Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 388/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 38
journal: Dz.U. 2018 poz 200
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
article: art. 14c par. 1-2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 57a, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Po 388/18 | , , , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 13 czerwca 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w składzie następującym:, , Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem, Sędzia WSA Karol Pawlicki, , Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r., sprawy ze skargi PP, na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, , , oddala skargę, ,


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] r. P. P. (dalej także jako: "wnioskodawca", "podatnik", "zainteresowany" lub "skarżący") wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w P. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodu ze sprzedaży akcji oraz kosztów uzyskania przychodów.

Prezentując stan faktyczny wnioskodawca podał, że był posiadaczem 945 akcji X. Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. (w skrócie jako: "TFI"), które nabył w ramach programu motywacyjnego w latach 2006-2008. W dniu 23 października 2009 r. TFI podjęło uchwałę o zmianie programu motywacyjnego, do której podatnik wniósł sprzeciw, a w dniu 13 listopada 2009 r. TFI podjęło uchwałę o umorzeniu powyższych 945 akcji. Zgodnie z uchwałą TFI z dnia 23 października 2009 r. po zakończeniu współpracy podatnika z TFI (które nastąpiło w dniu 31 października 2009 r.) akcje podatnika miały przejść na TFI. Wnioskodawca zakwestionował legalność powyższych uchwał. Sąd Apelacyjny w [...] postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r., o sygn. akt [...], orzekł nieważność obu powyższych uchwał TFI. Z kolei w dniu 28 maja 2014 r. została zawarta ugoda przed Sądem Apelacyjnym w [...] pomiędzy wnioskodawcą a TFI w przedmiocie rozliczenia sprzedaży 945 akcji TFI, jakie posiadał podatnik. Na jej mocy wnioskodawca uzyskał wynagrodzenie za sprzedaż 945 akcji na rzecz TFI. Zgodnie z protokołem ugody sądowej "P. P. ... niniejszym potwierdza dokonanie sprzedaży Akcji ze skutkiem na dzień 31 października 2009 r. za cenę określoną w pkt 3 płatną w terminie określonym w pkt 3 (Wynagrodzenie)". Wynagrodzenie zostało zapłacone w dniu 28 maja 2014 r. Podkreślono, że brak było możliwości odwrócenia skutków prawnych uchwał umarzających akcje, stąd należało przyjąć, że do zbycia akcji doszło w 2009 r., ale wynagrodzenie stało się należne dopiero po zawarciu ugody sądowej, tj. w dniu 28 maja 2014 r.

W celu doprowadzenia do ugody sądowej i w efekcie do uzyskania przychodu ze sprzedaży akcji podatnik poniósł wydatki na koszty sądowe oraz zastępstwo prawne. Wnioskodawca wynagrodzenie uzyskał jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego wnioskodawca zadał organowi podatkowemu następujące pytania: 1) czy wynagrodzenie uzyskane w 2014 r. za sprzedaż akcji dokonaną w 2009 r. stało się należne w dniu podpisania ugody, czyli stanowi przychód podatkowy w 2014 r.?, 2) czy koszty poniesione na zastępstwo prawne i rozprawy sądowe będą stanowiły koszty, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 200 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."), a tym samym, czy będą mogły pomniejszać przychód z tytułu sprzedaży akcji?

Zdaniem wnioskodawcy odpowiedzi na powyższe pytania powinny być twierdzące. W zakresie pytania nr 1, wnioskodawca stwierdził, że przychód należny, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., to taki przychód, którego podatnik może się skutecznie domagać, który stał się wymagalny. Wobec tego, podatnik uznał, że przychód z tytułu sprzedaży przez niego akcji powstał wówczas, gdy nabył on prawo, aby skutecznie domagać się zapłaty wynagrodzenia od TFI, a więc dopiero w 2014 r.

W zakresie pytania nr 2 wnioskodawca stanął na stanowisku, że wydatki poniesione na koszty sądowe i zastępstwo prawne, w sytuacji opisanej we wniosku, powinny być traktowane jako wydatki bezpośrednio związane z nabyciem akcji, a w konsekwencji wydatki takie są bezpośrednio związane z uzyskanym ze sprzedaży akcji przychodem.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. - działając w imieniu Ministra Finansów - uznał powyższe stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W motywach interpretacji organ podatkowy stwierdził, że datą, w której powstaje przychód po stronie podatnika, jest dzień, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności akcji na nabywcę, bez względu na to, kiedy następuje płatność i bez znaczenia pozostaje fakt, kiedy płatność przez zbywcę zostanie otrzymana. W konsekwencji poczynionych rozważań organ uznał, że datą powstania przychodu należnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f., rodzącego powstanie obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży akcji jest data zawarcia umowy sprzedaży tychże akcji, a więc 2009 r.

Odnosząc się do pytania nr 2 organ stwierdził, że z treści art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. wynika jednoznacznie, że ustawodawca nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów z tytułu zbycia akcji kosztów, które podatnik wskazał we wniosku. Zaznaczono, że z wniosku o wydanie interpretacji jasno wynika, iż dzięki procesowi wnioskodawca uzyskał (oczekiwane) wynagrodzenie za zbycie akcji, a nie prawo ich własności. Z powyższego wywiedziono, że poniesione przez podatnika koszty doprowadziły do potwierdzenia, że posiada on prawo własności akcji i dzięki temu uzyskał wynagrodzenie ze zbycia akcji, a nie do nabycia, czy chociażby do powtórnego nabycia akcji.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, P. P., pismem z dnia 9 lutego 2015 r., wniósł do WSA w Poznaniu skargę, w której zażądał uchylenia powyższej interpretacji w części dotyczącej daty powstania przychodu podatkowego, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 17 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., poprzez błędną interpretację skutkującą uznaniem, iż przychód podatkowy z tytułu zbycia akcji powstał w dniu, który w ugodzie sądowej został określony jako dzień, na który doszło do skutku dokonanie sprzedaży,

2) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") polegające na braku uwzględnienia przez organ przywołanego przez skarżącego orzecznictwa sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15, uchylił zaskarżoną interpretację. W motywach orzeczenia Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna w części dotyczącej ustalenia momentu uzyskania przez skarżącego przychodu należnego z odpłatnego zbycia akcji. Zdaniem Sądu, "przychód należny", o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f. powstaje w dacie, kiedy określona kwota przysługującego podatnikowi świadczenia pieniężnego staje się wymagalna i może on domagać się jej zapłaty. Do przychodów z kapitałów pieniężnych zalicza się tylko takie wierzytelności, które w danym momencie podatnikowi należą się, czyli są wymagalne, przy czym nie ma znaczenia, czy podatnik już faktycznie uzyskał świadczenie wynikające z takiej wierzytelności, czy też jeszcze nie. Odnosząc się do wskazanych we wniosku okoliczności faktycznych, Sąd wskazał, że istotne znaczenie ma ten fragment zawartej przez skarżącego ugody sądowej z dnia 28 maja 2014 r., który określa wysokość ceny oraz termin jej płatności, a nadto bezsporny fakt, że zgodnie z tak określonym terminem, płatność nastąpiła 28 maja 2014 r. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko skarżącego, wiążące "przychód należny" w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f. z wymagalnością wierzytelności, z której to przychód ten wynika.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego w przedmiocie zaliczenia wskazanych wydatków poniesionych w związku z koniecznością wszczęcia procesu przed sądem powszechnym do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., a więc wydatków na objęcie lub nabycie akcji. W ocenie Sądu organ trafnie zauważył, że skarżący w wyniku wszczętego procesu przed sądem powszechnym uzyskał wynagrodzenie za zbycie akcji, nie uzyskał zaś prawa własności do akcji, co jak podkreślono wyżej było już niemożliwe, wobec umorzenia tych akcji. Słusznie zatem organ interpretacyjny w konkluzji przyjął, że na skutek procesu sądowego doszło do potwierdzenia, że skarżący posiadał w przeszłości prawo własności akcji, co pozwoliło mu uzyskać wynagrodzenie za zbycie tych akcji. Skarżący nie osiągnął zaś skutku w postaci nabycia (chociażby powtórnego) tych akcji, w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r., o sygn. akt II FSK 3091/15, oddalił wywiedzioną przez Ministra Finansów skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Poznaniu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji podatkowej z dnia [...] r., nr [...], uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 oraz za nieprawidłowe w zakresie pytania nr 2.

W uzasadnieniu interpretacji organ, odnosząc się do oceny WSA w Poznaniu wyrażonej w wyroku z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15, którą zaaprobował NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2017 r., o sygn. akt II FSK 3091/15 organ stwierdził, że datą powstania przychodu należnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a u.p.d.o.f. jest w sprawie dzień 28 maja 2014 r., a więc dzień w którym przychód należny zainteresowanemu stał się wymagalny. Zatem stanowisko strony w tym zakresie jest prawidłowe.

W odniesieniu do pytania nr 2 organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągniecia przychodów, lub zabezpieczenia albo zachowania źródeł przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f. W ocenie organu interpretacyjnego, w świetle art. 30b ust. 2 pkt 4 oraz art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., kosztem uzyskania przychodu z tytułu zbycia akcji są wydatki poniesione na nabycie zbywanych akcji. Tak więc do kosztów uzyskania przychodów z tytułu zbycia akcji ustawodawca nie zaliczył kosztów, które wskazuje skarżący. Dzięki procesowi strona uzyskała wynagrodzenie za zbycie akcji, a nie prawo własności. Wspomniany wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] potwierdził jedynie, że zainteresowany posiadał prawo własności akcji. Zdaniem organu oznacza to, że kosztów zastępstwa prawnego i kosztu rozpraw sądowych nie sposób w niniejszej sprawie uznać za wydatki na nabycie akcji, dlatego stanowisko zainteresowanego w tym zakresie jest nieprawidłowe.

W kolejnej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, P. P., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o uchylenie powyższej interpretacji w części, w jakiej organ uznał, że koszty zastępstwa prawnego i rozpraw sądowych nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży akcji (w zakresie pytania nr 2). Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

1) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że poniesione przez skarżącego koszty zastępstwa prawnego i koszty rozpraw sądowych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży akcji,

2) art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że koszty zastępstwa prawnego i koszty rozpraw sądowych nie stanowią wydatków na nabycie akcji,

3) art. 14c § 1 i § 2 O.p., poprzez nie zawarcie w interpretacji pełnego uzasadnienia oceny prawnej stanowiska skarżącego i niewskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem prawnym.

W motywach skargi skarżący zarzucił, że organ błędnie uznaje, iż jedynie koszty wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. mogą stanowić koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia akcji. Zdaniem skarżącego przepis art. 30b ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.f. nie wyłącza zastosowania ogólnej reguły z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W ocenie autora skargi koszty zastępstwa prawnego oraz koszty rozpraw sądowych stanowią w niniejszej sprawie koszt uzyskania przychodu w rozumieniu 22 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż są one bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem ze sprzedaży akcji. Bez poniesienia tych kosztów, skarżący nie uzyskałby bowiem przychodu ze sprzedaży akcji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej.

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy Sąd zauważa, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia możliwości zaliczenia wskazanych wydatków poniesionych w związku z koniecznością wszczęcia procesu przed sądem powszechnym do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. (poruszana w pytaniu nr 2), natomiast poza sporem jest problem zawarty w pytaniu nr 1.

W myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W judykaturze ugruntował się pogląd, że ustanowiona w art. 153 P.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyroki NSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2018 r., o sygn. akt I FSK 972/16; z dnia 16 października 2014 r., o sygn. akt II FSK 2506/12; z dnia 16 maja 2007 r., o sygn. akt I FSK 857/06; z dnia 20 stycznia 2006 r., o sygn. akt I FSK 505/05 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku są dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w aktualnie rozpoznawanej przez Sąd sprawie.

Na obecnym etapie rozpoznawanej sprawy istotna jest okoliczność, że wspomniana powyżej kwestia sporna między stronami (w zakresie tylko pytania nr 2) była już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Otóż, WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15, uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. W motywach tego wyroku WSA stwierdził m.in., że organ trafnie uznał za nieprawidłowy pogląd skarżącego w zakresie pytania nr 2, co do możliwości zaliczenia wskazanych wydatków poniesionych w związku z koniecznością wszczęcia procesu przed sądem powszechnym do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., a więc wydatków na objęcie lub nabycie akcji, albowiem nie osiągnął on skutku w postaci nabycia (chociażby powtórnego) tych akcji, w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Jak już powyżej wskazano, w wyroku z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15, WSA w Poznaniu – co do spornej kwestii zawartej w pytaniu nr 2 - jednoznacznie orzekł, że nie podziela stanowiska skarżącego w przedmiocie zaliczenia wydatków poniesionych w związku z koniecznością wszczęcia procesu przed sądem powszechnym do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., a więc wydatków na objęcie lub nabycie akcji. Sąd pierwszej instancji uznał, że organ prawidłowo przyjął, że skarżący w wyniku wszczętego procesu przed sądem powszechnym uzyskał wynagrodzenie za zbycie akcji, nie uzyskał zaś prawa własności do akcji, co było już niemożliwe, wobec umorzenia tych akcji. Powyższe doprowadziło Sąd do przekonania, że organ interpretacyjny w zasadnie uznał, że na skutek procesu sądowego doszło do potwierdzenia, że skarżący posiadał w przeszłości prawo własności akcji, co pozwoliło mu uzyskać wynagrodzenie za zbycie tych akcji. Skarżący nie osiągnął zaś skutku w postaci nabycia (chociażby powtórnego) tych akcji, w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Podkreślenia wymaga, że powyższy wyrok o sygn. akt I SA/Po 559/15 jest prawomocny, albowiem wywiedziona od niego skarga kasacyjna przez organ, została wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., o sygn. akt II FSK 3091/15, oddalona. Przy czym Sąd kasacyjny, będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej, rozpatrywał jedyny zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f., czyli zagadnienie związane z pytaniem oznaczonym nr 1.

W konsekwencji poczynionych powyżej rozważań należy zatem stwierdzić, że wiążący charakter prawomocnego wyroku z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15 oraz wyroku z dnia 17 listopada 2017 r., o sygn. akt II FSK 3091/15, zmusza Sąd rozpoznający niniejszą sprawę do oddalenia skargi, albowiem obecnie sporna między stronami kwestia (będąca przedmiotem pytania nr 2, czyli zaliczenia wydatków poniesionych w związku z koniecznością wszczęcia procesu przed sądem powszechnym do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.) była już przedmiotem sądowej kontroli i została prawomocnie rozstrzygnięta. W związku z tym Sąd stwierdza, że skarżący nie mógł w toku ponownego rozpoznania sprawy z jego wniosku o wydanie interpretacji, skutecznie zarzucać organowi naruszenie przepisów art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., albowiem rozstrzygnięcie tej kwestii (odpowiedź na pytanie nr 2) nastąpiło już w poprzednim postępowaniu przed WSA w Poznaniu zakończonym wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15, zaaprobowanym przez NSA orzeczeniem z dnia 17 listopada 2017 r., o sygn. akt II FSK 3091/15. Co istotniejsze organ interpretacyjny, będąc związany w sprawie stanowiskiem Sądu, na podstawie art. 153 P.p.s.a., nie mógł wydać interpretacji w inny sposób, jak tylko zastosować się do wywodów prawnych zawartych w tych orzeczeniach, w szczególności do poglądu wyrażonego w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15.

Sąd zauważa, że wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w zaskarżonej interpretacji z dnia [...] r. w pełni zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 599/15, oraz wyroku NSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., o sygn. akt II FSK 3091/15. Organ nie tylko wprost powołał powyższe wyroki w uzasadnieniu interpretacji, ale co istotne skorygował swój wcześniejszy pogląd w sprawie w zakresie pytania nr 1, uznając, że stanowisko skarżącego jest prawidłowe. Jednocześnie, odwołując się do wspomnianych wyroków Sądów obu instancji, słusznie nie podzielił zapatrywania skarżącego w przedmiocie pytania nr 2, co nakazywała wprost zasada wynikająca z art. 153 P.p.s.a.

Reasumując poczynione powyżej rozważania i ustalenia za chybione Sąd uznał oba zarzuty naruszenia prawa materialnego z u.p.d.o.f., co w konsekwencji bezpodstawnym czyni zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p. Wbrew bowiem twierdzeniom autora skargi, w kwestionowanej interpretacji organ dokonał oceny prawnej stanowiska skarżącego i należycie ją uzasadnił.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.