Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 801/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Danuta Kania, Iwona Maciejuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia

2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, prawomocnym od dnia 8 listopada 2012 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. L. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2008 r. wskazując na konieczność ponownego rozpoznania przez Komendanta Głównego Policji sprawy nagrody rocznej za 2007 r.

i jednocześnie zobowiązał organ do rozstrzygnięcia o jego prawie do nagrody rocznej za 2008 r. (od [...] stycznia do [...] października).

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008.

W uzasadnieniu postanowienia organ, powołując się na art. 110 ust. 1 i 2 ustawy z o Policji wskazał, że policjant nie nabywa uprawnień do nagrody rocznej za okres,

w którym pozostając w służbie nie wykonywał zadań służbowych i jednocześnie nie otrzymywał uposażenia, które gwarantuje mu przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Określając prawo policjanta do nagrody rocznej organ ma zatem obowiązek ustalić,

czy przyczyną niewykonywania w danym okresie obowiązków służbowych była jedna

z okoliczności wymienionych w art. 121 ust. 1 cytowanej ustawy, a tym samym

czy policjant w tym okresie miał prawo otrzymywać uposażenie, czy też prawo

to mu nie przysługiwało. Ustawodawca wykluczył więc możliwość, że policjantowi, któremu za dany okres służby z tytułu niewykonywania obowiązków służbowych nie przyznano uposażenia, będzie za ten sam okres przyznana nagroda roczna. Innymi słowy, pomiędzy uprawnieniem policjanta do nagrody rocznej a prawem tego policjanta do uposażenia za dany okres "pełnienia służby" istnieje ścisła zależność.

Wskazano dalej, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Komendanta Głównego Policji, utrzymaną w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], skarżącemu odmówiono przyznania prawa do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. oraz przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. i powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod sygn. akt II SA/Wa 1926/12, w konsekwencji czego prawomocne rozstrzygnięcie o prawie wymienionego do uposażenia za wskazany okres zapadnie dopiero w wyniku rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez sąd administracyjny. Od rozstrzygnięcia tego zależy natomiast rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji dotyczącej uprawnień skarżącego do nagrody rocznej za rok 2007 i 2008.

Komendant Główny Policji stwierdził tym samym, że kwestia prawomocnego przesądzenia o prawie skarżącego do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r., mająca zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o przyznanie wymienionemu prawa do nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r., stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 934/13, po rozpoznaniu skargi S. L., uchylił postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania nagrody rocznej za rok 2007 i 2008.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca

2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2071/13 oddalił skargę S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1673/14 (punkt 1 wyroku) uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2071/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd I instancji nie ustalił, od którego momentu zaczął biec termin rozpoznania przez Komendanta Głównego Policji sprawy skarżącego, jak również nie zbadał, czy organ pozostawał w bezczynności od dnia wszczęcia postępowania (tj. w okresie od dnia 18 grudnia 2012 r., w którym doręczono organowi wyrok ze stwierdzeniem jego prawomocności), do dnia wejścia do obrotu prawnego postanowienia o jego zawieszeniu. NSA wskazał, że Sąd I instancji nie ocenił w sposób pełny bezczynności organu, tj. nie wyjaśnił dostatecznie w jaki sposób zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 934/13 w sprawie ze skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania nagrody rocznej za rok 2007

i 2008 uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13 podał, że stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie gdy rozpatrzenie sprawy

i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuację,

w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Mówiąc inaczej przez zagadnienie wstępne rozumie

się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji.

NSA stwierdził, iż trafnie Komendant Główny Policji podniósł, że w analizowanej sprawie istotna jest treść art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, określającego ogólne zasady przyznawania policjantom nagród rocznych. Zgodnie z powołanym przepisem policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje, przy czym definicja uposażenia zawarta jest w art. 100 powołanej ustawy. NSA wskazał, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego

i z dodatków do uposażenia (takich jak dodatek za stopień, dodatek funkcyjny, dodatek służbowy czy też dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby), a zatem przesądzenie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 749/09, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z dniem [...] października 2008 r. dla ustalenia wysokości nagrody rocznej jest niewystarczające. Ustalenie prawa do nagrody rocznej jest bowiem ściśle związane z określeniem jej rzeczywistej wysokości.

