Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 956/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 15 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi H. J., J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 roku nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zwrocie dotacji za rok 2016 i 2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

I.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. J., J. J. (dalej: "strony"), prowadzących Prywatny Zespół Szkół [...] w [...] – Szkołę Podstawową oraz Gimnazjum, od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2019 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu dotacji, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło o:

1. zwrocie przez strony dotacji za 2016 r. i 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami, na którą składają się następujące kwoty:

1) [...] zł, to jest a) kwota [...]zł za rok 2016 oraz b) kwota [...]zł za rok 2017, które zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem bowiem obejmowały wydatki poniesione na inne cele niż określone w art. 90 ust. 3d ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2198 ze zm., dalej: "u.s.o.") oraz wydatki nie będące wydatkami bieżącymi roku, na który udzielona była dotacja i kwoty nieudokumentowane,

2) [...] zł, to jest kwota niewykorzystana w roku 2017,

3) [...] zł, to jest kwota [...]zł za rok 2016 oraz kwota [...]zł za rok 2017 – kwoty pobrane w nadmiernej wysokości

w terminie 15 dni od uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności na wskazany rachunek bankowy [...].

2. o ustaleniu terminu naliczenia odsetek jak dla zaległości podatkowych:

1) od kwoty wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2016 r. – od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego do dnia zapłaty, w 2017 r. – od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego do dnia zapłaty,

2) od kwoty pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r. – od dnia następującego po upływie 15 dni od uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności do dnia zapłaty, w 2017 r. – od dnia następującego po upływie 15 dni od uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności do dnia zapłaty,

3) od kwoty niewykorzystanej w 2017 r. – od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia zapłaty.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

II.

Decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], Prezydent [...] orzekł o:

1. zwrocie przez strony dotacji za 2016 i 2017 rok w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami, na którą składają się następujące kwoty:

1) [...] zł, w tym kwota [...]zł za rok 2016 i kwota [...]zł za rok 2017, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż obejmowały wydatki poniesione na inne cele niż określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. i wydatki niebędące wydatkami bieżącymi roku, na które udzielono dotację i kwoty nieudokumentowane,

2) [...] zł jako kwoty niewykorzystanej w roku 2017,

3) [...] zł, w tym kwota [...]zł za rok 2016 i kwota [...]zł za rok 2017 – kwoty pobrane w nadmiernej wysokości,

w terminie 15 dni od uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności na wskazany rachunek bankowy [...];

2. ustaleniu terminu naliczania odsetek jak dla zaległości podatkowych od wyżej wskazanych kwot.

W uzasadnieniu odnośnie pkt 1.1) decyzji wskazano, że wydatkami niezgodnymi z przeznaczeniem były: 1. składki na ubezpieczenia społeczne stron – za rok 2016 w wysokości [...] zł i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 2. wynagrodzenie osoby prowadzącej szkołę będącej jednocześnie jej dyrektorem – za rok 2016 w wysokości [...] zł i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 3. wydatki nie będące wydatkami bieżącymi – brak zapłaty w roku, na który udzielono dotacji – za rok 2016 w wysokości [...] zł (uwzględniając datę złożenia rozliczenia za rok 2016 w dniu [...] stycznia 2017 r.) i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 4. kwoty niezgodne z dowodami źródłowymi – za rok 2016 w wysokości [...] zł i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 5. odsetki za rok 2016 w wysokości [...] zł i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 6. wydatki na rzecz osoby prowadzącej szkołę – za rok 2016 w wysokości [...] zł i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 7. wydatki na zajęcia dodatkowe opłacane przez rodziców uczniów – za rok 2016 w wysokości [...] zł i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 8. wydatki na Zieloną Szkołę i noclegi – za rok 2017 w wysokości [...] zł; 9. wydatek na środek trwały (telefon [...] za rok 2017 w wysokości [...] zł; 10. wydatki na eksploatację samochodu za rok 2017 w wysokości [...] zł.

