Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2003/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia ... września 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na 2017 rok i nałożenia sankcji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z [...] czerwca 2018 r. nr [...], mocą której odmówiono [...] płatności w ramach płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami ([...]) na rok 2017 i nałożono sankcję.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

[...] czerwca 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. (dalej Kierownik Biura, organ I instancji) wpłynął wniosek [...] (dalej: strona, skarżący) o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) oraz płatności ONW na rok 2017.

W dniu [...] maja 2018 r. w gospodarstwie strony przeprowadzono kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, z której sporządzony został protokół doręczony również stronie.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Kierownik Biura odmówił stronie przyznania w zakresie płatności ONW i nałożył sankcję w wysokości [...] zł.

Kierownik poinformował, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych.

Kierownik uzasadniając odmowę przyznania płatności ONW i nakładając sankcję wskazał i przytoczył mające w odniesieniu do tych płatności przepisy prawa zarówno krajowego jak i unijnego oraz wyjaśnił, że w odniesieniu do tej płatności powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 wynosiła 8,14 ha zaś powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 1 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Kierownik Biura wskazał, że płatność ONW przysługuje w sytuacji spełnienia warunków określonych treścią z § 2, § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. (Dz.U.2015.poz.364 z późn. zm.).

Kierownik Biura podkreślił, że w odniesieniu do płatności ONW ustalono, że biorąc pod uwagę powierzchnię deklarowaną we wniosku i stwierdzoną, wykluczeniu podlega 7,14 ha. Wykluczenie to w związku z wnioskiem strony o wycofanie działki dotyczyło również w całości działki rolnej (części działki H) położonej na działce ewidencyjnej [...].

Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24 ust. 1 i art. 38 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, z późn. zm.), uwzględniono również wyniki przeprowadzonej kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu.

W odniesieniu do przeprowadzonej kontroli Kierownik Biura stwierdził, że w jej wyniku stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w złożonym wniosku o przyznanie płatności, a stanem stwierdzonym w ramach kontroli i wskazał w decyzji w sposób szczegółowy: powierzchnie zadeklarowanych we wniosku działek rolnych, numery działek ewidencyjnych, na których zostały położone, powierzchnie stwierdzone w toku kontroli oraz stwierdzone w odniesieniu do tych działek rolnych nieprawidłowości i kody tych nieprawidłowości.

Jednocześnie Kierownik Biura wskazał, że zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48, z późn. zm.) jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Mając na uwadze powyższe, zmniejszenie płatności wyliczone jako 1,5-krotność stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności w jednolitej płatności obszarowej, płatności dodatkowej i płatności dla młodych rolników co powoduje, że odmówiono przyznania tych płatności i jednocześnie naliczona została w odniesieniu do nich kara administracyjna.

Kwota kary administracyjnej będzie potrącana zgodnie z art. 19a ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 640/2014.

Od decyzji tej strona złożyła odwołanie podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych i zaniedbania dowodowe, a tym samym niewłaściwą ocenę sprawy, jak również zarzuciła nieprawidłowość kontroli na miejscu. Podkreśliła, że w jej ocenie może zachodzić potrzeba ponownego pomiaru działek zgłoszonych do płatności ONW, a powierzchnie te przynajmniej w większości spełniały wymogi dla przyznania płatności, ponieważ na obszarach tych przynajmniej raz w roku była prowadzona działalność rolnicza rozumiana jako przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego, w rozumieniu art. 4 ust.1 lit.c rozporządzenia nr 1307/2013.

Decyzją z [...] września 2018 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. (dalej: Dyrektor ARiMR, organ II instancji) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Dyrektor ARiMR ponownie ustalił stan faktyczny sprawy uznając zarazem prawidłowość podstawy prawnej zastosowanej przez Kierownika Biura w zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji odnosząc się do warunków przyznawania płatności w ramach ONW odwołał się do przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015, poz. 364 ze zm.- dalej "rozporządzenie ONW"), a także ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U z 2018; poz. 627- dalej "ustawa ).

Przytoczył treść § 2 rozporządzenia ONW jak również wskazał na treść art. 74 ust.1 rozporządzenia, Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, z późn. zm.), który stanowi, że państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu.

Wyjaśnił, że wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia ONW).

Ponadto wskazał, że zgodnie z przepisem art. 49 pkt 4 ustawy o wspieraniu karę administracyjną, o której mowa w art. 91 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, stosuje się zgodnie z przepisami o systemach wsparcia bezpośredniego.

