Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1617/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6274 Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemca
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Cudzoziemcy
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 167 poz 1758
law: ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. k. z siedzibą B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2439/14 w sprawie ze skargi [...] sp. k. z siedzibą B. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2015 r. oddalił skargę [...] Sp. k. z siedzibą w B. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2014 r. w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

[...] Sp.k. w B., będący cudzoziemcem w rozumieniu ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758, ze zm.), zwanej dalej "ustawą", wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości oznaczonej działką nr [...] o pow. 2,62 ha, położonej w miejscowości S. w gminie D. w woj. [...], stanowiącej własność M. M.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z [...] maja 2014 r. zgłosił sprzeciw na nabycie przez wnioskodawcę prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Uzasadniając rozstrzygnięcie podał w szczególności, że w interesie rolnictwa jest, aby sprzedawane grunty były nabywane przez rolników indywidualnych na powiększenie lub tworzenie gospodarstw rodzinnych.

Wnioskodawca wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z [...] września 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] maja 2014 r. Organ uwzględnił, że przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Według danych z ewidencji gruntów działka ta stanowi grunty orne klasy lIla, lllb, IVb oraz rowy. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii elektrycznej. We wniosku deklaruje, że w ramach wykonywania wymienionej działalności zamierza on nabyć działkę nr [...] w celu budowy elektrowni wiatrowej wraz z przyłączem energetycznym. Z akt sprawy wynika, że w związku z realizacją tego celu Starosta M. decyzją z [...] stycznia 2009 r. zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów chronionych w klasie III pochodzenia mineralnego, pod budowę elektrowni wiatrowej wraz z przyłączeniem energetycznym, na działce nr [...] w miejscowości S. w gminie D., o powierzchni 0,1599 ha. W swoich wnioskach Spółka podkreśla, że grunty, które nie są wyłączone z produkcji rolnej, Spółka wydzierżawi okolicznemu rolnikowi, aby w dalszym ciągu była wykorzystywana rolniczo.

Minister zauważył, że w przypadku nabywania nieruchomości przez cudzoziemców, zgodnie z art. 1a ust. 5 ustawy, powierzchnia nieruchomości nabytych przez cudzoziemca w celu wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej lub rolniczej, zgodnie z przepisami prawa polskiego, powinna być uzasadniona rzeczywistymi potrzebami wynikającymi z charakteru wykonywanej działalności gospodarczej. W tym zakresie, jak wskazał organ, z akt sprawy wynika, że na zrealizowanie zamierzonej inwestycji Spółka wykorzysta jedynie 0,1599 ha gruntów z nieruchomości o pow. 2,62 ha. Dodatkowo Spółka nie wykazała zamiaru dokonania podziału tej nieruchomości w celu nabycia tylko gruntów nie mających rolniczego przeznaczenia. Jakkolwiek w aktach sprawy znajdują się deklaracje Spółki o zamiarze wydzierżawienia pozostałej powierzchni tj. 2,4601 ha okolicznym rolnikom w celu prowadzenia działalności rolniczej, to jednak podstawowym celem nabycia tej nieruchomości jest prowadzenie elektrowni wiatrowej (na ok. 1/16 powierzchni całej nieruchomości). W ocenie organu w przypadku nabycia tej nieruchomości przez cudzoziemca zostanie naruszony art. 1a ust. 5 ustawy.

Spółka wniosła skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd podkreślił, że w sprawie nie jest sporne, iż części działki objętej wnioskiem o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca Spółka nie planuje przeznaczyć na działalność rolniczą. Co do pozostałej części – to we wniosku Spółka podkreśla, że grunty, które nie są wyłączone z produkcji rolnej, Spółka wydzierżawi rolnikowi, aby w dalszym ciągu była wykorzystywana rolniczo.

Sąd podkreślił, że zakres działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zdeterminowany jest jego rzeczową właściwością wynikający z art. 23 ust 1 ustawy z 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548, ze zm.). Minister zobligowany jest zatem dokonać oceny planowanej transakcji pod kątem leżących w jego kompetencjach ustawowych uprawnień (kształtowania ustroju rolnego państwa i ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne).