Na skutek złożonego odwołania Kolegium decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło o: 1. zwrocie przez strony dotacji za 2016 r. i 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami, 2. o ustaleniu terminu naliczenia odsetek jak dla zaległości podatkowych od wskazanych kwot.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynikało, że: 1. uwzględnił on argumenty zawarte w odwołaniu w zakresie pkt 1.1) ppkt 2 decyzji organu I instancji (to jest w części dotyczącej wydatków na wynagrodzenie osoby prowadzącej szkołę będącej jednocześnie jej dyrektorem), co przesądziło o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i orzeczeniu o obowiązku zwrotu dotacji w wysokości określonej przez ten organ, pomniejszonej o sumę kwot wydatkowanych z dotacji na powyższe wynagrodzenie – za rok 2016 w wysokości [...] zł i za rok 2017 w wysokości [...] zł; 2. w pozostałej części zarzuty podniesione w odwołaniu (to jest co do pkt 1.1) ppkt 3 i ppkt 7-10 decyzji I instancji) uznał za niezasadne, uzasadniając swoje stanowisko; 3. za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji w części, co do której w odwołaniu nie było zarzutów (to jest co do pkt 1.1) ppkt 1 i od ppkt 4 do 6 decyzji I instancji), ograniczając się do przyjęcia za zasadne stanowiska organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 187/20, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium.

Za zasadny Sąd uznał jedynie zarzut zakwestionowania wydatków, o których mowa w pkt 1.1) ppkt 3 decyzji organu I instancji, tzn. zakwalifikowanych przez organ jako nie będące wydatkami bieżącymi z uwagi na brak zapłaty w roku, na który udzielono dotacji – za rok 2016 w wysokości [...] zł (za rok 2017 skarżący nie kwestionował rozliczenia dotacji w tym zakresie, a Sąd uznał, że rozstrzygnięcie za rok 2017 jest zgodne z prawem). Z tego powodu zaskarżona decyzja została uchylona. Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne i w tym zakresie podzielił stanowisko organu.

Odnosząc się do zarzutu, który Sąd uznał za uzasadniony podano, że kluczowe dla rozstrzygnięcia jest, czy zakwestionowaną w zaskarżonej decyzji część dotacji na rok 2016 wykorzystano zgodnie z art. 251 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm., dalej: "u.f.p."). Jeżeli nie, niewykorzystana część podlega zwrotowi do 31 stycznia roku następnego (art. 251 ust. 1 u.f.p.).

Organy uznały, że jedynie część dotacji za rok 2016 wydatkowana do [...] stycznia 2017 r. jest wykorzystana zgodnie z prawem. W dniu tym skarżący złożyli rozliczenie dotacji za rok 2016, który to termin wynika z uchwały Rada Miasta L. nr [...] z [...] listopada 2015 r. (dokładnie do [...] stycznia następnego roku). Stanowisko to jest nieprawidłowe z poniżej wskazanych względów.

Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku (art. 251 ust. 1 u.f.p.) i to z odsetkami – w przypadku zwrotu po tym terminie (art. 251 ust. 5 u.f.p.). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ust. 5 u.f.p.). Rokiem budżetowym jednostki samorządu terytorialnego jest rok kalendarzowy (art. 211 ust. 3 u.f.p.) Zgodnie z art. 251 ust. 4 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje w szczególności: 1. przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, 2. w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Powyższy przepis określa jedynie przykładowo, jak następuje wykorzystanie dotacji, na co wskazuje użycie słowa "w szczególności". Niezasadne jest zatem utożsamienie przez organ wykorzystania dotacji z zapłatą za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona i to tym bardziej, że przepis ten wyraźnie określa, że w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

W niniejszej sprawie odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy u.s.o., a w szczególności art. 90 ust. 3d u.s.o. Oznacza to, że wykorzystanie dotacji następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

Zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w roku 2016 dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, jeżeli pełni funkcję dyrektora szkoły, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 – z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania.

Zakwestionowane wydatki za rok 2016 przeznaczono na ZUS pracowników, czynsz, energię, wodę, usługi telekomunikacyjne i przewóz osób. Z pewnością należą one do wydatków bieżących. Nie sposób bowiem wyobrazić sobie funkcjonowania szkoły bez tego rodzaju wydatków. Organ zakwestionował je jedynie z uwagi na zapłatę dokonaną po [...] stycznia 2017 r. Nie jest to zgodne z art. 251 ust. 4 u.f.p., gdyż w tym przypadku wykorzystanie dotacji następuje nie przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, ale przez realizację celów wskazanych w art. 90 ust. 3d u.s.o. Zapłata za zrealizowane zadania mogła więc być dokonana po [...] stycznia 2017 r. Świadczy o tym również to, że dopiero od [...] stycznia 2017 r. obowiązuje art. 90 ust. 3da u.s.o. stanowiący, że dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 3d, poniesionych w okresie roku budżetowego, na który dotacja została udzielona, niezależnie od roku, którego dotyczą te zadania.

