Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1254/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
article: art. 2 pkt 9,  art. 3 ust. 1, art. 12, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 , dalej powoływana jako ustawa O.p.), art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 12, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105 pkt 1, art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 z późn. zm. – dalej powoływana jako u.p.a.), w związku z rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256 z 7 września 1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz UE Polskie wydanie specjalne, rodział 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K., nr [...], z dnia [...] r. określającą “A" Sp. z o.o. z siedzibą w T. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...], rok produkcji 2009, na kwotę [...] zł.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. otrzymał dokumentację z Wydziału Komunikacji w G. dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego przez firmę "A" Sp. z o. o. z siedzibą w T., samochodu marki [...] o nr nadwozia [...] rok produkcji 2009, pojemność silnika 2967 cm3.

Przekazana dokumentacja zawierała fakturę VAT Nr [...] z dnia [...] r., z której wynikało, że firma "A" Sp. z o. o. sprzedała samochód marki [...] za kwotę [...] zł firmie "B" S.A. z siedzibą w G. Ponadto do dokumentacji dołączono zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...] r., dokument identyfikacyjny pojazdu stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...]r., informację od przedstawiciela "C" Sp. z o. o. z siedzibą w P., że samochód marki [...] o nr nadwozia [...] jest samochodem osobowym.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia [...]r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego ww.samochodu marki [...].

W trakcie prowadzonego postępowania skarżąca tj. "A" Sp. z o. o. z siedzibą w T. uzupełniła materiał dowodowy o:

- rachunek zakupu nr [...] z dnia [...]r. wraz z tłumaczeniem,

- dowód dostawy z dnia [...]r.,

- dokument niemiecki brief nr [...] wraz z tłumaczeniem,

- zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu Nr [...] z dnia [...]r.,

- dokument identyfikacyjny pojazdu stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu Nr [...] z dnia [...]r.

- opis tego pojazdu ze stacji przeglądu technicznego dla ruchu pojazdów - [...] wraz z tłumaczeniem,

- dowód rejestracyjny Nr [...] wraz z tłumaczeniem.

Organ pierwszej instancji w trybie art. 155 § 1 O.p. wezwał skarżącą Spółkę do przedstawienia przedmiotowego samochodu celem dokonania oględzin.

W dniu [...]r. Spółka poinformowała, że ten samochód zbyła w dniu [...] r. na rzecz "B" S.A. z siedzibą w G., a następnie wraz z pismem z dnia [...]r. przedłożyła kserokopię dowodu sprzedaży omawianego samochodu oraz tłumaczenia zaświadczenia o dopuszczeniu do ruchu z naniesioną korektą przez tłumacza przysięgłego w pozycji S.1.

W odpowiedzi na wezwanie organu, "B" S.A. powiadomił organ pierwszej instancji, iż według danych wygenerowanych przez system finansowo-księgowy omawiany samochód jest przedmiotem umowy leasingu finansowego, której stroną jest firma "E". Sp. z o. o. z siedzibą w S.

W dniu [...]r. P.K. - członek zarządu użytkownika pojazdu "E". Sp. z o. o. przedstawił do oględzin przedmiotowy samochód marki [...].

W wyniku oględzin organ pierwszej instancji ustalił, że niniejszy samochód posiadał:

- nadwozie 5 drzwiowe typu kombi, ściankę działową wykonaną z płyty drewnianej i obejmującą przestrzeń od powierzchni podłogi do górnej krawędzi przednich siedzeń do której zamocowana jest kratka sięgająca do sufitu wykonana z prętów metalowych (mocowana do sufitu i ścian bocznych pojazdu),

- 5 miejsc siedzących z pasami bezpieczeństwa, włączając siedzenie kierowcy, w części bagażowej okna z szybami typowymi dla samochodów osobowych typu kombi, część bagażowa wyposażona w wykładzinę dywanową na podłodze, pod przykrywą podłogi bagażnika znajduje się wnęka na narzędzia i koło zapasowe dostępne tylko od bagażnika, w podłodze bagażnika znajduje się gniazdo zasilające na 12V, w ścianach bocznych bagażnika znajdują się otwory na głośniki radiowe, bagażnik posiada oryginalną zasuwaną osłonę, w części bagażowej nad bocznymi drzwiami znajdują się uchwyty przeznaczone dla pasażerów, przedmiotowy pojazd posiada 4 sztuki alufelg i ekskluzywne wykończenie całości wnętrza.

Do protokołu z oględzin tego pojazdu przedłożono: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, dokument identyfikacyjny pojazdu stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu [...] o nr rejestracyjnym [...], zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz dowód rejestracyjny Nr [...].

W dniu [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją Nr [...] określił wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwpólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] rok produkcji 2009, na kwotę [...] zł uznając, że w tym przypadku jest to samochód posiadający cechy samochodu osobowego zgodnie m. in. z dokonanymi oględzinami i dokumentacją pojazdu.

Zdaniem organu pierwszej instancji, opisywany samochód powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 8703 (samochody służące zasadniczo do przewozu osób), w konsekwencji czego, nabycie takiego samochodu osobowego rodzi obowiązek zapłaty podatku akcyzowego.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu podatkowego skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła pismem z dnia [...]r. odwołanie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. i umorzenie postępowania.

Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 122, art. 123 §1, art. 180 §1, art. 187 §1, art. 194 §1 i art. 197 §1 O.p., popełnione skutkiem przyjęcia, że samochód [...] był w momencie jego nabycia przez podatnika samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym mimo, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uzasadnił takiej kwalifikacji.

