Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1288/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 par 1 i par. 2 pkt 7 oraz art. 245 par. 1 i par. 3, art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S.A. w upadłości układowej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odmówić prawa pomocy


UZASADNIENIE

W. S.A. w upadłości układowej we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPPr wniosła o przyznanie prawa pomocy. Jak wynika z treści skargi skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego. W formularzu wniosku skarżąca wskazała na problemy finansowe wynikające z zaangażowania w roboty drogowe. W tym czasie firma zalegała z płatnościami za media, regulowaniem podatków a także wypłatą wynagrodzeń. Rok 2011 W. SA zakończyła ze stratą [...] min zł. Od początku 2012 r prowadzona jest głęboka restrukturyzacja, która ma przywrócić rentowność, stabilność operacyjną i płynność finansową. W 2012 r Spółka nadal generowała straty ([...] mln. zł na koniec 2012r) więc nie mogła na bieżąco regulować wszystkich swoich kosztów oraz nie mogła płacić zaległych zobowiązań wobec pracowników. Jednak dzięki działaniom restrukturyzacyjnym Spółka w terminie płaci bieżące zobowiązania z tytułu wynagrodzeń i stopniowo spłaca zaległe zobowiązania wobec pracowników. Z zaległych wynagrodzeń objętych decyzją PIP spłacono łącznie: marzec [...] zł, kwiecień [...] zł., maj [...] zł. W sytuacji, kiedy każde pieniądze w firmie są niezbędne do utrzymania ciągłości produkcji i zachowania miejsc pracy. Nałożenie przez PIP kary powoduje, że możliwości Spółki do uregulowania zobowiązań pracowniczych stają się jeszcze mniejsze a wszczęcie egzekucji nałożonej kary może doprowadzić do upadłości likwidacyjnej i całkowitego wstrzymania spłaty zaległych wynagrodzeń do czasu sprzedaży majątku przez syndyka, a przy tym zwolnienia wszystkich obecnie zatrudnionych pracowników i likwidacji firmy. We wniosku ujawniono również kapitał zakładowy w kwocie [...] zł., wartość środków trwałych [...] zł., oraz stan 3 kont bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego zgłoszenie wniosku wynoszący odpowiednio [...] zł., [...] Euro i [...] zł. We wniosku o przyznanie prawa pomocy ujawniono również dane finansowe na koniec 2012r. w tym rzeczowe aktywa trwałe wynoszące [...] mln zł., inwestycje długoterminowe [...] mln zł. należności krótkoterminowe [...] mln zł., inwestycje krótkoterminowe [...] mln. zł., zobowiązania [...] mln zł.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, ze skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że udzielenie stronie prawa pomocy sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienia NSA z: 23 stycznia 2013 r. I FZ 2/13 oraz II FZ 1017/12; 10 stycznia 2013 r. II FZ 1005/12).

Osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej powinna jednak wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich mimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania by zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 504). Instytucja prawa pomocy jest bowiem wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ppsa, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek czynności zmierzające do zabezpieczenia środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Stwierdzić należy również, że ze złożonego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż stan 3 kont bankowych wynosi łącznie [...] zł. i [...] euro, która to kwota pozwala na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z unormowaniem § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym jest wpisem stałym bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności i wynosi 100 zł. Powyższa kwota nie przekracza wysokości środków zgromadzonych na kontach i ujawnionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Fakt, iż w wyniku dokonywania operacji na kontach powyższe salda ulegają zmianie nie oznacza, że skarżącej nie stać na opłacenie kosztów sądowych we wskazanej wysokości.

Odnosząc się do argumentacji dotyczącej obowiązku spłaty zaległych wynagrodzeń stwierdzić należy, iż powyższy obowiązek nie przesądza o braku możliwości opłacenia kosztów sądowych. Osoba prawna powinna bowiem partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada jakiekolwiek środki majątkowe, czy dochody (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2004 r. sygn. FZ 463/04, postanowienie WSA w Gliwicach z 14 lipca 2008 r. sygn. I SA/GI 219/08 Legalis ). Przyznanie osobie prawnej prawa pomocy powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie środków na sfinansowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z 6 października 2004 r., GZ 61/04 http:/orzeczenia.nsa.gov.pl/). W tym miejscu wskazać należy, iż ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie regulowała zaległych wynagrodzeń (spłaty dotyczą okresu marzec – maj 2013r.). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżąca nie wykazała, iż opłacenie kosztów sądowych wynoszących na obecnym etapie 100 zł jest obiektywnie niemożliwe. Stan konta na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, przy uwzględnieniu konieczności spłacania zaległych wynagrodzeń pozwala na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przedstawiona przez stronę sytuacja majątkowa i finansowa spółki, nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 2 pkt 2 Ppsa uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Wielkość posiadanego majątku, rozmiar prowadzonej działalności, jak również wysokość przychodów skarżącej spółki, nie pozwala przyjąć, aby spółka była pozbawiona środków finansowych. Co prawda działalność gospodarcza przynosiła spółce w ostatnich latach straty, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że strona nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania - w tej sprawie wpisu sądowego od skargi. Strata finansowa jako ujemny wynik bilansu przychodu i kosztów nie jest bowiem okolicznością tożsamą z brakiem środków finansowych. Strata z działalności gospodarczej jest bowiem pojęciem wytworzonym na potrzeby rozliczeń podatkowych i skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (por. postanowienie NSA z 22 marca 2011 r. II GZ 112/11 Lex nr 783893). Dlatego też nie można tylko na tej podstawie oceniać realnych korzyści ekonomicznych z prowadzenia działalności gospodarczej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §3, art. 246 § 2 ppsa, postanowiono jak w sentencji