Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 260/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 23 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Asesor WSA Paweł Dańczak, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. e.o.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) w związku z art. 5 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

4 października 2019 r. do Urzędu Miasta Ł. jako organu meldunkowego wpłynął wniosek J. W. Kierownika Rejonu Obsługi Najemców nr [...] w Zarządzie Lokali Miejskiej w Ł. w sprawie wymeldowania T. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. A nr [...]. ZLM RON [...] poinformował przy tym, że najemcą przedmiotowego lokalu była R. K., która zmarła [...] r. Skarżący w kwietniu 2019 r. złożył wniosek o wstąpienie w stosunek najmu ww. lokalu po zgonie matki. Z wyjaśnień zawartych we wniosku wynikało, że Zarząd Lokali Miejskich odmówił przyznania praw do lokalu z uwagi na fakt, że nigdy z matką nie zamieszkiwał. ZLM RON [...] wskazał ponadto, że od 2012 r. R. K. mieszkała razem z drugim synem S. K. w jego domu. T. K. od wielu lat mieszka wspólnie z żoną we własnościowym lokalu spółdzielczym w Z., przy ul. B [...]. Dodatkowo, ZLM RON [...] wyjaśnił, że T. K. nie zastosował się do dobrowolnego zdania lokalu, co skutkowało wystąpieniem z wnioskiem o wszczęcie postępowania sądowego o opróżnienie lokalu.

Wnioskodawca m.in. przedłożył do wniosku, poświadczoną za zgodność z oryginałem, umowę o najem lokalu mieszkalnego przy ul. A [...] w Ł. zawartą w dniu 29 lipca 2015 r. z R. K.. Z powyższej umowy wynikało, że sporny lokal jest własnością Miasta Ł., w imieniu którego działa Administracja Zasobów Komunalnych Ł.-Ś. z siedzibą w Ł. przy al. C [...]. Zarząd Lokali Miejskich RON [...] wraz z wnioskiem przesłał również oświadczenia, potwierdzone za zgodność z oryginałem, S. K. i l. W. z 4 kwietnia 2019 r. wraz z oświadczeniem administratora G. B., także z dnia 4 kwietnia 2019 r. Ponadto załączył pismo kierowane do T. K. informujące o braku podstaw do uznania, iż wstąpił on w prawa najmu lokalu [...] przy ul. A [...] (pismo z 4 kwietnia 2019 r.) wraz z wezwaniem do przekazania kluczy od lokalu w celu sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego (pismo z 10 kwietnia 2019 r.).

Po przeprowadzonej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji wydał w dniu [...]r. decyzję o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ulicy A [...] w Ł.. W treści uzasadnienia organ meldunkowy uznał, że stosownie do zapisu art. 80 k.p.a., zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy bezspornie dają podstawę do stwierdzenia, że skarżący od dawna nie zamieszkuje w miejscu swojego zameldowania na pobyt stały, tj. w ww. lokalu. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że w chwili obecnej nie ma także fizycznej możliwości powrotu i zamieszkania pod tym adresem, z uwagi na stan techniczny nieruchomości i wyłączenie jej z użytkowania. Wskazał dodatkowo, że w dniu 29 czerwca 2020 r. lokal nr [...] został przejęty przez administrację protokołem przejęcia nr [...].

W odwołaniu skarżący wskazał na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 w związku z art. 33 ustawy o ewidencji ludności. Ponadto, zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego zbadania stanu faktycznego, jak również naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny stanu faktycznego i stwierdzenie, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania I instancji w całości.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialnoprawną podstawę orzekania organów administracji publicznej w sprawach wymeldowania stanowi przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności i stwierdził, że dla opuszczenia miejsca stałego pobytu element woli ma znaczenie i powinien być brany pod uwagę w postępowaniu o wymeldowanie. Ocena charakteru opuszczenia lokalu nie może jednak odrywać się od realiów konkretnej sprawy. Okoliczności faktyczne muszą prowadzić do wniosku, że faktyczne opuszczenie lokalu nastąpiło, mimo że osoba nie miała woli przeniesienia miejsca swoich spraw życiowych.

Zdaniem organu II instancji, w zaistniałym przypadku zachodzi konieczność doprowadzenia zapisów ewidencji ludności do zgodności z istniejącym stanem wynikającym z rejestracyjnego charakteru ewidencji ludności. Decyzja o wymeldowaniu (podobnie jak zameldowanie) ma wyłącznie charakter ewidencyjny, czyli rejestrowy. Oznacza ona tylko, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności, czy innych praw do lokalu.

