Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1603/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3 pkt 1, art. 92a ust. 6, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 7
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 14 ust. 2, art. 15
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniach od [...] września 2013 r. do [...] października 2013 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę w siedzibie firmy prowadzonej przez przedsiębiorcę K.K. (określanego dalej "skarżącym").

Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg i pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r., (Dz. U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1086 i 10 87 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 874).

Skarżący w okresie objętym kontrolą dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...]. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, jak wynika z oświadczenia skarżącego z dnia [...] września 2013 r. zatrudniony był jeden kierowca tj. skarżący.

Stwierdzone zostały naruszenia określone w protokole kontroli z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Wskazane naruszenia polegały na:

1. posiadaniu wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, do których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009,

2. przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

4. skrócenie dziennego odpoczynku,

5. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego badania kontrolnego lub kalibracji,

6. nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego dwudziestoczterogodzinnego okresu,

7. brak w okazanej wykresówce wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki, stanu licznika, kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu,

8. zaniechanie okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt zaniechania prowadzenia pojazdu za każdy dzień.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżący został zawiadomiony przez organ o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Ponadto, organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie wypowiedział się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów.

W związku z powyższymi naruszeniami Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Poznaniu wydał w dniu [...] listopada 2013 r. decyzję nr [...] i stwierdził sumę kary pieniężnej za naruszenia w wysokości [...] zł. Na podstawie art. 92a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.) kwota kary pieniężnej została obniżona i organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji organu I instancji podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwość oraz stronniczość procesu dowodowego, brak podstawy prawnej i faktycznej do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie punktu 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa również z uwagi na brak pouczenia w zakresie art. 92b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego dnia [...] grudnia 2013 r. od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Organ II instancji po ponownym przeanalizowaniu naruszeń określonych w decyzji organu I instancji nałożył karę pieniężną z ww. naruszenia przepisów prawa za wyjątkiem naruszenia polegającego na posiadaniu wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej licznie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 - za każdy kolejny ponadliczbowy wypis i lp. 1.1a załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji stwierdził w tym zakresie, organ I instancji nie posiadał dowodów wskazujących, że skarżący wykorzystywał w działalności dodatkowy pojazd. W związku z tym organ II instancji uznał, że kara pieniężna w wysokości [...] zł jest niezasadna i powinna zostać uchylona.

Ponadto, organ II instancji - w zakresie naruszenia polegającego na zaniechaniu okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień; lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - stwierdził, że organ I instancji zaniżył rozmiar naruszenia o 2 dni, jednakże uznał, że uchybienie to jest niewielkie i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kwota łącznej kary pieniężnej za to naruszenie pozostała bez zmian i wyniosła [...] zł.

Organ II instancji stwierdził, że zarzuty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu są całkowicie niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji pismem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pouczając o treści art. 10 k.p.a., natomiast pismem z dnia [...] października 2013 r. powiadomiono skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i uprawnieniu wynikającemu z treści art. 10 k.p.a. Skarżący, zdaniem organu, miał zapewnioną możliwość udziału w postępowaniu administracyjnym, lecz nie przedstawił dowodów wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast, zarzut niezastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym i brak pouczenia skarżącego o treści powyższego przepisu organ odwoławczy uznał za bezprzedmiotowy. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że nie pominięto w sprawie żadnego dokumentu, a materiał dowodowy został zebrany w sposób rzetelny. Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji mimo drobnych uchybień, co do ilości nieudokumentowanych dni jest słuszne i zgodne z przepisami prawa.

Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących możliwość zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując na rażące naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwość oraz stronniczość procesu dowodowego, brak podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podniósł także, iż nie został pouczony o treści art. 92b i art., 92c ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wskazał, że wykresówek nie okazał z przyczyn od niego niezależnych i podniósł, że nie został przesłuchany na powyższą okoliczność.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie zasadności zastosowania naruszeń z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] czerwca 2014r. wniósł o oddalenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...].

