Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1012/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2, 8, 12 par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi E. N., J. M. i J. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E. N., J. M. i J. P. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "GINB", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...], PINB w P., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), nałożył na E. i P. N. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w K., uznając, że inwestycja ta jest realizowana z istotnym odstępstwem, o jakim mowa w art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], w zakresie ustalenia nowej rzędnej terenu +/- 0,00 jako 101,95, wobec planowanej 100,95 m.

Pismem z dnia 13 września 2007 r. [...] WINB zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...],[...] WINB, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził nieważności decyzji PINB w P. Nr [...].

W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że PINB w P. przedwcześnie podjął działania mające na celu przeprowadzenie postępowania naprawczego w stosunku do przedmiotowego budynku albowiem w obrocie prawnym pozostawała nieostateczna - objęta odwołaniem decyzja Starosty Powiatowego w [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla ww. budynku. Organ I instancji wyjaśnił, że Starosta [...] w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzją Nr [...] wadliwie uchylił na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego własną decyzję Nr [...], ponieważ w pierwszej kolejności Wojewoda [...] winien rozpatrzeć od tej decyzji odwołanie. Co prawda w dniu 1 lutego 2007 r. Wojewoda [...] rozpoznał odwołanie od decyzji o pozwoleniu na budowę, to jednak w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 619/07, decyzja Nr [...] nie jest ostateczna.

W ocenie [...] WINB, uchylenie w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego własnej decyzji przez Starostę Powiatowego w P. w sytuacji, gdy od tej samej decyzji nie zostało jeszcze rozpatrzone odwołanie przez Wojewodę [...] stanowiło rażące naruszenie prawa.

Wobec powyższego wszczęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego i nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego jest niedopuszczalne z uwagi na to, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (pierwotnego) nie stała się decyzją ostateczną, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto w ocenie organu nadzorczego, PINB w [...] swoich działań nie podporządkował treści artykułów 7 i 77 K.p.a.

Z tych względów, organ I instancji uznał, że decyzja PINB w [...] Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Odwołanie od ww. decyzji złożyli E. i P. N. Następnie odwołujący się złożyli do organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...], GINB odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...], GINB stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 203/11 (prawomocnym od dnia 7 lipca 2011 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 391/09, uchylił ww. oba postanowienia GINB, wskazując, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka zawarta w art. 58 § 1 K.p.a.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania E. N. i następców prawnych zmarłego P. N. – J. M. i J. P., utrzymał w mocy decyzję [...] WINB Nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołał stan fatyczny sprawy, wskazując poza ustaleniami organu I instancji, że po decyzji Starosty [...] Nr [...], wydanej w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, PINB w [...] wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], którą wobec wykonania przez inwestora obowiązku nałożonego decyzją PINB w [...] Nr [...], zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...],[...]WINB, uchylił decyzję PINB w [...] Nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyrokiem z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 84/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję [...] WINB Nr [...]. Natomiast pismem z dnia 14 września 2007 r. [...] WINB wystąpił do Wojewody [...] o zbadanie zgodności z prawem decyzji Starosty [...] Nr [...], uchylającej decyzję własną Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o pozwoleniu na budowę. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dniu 25 czerwca 2008 r. inwestorzy złożyli zawiadomienie o zakończeniu budowy.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania ww. odwołania, GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie inwestor rozpoczął roboty budowlane w oparciu o nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy powołując się na stanowisko orzecznictwa wskazał, że ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, na podstawie której można rozpocząć roboty budowlane (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), może być: - decyzja organu pierwszej instancji od której nie wniesiono odwołania, lub wniesiono odwołanie po terminie, co stwierdzone zostało postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 K.p.a.; - decyzja organu pierwszej instancji, jeżeli organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.; - decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję lub uchylająca zaskarżona decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. (patrz wyrok NSA z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1488/06). Ponadto, w myśl art. 130 § 1 i 2 K.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.

Następnie GINB powołał się ustalenia zawarte w wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 619/07, zgodnie z którymi Starosta [...] nie doręczył decyzji o pozwoleniu na budowę stronie postępowania, tj. Gminie K. , zamiast tego przesłał decyzję do wiadomości Urzędowi Miasta i Gminy K.