Za zasadny Sąd uznał zatem zarzut naruszenia art. 251 ust. 4 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o. przez przyjęcie, że wykorzystanie dotacji w 2016 r. następuje jedynie przez zapłatę mogącą nastąpić do [...] stycznia 2017 r. W tym zakresie naruszono także powołane w skardze przepisy postępowania.

Nie były natomiast zasadne w ocenie Sądu pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Odnosząc się do nich Sąd podniósł, co następuje.

Organ zasadnie zobowiązał strony do zwrotu dotacji wydatkowanej na zajęcia dodatkowe, gdyż materiał dowodowy (wyciągi bankowe, dowody wpłaty i zeznania świadków) wskazuje, że były one pobierane od rodziców uczniów. Uiszczanie opłat opisanych w tytule "za zajęcia dodatkowe" odbywało się gotówkowo bądź przelewami na konto szkoły. Skoro więc za usługi zajęcia dodatkowe płacili rodzice, niedopuszczalnym jest finansowanie tych zadań dodatkowo z dotacji. Nieprzekonujące zdaniem Sądu, w kontekście zebranego materiału dowodowego jest stanowisko skarżących, że z dotacji rozliczono tylko część wydatków poniesionych na zajęcia dodatkowe – w części, które nie zostały opłacone przez rodziców. Taka okoliczność nie wynika z materiału dowodowego.

Wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem były także wydatki poniesione na delegację dyrektora szkoły, wyjazd na zieloną szkołę, koszt przejazdu i noclegów dwóch niezwiązanych ze szkołą osób uczestniczących w wyjeździe do Budapesztu. Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługuje należność na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową (art. 775 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1666 ze zm.). Skarżący nie był taki pracownikiem. Ponadto, dotacja jest przeznaczona na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej (art. 90 ust. 3d u.s.o.) i na pokrycie wydatków bieżących szkoły. Dotacje można wydatkować tylko na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów. Wobec tego z dotacji nie można sfinansować delegacji służbowej dyrektora szkoły, bowiem wydatku na ten cel nie można uznać za bieżący wydatek szkoły określony w art. 90 ust. 3 u.s.o. Skarżący nie wykazali również żadnych dowodów wskazujących na związek między wydatkiem a procesem kształcenia uczniów w odniesieniu do wydatku poniesionego na pokrycie transportu i noclegów dwóch osób niezatrudnionych w szkole biorących udział w zielonej szkole – wyjazd do Budapesztu.

W zaskarżonej decyzji zasadnie podniesiono, że wydatek na zakup środka trwałego w postaci telefonu [...] w roku 2017 w wysokości [...] zł wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż był poniesiony na inne cele niż określone w art. 90 ust. 3d u.s.o.

Dotacje w roku 2017 stosownie do art. 90 ust. 3d pkt 2 u.s.o. przeznaczone były na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki mogły być wydatkowane wyłącznie na wskazane w przepisie cele zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących książki i inne zbiory biblioteczne, środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, sprzęt sportowy i rekreacyjny, meble, pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Do roku 2018 kwota graniczna dotycząca środków trwałych, która można było rozliczyć z dotacji wynosiła [...] zł.

Skarżący nie przedstawili żadnych dowodów i przykładów na potwierdzenie wykorzystywania przedmiotowego telefonu w procesie kształcenia, wychowania i opieki. Wydatek ten można byłoby uznać za kwalifikujący się do rozliczenia z dotacji, gdyby był używany jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania, a tego nie wykazano. Z zeznań skarżącego z [...] września 2019 r. można zaś wywieść, że korzysta on z niego jedynie jako organ prowadzący szkołę, gdyż stwierdził, że można dzięki temu urządzeniu dokonywać wszelkich czynności administracyjnych internetowo i zdalnie, służy on do dokonywania przelewów bankowych, przez portal Google udostępniany jest plan lekcji i plan dyżurów nauczycielskich. Podniesiony w skardze argument o stosowaniu w szkole nowatorskich metod i potwierdzeniu tej okoliczności przez kuratorium oświaty, które w raporcie z ewaluacji szkoły przeprowadzonej w 2016 r. stwierdziło: "Stosowane w szkole nowatorskie rozwiązania, będące odpowiedzią na potrzeby uczniów, wzbogacają ofertę szkoły, sprzyjają nabywaniu przez uczniów nowych umiejętności oraz wpływają na ich indywidualny rozwój" nic nie stanowią o przedmiotowym telefonie. Niezasadny jest też zawarty w skardze argument, że z wykorzystaniem przedmiotowego telefonu od 7 lat dyrektor szkoły odczytywał wiadomości od uczniów i rodziców, gdyż urządzenie to zostało zakupione dopiero w roku 2017. Poza tym nie ma na tą okoliczność dowodów w aktach sprawy.