Spółka na wstępie swojego odwołania wskazała, że obowiązek podatkowy nie dotyczył pojazdów objętych pozycją CN 8704, a więc samochodów typowo ciężarowych, a także samochodów, które mogły przewozić zarówno osoby, jak i towary, z tym, że zasadniczo przeznaczone były do przewozu towarów. Podkreśliła, że ocena czy samochód spełnia kryteria kwalifikujące go do pozycji CN 8703 czy też CN 8704 dla potrzeb podatku akcyzowego należy dokonać według stanu tego samochodu na dzień ewentualnego powstania obowiązku w tym podatku, tj. - w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu na dzień przemieszczenia go z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - zgodnie z zapisem wyrażonym w art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Oznacza to w przekonaniu skarżącej, że dla celów podatku akcyzowego nie ma istotnego znaczenia ani to czy samochód został pierwotnie wyprodukowany jako ciężarowy w rozumieniu jej przepisów, ani też to czy po przemieszczeniu go na terytorium kraju dokonano w nim jakichkolwiek przeróbek. Zdaniem skarżącej ważny jest stan samochodu na dzień przekroczenia granicy i ten stan powinny organy podatkowe ustalić w sposób nie budzący wątpliwości zanim dokonają jego klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN.

Ponadto skarżąca stwierdziła, że organ podatkowy ustalił stan faktyczny w sposób nienależyty, bowiem dokonał kwalifikacji samochodu [...] do kodu CN 8703 na podstawie wyłącznie jednego dowodu, tj. wyniku przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin tego samochodu.

Dowód ten w przekonaniu skarżącej nie uzasadniał w sposób należyty przyjętej kwalifikacji pojazdu.

Ponadto, w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę pozostałych dokumentów i dowodów przedłożonych przez skarżącą, tj. m.in. rachunku zakupu nr [...] z dnia [...]r. wraz z tłumaczeniem, dowodu dostawy z dnia [...]r., dokumentu niemieckiego briefu nr [...] wraz z tłumaczeniem, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu.

W konkluzji swojego odwołania skarżąca, powołując się na noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich do pozycji 8703 w sposób jednoznaczny stwierdziła, że przedmiotowy samochód w momencie sprowadzenia do kraju spełniał wszystkie wymagania aby zakwalifikować go do pozycji 8704, a więc samochodów typowo ciężarowych, co wynikało wprost z pominiętych przy rozstrzygnięciu dokumentów.

Do odwołania załączyła trzy interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego, wydane przez Ministra Finansów.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie znajdując podstaw do zmiany lub uchylenia swojego rozstrzygnięcia przekazał odwołanie skarżącej wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia przez organ drugiej instancji.

Po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz argumentami przedstawionymi w odwołaniu Spółki - Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r. o Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w momencie dokonywania nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...] obowiązywała (i nadal obowiązuje) ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, dlatego dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł, istotnym było przeanalizowanie przepisów tejże ustawy w zakresie opodatkowania akcyzą samochodów osobowych w kontekście klasyfikacji wyrobów akcyzowych. Organ odwoławczy wskazując w podstawie prawnej mające w sprawie zastosowanie przepisy u.p.a. zwrócił jednocześnie uwagę, iż Naczelnik Urzędu Celnego w K. w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał prawidłowo przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, natomiast w podstawie prawnej tej decyzji powołał niewłaściwe podstawy prawne, co jednak nie stanowi istotnej wadliwości tej decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że ustawa z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcuzowym jest podstawowym aktem prawa krajowego regulującym problematykę opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.

W związku z tym, że art. 1 ust. 1 u.p.a. określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, to oznacza, że przepisy tej ustawy mają zastosowanie jedynie do opodatkowania tym podatkiem i nie powinny one być stosowane, nawet przez analogię do spraw dotyczących opodatkowania innymi podatkami. Organ podkreślił, że nie dotyczy to oczywiście przypadków, kiedy przepis innego aktu prawnego będzie odsyłał w sposób wyraźny do uregulowań ustawy o podatku akcyzowym.

Dalej wskazał, że Dział V ustawy o podatku akcyzowym (art. 100-113) reguluje kompleksowo opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych.

Art. 100 ust. 1 u.p.a., jak stwierdził organ, wskazuje czynności, w stosunku do których powstaje obowiązek podatkowy, tj. import, nabycie wewnątrzwspólnotowe, pierwszą sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju, który został wyprodukowany w kraju, pierwszą sprzedaż samochodu pochodzącego z nabycia wewnątrzwspólnotwego lub importu, jeśli z tytułu tych czynności nie została zapłacona akcyza bądź została zapłacona w wysokości mniejszej niż należna. Zaznaczył, że przedmiotem opodatkowania są zawsze samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju.

Z kolei, zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a., samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 1018 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18.

W treści tego przepisu zawarto, według organu, bezpośrednią definicję samochodów osobowych. Zakres opodatkowania akcyzą jest ściśle związany z układem odpowiadającym kodom Scalonej Nomenklatury. W rezultacie, aby dany pojazd mógł podlegać opodatkowaniu (jeżeli będzie przedmiotem czynności opodatkowanej akcyzą), powinien on zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 z wyłączeniem kodów CN wymienionych powyżej. Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych.

Art. 101 ust. 2 u.p.a. wskazuje na szczegółowe zasady określone w sytuacji nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju. Konieczność wprowadzenia szczególnych zasad opodatkowania samochodów osobowych sprowadzanych z innych państw członkowskich wynika z faktu, jak podkreślił organ, iż przywóz samochodu osobowego z innego państwa członkowskiego nie zawsze musi wiązać się z przeniesieniem prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel lub też prawo to może zostać przeniesione w różnym momencie, tj. przed jak i po przemieszczeniu pojazdu na terytorium kraju.

