Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3023/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 442/14 w sprawie ze skargi M. J. i K. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od M. J. i K. J. solidarnie na rzecz A. J. kwotę 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 442/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J. i K. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 774,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta Słupecki, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku M. i K. J., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego budynek gospodarczo-garażowy na działce położonej w obrębie ewidencyjnym Z., oznaczonej w ewidencji gruntów pod nr: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał między innymi, iż przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), zwanego dalej rozporządzeniem, stanowi odrębną i niezależną od przepisu § 12 ust. 3 przesłankę dopuszczalności zabudowy przy granicy nieruchomości, oraz że organ architektoniczno-budowlany jest związany postanowieniami wydanej decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli z niej wynika prawo inwestora do budowy przy granicy działki i w tym zakresie nie może odmówić wydania pozwolenia z uwagi na odmienną ocenę interesów inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej.

Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania A. J., zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją, uchylił decyzję Starosty Słupeckiego i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. uchylił wcześniejszą decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2013 r., którą został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał, iż lokalizacja planowanego budynku gospodarczo-garażowego bezpośrednio w granicy z działkami nr [...],[...] i [...], o wysokości powyżej 3 m i długości większej niż 5,5 m w granicy z działką nr [...] oraz o długości większej niż 9,5 m w granicy działki nr [...] - jest niezgodna z § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nałożył na inwestorów obowiązek dostosowania inwestycji objętej wnioskiem do zgodności z przepisem § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia. Inwestorzy nie wywiązali się w terminie z nałożonego obowiązku.

Organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż decyzja o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość lokalizacji inwestycji w odległości innej niż wymieniona w § 12 ust. 1 rozporządzenia, wiąże w sposób bezwzględny organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Jeżeli w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż budynek ma być usytuowany bezpośrednio przy granicy, a usytuowanie to jest sprzeczne z warunkami technicznymi, bo nie przemawia za nim wielkość działki ani podobna istniejąca lub planowana zabudowa na działce sąsiedniej, to organ architektoniczno-budowlany, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy i pozbawiony możliwości wyboru innych sposobów usytuowania budynku, będzie musiał odmówić udzielenia pozwolenia na budowę; w tym zakresie organ odwoławczy uznał za nieuprawnione twierdzenie, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w każdym przypadku, w którym decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza możliwość lokalizacji inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Zdaniem Wojewody w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy wprawdzie wskazuje, że projektowany budynek należy realizować bezpośrednio przy granicy działek nr [...],[...] i [...] oraz określa maksymalne dopuszczalne gabaryty budynku z zachowaniem warunków technicznych, jednak nie oznacza to, że inwestor może zrealizować tę inwestycję o maksymalnych parametrach określonych w decyzji o warunkach zabudowy - w granicy działki, nie biorąc pod uwagę przepisów § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia. Zdaniem organu dozwolone parametry usytuowania budynku gospodarczo-garażowego na terenie zabudowy jednorodzinnej określa przede wszystkim § 12 ust. 3 rozporządzenia.

W skardze na powyższą decyzję inwestorzy zarzucili naruszenie art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowalnego poprzez ich niezastosowanie i niewydanie skarżącym pozwolenia na budowę i niezatwierdzenie projektu budowlanego; art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy nie stanowiły do tego podstawy; § 12 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do niezastosowania tego przepisu; § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do zastosowania tychże przepisów. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania: art. 8, art. 9, art. 11, art. 15 w zw. z art. 142 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie skarżącym stanowiska organu względem zgłoszonych przez nich w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. zarzutów co do postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r. i wydanie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowienia, którym nałożono na nich obowiązek dostosowania złożonego projektu budowlanego do wymogów określonych w § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia – przez co pozbawiono skarżących możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia w odwołaniu od decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do uchylenia w całości decyzji organu I instancji i odmówienia skarżącym wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględniając skargę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził, że Wojewoda Wielkopolski wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz będącego jego następstwem naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji na wstępie swoich rozważań wskazał, że istota występującego w niniejszej sprawie problemu prawnego sprowadza się do dokonania wykładni przepisu § 12 rozporządzenia, w tym w szczególności wzajemnego stosunku ust. 1, 2 i 3 tegoż przepisu. W ocenie Sądu analiza tych regulacji pozwala na stwierdzenie, iż § 12 ust. 1 rozporządzenia ustanawia generalne zasady sytuowania budynków względem granic działki budowlanej, zaś ust. 2 i 3 niezależne od siebie przesłanki dopuszczalności odstąpienia od tychże zasad ogólnych, wraz z określeniem dopuszczalnego zakresu tych odstępstw. O odrębności regulacji zawartych w § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 rozporządzenia świadczy okoliczność, iż pierwszy z wyżej wskazanych przepisów dotyczy wszelkiego rodzaju zabudowy, to jest zarówno budynków w zabudowie jedno, jak i wielorodzinnej oraz budynków o funkcji usługowej, produkcyjnej i wszelkiej innej, a § 12 ust. 3 wyłącznie obiektów w zabudowie jednorodzinnej.

Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni omawianego przepisu sformułował tezy, w myśl których § 12 ust. 1 rozporządzenia ustanawia generalne zasady sytuowania budynków względem granic działki budowlanej, zaś ust. 2 i 3 niezależne od siebie przesłanki dopuszczalności odstąpienia od tychże zasad ogólnych, wraz z określeniem dopuszczalnego zakresu tych odstępstw. W przypadku gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy znalazły się zapisy pozwalające na realizację inwestycji bezpośrednio przy granicy lub 1,5 metra od niej, to określania dopuszczalnego usytuowania budynku względem granic działki budowlanej dokonuje się w oparciu o regulację § 12 ust. 2 rozporządzenia i brak jest przesłanek do jednoczesnego stosowania regulacji określonych w ust. 3 tego samego paragrafu.

Sąd zauważył też, iż jednoczesne stosowanie do obiektów w zabudowie jednorodzinnej § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 rozporządzenia prowadziłoby do sytuacji, w której zabudowa jednorodzinna poddana byłaby regulacjom bardziej restrykcyjnym niż zabudowa wielorodzinna, odnośnie której brak jest przepisu będącego odpowiednikiem § 12 ust. 3 rozporządzenia. Taki wynik wykładni uznać zaś należy za sprzeczny z zasadą racjonalności prawodawcy i co za tym idzie podlegający odrzuceniu.

Sąd stwierdził ponadto, że obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, względnie w decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy nie oznacza bezwzględnego związania organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, rozumianego jako nakaz wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. W takiej sytuacji weryfikacja przez organ administracji architektoniczno-budowlanej spełniania przez przedłożony projekt wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi oznacza badanie jego zgodności z przepisami § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia oraz przepisami odrębnymi określającymi dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zauważył, iż w zaskarżonej decyzji, w następstwie błędnego zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia, brak jest jakichkolwiek rozważań dotyczących zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu ze wskazanymi wyżej przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności przepisami dotyczącymi usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271-273 rozporządzenia) i sytuowania budynków w sposób gwarantujący spełnienie wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 rozporządzenia). Powyższe stanowiło w ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. J., zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

a) § 12 ust. 1-3 rozporządzenia poprzez ich błędną interpretację z uwagi na przyjęcie, że ust. 2 w § 12 rozporządzenia wyraża niezależny od ujętego w jego ust. 3 wyjątek od ogólnej zasady sytuowania budynku wysłowionej w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, mimo że ust. 3 zawiera ograniczenie wyjątku z ust. 2 w zakresie zabudowy jednorodzinnej i jest jednocześnie przepisem szczególnym wobec zarówno ust. 2 jak i ust. 1 pkt 2 tegoż paragrafu, a w konsekwencji błędne zastosowanie z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo iż budynek garażowo-gospodarczy objęty projektem budowlanym, realizowany w ramach zabudowy jednorodzinnej, ma wymiary niezgodne z treścią § 12 ust. 3 rozporządzenia, które wykraczają ponad wymiary budynku znajdującego się na sąsiedniej działce skarżącej, przy jej granicy, by zostać usytuowanym przy tejże granicy i przylegać do budynku skarżącej, co już deprecjonowało zasadność rozpoznawanej skargi i czyniło bezzasadnymi dalsze zarzuty WSA w Poznaniu wobec decyzji organu II instancji, zgodnie z którymi nie omówiono wymogów przeciwpożarowych i oświetlenia pomieszczeń budynku objętego projektem budowlanym;

b) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) poprzez jego niezastosowanie z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji wobec sprzecznych ze sobą poglądów, iż organ budowlany nie może kwestionować lokalizacji budynku w sytuacji, gdy jest on zlokalizowany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, a taka sytuacja była dopuszczalna tylko w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, by następnie przyjąć, że organ budowlany może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego w świetle decyzji o warunkach zabudowy również na podstawie legis latae;

a w konsekwencji powyższego naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, gdy nie było ku temu podstaw z uwagi na brak naruszenia prawa materialnego przez organ II instancji w postaci przepisów powołanych powyżej, co w konsekwencji czyniło bezprzedmiotowymi dalsze zarzuty WSA w Poznaniu wobec decyzji organu II instancji o charakterze formalnym w postaci obrazy art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. z tego względu, że nie omówiono wymogów przeciwpożarowych i oświetlenia pomieszczeń budynku objętego projektem budowlanym;

b) art. 152 p.p.s.a. poprzez określenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, gdy nie było podstaw do jej uchylenia.