Organ prawidłowo uznał, w ocenie Sądu, że wydatek w wysokości [...] zł na eksploatację samochodu w roku 2017, obejmujący zakup akumulatora z wymianą i zakup uchwytu utrzymującego telefon w samochodzie nie stanowią wydatków związanych ściśle z celami kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi. W materiale dowodowym brak dowodu i wskazania konkretnych przypadków wykorzystywania przedmiotowego samochodu. Skarżący nie przedstawili dowodów pozwalających na wykazanie związku między użytkowaniem samochodu a realizacją zadań określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o.

Składki ZUS stron jak dalej stwierdził Sąd nie były pochodną ich wynagrodzenia, gdyż nie otrzymywały one wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, umowy zlecenia czy innej umowy o świadczenie usług. Nie istniała zatem z tych tytułów podstawa do ustalenia wysokości wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Tytułem tym jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 83a ust. 1 u.s.o. i art. 170 ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 59 ze zm.) prowadzenie szkoły nie jest działalnością gospodarczą, ale na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 5 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm., dalej: "u.s.u.s."), w brzmieniu obowiązującym w latach 2016-2017, osoba prowadząca niepubliczną placówkę podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu i jest uważana za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność. Na organie prowadzącym ciążył zatem obowiązek odprowadzania powyższych świadczeń, a wydatek ten nie może być uznany za kwalifikowany w oparciu o art. 90 ust. 3d u.s.o. (por.: wyrok o sygn. akt II GSK 2819/15 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odprowadzanie składek do ZUS może zostać zatem finansowane z dotacji oświatowej jedynie w przypadku, gdy osoba objęta ubezpieczeniem została zatrudniona w szkole, a pobierane z tego tytułu wynagrodzenie stanowić będzie podstawę wymiaru składek ubezpieczeniowych.

Wykorzystanie dotacji na opłacanie składek ZUS organu prowadzącego nie jest związane z realizacją zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. W rozliczeniu dotacji nie mogą być uwzględnione obciążenia publicznoprawne, które osoba prowadząca szkołę jest zobowiązana samodzielnie regulować w związku z prowadzoną działalnością.

III.

Kolegium, w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2021 r., odwołując się do art. 90 ust. 3d u.s.o., ponownie podzieliło stanowisko wyrażone w odwołaniu co do zasadności rozliczenia z dotacji kwot wynagrodzenia osoby prowadzącej szkoły za pełnienie jednocześnie funkcji dyrektora w roku 2016 i 2017, to jest kwoty [...]zł w roku 2016 oraz kwoty [...]zł w roku 2017. W tym względzie organ II instancji nie przyjął stanowiska Prezydenta Miasta [...], jakoby kwoty te zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.

Powołując się na związanie oceną prawną wyrażoną w przywołanym powyżej wyroku WSA w Poznaniu organ II instancji podzielił także stanowisko odwołujących, aby wydatki z roku 2016, których realizacja poprzez zapłatę nastąpiła w 2017 r., w kwocie [...]zł uznać za prawidłowo rozliczone. Zakwestionowane wydatki za rok 2016 przeznaczono na ZUS pracowników, czynsz, energię, wodę, usługi telekomunikacyjne i przewóz osób. Niewątpliwie należy je zakwalifikować jako wydatki bieżące. Organ I instancji zakwestionował je jedynie z uwagi na zapłatę dokonaną po [...] stycznia 2017 r. Nie jest to zgodne z art. 251 ust. 4 u.f.p., gdyż w tym przypadku wykorzystanie dotacji następuje nie przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, ale przez realizację celów wskazanych w art. 90 ust. 3d u.s.o. Zapłata za zrealizowane zadania mogła więc być dokonana po [...] stycznia 2017 r.

Co do rozliczenia z dotacji w latach 2016 i 2017 odpowiednio kwot [...]zł i [...] zł za zajęcia dodatkowe opłacane przez rodziców Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji. Ponadto podkreśliło, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w roku 2016 i 2017 pobierane były od rodziców opłaty za zajęcia, na które uczęszczały dzieci: basen, bowling, tenis, jazdę konną, fitness. Skoro za zajęcia dodatkowe płacili rodzice, niedopuszczalnym jest finansowanie ich dodatkowo ze środków publicznych, a więc z dotacji.