Organ stwierdził, że skarżący nie przedstawił dowodów, które umożliwiałyby zastosowanie art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

W odniesieniu do kwestii utraty dokumentacji przez skarżącego organ wskazał, że zwolnienie z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym może nastąpić tylko, gdy przedsiębiorca wykaże, iż podjął wszelkie, ponadrutynowe środki dla uniknięcia naruszenia prawa, które mimo to, wskutek nieprzewidzianych od niego okoliczności lub zdarzeń nastąpiło (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 549/11).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1918/14, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uchylająca decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł w całości oraz nakładająca karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były krajowe akty normatywne tj. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007r, Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155) oraz akty prawa unijnego m.in. rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 oraz rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W konsekwencji powyższego Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Sąd uznał, że organ II instancji prawidłowo ustalił łączną kwotę administracyjnej kary pieniężnej za powyższe naruszenia w wysokości [...] zł. Zasadne było obniżenie jej wysokości na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Przedsiębiorca - adresat decyzji - prowadzi działalność gospodarczą jednoosobowo i samodzielnie wykonuje wszelkie czynności związane z transportem.

Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ ma obowiązek odstąpić od nałożenia kary za stwierdzone naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych,

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Obowiązek odstąpienia od nałożenia kary za stwierdzone naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku aktualizuje się, gdy podmiot wykonujący przewóz nie przyczynił się do wystąpienia stwierdzonych naruszeń, ani poprzez niewłaściwą organizację i dyscyplinę pracy, ani poprzez stosowanie nieprawidłowych zasad wynagradzania.

Natomiast, w sytuacji, gdy podmiot wykonujący przewóz dopuścił się zaniedbań chociażby w jednym z wymienionych zakresów, to niedopuszczalne jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo wskazał, że zarzut naruszenia art. 92 b ustawy o transporcie drogowym jest bezprzedmiotowy i prawidłowo określił, że przedsiębiorca osobiście wykonywał przewozy drogowe i był jedynym kierowcą w okresie objętym kontrolą. Biorąc pod uwagę, że adresat kary pieniężnej nie był w stanie zorganizować własnej pracy w sposób nienaruszający norm prawnych w zakresie transportu drogowego i w sposób należyty chronić wykresówki, to brak było normatywnych podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa oraz nie narusza przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Podkreślić należy, że odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona z tytułu wystąpienia określonego skutku (w postaci stwierdzonego naruszenia przepisów prawa) i to bez konieczności wykazywania związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Ujawnienie naruszenia uzasadnia pociągnięcie do odpowiedzialności przedsiębiorcy, chyba że przewoźnik wykaże, iż zdarzenie nastąpiłoby także przy zachowaniu z jego strony należytej staranności. Podkreślić należy, że obowiązek przechowywania dokumentów m.in. wykresówek i wydruków w określonym porządku i w określonej formie przez minimum rok od ich użycia wynika z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Natomiast, obowiązek odpowiedniego zabezpieczenia tej dokumentacji znajduje podstawę normatywną w art. 15 wskazanego aktu prawa unijnego. Pomimo, iż prawodawca nie określił sposobu przechowywania wykresówek, zważywszy na walor tych dokumentów jako podstawowych dla udokumentowania przez przedsiębiorcę transportowego przestrzegania czasu pracy kierowców, ich najlepsze zabezpieczenie dla potrzeb ewentualnych kontroli ( art. 15 ust. 7 cyt. rozporządzenia Rady (EWG) i art. 87 ust. 1 utd. ) stanowi oczywisty obowiązek przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 549/11).

