Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 576/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Pomoc publiczna
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 40c ust. 1, 2, 3 pkt 3, art. 40d ust. 3, 4
journal: Dz.U. 2018 poz 945
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 18 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty z tytułu zużytego materiału siewnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 6, art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2137), art. 40c ust. 3 pkt 2 i 3, art. 40d ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 945), Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z 25 stycznia 2019 r. o odmowie przyznania pomocy A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 25 czerwca 2018 r. spółka A złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w O. wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie wraz załącznikami.

25 stycznia 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję o odmowie przyznania pomocy.

Od decyzji tej spółka wniosła odwołanie.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy organ drugiej instancji stwierdził, że spółka złożyła wniosek 25 czerwca 2018 r., czyli w terminie wskazanym w treści rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie terminów składania wniosków o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany oraz terminu i sposobu wypłaty tej dopłaty (Dz. U. poz. 2157). Zgodnie bowiem z § 1 tego rozporządzenia, wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany składa się w terminie od dnia 15 stycznia do dnia 25 czerwca danego roku kalendarzowego. Na mocy zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji odmówił przyznania stronie wnioskowanej pomocy z uwagi na ustalenie, że faktura potwierdzająca zakup materiału siewnego jest wystawiona na inna osobę niż wnioskodawca. Z wnioskiem spółka złożyła fakturę vat nr [...] z 27 lutego 2018 r. zakupu materiału siewnego kwalifikowanego przez Gospodarstwo Rolne B od nabywcy "C" Sp. j. [...], fakturę VAT nr [...] z 23 kwietnia 2018 r. zakupu przez spółkę A zakupu usług siewnych od sprzedawcy S. K. We wniosku spółka zadeklarowała, że na 160,32 ha powierzchni gruntów ornych zużyła 17 000 kg żyta jarego zakupionego na podstawie faktury nr [...] – sekcja XII wniosku. W przypadku zakupu udokumentowanego powyższą fakturą ustalono, że w dniu sprzedaży wystawca faktury przedsiębiorca – "C" Sp. j. [...] - był wpisany do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 568) ewidencja przedsiębiorców, ewidencja rolników i ewidencja dostawców są jawne. Nie jest to okoliczność sporna. Jak wynika z treści faktury, to nie wnioskodawca jest nabywcą kwalifikowanego materiału siewnego. Wnioskodawca jest nabywcą usług rolniczych z materiałem siewnym, co wynika z faktury VAT nr [...] z 23 kwietnia 2018 r., a sprzedawca usług S. K. nie jest przedsiębiorcą wpisanym do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym, o której mowa w przepisach o nasiennictwie. W związku z powyższym, w ocenie organu drugiej instancji, należy utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę warunku przyznania pomocy, określonego w przepisie art. 40c ust. 3 ustawy o organizacji niektórych rynków rolnych.

W skardze na powyższą decyzję spółka A wniosła o jej uchylenie w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 25 stycznia 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40c ust. 3 pkt 2 i 3 w związku z art. 40d ust. 1 ustawy o organizacji niektórych rynków rolnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakup materiału siewnego kategorii elitarny i kwalifikowany musi być dokonany bezpośrednio od podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców zajmujących się obrotem materiałem siewnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia cytowanych przepisów powinna doprowadzić do konkluzji, że wynika z nich jedynie obowiązek użycia do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany bez względu na to, czy został on nabyty bezpośrednio od podmiotu wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym, o którym mowa w art. 84 i n. ustawy o nasiennictwie. Błędna wykładnia doprowadziła do wadliwego zastosowania art. 40d ust. 1 ustawy o organizacji niektórych rynków rolnych i wydania decyzji o odmowie przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i przyjęcie, że materiał siewny typu kwalifikowanego, który został objęty wnioskiem o przyznanie pomocy, nie pochodził od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2017r. poz.1370 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o organizacji niektórych rynków rolnych (Dz.U. z 2018r. poz.945 ze zm.).

Zgodnie z treścią art.40c ust.1 wymienionej ustawy dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany udziela się producentom rolnym w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W myśl art.40c ust.2 cytowanej ustawy warunkiem uzyskania dopłaty jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, na których uprawia się gatunki roślin uprawnych objęte dopłatami, przy czym działka rolna oznacza zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona uprawa lub grupa upraw, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243), o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha wchodzący w skład gospodarstwa rolnego.

Zgodnie z treścią art.40c ust.3 ustawy dopłaty udziela się do powierzchni gruntów ornych obsianych lub obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany gatunków roślin uprawnych określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 2, jeżeli:

1) ilość materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, zużyta do obsiania lub obsadzenia tych powierzchni, jest nie mniejsza niż minimalna ilość tego materiału określona w przepisach wydanych na podstawie art. 40d ust. 6 pkt 2;

2) materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany został wytworzony:

a) przez przedsiębiorcę wpisanego do ewidencji przedsiębiorców, o której mowa w przepisach o nasiennictwie, lub

b) w gospodarstwie rolnym posiadanym przez rolnika wpisanego do ewidencji rolników, o której mowa w przepisach o nasiennictwie, lub

3) materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany został zakupiony:

a) od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym, o której mowa w przepisach o nasiennictwie, albo

b) od rolnika prowadzącego obrót materiałem siewnym wytworzonym w posiadanym gospodarstwie rolnym, wpisanego do ewidencji rolników, o której mowa w przepisach o nasiennictwie, albo

c) od podmiotu prowadzącego obrót materiałem siewnym na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

W myśl art.40 d ust.1 ustawy kierownik biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę producenta rolnego przyznaje, w drodze decyzji, dopłatę z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany na wniosek producenta rolnego.

Zgodnie z treścią art.40d ust.3 i 4 ustawy do wniosku producent rolny dołącza oryginał albo potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo upoważnionego pracownika Agencji kopię:

1) faktury zakupu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany wystawionej w okresie od dnia 15 lipca roku poprzedzającego złożenie wniosku do dnia 15 czerwca roku złożenia wniosku, pod warunkiem że materiał ten został zużyty w tym okresie do siewu lub sadzenia;

2) dokumentu wydania z magazynu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany wystawionego w roku, w którym materiał ten został zużyty do siewu lub sadzenia, jeżeli producent rolny zużył do siewu lub sadzenia w posiadanym przez niego gospodarstwie rolnym materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany, o którym mowa w art. 40c ust. 3 pkt 2 lit. a lub b.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3, powinny zawierać w szczególności:

1) datę sprzedaży lub wydania z magazynu materiału siewnego;

2) nazwę gatunku i odmiany;

3) kategorię lub stopień kwalifikacji materiału siewnego;

4) numer partii materiału siewnego.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany.

Należy zaznaczyć, że celem wprowadzenia mechanizmu dopłat do materiału siewnego była poprawa jakości surowców roślinnych wprowadzonych do obrotu, zapewnienie warunków do produkcji bezpiecznej żywności i pasz oraz zapobiegania chorobom przenoszonym przez ziarno. Przedmiotem dopłat nie może być jakikolwiek materiał siewny zakupiony od nieuprawnionego podmiotu lecz materiał siewny nabyty od podmiotu zarejestrowanego we właściwym rejestrze (por wyrok WSA w Warszawie z 29 kwietnia 2016r. w spr. V SA/Wa 3128/15 i z 23 września 2016r. w spr. V SA/Wa 3593/15). Istotą tych dopłat jest wsparcie rolników, którzy korzystają z materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Nasiona tej kategorii są wysokiej jakości i wysokie są też koszty ich zakupu co stanowi przeszkodę dla rolników w ich nabywaniu. W związku z czym dopłaty mają zachęcić rolników do zakupu takich nasion rekompensując im niejako dość wysokie koszty ich nabycia.

Z przepisów ustawy z 11 marca 2004r. wynika, że jedną z przesłanek otrzymania dopłat z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany jest nabycie materiału siewnego takiej kategorii od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym. Ciężar wykazania tej przesłanki spoczywa na rolniku ubiegającym się o uzyskanie takiej płatności.

