Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1764/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 11d ust. 1, art. 11f ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2031
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania  i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant ref. staż. Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] maja 2017 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S. i I. S. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] zezwalającą na realizację inwestycji drogowej tj. rozbudowę ronda [...] w P. w ciągu drogi krajowej nr [...] wraz z rozbudową ul. [...] i przebudową ulic [...], [...], [...] i Al. [...].

Minister wskazał, że w odwołaniu strony zakwestionowały ww. rozstrzygnięcie w zakresie działki nr [...], obr. [...], podnosząc, że inwestycja powoduje ograniczenia i utrudnienia w korzystaniu z przyległych działek, w tym również z działki nr [...], której skarżące są współwłaścicielami.

Zdaniem skarżących, zatwierdzono nieuzasadnioną gigantyczną rozbudowę ronda, niespełniającą parametrów ronda i szerokości zjazdu określonych w § 75 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124), dalej "rozporządzenie". Zastosowano maksymalną średnicę zewnętrzną ronda - 54 m. Na rondzie krzyżują się drogi różnych klas - ul. [...], [...], [...] oraz Al. M. [...], które są drogami zbiorczymi "Z", a ul. [...] jest drogą lokalną "L", co w myśl § 75 oznacza, że inwestycja dot. skrzyżowania dróg klasy "Z" i "L", i powinna być realizowana jako rondo małe - 40 m (45 m w uzasadnionych przypadkach).

Skarżące wskazały, że zgodnie z § 79 rozporządzenia indywidualny zjazd winien posiadać szerokość 4,5 m, a do działki nr [...] przewidziano 4 m. Ponadto, od 1 stycznia 2016 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 9 września 2015 r. w sprawie pozbawienia dróg kategorii dróg krajowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1489), droga krajowa [...] nie przebiega przez Rondo [...], a więc doloty ronda stanowią droga krajowa nr [...] oraz drogi powiatowe.

W ocenie skarżących projekt narusza również § 110 ust. 1 w zw. § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ miejsce na wagę samochodową na działce [...], zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego i istotnie uniemożliwia korzystanie z działek przyległych. Samochód kontrolowany na wadze uniemożliwia bezpieczny zjazd na działki: nr [...], [...] i [...] oraz wyjazd na ul. [...] i [...]. Ponadto, usytuowania wagi nie skonsultowano z organem uprawnionym tj. [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego.

Przed wydaniem decyzji Wojewoda udostępnił skarżącym jedynie część dokumentów, bowiem nie były one ponumerowane i nie przedstawiono ich spisu. Strony nie miały więc możliwości zapoznania się z całością materiału.

Ponadto, do 24 czerwca 2016 r., tj. daty ukazania się w Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji, nie ukazało się obwieszczenie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym, po 24 marca 2016 r. (tj. po uzupełnieniu wniosku), materiałem. Wojewoda naruszył zatem art. 11 d ust. 5 z.r.i.d. w zw. z art. 49 kpa. Niezależnie, 4 lipca 2016 r. w urzędzie, strony otrzymały wgląd jedynie w część akt.

Minister dalej wskazał, że kontrolowana decyzja spełnia wymogi z art. 11f ust. 1 z.r.i.d. dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określa linie rozgraniczające - mapa w skali 1:500 o przebiegu drogi oraz linie rozgraniczające, zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 z wykazami zmian danych ewidencyjnych, nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa oraz Miasta [...]. Określono warunki ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej i obronności państwa oraz ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja zawiera również ustalenia dotyczące szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót, warunki przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu oraz innych dróg publicznych, termin o którym mowa w art. 16 ust. 2.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania oraz pism je uzupełniających, Minister stwierdził, że organy nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, a jedynie do weryfikacji podanych rozwiązań pod względem ich zgodności z przepisami prawa. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 z.r.i.d., to inwestor decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przebiegu drogi.