Reasumując NSA uznał, iż rozstrzygnięcie przez organ kwestii czy S. L. przysługiwało prawo do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. oraz prawo do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. stanowi zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej uprawnień do nagrody rocznej za 2007 i 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu (na skutek wyroku NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1673/14) skargi S. L. w przedmiocie niewykonania przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia

2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, wyrokiem z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 641/15 oddalił skargę.

W uzasadnieniu WSA wskazał, że na mocy art. 190 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zarówno w zakresie prawa materialnego jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni

(a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1427/10). Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 powyżej powołanej, należy rozumieć osąd odnośnie do prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wskazał,

że wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. II SA/Wa 1200/11 stał

się prawomocny w dniu 8 listopada 2012 r. i został doręczony organowi wraz aktami sprawy w dniu 18 grudnia 2012 r. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymującym w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2007 r. i 2008 r. WSA podał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 934/13 w sprawie ze skargi S. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. WSA wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przesądzenie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 749/09, iż zwolnienie skarżącego ze służby

w Policji nastąpiło z dniem [...] października 2008 r. dla ustalenia wysokości nagrody rocznej jest niewystarczające. Ustalenie prawa do nagrody rocznej jest bowiem ściśle związane z określeniem jej rzeczywistej wysokości. NSA uznał, że rozstrzygnięcie przez organ kwestii, czy skarżącemu przysługiwało prawo do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. oraz prawo do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. stanowi zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej uprawnień do nagrody rocznej za 2007 i 2008 r. WSA wskazał, że realizując wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1673/14, dokonał analizy czynności organu po dniu 18 grudnia 2012 r. (data doręczenia organowi prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. wraz z aktami sprawy) oraz w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. i uznał, że nie zaistniała bezczynność w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, co było podstawą zastosowania przez Sąd art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał jednocześnie, że nie można również zarzucić organowi przewlekłości prowadzonego postępowania, jak wniosek o jego ukaranie grzywną o której mowa w art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ocenie Sądu jest niezasadny. Mając to na uwadze WSA w Warszawie oddalił skargę w przedmiocie niewykonania przez KGP wyroku z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S. L. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 641/15 w sprawie niewykonania przez KGP wyroku WSA z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 3390/15 umorzył postępowanie kasacyjne. NSA wskazał, że po wyroku Sądu I instancji z dnia 16 lipca 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), którą dokonano zmiany zakresu zaskarżenia art. 154 § 1 P.p.s.a.,

co spowodowało bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. NSA wskazał, że w niniejszej sprawie bezprzedmiotowość ta powstała w toku postępowania instancyjnego wszczętego skargą kasacyjną.

Pismem z dnia 19 listopada 2016 r. S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11. Wskazując na bezczynność lub opieszałe prowadzenie przez KGP postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej wniósł o: wydanie orzeczenia stwierdzającego istnienie uprawnienia skarżącego do naliczenia i wypłaty przez KGP nagrody rocznej za okres [...].01.2007-[...].10.2008 r. w żądanej wysokości lub zobowiązanie ww. organu do załatwienia wniosku skarżącego w tym przedmiocie w zakreślonym przez sąd terminie; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od KGP na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; wymierzenie ww. organowi grzywny; zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powołał postanowienie NSA z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 3390/15, którym NSA umorzył postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dn. 16 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 641/15 w sprawie bezczynności KGP w przedmiocie niewykonania wyroku WSA

w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11. Wskazał, że NSA pouczył skarżącego, że może on dochodzić swoich praw w tym przedmiocie poprzez złożenie nowej skargi opartej na obowiązujących aktualnie przepisach - co S. L. uczynił. Skarżący wskazał, że skarga jest dopuszczalna, albowiem przed jej wniesieniem do Sądu występował do KGP zarówno z wezwaniem do wykonania wyroku z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 jak i wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 kpa.

Skarżący zarzucił, że KGP od ponad 9 lat, bez podstawy prawnej pozbawia skarżącego wypłaty należnych mu ustawowo świadczeń pieniężnych. Pomimo doręczenia KGP w dniu 18.12.2012 r. odpisu ostatecznego wyroku NSA z dnia 8.11.2012 r. sygn. akt I OSK 247/12 z uzasadnieniem, skutkującego uprawomocnieniem wyroku WSA w Warszawie z dnia 24.08.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, którym na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c uchylone zostały w całości: decyzja KGP nr [...] z dnia [...].03.2009 r. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny KGP nr [...] z dnia [...].10.2008 r., a także zobowiązano KGP do ponownego rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie należnej skarżącemu nagrody rocznej za 2007 i 2008 r., z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd oceny prawnej - KGP do chwili złożenia niniejszej skargi ww. sprawy nie załatwił. Wykorzystując fakt, że zgodnie z art. 35 § 5 kpa oraz 103 kpa do terminów określonych w przepisach 35 § 1-3 kpa nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania, bowiem zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów określonych w kodeksie, organ zdecydował się na dalszą kontynuację trwającej od lat i sprzecznej z zasadami postępowania administracyjnego bezczynności i opieszałego prowadzenia postępowania.

W ocenie skarżącego, jeśli ustawowy termin do załatwienia sprawy rozpoczął się w dnia [...].12.2012 r., KGP nie wydał kończącego rozstrzygnięcia w sprawie w terminie wynikającym z art. 35 kpa (14 dni lub niezwłocznie, w ciągu miesiąca) i nie wydał też postanowienia przewidzianego w art. 36 kpa, to niewątpliwie, w okresie do dnia [...].02.2013 r. KGP pozostawał bezczynny. Skarżący podniósł, że organ z urzędu obowiązany jest sprawdzać, czy nie ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, a z chwilą ich ustania wydać postanowienie o jego podjęciu. Tym bardziej ma taki obowiązek, gdy w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia.

Podnoszona przez KGP w ww. postanowieniach problematyka dotycząca związku nagrody rocznej z uprzednią wypłatą uposażenia była już trzykrotnie przedmiotem rozważań i oceny sądów administracyjnych zakończonych prawomocnymi orzeczeniami, które zgodnie z art. 153 i 170 P.p.s.a. wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Dowody : wyroki : WSA w Warszawie z dn. 24.08.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 oraz NSA z dn. 14.04.2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10) i z dn. 8.11.2012 r. sygn. akt I OSK 247/12.

W ocenie skarżącego, prawo do przyznania nagrody rocznej, faktycznie

nie może być zależne od wyniku prowadzonego jako odrębne postępowania dotyczącego prawa do uposażenia. Przeciwnie to dokonane przez sądy ustalenia stanu faktycznego oraz prawnego w sprawie nagrody rocznej KGP powinien potraktować jako prejudykat w postępowaniu dotyczącym przyznania uposażenia.

Pomimo ustąpienia przyczyny zawieszenia przez KGP postępowania w sprawie nagrody rocznej określonej w postanowieniach KGP nr [...] z dn. [...].02.2013 r. i nr [...] z dn. [...].04.2013 r. (do czasu rozstrzygnięcia skargi na decyzję nr [...] MSW z dn. [...].08. 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] KGP z dn. [...].07.2011 r.) oraz w wyroku z dn. 16.06.2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13 (w obrocie prawnym pozostawały decyzje nr [...] KGP i [...] MSW rozstrzygające o pozbawieniu skarżącego prawa do uposażenia, a po ich ostatecznym uchyleniu w dn. [...].06.2013 r. wydane zostały kolejne decyzje : KGP nr [...] z dn. [...].07.2014 r. i MSW nr [...] z dn. [...].09.2014 r.), wbrew art. 97 § 2 kpa, KGP nie podjął z urzędu ww. postępowania i wbrew wyrokom sądów nie wydał zgodnego z ich treścią rozstrzygnięcia do chwili obecnej.

