Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 430/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 41  ust. 1  w zw. z art. 146a pkt 1  i art. 146aa
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B S.A. w K (poprzednio: A S.A. w K) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 stycznia 2021 r., nr: [...] w przedmiocie określenia pozostającej do pokrycia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] 2018 r. Oddział Celny przyjął zgłoszenie celne uzupełniające [...], dokonane przez stronę skarżącą A S.A. w K (obecnie: B S.A. z siedzibą w K), obejmujące towar opisany w poz. 2 w polu 31 jako "MONITOR ODDECHU RUCHU Z NIANIĄ ELEKTRYCZNĄ I KAMERĄ VID:468 30420USD;poz.rej. [...] 2018 [...] ".

Ww. towar zgłoszony został do kodu CN 85318070 (kod TARIC 8531807000) z przypisaną mu stawką celną dla krajów trzecich 0%.

W trakcie prowadzonej w trybie art. 48 Unijnego Kodeksu Celnego kontroli w ww. firmie (protokół kontroli nr sprawy [...] z dnia 17 stycznia 2020 r.), dokonano analizy klasyfikacji taryfowej towarów deklarowanych do pozycji kodu CN 85318070 Wspólnej Taryfy Celnej za okres 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2019 r. Ustalono, że została dokonana błędna klasyfikacja taryfowa towaru o opisie monitor oddechu o oznaczeniach kodowych: VTECH BM 2600, VTECH BM 3200, VTECH BM 4200, VTECH BM 4300, VTECH BM 4500, VTECH BM 4600, VTECH BM 4700, VTECH VM 2251, VTECH VM 3252, VTECH VM3255, VTECH VM 5252, VTECH VM 5261. Mając na uwadze obowiązujące w zakresie klasyfikacji taryfowej przepisy, kontrolujący stwierdzili, że prawidłowym kodem TARIC dla zgłoszonego towaru winien być kod CN 8528 72 40 z przypisaną mu stawką cła dla krajów trzecich 14%.

Pismem z dnia 3 lutego 2020 r. spółka wskazała m.in., że w trakcie kontroli ustalono, iż importowane urządzenia, o oznaczeniach kodowych; VTECH BM 2600, VTECH BM 3200, VTECH BM 4200, VTECH BM 4300, VTECH BM 4500,

VTECH BM 4600, VTECH BM 4700, VTECH VM 2251, VTECH VM 3252, VTECH VM 3255, VTECH VM 5252, VTECH VM 5261, spełniają warunki do zastosowania powyższego rozporządzenia do klasyfikacji taryfowej (...) Tymczasem wymienione w protokole kontrolowane towary spółki nie mają dedykowanych wyjść A/V (kamera), wejść (monitor), ani kabla A/V, w związku z tym nie mogą pełnić funkcji uniwersalnych, jak elementy zestawu opisane w rozporządzeniu KE nr 113/2011. Spółka wskazała, że elementy: a. kamera spółki nie może (ze względu na brak wyjścia A/V) pracować z innym monitorem lub telewizorem, b. monitor spółki nie będzie pracować (ze względu na brak wejścia A/V) z innym źródłem sygnału AV np. tunerem TV, odtwarzaczem DVD czy inną kamerą. Zatem opis zaimportowanego przez spółkę towaru i jego funkcjonalności są inne, niż przywołane w rozporządzeniu KE nr 113/2011. Dlatego opinia Kontrolujących o złej kwalifikacji spółki w tym zakresie, jako nie mająca rzeczywiście podstaw w powołanym rozporządzeniu KE, powinna być uznana za nieprawidłową. Dla wykazania powyższego spółka wniosła o dopuszczenie dowodu z opisu produktu oraz z jego oględzin. Nadto spółka wniosła też o wystąpienie do wystawcy dokumentu WIT i uzyskanie w charakterze dowodu w sprawie - dokumentu WIT o nr [...], który potwierdzi, iż kwalifikacja spółki miała jednak uzasadnienie.

Organ celny I instancji powiadomieniem z dnia 21 kwietnia 2020 r., powiadomił spółkę o zamiarze wydania decyzji oraz poinformował o prawie do bycia wysłuchanym przed wydaniem rozstrzygnięcia.

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w wyniku przeprowadzonego postępowania celnego wydał decyzję w sprawie celnej znak: [...], w której dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej części towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym [...] z [...] 2018 r. i określił prawidłowy kod towaru (kod TARIC) dla towaru objętego tym zgłoszeniem celnym - 8528 72 40 oraz określił kwotę długu celnego, pozostającą do zapłaty.

W konsekwencji wydania powyższego rozstrzygnięcia, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z [...] 2020 r. znak: [...] określił stronie skarżącej prawidłową kwotę podatku od towarów i usług (typ-BOO) w wysokości 49.100,00 zł z tytułu importu towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym [...], poinformował, że do zapłaty pozostaje kwota podatku od towarów i usług w wysokości 3.723,00 zł, wynikająca z różnicy pomiędzy kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określoną w decyzji, a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym nr jak wyżej. Równocześnie poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 3.723,00 zł (tj. pozostającej do zapłaty kwoty podatku od towarów i usług) za okres od 21 grudnia 2018 r., tj. od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych.

W odwołaniu od decyzji podatkowej skarżąca spółka, wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Strona zarzuciła, iż towary objęte zgłoszeniem celnym wobec którego orzeczono o dopłacie podatku, winny być kwalifikowane do kodu 8531 80 70 (stawka celna 0%), jak to zostało dokonane w zgłoszeniach spółki, ewentualnie do kodu 8528 52 91 (również ze stawką 0%), a nie do kodu 8528 72 40.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 21 stycznia 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał w pierwszej kolejności, że mając na uwadze stan sprawy wynikający ze zgromadzonego materiału, wydał on postanowienie o odmowie przeprowadzenia dodatkowych dowodów z uwagi, iż dotyczą okoliczności niespornych i już ustalonych na podstawie zgromadzonych dowodów i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia spraw podatkowych.

DIAS wyjaśnił również, że stan faktyczny i cechy importowanych towarów zostały ustalone w toku postępowania celnego prowadzonego pod sygnaturą [...] zakończonego decyzją z dnia [...] 2020 r.

Organ podkreślił następnie, że decyzja podatkowa, jest ściśle związana z rozstrzygnięciem w sprawie celnej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami zaistnienie zdarzenia gospodarczo - prawnego jakim jest import, podlegającego reżimowi szeroko rozumianego prawa celnego i skutkującego powstaniem z tego tytułu długu celnego powoduje również konsekwencje w postaci powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Tak więc, decyzja podatkowa jest konsekwencją wydanej uprzednio decyzji celnej, którą to decyzją, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 16.185,00 zł. Stosownie do dyspozycji zawartej w przepisie art. 33 ust. 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją znak: [...] z [...] 2020 r., określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 49.100,00 zł, wskazując, iż do zapłaty pozostała kwota w wysokości 3.723,00 zł.

DIAS wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję w sprawie celnej znak: [...], w której dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej, a tym samym dokonał obliczenia prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego. W postępowaniu odwoławczym od decyzji celnej, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego. Konsekwencją wydania ww. decyzji w sprawie celnej było wydanie w sprawie podatkowej również decyzji określającej prawidłową kwotę od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym [...] z dnia [...] 2018 r.

Zdaniem Dyrektora, organ I instancji określił podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie obowiązujących przepisów. Określenia kwoty podatku od towarów i usług dokonano prawidłowo przy zastosowaniu stawki w wysokości 23 % stosownie do zapisu art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji decyzja podatkowa została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, bowiem w wyniku określenia przez organ celny w decyzji celnej kwoty długu celnego, pozostającej do pokrycia, zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Tym samym określenie podatku od towarów i usług za towary objęte ww. zgłoszeniem celnym w decyzji podatkowej, musiało nastąpić w prawidłowej wysokości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa w zw. z art. 33 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Naruszenie to polegało na braku dokonania własnych ustaleń przez organ, lecz oparcie się w całości na ustaleniach stanowiących podstawę decyzji wydanej w postępowaniu celnym znak: [...]. Powyższe naruszenie wywarło istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w jego konsekwencji organ powielił błąd popełniony w decyzji celnej w postaci niewłaściwego sklasyfikowania zgłoszonego towaru do pozycji CN 85287240 Wspólnej Taryfy Celnej i niewłaściwej kwoty długu celnego pozostającego do zapłaty, a co w rezultacie skutkowało błędem organu co do określenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku od towarów i usług naruszając art. 30b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W razie uznania powyższych zarzutów za niezasadne, skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku o towarów i usług, które to naruszenie polegało na braku zawieszenia postępowania przez organ, pomimo tego że od decyzji celnej skarżący złożył odwołanie, a następnie – po utrzymaniu w jej mocy przez organ II instancji, skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego, która na dzień dzisiejszy nie została jeszcze rozpoznana. Brak zawieszenia postępowania w sprawie podatkowej sprawia, że doprowadziło ono do wydania rozstrzygnięcia, w stosunku do którego istnieje istotne prawdopodobieństwo konieczności jego wzruszenia w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji Podatkowej.

Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ rację miał organ odwoławczy, że skoro została wydana decyzja w sprawie celnej, to zgodne z prawem było wydanie decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Na wstępie Sąd zaznacza, że przedmiotem zarzutów skarżącej nie były jakiekolwiek pomyłki w wyliczeniach podatku od towarów i usług, czy też błąd w zastosowaniu stawki podatku. W istocie skarżąca kwestionowała jedynie rozliczenia celne (związane z odmienną klasyfikacją importowanych towarów). Rację miał więc organ wskazując, że tego typu zarzuty dotyczyły sprawy celnej, a nie podatkowej.

Stawka podatku (23%) została zastosowana prawidłowo zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 i art. 146aa ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm.). Podobnie, skoro po wydaniu decyzji w sprawie celnej - podstawa opodatkowania uległa podwyższeniu o należne do zapłaty cło, to automatycznemu podwyższeniu uległa podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 30b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.

W ocenie Sądu organy nie miały więc obowiązku oczekiwać na uprawomocnienie się decyzji celnej dotyczącej importowanych towarów.

Przepisy podatkowe w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług wprost przewidują możliwość wydania decyzji jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo. W takiej sytuacji organ w decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług określi różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną – w przypadku gdy decyzja jest wydawana po zwolnieniu towaru.

Z tych to powodów Sąd uznał za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Miały one bowiem związek z kwestionowaniem klasyfikacji taryfowej importowanych towarów, a nie określonego na podstawie wydanej decyzji celnej – kwotą różnicy podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określonych decyzją podatkową a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym.

Niezasadny był również zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak już jednak Sąd zauważył, wymiar cła nie jest dokonywany przez inny organ lub sąd, ale przez ten sam organ celny i właśnie procedura wymiaru podatku od towarów i usług oraz powiadamiania o różnicy tego podatku jest regulowana przez ww. art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 grudnia 2020 r. II GSK1073/20 zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej może być wyłącznie kwestia prawna, która dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, co oznacza, że takim zagadnieniem nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie w danej sprawie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), skargę oddalił.