Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 396/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 6 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach publicznych, ustalenia stawek opłat za parkowanie w tych strefach, sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miejskiej [...] i ustalenia stawek opłat za parkowanie w tych strefach, sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej.

Pismem z dnia 9 maja 2013 r. skarżący został pod rygorem odrzucenia skargi wezwany do złożenia oświadczenia czy zwracał się do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a – w przypadku twierdzącej odpowiedzi - do nadesłania odpisu pisma wzywającego wraz z dowodem jego złożenia (nadania w urzędzie pocztowym).

Pismem z dnia 16 maja 2013 r. skarżący cofnął skargę wskazując, że zaskarżona uchwała została uchylona inną uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 kwietnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Sąd administracyjny rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności ocenia, czy skarga jest dopuszczalna, a zatem, czy może być rozpoznana merytorycznie. W tym celu Sąd bada, czy nie zachodzi którakolwiek z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w przepisie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Ocenie Sądu podlegało zatem na wstępie, czy skarga mogła zostać rozpoznana merytorycznie.

W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Badając kwestię dopuszczalności skargi na tle ww. regulacji należy przyjąć, że "wezwanie do usunięcia naruszenia", stanowi w przypadku kwestionowania prawidłowości uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej bezwzględny warunek dopuszczalności skargi. Oznacza to, że podmiot, który wnosi skargę do sądu administracyjnego na taką uchwałę musi wykazać, że zwrócił się do właściwego organu gminy o zmianę lub uchylenie wydanej uchwały w zakresie przez niego kwestionowanym. Celem warunku wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest bowiem umożliwienie organowi przeprowadzenia samokontroli podjętego aktu bez konieczności kierowania sprawy na drogę sądową.

Z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący nie składał wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Również sam skarżący – wezwany do złożenia oświadczenia, czy wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia – nie wypowiedział się w tym zakresie. Skarżący złożył natomiast oświadczenie o cofnięciu skargi (pismo z dnia 16 maja 2013 r. – k-21). W tym kontekście Sąd pragnie wskazać, że w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe tylko wtedy, gdy wniesiona skarga spełnia wszystkie wymogi prawne warunkujące wszczęcie i prowadzenie na jej podstawie postępowania sądowoadministracyjnego. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi i w konsekwencji umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Cofnięcie skargi może nastąpić w sytuacji, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, LEX nr 1145651).

W niniejszej sprawie – jak zostało powyżej wskazane - skarżący nie wykazał, że wzywał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa w związku z zaskarżaną uchwałą, tak więc nie została spełniona przesłanka do skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym niemożliwym było rozpoznanie wniosku skarżącego o cofnięciu skargi (art. 60 p.p.s.a.) i ewentualne umorzenie na tej podstawie postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zaniechanie przez skarżącego wypełnienia – wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia, w związku z dyspozycją art. 52 § 1 p.p.s.a. nie doprowadziło bowiem do skutecznego wszczęcia postępowania. Tym samym złożoną skargę należało uznać za niedopuszczalną. W przypadku, gdy złożona skarga nie jest dopuszczalna zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który obliguje Sąd do odrzucenia skargi (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., W-wa 2011, s. 217; por. także: postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r., II GSK 729/12, LEX nr 1166155 oraz postanowienie NSA z dnia 25 września 2007 r., II GSK 136/07, LEX nr 374841).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.