W sytuacji, gdy nabycie prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem pojazdu do Polski, wtedy przepisy akcyzowe wskazują, że obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z dniem przemieszczenia tego pojazdu na terytorium kraju. Sytuacja taka będzie miała miejsce, jeżeli zakup samochodu nastąpi przed jego przywozem do Polski.

Podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, z tym, że podstawą opodatkowania jest średnia wartość rynkowa samochodu osobowego pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy (art. 101 ust. 2 pkt 3 i art. 104 ust 1 pkt 2 u.p.a.).

Zgodnie z art. 105 u.p.a. stawka akcyzy na samochody osobowe wynosi:

1) 18,6 % podstawy opodatkowania - dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 centymetrów sześciennych:

2) 3,1 % podstawy opodatkowania - dla pozostałych samochodów osobowych.

Do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, jak zaznaczył organ odwoławczy, stosuje się, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, klasyfikacje w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdział 2 t 2 str. 382 z późn. zm.).

Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem dla każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej.

Organ odwoławczy poparł swoje stanowisko orzecznictwem sądowoadministracyjnym, m. in. wskazał na wyrok z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 133/09, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że " (..) pomocnicze znaczenie mają nadto wyjaśnienia do taryfy celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. (M.P. nr 86, poz. 880), które także posługują się oznaczeniem kodu CN i w opisowy sposób wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać odpowiedniego zróżnicowania towarów celem ich prawidłowego zakwalifikowania do CN. Odnosząc się do kodu 8703, wskazują one na to, według organu, że w przypadku pojazdów wielozadaniowych decydujące znaczenie mają te cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy głównie przeznaczone do przewozu osób niż do transportu towarów oraz podają szereg cech (wymienionych w zaskarżonej decyzji), które świadczą o charakterze (typie) pojazdu. W związku ze stanowiskiem Strony, która utrzymywała, że sprowadzony przez nią pojazd powinien być zakwalifikowany według kodu CN 8704, jako pojazd mechaniczny do transportu towarów, powołując się przy tym na treść zapisów w dokumentach rejestracyjnych i fakt zamontowania tzw. kratki, organ stwierdził, że jego obowiązkiem było ustalenie jakie cechy posiada przedmiotowy samochód i jakie było jego faktyczne przeznaczenie. Uregulowania prawne zawierają bowiem główne kryterium kwalifikacji pojazdów, które w pierwszej kolejności powinno być brane pod uwagę przy dopasowaniu pojazdu do właściwego kodu CN. Kryterium tym było, na co zwrócił uwagę organ, zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób. W związku z tym, jeśli z całokształtu okoliczności wynikać będzie, że pojazd samochodowy głównie przeznaczony jest do przewozu osób to zastosowanie będzie miał kod CN 8703 a nie 8704 i to bez względu na zapisy w dokumentach rejestracyjnych oraz twierdzenia podatnika.(..)".

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/Wa 272/08 stwierdził, " (..) że w opisie kodu CN 8703 użyto sformułowania pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób.

W opinii tego Sądu powyższe sformułowanie, stanowiące nazwę wyodrębnionej pozycji CN, zawiera w sobie główne kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w procesie kwalifikacji do tego, a nie innego kodu CN. Aby dany pojazd mógł być objęty pozycją CN 8703 musi przede wszystkim być przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Niespełnienie tego podstawowego warunku oznacza, iż nie jest możliwe zaklasyfikowanie konkretnego pojazdu do wspomnianego kodu. Jeżeli zatem z całokształtu okoliczności sprawy wynikać będzie, iż pojazd samochodowy nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, oczywistą konsekwencją tego faktu będzie to, że nie będzie mógł być sklasyfikowany do kodu 8703, objęty będzie więc kodem 8704 - pojazdy samochodowe do transportu towarowego (..)".

Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca faktycznie nabyła samochód osobowy. To twierdzenie, podjęte na podstawie norm generalnych i abstrakcyjnych określających skutki prawne z zaistniałymi faktami, podlegało ścisłemu przełożeniu zarówno na poczynione ustalenia w trakcie postępowania podatkowego (oględziny pojazdu) jak również na udokumentowanie w zgromadzonym materiale dowodowym (potwierdzenie producenta samochodu, dokumenty samochodu oraz opis zmian dokonanych w pojeździe).

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedstawiciel na Polskę producenta przedmiotowego samochodu osobowego tj. firma "C" Sp. z o. o. z siedzibą w P. stwierdziła, że przedmiotowy samochód marki [...] o nr nadwozia [...] został wyprodukowany jako samochód osobowy. W zgromadzonych dokumentach organ nie znalazł żadnych dowodów potwierdzających zmianę homologacji pojazdu z samochodu osobowego na samochód ciężarowy, a zatem uznał, że według zamysłu producenta był to samochód osobowy.

Możliwość dokonywania zmiany budowy pojazdu w stosunku do wersji fabrycznej, prowadząca do zmiany walorów użytkowych, a nawet zmiana przeznaczenia pojazdu mająca wówczas charakter wtórny nie ma wpływu na klasyfikację pojazdu, gdyż podstawowe znaczenie w tej kwestii ma przeznaczenie nadane przez producenta. Producent nie dokonywał w nim żadnych przeróbek wnętrza ani tylnej części nadwozia, które miałyby wpływ na zmianę zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego samochodu. Istotnym dla sprawy było wyłącznie to, że nabyty wewnątrzwspólnotowo przedmiotowy samochód stanowi pojazd przeznaczony konstrukcyjnie dla przewozu osób.

