Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1398/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania p. B. M. (strony, skarżącego) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., zawieszającej prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia – utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Powołaną decyzję wydano w następującym stanie prawnym i faktycznym.

W podstawie prawnej w/w decyzji przywołano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: K.p.a.) oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm.).

Jeśli chodzi o stan faktyczny, to organ I instancji wszczął z urzędu w sierpniu 2010 r. postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia stronie praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia ze względu na informację, iż przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo z art. 297 § 1 kk. i art. 18 § 3 kk., w zw. z art. 286 § 1, tj. o przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu i mieniu (postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] listopada 2009 r., [...]). W związku z nieobecnością strony w miejscu zamieszkania oraz potrzebą uzupełnienia materiału dowodowego organ Policji przedłużał terminy postępowania administracyjnego w sprawie, o czym stronę skutecznie powiadamiał. Nie budzi przy tym wątpliwości, iż w dniu [...] grudnia 2010 r. strona otrzymała postanowienie i pismo (obydwa datowane na dzień [...] grudnia 2010 r.) zawiadamiające ją o prawie do czynnego udziału w ostatniej fazie postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi strona stwierdziła, że postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe ponieważ organ je prowadzący nie dotrzymał w jego toku wskazanych w art. 35 § 3 terminów.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiesił stronie prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Decyzji tej nadał, w oparciu o art. 108 K.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.

Od tej decyzji strona odwołała się w ustawowym terminie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie, ponieważ według niej decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, tj. nie dotrzymano terminów załatwienia sprawy, w tym organ I instancji nie dotrzymywał terminów wydawania kolejnych postanowień - wydano je kilka lub kilkanaście dni po upływie wyznaczonych wcześniej terminów. Strona zarzuciła również, iż ograniczono jej prawo do obrony, poprzez utrudnienie dostępu do zgromadzonego materiału. Zdaniem strony, miała ona na zapoznanie się z materiałem tylko 6 godzin przez dwa dni jednego tygodnia. Brak jest zatem także podstaw do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Organ odwoławczy po dokonaniu analizy materiału dowodowego, zgromadzonego w niniejszej sprawie stwierdził, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

Jak wynika z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego, przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 286 § 1 kk., które wyczerpuje znamiona przestępstwa usytuowanego w rozdziale XXXV kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko mieniu." Oznacza to, że niewątpliwie przesłanka zastosowania wskazanego powyżej przepisu ustawy o ochronie osób i mienia została spełniona.

Organ odwoławczy wskazał, iż rozstrzygnięcie w sprawie obligatoryjnego zawieszenia praw wynikających z licencji właściwy organ administracji wydaje wyłącznie na podstawie bezspornego ustalenia, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o którekolwiek z przestępstw wymienionych przez ustawodawcę w art. 32 ust 1 ustawy o ochronie osób i mienia i w tym zakresie uzasadnienie decyzji organu I instancji spełnia wymogi prawa. Nadto organ Policji prowadząc postępowanie administracyjne zgromadził niezbędne w tym postępowaniu dowody z toczącego się postępowania karnego (w aktach sprawy znajduje się kopia postanowienia o przedstawieniu zarzutów i protokołu z przesłuchania podejrzanego). Organ wskazał przy tym, że upływ czasu między wydaniem poszczególnych postanowień o wyznaczeniu kolejnych terminów załatwienia niniejszej sprawy administracyjnej spowodowany był okolicznościami niezależnymi od organu I instancji. Zatem organ I instancji nie naruszył procedury postępowania w zakresie terminowego załatwiania sprawy, a wręcz przeciwnie - postępował rzetelnie starając się zebrać w sposób wyczerpujący dowody dla jego rozstrzygnięcia.

Niewątpliwie upływ terminów 1 i 2 miesięcy wskazanych art. 35 § 3 K.p.a. nie skutkuje nieważnością czynności podejmowanych przez ten organ po tym terminie. Innymi słowy, upływ terminu załatwienia sprawy nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania w niej decyzji albo dopełnienia innych czynności, albowiem terminy te są terminami instrukcyjnymi.

Do takiego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] był zobligowany - mocą dyspozycji wspomnianego art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia i w konsekwencji do zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego.

Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ nie ma wyboru konsekwencji administracyjno-prawnych, jak ustali istnienie przesłanek jego zastosowania. Zgodnie z wolą ustawodawcy, osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej (bez względu na jej stopień), jest m. in. uprawniona do ochrony osób i mienia przy użyciu siły fizycznej i innych środków przymusu bezpośredniego. Nie powinien więc wykonywać takich zadań w przypadku, gdy sama staje pod zarzutem popełnienia umyślnego przestępstwa, m. in. przeciwko mieniu, a zatem dobru, które - co do zasady - z mocy ustawy jest zobowiązana chronić. Celem tego przepisu, poprzez wprowadzenie instytucji zawieszenia praw wynikających z licencji, jest czasowe odsunięcie pracownika ochrony od realizacji przez niego zadań, które wymagają posiadania licencji, gdy pracownik ochrony, podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego godzącego w mienie nie daje gwarancji należytego wykonywania powierzonych w tym zakresie obowiązków.

Organ zauważył też, że w rozpatrywanej sprawie strona nie została pozbawiona licencji pracownika ochrony, a jedynie zawieszono jej uprawnienia z niej wynikające choć ze skutkiem natychmiastowym, nadając wydanej decyzji w interesie społecznym rygor natychmiastowej wykonalności. Konsekwencją takiej decyzji jest niemożność posługiwania się w określonym czasie przez pracownika ochrony licencją oraz wykonywania zadań, do których jest ona wymagana.

Chybiony jest również zarzut o uniemożliwieniu stronie prawa do obrony. Z akt sprawy wynika, że w chwili wszczęcia postępowania strona została poinformowana o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a więc na długo przed wydaniem decyzji oraz ostatnim postanowieniem o wyznaczeniu nowego terminu. Strona miała więc na realizację swoich praw do obrony i czynnego udziału w postępowaniu nie tylko wskazywany w odwołaniu 7 dniowy termin. Zatem wydając decyzję kończącą postępowanie w dniu [...] stycznia 2011 r. organ I instancji nie uchybił prawom strony postępowania określonym w art. 7, 81 K.p.a.

W uzupełnieniu organ dodał, że strona postępowania ma prawo, a nie obowiązek czynnego w nim udziału i skoro nie wyraziła wcześniej woli skorzystania z przysługujących jej uprawnień, to organ I instancji miał prawo uznać, iż wyznaczony termin 7 dniowy na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym powinien stronie wystarczyć. Reasumując, wypełnienie przez organ administracji publicznej obowiązku w zakresie zapewnienia stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu polega przede wszystkim na zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania i poinformowaniu o jej prawach oraz na wskazaniu, gdzie i w jaki sposób może z nich skorzystać. W niniejszej sprawie zatem, wbrew stanowisku strony wyrażonym zarówno w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r., jak i jej odwołaniu z dnia [...] stycznia 2011 r., zdaniem organu II instancji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinność tę całkowicie wypełnił. Tym samym zarzut naruszenia jej praw do obrony w postępowaniu administracyjnym jest bezzasadny.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji wniosła strona, zarzucając skarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności:

1. art. 35 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy bez zbędnej zwłoki oraz w ustawowo określonym terminie 30 dni od dnia doręczenia odwołania,

2. art. 36 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez brak poinformowania strony o przyczynach zwłoki w terminowym załatwieniu sprawy,

3. art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów.

