kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym do poddania zaskarżonego przejawu działania albo zaniechania administracji publicznej kontroli sprawowanej pod względem zgodności z prawem.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, pozostawało w niej bezspornym, że skarżący pomimo skierowanego do niego wezwania o uzupełnienie braku fiskalnego wniesionego sprzeciwu, w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisu, co obligowało sąd I instancji do odrzucenia sprzeciwu. Okolicznością niesporną było także i to, że skarżący od dnia 20 grudnia 2017 r. do dnia 3 stycznia 2018 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. W tym okresie, sąd I instancji bezskutecznie próbował doręczyć skarżącemu wezwanie do uiszczenia wpisu, przyjmując ostatecznie, że skutek doręczenia nastąpił dnia 3 stycznia 2018 r., a termin do uiszczenia wpisu od sprzeciwu minął dnia 10 stycznia 2018 r.

Odnosząc się do argumentacji podniesionej w zażaleniu, kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.

Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Wprawdzie brak winy w uchybieniu terminowi zainteresowany powinien uprawdopodobnić, a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania i co ma być udogodnieniem dla zainteresowanego, lecz jednocześnie uprawdopodobnienie powinno dotyczyć takich okoliczności, które pozwalają na przyjęcie braku winy strony w uchybieniu terminu.

Okoliczności przedstawione przez skarżącego nie uprawdopodabniają braku jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od sprzeciwu. Powód, dla którego skarżący uchybił terminowi nie miał charakteru nagłego i nieoczekiwanego. Wyjazd na 2 - tygodniowy urlop wypoczynkowy nie jest przeszkodą, której powołujący się na nią nie mógł przewidzieć, a także nie można mówić, że ma ona charakter nagły.

Podkreślić należy, że skarżący planując dłuższy wyjazd, w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, powinien sobie zapewnić możliwość odbioru korespondencji w swoim miejscu zamieszkania przez osobę uprawnioną np. dorosłego domownika lub dozorcę domu, jak również mógł ustanowić pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego, bądź też w placówce pocztowej ustanowić inną osobę swoim pełnomocnikiem pocztowym. Nie korzystając z żadnego ze wskazanych wyżej rozwiązań skarżący sam pozbawił się możliwości uzyskania informacji o kierowanej do niego korespondencji, w tym korespondencji, której nadawcą był Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W tej sytuacji, argumenty zawarte w treści zażalenia, prowadzą do uznania, że skarżący uchybił terminowi do uiszczenia wpisu od skargi z własnej winy. W świetle powyższych rozważań uprawnionym jest przyjęcie, że sam fakt przebywania na urlopie wypoczynkowym nie stanowi o niezgodności z prawem postanowienia o odrzuceniu wniesionego sprzeciwu w sytuacji, gdy skarżący nie odebrał skierowanej do niego w zgodny z prawem sposób.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.