Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 954/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 102 par. 1,2,4,art. 174
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 130a ust. 5c
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 123, art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152,200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4, art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 18, poz. 908), odmówił Przedsiębiorstwu P. przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków związanych

z wykonywanym dozorem pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Przedsiębiorstwo P. pismem z dnia [...]r. zwróciła się do organu o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w odniesieniu do pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], za okres od dnia [...]do dnia [...]r.

Organ podał, że przedmiotowy pojazd, na wniosek funkcjonariusza Policji usunięto z drogi na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym i przekazano na parking wnioskodawcy w dniu [...]r. Spółka przechowywała pojazd

w okresie od dnia [...] r. do dnia jego przejścia na rzecz Skarbu Państwa, a później do dnia odbioru pojazdu z parkingu, to jest do dnia [...]. Pojazd przechowywany był na parkingu strzeżonym wnioskodawcy położonym w [...].

Z tytułu przechowywania pojazdu, na podstawie wystawionych faktur za parkowanie pojazdu, Spółka uzyskała zapłatę w oczekiwanej przez siebie wysokości za okres od [...]r. do [...]r., w związku z czym cofnęła wniosek w powyższym zakresie, co skutkowało umorzeniem postępowania na mocy odrębnie wydanego postanowienia. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dozór oraz zwrot wydatków związanych z dozorem za pozostały okres, tj. od dnia przyjęcia na parking do dnia [...] r. Spółka uzasadniła wyznaczeniem jej przez Prezydenta Miasta na skutek wydanych przez niego zarządzeń nr [...]z dnia [...] r. oraz nr [...]r. jako podmiotu właściwego do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że w dniu wydania dyspozycji usunięcia ww. pojazdu z drogi i jego umieszczenia na parkingu przy

ul. [...], prowadzonego przez Przedsiębiorstwo P., obowiązujący stan prawny nakazywał umieszczenie pojazdu na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak,

że Zarządzeniem Prezydenta Miasta z dnia [...] Przedsiębiorstwo P. wyznaczone zostało jako właściwe do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg począwszy od [...]r., tj. od dnia podpisania Zarządzenia (§ 5 Zarządzenia). Wyznaczenie Spółki dokonane na podstawie Zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...], wygasło natomiast dnia [...]r.

W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, obejmującego zapytania skierowane do Policji, Prezydenta Miasta oraz pełnomocnika wnioskodawcy, nie uzyskano dowodów uzasadniających twierdzenie,

że Przedsiębiorstwo P. wyznaczone zostało przez Prezydenta Miasta jako podmiot upoważniony do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w okresach innych, niż wynikających z wydanych Zarządzeń.

Powołując się na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie (między innymi w sprawach o sygn. akt II SA/Sz 869/10 z dnia

29 grudnia 2010 r., II SA/Sz 841/11 z dnia 7 grudnia 2011 r.) oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt V CSK 332/08, organ powołał się na pogląd, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu, jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych. Usuwanie pojazdów z drogi i dalsze postępowanie z nimi są zadaniem publicznym o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów.

Z żądaniem przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu

w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może więc wystąpić podmiot prowadzący parking wyznaczony przez starostę na mocy obowiązującego w danym okresie przepisu prawa, a także podmiot umowy

o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów, o której stanowił § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 stycznia 2000 r.

w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół, przy założeniu istnienia stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z obowiązywania takiej umowy i jej realizowania.

W dalszej części rozstrzygnięcia organ odwołał się do orzeczeń Sądu Apelacyjnego, Sądu Najwyższego (II CSK 284/08) i Trybunału Konstytucyjnego

(SK 54/08) oraz przytoczył treść przepisów art. 130 i art. 130a ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że skoro wnioskodawca nie był podmiotem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta do parkowania pojazdów usuniętych z dróg, a więc nie był zobowiązany do przyjęcia pojazdu na prowadzony przez siebie parking, to dokonane czynności związane z przyjęciem i parkowaniem pojazdu nie stanowiły realizacji zadań publicznych o charakterze administracyjnoprawnym.

Na powyższe postanowienie Przedsiębiorstwo Motoryzacyjne P. wniosła zażalenie, w którym podniosła, iż wbrew stanowisku organu I instancji, z materiału dowodowego przedłożonego przez Spółkę wynika,

że w okresie objętym wnioskiem Prezydent Miasta wskazywał również Spółkę jako podmiot prowadzący parking, na który mają być kierowane pojazdy usuwane z dróg publicznych. Poza okresami wymienionymi w Zarządzeniach Prezydenta Miasta, przedstawionymi w piśmie Urzędu Miasta z dnia [...]r., Spółka była również wskazywana przez Prezydenta Miasta (otrzymywała w tej sprawie informacje pisemne i telefoniczne) jako podmiot, do którego należy kierować dyspozycje usunięcia pojazdu z drogi i przyjęcia na parking. Ponadto strona podniosła, iż w związku z tym, że w przypadku ww. pojazdu Policja kierowała do Spółki dyspozycję jego usunięcia z drogi i przyjęcia na parking, a Spółka tę dyspozycję przyjmowała, powstał stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu - także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu z mocy prawa na Skarb Państwa, tj. stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Ponadto, skoro Policja kierowała dyspozycje do Spółki, to musiała mieć również informacje od Prezydenta Miasta o tym, że wnioskodawca jest podmiotem wyznaczonym do przyjmowania pojazdów usuwanych z drogi. Poza tym, w przepisach ustawy Prawo ruchu drogowego, obowiązujących w dacie przyjęcia ww. pojazdu na parking, nie został określony szczególny tryb czy też forma wyznaczenia podmiotu do przyjmowania pojazdów na parking. W ocenie Spółki, istotny w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż poza okresami wymienionymi

w zarządzeniach Prezydenta Miasta żaden inny podmiot nie został wyznaczony przez ten organ do przyjmowania pojazdów na parking. Spółka na dowód tego, że otrzymywała z Gminy Miasto pisma z informacjami

o kontynuacji współpracy w zakresie przyjmowania na parking pojazdów usuwanych z dróg, również w okresach nie wskazanych w Zarządzeniach wydawanych przez Prezydenta Miasta, złożyła do akt sprawy pisma Zastępcy Prezydenta Miasta A.G. z dnia [...]r. Jednocześnie wskazała, iż w sprawie przyjmowania przez Spółkę pojazdów na parking w okresach nie objętych Zarządzeniami Prezydenta, kontaktowali się ze Spółką telefonicznie pracownicy Gminy Miasto. Spółka wniosła o przesłuchanie na powyższą okoliczność pracowników Spółki L.K. oraz M.G. Na poparcie swych twierdzeń Spółka odwołała się do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/2010.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 123

w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U.

z 2005 r. Nr 229, poz. 1954) w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 247), postanowieniem z dnia [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że stosownie do art. 130a

ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu usunięcia pojazdu z drogi), pojazdy usunięte z drogi i nieodebrane przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznawało się za porzucone

z zamiarem wyzbycia się. Pojazd taki przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie z art. 130a ust. 5a i ust. 5c ustawy, w przypadkach określonych

w ust. 1 i 2 pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Usunięty pojazd umieszczano na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wyznaczenie to powinno mieć formę zarządzenia.

W rozpoznawanej sprawie, w dniu wydawania dyspozycji usunięcia pojazdu

z drogi publicznej – [...]r. i jego przemieszczenia, nie następowało to na parking strzeżony będący wówczas parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta, bowiem parking prowadzony przez skarżącą

z dniem [...]r. przestał być parkingiem strzeżonym wyznaczonym uprzednio Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr [...]r., a ponownie stał się takim parkingiem od dnia [...]r., w wyniku wyznaczenia Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr [...] r.

