Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1107/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6260 Statut
6403 Skargi organów nadzoru na uchwały sejmiku  województwa w przedmiocie ... (art. 82 ustawy o samorządzie województwa)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu w części
Powołane przepisy: article: art. 400 ust. 2, art. 400j ust. 2, art. 400p
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
article: art. 82 ust. 1, art. 82c ust. 1, art. 83 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2096
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa- tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 20 czerwca 2017 r. nr XL/500/17 w przedmiocie przyjęcia Statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi 1) stwierdza nieważność § 17 ust. 1 i 2 Statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi przyjętego uchwałą nr XL/500/17 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 20 czerwca 2017 roku 2) zasądza od Sejmiku Województwa Łódzkiego na rzecz Wojewody Łódzkiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sejmik Województwa Łódzkiego Uchwałą Nr XL/500/17 z dnia 20 czerwca 2017 r. przyjął Statut Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi, stanowiący załącznik do uchwały.

Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa ( tj. Dz.U. z 2016 r, poz. 486 ze zm.), art. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska ( Dz.U z 2017 r., poz. 898 ze zm.) oraz art. 400 p ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.).

§17 ust.1 Statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi otrzymał brzmienie: Zarząd Wojewódzkiego Funduszu, zwany dalej również "Zarządem", liczy dwóch członków. Natomiast w § 17 ust. 2 statutu przyjęto, iż Zarząd stanowią: Prezes Zarządu i Zastępca Prezesa Zarządu.

Wojewoda Łódzki w dniu 27 października 2017 r. wniósł, na podstawie art. 82 c ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa ( Dz.U. z 2016 r., poz. 486 ze zm.), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na ww. uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego w części, to jest w zakresie § 17 ust. 1 i 2 Statutu stanowiącego załącznik do uchwały, zarzucając:

- naruszenie art. 400j ust. 1, 2 i 2 a oraz art. 400p ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej w ten sposób, że w § 17 ust. 1 i 2 Statutu ustalono, że Zarząd Wojewódzkiego Funduszu liczy od 1 do 2 członków, a uprawnienia do ustalenia przez sejmik województwa tej liczby nie da się wyprowadzić z kompetencji do uregulowania organizacji wewnętrznej wojewódzkich funduszy oraz szczegółowego trybu działania organów wojewódzkich funduszy, z jednoczesnym naruszeniem uprawnień Rady Nadzorczej wojewódzkiego funduszu w zakresie ustalenia tej liczby.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XL/500/17 Sejmiku Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi w zaskarżonej części, a ponadto zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, ze zgodnie z art. 400j ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zarządy wojewódzkich funduszy liczą od 1 do 2 członków. Jedynym organem uprawnionym do wnioskowania o powołanie lub odwołanie członka zarządu jest rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu, a do kompetencji zarządu województwa należy podjęcie uchwały w sprawie powołania i odwołania osób, których dotyczy wniosek rady nadzorczej ( art. 400j ust. 2 ustawy). Ponadto z art. 400j ust. 2 a ustawy wynika, że w przypadku określonym w tym przepisie powołania członków zarządu dokonuje rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu.

Zdaniem skarżącego Wojewody z powyższego wynika, że to Rada Nadzorcza WFOŚ i GW określa liczbę członków zarządu. Przepis art. 17 ust. 1 i 2 Statutu WFOŚ i GW narusza zatem ustawową kompetencję Rady Nadzorczej do określenia tej liczby.

Skarżący odwołał się do treści statutu Narodowego FOŚ i GW nadanego rozporządzeniem z dnia 7 grudnia 2010 r. przez Ministra Środowiska (Dz.U. z 2010 r., nr 240, poz. 1609) mającego charakter prawa powszechnie obowiązującego. Statut ten nie ustala liczby członków zarządu NFOŚiGW. Według skarżącego Minister Środowiska prawidłowo wypełnił delegację ustawową nie określając w statucie liczby członków zarządu. Liczba członków zarządu Narodowego Funduszu również nie została określona dokładnie. Liczy ona od 3 do 5 ( art. 400i ustawy).