Klasyfikacja omawianego pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN jednoznacznie potwierdziła, jak stwierdził organ, iż przeznaczony jest on zasadniczo do przewozu osób a więc objęty jest kodem 8703. Samochód marki [...] został zbudowany na bazie samochodu osobowego i nie dokonano w nim zmian konstrukcyjnych w porównaniu do wersji wyprodukowanej. Przedmiotowy samochód w momencie powstania obowiązku podatkowego posiadał wskazane cechy samochodu osobowego, które zgodnie z notami wyjaśniającymi do Taryfy Celnej, należało uznać za cechy projektowe zwykle stosowane do pojazdów osobowych, czyli: obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki, gniazdo zasilające na 12V, w ścianach bocznych bagażnika znajdują się otwory na głośniki radiowe,- bagażnik posiada oryginalną zasuwaną osłonę, w części bagażowej nad bocznymi drzwiami znajdują się uchwyty przeznaczone dla pasażerów, brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

Ponadto analiza części bagażowej samochodu na dzień jego oględzin dowiodła, zdaniem organu odwoławczego, że część bagażowa nie tworzy oddzielnej przestrzeni, bowiem jest oddzielona ścianką działową z płyty drewnianej do wysokości zagłówków do której zamocowana jest kratka sięgająca do sufitu wykonana z prętów metalowych (mocowana do sufitu i ścian bocznych pojazdu). Znamiennym jest fakt, iż przedmiotowy pojazd posiada fabryczne miejsca kotwiczenia siedzeń i pasów bezpieczeństwa, co powoduje, że kotwiczenia tychże miejsc (siedzeń i pasów bezpieczeństwa) nie były zespawane lub osłonięte pokrywami niemożliwymi do usunięcia za pomocą standardowych narzędzi.

Następnie, organ zaznaczył, że dokumentacja dowodowa wskazanego samochodu nie została odrzucona czy też pominięta, bowiem w myśl art. 194 O.p. dokumenty urzędowe stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten nakazuje zatem organom podatkowym uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu.

Organ podatkowy, jak zaznaczył, był związany dokumentem urzędowym. Jednakże, co zostało dowiedzione powyżej, w tej sprawie organ uznał, że miał do czynienia z dysonansem między regulacjami poszczególnych aktów prawnych, który implikowały stosowanie przez organy podatkowe przepisów klasyfikujących wyroby akcyzowe w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie na podstawie przepisów o ruchu drogowym - co wynikało wprost z przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

Takie związanie sposobem klasyfikacji dla celów poboru akcyzy uniemożliwiało uwzględnianie przez organy podatkowe klasyfikacji tego samego wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych, ewidencyjnych itp.

Wskazał także, że o wyborze właściwej pozycji Taryfy celnej decyduje główna funkcja pojazdu, pełnienie której wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia i nie chodzi tu jednak o przeznaczenie w sensie sposobu wykorzystania towaru przez nabywcę lecz o przeznaczenie według zamysłu jego producenta. Na potwierdzenie swoich argumentów organ przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy zawarte w wyroku z dnia 1 czerwca 2005 r. (sygn. akt I SA/Bd 222/05) oraz Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Szczecinie w wyrokach z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt SA/Sz 2195/03) i z dnia 24 lutego 2005 r. (sygn. akt I SA/Sz 27/04). Klasyfikacja pojazdu dokonana przez uprawnionego diagnostę oraz organ rejestrujący nie jest wiążąca dla klasyfikacji wyrobu akcyzowego w myśl przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W obowiązującym stanie prawnym dany pojazd może zostać zarejestrowany i uznawany jako ciężarowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze. zm.) i jednocześnie może być dla celów poboru akcyzy zaklasyfikowany jako samochód osobowy, zgodnie z przepisami ustawy o podatku akcyzowym - art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 114/07).

Na koniec, Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, że klasyfikacja towarowa samochodów dokonywana jest przez organy podatkowe na podstawie przepisów prawa podatkowego, tj. na podstawie ustawy o podatku akcyzowym.

Ustawa ta w sposób samodzielny i autonomiczny wskazuje jedyną możliwą do stosowania klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym nomenklaturze scalonej CN i nie ma znaczenia klasyfikacja na podstawie innych przepisów tzn. na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, czy też przepisów obowiązujących w innym kraju. Żaden przepis ustawy o podatku akcyzowym, dotyczący klasyfikacji towarowej, nie odsyła do regulacji zawartych w przepisach o rejestracji pojazdów. Organ dokonując rejestracji pojazdu na podstawie odpowiednich dokumentów decyduje o tym, czy dany pojazd zostanie zarejestrowany na terytorium kraju jako samochód osobowy czy też ciężarowy.

W świetle powyższego uzasadnienia Dyrektor Izby Celnej w K. uznał zarzuty skarżącej, które zasadniczo można było sprowadzić do przekonania, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez określenie wysokości zobowiązania podatkowego dla samochodu, który jej zdaniem nie jest samochodem osobowym i nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, za całkowicie bezpodstawne i pozbawione umocowania w obowiązujących przepisach prawa.

Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie w sposób jawny, zgodnie z Działem IV Ordynacji podatkowej. Wnikliwie rozpatrzył cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył również, że kierując się jednocześnie zasadą zaufania do organów podatkowych oraz zasadą przekonywania, organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzję, gdzie szeroko umotywował zawarte w niej rozstrzygnięcie, wydał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i na ich podstawie. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie naruszył zasady zaufania do organu, a prowadząc postępowanie dowodowe dążył do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Jednocześnie wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie naruszył zasady określonej w art. 123 §1 O.p., która stanowiła, że organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Otóż, w dniu [...]r. poinformowano skarżącą o przeprowadzeniu oględzin przedmiotowego samochodu, która mogła zatem uczestniczyć w tej czynności procesowej, w związku z czym zagwarantowano stronie realizację zasady czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto przed wydaniem decyzji postanowieniem organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Organ drugiej instancji nie stwierdził, aby Naczelnik Urzędu Celnego w K. naruszył zasadę określoną w art. 197 §1 O.p., który stanowi, że w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Brak jest bowiem podstaw ku temu, aby za każdym razem, kiedy występuje rozbieżność, między organem a stroną co do klasyfikacji towarów, dopuszczać dowód z opinii biegłego. Faktem jest, iż przesłanką powołania biegłego w toku postępowania jest stwierdzenie, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Jednakże, w sytuacji kiedy znana jest budowa i skład towarów podlegających klasyfikacji, tak jak to miało miejsce, w rozpatrywanej sprawie, organ podatkowy mógł dokonać tej czynności samodzielnie albowiem w sprawie nie są wymagane wiadomości specjalne.

Zebrany materiał dowodowy w przekonaniu Dyrektora Izby Celnej w K. pozwolił na ustalenie niezbędnych okoliczności mających znaczenie dla klasyfikacji taryfowej. Podkreślił również, że rolą biegłego nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz w oparciu o posiadane przez niego wiadomości specjalne naświetlenie i wyjaśnienie okoliczności wskazanych przez organ. Decyzja w sprawie zakwalifikowania pojazdu do konkretnej pozycji leży w zakresie stosowania prawa. Jest to sfera uprawnień decyzyjnych organu podatkowego, w których właściwy organ nie może być wyręczany, ani zastępowany przez biegłego. Takie stanowisko zostało w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 26 października 2006r. I GSK 318005).

Organ odwoławczy ustosunkowując się do przedłożonych przez stronę interpretacji podatkowych dotyczących klasyfikacji, wskazał że ich przedmiotem może być jedynie ocena stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego przez niego we wniosku stanu faktycznego obejmującego również klasyfikację statystyczną wyrobu. Kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznych, nie mieszczą się w ramach dyspozycji art. 14b §1 O.p., zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretacja indywidualna). Zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie jest uprawniony do oceny stanowisk wnioskodawców w zakresie klasyfikacji statystycznej w tych przypadkach pojazdów, przyjmując klasyfikacje wskazane we wnioskach.

Na decyzję organu drugiej instancji, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia [...]r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 § 1 i art. 197 § 1 O.p., popełnione skutkiem przyjęcia, że samochód [...] o numerze nadwozia VIN: [...], był w momencie jego nabycia przez podatnika samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym mimo, iż materiał dowodowy został zgromadzony w sprawie niezgodnie z powyższymi przepisami, a ponadto nie uzasadnia takiej kwalifikacji.

Skarżąca podniosła, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest nieuzasadnione, bowiem zostało podjęte bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i właściwej oceny zgromadzonych dowodów, przy równoczesnym niewłaściwym zastosowaniu reguł interpretacyjnych dotyczących nomenklatury scalonej. Dokonanie oceny zakresu i charakteru zmian dokonanych w pojeździe wymagało dokonania oględzin tego pojazdu z udziałem biegłego, czego zaniechano, ograniczając sie do oględzin dokonanych przez funkcjonariusza celnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w którym szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżącej. Wskazał, że zarzuty podniesione w skardze należy uznać za nietrafne, bowiem organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Stwierdził również, że obowiązek ustosunkowania się do zarzutów skargi nie oznacza konieczności wypowiedzenia się przez autora tego pisma procesowego co do twierdzeń strony przeciwnej i dowodów przez nią powołanych, ponieważ do komentowanej ustawy nie inkorporowano postanowień zawartych w art. 127 kodeksu postępowania cywilnego - por. Wyrok NSA z 23 stycznia 2001 r. V SA 906/00 (ONSA 2002, nr 1, poz. 45). Wystarczy, jeżeli organ administracji ograniczy się do podtrzymania stanowiska zawartego w zaskarżonym akcie lub czynności ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz"- Jan Paweł Tarno; Wydawnictwo LexisNexis 2004r.; str. 105-106).

Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw ku temu, aby za każdym razem, kiedy występuje rozbieżność, między organem a stroną co do klasyfikacji towarów, dopuszczać dowód z opinii biegłego. W sytuacji kiedy znana jest budowa i skład towarów podlegających klasyfikacji, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organ podatkowy mógł dokonać tej czynności samodzielnie, albowiem w sprawie nie są wymagane wiadomości specjalne. Zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie niezbędnych okoliczności mających znaczenie dla klasyfikacji taryfowej. Podkreślił, iż rolą biegłego nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz w oparciu o posiadane przez niego wiadomości specjalne naświetlenie i wyjaśnienie okoliczności wskazanych przez organ. Decyzja w sprawie zakwalifikowania pojazdu do konkretnej pozycji leży w zakresie stosowania prawa. Jest to sfera uprawnień decyzyjnych organu podatkowego, w którym właściwy organ nie może być wyręczany, ani zastępowany przez biegłego. Takie stanowisko wyrażone zostało również w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 26 października 2006 r. I GSK 3180/05).

Dyrektor Izby Celnej w K. nie podzielił stanowiska skarżącej, że organ podatkowy nie jest uprawniony do klasyfikowania danych towarów do odpowiednich kodów PKWiU lub kodów CN, jak również nie jest uprawniony do weryfikacji klasyfikacji dokonanej przez dany podmiot.

Biorąc powyższe pod uwagę, oraz zważywszy, iż we wniesionej skardze na decyzję organu odwoławczego skarżąca nie wskazała żadnych innych, ponad te, które zostały zawarte w odwołaniu, nowych zarzutów, dowodów oraz argumentów, Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał zasadność oraz prawidłowość stanowiska podjętego w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie, w dniu 23 marca 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej dodatkowo podniósł, że decyzja ostateczna nie była adresowana do podmiotu, który był stroną przed organem pierwszej instancji i wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji bądź uchylenie jej z tego powodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia lub stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu krajowemu i wspólnotowemu.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu nieważności decyzji ostatecznej wobec skierowania jej do podmiotu, który nie był stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, należy zauważyć, że o tym czy decyzja jest prawidłowo skierowana, decyduje w głównej mierze jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony (art. 210 § 1 pkt 3 O.p.) Zdaniem Sądu, błędne jest przypisywanie decydującego znaczenia samemu nagłówkowi decyzji, jeżeli z treści rozstrzygnięcia wynika w sposób nie budzący wątpliwości i jednoznaczny w jakiej sprawie została wydana i wobec jakiego podmiotu. Zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącej, który do dnia rozprawy nie miał wątpliwości w jakiej sprawie i wobec jakiego podmiotu została wydana. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...], o numerze nadwozia VIN, [...] nabytego wewnątrzwspólnotowo w 2009 r., o poj. silnika 2976 cm3, rok produkcji 2008, zostało wszczęte i prowadzone wobec nabywcy tego pojazdu "A" Sp. z o.o. z/s w T., ul. [...]. Ten podmiot, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika był aktywną stroną postępowania i adresatem decyzji organów podatkowych. 0kreślenie w decyzji organu drugiej instancji jako jej adresata "A1" Sp. z o.o. z/s w T., ul. [...] przy jednoczesnej tożsamości podmiotowej i przedmiotowej sprawy określonej w dalszej treści zaskarżonej decyzji, a w szczególności w jej uzasadnieniu jest zatem błędem pisarskim podlegającym z urzędu sprostowaniu przez ten organ, który nie wpływa jednak na wynik sprawy i nie kreuje wbrew podniesionym na rozprawie zarzutom innego podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku niż skarżąca. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 1999 r., sygn. akt III SA 7971/98 i z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I FSK 1328/08 wyrażono pogląd, jaki Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, że o tym, do kogo dana decyzja jest skierowana decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony (art. 210 § 1 pkt 3 O.p.). Z kolei, w wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r. , sygn. akt II FSK 1299/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że aby w wyroku można było mówić o nieważności spowodowanej rażącym naruszeniem prawa, pomiędzy określonym przepisem prawa a podjętym w decyzji rozstrzygnięciem musi zachodzić oczywista sprzeczność powodująca, że akt taki- pomimo jego ostateczności- nie może pozostawać w obrocie prawnym. Ten pogląd również aprobuje Sąd w niniejszej sprawie. Bezpodstawny jest zatem zarzut skierowania decyzji ostatecznej do osoby niebędącej stroną w sprawie i tym samym nie zachodzi w sprawie przesłanka stwierdzenia nieważnosci zaskarżonej decyzji..

Przechodząc do rozpoznania dalszych zarzutów, na wstępie należy przypomnieć, że według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm.), do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze. zm.).

Zgodnie z art. 20 ust. 1, 2, 3 pkt a, 6 pkt a i b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 ze zm.), w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje towarową Nomenklaturę Scaloną. Klasyfikacja taryfowa towarów określa zgodnie z obowiązującymi przepisami: podpozycję Nomenklatury Scalonej lub podpozycję jakiejkolwiek nomenklatury określonej w ust. 3 lit. b), albo podpozycję każdej innej nomenklatury, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej działy i która została przyjęta szczególnymi przepisami wspólnotowymi w celu zastosowania w wymianie towarowej środków innych niż środki taryfowe, do której musi zostać przyporządkowany towar.

Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.87.256.1) ustanowiono nomenklaturę towarową, zwaną "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN" w celu spełnienia w tym samym czasie zarówno wymogów Wspólnej Taryfy Celnej jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty. Nomenklatura Scalona obejmuje: nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN.

Zgodnie z art. 2 i 3 tego rozporządzenia, Komisja ustanawia zintegrowaną taryfę celną Wspólnot Europejskich, zwaną dalej "Taric" opartą na Nomenklaturze Scalonej.

Obejmuje ona: dodatkowe podpodziały wspólnotowe nazywane "podpozycjami Taric" konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II; stawki opłat celnych i inne obowiązujące opłaty; numery kodowe; wszystkie inne informacje konieczne do stosowania lub zarządzania zaangażowanymi środkami wspólnotowymi. Każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy: pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego; siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN. Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych, siódma i ósma cyfra to "00". Dziewiąta cyfra jest zastrzeżona dla użytku Państw Członkowskich, dla statystycznych podpodziałów narodowych, które zostaną wprowadzone zgodnie z art. 5 ust. 3. Podpozycje Taric są określone cyfrą dziesiątą i jedenastą, które wraz z numerami kodowymi, określonymi w ust. 1, tworzą numery kodowe Taric. Wobec braku podpodziałów wspólnotowych, cyfra dziesiąta i jedenasta to "00". W przypadkach wyjątkowych można używać dodatkowego kodu Taric składającego się z czterech cyfr w celu zastosowania specjalnych środków wspólnotowych, które nie są kodowane lub kodowane niekompletnie na poziomie cyfry dziesiątej i jedenastej.