W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa oraz stwierdzenie nieważności całego postępowania.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził (odnosząc się do zarzutu pierwszego), że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego w postaci niedotrzymania terminu rozpoznania sprawy, określonego w art. 35 § 3 K.p.a. Zgodnie w tym przepisem, decyzja w postępowaniu odwoławczym powinna zostać wydana w terminie miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Tymczasem w tej sprawie termin 30 dni na rozpoznanie sprawy został przekroczony. Odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego strona wniosła dnia 20 stycznia 2011 r., a data wydania decyzji przez Komendanta Głównego jest określona na dzień [...] kwietnia 2011 r., a zatem niewątpliwie została wydana z naruszeniem art. 35 § 3 K.p.a. To naruszenie terminu w załatwieniu sprawy nie jest, jak by się mogło wydawać, tylko wynikiem nadmiaru pracy w Komendzie Głównej Policji, lecz permanentnym i utrwalonym podejściem do terminowości załatwiana spraw. Wynika to jasno z tekstu samej zaskarżonej decyzji - str. 2 in fine, gdzie zostało wyrażone sformułowanie "albowiem terminy te są terminami instrukcyjnymi". Zapis ten znalazł się w zaskarżonej decyzji, bowiem w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji stron podnosiła zarzut rażącego naruszenia terminu załatwienia sprawy. Traktowanie przez Policję ustawowych terminów jako instrukcyjnych jest rażącym lekceważeniem przepisów prawa. Warto w tym miejscu przytoczyć wyrok WSA Warszawa z 8 sierpnia 2010 r. (IV SAB/Wa 103/10 Legalis), w którym stwierdzono: "Z użytego w art. 35 § 3 KPA wyrażenia "nie później" wynika, że określone w tym przepisie terminy należy traktować jako terminy maksymalne. Dlatego też organy administracji publicznej zobowiązane są rozstrzygnąć sprawę w we wskazanych terminach, a ich przekroczenie powinno być sytuacją wyjątkową. Niezależnie od powyższego sytuacja, w której organ nie dotrzymuje narzuconego mu terminu załatwienia sprawy, jednocześnie lekceważąc obowiązek poinformowania strony o przyczynach takiego postępowania, godzi w zasady ogólne postępowania wyrażone w art. 7, art. 8 i art. 12 KPA". Wyrok ten nie jest wyjątkiem od reguły, lecz przykładem stałej linii orzeczniczej.

Odnosząc się do drugiego zarzutu, tj. naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 36 K.p.a., strona stwierdziła, że jest to kontynuacją błędnej interpretacji przepisów o terminie załatwienia sprawy. W tej sprawie mimo niemal pewności o niedotrzymaniu terminu rozpatrzenia odwołania od decyzji nie postarano się o poinformowaniu strony o przyczynach zwłoki i prawdopodobnym terminie rozpoznania sprawy, do czego organ decyzyjny był zobowiązany obowiązującymi przepisami prawa.

W odniesieniu do trzeciego zarzutu strona stwierdziła, że w odwołaniu od pierwszej decyzji - wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], powoływała się na naruszenie przepisów procedowania w postaci przekroczenia terminów rozpoznania sprawy oraz bezzasadności nadania tejże decyzji rygoru z art. 108 K.p.a., tj. rygoru natychmiastowej wykonalności. Praca strony w charakterze ochroniarza stanowi jej jedyne źródło utrzymania. Bez tej licencji zostanie zwolniona jako nieprzydatna, a w jej wieku bardzo trudno znaleźć jakąkolwiek pracę. Nadawanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie było zasadne ani konieczne. Posiadanie przeze stronę licencji do zakończenia postępowania nie zagrażało żadnym dobrom prawnym ani porządkowi społecznemu.

Nadto strona wniosła, z uwagi na trudną sytuację finansową, skutkującą niemożnością opłacenia opłaty sądowej, o zwolnienie z tej opłaty.

W odpowiedzi na skargę organ Policji wniósł o jej oddalenie.

W chwili obecnej organ nie jest w stanie ustalić daty odebrania przez stronę zaskarżonej decyzji KGP, gdyż w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Dlatego w tym zakresie zostało wszczęte przez organ postępowanie reklamacyjne, o wyniku którego Komendant Główny Policji niezwłocznie poinformuje Sąd.

Skarga nadana została natomiast w urzędzie pocztowym w dniu 30 maja 2011 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie.

W uzasadnieniu organ wskazał nadto, że przepis art. 32 ust 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia stanowi, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania posiadaczowi licencji zawiesza się prawa z niej wynikające. Celem tegoż przepisu jest czasowe odsunięcie pracownika ochrony, który stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa, od realizacji przez niego zadań wymagających posiadania licencji. Chodzi też o to, aby osoba powołana do ochrony osób i mienia nie mogła wykonywać określonych zadań w sytuacji, gdy sam stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu.