Poddając ocenie pod kątem proceduralnym postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną. Ocena działań Prezydenta Miasta Ł. pod kątem interpretacji przepisów materialnoprawnych w toku postępowania zdaniem organu odwoławczego nie budzi zastrzeżeń. Organ meldunkowy pismem z 14 października 2019 r. wysłał do stron zawiadomienie o wszczętym na wniosek J. W. działającego w imieniu Zarządu Lokali Miejskich postępowaniu w sprawie o wymeldowanie T. K. z pobytu stałego w lokalu [...] ulicy A [...] w Ł. . Przedmiotowe zawiadomienie kierowane do strony zostało przesłane na wskazany we wniosku adres zamieszkania w Z., ul. B [...] i odebrane osobiście 31 października 2019 r. Przedmiotowe zawiadomienie zostało również wysłane do odwołującego na adres pobytu stałego, lecz odebrane dopiero w dniu 4 listopada 2019 r., czyli z chwilą powzięcia już wiadomości o wszczętym postępowaniu. Organ wskazał, że zasada logicznego myślenia pozwala domniemywać, że w pierwszej kolejności korespondencję odbiera się w miejscu faktycznego przebywania, co jak wskazano powyżej, nastąpiło 31 października 2019 r. pod adresem: Z., ul. B [...].

Organ meldunkowy, wobec informacji wnioskodawcy o zamieszkiwaniu skarżącego od wielu lat wspólnie z żoną w Z. przy ulicy B [...], pismem z 24 października 2019 r. zwrócił się o pomoc do Urzędu Miasta w Z. o przeprowadzenie kontroli meldunkowej w lokalu przy ulicy B [...] i przesłuchanie w charakterze strony E. K., żony T.K. .

Prezydent Miasta Z., wobec prośby organu I instancji w dniu 6 listopada 2019 r. przeprowadził kontrolę meldunkową w lokalu położonym w Z., pod adresem: ul. B [...], w którym zastano córkę skarżącego, A. K.. Podczas kontroli wskazała ona, że mieszkanie w Ł. nie nadaje się do użytku i dlatego jej tata przebywa w Z. .

Ponadto Prezydent Miasta Z., pismem z 28 października 2019 r. wezwał E. K. do osobistego stawienia się w charakterze strony w Urzędzie Miasta Z., w terminie siedmiu dni od daty otrzymania pisma, w celu złożenia wyjaśnień na okoliczność prowadzonego postępowania administracyjnego. Z materiału dowodowego, przesłanego przez organ meldunkowy w Z., wynika, że przedmiotowe wezwanie E. K. odebrała osobiście w dniu 31 października 2019 r. (kserokopia zpo). E. K., w związku z ww. wezwaniem stawiła się w Urzędzie Miasta Z. i zeznała, że od dnia ślubu w roku 1996 mąż T. K. mieszkał w Z. przy ul. B [...], ale również w Ł. przy ul. A, gdzie sprawował opiekę nad chorymi rodzicami. Świadek wyjaśniła, że nie wie, dlaczego mąż nie wymeldował się z adresu Ł., ul. A [...].

Organ II instancji wskazał, że T. K. w związku z odbiorem zawiadomienia o wszczęciu postępowania (data odbioru: 31 października 2019 r. Z., ul. B [...]) i jednoczesnym wezwaniem organu I instancji do stawienia się w Urzędzie Miasta Ł., w terminie siedmiu dni od daty jego otrzymania w celu złożenia wyjaśnień, nie stawił się w określonym czasie. Strona z opóźnieniem, zadośćuczyniła wezwaniu. W dniu 12 listopada 2019 r. złożyła oświadczenie w Urzędzie Miasta Ł. odnośnie adresu do korespondencji, wskazując adres w Ł., ul. A [...]. Wyjaśniła przy tym, że posiada klucze do spornego lokalu, gdzie znajdują się jej rzeczy osobiste, meble. Wskazała, że poinformowała, że budynek jest częściowo wyłączony z użytkowania i oświadczyła, że zamieszkiwała cały czas zarówno w Ł. pod ww. adresem, jak również w Z. B [...]. Na dzień dzisiejszy budynek na ul. A [...] jest wyłączony z użytkowania, dlatego zamieszkuje w Z..

Organ I instancji, w związku z wyjaśnieniami T. K. zwrócił się do wnioskodawcy, tj. J. W. działającego w imieniu RON [...] o udzielenie dodatkowych informacji na temat budynku mieszczącego się w Ł. przy ul A [...]. Ponadto poprosił o wyjaśnienie, czy T. K. ma możliwość wejścia do przedmiotowego budynku i czy posiada dostęp do spornego lokalu, a także czy znajdują się tam rzeczy osobiste lub inne ruchomości. Organ meldunkowy, zobowiązał również ZLMR do wypowiedzenia się w kwestii prowadzonej eksmisji i ewentualnego przejęcia lokalu przez administrację (pismo z dnia 18 listopada 2019 r.).

Prezydent Miasta Ł., wobec wyżej złożonego oświadczenia skarżącego (oświadczenie z dnia 12 listopada 2019 r.), przeprowadził w dniu 19 listopada 2019 r. kontrolę meldunkową w lokalu nr [...] przy ul. A [...] w Ł.. W wyniku tej kontroli ustalono, że budynek w dużej części jest wykwaterowany. Ustalono również, że w prawej oficynie i w podwórzu znajdują się puste lokale, a okna i drzwi zabite są płytami. Ponadto stwierdzono, że drzwi do oficyny są zamknięte i brak jest możliwości wejścia na klatkę schodową, a brama główna do budynku jest zepsuta i otwarta.