Za chybiony Minister uznał zarzut, że lokalizacja stanowiska do ważenia pojazdów ciężarowych została ustalona bez konsultacji z [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego i Komisją Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, gdyż zgodnie z art. 11 d ust. 1 z.r.i.d., inwestor nie był zobowiązany do przedstawienia opinii ww. podmiotów.

Organ nie podzielił również stanowiska co do nieuzasadnionej "gigantycznej rozbudowy ronda [...]", niespełniającej wymogów wymiaru ronda i szerokości zjazdu indywidualnego określonych w § 75 i § 79 rozporządzenia. Wskazał, że § 75 rozporządzenia określa w tabelach wymiary i zakres sytuowania rond, wyszczególniając cztery ich typy - mini, małe, średnie i duże, określając z parametrami wyspy centralnej oraz zewnętrznej średnicy ronda oraz zakres jego zastosowania. Jak wynika z części opisowej projektu budowlano-wykonawczego (załącznik nr 1), projektowane rondo jest skrzyżowaniem w ciągu drogi krajowej nr [...] - ul. [...] i ul. [...], drogi powiatowej nr [...], (do 31 grudnia 2015 r. droga krajowa nr [...]) - ul. [...] i Al. [...] oraz drogi powiatowej nr [...] - ulicy [...].

Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, ze zm. dalej u.d.p.) stanowi, że drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na kategorie: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 2 rozporządzenia, droga zaliczona do jednej z kategorii w rozumieniu ustawy o drogach publicznych powinna spełniać wymagania techniczne i użytkowe określone dla następujących klas: krajowa - klasy A, S lub GP; wojewódzka - klasy GP lub G; powiatowa - klasy GP, G lub Z; gminna - klasy GP, G, Z, L lub D. Ponadto w § 4 ust. 3 rozporządzenia dla przebudowy dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych dopuszczono przyjęcie klasy o jeden poziom niżej.

Wbrew zatem stanowisku skarżących dróg dolotowych ww. ronda nie stanowią wyłącznie drogi klasy "D" oraz "L", ale również droga krajowa nr [...] (ul. [...] oraz ul. [...]), klasy "G". Powyższe potwierdza m.in. § 6 ust. 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, przyjętego uchwalą Nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] czerwca 1998 r. Skoro dwie z dróg dolotowych zaliczono do klasy "G", to inwestycję należy kwalifikować jako rondo średnie, którego średnicę zewnętrzną określono na 41-65 m., co odpowiada parametrom określonym w § 75 rozporządzenia. Projektowane rondo jest skrzyżowaniem dróg różnych kategorii, a zatem różnych klas. Dlatego przyjęto rozwiązania dotyczące dróg wyższej kategorii oraz dostosowano wymagania techniczne i użytkowe określone dla klasy jej odpowiadającej. W konsekwencji, nie wystąpiły przesłanki do uzyskania w powyższej zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 79 pkt 1 rozporządzenia, zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu niektóre zjazdy, w tym zjazd z działki nr ew. [...], pozostawiono w tych samych miejscach, ograniczając prace do zmiany niwelety oraz nawierzchni zjazdu. W miejscu zjazdu skarżących, zaplanowano budowę chodnika. Szerokość jezdni samego zjazdu, znajdującego się śladzie istniejącego zjazdu, określono na 4m, która jest większa od minimalnej szerokości przyjętej w rozporządzeniu. Zjazd ten zostanie urządzony w ciągu chodnika i będzie rozszerzał się w kierunku jezdni. Wobec powyższego zarzut niespełnienia wymogów z § 79 pkt 1 organ uznał za bezzasadny. Dodał, że w piśmie z 8 marca 2017 r. inwestor wyraził gotowość wykonania zjazdu o większej szerokości.

