Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 806/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.) Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności podatkowych I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) doradcy podatkowemu A. A. kwotę 761,40 zł (siedemset sześćdziesiąt jeden złotych i 40/100) tytułem wynagrodzenia oraz zwrotu kosztów za pomoc prawną udzieloną z urzędu


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 kwietnia 2007r. M. L. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w kwocie 733,10 zł, wynikającym z zeznania PIT-36. Argumentując prośbę wskazał na niemożność spłacenia zobowiązania, ze względu na przebywanie w areszcie śledczym.

Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego, odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. W uzasadnieniu decyzji zdefiniował pojęcie "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" oraz wyjaśnił instytucję uznania administracyjnego. Oceniając całokształt sprawy, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż sytuacja materialna podatnika (brak dochodów) i zdrowotna jest niewątpliwie trudna, jednakże nie może stanowić automatycznie podstawy do udzielenia ulgi w żądanym przez niego zakresie, ze względu na okoliczności, które przyczyniły się do powstania zaległości podatkowej, co naruszyłoby zasadę sprawiedliwości i równości oraz interes publiczny.

W odwołaniu M. L. zarzucił, iż zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa oraz sprzeczna z interesem społecznym. Podniósł, iż w jej uzasadnieniu błędnie przyjęto za fakt rzekome wyzbycie się samochodu osobowego marki "[...]". Wskazał, że pojazd ten został wynajęty D. O. i P. T. w latach 2002-2003, tj. w okresie, gdy nie posiadał on żadnych zobowiązań wobec ZUS. Natomiast darowizna na rzecz siostrzeńca nie została jak dotąd przyjęta i nie ma pewności, czyją własnością jest ww. pojazd i gdzie się on znajduje. Stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego otrzymał oryginał umowy przewłaszczenia pojazdu z roku 1999, na rzecz poręczenia kredytu Banku Własności Pracowniczej. Dodał, że jeśli organ podatkowy ustali miejsce pobytu pojazdu i wolny on będzie od zastawu bankowego, sprzeda go bez zwłoki, a środki przekaże na rzecz zobowiązań podatkowych. Wniósł również, aby organ odwoławczy przeprowadził dowód z akt postępowania Urzędu Skarbowego, dotyczących "umorzenia zaległości za lata 1997-2005". Wskazał, że organ pierwszej instancji nie dostrzegł, iż faktyczną przyczyną powstania zaległości podatkowej było umieszczenie podatnika w zakładzie karnym, bez możliwości podjęcia pracy, mimo licznych podań o zatrudnienie. Podkreślił, że aresztowano go w dniu 1 grudnia 2006r., więc przed złożeniem zeznania rocznego i przed powstaniem zaległości podatkowej. Zarzucił również, iż z uzasadnienia decyzji trudno ustalić, co jest przyczyną odmowy umorzenia zaległości podatkowej mimo, że Naczelnik Urzędu Skarbowego

nie podjął żadnej czynności egzekucyjnej dla ściągnięcia zaległości za 2006r. Podniósł, iż przepisy dotyczące uznania administracyjnego są przez organ pierwszej instancji błędnie interpretowane. Podkreślił, że przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące umorzenia zaległości podatkowej nie naruszają zasady równości obywateli wobec prawa. Stwierdził, że skoro liczne organy sądowe, Prezes ZUS oraz Prezydent Miasta uznali, że umorzenie leży w interesie publicznym, to organ pierwszej instancji stanowisko przeciwne powinien uzasadnić, aby nie wzbudzać podejrzenia o czyny korupcjogenne.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia decyzji wyjaśnił kwestię właściwości organu podatkowego I instancji. Stwierdził, że postanowieniem Ministra Finansów z dnia "[...]" ustalono, że właściwy do rozpoznania wniosku o umorzenie należności podatkowej jest Naczelnik Urzędu Skarbowego - według miejsca pobytu podatnika na dzień 31 grudnia 2006r. (Zakład Karny w "[...]").

Następnie powołując się na treść art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ II instancji szczegółowo wyjaśnił charakter decyzji podejmowanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, na podstawie powyższego przepisu. Obszernie objaśnił także wyjątkowość instytucji, jaką jest umorzenie zaległości podatkowych, której zastosowanie winny uzasadniać szczególne, nadzwyczajne okoliczności.

W ocenie organu odwoławczego wskazane przez podatnika okoliczności nie stanowiły wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatnik jest pozbawiony wolności i przebywa

w Areszcie Śledczym w "[...]", natomiast koniec jego kary przypada na dzień 7 maja 2012r. Nie posiada żadnego majątku nieruchomego i ruchomego, nie pracuje nie osiąga żadnych dochodów. W latach 2006-2009 przebywał w zakładach karnych i nie osiągał żadnych dochodów, które nie byłyby obciążone zajęciami egzekucyjnymi. Przebywając w zakładzie karnym, za miesiąc wrzesień 2008r. otrzymał uposażenie do dyspozycji w kwocie 73 zł, natomiast w dniu 15 października 2008r. wynagrodzenie to zostało zajęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do kwoty 110.973,60 zł, a w dniu 16 października 2008r. na kwotę 813,14 zł, przez komornika sądowego w "{...]". Z zaświadczenia wydanego przez Zakład Karny w "[...]" wynika, iż podatnik, odbywając karę pozbawienia wolności w tej jednostce penitencjarnej, posiadał następujące środki finansowe: 0 zł - do dyspozycji, 30 zł akumulacja (środki pieniężne przekazywane skazanemu w chwili zwolnienia z zakładu karnego, przeznaczone na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie). Podatnik uzyskał środki finansowe w tym zakładzie karnym w miesiącu październiku 2008r., w kwocie 253,50 zł (141,26 zł netto), w listopadzie 2008r., w kwocie 314,65 zł (175,29 zł netto), w grudniu 2008r., w kwocie 357,48 zł (198,73 zł netto). Posiada następujące zajęcia należności przewidziane do realizacji: ZUS w "[...]" zadłużenie: 6.712,50 zł; Urząd Skarbowy w "[...]" zadłużenie: 113.745,15 zł; I Urząd Skarbowy w "[...]" zadłużenie: 351.782,94 zł. Z przedstawionego zaświadczenia wydanego przez Zakład Kamy w "[...]" wynika, że w okresie od 15.04.2007r. do 08.05.2007r. M.L. nie był zatrudniony odpłatnie. Do protokołu z dnia 4 listopada 2008r. zeznał, iż nie posiada ruchomości o wartości większej niż 50 zł, natomiast nieruchomości nie posiada. Nie korzysta z pomocy społecznej oraz nie ponosi wydatków związanych z utrzymaniem. Nie posiada również samochodów lub innych pojazdów. Wyjaśnił, iż pojazd będący przedmiotem zajęcia, tj. "[...]", rok produkcji 1994, od 2001r. lub 2002r. znajduje się poza granicami kraju, a on objęty jest zakazem opuszczania kraju. Nie posiada praw majątkowych (akcji, obligacji, lokat terminowych papierów wartościowych). Posiada konto bankowe w SKOK, na które ZUS, Oddział w "[...]" przelewał zasiłek chorobowy. Z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału "[...]" wynika, iż podatnik pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy od 14.05.2003r. do 30.11.2006r. W latach 1987-2001 prowadził działalność gospodarczą w zakresie naprawy wag, handlu i serwisu kas fiskalnych na terenie byłego województwa elbląskiego. Działalność zakończył w 2001r. i nie jest w stanie podać nabywców składników majątku, jaki zbył. Remanent końcowy wynosił zero. Zatrudniał 3 osoby, nie posiadał należności przeterminowanych. Wskazał również, że posiadał samochody marki: "[...]", rok produkcji 1986, "[...]", rok produkcji 1987 oraz "[...]", rok produkcji 1994. Oświadczył, że posiadał inne środki trwałe, jak narzędzia i wyposażenie pomiarowe, zbyte, zlikwidowane lub utracone przed zakończeniem działalności gospodarczej. Wskazał, iż działalność gospodarczą prowadził w lokalach dzierżawionych. Nie jest w stanie określić szczegółowego wykazu majątku jaki posiadał i oświadczył, iż na moment zamknięcia firmy, majątku nie posiadał.