Organ wyjaśnił, że powołana przez Spółkę uchwała SN z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt IIICZP 47/07, jak i uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, nie obejmowały przedmiotem swych rozważań charakteru stosunku prawnego występującego w trakcie realizacji usługi umieszczenia i parkowania pojazdu, w sytuacji niewyznaczenia przez starostę podmiotu do prowadzenia parkingu strzeżonego. Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi

i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone

do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów.

Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia

1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 748/11 stwierdził, że nawet wyznaczenie przez starostę w okresie późniejszym parkingu, na którym dotychczas znajdował się pojazd, jako parkingu strzeżonego do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów Prawa o ruchu drogowym, nie powoduje powstania z chwilą wyznaczenia stosunku administracyjnego, jakim jest dozór. Stosunek taki powstaje bowiem jedynie w chwili usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu.

Organ zauważył, że stosunek administracyjny musi wynikać z konkretnej normy prawa administracyjnego. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta, mimo obowiązku wynikającego z obowiązującego wówczas przepisu art. 130a

ust. 5c Prawa o ruchu drogowym, nie wydał aktu prawnego (zarządzenia), którym wyznaczyłby parking strzeżony. Zatem wobec braku takiego zarządzenia, sama czynność faktyczna - umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, nie mogła spowodować powstania stosunku administracyjnego. W ocenie organu, podmiot, który nie był wyznaczony do prowadzenia parkingu strzeżonego, w sytuacji nie nawiązania stosunku administracyjnoprawnego, o ile nie odmówił przyjęcia pojazdu na parking, przyjmując go do parkowania, czynił to we własnym imieniu i na własne ryzyko co do otrzymania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za parkowanie tego pojazdu w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do pism Spółki P. wskazanych w zażaleniu, Dyrektor Izby Skarbowej podał, iż w jego ocenie pisma te nie świadczą o tym,

że Spółka w dacie usunięcia przedmiotowego pojazdu była wyznaczona do prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuwanych w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ nie podzielił twierdzenia strony,

że wyznaczenie mogło mieć formę ustną, np. przez rozmowę telefoniczną między pracownikami Spółki a pracownikami Urzędu Miasta. Dlatego też, z uwagi na konieczność zachowania formy pisemnej zarządzenia, organ za zbędne uznał przeprowadzanie dowodu ze wskazanych w zażaleniu świadków.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Przedsiębiorstwo P. działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W skardze postawiono zarzut naruszenia:

- art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...]z drogi publicznej i umieszczenia na parkingu prowadzonym przez Skarżącą, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie,

że z przepisu tego wynika konieczność zachowania właściwej formy

do wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi i że tą formą jest pisemne zarządzenie starosty,

w przedmiotowej sprawie zarządzenie Prezydenta Miasta [...], w sytuacji gdy z przepisu tego wynika jedynie to, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy, nie ma w nim w ogóle mowy o tym, w jaki sposób i w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, a zatem należy przyjąć,

iż każda forma "wyznaczenia" jest dopuszczalna;

- art. 7 K.p.a. naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez:

- niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności polegających na nieustaleniu,

na jakiej podstawie Policja wydała dyspozycję usunięcia i przekazania pojazdu marki [...] o nr rej. [...]na parking strzeżony prowadzony przez skarżącą, skoro Policja mogła skierować pojazd usunięty z drogi jedynie

na parking wyznaczony przez starostę, to oznacza, że musiała posiadać informację, że parking strzeżony prowadzony przez skarżącą jest parkingiem wyznaczonym w przedmiotowej sprawie przez Prezydenta Miasta;

- pominięcie istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie tego, że w okresie kiedy pojazd marki [...] nr rej. [...]został usunięty z drogi i zgodnie

z dyspozycją Policji umieszczony na parkingu prowadzonym przez skarżącą, nie było wyznaczonego przez Prezydenta Miasta żadnego innego parkingu strzeżonego, na którym miały być umieszczane pojazdy usuwane z dróg publicznych, a zatem parking prowadzony przez skarżącą, na który Policja kierowała pojazdy usuwane z dróg publicznych, musiał być parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta;