Ponadto, gdyby wolą ustawodawcy było postanowienie, że zawieszenie praw wynikających z licencji związane było z popełnieniem wyłącznie przestępstwa o charakterze umyślnym, wyraźnie zawarłby taki zapis w ustawie. Skoro brak w ustawie takiego zapisu, to tym samym należy przyjąć, że chodzi tu zarówno o przestępstwa popełnione umyślnie jak i nieumyślnie.

Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, iż niezasadne są także zarzuty naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 3, art. 36 § 1 i § 2 oraz art. 80 K.p.a., z uwagi na fakt, że organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Podkreślić również trzeba, że wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto, organ kolejny raz pragnie podkreślić, iż upływ terminów, wskazanych w art. 35 § 3 K.p.a. nie skutkuje nieważnością czynności podejmowanych przez organy Policji po tym terminie. Upływ bowiem terminu załatwienia sprawy nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania w niej decyzji albo dopełnienia innych czynności, albowiem terminy te są terminami instrukcyjnymi.

Reasumując, organ stwierdził, iż zarzuty skarżącego zawarte w skardze nie znajdują uzasadnienia, a decyzje organów Policji obu instancji zostały wydane prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., którą zawieszono stronie – (...) prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Skarżący postawił zaskarżonej decyzji wyłącznie zarzuty procesowe, tj. naruszenia art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a. (zwłoka w załatwieniu sprawy oraz brak poinformowania skarżącego o jej przyczynach), a także art. 80 K.p.a. (przekroczenie swobodnej oceny dowodów).

Przepisy K.p.a. dotyczące terminów załatwiania spraw mają zastosowanie zarówno do postępowań wszczętych na żądanie strony, jak i z urzędu. Skarżący był więc uprawniony do podniesienia powołanych wyżej zarzutów w skardze. Nie negując tego prawa podkreślić należy, że skarżący nie wykorzystał jednak możliwości, jakie daje art. 37 K.p.a. (złożenie zażalenia), ani nie skorzystał z możliwości złożenia skargi na bezczynność organu. Skarżący nie wyczerpał zatem możliwości, jakie w rozpatrywanej sprawie daje mu obowiązujący porządek prawny, co nie ma jednak wpływu na dopuszczalność skargi w rozpatrywanej sprawie.

Jednocześnie – patrząc niejako z drugiej strony - trzeba pamiętać, że "Terminy ustanowione w art. 35 § 2 mają charakter procesowy, a wobec tego ich upływ nie pozbawia organu administracyjnego zdolności do orzekania w sprawie przed nim zawisłej. W przypadku przekroczenia terminu załatwienia sprawy decyzja jest ważna i skuteczna, nie są to bowiem terminy prawa materialnego, które powodowałyby przedawnienie orzekania w sprawie. (...) Przez upływ terminów załatwienia sprawy ani nie ustaje właściwość organu administracyjnego, ani też nie traci on kompetencji, tzn. możliwości stosowania odpowiedniej do danej sprawy prawnej formy działania." (B. Adamiak, J. Borski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, wyd. 3, Warszawa 2000, str. 245).

W konsekwencji należy podzielić ocenę Komendanta Głównego Policji, że naruszenie przewidywanych w K.p.a. terminów załatwienie sprawy oraz brak poinformowania skarżącego o przyczynach zwłoki nie miały istotnego wpływu na ważność decyzji wydanych przez organy Policji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a. stwierdzić trzeba, że zakres materiału dowodowego, będącego przedmiotem oceny organu, o którym mowa w tym przepisie, jest ściśle związany z charakterem podejmowanej decyzji, o którym rozstrzygają przede wszystkim odpowiednie przepisy prawa materialnego.

Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Powołana ustawa jest przykładem regulacji szczególnego rodzaju działalności gospodarczej, w której zasadniczą rolę, ze względu na bezpośredni związek z ochroną praw i interesów innych podmiotów, odgrywa m.in. system licencyjny mający na celu zapewnienie prawidłowego działania i odpowiednich kwalifikacji pracowników ochrony. Pracownik ochrony, ażeby uzyskać licencję (czy to pierwszego czy drugiego stopnia) musi spełnić szereg warunków, wśród których wymienia się: niekaralność za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy ), nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania (art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy ) i zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim (art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy). Niespełnianie warunków określonych cyt. ustawą jest powodem albo odmowy wydania licencji albo jej cofnięcia, a w sytuacji gdy wobec pracownika ochrony prowadzone jest postępowanie karne, prawo z licencji, ze względu na warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, zostaje albo zawieszone, gdy jest to przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo może zostać zawieszone, gdy postępowanie karne dotyczy innych przestępstw, w których ewentualny wyrok będzie rzutował na opinię osoby będącej pracownikiem ochrony lub np. na jej zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony.

Art. 32 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy ma następujące brzmienie:

"1. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

2. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie."

Jak widać, art. 32 ustawy o ochronie osób i mienia przewiduje dwa stany faktyczne – i związane z nimi dwa rodzaje decyzji.

Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzja wydana w tej sytuacji ma charakter związany. W przypadku stwierdzenia, że przeciwko pracownikowi ochrony wszczęto postępowanie o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu organ Policji nie ma innej możliwości działania niż obligatoryjne zawieszenie licencji - do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

Natomiast zgodnie z ust. 2 w/w przepisu komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzja wydawana w tej sprawie ma charakter uznaniowy, a samo zawieszenie licencji charakter fakultatywny – to od oceny organu Policji zależy ewentualne cofnięcie licencji. Inaczej mówiąc, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne niż przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, organ Policji powinien samodzielnie ocenić, czy należy zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

Decyzje wydawane w ramach tzw. uznania administracyjnego nie mogą mieć charakteru dowolnego. Wybierając rozstrzygnięcie organ powinien jednoznacznie określić kryteria, którymi się kierował podejmując odpowiednie rozstrzygnięcie.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy przypomnieć, że prawo z licencji pracownika ochrony zostało zawieszone skarżącemu wobec faktu prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 297 § 1 kk. i art. 18 § 3 kk., w zw. z art. 286 § 1, tj. o przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu i mieniu.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Odnosząc się do tego rodzaju decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1608/05, LEX nr 216567, wskazał, że: "Decyzja wydawana na podstawie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia należy do decyzji związanych, a więc właściwy organ w świetle tego przepisu zobowiązany jest do zawieszenia praw wynikających z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Nie jest w tej sytuacji konieczne badanie, w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy Policji, zasadności zarzutów stawianych stronie przez organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości w ramach prowadzonego postępowania karnego."

Jednocześnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 467/10, LEX nr 675852, podkreślił, że "Zawieszenie pracownikowi ochrony praw wynikających z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd nie przesądza o jego winie lub niewinności. Stanowi jedynie konsekwencję wystąpienia określonego stanu faktycznego, z którym ustawodawca związał skutki prawne w postaci czasowego ograniczenia uprawnień administracyjnych na wykonywanie reglamentowanej przez prawo działalności. Zasada domniemania niewinności nie ma charakteru absolutnego i nie może być rozumiana na tyle szeroko, by uniemożliwiała sprawowanie nadzoru państwa nad działalnością, którą w powszechnym odbiorze prowadzą instytucje "zaufania publicznego".

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela oceny dokonane w przedstawionych wyżej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Należy ponadto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK462/11, stwierdził, iż każde zawieszenie prawa z licencji pracownika ochrony wiąże się z okresowym brakiem możliwości wykonywania tych konkretnych zadań, co jednak nie jest tożsame z pozbawieniem tej osoby środków do życia, jak utrzymuje skarżący.

Reasumując, w rozpatrywanej sprawie organy orzekające Policji w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, że przeciwko skarżącemu - pracownikowi ochrony zostało skutecznie wszczęte postępowanie karne o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Przypomnieć należy, że art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie daje organom orzekającym Policji prawa do weryfikacji zasadności wszczęcia postępowania karnego, rozstrzygania o winie skarżącego, czy też badania okoliczności w jakich doszło do zarzucanego czynu i jego kwalifikacji prawnej. Więcej – organ orzekający w tego rodzaju sprawie nie ma nawet obowiązku oceny, czy wobec konkretnej osoby wystąpiła okoliczność pozbawienia gwarancji prawidłowego wykonywania zawodu pracownika ochrony. Jak wskazano bowiem w powołanym wyżej wyroku WSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 467/10, samo zawieszenie pracownikowi ochrony praw wynikających z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd nie przesądza o jego winie lub niewinności.

W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 80 K.p.a.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.