Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 718/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzenie zakładów wzajemnych – totalizatora wyścigów konnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2014 r. "T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca"), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzenie zakładów wzajemnych – totalizatora wyścigów konnych.

W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podkreśliła, iż wykonanie ww. decyzji wywoła dla spółki nieodwracalne skutki materialnoprawne. Dodała, iż cofnięcie zezwolenia w części dotyczącej punktu w O. uniemożliwi skuteczne zakończenie postępowania o zmianę decyzji Ministra Finansów nr [...], które spółka zainicjowała wnioskiem z dnia [...] września 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Słuszne jest również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 182/10 (niepubl.) wyjaśniające istotę drugiej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Jak już wcześniej wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji cofającej zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych – totalizatora wyścigów konnych w części dot. punktu przyjmowania zakładów wzajemnych zlokalizowanego w O.

Uzasadniając powyższy wniosek skarżąca wskazała, iż wykonanie ww. decyzji wywoła dla spółki nieodwracalne skutki materialnoprawne. Dodała, iż przede wszystkim cofnięcie zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu uniemożliwi skuteczne zakończenie postępowania o zmianę decyzji Ministra Finansów nr [...], które spółka zainicjowała wnioskiem z dnia [...] września 2013 r.

Wyjaśnić należy, iż decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Minister Finansów uwzględnił wniosek skarżącej z dnia [...] września 2013 r. (zmodyfikowany w dniu [...] października) w zakresie zmiany dwóch spośród trzech wnioskowanych miejsc urządzania zakładów wzajemnych. W uzasadnieniu organ wskazywał m.in., iż strona zwróciła się o wydanie decyzji częściowej w zakresie który nie budzi zastrzeżeń Ministra Finansów. W odniesieniu zaś do trzeciego miejsca urządzania zakładów wzajemnych, którego dotyczył ww. wniosek, organ, w wyniku wszczęcia odrębnego postępowania, wydał decyzję cofającą spółce zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych w ww. miejscu, która to decyzja jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu, nie sposób jest uznać, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji skarżącej grozi wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Fakt wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, nie będzie miał bowiem wpływu na rozpoznanie przez organ wniosku skarżącej z dnia [...] września 2013 r . Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uniemożliwi zatem, jak twierdzi skarżąca, zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia [...] września 2013 r.

Ponadto skarżąca nie wskazała innego uzasadnienia dla swego wniosku, nie nadesłała również jakichkolwiek dowodów, które świadczył miałyby o groźbie zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.