- pominięcie i nieprzeprowadzenie zgłoszonych dowodów w postaci zeznań świadków L.K. oraz M.G., pracowników Spółki, z którymi kontaktowali się przedstawiciele Gminy Miasta w sprawie wyznaczenia parkingu skarżącej do przyjmowania pojazdów usuwanych z dróg publicznych. Wymienieni powyżej świadkowie zostali zgłoszeni już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, który również nie przeprowadził tych dowodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi organ wyjaśnił, że z pisma Komendy Miejskiej Policji z dnia [...]r. wynika, że w organie tym nie ujawniono dokumentów potwierdzających prowadzenie korespondencji z Urzędem Miasta na okoliczność konieczności wyznaczenia parkingu, jak również jakie w tym zakresie zapadły decyzje. Organ dodał też, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest fakt, że poza okresami wymienionymi w Zarządzeniach Prezydenta Miasta, żaden inny podmiot nie został wyznaczony do przyjmowania pojazdów na parking. To bowiem, że właściwy organ nie dopełnił nałożonego na niego ustawowego obowiązku wskazania parkingu, nie może oznaczać, że właściwym do przyjmowania pojazdów pozostać miał parking poprzednio a także następnie wyznaczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny powołany jest do sprawowania, w zakresie swojej właściwości, kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, co oznacza kontrolę prawidłowości stosowania prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.

W świetle powyższego, orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego

wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przyczyną odmowy przyznania stronie skarżącej zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór stało się uznanie przez organ, że skarżąca Spółka nie jest podmiotem uprawnionym do zgłoszenia takiego żądania w trybie administracyjnym, bowiem nie była stroną stosunku administracyjnego. Podstawą takiego stwierdzenia było ustalenie przez organ, że w dniu przyjęcia na parking prowadzony przez stronę skarżącą samochodu marki [...], o nr rej. [...], parking ten nie był parkingiem strzeżonym wyznaczonym przez starostę w trybie art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że o tym, czy dany parking został wyznaczony

do realizacji zadań wspomagających działania organów stojących na straży porządku

i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, decydować mógł jedynie właściwy starosta. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, do realizacji takich działań

w [...] parking prowadzony przez stronę skarżącą został wskazany przez Prezydenta Miasta Zarządzeniem z dnia [...], które wygasło w dniu [...]r. Kolejnym Zarządzeniem Nr [...]r. Prezydent Miasta ponownie wskazał stronę skarżącą jako jednostkę do prowadzenia parkingu strzeżonego dla usuniętych pojazdów począwszy od dnia podpisania zarządzenia, tj. od dnia [...]r.

Umieszczenie samochodu marki [...], o nr rej. [...]na parkingu prowadzonym przez stronę skarżącą nastąpiło zatem w okresie pomiędzy obowiązywaniem ww. Zarządzeń, a więc jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w czasie, w którym parking należący do strony skarżącej nie był parkingiem wyznaczonym.

Dla uznania istnienia stosunku administracyjnego łączącego przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony z organami administracji publicznej, opierającego się na założeniu, że przedsiębiorca otrzyma wynagrodzenie i zwrot kosztów

za wykonywanie nałożonych nań obowiązków, muszą być spełnione dwie przesłanki: nawiązanie takiego stosunku, poprzez władcze działania organów władzy publicznej polegające na usunięciu z drogi pojazdu w trybie przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i umieszczenie go na parkingu wyznaczonym do tego celu przez właściwego starostę.

Związanie danego podmiotu prowadzącego parking strzeżony stosunkiem administracyjnym wynikało nie tylko z wyznaczenia go przez starostę mocą obowiązującego zarządzenia, ale również z realizacji obowiązków wynikających

ze stosowania m.in. przepisu § 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r.

w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.). Przepis ten

w ust. 1 zobowiązywał jednostkę prowadzącą parking strzeżony do powiadomienia

o fakcie nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 50a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo organ gminy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Natomiast § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowił,

że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu, w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony miała obowiązek powiadomienia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.

