Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 753/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 53 par. 2,  art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.B. na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

K. B. wniósł do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 6 września 2006r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]"". W skardze podano, że wezwanie do usunięcia prawa z dnia 10 listopada 2010r. miało w zasadzie funkcję porządkującą. Jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należało bowiem potraktować już wcześniejszej pisma skarżącego z dnia 18 lutego 2010r. skierowane do Prezydenta Miasta oraz z dnia 15 maja 2010r,. skierowane do Przewodniczącego Rady Miasta, dotyczące zmiany zapisów zaskarżonego planu odnośnie działki skarżącego, czego organy nie uwzględniły. Do skargi dołączono powołane pisma.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta wniósł o jej odrzucenie lub ewentualne oddalenie w całości. Wskazano, że skarżący podaje, że pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przesłane w dniu 18 lutego 2010r., a pismo pełnomocnika z dnia 10 listopada 2010r. porządkuje jedynie argumenty strony skarżącej. W związku z tym skarga winna podlegać odrzuceniu jako wniesiona po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę zaskarżenia przedmiotowej uchwały stanowił art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r. poz. 594 ze zm.). Z unormowania tego wynika uprawnienie do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie tego środka prawnego następuje po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Przed zbadaniem jednak, czy w przedmiotowej sprawie skarżący legitymuje się interesem prawnym lub uprawnieniem, które zostało naruszone zaskarżoną uchwałą, Sąd w pierwszej kolejności miał obowiązek zbadania, czy skarga została wniesiona w terminie oraz czy przed jej wniesieniem został wyczerpany tryb, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wspomniany przepis uzależnia bowiem wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie tylko od naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ale także od uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia tego naruszenia i wniesienia skargi w ustawowym terminie, do którego obliczania ma zastosowanie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.)

W niniejszej sprawie skarżący podał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 listopada 2010r., które wpłynęło do organu w dniu 19 listopada 2010r. miało jedynie charakter porządkujący, a za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winny być uznane jego pisma z dnia 18 lutego 2010r. skierowane do Prezydenta Miasta oraz z dnia 15 maja 2010r,. skierowane do Przewodniczącego Rady Miasta. Sąd podziela pogląd skarżącego, że wezwanie z dnia 10 listopada 2010r. nie może być uznane za pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie ani pismo z dnia 18 lutego 2010r., ani z dnia 15 maja 2010r. nie zawiera wyraźnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale z ich treści jednoznacznie wynika, ze skarżący domaga się usunięcia kwestionowanych zapisów planu z uwagi na ograniczenie jego prawa własności. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący domagał się od organu usunięcia naruszenia prawa polegającego na ograniczeniu jego prawa własności. Przy czym o ile nawet przyjąć, że pismo z dnia 18 lutego 2010r. zostało wniesione do niewłaściwego organu (prezydenta miasta zamiast rady miasta), to za datę wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa należy przyjąć datę złożenia pisma do Przewodniczącego Rady Miasta, co nastąpiło w dniu 17 maja 2010r.

W związku z tym rozważenia wymaga, czy możliwe jest wielokrotne składanie przez tę samą osobę wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz ustalenie, od którego wezwania do usunięcia naruszenia należy liczyć termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przedstawiane jest stanowisko, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Nadto takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów, wnoszących skargi na podstawie art. 53 § 1 p.p.s.a. Przyjęcie poglądu, że ten sam skarżący może wielokrotnie występować z wezwaniem o usunięcie naruszenia do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być bowiem w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym - z powodu specyfiki postępowania - przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 powołanej ustawy. Reasumując wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną, przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są zatem już wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W sytuacji gdy ten sam skarżący wielokrotnie składa wezwanie do usunięcia naruszenia termin do wniesienia skargi należy liczyć od daty pierwszego wezwania. Wezwanie o którym mowa w art. 101 ust. 1 stanowi bowiem substytut środka odwoławczego, jest sformalizowanym środkiem prawnym, podobnie jak sformalizowane jest postępowanie sądowoadministracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013r. sygn. akt II OSK 227/13, LEX nr 1282955 i orzeczenia tam powołane).

W świetle powyższych rozważań należy więc przyjąć, iż termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę rozpoczął bieg z dniem wniesienia przez skarżącego pisma do Przewodniczącego Rady Miasta, co nastąpiło w dniu 17 maja 2010r. Przy czym nawet gdyby przyjąć, że pismo Przewodniczącego Rady z dnia 9 czerwca 2010r. nie stanowiło odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 lipca 2010r. Przedmiotowa skarga została zaś wniesiona dopiero w dniu 6 grudnia 2010r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

W związku z powyższym z mocy art. 58 §1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.