Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1123/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 art. 2 art. 6 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant specjalista Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 1123/19

UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzja z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania I. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w sprawie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. D. nieruchomości oraz ich części składowych, położonych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w gm. [...], pow. [...], woj. [...] - utrzymać w mocy decyzję nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.

Przedmiotowa decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2008 r. (data złożenia w Ambasadzie Polskiej w L.) I. D. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez P. i M. D. nieruchomości na byłym terytorium państwa polskiego.

Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., Wojewoda [...] pozytywnie ocenił spełnienie wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. . o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity; Dz. U. z 2017, poz. 2097; dalej: ustawa z dnia 8 lipca 2005 r.), w zakresie pozostawienia przez Panią M. D. nieruchomości w majątkach: [...], [...], [...], [...], [...], pow. [...], woj. [...] poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i wezwał do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty oraz dołączenia do wniosku operatu szacunkowego, w którym zostałaby określona ich wartość. Zgodnie z ww. wezwaniem Strony przedłożyły stosowne dokumenty, szczegółowo opisane w decyzji Wojewody [...].

Wojewoda [...] decyzją nr [...] odmówił I. D. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. D. nieruchomości oraz ich części składowych położonych poza obecnymi granicami państwa polskiego, określonych we wniosku o rekompensatę, a nie objętych rozstrzygnięciami Wojewody [...], z dnia [...] sierpnia 2018 r. (decyzja nr [...]) oraz z dnia [...] stycznia 2019 r. (decyzja nr [...] i nr [...]).

Decyzja ta dotyczyła stajni, oranżerii i basenu w majątku w S. oraz gorzelni ( wymienionej w dodatku poufnym).

Organ I instancji odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty wobec poszczególnych elementów składowych całości majątku, tj.: basenu, oranżerii, stajni przynależących do pałacu w S. oraz gorzelni, gdyż strona nie wykazała cech charakterystycznych ww. nieruchomości, które są niezbędnym elementem w procesie oceny ich wartości przez rzeczoznawcę majątkowego.

Organ odwoławczy podkreślił, że w związku z powyższym istotą przedmiotowej sprawy jest analiza oceny materiału dowodowego dokonanego przez organ I instancji w kontekście opisu pozostawionej nieruchomości.

Na wstępie organ odwoławczy stwierdził, iż materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że do elementów składowych majątku M. D. należał basen, oranżeria, stajnie oraz gorzelnia. Powyższe nieruchomości są wymienione w poszczególnych dokumentach, które nie zawierają ich opisu, bądź opis jest na tyle nieprecyzyjny, że sprawiłby trudności z rzeczywistym ich scharakteryzowaniem, np.: w pozycji R. A. "[...]." odnośnie oranżerii można wyczytać: "Była ona tak przestronna, że w jej wnętrzach urządzano czasem przedstawienia teatralne dla mieszkańców [...]". Odnosząc się do basenu i oranżerii organ zwrócił uwagę, że są to budowle bardzo rzadko spotykane, budowane na indywidualne zamówienie, dlatego też nie mając szczegółowych danych o ich wyglądzie nie sposób dokonać wyceny tychże obiektów. Jednocześnie zaznaczył, że wobec nich nie można także dokonać wyceny poprzez porównywalne obiekty, gdyż ciężko byłoby uzyskać miarodajną grupę badawczą znajdująca się na byłych ternach II RP. Tego typu obiekty, były budowane pod indywidualne zamówienie, o których cechach charakterystycznych decydował sam zamawiający. Odnośnie zaś stajni, w tym przypadku także nie mając szczegółowych informacji o ich wyglądzie nie można dokonać miarodajnej wyceny. Tego typu budynki były budowane pod zamierzoną wielkość hodowanego stada koni, więc ich kubatura była zwykle uwarunkowana od zaangażowania właściciela w mniej lub bardziej profesjonalną hodowlę koni.

W dalszej kolejności przechodząc do kwestii gorzelni, organ stwierdził, iż tym terminem opisywany jest cały zakład produkcyjny. Jak każdy zakład produkcyjny, tak i gorzelnie mają swoją indywidulaną specyfikę, szczególnie związaną z daną produkcją, jak i z jej wielkością. Nie można wycenić gorzelni będącej w posiadaniu M. D., nie znając chociażby podstawowych jej cech charakterystycznych, m.in.: czy to był duży zakład nastawiony na masową produkcję alkoholu czy też mały zaopatrujący lokalny rynek. Od powyższego uzależniona jest wielkość majątku, którym dysponował ten zakład, tj. czy znajdował się w jednym budynku, czy ze względu na wielkość produkcji znajdował się w wielu. W powyższej kwestii materiał dowodowy nie daje odpowiedzi, co determinuje, że nie jest możliwa wycena takiego zakładu produkcyjnego. Także próba oszacowania wielkości majątku poprzez analizę porównywalnych innych zakładów o tej samej produkcji, w opinii organu odwoławczego jest bezzasadna, gdyż jak zostało to wykazane wcześniej cechy charakterystyczne każdego zakładu produkcyjnego są zindywidualizowane i uzależnione od czynników opartych na woli i zaangażowaniu biznesowemu danego właściciela.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w ślad za Wojewodą [...] stanął na stanowisku, że nie jest możliwa wycena takich elementów składowych majątku jakim jest basen, oranżeria, stajnie czy gorzelnia bez znajomości określonej ich charakterystyki.

Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika strony o wezwanie wojewodów do przedstawienia wszystkich decyzji, w których potwierdzono prawo do rekompensaty pomimo braku dowodów dotyczących powierzchni części składowych nieruchomości oraz decyzji, w których dokonano wyceny zabudowań gospodarczych posiłkując się liczbą inwentarza hodowaną w gospodarstwie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Tak więc decyzje organów administracyjnych wiążą organ orzekający tylko w tej konkretnej sprawie.

Podkreślił, że decyzja zapada w oparciu o konkretny stan faktyczny i nawet w nieznacznie odmiennym stanie faktycznym może zapaść inne orzeczenie.

Dlatego też brak jest podstaw do wezwania wojewodów do przedstawienia decyzji wydanych w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty, a ponadto jak zostało to powyżej wykazane, przedmiotowe części składowe nieruchomości są tak bardzo zindywidualizowane, że porównywanie ich do innych przeczyłoby zasadom logiki.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła I. D.

Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- naruszenie art 6 ust 4 w zw. z ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. poprzez przyjęcie, że przepisy obligują stronę do przedstawienia dowodów dotyczących powierzchni składowych nieruchomości, podczas gdy obowiązek ten dotyczy nieruchomości, nie zaś części składowych,

- naruszenie art. 7 ust 1 pkt 3 ustawy z 2005 r. i art 84 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa poprzez przyjęcie, że dowody przedstawione przez stronę nie umożliwiają wyceny części składowych nieruchomości, podczas gdy Minister nie dysponuje wiadomościami specjalnymi powalającymi na takie stwierdzenie, gdyż wycena nieruchomości należy do rzeczoznawcy majątkowego,

- naruszenie art. 11 ustawy z 2005 r, poprzez przyjęcie, że wycena części składowych nieruchomości jest niemożliwa, pomimo braku uzasadnienia odwołującego się do metod wyceny określonych w art. 11 ustawy z 2005 r. i w ustawie o gospodarce nieruchomościami,

- naruszenie art 8 §1 i §2 kpa poprzez odmowę wyceny części składowej nieruchomości podczas gdy w analogicznych stanach faktycznych wycenę pozostawia się rzeczoznawcy majątkowemu, w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca może zostać potraktowana gorzej aniżeli inne strony postępowania w podobnym stanie faktycznym,

- naruszenie art. 136 §1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z decyzji wydanych w analogicznym stanie faktycznym na okoliczność ustalenia praktyki stosowania prawa, o które wnioskowała strona,

- naruszenie art 7, art 10 §1, art. 11, art 107 §3 kpa polegające na ignorowaniu słusznego interesu strony, niewyjaśnieniu dlaczego interes i prawa strony są ignorowane i jest ona traktowana w sposób odmienny od innych stron, pozbawienie strony rzeczywistego udziału w postępowaniu poprzez odmowę przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, bez uzasadnienia,

- naruszenie art 7, art 75 §1, art 77 §1, art 80 kpa poprzez zignorowanie dowodów pozwalających ustalić powierzchnię części składowych nieruchomości i faktu, że część tych budynków stoi po dziś dzień,

- naruszenie art 77 §4 kpa poprzez przyjęcie jako uzasadnienie rozstrzygnięcia - w miejsce dowodów, własnych spekulacji - traktowanych przez organ jako wiadomości znane mu z urzędu, pomimo, że nie wynikają z żadnych kompetencji organu.

- naruszenie art 138 §1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji pomimo niewskazania żadnych okoliczności przemawiających za takim rozstrzygnięciem.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r. [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w sprawie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. D. nieruchomości oraz ich części składowych, położonych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w gm. [...], pow. [...], woj. [...].

Decyzją nr [...], Wojewoda [...] odmówił I. D. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. D. nieruchomości oraz ich części składowych położonych poza obecnymi granicami państwa polskiego, określonych we wniosku o rekompensatę, a nie objętych rozstrzygnięciami Wojewody [...], z dnia [...] sierpnia 2018 r. (decyzja nr [...]) oraz z dnia [...] stycznia 2019 r. (decyzja nr [...] i nr [...]).

Decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2019 r. dotyczy stajni, oranżerii i basenu w majątku w S. oraz gorzelni ( wymienionej w dodatku poufnym).

Zaskarżona decyzja odmawiająca potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W art. 1 ww. ustawy określone zostały przez ustawodawcę zasady realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku wypędzenia z byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego opuszczenia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. dokonanego na podstawie czterech umów wymienionych w ust. 1. W ustępie 1a wskazano, że prawo do rekompensaty przysługuje również osobom, które pozostawiły nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z umową pomiędzy Rzeczpospolitą Polską z Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o zamianie odcinków terytoriów państwowych z dnia 15 lutego 1951 r. Stosownie zaś do treści ust. 2 cytowanego artykułu, przepisy ust. 1 stosuje się także do osób, które na skutek innych okoliczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r., były zmuszone opuścić byłe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Artykuł 2 ustawy przesądza, że prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi:

- był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim,

- zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1,

- posiada obywatelstwo polskie.

Na wstępie wskazać trzeba, że interpretując akt prawny nie można pomijać pozostałych zawartych w nim norm, tj. odczytywać go w sposób fragmentaryczny. Ustawa jest aktem, który stanowi całość, czyli zupełnym i w sposób kompleksowy regulującym daną materię stosunków społecznych. Taka konstrukcja systemu prawa wymusza zatem odczytywanie norm prawnych przez pryzmat całego tego systemu. W rezultacie powyższego zapewnia się w procesie stosowania prawa odzwierciedlenie woli ustawodawcy.

Artykuł 6 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy nakazuje dołączyć do wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości.

Analiza treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wnioskodawca jest obowiązany nie tylko wskazać konkretne nieruchomości, ale i przedstawić dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wraz z określeniem rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Konieczne jest zatem precyzyjne określenie przez wnioskodawcę zakresu prawa do rekompensaty, z którego zamierza on skorzystać, a nie wyłącznie zasygnalizowanie, że jest zainteresowany skorzystaniem co do zasady z prawa do rekompensaty z wymienionych jedynie z nazwy składników majątku pozostawionego przez jego poprzenika prawnego.

Taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej.

Na potwierdzenie pozostawienia przez M. D. stajni, oranżerii i basenu w aktach sprawy znajdują się mapa z eksplikacją budynków majątku w S. w skali 1:500, pismo Departamentu ds. Kultury, Religii i Narodowości [...] Obwodowej Administracji Państwowej z dnia [...] października 2015 r. Zgodnie z tym dokumentem na terenie parku w S. zachowały się dawne stajnie, oranżeria i basen oraz pismo Wiejskiej Rady w S. (rejon [...], obwód [...]) z dnia [...] października 2016 r. Nr [...]. Zgodnie z dokumentem, na terenie parku zachowały się dawne stajnie, oranżeria i basen. Wszystkie zachowane budynki, w tym pałac, zbudowane są z piaskowca i cegły, kryte blachą ocynkowaną.

Z kolei gorzelnia wymieniona jest w dodatku poufnym do sprawozdania z rewizji Komunalnej Kasy Oszczędności powiatu [...] w T., przeprowadzonej w dniach [...] października 1937 r., sporządzonego przez Związek Komunalnych Kas Oszczędności we L. Zgodnie z tym dokumentem M. D. była właścicielka gorzelni.

Gorzelnia wymieniona jest również w piśmie pełnomocnika M. D. z dnia 22 października 1935 r., skierowanym do Izby Skarbowej we L. oraz w protokół, sporządzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej w T. w dniu [..,] kwietnia 1936 r., dotyczącym opieczętowania naczyń w gorzelni w S.

Podkreślić należy, ze nie ma żadnych dowodów opisujących stajnie, oranżerię, basen oraz gorzelnie.

W odniesieniu do gorzelni brak jest podstawowych danych odnośnie lokalizacji, wyglądu, powierzchni, budulca, roku budowy czy tez cech charakterystycznych tego obiektu.

Natomiast jeżeli chodzi o oranżerie można ustalić jej powierzchnie na podstawie mapy sytuacyjnej lecz jak słusznie zauważył organ nie jest to wystarczająca informacja aby dokonać jej wyceny. Oranżeria jest budowlą o cechach indywidualnych, jednostkowych, oryginalnych.

Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność jej cech charakterystycznych.

Dowody wskazują, ze została zachowana i zdaniem skarżącej już to jest wystarczające aby dokonać jej wyceny.

Skarżąca nie precyzuje w jaki sposób rzeczoznawca miałby dokonać np. oględzin tej budowli. Skoro budowla została zachowana to skarżąca powinna wykazać jej cechy charakterystyczne, a nie przerzucać ten obowiązek na organ.

Te rozważania należy odnieść również do basenu. Można ustalić jego powierzchnię w oparciu o mapę sytuacyjną, ale poza tym brak jest opisu, który pozwala na ustalenie jego cech charakterystycznych od których zależy wartość obiektu.

Należy zgodzić się z organem, że przy tak indywidualnej budowli jest to niezbędne do wyceny.

To samo dotyczy stajni, gdzie oprócz powierzchni brak jest innych wiarygodnych informacji na temat ich cech charakterystycznych na rok 1939 .

Rzeczoznawca ma wycenić wartość budynków, wartość nieruchomości, a nie ustalać jak wyglądały jakie miały charakterystyczne cechy. To nie są nieruchomości typowe, które można porównać z innymi nieruchomością o tych samych cechach, czy tez parametrach a nawet jeżeli by były typowe to nie zwalnia to skarżącej od przedstawienia dowodów opisujących te nieruchomości. To jest obowiązek wnioskodawcy.

Tym bardziej ze przedmiotem wyceny miałyby być budowle o cechach indywidualnych, jednostkowych i nietypowych.

Należy podkreślić, ze takie obiekty jak oranżeria, basen, stajnie czy gorzelnia muszą być wyceniane indywidualnie.

Dowodami które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z art. 6 ustawy zabużańskiej mogą być w szczególności: urzędowy opis mienia, orzeczenie wydane przez Państwowy Urząd Repatriacyjny, dokumenty urzędowe, w tym sądowe, a także dokumenty pozyskane z archiwów państwowych innych państw. W przypadku braku dokumentów zawierających urzędowy opis mienia lub orzeczenia wydanego przez Państwowy Urząd Repatriacyjny, dowodami mogą być oświadczenia dwóch świadków złożone, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie lub w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka.

Takich dokumentów zabrakło.

W sprawie niniejszej nie ma żadnych dowodów źródłowych które opisują wskazane w sprawie niniejszej obiekty. Jest poza sporem, że skarżąca nie przedłożyła organom żadnych dokumentów urzędowych, pozwalających na ustalenie ich cech umożliwiających wiarygodną ocenę.

Ponadto skarżąca wskazywała, że organ powinien zwrócić się do biegłego aby ten dokonał wyceny nieruchomości , z uwagi na fakt ze stajnie, oranżeria i basen istnieją do dziś a rzeczoznawca dysponuje mapą.

Przy czym uszło uwadze skarżącej ze żadna z tych nieruchomości co już zostało podniesione nie jest nieruchomością standardową, którą można porównać do innych nieruchomości.

Z faktu, ze nieruchomości istnieją skarżąca wysnuwa obowiązki jedynie dla organu, chociaż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. to na stronie ciąży obowiązek dołączenia do wniosku dowodów , które świadczą o pozostawieniu mienia poza obecnymi granicami rzeczypospolitej Polskiej oraz dowodów wskazujących na rodzaj i powierzchnie tych nieruchomości.

Ze skargi wynika, co słusznie zauważył organ, ze strona ten obowiązek chce przerzucić na organ.

Wbrew temu czego domaga się strona rzeczoznawca majątkowy ma kompetencje do wyceny nieruchomości, a nie do ustalania hipotetycznych cech charakterystycznych obiektów, których nie da się porównać z innymi.

Wbrew temu co twierdzi skarżąc organy obu instancji wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie odstąpiły od praktyki sposobu orzekania w sprawie dotyczącej rekompensaty za mienie zabużańskie, w której nie udowodniony został rodzaj i powierzchnia pozostawionej nieruchomości i jej części składowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.