Podkreślił, że organ I Instancji prawidłowo zastosował przesłankę odmowy przyznania płatności z uwagi na fakt, że zmniejszenie płatności przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, a mając na uwadze liczne rozbieżności stwierdzone w toku kontroli, prawidłowo dokonano wykluczeń z płatności działek rolnych zgodnie z powierzchniami przyjętymi przez organ w zaskarżonej decyzji. Dyrektor wskazał, że działki rolne: A - [...], B - [...] ha, C - [...] ha, D -[...] ha, E - [...] ha, F - [...] ha, G - [...] ha, I -[...] ha wykluczone zostały w całości z uwagi na zaniechanie działalności rolniczej, ponieważ działki te porośnięte są chwastami wieloletnimi, występują na nich liczne zakrzaczenia. Nadto wskazał, że w odniesieniu do działek rolnych: H - zadeklarowana powierzchnia [...] ha wykluczono - [...] ha (w istocie [...] ha popr. Sądu), z uwagi na zaniechanie działalności rolniczej, działka porośnięta chwastami wieloletnimi, wykryte nieużytki, J – zadeklarowana powierzchnia [...] ha wykluczono [...] ha, z uwagi na przedeklarowanie powierzchni względem stwierdzonej w toku kontroli, działka porośnięta chwastami wieloletnimi, występują liczne zakrzaczenia, samosiewki, K - powierzchnia zadeklarowana [...] wykluczono - [...] ha, z uwagi na zaniechanie działalności rolniczej, występują zakrzaczenia i nieużytki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że w świetle dokonanej ponownej kontroli wniosku, weryfikacji dokumentacji fotograficznej i szkiców terenowych, przeanalizowania ustaleń organu I instancji, raportu przeprowadzonej kontroli na miejscu, a także dokonanej analizy treści odwołania, są one niezasadne.

Dyrektor ARiMR wskazał, że stanowisko strony dotyczące kontroli jest bezzasadne. Podkreślił, że przeprowadzona inspekcja terenowa zadeklarowanych działek umożliwia precyzyjne stwierdzenie powierzchni, do których płatność przysługuje, oraz, że została ona przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przy czym strona nie zgłaszała żadnych uwag do sposobu jej przeprowadzenia. Wskazał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo odmówiono przyznania płatności oraz w sposób właściwy zastosowano sankcję.

Od decyzji Dyrektora ARiMR strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąc powyższą decyzję w całości w odniesieniu do odmowy przyznania i nałożonej sankcji w zakresie ONW zarzucając :

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych do podstawy wydanej decyzji,

2. nieprawidłowości podczas kontroli na miejscu dotyczący powierzchni działek rolnych,

3. niewłaściwą wykładnię powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów,

4. brak szczegółowego wyliczenia nałożonej sankcji,

5. brak wskazania ujawnionych "licznych rozbieżności", podniesionych na str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji (8 wiersz od dołu) i ustosunkowania się do nich, co uniemożliwia skarżącemu zajęcie merytorycznego stanowiska w tym zakresie,

6.naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez zaniedbania dowodowe, a tym samym niewłaściwą ocenę sprawy.

W tym stanie rzeczy strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił argumenty podniesione pierwotnie w odwołaniu wskazując na nieprawidłowość dokonanej kontroli, co przemawiałoby za jej ponowieniem oraz podkreślając prowadzenie przez siebie działalności rolniczej, co w świetle przywołanych w skardze przepisów prawa w jego ocenie przemawia za przyznaniem mu odmówionej płatności i odstąpienie od sankcji. Podkreślił również, że organ nie wskazał sposobu wyliczenia sankcji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z [...] marca 2019 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna w związku z czym podlega oddaleniu.

W sprawie przedmiotem sporu jest to, czy organ prawidłowo odmówił skarżącemu płatności w ramach ONW i wymierzył sankcję.

Odnosząc się do tego zagadnienia należy wskazać, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:

1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013";

2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia rir 1307/2013, posiadanych w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych:

1) na których jest:

a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78,(WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), o powierzchni co najmniej 0,1 ha.

b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013;

2) położonych na obszarach ONW.

Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego 5-letnie zobowiązanie, o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329) (w brzmieniu z dnia 15 marca 2010r., Dz. U. Nr 39, poz. 219), do powierzchni użytków rolnych objętej tym zobowiązaniem, wynoszącej nie więcej niż 300 ha.

Zgodnie z art. 67 ust.4 lit.a rozporządzenia nr 1306/2013 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zadeklarowany przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednakże w przypadku gdy w kontekście rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymagana jest oddzielna deklaracja użytkowania pewnego obszaru w ramach grupy upraw, działka rolna podlega w razie konieczności dalszemu wyznaczeniu na podstawie tego konkretnego użytkowania; państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria dalszego wyznaczania działki rolnej.