Natomiast, w aspekcie dowodowym przedsiębiorca powołujący się na przepisy wyłączające odpowiedzialność administracyjną na podstawie ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przepisów ustawy. Natomiast, na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08). Odnosząc powyższe zasady do niniejszej sprawy należy podkreślić, że wszelkie okoliczności wyłączające odpowiedzialność wraz z wnioskami dowodowymi powinny zostać przez skarżącego wskazane w toku postępowania administracyjnego. W takim przypadku powstaje obowiązek dowodowy podmiotu powołującego się na ww. okoliczności. W niniejszej sprawie skarżący nie przejawił w tym zakresie inicjatywy dowodowej. Dlatego też należy uznać, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, zgodnie z ogólnymi zasadami tej procedury. Zauważyć należy, że w celu uzyskania korzystnego dla przedsiębiorcy rozstrzygnięcia w zakresie wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorca - jak wyżej zostało wskazane - powinien odpowiednimi środkami dowodowymi powyższe, normatywne okoliczności wykazać. Aby jednak mógł to uczynić – przedsiębiorcę poucza się o treści m.in. art. 50, 55, 72 i 73 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 84 c ust.1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które to przepisy informują o prawach i obowiązkach kontrolowanego. I takie pouczenie zawarto w imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli, które wręczono w dniu 26 września 2013 r. skarżącemu. To w konsekwencji aktywności przedsiębiorcy organ może uznać, iż zaistniały okoliczności sprawy i dowody dla zaistnienia przesłanek z art. 92 b) lub 92 c) ustawy. Organ nie miał więc obowiązku informowania o treści tych właśnie artykułów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2013 r. , sygn. akt III SA/Po 391/13 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2404/13)

Na marginesie należy wskazać, że w toku postępowania administracyjnego – w oświadczeniu z dnia [...] września 2013 r. – skarżący wskazał, że" wykresówki z pozostałych dni z okresu maj, czerwiec, lipiec 2013 zostały zagubione...", natomiast w odwołaniu (str. [...] odwołania) skarżący w tym samym zakresie wskazał, że "... utracił on w/w dowody wskutek okoliczności od niego niezależnych np. skutek kradzieży (co ma miejsce w analizowanym stanie faktycznym)...". Natomiast, podczas rozprawy dnia 20 maja 2015 r. skarżący wskazał, że część zniszczonych dokumentów skarżący wyrzucił, natomiast przyczyną zniszczenia tych dokumentów była awaria kanalizacji w mieszkaniu.

Zdaniem Sądu, w toku postępowania administracyjnego prawidłowo zgromadzono materiał dowodowy, który nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Dokonana przez organ administracji publicznej ocena tego materiału, ze wskazaniem w sposób wyczerpujący przesłanek jakim organ kierował się przy wydaniu decyzji, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).

Zdaniem Sąd, organ II instancji prawidłowo wskazał, że skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie okoliczności, mających wpływ na powstanie naruszenia, których nie mógł przewidzieć i które stanowiłyby podstawę wyłączenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej.

Ponadto, w toku postępowania organ I instancji wezwał skarżącego do okazania wykresówek, danych cyfrowych i innych dokumentów. W oświadczeniu z dnia [...] września 2013 r. (k. [...] v. akt adm.) skarżący wskazał, że nie posiada wszystkich tarcz z okresu od [...] maja 2013 r. do [...] lipca 2013 r. i nie prowadził ewidencji swojego czasu pracy w innej formie. Ponadto, skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] października 2013 r. o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., zgodnie z którym stronie przysługuje prawo wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w związku z czym skarżący miał możliwość udziału w postępowaniu administracyjnym, lecz nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zaistnienie przesłanek określonych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Sąd wskazuje, że decyzja o nałożeniu kary posiada charakter decyzji związanej. Ten sposób regulacji prawnej oznacza, iż organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. W konsekwencji powyższego - przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny – co do zasady – zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 05.06.2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1237/13, Lex nr 1479605).

Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozpoznając niniejszą sprawę zasadniczo nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego (poza zweryfikowanym pozytywnie dla skarżącego przez organ II instancji na etapie postępowania administracyjnego – poprzez wyeliminowanie zarzutu naruszenia art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE- w zakresie obowiązku wykazania zdolności finansowej).

Wobec powyższego, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.