Natomiast według art. 4 i 5, Nomenklatura Scalona, wraz ze stawkami celnymi i innymi stosownymi opłatami oraz środki taryfowe zawarte w Taric lub w innych uzgodnieniach wspólnotowych stanowią Wspólną Taryfę Celną, określoną w art. 9 Traktatu, która jest stosowana przy przywozie towarów do Wspólnoty. Nomenklatura Scalona, łącznie z jej numerami kodowymi i, tam gdzie to stosowne, wraz z dodatkowymi jednostkami statystycznymi, jest stosowana przez Wspólnotę i przez Państwa Członkowskie do statystyk odnoszących się do handlu zewnętrznego Wspólnoty. Taric jest używana przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu zastosowania środków wspólnotowych dotyczących przywozu oraz, w miarę potrzeby, do wywozu i handlu między Państwami Członkowskimi. Numery kodowe Taric są stosowane do całego przywozu towarów objętych odpowiednimi podpozycjami. W miarę konieczności są one stosowane do wywozu i handlu między Państwami Członkowskimi.

W art. 9 ust. 1 lit a i art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej wskazano podstawę prawną do przyjmowania i publikowania not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej.

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej ustanowiło nomenklaturę, znaną jako "Nomenklatura scalona" lub w skrócie "CN", opartą na Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów znanego jako "System Zharmonizowany" lub w skrócie "HS". HS został uzupełniony przez swoje własne noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego.

Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Stosownie do postanowień Ogólnych Reguł Interpretacji i not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej przyjmuje się następujące pozycje:

8703 - pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Niniejsza pozycja obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary.

1.Typu pickup:

Tego typu pojazdu posiada zwykle więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Jednakże takie pojazdy mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub, jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie.

2. Typu wan:

Pojazd typu wan, z więcej niż jednym rzędem siedzeń, musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających do HS do pozycji 8703. Jednakże pojazd typu wan z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu ma być klasyfikowany do pozycji 8704, nawet jeżeli posiada stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych.

8704 - pojazdy mechaniczne do transportu towarów.

Tego typu pojazdy obejmują w szczególności: zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.); ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki- chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów itp.; ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705; śmieciarki wyposażone w urządzenia do załadunku, prasowania itp.

Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), Minister właściwy do spraw finansów publicznych może ogłosić w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w drodze obwieszczenia, wyjaśnienia do Taryfy celnej, obejmujące w szczególności noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) oraz opinie klasyfikacyjne i decyzje Komitetu Systemu Zharmonizowanego.

Na tej podstawie prawnej obwieszczeniem z dnia 1 czerwca 2006 r. obowiązującym od dnia 4 grudnia 2006 r. Minister Finansów (M.P. Nr 86, poz. 880) ogłosił wyjaśnienia do Taryfy celnej, w celu zapewnienia jej właściwej interpretacji i jednolitego stosowania, stanowiące załącznik do obwieszczenia.

W uwagach do pozycji 8703 zapisano, że obejmuje ona na pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

Z kolei, w uwagach do pozycji 8704 wskazano, że obejmuje zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.); ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju: ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki – chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów itp.; ciężarówki specjalne skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705; śmieciarki wyposażone w urządzenia do załadunku, prasowania itp.

W tej sprawie opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe, którym jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 ust. 1 pkt 9).

Zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. W niniejszej sprawie skarżąca kupiła samochód w dniu [...]r., a następnego dnia miało miejsce przemieszczenie (dostawa) tego pojazdu na terytorium kraju. Z zebranego materiału wynika, że przedmiotowy pojazd był przed przemieszczeniem do kraju zarejestrowany w Niemczech jako ciężarowy i jako taki został również zarejestrowany w Polsce.

Z kolei, według art. 102 ust. 1, 2 i 4 tej ustawy, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. W przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. W przypadku gdy samochód osobowy stanowi przedmiot współwłasności, za podatników uznaje się wszystkich współwłaścicieli, nawet gdy czynności podlegających opodatkowaniu dokonał jeden ze współwłaścicieli. Współwłaściciele ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe.

Natomiast art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. stanowi, że podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną, według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Decydujące znaczenie ma tutaj zatem stan faktyczny i prawny obowiązujący w chwili przywozu spornego samochodu marki [...] na terytorium kraju w 2009 r.

Chodzi tutaj o ustalenie, czy był to samochód osobowo-towarowy przeznaczony do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), którego wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów, czy też był to pojazd mechaniczny przeznaczony do transportu towarów, czyli tylko i wyłącznie przeznaczony do tego celu.

Wydaje się, że dla prawidłowego odczytania brzmienia pozycji 8703 ma znaczenie posłużenie się tam zwrotem przeznaczone zasadniczo do przewozu osób z równoczesnym odwołaniem się do pozycji 8702, gdzie mowa jest o dziesięciu lub więcej osobach razem z kierowcą, a to w sytuacji kiedy w brzmieniu pozycji 8704 w ogóle brak jest odwołania się do osób, a tym samym ich ilości.

Reasumując:

Pozycja CN 8703 Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi obejmuje te pojazdy samochodowe będące samochodami osobowo-towarowymi, które są przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), i których wnętrze jednocześnie może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

Takim samochodem był zgodnie z prawidłowymi ustaleniami organu podatkowego sporny samochód marki [...].

Należy podkreślić, że szeroko rozumiane postępowanie w sprawach podatku akcyzowego w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego nie jest postępowaniem administracyjnym, ponieważ obowiązuje tutaj zasada samoobliczenia. Podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju jest obowiązany, po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Stan (towaru) samochodu oznacza w tym wypadku jego stan w chwili przemieszczenia na terytorium kraju.

Przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był w tej sprawie samochód osobowy marki [...], wyprodukowany w 2008 r. jako samochód osobowy terenowy, o pojemności silnika 2967 cm3, zakupiony za przez skarżącą za [...] euro, samochód przystosowany do przewozu 5 osób.