W myśl art. 4 ust.1 lit.c rozporządzenia nr 1307/2013 - "działalność rolnicza" oznacza:

(i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich;

(ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub

(iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy;

Z treści przytoczonego przepisu § 2 ust.2 rozporządzenia ONW wynika, że płatności przyznaje się do użytków rolnych, przy czym "użytki rolne", to w myśl art. 4 lit. e rozporządzenia 1307/2013 oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Ponadto płatności przyznaje się rolnikowi (organ nie kwestionował, że skarżący jest rolnikiem), który spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013.

Zgodnie zaś z art. 31 ust.2 rozporządzenia nr 1305/2013 płatności udziela się rolnikom, którzy podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarach wyznaczonych zgodnie z art. 32 i którzy są rolnikami aktywnymi zawodowo w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zgodnie z zastosowaniem w danym państwie członkowskim. Z treści art. 32 powyższego rozporządzenia wynika, że aby mogły kwalifikować się do płatności na mocy art. 31, obszary górskie muszą charakteryzować się znacznymi ograniczeniami możliwości użytkowania gruntów i znacznym wzrostem kosztów produkcji w związku z trudnymi warunkami klimatycznymi a inne obszary występujące na niższych wysokościach brakiem możliwości użycia sprzętu mechanicznego lub wymagających użycia bardzo drogiego sprzętu mechanicznego.

Treść przytoczonych przepisów wskazuje zatem, że płatności przysługują do użytków rolnych, na których położone są działki rolne, na których prowadzona jest działalność rolnicza przy czym użytki rolne, to każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe.

Jest niesporne, że skarżący we wniosku wskazał do płatności działki rolne położone na działkach ewidencyjnych, które to działki zostały zakwestionowane w toku przeprowadzonej kontroli terenowej w gospodarstwie rolnika, ze względu na ujawnione nieprawidłowości w postaci braku prowadzenia na nich działalności rolniczej na co wskazują liczne zakrzaczenia, wieloletnie chwasty, nieużytki- co zostało zakwalifikowane jako nieprawidłowości w zakresie praktycznie wszystkich działek ([...]) i co zostało szeroko omówione w decyzjach obydwu organów. Nie stwierdzono zatem na tych działkach upraw, co jest konieczne w świetle art. 67 ust.4 lit.a rozporządzenia 1307/2013. Należy podkreślić, że jedynie w odniesieniu do części działek H, J i K stwierdzono prowadzenie działalności rolniczej, ponieważ części tych działek rolnych kwalifikowałyby się do płatności. Należy uznać wobec tego, że stwierdzenie przez organ II instancji, że w odniesieniu do zgłoszonych działek stwierdzono liczne rozbieżności, jest prawidłowe i należy je rozumieć zdaniem Sądu, nie jako wiele różnych nieprawidłowości, lecz jako nieprawidłowości odnoszące się do wszystkich zgłoszonych działek rolnych, które skutkowały uznaniem różnic w zakresie zadeklarowanej i stwierdzonej ich powierzchni.

Należy wskazać przy tym, że organy nie kwestionowały faktu, że skarżący jest aktywnym rolnikiem ani też tego, że nie posiadał on gruntów rolnych wskazanych we wniosku do dopłat ONW na dzień [...] maja 2017 r. Zastrzeżenia organu dotyczyły jedynie faktu zaniechania prowadzenia na zgłoszonych działkach rolnych działalności rolniczej. Sąd zauważa, że jakkolwiek skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu co do tego, że wynik kontroli jednoznacznie wykazał zaniechanie prowadzenia przez niego działalności rolniczej na zgłoszonych działkach, to jednak poza samym zakwestionowaniem stanowiska organów, w żaden sposób nie podważył on ustaleń wynikających z protokołu kontroli i stanowiska organu w ocenie tego dowodu. Z odwołania ani też ze skargi tak naprawdę nie wynika, w odniesieniu do których działek i do jakich ich powierzchni, skarżący jest w posiadaniu dowodów, które wskazywałyby na nierzetelność uwag kontrolujących. Należy w związku z tym uznać, że twierdzenia skarżącego, co do niewłaściwie przeprowadzonej kontroli są gołosłowne i niczym nie poparte.

Organy mając na uwadze okoliczność, że na działkach H, J, K stwierdzono odpowiednio [...] ha, [...] ha i [...] ha kwalifikujących się do płatności (łącznie 1 ha) trafnie przyjęły, że wobec zgłoszenia [...] ha wykluczeniu podlega [...] ha.