Zarząd Lokali Miejskich w odpowiedzi na ww. wezwanie z 18 listopada 2019 r. poinformował organ I instancji, że w nieruchomości przy ul. A [...] zamieszkały jest budynek frontowy. Ponadto wyjaśnił, że poprzeczna oficyna, w której usytuowany jest lokal nr [...] jest niezamieszkała, a wejście do niej zostało zabezpieczone płytami OSB przed dostępem osób trzecich. ZLM RON [...] wskazał, że dostęp do lokalu nr [...] jest możliwy jedynie przez opuszczone już lokale mieszkalne usytuowane na parterze w części zachodniej budynku frontowego, a skarżący posiada klucz od wejścia na klatkę schodową do tego budynku.

W piśmie tym ZLM RON [...] wyjaśnił, że z uwagi na stan techniczny nieruchomości i ze względów bezpieczeństwa, zlecił trwałe zamknięcie przejścia z budynku frontowego do budynku poprzecznej oficyny poprzez lokale mieszkalne. Odnośnie wniosku o eksmisję skarżącego poinformowano, że sąd na pierwszej rozprawie, w dniu 15 października 2019 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie, z uwagi na wytoczenie przez pozwanego sprawy o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu po zmarłym najemcy, której termin określono na dzień 28 stycznia 2020 r.

Natomiast w kwestii posiadania kluczy do spornego lokalu ZLM RON [...] poinformował, że lokal numer [...] jest nadal we władaniu T. K., który dysponuje kluczami. W takiej sytuacji, administrator nie posiada wiedzy, czy przechowuje on tam swoje rzeczy.

Organ I instancji pismem z 3 grudnia 2019 r. skutecznie poinformował strony postępowania o przeprowadzeniu w dniu 8 stycznia 2020 r. oględzin lokalu nr [...] przy ul. A [...] w Ł.. Wskazano, że protokół z oględzin zawiera zbliżone informacje na temat stanu budynku przy ul. A [...] w Ł., w stosunku do ww. wyjaśnień zawartych przez ZLM RON [...] w piśmie z dnia 19 listopada 2019 r.

W wyniku oględzin ustalono, że sporny lokal znajduje się na drugim piętrze poprzecznej oficyny, gdzie drzwi wejściowe do klatki schodowej są zamknięte, zabite są płytami OSB, jak również okna znajdujące się na parterze są zabezpieczone taką płytą. W związku z taką sytuacją skarżący biorąc czynny udział w przeprowadzeniu dowodu z oględzin, oświadczył, że nie ma możliwości wejścia do lokalu nr [...] przy ulicy A [...] w Ł., obecnie zamieszkuje w ., budynek przy A jest wyłączony z użytkowania od grudnia 2018 r. Wojewoda wyjaśnił, że obecna przy przeprowadzeniu dowodu z oględzin lokalu, administrator nieruchomości G. B. oświadczyła, że nie ma możliwości zamieszkiwania w poprzecznej oficynie z uwagi na dewastację budynku, brak prądu, gazu, wody, lokatorzy zostali wykwaterowani. Wyjaśniła, że skarżący tu nie mieszkał, matka strony R. K. nie mieszkała także w lokalu [...] od kilku lat".

W ocenie organu odwoławczego, skarżący nie ustosunkował się co do niezamieszkiwania jego matki w lokalu [...] od kilku lat. Skarżący oświadczył tylko, że nie może tu mieszkać i nie mieszka z uwagi na wyłączenie budynku z użytkowania. Co istotne, organ zaznaczył, że skarżący wskazał, że nie pamięta, kiedy ostatnio nocował w lokalu nr [...]. Ponadto oświadczył, że według niego stan lokalu uniemożliwia zamieszkiwanie w nim z uwagi na wielokrotne zalania, grzyb i pleśń.

Wojewoda wskazał, że skarżący w piśmie z 10 lutego 2020 r. jak i kolejnym zażądał oględzin mieszkania oraz jego otoczenia, a także uzyskanie wyjaśnień od I. W. na okoliczność sporządzonego przez nią oświadczenia. Ponadto, skarżący zwrócił się z prośbą o przeprowadzenie rozmów z pozostałymi jeszcze w budynku lokatorami, tj. z A. P. i H. P., m.in. pod kątem swojego zamieszkiwania oraz zaangażowania administracji w dbałość o stan techniczny budynku.

Prezydent Miasta Ł., wobec wniosku skarżącego, zwrócił się z prośbą RON [...] o udzielenie informacji, na jakiej podstawie i w związku z jakimi okolicznościami wyłączono z użytkowania nieruchomość przy ulicy A [...] w Ł.. W odpowiedzi Zarząd Lokali Miejskich pismem z dnia 18 lutego 2020 r. wyjaśnił wówczas, że w związku z dewastacją instalacji gazowej i wodnokanalizacyjnej w nieruchomości przy ulicy A w miesiącu grudniu 2018 r., RON [...] był zmuszony odciąć dopływ gazu i wody do budynku oficyny, w którym usytuowany jest lokal numer [...]. Wobec tego, że pozostałe lokale były już opróżnione, a skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, wejście do klatki schodowej zabezpieczone na stałe płytą OSB, w celu uniknięcia dalszych dewastacji. Ponadto ZLM wskazał, że nieruchomość przy ul. A znajduje się w obszarze rewitalizacji, a rozpoczęcie remontu planowane jest w czerwcu 2020 r. (pismo z dnia 18 lutego 2020 r.).

Wojewoda [...] wyjaśnił, że znamiennym jest przy tym fakt, że skarżący sam oświadczył przez organem meldunkowym w dniu 12 listopada 2019 r., że na dzień dzisiejszy budynek na ul. A [...] jest wyłączony z użytkowania (...) ". Skarżący wskazał, że do około 2012 r. zamieszkiwał w lokalu [...] przy A [...] w Ł.. Na dzień dzisiejszy, z uwagi na stan techniczny budynku 2018 r. - budynek wyłączony z użytkowania, zamieszkuje w Z. ul. B [...], mieszka z rodziną, co potwierdził własnoręcznym podpisem (protokół z dnia 12 listopada 2019 r.). W ocenie organu odwoławczego, powyższe wypełnia przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego i koncentrowanie swoich spraw w innym miejscu.

Organ odwoławczy, wskazał, że z uwagi na wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków (I. W., A. P.-W. i H. F.), organ meldunkowy pismem z 20 lutego 2020 r. wypełniając obowiązek wynikający z art. 79 § skutecznie poinformował strony o planowanym na dzień 20 marca 2020 r. przesłuchaniu. Jednak z uwagi na sytuację epidemiczną, wskazany termin przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, został odwołany. Organ meldunkowy, wyznaczył nowy termin, który przypadł na 14 lipca 2020 r., o czym obie strony postępowania zostały skutecznie poinformowane.

Skarżący pismem z 1 lipca 2020 r. zwrócił się z prośbą do organu meldunkowego o zmianę terminu przesłuchania świadków, m.in. z powodu okresu wakacji i planowanego urlopu wypoczynkowego. Organ I instancji z uwagi na okres urlopowy, przychylił się do wniosku skarżącego i wyznaczył nowy termin przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na dzień 1 września 2020 r. O zmianie tego terminu, strony, jak i powołani wcześniej świadkowie, zostali skutecznie poinformowani, zgodnie z wymogami art. 79 k.p.a.

Pomimo zmiany terminu z przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, odwołujący ponownie poprosił organ I instancji o wyznaczenie innego terminu, po dniu 6 października 2020 r. W uzasadnieniu swojej prośby, skarżący wyjaśnił, że osoby, które miałyby być przesłuchane w dniu 1 września 2020 r., będą również przesłuchiwane przez Sąd w dniu 6 października 2020 r. w związku z prowadzonym postępowaniem, jak ujął odwołujący, w podobnym, a także zbliżonym zakresie, (pismo z dnia 6 sierpnia 2020 r.). W tym przypadku, organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany terminu przesłuchania świadków (pismo z dnia 14 sierpnia 2020 r.).

Tymczasem, skarżący 19 sierpnia 2020 r., w Oddziale Ewidencji Ludności UMŁ, złożył ustnie do protokołu wniosek o przełożenie terminu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, po 6 października 2020 r. Odwołujący ponownie wskazał, że w dniu 6 października 2020 r. w sądzie odbędzie się sprawa o wstąpienie w stosunek najmu lokalu przy ulicy A, gdzie będą przesłuchani ci sami świadkowie. Wskazał, że zgodnie z treścią przedmiotowego protokołu, spisanego w dniu 19 sierpnia 2020 r. zapoznał się, co potwierdził własnoręcznym podpisem, wnosząc przy tym swoje zastrzeżenia.

28 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie wymeldowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt [...], o wstąpienie w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. A w Ł. w miejsce zmarłej matki, R. K..

Organ I instancji postanowieniem z 28 sierpnia 2020 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie, uznając, że nie wystąpiła o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte (art. 98 § 1 k.p.a.). Organ uznał, że nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ podkreślił, że decyzja o wymeldowaniu ma wyłącznie charakter ewidencyjny, czyli rejestrowy. Oznacza ona tylko, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia wynikające z prawa własności czy innych praw do lokalu. Zdaniem organu podnoszona okoliczność toczącego się postępowania sądowego nie pozostaje w bezpośrednim związku z postępowaniem o wymeldowanie w trybie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Skarżący wciąż błędnie łączy kwestie zameldowania z prawami własności, czy też z trwającym postępowaniem sądowym o wstąpienie w stosunek najmu lokalu.

Organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony przez organ I instancji dowodowy, jak zeznania świadka E. K., uzyskane w oparciu o pomoc od Prezydenta Miasta Z., czy stron postępowania składane z chwilą dokonywania oględzin lub kontroli meldunkowych, czy też składanych oświadczeń, pozyskany został w trakcie przeprowadzonych czynności dowodowych. Z uwagi na nieobecność większości powołanych świadków, skutecznie wezwanych w celu złożenia wyjaśnień w dniu 1 września 2020 r., przeprowadzony dowód z przesłuchania jedynego przybyłego świadka S. K. jest istotnym dowodem dla rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wojewoda wskazał, że świadek ten, mimo że skorzystał z prawa do odmowy dalszych zeznań, to wyjaśnił, że brat nie zamieszkuje w lokalu przy ul. A, nie zamieszkuje od dwóch lat. W lokalu nie ma energii, wody. Nie zamieszkuje na pewno w lokalu z chwilą odłączenia i wody.

Organ podkreślił, że pomimo skorzystania przez brata odwołującego się z prawa do odmowy dalszych zeznań, w ocenie organu odwoławczego częściowe zeznania S. K., jak również żony i córki T. K., tj. E. K. i A. K., jednoznacznie potwierdzają, że lokal nr [...] przy ul. A w Ł. nie stanowi dla skarżącego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 25 ustawy o ewidencji ludności.

Organ podkreślił, że skarżący nie wyraził zgody na wymeldowanie z adresu pobytu stałego. Jednakże, z uwagi na to, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana, to brak zgody na wymeldowanie pozostaje w tym przypadku bez znaczenia dla rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego o wymeldowanie z adresu pobytu stałego. Organ wskazał, że częściowe wyłączenie z użytkowania nieruchomości przy ulicy A, przez odcięcie w miesiącu grudniu 2018 r. dopływ gazu i wody do budynku oficyny, w którym usytuowany jest lokal [...] oraz zabezpieczenie wejścia na klatkę schodową na stałe płytami OSB (pismo z ZLM RON [...] z dnia 18 lutego 2020 r.), było istotnie okolicznością faktycznie uniemożliwiającą ewentualne dalsze zameldowanie w lokalu pod spornym adresem.

Wojewoda podkreślił, że Zarząd Lokali Miejskich RON [...], pismem z dnia 1 września 2020 r. poinformował organ I instancji, że w związku z wyprowadzeniem ostatniego lokatora z nieruchomości przy ul. A oraz planowanym przekazaniem terenu nieruchomości wykonawcy remontu, w dniu 29 czerwca 2020 r. dokonał komisyjnego przejęcia lokalu numer [...], przedkładając w załączeniu protokół zdawczo-odbiorczy lokalu mieszkalnego o numerze [...].

Odnośnie wniosku skarżącego w sprawie ponownego przeprowadzenia dowodu z oględzin lokalu, Wojewoda wskazał, że zgadza się z organem I instancji, że wniosek ten nie mógł i nie może zostać uwzględniony. Wojewoda wskazał, że skarżący twierdził, że posiada klucze do lokalu [...] przy ulicy A w Ł. oraz rzeczy osobiste. W związku z tym na dzień 8 stycznia 2020 r. wyznaczono dowód z oględzin spornego lokalu. Jednakże, jak wynika ze stanu faktycznego, do bezpośrednich oględzin lokalu ul. A nie mogło dojść, ponieważ poprzeczna oficyna, w której usytuowany jest lokal jest niezamieszkała, a wejście do niej zostało zabezpieczone płytą OSB, z obawy o bezpieczeństwo osób, które podjęłyby próbę wejścia do budynku (pismo z dnia 12 lutego 2020 r.). W dniu oględzin wykazano istotnie, że sporny lokal nr [...] mieści się na drugim piętrze, w poprzecznej oficynie, do której nie ma dostępu (wejście i okna zabezpieczone płytą OSB), tym samym nie ma możliwości zamieszkiwania (dewastacja budynku, brak prądu, gazu i wody). Organ podkreślił, że skarżący oświadczył wówczas, że zamieszkuje w Z., budynek przy ul. A jest wyłączony z użytkowania od grudnia 2018 r., zatem można domniemywać, że był świadomy stanu technicznego omawianego budynku i możliwości jego użytkowania. W kontekście powyższego, organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji słusznie postanowieniem z 18 lutego 2020 r. odmówił ponownego przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowego lokalu, na podstawie art. 123 i art. 78 w związku z art. 7 k.p.a.

Organ odwoławczy na podstawie zebranych dowodów ocenił, że skarżący nie mieszka w spornym lokalu nr [...] przy ulicy A w Ł., a swoje sprawy życiowe koncentruje obecnie wraz z żoną i córką w Z., przy ulicy B, co potwierdzają zeznania jego żony E. K..

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu wyjaśnień obu stron postępowania, pozostał w przekonaniu, że podniesiony przez skarżącego fakt braku dobrowolności opuszczenia spornego lokalu nie znajduje zastosowania. Przedmiotowy lokal nr [...] znajdujący się w budynku przy ul. A w Ł. przestał spełniać swoje funkcje mieszkalne, z uwagi na chociażby odcięcie dopływu gazu i wody do budynku, w miesiącu grudniu 2018 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy o ewidencji ludności mają przede wszystkim charakter porządkowy. Postępowanie meldunkowe nie jest środkiem rozwiązywania ani sporów rodzinnych, ani majątkowych, lecz ma jedynie na celu realizację przepisów, których głównym celem jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym.

Wojewoda stwierdził, że sporny lokal nie stanowi dla skarżącego miejsca koncentracji życia codziennego i nie jest miejscem jego stałego pobytu w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności. Wymeldowanie osoby z danego lokalu skutkuje jedynie wykreśleniem z rejestrów ewidencji ludności informacji, iż miejscem jego pobytu jest wskazany lokal. Zachowanie zameldowania skarżącego pod spornym adresem byłoby utrzymaniem fikcji meldunkowej, niezgodnej z przepisami prawa.

Za niezasadne organ uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W skardze pełnomocnik T. K. zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że do wymeldowania z pobytu stałego wystarczające jest stwierdzenie faktu, iż osoba zameldowana nie przebywa w miejscu pobytu stałego, podczas gdy z treści art. 25 ust. 1 ww. ustawy w sposób jednoznacznie wynika, że pobyt stały wiąże się nie tylko z przebywaniem, ale także z zamiarem przebywania w określonym miejscu, co oznacza, że dla opuszczenia miejsca stałego pobytu element woli ma istotne znaczenie i powinien być brany pod uwagę w postępowaniu o wymeldowanie - które to uchybienie skutkowało zastosowaniem ww. przepisu i wydaniem decyzji o wymeldowaniu T. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A w Ł., podczas gdy z ustaleń faktycznych jasno wynika, że skarżący nie opuścił wspomnianego lokalu w sposób dobrowolny, a czasowa niemożność fizycznego przebywania w nim wynika tylko i wyłącznie ze złej kondycji budynku, który przeznaczony został do rewitalizacji oraz faktu, iż budynek ten został wyłączony z użytkowania, co w oczywisty sposób pozbawiło skarżącego możliwości przebywania w lokalu, w którym jest zameldowany, a który do tej pory nieprzerwanie zajmował, i w którym znajdowały się jego rzeczy osobiste, a także rzeczy niezbędne do wykonywania zawodu biegłego sądowego,

2) naruszenie przepisów postepowania, które miało wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, tj.:

a. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie przedmiotowego postępowania pomimo wiedzy o toczącym się przed Sądem Rejonowym dla Ł.-Ś. w Ł. postępowaniu o sygn. akt [...] z powództwa skarżącego w sprawie wstąpienia przez niego w stosunek najmu przedmiotowego lokalu, które ma istotne znaczenie dla istoty postępowania o wymeldowanie, które potwierdza jego wolę do dalszego przebywania w lokalu,

b. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie – zarówno przez Prezydenta Miasta Ł., jak i Wojewodę [...] - wszelkich czynności zmierzających do dokładnego zbadania stan zbadania stanu faktycznego sprawy, tj. w szczególności:

- nieprzeprowadzeniu przez organy dowodu z przesłuchania świadków H. F. i A. P. na okoliczność, że skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu do czasu wyłączenia kamienicy z użytkowania i oparciu zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia jedynie na wyjaśnieniach złożonych przez S. K., tj. brata skarżącego, z którym jest on mocno skonfliktowany, całkowicie pomijając, że wyjaśnienia S. K. z 1 września 2020 r. stają w sprzeczności z jego wyjaśnieniami złożonymi w dniu 4 kwietnia 2019 r. oraz administratora nieruchomości G. B., z którą skarżący także jest skonfliktowany,

- nieprzeprowadzenie oględzin kamienicy położonej w Ł., przy ul. A oraz przedmiotowego lokalu, co uniemożliwiło wykazanie skarżącemu, że zarówno przedmiotowy lokal, jak i cała kamienica są w fatalnym stanie, nienadającym się do zamieszkania i z tegoż właśnie powodu w ostatnim czasie skarżący nie mógł w nim fizyczne przebywać, a nie dlatego, iż postanowił opuścić je dobrowolnie w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności,

c. art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i oparcie zaskarżonej decyzji na arbitralnym stwierdzeniu, że skarżący dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal, podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, na czym organ oparł swoje stanowisko, dlaczego nie przeprowadził wszystkich wnioskowanych przez skarżącego dowodów niezbędnych do właściwego wyjaśnienia sprawy, dlaczego uznał za wystarczające zebrane w sprawie dowody, szczególnie zeznania świadka S. K. i G. B., których wyjaśnienia, jako osób skonfliktowanych ze skarżącym nie powinny mieć decydującego znaczenia podczas rozpoznania sprawy, tym bardziej mając na uwadze, że wyjaśnienia S. K. nie są ze sobą spójne.

Wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta w Ł. z [...] r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...], przy ulicy A w Ł. .

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm.)

W myśl art. 35 ustawy organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W świetle tego przepisu, warunkiem wydania decyzji o wymeldowaniu jest uprzednie ustalenie przez organ, że osoba opuściła miejsce stałego pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Pobytem stałym, stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na gruncie tej regulacji o pobycie stałym przesądzają dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, gdzie osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe (w szczególności: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty innych osób oraz korespondencję) oraz zamiar przebywania w tym miejscu w sposób stały. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu możemy mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym miejscu.

Zdaniem Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy, wbrew zarzutom skargi, organy trafnie uznały, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się wobec czego ziściły się przesłanki wynikające z art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdza ustalenia organów, że skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu i nie koncertuje w nim swoich spraw życiowych oraz na dzień wydawania zaskarżonych decyzji nie ma obiektywnej możliwości powrotu do tego lokalu.

Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że najemcą przedmiotowego lokalu była matka skarżącego – R. K., która zmarła [...] r. w wieku 86 lat. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika (k.10, 12, 14 akt administracyjnych), że R. K. z uwagi na stan zdrowia nie zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. A w Ł. od 2012 r. Zamieszkiwała u syna S. K. , który się opiekował matką.

Również T. K. nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. A w Ł. . Skarżący zawarł związek małżeński [...] 1996 r. z E. K., z którą zamieszkał w Z., przy ul. B. Sam skarżący w dniu 23 października 2019 r. poinformował, że nie mieszka w Ł. w lokalu nr [...] przy ul. A, od wielu lat zamieszkuje z rodziną w Z. , ale nie podał adresu. Ponadto oświadczył, że nie wymelduje się z adresu stałego pobytu, mimo że nie mieszka (notatka służbowa k.27 akt administracyjnych). Żona skarżącego potwierdziła, że mąż od dnia ślubu mieszkał w Z., przy ul. B [...]. Ponadto wskazała, że mąż sprawował opiekę nad chorymi rodzicami, więc również przebywał w Ł. przy ul. A. W dniu 6 listopada 2019 r. córka skarżącego potwierdziła, że ojciec zamieszkuje w Z., mieszkanie w Ł. nie nadaje się do użytku.

W ocenie Sądu, mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, kierując się zasadami logicznego rozumowania, że skarżący przed wielu laty opuścił miejsce pobytu stałego w Ł. przy ul. A i skoncentrował swoje centrum życiowe w Z., przy ul. B w lokalu [...]. Wbrew zarzutom skargi, trudno przyjąć, że powyższe opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego. Sprawowanie opieki nad chorymi rodzicami nie oznacza, że skarżący w przedmiotowym lokalu, tj. w Ł. przy ul. A koncentrował swoje życie. Ponadto zauważyć należy, że matka skarżącego zmarła [...] r., będąc wdową, a od 2012 r. zamieszkiwała u brata. Trudno zatem dać wiarę twierdzeniom skarżącego, że opiekował się matką od 2012 r. (skoro ojciec już nie żył), mieszkając w spornym lokalu. Sam zresztą skarżący, o czym była mowa powyżej, potwierdził, że od wielu lat zamieszkuje z rodziną w Z..

Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że skarżący zaczął interesować się mieszkaniem w Ł., przy ul. A po śmierci matki, czyli po 2018 r., gdyż jego zamiarem było wstąpienia w stosunek najmu przedmiotowego lokalu. Powyższe nie oznacza jednak, że do tego lokalu powrócił i w nim koncentrował swoje życie, skoro lokal nie nadawał się do użytkowania.

Wprawdzie w oświadczeniu z dnia 12 listopada 2019 r. skarżący podał, że zamieszkiwał w Ł., w lokalu przy ul. A oraz w Z.. Trudno jednak uznać te twierdzenia za prawdziwe wobec powyższych ustaleń. Ponadto zauważyć należy, że skarżący użył czasu przeszłego "zamieszkiwał", a więc na dzień 12 listopada 2019 r. wskazał, że nie zamieszkuje, bowiem budynek przy ul. A w Ł. jest częściowo wyłączony z użytkowania (w budynku nie ma światła, wody gazu) z uwagi na wieloletnie zaniedbania administracji. Przy czym zauważyć należy, że z wyjaśnień administracji wynika, że odcięcie dopływu gazu i wody do budynku oficyny, w której usytuowany jest sporny lokal nr [...], nastąpiło w związku z dewastacją instalacji gazowej i wodno - kanalizacyjnej w [...] 2018 r. W [...] też zmarła matka skarżącego, która w tym lokalu nie mieszkała. Opróżnione też już były pozostałe lokale w budynku oficyny przez innych lokatorów (pismo z dnia 18 lutego 2020 r., k. 101).

Jednocześnie podkreślić należy, że posiadanie kluczy do lokalu nie oznacza, że dana osoba koncentruje w tym lokalu swoje życie. To, że rodzice udostępnili skarżącemu klucze, ewentualnie sam dorobił sobie dodatkową parę kluczy nie daje w żadnym wypadku podstaw do wyciągnięcia wniosku, że dany lokal stanowił jego centrum życiowe. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że w wielu wypadkach dzieci rodziców w podeszłym wieku mają zapasowe klucze do ich mieszkania.

W dalszej części rozważań nie można pominąć okoliczności, że stan techniczny budynku oficyny, zobrazowany na załączonych przez skarżącego do akt zdjęciach, jak również pismo z dnia 10 lutego 2020 r. potwierdzają, wbrew stanowisku skarżącego, że lokal nr [...] przy ul. A w Ł. jest od lat niezamieszkały. A zatem skarżący sam potwierdził, że w lokalu tym od lat nie mieszkał. To, że zły stan budynku sygnalizował w administracji nieruchomości nie ma żadnego wpływu na sprawę w przedmiocie wymeldowania go z przedmiotowego lokalu.

W ocenie Sądu, argumentacja strony przedstawiona w piśmie z dnia 10 lutego 2020 r. daje podstawę do uznania, że w momencie, gdy skarżący zorientował się, że lokatorzy budynku dostają mieszkania zastępcze, postanowił uaktywnić swoje działanie w kierunku otrzymania takie lokalu zastępczego. Problem polegał jednak na tym, że skoro w lokalu nie zamieszkiwał, to administracja odmówiła mu wstąpienia w stosunek najmu przedmiotowego lokalu, a co za tym idzie przydziału lokalu zastępczego.

Jeśli chodzi o wniosek o przesłuchanie wskazanych przez skarżącego świadków, to racje mają organy ewidencyjne, że skarżący kilka razy wnosił o zmianę terminu przesłuchania. Organ uwzględniał żądania strony, co nie oznacza, że sytuacja ta miała trwać w nieskończoność.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wbrew sugestiom skargi zebrany w toku prowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy pozwalał na poczynienie istotnych dla sprawy ustaleń. Zasadnicze kwestie mające znaczenie dla wymeldowania zostały bowiem wyjaśnione. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że skarżący wiele lat wcześniej opuścił przedmiotowy lokal, a odcięcie dopływu gazu i wody do budynku oficyny, w której znajduje się lokal nr [...] nie miało żadnego wpływu na dobrowolność opuszczenia.

Przy czym już sam fakt braku możliwości powrotu do lokalu ze względu na odcięcie dopływu gazu i wody do budynku oficyny, w której usytuowany jest sporny lokal nr [...], a następnie komisyjne przejęcie tego lokalu z uwagi na przekazanie nieruchomości wykonawcy remontu jest wystarczający do stwierdzenia istnienia przesłanek wymeldowania.

Zdaniem Sądu, również argument skargi, że skarżący jest skonfliktowany z osobami, które składy wyjaśnienia w tej sprawie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze, dlatego, że sam skarżący, jego żona i córka potwierdziły wspólne zamieszkiwanie w Z., przy ul. B . Po drugie, powyżej wykazano brak podstaw do uznania, że skarżący koncentrował swoje życie w dwóch lokal. Jednocześnie to strona podejmowała wszelkie działania mające na celu utrudnienie przesłuchania wskazanych przez niego świadków.

Nie mógł odnieść zamierzonego skargą skutku zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 i art. 75 § 1 k.p.a., gdyż skarżący nie wykazał, aby naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym dokonane przez organy administracji publicznej ustalenia faktyczne istotne do rozstrzygnięcia sprawy znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, którego ocena została przeprowadzona zgodnie z art. 80 k.p.a. Tak ustalony stan faktyczny mógł stanowić podstawę do oceny spełnienia przesłanek z art. 35 ustawy o podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania. Sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w tym w części dotyczącej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Stanowisko skarżącego sprowadza się de facto do polemiki z tymi ustaleniami, która to polemika nie jest jednak poparta żadnymi argumentami.

Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sprawy o wymeldowanie należą do spraw kategorii administracyjnej, niepowiązanej ze sferą uprawnień do lokalu, stąd nie podlegają uwzględnieniu wnioski o zawieszenie postępowania z uwagi na równolegle toczące się sprawy w sądzie cywilnym o uregulowanie stanu prawnego lokalu, w tym wypadku z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie wstąpienia skarżącego w stosunek najmu przedmiotowego lokalu.

Trafnie podkreślił organ, że zameldowanie nie służy powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu lub innego tytułu prawnego, gdyż celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Zgodzić się należy z zaprezentowanym w zaskarżonym rozstrzygnięciu stanowiskiem, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter czysto ewidencyjny. Ponadto niewątpliwie w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego organy słusznie przyjęły, że opuszczenie przez skarżącego miejsca dotychczasowego zamieszkania było dobrowolne i trwałe w rozumieniu art. 35 cyt. ustawy.

Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się zarzucanego skargą naruszenia przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Postępowanie dowodowe nie zawiera istotnych wad, a nadto dokonano prawidłowych ustaleń co do zaistnienia przesłanki wymeldowania – w postaci opuszczenia miejsca stałego pobytu i właściwie zastosowano przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

E.G.