Ustalono, iż podatnik jest osobą rozwiedzioną, nie posiada dzieci. Do grudnia 2007r. zamieszkiwał w mieszkaniu przydzielonym przez "[...]" Obecnie złożył wniosek do Urzędu Miasta "[...]" o przydział mieszkania socjalnego. Odnośnie sytuacji zdrowotnej ustalono, iż u podatnika rozpoznano organiczne zaburzenia osobowości. Z pisma ZUS, Oddziału w "[...]" z dnia 24.04.2009r., wynika, iż podatnik orzeczeniami lekarza orzecznika został uznany za: całkowicie niezdolnego do pracy do maja 2004r., z powodu następstw urazów obejmujących mnogie okolice ciała, częściowo niezdolnego do pracy do lipca 2005r., z powodu zaburzeń osobowości i zachowania spowodowanych chorobą, uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu, częściowo niezdolnego do pracy do listopada 2006r., z powodu następstw urazu kończyny dolnej. Natomiast kolejnymi orzeczeniami, tj. z dnia 08.02.2007r. oraz 05.02.2008r., podatnik został uznany za zdolnego do pracy.

Organ odwoławczy uznał zatem za prawidłowe twierdzenie organu pierwszej instancji, iż podatnik nie jest niezdolny do pracy w ogóle, a więc w przyszłości będzie miał możliwość spłacania zadłużenia. Jego sytuacja zdrowotna nie wyklucza bowiem możliwości podjęcia zatrudnienia w późniejszym czasie - czy to w zakładzie karnym, czy na wolności. Zauważył także, że okres pobytu podatnika w zakładzie karnym może ulec skróceniu. Wskazał, że chociaż sytuacja zdrowotna podatnika wyczerpuje przesłankę "ważnego interesu podatnika", bowiem jest sytuacją szczególną, to jednak, z uwagi na przyczynę powstania przedmiotowej zaległości podatkowej, która nie ma charakteru wyjątkowego, nie może uzasadniać skutecznego dochodzenia umorzenia zaległości podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy mają okoliczności, w jakich doszło do powstania przedmiotowej zaległości podatkowej. Nie bez znaczenia bowiem pozostaje fakt, iż zaległość podatkowa powstała w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. Z zeznania PIT-36 za 2006r. wynika, że w ciągu roku podatnik osiągnął przychód w wysokości 19.298,51 zł i winien wpłacić podatek w kwocie 733,10 zł. Wziął pod uwagę fakt, że podatek dochodowy jest podatkiem proporcjonalnym do uzyskiwanego przychodu, więc jego uregulowanie nie mogło powodować zagrożenia egzystencji podatnika. Nie zgodził się z argumentacją, że faktyczną przyczyną powstania zaległości podatkowej było umieszczenie podatnika w zakładzie karnym, bez możliwości podjęcia pracy. Organ odwoławczy podkreślił, że aresztowanie nastąpiło w dniu 1 grudnia 2006r., więc przed złożeniem zeznania rocznego i przed powstaniem zaległości podatkowej. Zaznaczył, że podatnik powinien z osiągniętego przychodu uiścić podatek, czego nie uczynił. Skarżący był świadomy ciążącego na nim obowiązku podatkowego, bowiem złożył zeznanie PIT-37 za 2006r. Podniósł, że fakt przebywania w zakładzie karnym, na który wielokrotnie powołuje się podatnik, nie jest okolicznością rzutującą na jego zdolność do czynności prawnych. Ewentualne utrudnienia w osobistym korzystaniu z praw i obowiązków strony postępowania, czy też ograniczenie uczestnictwa w obrocie prawnym nie stanowią przesłanek ograniczenia zdolności do czynności prawnych jednostki, a tym samym nie mogą stanowić przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości podatkowej.

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż obecna sytuacja materialna odwołującego, z uwagi na brak majątku ruchomego i nieruchomego, brak dochodów

i możliwości jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej, umieszczenie w zakładzie karnym, jak i sytuacja zdrowotna, jest trudna. Konstatacja ta powoduje konieczność przyznania, że wystąpiła przesłanka "ważnego interesu podatnika", o której mowa wart. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ustalenie, że podatnik ma ważny interes