Zauważyć przy tym należy, że jeśli chodzi o działkę H, to we wniosku wskazano do płatności [...] ha a sama działka została określona jako leżąca w obrębie działek ewidencyjnych [...] ([...] ha), i [...] ([...]ha). Do płatności przyjęto powierzchnię działki H położonej na działce ewidencyjnej [...], do której nie było uwag, zaś w odniesieniu do działki ewidencyjnej [...] skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu wskazał, że wpisał ją pomyłkowo i w dniu [...] czerwca 2018 r. wycofał ją. Odnosząc się jeszcze do działki H Sąd zauważa, że organ II instancji pomyłkowo przyjął, że zakwestionowano w odniesieniu do niej [...] ha zamiast [...] ha, który to obszar leżący na działce ewidencyjnej [...] został wskazany przez skarżącego jako pomyłkowo zgłoszony i skorygowany. Organ nieprawidłowo również stwierdził, że w odniesieniu do całej działki H stwierdzono brak prowadzenia działalności rolniczej w sytuacji, gdy zastrzeżenie wynikające z kontroli dotyczyło m.in. zadeklarowania działki o powierzchni większej niż stwierdzona ([...] ha - [...]) i w sytuacji gdy do płatności przyjęto [...] ha leżące na działce ewidencyjnej [...], a wykluczono jedynie [...] ha. Pomyłka ta nie ma jednak żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ w istocie w tej sytuacji przy przyjęciu do płatności w ramach tej działki [..] ha, łączna powierzchnia wszystkich działek rolnych, która kwalifikowała się do płatności została określona na 1 ha.

Wskazać przy tym należy, że ponieważ korekta wniosku w zakresie części działki H została dokonana przez skarżącego już po wezwaniu organu i po dacie kontroli na miejscu, zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, nie może to mieć znaczenia dla zmniejszenia zgłoszonej we wniosku powierzchni dla ewentualnych sankcji, które w przedmiotowej sprawie musiały zostać wymierzone, i które zostały wymierzone w prawidłowej wysokości.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ trafnie przyjął, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu płatności ONW oraz, że organ I instancji, co uwzględnił Dyrektor ARiMR w zaskarżonej decyzji, prawidłowo wymierzył sankcję. W odniesieniu do tych kwestii organy powołały się, na treść art. 19a ust.1 rozporządzenia nr 640/2014.

Treść tego przepisu stanowi, że jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary.

Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar.

Organ właściwie uznał, że obszar zatwierdzony to 1 ha zaś obszar zgłoszony to [...] ha czyli różnica wynosi [...] ha zatem należało odmówić przyznania pomocy w zakresie ONW. Jeśli zaś chodzi o sankcję to organ wyliczył je jako 100% wartości kwot, które obliczono w oparciu o zgłoszony obszar (tj.8.14 ha). Sąd stwierdza przy tym, że zasadny jest zarzut skarżącego co do tego, że w zaskarżonej decyzji organ nie dokonał wyliczenia matematycznego w oparciu o zasady wskazane w art. 19a rozporządzenia nr 640/2014. Należało bowiem posiłkując się stosownymi stawkami za hektar wyliczyć kwotę sankcji. Jeśli chodzi o wspomnianą sankcję to w odniesieniu do 2017 r. zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia ONW stawka na 1 ha na obszarze ONW typu nizinnego strefy nizinnej I wynosi 179 zł zatem 8,14 ha* 179 =1457,06 zł.

Sankcja została nałożona w prawidłowej kwocie zgodnie z treścią art. 19a rozporządzenia nr 640/2014 zatem mimo, że organ nie dokonał powyższego wyliczenia matematycznego, brak było podstaw do uchylenia z tego powodu zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wszystkie pozostałe zarzuty skarżącego okazały się nietrafne, tym bardziej, że strona we wniosku deklaruje znajomość zasad przyznawania pomocy. Sąd wskazuje przy tym, że w zaskarżonej decyzji organ wskazał na akt prawny, (§ 3 rozporządzenia ONW ) w oparciu o który wylicza się kwotę pomocy a zarazem w myśl wyżej wskazanego art. 19a rozporządzenia nr 640/2014 sankcję. Sąd stwierdza wobec tego, że wprawdzie brak wyliczenia matematycznego stanowi niedostatek uzasadnienia, zatem stanowi naruszenie ale nie takie, które mogłoby mieć wpływ na samo rozstrzygnięcie, a tylko w takim przypadku w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit.c możliwe byłoby uchylenie decyzji. Sąd jeszcze raz podkreśla, że wszystkie pozostałe zarzuty skargi są nietrafne. Organ wbrew twierdzeniom strony w sposób właściwy ustalił stan faktyczny sprawy, który pozwolił na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia i mimo, że w skardze strona to kwestionuje, to jednak poza zgłoszeniem zarzutu naruszenia treści art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, nie wskazuje w żaden sposób na czym naruszenie to miałoby polegać, Sąd zaś takich ani też innych naruszeń organu nie stwierdza.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę.