Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1058/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. I. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] listopada 2013 r. K. I. (dalej: "skarżący"), wystąpił

z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US z [...] lutego

2013 r. Zdaniem skarżącego, z powodu istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków jego wniosek jest zasadny.

Do takich okoliczności zaliczył ewentualną konieczność likwidacji dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej na skutek wyegzekwowania tych decyzji.

Czyli spowodowania utraty jedynego źródła przychodów skarżącego. Dodał również,

że z powodu zawarcia [...] marca 2005 r. z żoną umowy majątkowej małżeńskiej (rozdzielność majątkowa) utrzymuje się samodzielnie. Bieżące koszty z tym związane ponosi zatem wyłącznie z majątku osobistego. Zdaniem skarżącego, jego stanowisko jest uprawnione także w świetle poglądów prawnych prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach z 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 924/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena

ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawiła jedynie swoje obawy. Wskazała ogólne skutki, które mogą nastąpić. Nie uprawdopodobniła jednak, że mogą one się spełnić

w przewidywalnej przyszłości. W szczególności do wniosku nie załączyła żadnych dokumentów obrazujących jej rzeczywistą kondycję finansową. Nie wykazała zatem istnienia związku przyczynowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji a jej aktualną sytuacją majątkową. Zdaniem Sądu, uzasadnienie wniosku jest przy tym lakoniczne. Ogólnikowe wskazanie, że egzekucja doprowadzi do wyrządzenia szkody

i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące, w rozumieniu art. 61 § 3 u.p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Podkreślenia w tym miejscu także wymaga, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji, w której określona wartość zobowiązania wynosi w przypadku skarżącego ponad [...] zł, nie może stanowić przesłanki przemawiającej za wstrzymaniem jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku oraz związane z tym uszczuplenie majątku skarżącego jest bowiem zwykłym następstwem takiej decyzji. Skarżący nie wykazał, że grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, jak również, że do odwrócenia skutku realizacji tej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Sąd uznał zatem obawy skarżącego za przedwczesne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Z tych względów należało odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.