Z akt sprawy wynika, że umieszczenia samochodu marki [...], o nr rej.

[...]na parkingu prowadzonym przez stronę skarżącą dokonano

w wykonaniu dyspozycji funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji

w dniu [...]r. Usunięcie pojazdu z drogi i przekazanie na ww. parking strzeżony nastąpiło na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wątpliwości co do takiego trybu usunięcia z drogi pojazdu i umieszczeniu go na parkingu prowadzonego przez stronę skarżącą nie miały działające w sprawie organy Policji, jak i organy skarbowe realizujące czynności związane z przejęciem pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Ponadto, sama strona skarżąca uznając się za zobowiązaną do wykonywania obowiązków wynikających z postanowień § 7 rozporządzenia MSWiA z dnia

2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, zadania takie wykonywała. Świadczy o tym m.in. fakt przesłania do Urzędu Skarbowego oraz do Komendanta Miejskiego Policji wykazu samochodów przyjętych w [...]r., które nie zostały odebrane w ciągu 6 miesięcy (dowód: pismo z dnia [...]r., karta 2 akt adm.).

Fakt realizowania przez stronę skarżącą zadań wynikających z ww. przepisów, jak i Zarządzenia Prezydenta Miasta Nr [...]r. nie był nigdy przez organy państwa podważany. Ani organy Policji, ani organy skarbowe, nie zakwestionowały istnienia stosunku administracyjnego łączącego je ze stroną skarżącą, działaniami swymi aprobując jego istnienie.

Zdaniem Sądu, w państwie prawa, nie jest do zaakceptowania takie zachowanie organów władzy publicznej, które przez szereg lat nie negują trybu, jak

i sposobu wykonywania przez przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony obowiązków będących realizacją działań wspomagających te organy w ramach stosunku administracyjnego i nie informują podmiotu, że takowe obowiązki na nim nie ciążą, a następnie odmawiają mu zrekompensowania na drodze administracyjnej kosztów i wydatków związanych z ich realizacją. Działanie takie jest nie tylko

do pogodzenia z punktu widzenia funkcjonowania organów władzy w państwie prawa, ale i z punktu widzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej.

Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że od momentu wejścia w życie Zarządzenia Prezydenta Miasta Nr [...] r., wskazującego parking prowadzony przez stronę skarżącą jako właściwy dla usuniętych pojazdów w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, stronie skarżącej przysługuje prawo żądania wypłacanie wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem nad pojazdem marki [...] o nr rej. [...].

W tym zakresie Sąd nie podziela i odstępuje od poglądu wyrażonego

w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 748/11.

Ogłoszony wyrok nie jest jednocześnie sprzeczny z pozostałymi orzeczeniami

tut. Sądu przywoływanymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, bowiem dotyczyły one orzeczeń wydanych w innych stanach faktycznych i związane były przede wszystkim z oceną możliwości przejścia stosunku administracyjnego na inny podmiot prowadzący parking, ale nie wyznaczony przez właściwego starostę.

Jeżeli zaś chodzi o okres poprzedzający wejście w życie Zarządzenia Prezydenta Miasta Nr [...]r., to należy stwierdzić, że przyjmując pojazdy na parking skarżąca Spółka, jako nie wyznaczona przez Prezydenta do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, czyniła to nie w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Spółka nie mogła mieć wówczas podstaw prawnych do zakładania, że zostanie uznana i to

z datą wsteczną, za podmiot o którym mowa w ar. 130a ust. 5c ustawy Prawo

o ruchu drogowym. Nie wiązał wówczas skarżącą z organami administracji publicznej stosunek administracyjny związany z wykonywanie dozoru w trybie ww. przepisu.

Z tego względu, w ocenie Sądu, żądanie przyznania wynagrodzenia w ramach procedur administracyjnych jest nieuprawnione.

Rolą organu będzie ponowne rozpoznanie wniosku strony skarżącej

z uwzględnieniem wykładni przepisów przedstawionej w niniejszej sprawie.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając,

że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.