GINB, powołując się na treść art. 50 ust. 1-4 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, stwierdził, że PINB w [...] nie był uprawniony do żądania projektu zamiennego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w stosunku do robót realizowanych w oparciu o nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Trudno bowiem mówić w takim przypadku o odstępstwach, czy zgodności zrealizowanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym skoro projekt ten nie posiadał w chwili orzekania przez organ powiatowy, waloru urzędowo zatwierdzonego dokumentu.

Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że do dnia dzisiejszego Wojewoda [...] nie rozpatrzył odwołania Gminy K. od decyzji Starosty [...] Nr [...]. Natomiast w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Starosty [...] Nr [...], uchylająca własną decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestorowi – E. i P. N., dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego dwulokalowego na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w K.

Mając na uwadze powyższe, GINB stwierdził, że decyzja PINB w [...] Nr [...], nakładająca na E. i P. N. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie dwóch miesięcy od dnia uprawomocnienia się tej decyzji, projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym usytuowanym na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w K., wydana została z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Ustosunkowując się do argumentów skarżących zawartych w odwołaniu, GINB stwierdził, że w świetle powyższych rozważań nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły E. N., J. M., J. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że decyzja Nr [...] PINB w [...] została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu w sytuacji, gdy podstawy do wydania tej decyzji wystąpiły w momencie stwierdzenia, że zamierzenie budowlane odbiega od pierwotnego projektu budowlanego, co w konsekwencji implikowało zastosowanie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne przytyjecie. iż zachodzą okoliczności do stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] Nr [...] na podstawie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie ww. decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 6 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez rażące naruszenie zasady praworządności i nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej w skutek pominięcia faktu wykonania zobowiązania organu wynikającego z decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, a następnie pominięcie faktu, że obiekt ten został dopuszczony do użytkowania na podstawie prawomocnej i ostatecznej decyzji; naruszenie w/w przepisów poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy będącego podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie;

- art. 8 w zw. z art. 12 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony skarżącej, w szczególności poprzez procedowanie przez kilka lat co powoduje, że strona skarżąca nie ma pewności co do podjętych rozstrzygnięć zapadłych w toku postępowania oraz w związku z tym brak podejmowania przez organy I i II instancji nadzoru budowlanego odpowiednich działań zmierzających dc umożliwienia inwestorom zgodnego z prawem posiadania i korzystania z przedsięwzięcia inwestycyjnego;

- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji sposób niezgodny z prawem w szczególności poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej oraz niewskazanie dowodów, na których Organ oparł swoje rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej.

Z ostrożności procesowej strona skarżąca wskazała również na naruszenie art. 156 § 2 in fine K.p.a., poprzez jego nie przyjęcie i brak uznania, ze w sprawie zachodzą nieodwracalne skutki prawne wynikające z faktu następczego wydania decyzji o zamiennym pozwoleniu na budowę, która była w dacie wydawania decyzji ostateczna a także braku sprzeciwu właściwego organu przy zgłoszeniu obiektu budowlanego do użytkowania.

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zw. "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z [...] lutego 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji z [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na działce w K.

Jak wynika z materiału dowodowego po wykonaniu przez inwestora obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2006 r., decyzją nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2007 r. PINB w [...] zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Decyzja organu I –ej instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność w/wym decyzji z [...] grudnia 2006 r. została wydana [...] listopada 2007 r. w czasie, gdy toczyło się postępowanie odwoławcze od decyzji z [...] stycznia 2007 r. nr [...] zatwierdzającej zamienny projekt budowlany.

Z uzasadnienia decyzji organu I –ej instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] wynika, że od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego, Gmina K. wniosła odwołanie, na skutek którego Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I –ej instancji. Nieco wcześniej, wobec wykonania projektu zamiennego przez inwestora, decyzją nr [...] z [...] stycznia 2007 r. działając na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, Starosta [...] uchylił tę samą decyzję z [...] kwietnia 2006 r. nr [...].

W tym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że PINB w [...] , przedwcześnie podjął działania mające na celu przeprowadzenie postępowania naprawczego, albowiem w obrocie prawnym pozostawała jeszcze objęta odwołaniem - decyzja nieostateczna, zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca na budowę, a wydanie decyzji przez Starostę [...] na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa Budowlanego, w sytuacji gdy nie zostało jeszcze rozpatrzone odwołanie od tej decyzji złożone w trybie zwykłym, stanowiło rażące naruszenia prawa. Konkludując organ stwierdził, iż w takiej sytuacji nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego jest niedopuszczalne.

Badając, na skutek wniesionego odwołania zgodność z prawem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nieważności, organ II-ej instancji - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, iż inwestor rozpoczął roboty budowlane w oparciu o nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazał także, iż w takiej sytuacji PINB w [...] nie był uprawniony do żądania projektu zamiennego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, albowiem nie może dojść do odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, jeśli projekt ten nie posiada w chwili orzekania waloru urzędowo zatwierdzonego dokumentu. "Mając powyższe na uwadze, organ II – ej instancji podsumował, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2006 r. nakładająca na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na działce w K., została wydana z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Należy przypomnieć, że decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym, które stanowi odstępstwo od zawartej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1k.p.a. W niniejszej sprawie organ uznał, że kontrolowana w postępowaniu odwoławczym decyzja jest nieważna, albowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Należy jednakże podkreślić, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie reprezentowany jest jednolity pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt. 2 k.p.a. decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Konkretyzując powyższe i mając na względzie wskazane poglądy należy podkreślić, że organ nadzorczy oceniając, że kontrolowana przez niego decyzja PINB została wydana z rażącym naruszeniem prawa zobowiązany jest wskazać przepis prawa, który w jego ocenie został naruszony oraz wykazać, że naruszenie to miało charakter rażący.

Organy orzekające w niniejszej sprawie - z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a. nie wykazały powyższego. Ani uzasadnienie organu I –ej instancji, ani uzasadnienie organu odwoławczego nie wyjaśnia, dlaczego naruszenie prawa miało charakter rażący. Wprawdzie organ II –ej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania trybu naprawczego określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, jednakże samo to twierdzenie nie przesądza o takim naruszeniu przepisu, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Uzasadnienia takiej oceny próżno także doszukiwać się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji tj. tu, bowiem wskazano, iż rażącym uchybieniem prawa jest wydanie decyzji w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego ( nr [...]), a nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu zamiennego w sytuacji, gdy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie stała się ostateczna, było niedopuszczalne.

Podnieść także należy, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na działce w K., została wydana w sytuacji, gdy nie uległy zakończeniu postępowania odwoławcze toczące się w związku z inwestycją.

A mianowicie jak wcześniej Sąd wskazał decyzja nr [...] z [...] kwietnia 2006r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została zaskarżona przez Gminę K., następnie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. Na skutek skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja, wyrokiem z 10 lipca 2007 r. (sygn. akt VII SA/Wa 619/07), także decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym została uchylona. Jak wynika z odpowiedzi na skargę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewoda [...] nie rozpatrzył odwołania od decyzji nr [...]. w przedmiocie pozwolenia na budowę. W obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Starosty [...] uchylająca na podstawie art. 36 ust. 2 Prawa budowlanego.

Nie rozstrzygnięto ostatecznie kwestii sporządzenia projektu zamiennego. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, decyzja z dnia [...] stycznia 2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany została uchylona decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2007 r. Wyrokiem z 26 marca 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 84/08), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/wym decyzję. Do dnia wydania wyroku organ II – ej instancji nie rozpatrzył ponownie odwołania w tej sprawie.

Reasumując, w ocenie Sądu, organ II –ej instancji powinien raz jeszcze dokonać w sprawie kompleksowej oceny materiału dowodowego, mając na uwadze konieczność dokonania analizy trzech przesłanek: oczywistości naruszenia prawa, charakteru (jednoznaczności) przepisu, który został naruszony. Mając na uwadze sposób procesowania w tej sprawie oraz fakt, iż 25 marca 2008r. Skarżący złożyli zawiadomienie o zakończeniu budowy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien zwłaszcza zbadać aspekt skutków ekonomiczno – społecznych decyzji, której nieważność ma zamiar stwierdzić i ocenić, czy w praworządnym społeczeństwie, w zaistniałej sytuacji są one możliwe lub – nie - do zaakceptowania.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż rację ma pełnomocnik Skarżących wskazując, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. w zw z art. 12 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Brak prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia uniemożliwia jego kontrolę Stronom i Sądowi.

W tej sytuacji jako przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do pozostałych – merytorycznych zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.