Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 712/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Jacek Bursa / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2011 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego B. P. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem /złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

II SA/Kr 712/11

Uzasadnienie

wyroku z dnia 16 września 2011 roku

Decyzją z dnia [...] 02.2011 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...].11.2010 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wolnostojącym na dz. nr 1 obr. [...] oraz budowa drogi dojazdowej na dz. nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 przy ul. [...] w K. , przedstawiając w uzasadnieniu decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...].11.2010 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego, wniósł B.P. , zaskarżając ją w całości i zarzucając:

l. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo spełnienia przez inwestora zasady tzw. dobrego sąsiedztwa,

2. naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 1 i art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie wynikłe z błędnej interpretacji pojęcia ładu przestrzennego,

3. naruszenie art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie wolności zagospodarowania przestrzennego,

II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. § 2 pkt. 4 w zw. z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego,

2. naruszenie art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy tj. ustalenia wszelkich przesłanek i parametrów wymagających określenia w treści decyzji WZ i w efekcie nieposzanowanie słusznego interesu inwestora.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] 11.2010 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżel strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Jak natomiast wynika z okoliczności, które ujawniły się w toku postępowania sądowo administracyjnego, uczestnik postępowania na prawach strony W.W. nie żyje, a z aktu zgonu, o który wystąpił tutejszy Sąd wynika, że zmarł on 24 czerwca 1982 roku. Ponieważ przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 11 października 2009 roku, a zatem już po śmierci W.W. , powinno się ono toczyć z udziałem jego następców prawnych. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, organy obu instancji prowadziły postępowanie bez udziału następców prawnych zmarłego W.W. , jego traktując jako stronę. Powyższe naruszenie prawa skutkuje zatem uchyleniem tak zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą organu będzie zatem ustalenie następców prawnych zmarłego W.W. i przeprowadzenie postępowania z ich udziałem. Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organy, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.