w domaganiu się umorzenia zaległości podatkowej, nie zobowiązuje jednak organu podatkowego do wydania decyzji korzystnej dla podatnika. Zdaniem organu odwoławczego, powoływanie się podatnika na trudną sytuację finansową, nie uzasadnia automatycznie uwzględnienia jego żądania. Ponieważ o ile sytuacja materialna podatnika jest sytuacją szczególną, o tyle jednak przyczyny powstania przedmiotowych należności podatkowych nie miały charakteru wyjątkowego. Dodał, że działalność podatnika wbrew prawu, czego konsekwencją było umieszczenie go w zakładzie karnym, nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej, nieprzewidywalnej i od sposobu postępowania podatnika niezależnej. Natomiast sam fakt przebywania podatnika w zakładzie karnym, zdaniem organu podatkowego, nie przesądza jeszcze o tym, że obligatoryjnie należy umorzyć bezsporną należność Skarbu Państwa. Wprawdzie odbywając karę pozbawienia wolności podatnik ma ograniczone możliwości zarobkowania, to jednak uzyskuje on od państwa wszelkie niezbędne świadczenia zapewniające podstawy funkcjonowania, choćby poprzez dostarczenie odwołującemu wyżywienia, czy zagwarantowanie opieki medycznej. Dodał, iż w stosunku do podatnika istnieje pozytywna prognoza w zakresie dalszego funkcjonowania i spłaty zobowiązania. Tym samym umorzenie zaległości podatkowej, pozbawionego wolności do maja 2012r. podatnika, byłoby przedwczesne i naruszałoby interes publiczny.

Ustosunkowując się do argumentacji podatnika w zakresie postępowania egzekucyjnego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że związek między postępowaniem w sprawie umorzenia zaległości podatkowej a prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym polegać może wyłącznie na uwzględnieniu w toku tego drugiego postępowania pozytywnej decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Natomiast prawnie niedopuszczalna jest weryfikacja w postępowaniu w sprawie umorzenia zaległości podatkowych działań i rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania egzekucyjnego, ponieważ inny jest merytoryczny zakres tych postępowań. Postępowanie egzekucyjne Urzędu Skarbowego nie może być uzasadnieniem trudnej sytuacji finansowej.

Nie zgodził się z zarzutem podatnika co do argumentacji organu pierwszej instancji w sprawie wyzbycia się samochodu osobowego marki "[...]"

i wskazania, że jeśli organ podatkowy ustali miejsce pobytu pojazdu i wolny on będzie od zastawu bankowego, podatnik sprzeda go bez zwłoki, a środki przekaże na rzecz zobowiązań podatkowych. W ocenie organu odwoławczego dobrowolna spłata przez podatnika zaległego zobowiązania podatkowego jest społecznie pożądana natomiast nie może stanowić podstawy do umorzenia zaległości podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. L. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, umorzenie należności z tytułu zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o pomoc prawną w postaci pełnomocnika z urzędu. Zarzucił, iż zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, gdyż została wydana z naruszeniem prawa, o czym mają świadczyć niepełne ustalenia faktyczne. Podkreślił przy tym iż łączna suma kosztów administracyjnych i sądowych przewyższa kwotę zaległości podatkowej. Wskazał, iż posiada znaczne zaległości podatkowe i składkowe wobec Urzędu Skarbowego

w "[...]" oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w "{...]", na kwotę ponad 500.000 zł - za okres od 1997r. do 2005r., które podlegają zaspokojeniu w pierwszej kolejności. W załączeniu do skargi przedłożył zaświadczenie potwierdzające zajęcia komornicze. Stwierdził, iż postępowanie egzekucyjne w stosunku do zaległości powstałej w podatku dochodowym od osób fizycznych jest bezskuteczne. Powołując się na uchwałę NSA, sygn. II FPS 2/09 (kopia artykułu prasowego w załączeniu do skargi), wskazał na zasadność umorzenia przedmiotowej zaległości jako ważnego interesu publicznego, z racji niewspółmiernie wysokich kosztów sądowych oraz kosztów pomocy prawnej w stosunku do przedmiotowej zaległości podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W jego ocenie organy podatkowe nie rozważyły należycie wszystkich okoliczności, które doprowadziły do powstania zadłużenia. W szczególności nie wzięły pod uwagę, że skarżący został okradziony na znaczną kwotę, co należałoby potraktować jako okoliczność nadzwyczajną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Należy wyjaśnić skarżącemu, że Sąd dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie ma kompetencji do merytorycznego rozstrzygania o prawach bądź obowiązkach strony postępowania podatkowego, zatem nie może zmienić zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję gdy stwierdzi, że organ naruszył przepisy prawa materialnego a to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia prawa nie wystąpiły.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stanowiący, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Z treści tego przepisu wynika, że wydana na jego podstawie decyzja ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenie, że w sprawie występują przesłanki, o których mowa w tym przepisie tj. ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny nie determinuje pozytywnej decyzji o umorzeniu należności publicznoprawnych. Organ podatkowy jest bowiem uprawniony, a nie zobowiązany do rozważenia, czy w ogóle a jeżeli tak, to w jakiej części zaległość może być umorzona.