Zgodnie z art. 400p ustawy organizację wewnętrzną wojewódzkich funduszy, szczegółowy tryb działania ich organów oraz sposób udzielania pełnomocnictw określają statuty wojewódzkich funduszy nadawane w drodze uchwały, przez sejmiki województw. Zdaniem Wojewody, kompetencja przyznana w tym przepisie sejmikom województw nie ma charakteru generalnego i nie pozwala na dowolne uregulowanie treści statutu osoby prawnej jaką jest wojewódzki fundusz ochrony środowiska. Ustawodawca wskazał jakie elementy może uregulować sejmik województwa w statucie. Przede wszystkim jest to: organizacja wewnętrzna oraz szczegółowy tryb działania ich organów. Kwestia ustalenia liczby członków zarządu nie wchodzi w zakres pojęciowy "organizacja wewnętrzna" oraz "szczegółowy tryb działania organów". Pod pojęciem "organizacja wewnętrzna" należy rozumieć wewnętrzną strukturę organizacyjną, funkcjonującą "wewnątrz" jednostki. "Szczegółowy tryb działania organów" oznacza procedurę postępowania przed tymi organami.

W ramach tej kompetencji mieści się prawo i obowiązek uregulowania szczegółowych zasad postępowania danego organu, zarówno gdy zarząd jest jednoosobowy oraz gdy zarząd jest dwuosobowy. W ramach określenia trybu działania organu nie mieści się zatem pojęcie ustalania liczby członków tego organu. Są to kwestie dotyczące ustroju danego organu, a nie sprawy wewnętrzne.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa. Z przepisu tego wynika zakaz domniemania kompetencji administracyjnej. Do podstaw działalności organów samorządowych nie stosuje się zasady "co nie jest zakazane jest dozwolone", lecz zasadę "dozwolone jest to co prawo wyraźnie przewiduje". Mając na uwadze taką tezę, należy przyjąć, że kompetencji organów nie można domniemywać oraz, że muszą one wynikać wprost z ustawy.

Zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, a tym samym nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego o jakim mowa w art.87 Konstytucji RP. Oceniając zatem z tej perspektywy zakres kompetencji sejmiku województwa w zakresie nadania statutu, należy podkreślić, że jego przepisy nie powinny stanowić w żadnym miejscu modyfikacji przepisów ustawowych.

Art. 400p ustawy stanowi, że organizację wewnętrzną wojewódzkich funduszy, szczegółowy tryb działania ich organów oraz sposób udzielania pełnomocnictw określają statuty wojewódzkich funduszy nadawane, w drodze uchwały, przez sejmiki województw. Nie ulega wątpliwości, że Zarząd Województwa błędnie potraktował ten zapis jako delegację ustawową, oddającą w ręce samorządu określanie w treści statutu organizacji osobowej zarządu w zakresie czy zarząd ma być jedno czy dwuosobowy. Zgodnie z doktryną delegacja ustawowa to przeniesienie przez pewien organ władzy państwowej, prawa do wykonywania części jego kompetencji na inny organ. Wojewoda powołał się na komentarz do Konstytucji RP pod redakcją Moniki Haczkowskiej ( opubl. LexisNexiis 2014), w którym wyjaśniono, że zgodnie z art. 92 Konstytucji rozporządzenia mogą wydawać wyłącznie organy wyposażone bezpośrednio przez Konstytucję RP w tę kompetencję. Są to: Prezydent RP, Rada Ministrów, Prezes Rady Ministrów, Minister kierujący działem administracji rządowej, Przewodniczący komitetu wchodzącego w skład Rady Ministrów, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. Nie jest to w żadnym wypadku, nawet uzasadnionym względami celowościowymi, kompetencja samoistna.

W ocenie skarżącego niezgodne z systemem prawa jest, by to sejmik województwa nadawał statut o treści eliminującej z obrotu prawnego zapis ustawowy co do składu zarządu, pod pozorem doprecyzowania rozwiązań ustawowych.

Statut uchwalony przez Sejmik Województwa Łódzkiego, w swoim brzmieniu wykracza poza art. 400p i jednoznacznie narusza art. 400 j ust. 1 ustawy. Art. 400p stanowi jedynie upoważnienie dla sejmiku województwa do zawarcia w statucie pewnych czynności porządkujących i niewątpliwie nie uprawnia do stanowienia statutów, w których sejmik województwa własną decyzją eliminowałby z porządku prawnego rozstrzygnięcia ustawowe. Jeżeli zapis statutu o zarządzie dwuosobowym w sposób prawnie skuteczny wprowadzałby, iż tylko zarząd o takim składzie jest zgodny z prawem, to jednocześnie ten statut wykluczałby z grona zarządów zgodnych z prawem zarządy jednoosobowe, choć art. 400 j ust. 1 ustawy takie zarządy, jako legalne i zgodne z prawem dopuszcza.

Sejmik Województwa Łódzkiego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w art. 400p ustawy została zawarta delegacja dla sejmików województw do nadania statutów wojewódzkim funduszom ochrony środowiska, których zakres przedmiotowy powinien odpowiadać wymaganiom wynikającym z tego przepisu. Kompetencje przyznane tym przepisem do regulowania organizacji wewnętrznej wojewódzkich funduszy, szczegółowego trybu działania ich organów oraz sposobu udzielania pełnomocnictw nie zostały w tym względzie ograniczone.

Zgodnie z dyspozycją zawarta w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r., poz. 898) Sejmik Województwa Łódzkiego uchwalił nowy statut WFOŚiGW, stanowiący załącznik do uchwały Nr XL/500/17 z dnia 20 czerwca 2017 r., określając w § 17, że zarząd będzie liczył dwóch członków. Sejmik Województwa Łódzkiego, podniósł że żaden przepis obowiązującego prawa nie daje kompetencji Radzie Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu określania, czy zarząd funduszu będzie jedno czy dwuosobowy.

Sejmik przypomniał, że zgodnie z przyjętą w dniu 15 września 2017 r. przez Sejm RP zmianą, to minister właściwy do spraw środowiska określi w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działania organów wojewódzkich funduszy, kierując się potrzebą zapewnienia jednolitego i sprawnego działania wojewódzkich funduszy oraz właściwej realizacji ich zadań. Do tego czasu statuty uchwalone na podstawie art. 400p ustawy zachowują swoją moc. Z powyższego wynika, że kompetencja Rady Nadzorczej do zmiany składu zarządów wojewódzkich funduszy w zakresie liczby członków nie wynika z przywołanej wyżej ustawy.

Kompetencja Sejmiku do ustalenia liczby członków zarządu WFOŚiGW nie była do tej pory przedmiotem rozważań organu nadzoru.

Również Statut przyjęty przez Sejmik w dniu 20 czerwca 2017 r. uchwałą Nr XL/500/17, był kwestionowany w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 6 lipca 2017 r. jedynie co do postanowień dotyczących trybu wyłaniania kandydatów na członków zarządu WFOŚiGW. Stanowiska organu nadzoru nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 5 października 2017 r. (sygn. akt III SA/Łd 831/17) uznał: "że przepis ten (art. 400p), co wynika z jego treści, zawiera przysługujące sejmikom województwa kompetencje do regulowania, w drodze statutu, szczegółowego trybu działania organów wojewódzkich funduszy, w tym obejmujące kwestę sposobu podejmowania uchwał przez ich ustawowy organ – rady nadzorczej. Ponadto co istotne powołany przepis art. 400p p.o.ś. nie zawiera żadnych ograniczeń, co do zakresu materii, która może zostać uregulowana przez sejmik województwa w statucie wojewódzkiego funduszu".

Przyjęcie argumentacji zawartej w skardze prowadzić może do stwierdzenia, że Rada Nadzorcza Wojewódzkiego Funduszu, której zadania zostały określone w art. 400h ustawy, posiadałaby niczym nieograniczoną kompetencję do kształtowania liczebności, co mogłoby się przekładać wprost na skład osobowy zarządu wojewódzkiego funduszu. W dowolnym momencie możliwe byłoby podjęcie uchwały przez radę nadzorczą, że zarząd będzie jednoosobowy. Art. 400p ustawy przyznaje sejmikowi województwa kompetencje do regulowania organizacji wewnętrznej wojewódzkich funduszy, szczegółowego trybu działania ich organów oraz sposobu udzielania w imieniu funduszu pełnomocnictw. Nie wskazano w sposób pozytywny także tych spraw, które nie powinny zostać objęte treścią statutu Funduszu. Redukcji działań niepodlegających normowaniu przez Sejmik należy więc dokonywać przy uwzględnieniu zasady nieregulowania spraw już uregulowanych w aktach normatywnych tego samego lub wyższego rzędu. Żaden z przepisów ustawy nie wskazuje wprost na kompetencje rad nadzorczych do dookreślenia liczby członków zarządów wojewódzkich funduszy, natomiast obowiązywał przepis nakazujący sejmikom województw określenie w statucie wojewódzkich funduszów m.in. organizacji wewnętrznej, w którym to pojęciu, w ocenie Sejmiku, mieści się określenie liczby członków zarządu, co znalazło odzwierciedlenie w § 17 Statutu.

W statucie zaproponowano rozwiązania, m.in. w zakresie dotyczącym ilości osób w zarządzie Funduszu: są one zgodne z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa i mieszczą się w sferze spraw określonych w art. 400p ustawy jako szczegółowy tryb działania organów wojewódzkiego funduszu, ponieważ są to zagadnienia nieuregulowane przepisami powyższej ustawy.

Pełnomocnik Wojewody Łódzkiego na rozprawie w dnu 11 kwietnia 2018 r. poparł skargę. Ponadto wyjaśnił, że w jego ocenie żaden organ nie ma kompetencji do ustalania na przyszłość liczby członków zarządu. Liczba ta jest ustalana na podstawie procedury powołania, zgodnie z art. 400j ustawy. W złożonym głosie do protokołu stwierdził, że sejmik województwa nie miał kompetencji do ustalania liczby członków zarządu w statucie wojewódzkiego funduszu. Gdyby miał taką kompetencję, to w drodze zmiany statutu ( np. w razie zmniejszenia liczby członków zarządu z dwóch do jednego) mógłby pozbawić funkcji zastępcę prezesa zarządu wojewódzkiego funduszu. Prowadziłoby to do obejścia procedury odwołania członka zarządu przewidzianej w art. 400j ust. 2, naruszając tym samym uprawnienia rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu jak i zarządu województwa łódzkiego do odwołania członka zarządu. Odwołanie członka zarządu wymagało bowiem wniosku rady nadzorczej oraz zgody zarządu województwa łódzkiego. Kształtowanie liczby członków zarządu wojewódzkiego funduszu powinno się odbywać w drodze wnioskowania rady nadzorczej i powoływania lub odwoływania przez zarząd województwa, ewentualnie powołania przez radę nadzorczą w sytuacji określonej w art. 400j ust. 2 a ustawy. Jedynym warunkiem jest aby liczba członków zarządu mieściła się w przedziale od 1 do 2. Zarówno bowiem skład jednoosobowy jak i dwuosobowy byłby zgodny z ustawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

5.) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej

6.) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 z późn. zm., dalej u.s.w.) uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 82 ust. 5 u.s.w.).

W myśl art. 82c ust. 1 u.s.w., po upływie terminu wskazanego w art. 82 ust. 1, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu samorządu województwa. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 83 ust. 1 u.s.w. nie stwierdza się nieważności uchwały organu samorządu województwa po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 81, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego. W takiej sytuacji, jeżeli istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności sąd administracyjny orzeka o niezgodności uchwały z prawem (art. 83 ust. 2 u.s.w.).

Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Są to takie naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy; braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści; niewłaściwe zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały; naruszenie procedury podejmowania uchwał. Przesłanką uprawniającą do stwierdzenia nieważności uchwały jest więc także naruszenie przepisów prawa materialnego, wskazanych w tych przepisach przesłanek podjęcia stosownej uchwały.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Sejmiku Województwa Łódzkiego w przedmiocie przyjęcia statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi.

W ocenie skarżącego Wojewody Łódzkiego organ samorządowy przekroczył delegację ustawową zawartą w art. 400p ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), dalej ustawa, określając, że Zarząd Wojewódzki Funduszu liczy dwóch członków oraz, że zarząd stanowią Prezes Zarządu i Zastępca Prezesa Zarządu.

Art. 400p stanowi delegację ustawową, upoważniającą sejmik województwa do określenia w statucie organizacji wewnętrznej wojewódzkich funduszy, szczególnego trybu działania ich organów oraz sposobu udzielania pełnomocnictw.

Zgodnie z art. 400 ust. 2 ustawy wojewódzkie fundusze środowiska i gospodarki wodnej, zwane dalej "wojewódzkimi funduszami" są samorządowymi osobami prawnymi w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy, o której mowa w ust. 1 (to jest ustawy o finansach publicznych).

Jako osoby prawne posiadają statuty określające sposób działania ich organów (art. 58 kodeksu cywilnego). Statut reguluje wyłącznie organizację wewnętrzną wojewódzkich funduszy, szczegółowy tryb działania ich organów oraz sposób udzielania pełnomocnictw. Szczególnie w nim istotne wydają się regulacje dotyczące trybu działania, zwłaszcza organów funduszu, biorąc pod uwagę, że ustawa jest w tym zakresie wyjątkowo lakoniczna ( v. Zbigniew Bukowski Komentarz do art. 400p ustawy Prawo ochrony środowiska – System Informacji Prawnej LEX (Lex Omega).

Lakoniczny charakter zapisów ustawy w powyższym zakresie budzi szereg wątpliwości interpretacyjnych.

W ocenie Sądu statut powinien regulować przede wszystkim organizację struktury osoby prawnej, w szczególności tworzenie zakładów i innych jednostek organizacyjnych, system kontroli, stosunki między jednostkami organizacyjnymi wchodzącymi w skład osoby prawnej, powoływane "organów" doradczych, opiniotwórczych (v. Andrzej Kidyba Komentarz do art. 35 kodeksu cywilnego – System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega).

Liczba członków zarządu wojewódzkich funduszy określona została w art. 400j ustawy. W myśl tego przepisu zarządy liczą od 1 do 2 członków.

Zgodnie z powyższym zarząd może być jedno lub dwuosobowy. Tym samym zapis statutowy określający możliwość powołana wyłączne zarządu dwuosobowego uniemożliwiałby funkcjonowanie zarządu jednoosobowego, a więc przewidzianego w art. 400j ustawy.

Przepis art. 400p ustawy dotyczy zagadnień organizacji wewnętrznej i w zakresie tej organizacji nie zawiera ograniczeń dotyczących materii regulowanej przez sejmik w statucie funduszu.

Natomiast kwestie ustrojowe, w tym liczebności zarządu funduszy wojewódzkich, pozostają poza zakresem regulacji statutowych. Wynikają one bowiem wprost z ustawy i sejmik nie został przez ustawę upoważniony do ich doprecyzowania.

Intencje prawodawcy w zakresie regulacji statutowych potwierdza treść rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie trybu działania organów wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej (DzU. z 2017 r., poz. 2386). Rozporządzenie to wydano na podstawie art. 400p. ustawy. W rozdziale 3 rozporządzenia przewidziano możliwość ustanowienia zarządu jedno lub dwuosobowego ( § 16 do § 19) oraz zasady ich działania.

Pewien wzorzec dla redagowania treści statutów wojewódzkich funduszy powinno także stanowić rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie nadania statutu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (Dz.U. z 2010 r., nr 240, poz. 1609), pozostające w obrocie prawnym w dacie uchwalania skarżonej obecnie uchwały. W tym akcie prawnym także nie ustalono ilu członków liczy zarząd. Określono wyłącznie zasady funkcjonowania zarządu osoby prawnej.

Zgodnie z art. 400j ust. 2 ustawy zarządy wojewódzkich funduszy stanowią prezesi zarządów wojewódzkich funduszy albo prezesi zarządów wojewódzkich funduszy i zastępcy prezesów zarządów wojewódzkich funduszy, powoływani i odwoływani przez zarządy województw, na wniosek rad nadzorczych wojewódzkich funduszy.

W świetle powyższego zapisu ustawy za zasadne należy uznać stanowisko skarżącego Wojewody, iż kształtowanie liczby członków zarządu wojewódzkiego funduszu powinno się odbywać w drodze wnioskowania rady nadzorczej i powołania lub odwołania przez zarząd województwa. Jedynym warunkiem jest, by liczba członków zarządu mieściła się w przedziale od 1 do 2. Zarówno bowiem skład jednoosobowy jak i dwuosobowy byłby zgodny z ustawą.

Tym samym stwierdzić należy, iż w świetle przepisów obowiązujących w dacie uchwalenia skarżonej obecnie uchwały, żaden organ nie posiadał kompetencji do ustalenia na przyszłość liczby członków zarządu wojewódzkiego funduszu. Liczba ta jest ustalana na podstawie procedury powołania członków zarządu, określonej w art. 400 j ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wadliwość jaką dotknięta jest w zaskarżonej części uchwała ma charakter istotny. Okoliczność ta przesądza o konieczności stwierdzenia, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., nieważności § 17 ust. 1 i 2 Statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi przyjętego uchwałą nr XL/500/17 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 20 czerwca 2017 r.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.