W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dopłaty deklarując, że na powierzchni 160,32 ha powierzchni gruntów ornych zużyła 17000 kg żyta jarego zakupionego od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siennym. Do wniosku dołączono dwie następujące faktury:

- fakturę VAT nr [...] z 27 lutego 2018r. zakupu materiału siewnego kwalifikowanego przez Gospodarstwo Rolne S. K. od "C" sp.j. [...];

- fakturę VAT nr 7 z 23 kwietnia 2018r. zakupu usług siewnych przez A spółkę z o.o. od S. K.

Należy zaznaczyć, że "C" sp.j. [...] jest wpisana do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym zaś Gospodarstwo Rolne S. K. nie jest wpisane do takiej ewidencji.

Organy administracji trafnie uznały, że strona skarżąca nie wykazała aby zużyty przez nią materiał siewny został zakupiony od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym.

Po pierwsze podnieść należy, iż spółka "A" nabyła materiał siewny od S. K. w dniu 23 kwietnia 2018r. i nie wiadomo czy jest nim to samo ziarno, które zostało zakupione przez S.K. od "B" [...] w dniu 27 lutego 2018r. Pomiędzy obu fakturami istnieje prawie dwa miesiące przerwy i nie ma pewności, że materiał siewny jaki nabył S. K. w dniu 27 lutego 2018r. od "C" jest tym samym ziarnem jakie sprzedał on stronie skarżącej po upływie prawie dwóch miesięcy. Nie ma żadnego dowodu na to, że przedmiotem obu transakcji sprzedaży był ten sam materiał siewny. Również na rozprawie w dniu 18 września 2019r. pełnomocnik strony skarżącej nie potrafił wykazać tezy, że ziarno nabyte od S. K. w dniu 23 kwietnia 2018r. jest tym samym ziarnem jakie nabył on w dniu 27 lutego 2018r. od spółki "C". Można wprawdzie hipotetycznie przyjąć, że przedmiotem obu transakcji było to samo ziarno (choć nie ma na to żadnych dowodów) ale również dowolnie można przyjąć, że przedmiotem transakcji w dniu 23 kwietnia 2018r. było inne ziarno niż zakupione od "C" a w fakturze z 23 kwietnia 2018r. dowolnie wpisano sformułowanie "zakup C sp. J. fakt. [...]".

Po drugie wątpliwości budzą ceny wpisane w obu fakturach. Z faktury nr [...] wynika, ze S.K. nabył 1500 kg ziarna za kwotę 43625,40 zł zaś faktura VAT nr [...] wskazuje, że przedmiotem transakcji były usługi rolnicze z materiałem siewnym za sumę 40608 zł. Z oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej złożonego na rozprawie wynika, że faktura nr [...] obejmuje nie tylko zakup ziarna ale także usługę jego zasiania. Analiza obu faktur wskazuje zatem, że cena nabycia ziarna do "C" jest wyższa o przeszło 3000 zł od ceny wskazanej w fakturze z 23 kwietnia 2018r. obejmującej nie tylko materiał siewny ale także usługę jego zasiania. Pełnomocnik strony skarżącej nie potrafił wyjaśnić na rozprawie dlaczego S. K. sprzedał spółce A ziarno wraz usługą zasianie w cenie niższej o przeszło 3000 zł od ceny nabycia tego ziarna od spółki "C". Z ekonomicznego punktu widzenia transakcja pośrednika nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia. Różnica w cenach wykazanych na obu fakturach rodzi wątpliwości czy ziarno jakie sprzedał S.K. spółce A było tym samym ziarnem jakie nabył on od spółki "C". Znaczna różnica cen w obu fakturach sugeruje raczej tezę, że materiał siewny sprzedany stronie skarżącej przez S.K. nie był tym samym materiałem jaki został zakupiony od "C" dwa miesiące wcześniej.

Po trzecie skarżąca złożyła w organie administracji dwie faktury nr [...] z 23 kwietnia 2018r. o różnej treści. Do wniosku dołączono fakturę w której w pozycji "nazwa towaru, usługi" wpisano sformułowanie "(zakup C sp. J. fakt. [...])". W fakturze tej powołano się zatem na zakup materiału siewnego na podstawie faktury w podanym w nim numerze. Do odwołania natomiast strona skarżąca dołączyła fakturę nr [...] z 23 kwietnia 2018r. w której w pozycji "nazwa towaru, usługi" wpisano sformułowanie "(zakup C sp. J. fakt.[...])". W fakturze tej powołano się więc na zakup materiału siewnego na podstawie innego numeru faktury niż wskazany w fakturze dołączonej do wniosku o przyznanie dopłaty (wpisano fakturę nr [...] a nie numer [...]). W obu fakturach (tzn. dołączonej do wniosku i do odwołania) wpisano zatem dwa różne numery faktur. Należy zaznaczyć, że obie faktury (dołączona do wniosku i do odwołania) mają ten sam numer ([...]), tą samą datę ( 23 kwietnia 2018r.) i wskazują te same strony umowy sprzedaży. Obie faktury wystawił S. K. i obie są oryginalne. Powstaje zatem pytanie jak to jest możliwe aby wystawić dwie faktury VAT o tym samym numerze, z tej samej daty i z tymi samymi stronami lecz zawierające różną treść. Strona skarżąca nie wyjaśniła tego jak również na rozprawie pełnomocnik spółki nie potrafił wyjaśnić tej rozbieżności. Istnienie tej rozbieżności w treści obu faktur budzi wątpliwości co do wiarygodności obu tych dokumentów. Wspominać tylko należy, że faktura zakupu materiału siewnego od spółki "C" posiada numer [...] a nie [...].

Wymienione okoliczności wskazują, że strona skarżąca nie wykazała aby zużyty przez nią materiał siewny został nabyty od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym. Rolnik ubiegający się o dopłatę do materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany jest zobowiązany wykazać spełnienie wszystkich przesłanek nabycia prawa do takiej dopłaty w tym także przesłanki z art.40c ust.3 pkt.3 ustawy z 11 marca 2004r. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca tego nie wykazała. Organy administracji trafnie zatem odmówiły przyznania spółce dopłaty do materiału siewnego.

Dodać jedynie należy, że strona skarżąca wnioskowała o przyznanie jej dopłaty do 17000 kg ziarna zaś przedstawiła dokumenty nabycia ziarna jedynie na 15000 kg. Na okoliczność nabycia 200 kg nie przedstawiła żadnych dokumentów.

Zarzuty skargi nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona skarżąca koncentruje się na interpretacji przepisu art.40c ust.3 pkt.3 ustawy z 11 marca 2004r. podnosząc, że materiał siewny nie musi być nabyty bezpośrednio od producenta określonego w tym przepisie lecz dopuszczalne jest także nabycie tego materiału za pośrednictwem osoby trzeciej.

W przepisie art.40c ust.3 pkt.3 ustawy faktycznie nie ma wymogu zakupu materiału siewnego bezpośrednio u przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym. W związku z czym, w ocenie sądu w obecnym składzie, dopuszczalne jest także pośrednie nabycie ziarna (tzn. za pośrednictwem osoby trzeciej). Okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma to, że strona skarżąca w ogóle nie wykazała aby materiał siewny został nabyty od przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 40c ust.3 pkt.3 ustawy co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach. W szczególności nie wiadomo czy materiał siewny zakupiony przez stronę skarżącą w dniu 23 kwietnia 2018r. od S.K. był tym materiałem jaki zakupił S.K. prawie 2 miesiące wcześniej od "C", dlaczego cena usługi rolniczej (ziarno + usługa jego wysiania) określone w fakturze z 23 kwietnia 2018r. jest znacznie niższa od ceny samego ziarna jakie zakupił S.K. od "C" oraz dlaczego strona skarżąca przedstawiła dwa oryginały faktur nr [...] z 23 kwietnia 2018r. różniące się od siebie. Wszystkich tych kwestii nie potrafił wyjaśnić pełnomocnik spółki na rozprawie w dniu 18 września 2018r. W związku z czym uzasadniona jest teza organów administracji, że spółka nie wykazała spełnienia przesłanki nabycia prawa do dopłaty, o której mowa w art.40c ust.3 pkt.3 ustawy z 11 marca 2004r. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Reasumując sąd uznał, ze skarga nie jest zasadna. Organy administracji słusznie odmówiły przyznania stronie skarżącej dopłaty do materiału siewnego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę spółki A.

a.k.