Zasadnie zatem zakwestionowano prawidłowość zaklasyfikowania spornego samochodu do pozycji CN 8704. Określenie rodzaju pojazdu na gruncie rejestracji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfikacja towarowa, dokumenty rejestracyjne nie mogły więc automatycznie skutkować przyjęciem, że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym, jak wywodził skarżący.

Należy zauważyć, że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (por. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Sąd w składzie orzekającym w sprawie, podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego co do braku celowości i potrzeby powoływania do oględzin spornego samochodu biegłego, bowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wymagające przy opisie pojazdu i jego klasyfikacji wiadomości specjalnych.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do kontroli prawidłowości postępowania dowodowego i oceny dowodów dokonanej przez orzekające w sprawie organy celne. Zasadniczego znaczenia nabiera tu zatem art. 191 O.p., jako formułujący jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w tej sprawie.

Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że sporny samochód powinien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8704.

Strona skarżąca nie uwzględniła tego, że o faktycznym przeznaczeniu pojazdu, co wynikało z jego stanu w dniu przywozu na terytorium kraju decydowała funkcja pojazdu, która wynika z jego budowy i wyposażenia, jego cechy produkcyjne, a nie zamierzony sposób rzeczywistego wykorzystania samochodu na terytorium kraju.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Tak więc, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie, a wynika z niego, że strona sprowadziła do kraju samochód osobowy posiadający pięć miejsc siedzących.

Zarzuty postawione organom administracji w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez te organy wskazanych tam przepisów prawa. To, że organy dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Należy przypomnieć, że klasyfikacja towarowa polega na przyporządkowaniu towaru do odpowiedniego kodu CN. Uwagi dodatkowe uściślające i wyjaśniające brzmienie pozycji mają charakter normatywny. Nie są to wskazówki interpretacyjne, lecz stosowane na gruncie prawa legalne definicje pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzące od organu uprawnionego do sporządzania i ogłaszania not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej.

Reguła 1 ORINS stanowi, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów mają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru, inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne.

Pozycja CN 8704 obejmuje Pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Jej brzmienie jest jasne, czytelne i nie wymaga dodatkowych zabiegów interpretacyjnych, aby dokonać prawidłowej klasyfikacji taryfowej pojazdu mechanicznego, który nie służy do przewozu towarów.

Skoro ta pozycja obejmuje również wywrotki, wozy przodkowe, pojazdy samoładujące, ciężarówki drogowo-kolejowe, to oczywistym jest, że nie obejmuje ona samochodów i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób.

Sporny samochód służył zasadniczo do przewozu osób i nie był przy tym pojazdem mechanicznym do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą, objętym pozycją 8702.

Pozycja 8703 obejmuje Samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Ta pozycja obejmuje między innymi samochody, specjalistyczne pojazdy transportowe, samochody mieszkalne, pojazdy przeznaczone specjalnie do jazdy po śniegu, samochodziki golfowe i podobne pojazdy.

Określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

W sprawie klasyfikacji spornego samochodu nie mogły mieć zastosowania przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym, jak również przepisy w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a także przepisy innego kraju członkowskiego dotyczące rejestracji pojazdu samochodowego.

Z tych przyczyn nie miały znaczenia dla tej klasyfikacji przedłożone przez stronę dokumenty skoro przedstawiciel producenta poinformował, iż sporny samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy. W założeniu producenta, pojazd ten został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Samochód ten posiada bogate, wręcz luksusowe wyposażenie typowe dla samochodu osobowego. Może być jednak bez zmiany konstrukcji wykorzystywany również do przewozu towarów.

Obecnie obowiązująca ustawa o podatku akcyzowym w art. 3 ust. 1 wprost odwołuje się do klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), a ponadto w art. 100 ust. 4 zawiera własną definicję samochodu osobowego, która wprost odwołuje się do pozycji CN 8703. Istotne znaczenie ma tutaj regulacja z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym stanowiąca, że zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w niniejszej ustawie.

Ten przepis eliminuje potencjalne spory związane z powstaniem rozbieżności pomiędzy CN, a przepisami ustawy. Jeśli doszłoby do zmiany brzmienia pozycji CN 8703, to dopiero uwzględnienie tej zmiany w ustawie o podatku akcyzowym mogłoby spowodować zmianę opodatkowania samochodu osobowego.

Opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych jest zatem regulacja pełną i autonomiczną. Należy zaznaczyć, iż taki sposób określenia zakresu przedmiotowego wyrobów podlegających regulacjom w zakresie podatku akcyzowego w oparciu o klasyfikację statystyczną stosowaną dla celów obrotu międzynarodowego tzw. Scalonej Nomenklatury - CN (Combined Nomenclature) stosuje również ustawodawca wspólnotowy, który w dyrektywach regulujących opodatkowanie akcyzą poszczególnych grup wyrobów akcyzowych odwołuje się do poszczególnych kodów CN.

Obowiązek prawidłowej klasyfikacji ciąży na podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. W sytuacji gdy jednoznaczna klasyfikacja danego samochodu jest utrudniona, podmiot zobowiązany do prawidłowej klasyfikacji jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie w jego indywidualnej sprawie, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacja indywidualna), który to wniosek będzie dotyczył w takim wypadku zdarzenia przyszłego (zamiar nabycia pojazdu samochodowego; pojazdu mechanicznego). Wskazany tryb uregulowany jest w art. 14a - art.14p ustawy Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie naruszono wskazanych tam przepisów prawa. W szczególności nie naruszono zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów.

Organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżącego, przy czym jednak wyprowadził z nich wnioski dotyczące spornego samochodu odmienne od tych, które wywodzi skarżący.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalono.