Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 61/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi A. M. i K. M. na bezczynność Rady Gminy O. w sprawie ustanowienia własności gminy nad działką stanowiącą część ulicy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi solidarnie skarżącym A. M. i K. M. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 23 maja 2013 roku i zaewidencjonowaną pod poz.[...]. LS


UZASADNIENIE

A. M. i K. M., na podstawie art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r., nr 594), zaskarżyli bezczynność Rady Gminy O. polegającą na niepodjęciu działań zmierzających do ustanowienia własności Gminy O. nad działką ewidencyjną 1132/4, stanowiącą część ulicy A, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] w Sądzie Rejonowym w Z., poprzez wywłaszczenie bądź podjęcie innych zgodnych z prawem działań zmierzających do nabycia prawa własności.

Jednocześnie w związku z art. 101a pkt 2 skarżący wnieśli o zobowiązanie organu nadzoru, tj. Wojewody [...] do wywłaszczenia na rzecz Gminy O. wyżej wymienionej nieruchomości w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., nr 261, poz. 2603 ze zm.), art. 98, w związku z art. 93 i przepisami art. 112 - 126, bądź w trybie przepisów artykułu 73 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z 13 października 1998r. (Dz. U nr 133, poz. 872), na koszt i ryzyko gminy O. Po uregulowaniu kwestii własności nieruchomości [...] wedle skarżących Rada Gminy O. winna podjąć uchwałę przywracającą status drogi gminnej części ul. A, oznaczonej jako działka 1132/4, czyli przywrócenia stanu faktycznego i prawnego ul. A zgodnego z uchwałą Rady Gminy O. z dnia [...], nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie Gminy O., w ramach której ul. A miała nadany numer ewidencyjny 252.

Podkreślono, iż w/w działania przywrócą Skarżącym, jako właścicielom stan zgodnego z prawem posiadania w/w nieruchomości i tym samym przywrócą możliwość realizacji uprawnień z artykułu 140 Kodeksu cywilnego.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż skarżący w dniu 3 września 2008r. nabyli od K. O. i P. O., nieruchomość położoną w Gminie O., S., przy ul. A [...] działki nr 1118 i 1119, o łącznej powierzchni 11 arów 63 m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] w Sądzie Rejonowym w Z.

Według wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 12 sierpnia 2008r. przedmiotowa nieruchomość była położona przy ul. A [...], na terenach zabudowy jednorodzinnej oznaczonych w planach zagospodarowania symbolem 43MN. W momencie zakupu do nieruchomości doprowadzona była energia elektryczna z sieci położonej w ul. A, ponadto w ciągu ul. A znajdowały się sieci: wodociągowa i telekomunikacyjna. Wyjazdy z nieruchomości sąsiednich, z działki 613 i z nieruchomości skarżących urządzone były do ulicy A, w części oznaczonej w katastrze po 23 listopada 2009r., jako działka 1132. Ulica A w całości była oznaczona jako działka 1132, jako właściciel tej działki był wykazany Skarb Państwa, a jako władający Gmina O. Rada Gminy O. w uchwale z dnia [...] nr [...] uznała całość ulicy A za publiczną drogę gminną (w latach 1956r. do 2006r.).

Dalej skarżący wskazali, iż od 6 lutego 2006r. przed Wojewodą [...] toczyło się postępowanie administracyjne [...] w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę O. z dniem 1 stycznia 1999r. na podstawie art. 73 ust 1 i 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, własności części nieruchomości położonej w S., gmina O., oznaczonej przez wnioskodawcę, jako dawna działka nr 612. Postępowanie to zostało zakończone decyzjami ostatecznymi:

1. [...] z dnia [...], odmawiającą nabycia z mocy prawa przez Gminę O., własności nieruchomości działek 1118,1119 dla których prowadzona jest [...], dawna [...], będących własnością Skarżących;

2 [...] z dnia [...], odmawiającej nabycia z mocy prawa przez Gminę O., prawa własności nieruchomości działek 612,1120 dla których prowadzona jest księga wieczysta [...] przez Gminę O.;

3 [...] z dnia [...], odmawiającej nabycia z mocy prawa przez Gminę O., własności działki [...], części ulicy A;

4 [...] [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę O., własności nieruchomości 1091/2 pod ul. B, [...].

Dalej skarżący wyjaśnili, iż postępowanie administracyjne [...] od strony formalno - prawnej dotyczyło nabycia własności z mocy prawa części nieruchomości określonej "dawna działka 612", należącej według aktu notarialnego z roku 1951 do spadkodawców małżeństwa S. i L. P. i położonych według nich w ciągu ulicy B i A. Od strony faktycznej, w skutek działań faktycznych i zaniechań organów Gminy zastąpiło ono zdaniem skarżących postępowanie windykacyjne w trybie art. 222 pkt 1 Kodeksu cywilnego, zaś działania te umożliwiły spadkobiercom uzyskanie potwierdzenia własności, poprzez założenie księgi wieczystej i wpisanie ich jako właścicieli w księdze wieczystej [...] w dniu [...] (fragment ul. A działka 1132/4). Dodano, że organy gminy w oparciu o twierdzenia spadkobierców poparte mapą do celów prawnych uznały prawa własności spadkobierców do działek 1091/2 i 1132/4, nowo wydzielonych i oznaczonych w ramach tego operatu i wpisały spadkodawców małżeństwa P., jako właścicieli działki 1132/4,1091/2 tylko na podstawie mapy do celów prawnych, bez poparcia jej ostateczną decyzją administracyjną zatwierdzającą podział nieruchomości lub wyrokiem sądu. Jako podstawę własności Wójt Gminy wpisał [...]. Tym samym naruszył przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Takie działania organów gminy doprowadziły do pozaprawnego ukonstytuowania spadkobierców, jako właścicieli nowej działki 1132/4 powstałej w wyniku faktycznego podziału nieruchomości drogowych i nowego podziału nieruchomości [...], co skutkowało działaniem na szkodę Skarżących. Zdaniem Skarżących, wydzielona działka gruntu 1132/4 w ramach tego faktycznego postępowania podziałowego powinna podlegać rygorom art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a organy gminy powinny podjąć niezbędne kroki do przeprowadzenie wnioskowanego przez Skarżących postępowania.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż Gmina O. poprzez zaniechania i faktyczne działania niezgodne z prawem, tj. dopuszczenie do podziału nieruchomości z pominięciem przepisów w/w ustawy w szczególności artykułu 93, dopuściła do odzyskania własności nieruchomości działki 1132/4 przez spadkobierców, dała podstawy do skutecznego zaskarżenia uchwały Rady Gminy w O. z dnia [...], nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie Gminy O., która prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 20 lipca 2012r., w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 544/12 została uznana za nieważną w części dotyczącej zaliczenia do kategorii dróg gminnych odcinka ulicy A, przebiegającego przez działkę o numerze ewidencyjnym 1132/4, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]. Tym samym, jak wyjaśniono, nieruchomość Skarżących [...] ostatecznie utraciła dostęp do drogi publicznej poprzez działkę 1132/4. Skarżący nie podzielili tezy Rady Gminy, ze nieruchomość Skarżących posiada identyczny dostęp do drogi publicznej jak w dniu zakupu (3 września 2008r.). Dostęp ten, według rady Gminy, miałby polegać na dostępie pośrednim, poprzez ogólnie dostępną drogę wewnętrzną, jaką jest według Rady Gminy działka 1132/4, bowiem taki dostęp to dostęp poprzez nieruchomość będącą własnością gminy i wywłaszczonej na cel publiczny. Natomiast brak zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej poprzez zagwarantowanie służebności w działce drogowej 1132/4 będącej wynikiem podziału przeprowadzonego faktycznie przez organy gminy wpływa niekorzystnie na wartość rynkową nieruchomości, ponieważ Skarżący nie mogą uzyskać pozwolenia na budowę na gruntach własnej nieruchomości, która nie spełnia definicji działki budowlanej, tj. nieruchomości gruntowej lub działki gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Ponadto odpowiedni dostęp do drogi publicznej jest warunkiem koniecznym uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym nieruchomość Skarżących nie może być wykorzystana do celów ekonomiczno - gospodarczych określonych w wypisie z planu zagospodarowania przestrzennego wydanego 12 sierpnia 2008r. przez Wójta Gminy w O., co skutkuje naruszeniem prawa własności Skarżących.

W konkluzji skargi podkreślono, iż Rada Gminy O. nie podejmując działań zmierzających do uzyskania własności nieruchomości 1132/4 zgodnie z art. 98 pkt 1) i 2) ustawy o gospodarce nieruchomościami i nie podejmując odpowiedniej uchwały w kwestii zaliczenia ich do kategorii dróg gminnych naruszyła prawo własności Skarżących oraz ich prawa do równego traktowania obywateli wobec prawa, wyrażonych w:

- art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 2 marca 1952r.;

- art. 64 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 2; art. 78, art. 81 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej;

- art. 140 i 222 § 2 Kodeksu cywilnego;

- art. 8 k.p.a.;

- art. od 93 do 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

- art. 73 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną;

- art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o samorządzie gminnym;

- art. 20 do 26 oraz od 29 do 40 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne;

- art. 10 ustawy o drogach publicznych;

poprzez:

a) pozbawienie nieruchomości przy ulicy A [...] (działki 1118 i 1119) dostępu do drogi publicznej, jaką jest działka 1132/4,

b) zmniejszenie wartości nieruchomości położonej przy ulicy A [...] (działki 1118 i 1119, [...]) i faktycznym wykluczeniem jej sprzedaży po cenie rynkowej,

c) pozbawienie możliwości korzystania z nieruchomości przy ulicy A [...] zgodnie z jej ekonomiczno - społecznym przeznaczeniem - budowy domu jednorodzinnego,

d) możliwości doprowadzenia mediów (energii elektrycznej, wody, telefonu, gazu),

e) pozbawienie właściwego dostępu do drobi publicznej w zakresie: pozbawienia bezpieczeństwa mienia i osób przebywających na terenie wyżej wymienionej nieruchomości poprzez utrudnienie prowadzenie akcji ratunkowej (dostęp wozów bojowych straży pożarnej, dotarcie karetki pogotowia) po wejściu uchwały będzie możliwy tylko z jednej strony co wymaga cofania samochodów ciężarowych na długości ponad 200m; utrudnienie wywozu śmieci z terenu nieruchomości, utrudnieniu usuwania śniegu (z tego samego powodu, co powyżej).

Wobec powyższego skarżący wnieśli o:

1) zobowiązanie Rady Gminy do podjęcia działań zmierzających do ustanowienia własności Gminy O. nad działką ewidencyjną 1132/4 stanowiącej część ulicy A, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] w Sądzie rejonowym w Z. poprzez wywłaszczenie bądź podjęcie innych zgodnych z prawem działań zmierzających do nabycia prawa własności;

2) Jednocześnie w związku z art. 101a pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym o zobowiązanie organu nadzoru wobec władz samorządowych Gminy O.; tj. Wojewodę [...] do wywłaszczenia na rzecz Gminy O. wyżej wymienionej nieruchomości w trybie art. 98, w związku z art. 93 i przepisami art. 112-126, ustawy o gospodarce nieruchomościami bądź w trybie przepisów artykułu 73 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, na koszt i ryzyko gminy O.;

3) Zaprzestanie działań prawnych i faktycznych naruszających stan spokojnego posiadania i władania nieruchomością Skarżących [...].

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy O. wniosła o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, iż przepis art. 101a) ustawy o samorządzie gminnym znajduje zastosowanie do dwu różnych sytuacji. Pierwsza z nich to bezczynność organu gminy polegająca na niewykonywaniu czynności nakazanych przez prawo. Druga zaś dotyczy podejmowania przez organ gminy czynności prawnych lub faktycznych naruszających prawa osób trzecich. Zdaniem organu sformułowania skargi, odnoszące się do "niepodjęcia działań zmierzających do ustanowienia własności Gminy O. nad działką ewidencyjną 1132/4" wskazują na pierwszą z sytuacji określonej przez art. 101a ust. 1. W takim przypadku konieczne jest podanie takiego unormowania prawnego, z którego wynika obowiązek dla Rady Gminy podjęcia określonego rozstrzygnięcia/uchwały. Wniesienie skargi na bezczynność organu gminy do sądu administracyjnego w trybie i na zasadach określonych w art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem. Nie jest natomiast dopuszczalne oparcie skargi na bezczynność na podstawie art. 101a w zw. z art. 101 wspomnianej ustawy, gdy organ gminy nie wykonuje czynności wynikających z przepisu określającego możliwość, a nie obowiązek wszczęcia z urzędu i przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Zdaniem organu wskazane przez skarżących przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące podziału nieruchomości regulują kwestie proceduralne oraz nabycia własności działek wydzielonych pod drogi publiczne, gdzie nabycie takie następuje z mocy prawa. Również przepis art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną określa nabycie nieruchomości zajętych pod drogi publiczne pozostających we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, gdzie nabycie własności także następuje z mocy prawa. Przepisy te zatem nie nakładają na organy gminy obowiązku nabycia własności na rzecz gminy w trybie wywłaszczenia.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zdaniem sądu, skarga jako niedopuszczalna winna być odrzucona.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje kontrolę administracji publicznej i orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Jak wynika to z przywołanego przepisu, skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje zatem i jest dopuszczalna tylko w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia, określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, skarżący wnieśli skargę na bezczynność Rady Gminy O., polegającą na niepodjęciu działań zmierzających do ustanowienia własności Gminy O. nad działką ewidencyjną 1132/4, stanowiącą część ulicy A, poprzez wywłaszczenie bądź podjęcie innych zgodnych z prawem działań zmierzających do nabycia prawa własności, wnosząc o zobowiązanie Rady Gminy O. do podjęcia tychże działań a nadto o zobowiązanie organu nadzoru, tj. Wojewody [...] do wywłaszczenia na rzecz Gminy O. wyżej wymienionej nieruchomości oraz po wykonaniu wymienionych czynności, podjęcia przez Radę Gminy O. uchwały przywracającej status drogi gminnej części ul. A, oznaczonej jako działka 1132/4.

Żądanie swoje skarżący wywiedli z treści art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Wskazane normy prawne przewidują sądową kontrolę aktów jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast bezczynność organu gminy reguluje przepis art. 101a ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Jak wynika to z powyższych uregulowań, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy w zakresie działalności uchwałodawczej do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 73). Tak więc skarga na bezczynność organów gminy może dotyczyć działalności uchwałodawczej w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa nakładają na organy gminy obowiązek podjęcia uchwały lub wydania zarządzenia. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie nakazania organowi gminy wykonania określonej czynności prawnej, gdy jej wykonanie nie jest obowiązkowe (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013r. sygn. akt. II OSK 360/13, postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2013r. sygn. akt. I OSK 963/13 – dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika to z treści skargi, skarżący domagają się podjęcia przez radę gminy działań zmierzających do ustanowienia własności Gminy O. nad działką ewidencyjną 1132/4, stanowiącą część ulicy A (a należącą do osób trzecich), poprzez wywłaszczenie bądź podjęcie innych zgodnych z prawem działań zmierzających do nabycia prawa własności w oparciu o wskazane przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami bądź ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Podkreślić jednak należy, że żaden z przywołanych przez skarżących przepisów ani też inny przepis prawa powszechnie obowiązującego nie nakłada na radę gminy obowiązku podjęcia uchwały w przedmiocie wskazanym przez skarżących, abstrahując już od żądania wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej własność innych osób. Wskazać przy tym należy, że kompetencje rady gminy określa art. 18 ustawy o samorządzie gminnym, natomiast organem właściwym w sprawach wywłaszczenia nieruchomości, stosownie do art. 112 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Tym samym kompetencji takich nie posiada organ samorządowy.

Nie znajduje również oparcia w przepisach prawa żądanie, a tym bardziej w ramach skargi na bezczynność organu samorządowego, żądanie zobowiązania wojewody do podjęcia czynności nadzorczych we wskazanym zakresie. Zauważyć przy tym należy, że z treści skargi i dołączonych doń kopii dokumentów wynika, że toczyło się postępowanie dotyczące nabycia z mocy prawa przez Gminę O., własności działki 1132/4, zakończone decyzją odmowną, wydaną przez Wojewodę Łódzkiego dnia [...].

Brak jest również podstaw do żądania zobowiązania organu gminy do podjęcia uchwały o zaliczeniu określonej drogi do kategorii dróg gminnych, a tym bardziej przywrócenia stanu faktycznego i prawnego ul. A zgodnego z uchwałą Rady Gminy O. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie Gminy O., w ramach której ul. A miała nadany numer ewidencyjny 252, skoro wskazana uchwała została w tymże zakresie wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2012r. sygn. akt III SA/Łd 544/12, stwierdzającym nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zaliczenia do kategorii dróg gminnych odcinka ulicy A, przebiegającego przez działkę nr 1132/4. Podnieść przy tym należy, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych podjęcie uchwały w przedmiocie zaliczenia do kategorii dróg gminnych, ani też podjecie inicjatywy uchwałodawczej w tym zakresie nie jest obligatoryjne, co stanowi, że w sprawie nie ma zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. W tym miejscu przywołać należy również pogląd, akceptowany przez sąd orzekający, że "(...) podjecie uchwały o zaliczeniu do kategorii dróg gminnych nie jest aktem, ani czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dlatego niepodjęcie takiej uchwały, ani brak inicjatywy uchwałodawczej w sprawie tego rodzaju nie można skutecznie zwalczać skargą na bezczynność przewidzianą w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a."(por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2010r. sygn. akt. II OSK 1605/10 – dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe okoliczności wskazują, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn ( niż wymienione w pkt 1-5 ) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Odrzucenie zaś skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy.

Z tych też przywołanych wyżej względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu. O zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu sądowego orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

LP