Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 566/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L Sp. z o.o. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

L spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wraz ze skargą złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła m.in., że złożyła wnioski o zwrot podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 1.710.284 zł plus odsetki. Jest to kwota wyjęta z obrotu spółki co skutkuje utratą płynności finansowej. Względem spółki prowadzone są liczne egzekucje komornicze, spółka ma zajęte konta bankowe co powoduje, że nie jest w stanie normalnie funkcjonować i zaplanować jakichkolwiek wydatków. W księgach wieczystych posiadanych przez spółkę nieruchomości został umieszczony wpis, że spółka nie może obciążać hipoteki.

Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego wynosi 410.000 zł, wartość środków trwałych 7.036.746,39 zł, wysokość zysku za ostatni rok obrotowy 219.815,13 zł. Stan rachunków bankowych wynosi -246.633,41 zł. Spółka posiada nieruchomość obciążoną hipoteką, miesięczny dochód spółki to około 30.000 – 50.000 zł

Z nadesłanych 19 lutego 2019 r. deklaracji VAT-7K wynika, że spółka w II, III i IV kwartale 2018 r. dokonała dostawy towarów i usług na łączną kwotę 338.411 zł. Równocześnie nabyła towary i usługi na łączną kwotę 92.869 zł.

Według rachunku zysków i strat spółka w 2018 r. osiągnęła zysk z działalności operacyjnej w wysokości 249.278,68 zł.

Zgodnie z bilansem sporządzonym na dzień [...] grudnia 2018 r. spółka posiada środki trwałe o wartości 7.038.235,63 zł oraz zapasy, inwestycje krótkoterminowe w łącznej wysokości 26.124,67.

Analiza sytuacji majątkowej i dochodów spółki prowadzi do wniosku, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "P.p.s.a.", przyznanie osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków następuje wówczas, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że spełnienie przesłanek określonych w tych unormowaniach obliguje sąd do przyznania prawa pomocy w określonym zakresie. Jednak obowiązek udzielenia przez sąd prawa pomocy powstaje w sytuacji, w której wnioskodawca uprawdopodobni brak środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Tym samym, to na stronie postępowania spoczywa ciężar wykazania, że w sprawie występują przesłanki uzasadniające uwzględnienie jej wniosku i przyznanie prawa pomocy.

Skarżąca mimo trudności, w dalszym ciągu pozostaje w obrocie gospodarczym i ponosi koszty swojego utrzymania. W ostatnim roku obrotowym osiągnęła zysk z działalności operacyjnej w wysokości 249.278,68 zł.

W ocenie orzekającego świadczy to o tym, że wbrew stanowisku skarżącej, działalność gospodarcza spółki daje jej możliwość partycypacji w kosztach zainicjowanego przez nią postępowania.

Ponadto zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm.) umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dopłat w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziału. Odpowiedni zapis znajduje się w § 10 umowy wnioskującej spółki.

Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, dopłaty mogą być wnoszone w związku z czasowymi trudnościami finansowymi spółki, potrzebą jej dokapitalizowania, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych (por. A. Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 1-300 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych; LEX/el., 2016. Stan prawny na 30 czerwca 2017 r.). Jak natomiast wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (np. w postanowieniach z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt I GZ 567/13 i I GZ 568/13. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), z uwagi na fakt, że dopłata jest formą wewnętrznej przymusowej pożyczki wspólników na rzecz spółki, należy przyjąć, że może ona być wykorzystana także na pokrycie kosztów sądowych w sprawach prowadzonych przez spółkę.

Zatem, gdy spółka nie dysponuje środkami pieniężnymi niezbędnymi do opłacenia takich koniecznych wydatków, udziałowcy mają możliwości prawne by wesprzeć finansowo utworzony przez nich podmiot prawa, poprzez dofinansowanie działalności spółki bądź w formie dopłat bądź udzielania pożyczki przez udziałowca. W rozpoznawanej sprawie jak wynika z umowy spółki (§ 10 umowy): "Uchwała Zgromadzenia Wspólników może zobowiązać wspólników do dopłat w granicach do 10 (dziesięcio) krotnej wartości nominalnej udziałów posiadanych przez każdego z nich" Natomiast z § 8 ust. 1 umowy spółki wynika, że wspólnicy spółki: E.S. obejmuje 3 100 udziałów w kapitale zakładowym spółki po 100 zł każdy, o łącznej wartości 310 000 zł, R.S. obejmuje 1 000 udziałów po 100 zł każdy o łącznej wartości 100 000 zł.

W świetle powyższych okoliczności uznać należało, że spółka L nie wykazała, że wobec niej zachodziła ustawowa przesłanka, o której mowa w art. 246 § 2 pkt 2 lub 2 P.p.s.a. Analiza dokumentów i oświadczeń nadesłanych przez Spółkę wskazuje, że jest ona w stanie uiścić wpis w niniejszej sprawie, dlatego na podstawie powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji.