Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 121/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 156, art. 157
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosków M. P. o sprostowanie oraz uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. akt II GZ 121/07 w zakresie oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 347/07 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia postanawia: oddalić wnioski


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II GZ 121/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 347/07 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Sąd wskazał, że skarżący nie złożył skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji publicznej, którym w sprawie był Komendant Główny Policji. Złożenie przez skarżącego pisma w Komendzie Miejskiej Policji w Z. nie mogło zostać uznane za wykonanie dyspozycji wynikającej z treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że skarga została złożona po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a., co potwierdziły pieczęcie i podpis na kopercie znajdującej się w aktach sprawy, zaś skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu.

W piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. M.P. zawarł wniosek "o sprostowanie oraz uzupełnienie wyroku wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 28 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II GZ 121/07) na podstawie dostarczonego do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. /[...].07.2007 r. – data wpływu ze zwrotnego potwierdzenia odbioru/ oryginału pisma z Komendy Miejskiej Policji w Z. z zawierającego sprostowanie z datą [...].05.2007 r.(...) (...)" oraz wniósł o doręczenie mu odpisu uzupełnionego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl przepisów Działu V rozdziału 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Orzeczenie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.

Zawarte przez skarżącego w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. wnioski o sprostowanie oraz uzupełnienie orzeczenia z dnia 28 sierpnia 2007 r. nie mogą zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uznane za zasadne.

Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na wniosek strony. Jest to konstrukcja procesowa nieograniczona żadnym terminem, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia poprzez nadanie mu odpowiedniego brzmienia. Poprzez sprostowanie można usunąć nieścisłości zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu wyroku. Jednakże w żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, tym samym przedmiotem sprostowania nie mogą być ewentualne mylne ustalenia faktyczne Sądu.

Poza tym z ustaleń tych wynika, że skarżący złożył skargę do Sądu za pośrednictwem Komendy Miejskiej Policji w Z. w dniu [...] stycznia 2007 r., a więc tak jak twierdzi skarżący w swoim wniosku o sprostowanie orzeczenia, co jednak nie jest równoznaczne ze złożeniem skargi z tą datą za pośrednictwem organu II Instancji, którym był Komendant Główny Policji.

W orzeczeniu z dnia 28 sierpnia 2007 r. nie było zatem uchybień, które podlegałyby sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a. i dlatego wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku należy wskazać, że z art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić. Stosownie do § 3 cytowanego przepisu orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Sąd uzupełnia swój wyrok jedynie w sytuacji, gdy nie orzekł o całości żądania strony (tj. o całości skargi). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny orzekał na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Orzeczenie z dnia 28 sierpnia 2007 r. jest kompletne i należy uznać, iż brak jest podstaw do jego uzupełnienia na podstawie art. 157 p.p.s.a.

Z związku z powyższym, po rozpatrzeniu wniosków skarżącego o sprostowanie oraz uzupełnienie orzeczenia, należy uznać, że są one bezzasadne i podlegają oddaleniu na podstawie art. 156, art. 157 w związku z art. 166 oraz 193 p.p.s.a.