W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, który określa przesłanki do udzielenia zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców, a orzekanie w tym przedmiocie należy – zgodne z art. 1 ust. 1 ustawy – do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Sąd podkreślił, że do skutecznego zgłoszenia sprzeciwu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na nabycie nieruchomości rolnej przez cudzoziemca nie jest wymagane wykazanie, iż cudzoziemiec nie spełnia przesłanek przewidzianych w art. 1a ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest zatem przedstawiona przez Spółkę argumentacja, że spełnia ona kryterium wyrażone w art. 1a ust. 5 tej ustawy, gdyż powierzchnia przedmiotowej nieruchomości uzasadniona jest rzeczywistymi potrzebami wnioskodawcy, wynikającymi z charakteru prowadzonej działalności.

Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut, że Minister wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 k.p.a. nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyważenia pierwszeństwa, w tej konkretnej sprawie, interesu społecznego i słusznego interesu strony. Podkreślił przy tym, że organ zobowiązany był przestrzegać swojej właściwości, w tym rzeczowej, zwłaszcza z uwzględnieniem treści art. 23 ustawy o działach administracji rządowej, a nie innych dyrektyw wskazanych przez Spółkę, tj. związanych z rozpowszechnianiem energii odnawialnej, czy potencjalnym zmniejszeniem w przyszłości stopy bezrobocia związanym z hipotetyczną realizacją planowanej przez Spółkę inwestycji.

Sąd zaznaczył, że zasady kształtowania ustroju rolnego, zgodnie z art. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, uwzględniają konieczność poprawy struktury obszarowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałania nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych oraz zapewnienie prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach. Jest też bezsporne, iż z art. 23 Konstytucji RP wynika, iż podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego za gospodarstwo rodzinne uważa się gospodarstwo rolne prowadzone przez rolnika indywidualnego, w którym łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, a art. 6 ust. 1 tej ustawy wskazuje, iż za rolnika indywidualnego uważa się osobę fizyczną, będącą właścicielem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych o łącznej powierzchni użytków rolnych nieprzekraczającej 300 ha, prowadzącą osobiście gospodarstwo rolne, posiadającą kwalifikację rolnicze, zamieszkałą w gminie, na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład tego gospodarstwa.

Mając na względzie tak zdefiniowany interes społeczny oraz informację, że na terenie gminy istnieje zapotrzebowanie na grunty rolne, wśród rolników chcących powiększyć swoje gospodarstwa rodzinne (pismo prezesa [...] Izby Rolniczej z [...] kwietnia 2014 r. oraz pismo [...] Izby Rolniczej w P. z [...] kwietnia 2014 r.) Sąd stwierdził, że organ nie naruszył granic uznania administracyjnego zgłaszając sprzeciw na nabycie przedmiotowych nieruchomości. Bezsprzecznym jest bowiem, że skarżąca Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, a nie działalność rolniczą, nie jest rolnikiem indywidualnym, nie prowadzi działalności rolniczej, w tym gospodarstwa rodzinnego, a jak wyżej wskazano te właśnie kryteria powinien brać pod uwagę organ wydający sprzeciw.

Dalej Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w związku z realizacją tego celu Starosta M. decyzją z [...] stycznia 2009 r. zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów chronionych w klasie III pochodzenia mineralnego, pod budowę elektrowni wiatrowej wraz z przyłączeniem energetycznym, na działce nr [...] w miejscowości S. w gminie D., o powierzchni 0,1599 ha. Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący skutków wydania przez Starostę na rzecz Spółki powyższej decyzji, po pierwsze z uwagi na to, że takie rozstrzygnięcie nie znosi obowiązku uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca, nie powoduje również zniesienia obowiązku rozważenia w trakcie postępowania wpadkowego do tego postępowania istnienia podstaw do wniesienia sprzeciwu. Po drugie odmienne są przesłanki zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej i wydania sprzeciwu, stąd wydanie decyzji o wyłączeniu nie prowadzi do niewyrażania sprzeciwu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zasadne jest wywodzenie a contrario - działalność skarżącej Spółki, zakładająca konieczność wyłączenia przedmiotowego gruntu objętego wnioskiem o udzielenie zezwolenia na nabycie – może stanowić przesłankę negatywną dla niewyrażania sprzeciwu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jeżeli (tak jak w rozpatrywanej sprawie) na terenie gminy istnieje zapotrzebowanie na grunty rolne wśród rolników chcących powiększyć swoje gospodarstwa rodzinne, a okoliczność ta, podobnie jak wzgląd na poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych może stanowić podstawę do wyrażenia sprzeciwu. Po trzecie decyzja Starosty M. z [...] stycznia 2009 r. nie stanowi promesy wydania rozstrzygnięć administracyjnych na rzecz Spółki przez inne organy, nawet jeżeli miałyby one realizować cel owego wyłączenia w postaci budowy elektrowni wiatrowej, a tym samym nie gwarantuje zakończenia realizacji procesu inwestycyjnego. Proces ten jest wieloetapowy i wpisuje się w niego wydawanie aktów administracyjnych przez różne organy działające na podstawie odrębnych przepisów, często zawierających rozłączne przesłanki (np. organy środowiskowe czy administracji architektoniczno-budowlanej).