Wskazując na powyższe podstawy, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie solidarnie od skarżących na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej przedstawił argumenty na poparcie sformułowanych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 września 2016 r., na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące w niniejszej sprawie poważne wątpliwości: czy w przypadku, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy znalazły się zapisy pozwalające na realizację inwestycji bezpośrednio przy granicy lub 1,5 metra od niej, to określenia dopuszczalnego usytuowania budynku względem granic działki budowlanej dokonuje się wyłącznie w oparciu o regulację § 12 ust. 2 rozporządzenia, czy też w przypadku takiej lokalizacji w zabudowie jednorodzinnej niezbędne jest również spełnienie przesłanek określonych w § 12 ust. 3 tego rozporządzenia.

Rozpoznając to zagadnienie, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, podjął w dniu 27 lutego 2017 r. uchwałę, w myśl której w przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia (sygn. akt II OPS 3/16).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych, przy czym zasadnicze znaczenie dla tej oceny miało rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przedstawionego składowi siedmiu sędziów. Wskazać przy tym przyjdzie, że w myśl art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca.

Rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się w swej istocie na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok podlegał więc kontroli w zakresie prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego stanowiły jedynie konsekwencję zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając zatem na względzie stanowisko przyjęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 3/16, stwierdza, że skarga kasacyjna jest zasadna.

Uzasadniając uchwałę Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ograniczenia w zakresie projektowania i usytuowania budynku ze względu na interesy prawne właściciela sąsiedniej działki są określone w § 12 rozporządzenia. Są to typowe warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b Prawa budowlanego, ponieważ ich celem jest ochrona prawa zabudowy działki sąsiedniej, co oznacza konieczność uwzględnienia istniejącej lub planowanej zabudowy działki sąsiedniej oraz korzystania z niej. Już te względy przemawiają za tym, że w zabudowie jednorodzinnej, w przypadku gdy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy dopuszczają sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, mają zastosowanie także warunki techniczne określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia. W przypadku zabudowy jednorodzinnej warunki techniczne, dotyczące sytuowania budynku w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną, określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia, stanowią wyjątek od zasad sytuowania budynku określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że § 12 ust. 2 rozporządzenia nie wyłącza stosowania § 12 ust. 3 w przypadku zabudowy jednorodzinnej z tego tylko powodu, że decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Za takim stanowiskiem przemawia także to, że jeżeli odstępstwo od warunków określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku budynku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jest dopuszczalne wówczas, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz odnosi się to także do budynków w zabudowie jednorodzinnej, to warunki określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia nigdy nie miałyby zastosowania, w sytuacji gdyby przyjąć, że przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi jedyną, samodzielną i wystarczającą podstawę sytuowania takiego budynku i wyłącza stosowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia.

Tylko to, że w przepisie ust. 2 § 12 rozporządzenia nie odniesiono się do ust. 3 § 12 tego rozporządzenia nie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za tym, że przepisy te nie pozostają ze sobą w funkcjonalnym związku. Nie ma żadnych racji przemawiających za tym, że w zabudowie jednorodzinnej można pominąć warunek, iż budynek bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce, a jego część wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większą niż ma budynek istniejący na sąsiedniej działce budowlanej (§ 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Z kolei to, że § 12 ust. 3 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do budynków w zabudowie jednorodzinnej nie oznacza, że z tego powodu przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia wyłącza stosowanie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić przyjdzie, iż Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął w zaskarżonym wyroku, że w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia określone zostały niezależne od siebie przesłanki dopuszczalności odstąpienia od zasad ogólnych, wraz z określeniem dopuszczalnego zakresu tych odstępstw. W przypadku bowiem, gdy w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy znalazły się zapisy pozwalające na realizację inwestycji bezpośrednio przy granicy lub 1,5 metra od niej, to przy określaniu dopuszczalnego usytuowania budynku w zabudowie jednorodzinnej względem granic działki budowlanej, dokonuje się oceny możliwości takiego usytuowania nie tylko w oparciu o regulację § 12 ust. 2 rozporządzenia lecz również z uwzględnieniem ust. 3 tego samego paragrafu.

Konsekwencją niespełnienia przez projektowaną inwestycję warunków określonych w § 12 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia, było nałożenie przez organ na inwestorów obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie. Z kolei brak ich usunięcia, skutkować musiał po bezskutecznym upływie tego terminu, wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W tej sytuacji zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja odpowiadała prawu, a co za tym idzie, brak było podstaw do jej uchylenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. Ponadto, ponieważ Sąd uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał jednocześnie skargę oddalając ją na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącą kasacyjnie wpis od skargi kasacyjnej, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.