Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 416/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9, art. 10 § 1, art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. B. i J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących E. B. i J. B. solidarnie kwotę 10 zł /słowie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 416/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...].02.2003 r., Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem E. B. i J. B. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].12.2002 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą H. i W. B. pozwolenia na budowę pawilonu meblowego, zjazdu publicznego z ulicy K. na działkę nr 607, przyłącza wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działce nr 607, położonej w K. przy ul. K.

Wskazaną decyzję wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy m. innymi przytoczył, że inwestorzy wniosek z dnia 23.04.2002 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia im pozwolenia na przedmiotową inwestycję złożyli w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].10.2001 r., Nr [...] i [...].05.2002 r., Nr [...]. Do wniosku dołączyli projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami wymaganymi przez przepisy szczególne, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające właściwe uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej konstrukcyjno-budowlanej, instalacyjno-inżynieryjnej.

Zawiera też dokumentacje geotechniczną posadowienia pawilonu handlowego na działce nr 607, opracowaną przez Zespół [...] mgr inż. R. P., posiadającego uprawnienia geologiczne. Projekt zagospodarowania działki sporządzony został na mapach wydanych przez Prezydenta Miasta [...], Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. w dniu 27.07.2001 r. i 13.11.2002 r. posiadających klauzulę, że mapy te mogą służyć do celów projektowych i został uzgodniony w Zespole Uzgadniania Dokumentacji Projektowej dla Miasta [...].

Ponadto projekt zawiera postanowienie Zarządu Miasta [...] z dnia [...].04.2002 r. pozytywnie opiniujące lokalizację zjazdu publicznego i decyzję z dnia [...].11.2002 r., Nr [...] uzgadniającą projekt i wyrażającą zgodę na budowę zjazdu publicznego z drogi powiatowej /ulicy K./ na działkę nr 607. Zawiera także decyzję Zarządu Miasta z dnia [...].04.2002 r., Nr [...] zezwalającą na umieszczenie projektowanej kanalizacji deszczowej, sanitarnej i gazociągu w pasie drogowym ul. K. wraz z warunkami technicznymi włączenia kanalizacji deszczowej do istniejącej studzienki zlokalizowanej po drugiej stronie ul. K. Zawiera również warunki techniczne dotyczące dostawy wody, odbioru ścieków sanitarnych, przyłączenia obiektu do sieci energetycznej i gazowej. Dołączono także decyzję Zarządu Miasta z dnia [...].04.2002 r., Nr [...] zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej 870 m2 użytków rolnych klasy R.III b, stanowiących część działki nr 607 pod budowę budynku handlowego wraz z urządzeniami towarzyszącymi.

Projekt architektoniczno-budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymogami ergonomii oraz przez Miejskiego Inspektora Sanitarnego, tudzież rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ I instancji przed wydaniem decyzji sprawdził zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami zmienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...].12.1994 r. /Dz. U. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...].12.1994 r./, z wymaganiami ochrony środowiska.

Zgodność ta została prawidłowo oceniona, bowiem projektowana inwestycja usytuowana jest w konturze o symbolu B 13 MNj, AUR – tereny budownictwa mieszkaniowego o niskiej intensywności zabudowy, usług, handlu i rzemiosła oraz B 14 ZP – teren zieleni: Na tym terenie dopuszcza się usługi nieuciążliwe dla otoczenia. Zalecana linia zabudowy od krawędzi jezdni ul. K. – 15 m.

Kwestionowana w odwołaniu decyzja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego z 1994 r. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi uzasadniające wydanie pozwolenia na budowę.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie, skarżące E. B. i J. B. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].12.2002 r., Nr [...] i podniosły następujące zarzuty:

- orzekające organy nie zwróciły uwagi na art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wedle którego plany uchwalone przed dniem 1.01.1995 r. utraciły moc, a tylko przy spełnieniu określonych warunków plany te mogą jeszcze obowiązywać do końca 2003 r. Organ II instancji przyjął, że powołany przezeń plan z 1994 r. obowiązuje, ale nie wyjaśnił dlaczego tak jest,

- na stronie 5 uzasadnienia organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, a w odwołaniu nie wykazano takiego naruszenia. Zdaniem skarżących organ odwoławczy powinien zbadać całokształt sprawy, w tym wyjaśnić motywy i przesłanki podjęcia decyzji, czego jednak nie uczynił. Tym samym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a.

W takiej sytuacji strona nie ma możliwości prowadzenia polemiki z nieznaną argumentacją organu odwoławczego,

- zaskarżona decyzja była poprzedzona innymi decyzjami, które były uchylane, a pojawiały się nowe.

W kolejnych decyzjach ewolucyjnym zmianom podlegał zakres przedmiotowy zamierzenia inwestycyjnego, poprzez jego rozszerzenie. W decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].02.2002 r., Nr [...] wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie ma mowy o budowie zjazdu. Tak samo jest w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].05.2002 r., Nr [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, która na skutek odwołania skarżących została uchylona. Budowa zjazdu pojawia się dopiero w zaskarżonej decyzji, o czym w trakcie postępowania administracyjnego nie były poinformowane. O budowie zjazdu nie ma wzmianki w decyzji o warunkach zabudowy. Organ nie wyjaśnił z jakich przyczyn dokonał zakwalifikowania drogi jako powiatowej, bo w miejscowym planie jest to droga krajowa. Postępowania były wszczęte w dacie obowiązywania planu miejscowego z 1994 roku, zatem projekty dotyczące zjazdu powinny być zaopiniowane przez Wojewodę [...]. Ponadto skarżące nadmieniły, że ich dom jest drewniany, przeto lokalizacja planowanej inwestycji stwarza duże zagrożenie pożarowe, gdyż jest zbyt bliska odległość planowanego obiektu w stosunku do drogi, która jest drogą wewnętrzną.

Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i replice na zarzuty w niej podniesione wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy była wydana na podstawie obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś decyzja organu I instancji o pozwoleniu na budowę była wydana przed 31.12.2002 r., czyli w czasie obowiązywania tego planu.

Zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym jest oczywista i wynika wprost z tekstu planu /usługi handlu/.

Zarzut, że przedmiot zamierzonej inwestycji zmieniał się w kolejnych decyzjach poprzez jego rozszerzanie, nie znajduje potwierdzenia w faktach, ani w dokumentach. Zjazd z drogi publicznej – ulicy miejskiej nie leży w ciągu drogi wojewódzkiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi E. B. i J. B. zasługują na uwzględnienie.

I. Jak to wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem i tym samym przy tej kontroli bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji lub innego aktu administracyjnego. Poza tym przy tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że bierze pod uwagę uchybienia procesowe i materialnoprawne popełnione przez organ, o których nie wspomniano w skardze /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, nazwanej dalej skrótem p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm., cytowanej niżej jako przepisy wprowadzające/.

Stroną postępowania administracyjnego był m. innymi A. F., właściciel działki nr 596, która graniczy z działką inwestorów nr 607 /wypis uproszczony z rejestru gruntów i załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /K. 12 i 6 projektu budowlanego/.

Wymienionemu nie doręczono skutecznie zaskarżonej decyzji z dnia [...].02.2003 r., Nr [...].

Chodzi tu o doręczenie zastępcze w rozumieniu art. 44 k.p.a. Ten sposób doręczenia stosuje się wówczas, gdy zaistniała niemożność doręczenia stronie pisma /decyzji/ w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. i dalszym warunkiem skuteczności doręczenia jest po pierwsze złożenie pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, po drugie umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w skrzynce listowej, lub gdy to jest niemożliwe, na drzwiach mieszkania adresata, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości. Na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję widnieją następujące adnotacje listonosza:

1/ "Nie zastałem. Pozostawiono awizo – 13.02.2003" i nieczytelny podpis.

2/ "Powtórne 22.02.2003 r" i nieczytelny podpis.

3/ "Nie podjęto w terminie" i pod tym zapisem pieczątka U.P. – [...], dnia 3.03.2003 r.

Natomiast na dowodzie doręczenia przesyłki dla A. F. nie ma żadnych adnotacji odnośnie sposobu doręczenia i pozostawienia zawiadomienia o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym.

Porównanie przytoczonych adnotacji tekstem art. 44 k.p.a. prowadzi do konkluzji, że nie podano, gdzie pozostawiono awizo /zapis ad 1/, zaś odnośnie ad 2 w ogóle nie wskazano, czy adresat został zawiadomiony o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym. Na marginesie należy nadmienić, że organ odwoławczy stosował druki doręczeń nie odpowiadające wymogom przewidzianym w art. 44 k.p.a.

W orzecznictwie, jak również w piśmiennictwie prawniczym utrwaliło się zapatrywanie, że brak zawiadomienia o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym lub wątpliwości z tym związane powodują, że doręczenie jest bezskuteczne /por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9.06.1999 r., III RN 17/99 – OSNAPiUS Nr 10/2000, poz. 379 i z dnia 22.02.2001 r., III RN 70/00 – OSNAPiUS Nr 19/2001, poz. 574, Grzegorz Łaszczyca – Doręczenia zastępcze w Kodeksie postępowania administracyjnego – Państwo i Prawo Nr 10/1997/.

Dopełniając przedmiotowe rozważania należy także nawiązać do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.05.1997 r., sygn. akt I SA/Gd 470/96 i z dnia 6.05.1997 r., I SA/Gd 1215/96 /powołane przez E. Smuktunowicza, D. Kijowskiego i J. Mieszkowskiego w opracowaniu pt. "Postępowanie administracyjne, podatkowe i administracyjnosądowe", Wyd. Prawo i Praktyka Gospodarcza, Wydanie II, W-wa 2001 r., str. 268/. W tezach tych orzeczeń podkreślono, że o skuteczności doręczeń decyduje prawidłowo wypełniony i podpisany przez doręczyciela druk potwierdzenia odbioru przesyłki, który ma przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i korzysta z domniemania prawdziwości.

Urzędowego stwierdzenia sposobu doręczenia nie mogą zastąpić wzmianki /np. na kopercie/ o awizowaniu przesyłki, bo ze słowa "awizo" nie można wywieść sposobu zawiadomienia o jakim mowa w art. 44 k.p.a. Bezskuteczność doręczenia stronie zaskarżonej decyzji, daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i tym samym stanowi samoistną podstawę prawną uzasadniającą kasację zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera b p.s.a. Przy tej podstawie prawnej, kwestia czy uchybienie procesowe organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy, nie ma żadnego znaczenia w sprawie.

II. Z zarzutów podniesionych w skardze zasadny jest tylko jeden, który związany jest z treścią art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Otóż skarżące podniosły, iż budowa zjazdu pojawiła się dopiero w zaskarżonej decyzji. Istotnie we wcześniejszych decyzjach Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2002 r. Nr [...] akt administracyjnych/ i z dnia [...].09.2002 r., Nr [...] skasowanych następnie przez organ odwoławczy, zjazd publiczny z ulicy K. na działkę inwestorów Nr 607 nie był przedmiotem rozstrzygnięć, bowiem pierwotny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...].04.2002 r. nie zawierał takiego żądania. Pod wnioskiem znajduje się adnotacja napisana ołówkiem "doniesie postanowienie o uzgodnienie zjazdu /pozwolenie na zjazd w II etapie/". Za tym przemawia też zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...].05.2002 r. /K. 9/, w którym organ I instancji podał, iż przedmiotem sprawy jest pozwolenie na budowę: pawilonu meblowego, przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr 607 /nie wymieniono zjazdu/.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...].05.2002 r. i [...].09.2002 r. organ I instancji określił zakres przedmiotowy wniosku z dnia 23.04.2002 r. o pozwolenie na budowę i nie wymienił zjazdu.

Sprawa dotycząca budowy zjazdu pojawia się dopiero w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia [...].11.2002 r., Nr [...], w którym m. innymi zobowiązano inwestorów H. i W. B. do przedłożenia projektu budowlanego zjazdu publicznego z ulicy K. na działkę nr 607.

Postanowienie to doręczono tylko inwestorom.

W aktach administracyjnych nie ma dodatkowego wniosku inwestorów w sprawie wydania pozwolenia na budowę zjazdu. Przedstawione fakty prowadzą do konkluzji, że dopisek "oraz zjazd publiczny" zamieszczony we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 23.04.2002 r. /K. 8/ został dopisany po wydaniu decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z dnia [...].10.2002 r., nr [...] /K. 18/, a przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji z dnia [...].11.2002 r. W dniu 10.12.2002 r. organ I instancji doręczył skarżącym J. B. i E. B. zawiadomienie z dnia 6.12.2002 r. /K. 20/ o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia uwag /art. 10 § 1 k.p.a./, ale w tym zawiadomieniu podano, że przedmiotem sprawy jest budowa pawilonu meblowego, przyłącza wodociągowego, przyłącza kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, nie wymieniono zjazdu. Tak więc o pełnym zakresie przedmiotowym sprawy skarżące dowiedziały się dopiero po doręczeniu im decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].12.2002 r., Nr [...] /K. 21/. Organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie spełnił obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., bowiem nie zawiadomił stron o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłaszania żądań, przede wszystkim w zakresie dotyczącym zjazdu publicznego z ulicy K. i tym samym nie sanował uchybienia organu I instancji. Orzekające organy naruszyły również zasadę udzielania stronom informacji faktycznej i prawnej /art. 9 k.p.a./, bowiem w stosownym czasie nie poinformowały skarżących o rozszerzeniu zakresu wniosku o pozwolenie na budowę.

III. Natomiast pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.

Rzeczywiście decyzje Prezydenta Miasta dnia [...].10.2001 r., Nr [...] i z dnia [...].05.2002 r., Nr [...] ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego /sprzedaż mebli/ z urządzeniami towarzyszącymi i na budowie zjazdu publicznego na działkę nr 607 z ul. K., były wydane na podstawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania miasta [...], zatwierdzonego uchwała Rady Miejskiej z dnia [...].12.1994 r., Nr [...] /K. 3 i 9 projektu budowlanego/. Art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ stanowił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy /1.01.1995 r./, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2, czyli takie plany obowiązywały do końca grudnia 2002 r.

W/w decyzje były wydane i stały się ostateczne i prawomocne przed upływem tej ostatniej daty, czyli zostały wydane na podstawie obowiązującego wówczas prawa miejscowego.

Pozwolenie na budowę przez organ I instancji było wydane w czasie obowiązywania ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy. Powołana ustawa nie zawiera przepisu stwierdzającego, iż wygasają z mocy prawa /ex lege/ decyzje o warunkach zabudowy wydane na podstawie planów miejscowych uchwalonych przed 1.01.1995 r. Skoro więc decyzję o warunkach zabudowy nie były wyłączone z obrotu prawnego, zatem otwarta była droga do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Warto też na marginesie wyjaśnić, iż organy architektoniczno-budowlane nie są właściwe do wzruszania decyzji o warunkach zabudowy, wręcz przeciwnie – takie decyzje są dla tych organów wiążące, co wynika z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.

O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego z 1994 r., można mówić wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie.

Przykładowo zakres ochrony interesów osób trzecich wymienia art. 5 ust. 2 w/w prawa budowlanego /ochrona przed pozbawieniem korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby/. Analiza projektu budowlanego, nie daje podstaw do przyjęcia, iż przy projektowaniu inwestycji naruszono przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późn. zm./ w zw. z § 330 i 332 rozporządzenia o takim samym tytule z dnia 12.04.2002 r. /Dz. U. Nr 75, poz. 690/.

Wobec braku konkretnego zarzutu, ogólnie można stwierdzić, iż zaprojektowana inwestycja odpowiada warunkom zawartym w decyzjach o warunkach zabudowy, usytuowana jest z zachowaniem stosownych odległości od granic nieruchomości sąsiednich, zawiera wymagane uzgodnienia i opinie, szczegółowo wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zaprojektowany zjazd został umiejscowiony zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2002 r. i taki stan rzeczy obrazuje porównanie części graficznej tej decyzji z projektem zagospodarowania terenu /K. 10 i 33 projektu budowlanego/.

Co się natomiast tyczy ewentualnych uciążliwości związanych ze zjazdem, to skarżące mogą zgłosić swoje konkretne uwagi i zastrzeżenia w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ.

Na rozprawie sądowej /20.01.2005 r./, uczestnik postępowania J. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił, iż jest współwłaścicielem działki nr 607, na której ma być realizowana inwestycja, a konkretnie gruntu o powierzchni 0,0216 ha stanowiącego drogę dojazdową i w związku z tym nie ma dojazdu do swojej kolejnej działki położonej za działką nr 607. Tego zarzutu nie zgłaszał w postępowaniu administracyjnym /nie wniósł skargi, przeto zarzut ten jest spóźniony i nie mógł być brany pod uwagę w postępowaniu sądowoadministracyjnym/. W toku postępowania administracyjnego inwestorzy wykazali prawo do dysponowania działką nr 607 i przedłożyli wypis z rejestru gruntów z dnia 26.02.2002 r. /K. 11 projektu budowlanego/ oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego – Wydziału Ksiąg Wieczystych w K. z dnia 23.06.2001 r., z których to dokumentów wynika, iż działka nr 607 o pow. 47a 94 m2 stanowi współwłasność łączną inwestorów H. B. i W. B. /Kw 45410/. W dokumentach tych nie ma wzmianki o ustanowieniu na tej działce służebności drogowej na rzecz innej nieruchomości.

Z powodu uchybień procesowych określonych w punktach I i II niniejszego uzasadnienia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera b i c p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, zaś na podstawie art. 152 p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się przedmiotowego wyroku. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 97 § 2 przepisów wprowadzających.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni n/w wskazówki:

- przed ponownym rozpatrzeniem odwołań, zawiadomi strony o treści art. 10 § 1 k.p.a. w celu umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań lub zastrzeżeń, przede wszystkim co do budowy zjazdu,

- w przypadku zgłoszenia żądań lub zastrzeżeń dokona ich analizy i w zależności od tego rozważy sposób rozstrzygnięcia i przy tych rozważaniach będzie miał też na uwadze art. 15 k.p.a.,

- po wydaniu stosownie decyzji, w której ustosunkuje się do wszystkich zarzutów odwołujących się, dopilnuje skuteczności doręczeń tej decyzji stronom.