Ponadto, jak podkreślił Sąd, decyzja w przedmiocie wyłączenia odnosi się jedynie do części działki nr 141, a Spółka – na co słusznie zwracał uwagę organ – nie zwróciła się o podział tej nieruchomości. Wskazana przez Spółkę argumentacja nie może zatem odnieść zamierzonego skutku co do pozostałej części nieruchomości.

Dodatkowo Sąd wskazał, że skoro wyłączeniu podlegał jedynie fragment działki, to argumentacja ta nie koresponduje z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1205). Sąd uznał za chybiony argument o znaczeniu dla oceny poprawności zaskarżonego postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2014 r. odnoszącego się do całej działki nr [...] ponoszenia przez Spółkę zobowiązań z tytułu wyłączenia. W ocenie Sądu powyższe względy, jako wyczerpujące przesłanki interesu strony nie przemawiają zatem za uznaniem, że mają pierwszeństwo przed interesem ogólnym w przedstawionym wyżej rozumieniu.

Sąd uznał za nieskuteczny zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., bowiem organ ocenił całokształt materiału dowodowego, w tym odnosząc się do umów dzierżawy i deklaracji o rolniczym wykorzystywaniu przedmiotowej nieruchomości w przyszłości, wyjaśniając, z powołaniem się na orzecznictwo z jakiego powodu nie wziął pod uwagę tych oświadczeń. W tym zakresie - zdaniem Sądu - organ słusznie wywodził, że nie jest wystarczające samo zadeklarowanie zamiaru wykorzystania nieruchomości na cele określone w art. 1a ust. 2 pkt 5 ustawy, ale konieczne jest też wykazanie, że rzeczywiste potrzeby wnioskującego wynikające z jego dotychczasowej działalności wskazują na celowość - nabycia nieruchomości, na nabycie której chce uzyskać zezwolenie.

Reasumując Sąd stwierdził, że stanowisko organu zgłaszającego sprzeciw nie przekroczyło granic uznania administracyjnego i zostało on w sposób czytelny i wyczerpujący przedstawione w aktach sprawy. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając jako organ współdziałający na podstawie art. 1 ust 1 i 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej, jest uprawniony na podstawie art. 7 k.p.a. do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, zgodnie z którą preferowanym nabywcą nieruchomości rolnych jest rolnik prowadzący gospodarstwo rodzinne, posiadający kwalifikacje rolnicze i zamieszkały w gminie na terenie której położona jest chociaż część nabywanej nieruchomości rolnej. Tak więc Sąd podzielił stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że za sprzeciwem przemawia interes społeczny i polityka kształtowania ustroju rolnego, gdyż skarżąca nie prowadzi gospodarstwa rodzinnego. Ponadto na terenie gminy, na której znajdują się przedmiotowe nieruchomości, istnieje zapotrzebowanie na grunty rolne, wśród rolników chcących powiększyć swoje gospodarstwa rodzinne. W sprawie nie naruszono również zarzucanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] Sp. k., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:

I. naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego poprzez błędną wykładnię pojęcia "interes społeczny" i w konsekwencji przyjęcie, że z uwagi na fakt, iż skarżąca nie jest rolnikiem indywidualnym, nie spełnia ona wymogów zgodności z interesem społecznym określonym w powyższej ustawie, podczas gdy nabycie przez skarżącą działki nr 141 w żadnym stopniu tego interesu nie narusza;

2) art. 23 ust. 1 ustawy o działach administracji rządowej w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców poprzez błędne przyjęcie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działał w zakresie swoich uprawnień, mimo iż wydając zaskarżone postanowienie oparł się na przesłankach, których ocena należy do wyłącznej kompetencji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji;

3) art. 1a ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 1a ust. 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców - poprzez błędną wykładnię pojęcia "powierzchnia nieruchomości uzasadniona rzeczywistymi potrzebami wynikającymi z charakteru wykonywanej działalności gospodarczej" i w konsekwencji przyjęcie, że nabycie działki nr 141 nie jest uzasadnione potrzebami skarżącej.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, a w konsekwencji nieuchylenie postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi mimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a także mimo, iż przy wydaniu skarżonego postanowienia organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów;

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Rozpoznanie przedstawionej sprawy wymagało uwzględnienia, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w postępowaniu z wniosku o nabycie nieruchomości przez cudzoziemca jest organem współdziałającym, co wynika z art. 1 ust. 1 i 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że Minister oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej, jest uprawniony na podstawie art. 7 k.p.a. do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 175/05 dostępny w internecie na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Minister więc jako jedyny organ upoważniony do dokonania oceny możliwości zakupu nieruchomości rolnej przez cudzoziemca pod kątem powierzonej mu ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne jest zobligowany ocenić zamiar wnioskodawcy w kontekście charakteru planowanej działalności na nabywanej nieruchomości. A zatem w każdym konkretnym stanie faktycznym organ ten powinien rozważyć, czy przeniesienie własności wskazanej nieruchomości rolnej nie jest sprzeczne z powierzoną mu ochroną gruntów przeznaczonych na cele rolne albo z kształtowaniem ustroju rolnego państwa. Z tak przyjętej roli organu uzgadniającego wynika uznaniowy charakter wydawanego przez niego postanowienia. Tym samym kontrola legalności takiego rozstrzygnięcia polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jego podjęcie zostało poprzedzone prawidłowym postępowaniem oraz czy nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego.

Niewątpliwie zakres przyznanej Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi kompetencji przy rozpatrywaniu wniosku o nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wyznaczają przepisy określające właściwość tego organu. Stosownie do powołanego w skardze kasacyjnej art. 23 ustawy o działach administracji rządowej do zadań Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi należy kształtowanie ustroju rolnego państwa oraz ochrona gruntów przeznaczonych na cele rolne.

W związku z tym odwołanie się przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do aktualnie preferowanego modelu prowadzenia działalności rolniczej należy uznać za uzasadnione. W tej mierze prawidłowo Sąd podkreślił wagę art. 23 Konstytucji RP (zd. pierwsze), zgodnie z którym podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że skarżąca Spółka nie odpowiada temu modelowi. Jej działalność opiera się na posadowieniu elektrowni wiatrowych i - jak sama wskazuje - nie zamierza wykorzystywać rolniczo pozostałych niewykorzystanych na ten cel gruntów, przekazując je w dzierżawę. A zatem celem nabycia nieruchomości przez Spółkę nie jest prowadzenie działalności rolniczej, co wykluczało pozytywne w tej mierze rozstrzygnięcie. W świetle powyższego brak jest możliwości uznania za uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Uznając za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że okoliczności sprawy, a w szczególności charakter prowadzonej przez Spółkę działalności w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie budzi wątpliwości, co powodowało, że jako nabywca nie gwarantowała rolniczego wykorzystania przez nią nieruchomości w prowadzonej działalności. Powyższe stwierdzenie organu zostało poparte wyczerpująco zebranym materiałem odzwierciedlającym istotne aspekty sprawy, umożliwiając zajęcie stanowiska w sprawie. W postanowieniu wyrażającym sprzeciw organ odniósł się do zgromadzonych dokumentów, zasadnie przyjmując, że rolniczy charakter tych nieruchomości nakazuje sprzeciwić się ich nabyciu przez spółkę, która nie gwarantuje rolniczego wykorzystania nabywanych gruntów. Stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zostało poprzedzone podjęciem wszelkich niezbędnych kroków celem jego wyjaśnienia, wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału i wyważenia w ustalonych okolicznościach interesu społecznego i słusznego interesu strony. Z tych względów za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym tym przepisem. Zawiera zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Nie sposób zgodzić się ze skargą kasacyjną, że Sąd wybiórczo przedstawił stan sprawy. Stwierdzić w tym zakresie należy, że powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności faktyczne służyły rozpoznaniu przedstawionej sprawy pozwalając na ocenę zaskarżonego postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2014 r.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.