Kwestii interpretacji art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w aspekcie określonych w nim przesłanek orzekania, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych poświęcona jest znaczna część uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu tak szeroka i powtarzająca się argumentacja jest zbędna, z punktu widzenia elementów uzasadnienia decyzji wskazanych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Ten mankament nie wpłynął jednak na wynik sprawy, gdyż szeroko omówionemu rozumieniu wskazanych pojęć nie można zarzucić błędu w wykładni prawa materialnego.

W ocenie Sądu organy podatkowe dokonując koniecznych ustaleń nie dopuściły się naruszenia prawa procesowego. Poczynione ustalenia były wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Z zachowaniem obowiązujących zasad postępowania organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację osobistą i majątkową skarżącego i poddały ocenie racje, na które powoływał się w toku postępowania.

Wszystkie okoliczności wskazane przez skarżącego, zostały w uzasadnieniu decyzji rozważone. Organ odwoławczy stwierdził, iż fakt odbywania kary pozbawienia wolności oraz nieosiągania aktualnie dochodów nie jest okolicznością przesądzającą o konieczności umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 733,10 zł, wynikającej z zeznania PIT-36 za 2006r., z uwagi na potencjalną możliwość podjęcia zatrudnienia, w tym w szczególności po odbyciu kary, której koniec przypada w maju 2012r.

Zdaniem Sądu takie stanowisko nie wykracza poza ramy uznania administracyjnego. Organy podatkowe przyjmując, że sytuacja, w jakiej aktualnie znajduje się skarżący nie została spowodowana nadzwyczajnymi okolicznościami, a jego działaniami niezgodnymi z prawem, znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Zarzut pełnomocnika, iż nie wzięły pod uwagę zdarzenia, jakim była kradzież samochodu wraz ze znajdującym się w nim sprzętem na znaczną kwotę, nie jest zasadny. Dyrektor Izby Skarbowej wprost się do powyższego faktu nie ustosunkował, gdyż ta okoliczność nie była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajdują się odpisy dokumentów, obrazujących uwikłanie skarżącego w szereg niepomyślnych zdarzeń, mających wpływ na jego zdrowie a także sytuację materialną. Między innymi znajduje się odpis postanowienia z dnia "[...]" zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej "[...]" o umorzeniu dochodzenia w sprawie dokonanej w dniu 15.09.1999r. w "[...]" kradzieży samochodu m-ki "[...]" nr rej. "[...]" wraz z zawartością o łącznej wartości strat 272 tys. zł na szkodę M.L. – wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że skarżący na niestrzeżonym parkingu zostawił w samochodzie praktycznie całe mienie firmy, którą wówczas prowadził, w tym sprzęt użytkowany, stanowiący własność firmy leasingowej. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że karę pozbawienia wolności odbywa m.innymi za oszustwa na szkodę firm leasingowych. Tak więc wniosek organów nie stoi w sprzeczności z materiałem dowodowym.

Ponadto w ocenie Sądu zdarzenie powyższe mogło wpłynąć na brak możliwości zapłacenia zobowiązań za 1999r. a nie za 2006r., gdy skarżący nie prowadził działalności a uzyskiwał dochód ze stosunku pracy i renty.

Organ odwoławczy przeanalizował też dokumentację dotyczącą stanu zdrowia. Powołując zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o dwukrotnych opiniach Lekarza Orzecznika ZUS tj. z 2007r. i 2008r. potwierdzających zdolność skarżącego do podjęcia pracy zasadnie przyjął, że istnieje potencjalna możliwość zapłaty zaległego podatku w przyszłości.

Tak więc w sytuacji, gdy organ podatkowy II instancji wszechstronnie rozważył i ocenił wszystkie aspekty faktyczne i prawne i w wyniku tej oceny utrzymał decyzję I instancji podjętą w granicach uznania administracyjnego Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wynagrodzenie doradcy podatkowemu za pomoc prawną udzieloną z urzędu Sąd przyznał na podstawie § 3 ust. 1 w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 212, poz. 2075).