Dalej organ wskazał, iż zgodnie z § 110 ust. 1 rozporządzenia, droga w zależności od potrzeb może być wyposażona w obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu (MOP, punkty kontroli samochodów ciężarowych, MPO, zatoki postojowe, zatoki autobusowe, perony tramwajowe, pętle autobusowe, place do zawracania, mijanki, przejścia dla pieszych). Natomiast zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę (§ 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia). Z materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] położona jest przy ul. [...] i ul. [...]. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (ppkt. 6.1.2.2) na ulicy [...] zaprojektowano wlot dwupasowy o szerokości 7 m o relacjach prosto-lewo i prawo. Przed wlotem na rondo zaprojektowano wyjazd i wjazd na drogę z działki [...], umożliwiajacy komunikację działek położonych przy byłej stacji paliw z ulicą [...] i [...]. Przewidziano miejsce postojowe umożliwiające kontrole pojazdów przez odpowiednie organy. Zatem waga samochodowa zostanie usytuowana w ciągu łącznika komunikującego przyległe nieruchomości z drogami publicznymi, tj. ulicą [...] i ulicą [...]. Strefa dojazdów wraz z wagą usytuowane są w środku jezdni. Waga w ciągu łącznika, na środkowym pasie jezdni (w jej poziomie), nie pogorszy korzystania z przyległych nieruchomości. Na długości najazdu, zjazdu oraz zainstalowanej w przyszłości osiowej wadze samochodowej droga wewnętrzna posiadać będzie trzy pasy ruchu, dwa skrajne - każdy o szerokości po 3,5 m oraz pas, na dla wagi - 3,75 m, łącznie 10,75 m. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym zapewni zaprojektowana wyodrębniona "wyspa" umożliwiająca obsługę komunikacyjną m.in. działki nr [...] wraz z oddzielną organizacją ruchu, zaś obustronne skrajne pasy ruchu o szerokościach po 3,5 m zapewnią swobodny dostęp do nieruchomości przyległych (w tym m.in. działki nr [...]). Zastosowane rozwiązanie pozwoli uniknąć bezpośredniej obsługi działek (m.in. działki nr [...]) z ronda, co jak słusznie zauważyły Skarżące, mogłoby stanowić zagrożenie bezpieczeństwa dla wszystkich użytkowników ruchu drogowego. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut naruszenia § 110 ust. 1 w związku § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia.

Odnośnie zaś stanowiska, że usytuowanie wagi istotnie uniemożliwi korzystanie z działki skarżących Minister wyjaśnił, że w strefie ważenia można wydzielić trzy pasy ruchu o szerokości 3,5 m skrajne oraz środkowy (z wagą) o szerokości 3,75 m. Nie dojdzie zatem do zastawienia przez pojazd kontrolowany na wadze zjazdu stron. Ponadto wjazd na przedmiotowy teren będzie dozwolony poprzez odpowiednie oznakowanie tylko dla mieszkańców i służb.

Stąd mimo, iż inwestycja wymusiła na inwestorze rozwiązanie techniczne umożliwiające usytuowanie wagi samochodowej, to jednak dostęp do nieruchomości, poprzez zachowanie dotychczasowego zjazdu, został zachowany.

Organ zaznaczył, że strony żądają zapewnienia "odpowiedniego" dojazdu do ich posesji. Jednak z materiału dowodowego nie wynika, żeby posesja została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Trudno za pozbawienie dostępu do drogi uznać wprowadzenie zmian w organizacji ruchu, spowodowane względami bezpieczeństwa, co w ocenie Skarżących ma stanowić o naruszeniu art. 140 k.c. Poza tym na inwestorze ciążył jedynie obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Dojazd ten ma być odpowiedni, co nie oznacza, że ma być zgodny z oczekiwaniami skarżących. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem stron. W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć szeroko, będzie on zatem spełniony zawsze wtedy, kiedy na działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Zaprojektowane skomunikowanie nie ogranicza dostępności do działki nr [...] Za bezzasadny organ uznał zatem zarzut naruszenia art. 140 i 144 k.c.

Minister podkreślił, że rozbudowa Ronda [...] jest niewątpliwie celem publicznym i fakt ten należy uwzględnić przy ocenie, czy decyzja zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Interes publiczny ma prymat nad interesem jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem (por. wyrok NSA z 26 lipca 2013 r., II OSK 762/13).

Za nietrafne organ uznał także stanowisko, że budowa, w tym usytuowanie wagi samochodowej, narusza art. 2, art. 31 Konstytucji RP.

Minister nie uznał też zarzutu, że lokalizacja wagi na działce [...] nie tylko uniemożliwi swobodny dostęp do działki [...], ale spowoduje utratę jej wartości . Kwestie odszkodowawcze nie są bowiem przedmiotem tego postępowania.

Odnosząc się do stanowiska Skarżących, co do przebiegu konsultacji dotyczących kształtu planowanej inwestycji, organ przypomniał, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest kontrola legalności decyzji Wojewody [...]. Ustawa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wniosku konsultacjami społecznymi. Kwestia ta nie może zostać zatem oceniona w tym postępowaniu.

W odniesieniu do zarzucanych nieprawidłowości co do udostępnionej dokumentacji organ uznał, że uchybienia te nie miały wpływu na wynik postępowania. Skarżące nie zostały pozbawione możliwości obrony swych praw.

Za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 11 d ust. 5 z.r.i.d. w zw. z art. 49 kpa poprzez niepoinformowanie stron postępowania, w drodze obwieszczenia, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, skoro Wojewoda [...] pismem z 8 kwietnia 2016 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania poinformowano w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, w urzędach gminnych oraz Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów.

Żaden z przepisów specustawy nie obligował natomiast organu do zawiadomienia stron, w formie obwieszczenia, o zgromadzeniu materiału dowodowego, niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia. Art. 11 d ust. 5 i art. 11f ust. 3 obowiązek ten dotyczy wyłącznie wszczęcia postępowania i wydania decyzji.

Skargę na powyższą decyzję złożyła I. S. zarzucając powierzchowne i częściowe rozpoznanie sprawy polegające na:

a. pominięciu wniosku i załączonych dokumentów wskazujących na naruszenie przepisów techniczno – budowlanych,

b. sprzeczności ustaleń zaskarżonej decyzji z treścią zebranych w sprawie materiałów,

c. błędnym rozstrzygnięciu w skutek pobieżnego zapoznania się z materiałem, w tym w szczególności z projektem budowlano wykonawczym sporządzonym 11.2014 r.

Skarżąca wniosła o: uchylenie decyzji organów obu instancji, lub uchylenie zaskarżonej decyzji w części zezwolenia na budowę wagi samochodów, przekazanie sprawy do ponownego, wszechstronnego i prawidłowego przeprowadzenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Na wstępie zaznaczyć należy, że badane decyzje wydane zostały w szczególnym trybie przewidzianym ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, (specustawa drogowa), której celem jest uproszczenie procedur dotyczących podejmowania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Akt ten przewiduje połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygania o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzanie podziału nieruchomości, przejmowanie jej na własność i zatwierdzanie projektu budowlanego oznaczające jednocześnie udzielenie pozwolenia na budowę.

Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydawana jest na wniosek właściwego zarządcy drogi, spełniający warunki enumeratywnie wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-9 z.r.i.d., w tym zawierający m.in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi i istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz opinie właściwych organów.

Szczególnego podkreślenia - w świetle zarzutów skargi - wymaga również to, że w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ jest związany wnioskiem inwestora co do kształtu i przebiegu inwestycji. W przepisach specustawy drogowej ustawodawca nie upoważnił bowiem organów do oceny racjonalności czy słuszności zaproponowanych rozwiązań projektowych. Oznacza to, że organy nie mogą korygować trasy i zakresu inwestycji ani do dokonywać zmian w projekcie. Przepisy specustawy drogowej nakładają na organ architektoniczno budowlany wyłącznie obowiązek oceny zgodności z prawem przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym, to inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych rozwiązań, a rola organu ogranicza się do sprawdzenia kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz tego, czy przedstawiona koncepcja mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo.

Stanowisko to jest ugruntowane i jednolite w orzecznictwie sądów administracyjnych i zostało obszernie powołane, zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę, nie ma zatem potrzeby jego ponownego przytaczania.

Wprawdzie w orzecznictwie wskazuje się również, że dopuszczalna jest weryfikacja przez organ zasadności żądania w zakresie ewentualnego rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także ocena niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości, jednak weryfikacja ta nie może mieć na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu przedsięwzięcia drogowego (por. wyrok NSA z 3 września 2014 r., II OSK 1730/14).

Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania inwestor, na wezwanie organu, przedstawił swoje stanowisko co do proponowanej przez skarżące zmiany lokalizacji inwestycji (pismo z dnia 14 grudnia 2016r.) oraz w piśmie z dnia 8 marca 2017r. odniósł się do zastrzeżeń skarżących przedstawionych w odpowiedzi (pismo z dnia 23 stycznia 2017r.), w tym do okoliczności, że na etapie proponowanych rozwiązań na tym terenie tj. działce [...] nie przewidziano wagi samochodowej. Inwestor nie znalazł podstaw do innego zmiany zajętego stanowiska przedstawiając stosowna argumentację.

Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko Ministra, bowiem żaden z zarzutów skargi nie okazał się skuteczny.

Podkreślić przede wszystkim trzeba, że skarżąca zakwestionowała zaskarżoną decyzję w szczególności w zakresie - w jej ocenie nieuprawnionego - zaplanowania ronda średniego oraz w zakresie działki nr [...], obr. [...], to jest położenia wagi samochodowej, powodującego ograniczenia i utrudnienia w korzystaniu m.in. z działki nr [...], której jest współwłaścicielką, a także w zakresie szerokości zjazdu do tej działki

Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 11i z.r.i.d. w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Natomiast w wyniku zmiany art. 35 ustawy Prawo budowlane przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) prawodawca wprowadził zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Organ nie jest zatem uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta, a więc osoby wyłącznie uprawnionej do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie.

Natomiast w zakresie rozwiązań przedstawionych w projekcie zagospodarowania terenu należało podzielić argumentację Ministra.

Słusznie bowiem wskazano w zaskarżonej decyzji, że odmienne znaczenie ma termin "kategoria drogi" od pojęcia "klasy drogi". Wskazać bowiem trzeba, że art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych rozróżnia według pełnionych funkcji kategorie dróg dzieląc je na: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Stosownie zaś do § 4 ust. 2 rozporządzenia, droga zaliczona do jednej z kategorii w rozumieniu ustawy o drogach publicznych powinna spełniać wymagania techniczne i użytkowe określone dla klas: krajowa - klasy A, S lub GP; wojewódzka - klasy GP lub G; powiatowa - klasy GP, G lub Z; gminna - klasy GP, G, Z, L lub D. Natomiast w § 4 ust. 3 rozporządzenia dla przebudowy dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych dopuszczono przyjęcie klasy o jeden poziom niżej. Powyższe oznacza, że dana droga publiczna, zaliczona do określonej kategorii, może posiadać jedną z kilku klas drogi, o których mowa rozporządzeniu, a o danej klasie drogi decydować będą jej parametry techniczne.

W konsekwencji zmiana kategorii dróg dolotowych do ronda [...]’ - tj. Al. [...] oraz ul. [...] z kategorii drogi krajowej na powiatową, nie powoduje, że należy je zaliczać automatycznie do innej klasy, skoro nadal zachowują one parametry przewidziane dla klasy G i taka też klasę posiadają, co potwierdza również prawodawca miejscowy w § 6 ust. 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] czerwca 1998 r. Tym samym, jeżeli dwie z dróg dolotowych do Ronda [...] posiadają klasę "G", to planowaną inwestycję drogową należy kwalifikować jako rondo średnie, to jest o średnicy zewnętrznej mieszczącej się w przedziale 41-65 m. Nie doszło zatem do - zarzucanego przez skarżącą - naruszenia § 75 rozporządzenia.

Zauważyć przy tym trzeba że, inwestycja dotyczyła m.in. rozbudowy już istniejącego w tym miejscu ronda w jego śladzie, co również wymuszało na inwestorze dostosowanie jego geometrii do istniejącej uprzednio.

W konsekwencji słusznie wyjaśnił Minister, że nie było podstaw do uzyskania zgody na odstępstwo od ww. przepisów techniczno-budowlanych, jak wywodziła skarżąca.

Podobnie na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia § 79 pkt 1 rozporządzenia w zakresie szerokości zjazdu, który – zdaniem skarżącej – winien mieć 4,5 m, a wynosi 4m. Przede wszystkim zauważyć należy, że inwestor istniejące zjazdy (oprócz zjazdów indywidulanych do posesji nr. [...] przy ul. [...]) pozostawił w dotychczasowych granicach, która w zakresie szerokość samej jezdni zjazdu skarżących wynosi 4m, a więc wraz z przewidzianym w tym miejscu chodnikiem z kostki brukowej będzie on szerszy niż minimalna szerokość określona w § 79 pkt 1 (nie mniej niż 4,5 m zjazd, w tym szerokość jezdni nie mniej niż 3 m). Ponadto, zjazd będzie się jeszcze rozszerzał w kierunku jezdni. Pomimo spełnienia powyższych warunków, inwestor wyraził również gotowość poszerzenia zjazdu (pismo z dnia 8 marca 2017r.). Powyższy przepis jest spójny z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który również przewiduje, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.

W świetle przedstawionego na wstępie stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, w zakresie możliwości ingerowania organu architektoniczno budowlanego w rozwiązania projektowe, na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia § 113 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, którego skarżąca upatrywała w niezgodnym z ww. regulacjami umiejscowieniem wagi do ważenia samochodów ciężarowych.

Niemniej, zauważyć trzeba, że z projektu zagospodarowania terenu wynika (ppkt. 6.1.2.2, część opisowa), iż przy ul. [...] - przy której położona jest działka skarżących (jak i przy ul. [...]) przewidziano wlot dwupasmowy (prawo/lewo) o szerokości 7 m. Przed wlotem na rondo zaprojektowano wyjazd i wyjazd na drogę z działki [...], komunikujący m.in. działkę skarżących z ul. [...] i [...]. Na samej działce [...], usytuowano miejsce postojowe do kontroli pojazdów. Na długości najazdu zjazdu oraz wagi samochodowej inwestor przewidział trzypasmową drogę wewnętrzną (dwa pasy skrajne o szerokości 3,5 m każdy i pas pod wagę - 3,75 m), z wyodrębnioną wyspą. Z powyższego wynika, że dostęp do nieruchomości przyległych - w tym działki nr [...] należącej do skarżących – został zapewniony poprzez ww. dwa skrajne pasy ruchu. Ponadto, w wyniku stosownego oznakowania, wjazd na ww. teren będzie dozwolony tylko dla mieszkańców i odpowiednich służb. Powyższe rozwiązania, w tym wyłączenie komunikacji przyległych działek bezpośrednio z ronda, pozwoli na zachowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Wobec spełnienia wymogów ustawowych organ nie mógł odmówić wydania zezwolenia na realizację omawianej inwestycji drogowej, jak stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 11 i z.r.i.d.

Na zakończenie pokreślić ponownie trzeba, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jest aktem prawnym szczególnym, specjalnym, przewidującym uproszczoną procedurę przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Jak już powiedziano wyżej, jest oczywiste, że szybka i sprawna budowa dróg publicznych w Polsce i w związku z tym poprawa infrastruktury drogowej jest potrzebą nie cierpiącą zwłoki i niewątpliwie leży w dobrze pojętym interesie społecznym i gospodarczym. Te okoliczności uzasadniają z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora i co za tym idzie - ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji.

Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia. Zarówno wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jak i sama decyzja zawierają wymagane prawem elementy (art. 11d ust. 1, art. 11f ust. 1 z.r.i.d.), a postępowanie poprzedzające jej wydanie zostało przeprowadzone z zachowaniem wszystkich reguł wymaganych przez k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.