Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1407/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.41 par.2, 44, 59 par.2, 129 par.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Franciszek Frączkiewicz, Sędziowie NSA Wiesława Achrymowicz (spr.)/asesor WSA/, Maciej Kierek sędzia NSA, Protokolant Ref.st. Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi N. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dot. nakazu rozbiórki obiektu budowli. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego N. P. został zobligowany do rozbiórki samowolnie wykonanej szopy o drewnianej konstrukcji, usytuowanej na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ul. W.

W wyniku odwołania złożonego przez N.P. w dniu 01 sierpnia 2002r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając jako organ drugiej instancji, postanowieniem z dnia [...] września 2002r. stwierdził uchybienie terminu do skutecznego dokonania tej czynności, gdy uprzednio ostatecznym postanowieniem z dnia [...] września 2002r. odmówił odwołującemu się przywrócenia terminu.

Na powyższe skargę złożył N.P., wnosząc o uchylenie postanowienia organu drugiej instancji. W uzasadnieniu wywodził, że uchybił terminowi, lecz z przyczyn niezawinionych. Wskazywał na swą chorobę, a na jej tle zaburzenia pamięci, na leczenie szpitalne córki – P. Podnosił, że o decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakazującej rozbiórkę , dowiedział się 25 lipca 2002r. gdy osobiście zgłosił się po jej odbiór.

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie. Prezentowane stanowisko uzasadnił okolicznością, że ostatecznym postanowieniem z dnia [...] września 2002r. , odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona prawidłowo, zawierała pouczenie o terminie do wniesienia odwołania, któremu skarżący uchybił. Reasumując, podtrzymał ocenę prawną wyrażoną w objętym skargą postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę, zważył, co następuje:

Dokonując oceny legalności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002r. , stwierdzić należy, iż nie narusza ono prawa.

Jak to wynika z akt postępowania administracyjnego, pierwszym w tej sprawie było doręczenie N.P. zawiadomienia o wszczęciu procedury administracyjnej w przedmiocie samowoli budowlanej, dokonane bezpośrednio, osobiście adresatowi w dniu 27 marca 2002r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, skarżący złożył pismo przedstawiając w nim swe stanowisko. Kolejna korespondencja kierowana do N.P., już w postaci pierwszoinstancyjnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002r. , nakazującego rozbiórkę, była awizowana z racji nieobecności adresata w dniu 09 maja 2002r., o czym wprost stanowi adnotacja doręczyciela. Ostatnio wskazana przesyłka kierowana była pod ten sam adres, pod którym zostało bezpośrednio, osobiście adresatowi doręczone pierwsze pismo w sprawie, a następnie który wskazał sam skarżący w piśmie zawierającym jego stanowisko w postępowaniu administracyjnym. Inny adres nie był znany z urzędu organowi administracyjnemu ani też sam skarżący nie zawiadomił, by miał on ulec zmianie, choćby czasowej, który to obowiązek nakłada na stronę postępowania administracyjnego dyspozycja art. 41 § 1 k.p.a.

Zatem, zgodnie z unormowaniem art. 44 k.p.a. i w związku z art. 41 § 2 k.p.a. z upływem terminu siedmiodniowego, poczynając od daty awizowania, nastąpił skutek doręczenia. Od tego momentu, w dalszej kolejności, należało liczyć czternastodniowy termin do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., o którym zawierała ona prawidłowe pouczenie dla adresata.

W tym stanie rzeczy termin do skutecznego złożenia odwołania upłynął z dniem 30 maja 2002r. Wobec powyższego złożone odwołanie w dniu 01 sierpnia 2002r. nastąpiło z uchybieniem ustawowemu terminowi, przewidzianemu dyspozycją art. 129 § 2 k.p.a.

Kontrolowane postanowienie zostało prawidłowo wydane, po wcześniejszym odmownym rozpoznaniu prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co nastąpiło postanowieniem z dnia [...] września 2002r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a które zapadło w trybie art.59 § 2 k.p.a., o przymiocie postanowienia ostatecznego z mocy ostatnio powołanego unormowania.

W przedstawionych okolicznościach drugoinstancyjny organ administracyjny w pełni prawidłowo zastosował dyspozycję art. 134 k.p.a., stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W tym miejscu wskazać należy, iż przy stwierdzeniu uchybienia terminu do dokonania czynności, organ orzekający nie bada przyczyn tego stanu rzeczy, które mogą podlegać ocenie prawnej jedynie w toku rozpoznawania prośby o przywrócenie terminu, a o czym w sprawie niniejszej uprzednio i w sposób ostateczny, odmownie postanowił organ właściwy do rozpoznania odwołania.

Z tych względów , wobec braku podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa postanowieniem objętym skargą, w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w tenorze sentencji.