W związku z tym rozpatrując zarzut niewykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 24.08.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 należy rozważyć także okres postępowania od dn. [...].06.2013 r. kiedy to na KGP ciążył obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania i wydania decyzji, którego nie dopełnił. W niniejszej sprawie doszło do znaczniejszego przekroczenia ustawowego terminu jej załatwienia, bowiem sprawa nagrody rocznej skarżącego powinna być załatwiona w terminie 14 dni od dnia zwolnienia tj. do dn. [...].10.2008 r., a po wyroku WSA w Warszawie z dn. 24.08.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, najpóźniej w terminie miesiąca od dn. [...].12.2012 r.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Pełnomocnik wskazał, że wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1200/11 stał się prawomocny z dniem 8 listopada 2012 r. Został doręczony organowi w dniu 18 grudnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymującym w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Komendant Główny Policji zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. Postanowienia te stały się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 934/13 uchylił je. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem I OSK 2952/13 z dnia 16 czerwca 2015 r. uchylił ten wyrok i oddalił skargę.

Jak wynika z wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1200/11 organ ma obowiązek rozpoznać żądanie S. L. w zakresie nagrody rocznej za 2007 i 2008 r. uwzględniając fakt, iż wymieniony w służbie pozostawał do dnia [...] października 2008 r. zaś w okresie od [...] stycznia 2007 r. pozostawał w absencji chorobowej. Ponadto zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w sprawie o sygn. akt I OSK 247/12, organ może także uczynić przedmiotem swoich ponownych rozważań okoliczność pozostawania przez skarżącego na zaopatrzeniu emerytalnym, bowiem "podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia pobierania przez S. L. emerytury nie była przedmiotem rozważań w tej sprawie."

Sprawa z zakresu ustalenia prawa do nagrody rocznej, z poczynionych ustaleń organu znajduje się obecnie na etapie skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 1851/14. Przedmiotem sprawy jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Niewątpliwym jest, że [...] września 2014 r. zapadła decyzja ostateczna w sprawie ustalenia uposażenia. NSA w dacie [...] czerwca 2015 r. rozstrzygając skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku II SA/Wa 934/13, wiedział o istnieniu w: obrocie prawnym ostatecznej decyzji organu i zawisłości skargi przez WSA w Warszawie. Jednakże oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 934/13 i postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] o zawieszeniu postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za rok 2007 i 2008, podzielił ustalenia faktyczne organu, który uznał, iż dopiero prawomocne rozstrzygnięcie przez sąd kwestii prawa do uposażenia pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia w zakresie nagrody rocznej. W tej mierze nie zapadł wyrok prawomocny. Pełnomocnik organu podkreślił, że w omawianym przypadku mamy do czynienia ze związaniem organu oceną prawną dokonaną przez sąd co do stosowania przepisów art. 110 ustawy o Policji w zw. z art. 121 ust. 1 tej ustawy.

Organ nadal uważa, iż dopiero rozstrzygnięcie sprawy w sposób prawomocny, tzn. po rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozwoli na jednoznaczne rozstrzygnięcie w przedmiocie nagrody rocznej. Trzeba bowiem zauważyć, iż przesłanką zawieszenia był nie tyleż fakt toczącego się postępowania administracyjnego, co brak prawomocnego, w znaczeniu prawa, rozstrzygnięcia co do uposażenia byłego policjanta. Zgodnie zaś z art. 170 i 171 ppsa tylko prawomocne orzeczenie jest wiążące erga omnes oraz posiada powagę rzeczy osądzonej.

Reasumując pełnomocnik wskazał, że w okresie od dnia doręczenia organowi wyroku II SA/Wa 1200/11, tj. od dnia 8 grudnia 2012 r. do dnia zawieszenia postępowania nie występowała ani przewlekłość ani bezczynność. Wyrok NSA potwierdził merytoryczną zasadność zawieszenia postępowania. Przesłanka zaś zawieszenia, czyli prawomocne w rozumieniu art. 170 i 171 P.p.s.a., zakończenie postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej dotychczas nie ustała. Z tych względów nie doszło w ocenie organu do ani do bezczynności organu ani do przewlekłości postępowania.

Skarżący w piśmie z dnia 5 stycznia 2017 r. podtrzymał skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15 oddalił skargę kasacyjną S. L. od wyroku WSA

w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/14 w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie prawa do uposażenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga z dnia 19 listopada 2016 r. nie jest zasadna. Komendantowi Głównemu Policji nie można zarzucić w tej sprawie, na dzień orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11.

Na wstępie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrujący niniejszą skargę na bezczynność KGP po wyroku WSA w Warszawie

z dnia 24 sierpnia 2011 r. związany jest wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 641/15, oddalającym skargę na niewykonanie przez KGP wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 641/15 stał się prawomocny po tym jak NSA postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 3390/15 umorzył postępowanie kasacyjne w tej sprawie.

Zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach

w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Przedmiotem oceny i rozstrzygnięcia przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 641/15 było to, czy KGP pozostawał w bezczynności po wydaniu wyroku z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11. Sąd stwierdził wówczas, że organ nie pozostawał ani w bezczynności ani nie dopuścił

się przewlekłego prowadzenia postępowania. Ocena Sądu była dokonana na dzień rozstrzygania, a zatem na dzień 16 lipca 2015 r.

Niezależnie od samego związania powołanym wyrokiem, Sąd rozpatrujący obecnie skargę z dnia 19 listopada 2016 r. na bezczynność KGP po wyroku II SA/Wa 1200/11 podziela ocenę dokonaną wówczas przez WSA w Warszawie, co do tego,

że od dnia zwrotu akt sprawy II SA/Wa 1200/11 wraz z prawomocnym wyrokiem (18 grudnia 2012 r.) organ nie pozostawał w bezczynności. W terminie dwóch miesięcy (art. 35 § 3 k.p.a.) organ zasadnie uznając, iż ustalenie prawa do nagrody rocznej jest związane z określeniem jej rzeczywistej wysokości, wydał bowiem postanowienie

o zawieszeniu postępowania (postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymane

w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r.). NSA w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13 jednoznacznie wskazał, że rozstrzygnięcie kwestii prawa do uposażenia za okres od [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. oraz prawa do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. stanowi zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej uprawnień do nagrody rocznej za 2007 i 2008 r.

Organ nie mógł zatem rozstrzygnąć sprawy nagrody rocznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy lub niezwłocznie, jak chciałby tego skarżący, co zostało podniesione w skardze na bezczynność w wykonaniu wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1200/11. Nietrafne są twierdzenia skarżącego o braku zależności rozstrzygnięcia w sprawie prawa do nagrody rocznej od wyniku postępowania dotyczącego prawa do uposażenia.

Jednocześnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując niniejszą sprawę ze skargi na bezczynność KGP po wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1200/11, stwierdził, że także od czasu wydania przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 641/15 - oddalającego skargę na niewykonanie wyroku II SA/Wa 1200/11 – do dnia orzekania w niniejszej sprawie, tj. do dnia 29 sierpnia 2017 r., Komendant Główny Policji – w przedstawionym stanie sprawy – nie pozostawał w bezczynności ani nie prowadził przewlekle postępowania.

Sądowi z urzędu wiadome jest, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15 oddalił skargę kasacyjną S. L. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/14 wydanego w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie prawa do uposażenia. Z ustaleń Sądu na dzień orzekania wynika, że akta administracyjne tej sprawy wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności nie zostały jeszcze zwrócone organowi administracji publicznej – art. 286 P.p.s.a. Stąd też, w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, organowi nie można było – w związku z zawieszonym postępowaniem administracyjnym – zarzucić bezczynności, jak też przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia skargi z dnia 19 listopada 2016 r.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.