Odnośnie kwoty [...]zł – 2017 r. (Zielona Szkoła i noclegi) uznanych za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, jako obejmujące wydatki poniesione na inne cele niż określone w art. 90 ust. 3d u.s.o., SKO także podzieliło stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji. Kwota ta obejmuje realizację faktury za usługę noclegową na kwotę [...]zł, co do której dyrektor szkoły w piśmie z [...] lipca 2019 r. uznał, że powinna zostać zwrócona, delegację dyrektora szkoły na kwotę [...]zł – wyjazd na zieloną szkołę, koszt przejazdu i noclegów [...] zł i [...] zł dwóch niezwiązanych ze szkołą osób. Zdaniem Kolegium z dotacji nie można sfinansować delegacji służbowej dyrektora szkoły, bowiem wydatku tego nie można uznać za bieżący wydatek szkoły określony w art. 90 ust. 3d u.s.o. Odwołujący nie wykazali także żadnych dowodów na okoliczność związku pomiędzy wydatkiem a procesem kształcenia uczniów w odniesieniu do wydatku poniesionego na pokrycie transportu i noclegów dwóch osób niezatrudnionych w szkole, a biorących udział w wyjeździe do Budapesztu.

Co do wydatków na zakup środka trwałego w postaci [...] w roku 2017 za kwotę [...]zł SKO podzieliło stanowisko organu I instancji o uznaniu tego wydatku za wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem jako wydatek na inne cele niż określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. Odwołujący nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów i przykładów na potwierdzenie wykorzystania przedmiotowego telefonu w procesie kształcenia uczniów szkoły. Wręcz przeciwnie z zeznań dyrektora szkoły z [...] września 2019 r. można wywieść, że korzysta on z niego jako organ prowadzący szkołę, stwierdził bowiem, że dzięki temu urządzeniu można dokonywać wszelkich czynności administracyjnych online i zdalnie, służy ono do dokonywania przelewów bankowych, przez portal Google udostępniany jest plan lekcji, plan dyżurów nauczycielskich. W sytuacji, gdy szkoła wyposażona jest już w telefony komórkowe, brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zakupu kolejnego telefonu o takich samych funkcjach. Wydatek ten można byłoby uznać za kwalifikujący się do rozliczenia z dotacji, gdyby był używany jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania, czego nie wykazano.

Także wydatki dotyczące eksploatacji samochodu w łącznej kwocie [...]zł w roku 2017 obejmujące zakup akumulatora do samochodu wraz z jego wymianą oraz zakup uchwytu montującego telefon w samochodzie, zdaniem SKO nie stanowią wydatków związanych ściśle z celami kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi. W materiale dowodowym brak jakiegokolwiek dowodu i wskazania konkretnych przypadków wykorzystania przedmiotowego samochodu. Nie pozwala na takie uznanie potencjalna możliwość jego wykorzystania zgodnie z celami ustawowymi.

Odnosząc się do pozostałych wydatków Kolegium wskazało, że kwoty [...]zł w 2016 r. i [...] zł w 2017 r. składek ZUS właściciela szkoły oraz osoby współpracującej nie były pochodną wynagrodzenia tych osób, gdyż nie otrzymywały one wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, umowy zlecenia, czy inne umowy o świadczenie usług. Nie istniała zatem z tych tytułów podstawa do ustalenia wysokości wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Tytuł taki stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza. Na organie prowadzącym ciążył obowiązek odprowadzania powyższych składek, a wydatku tego nie można zakwalifikować w oparciu o art. 90 ust. 3d u.s.o.

Co do kwoty [...]zł – rok 2017, niekwestionowana przez odwołujących, Kolegium wskazało, że od [...] stycznia 2017 r. do art. 90 dodano ust. 3da i możliwe było wykorzystanie dotacji na pokrycie wydatków na zadania określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. poniesionych w okresie roku budżetowego, na który została udzielona dotacja, niezależnie od tego jakiego roku dotyczą te zadania. Strony wydatki z roku 2018 rozliczyły z dotacji za 2017 r., co nie znajduje uzasadnienia. Kwota [...]zł jest zaś niezgodna z dowodami źródłowymi, to jest fakturami. Z kolei odsetki w łącznej kwocie [...]zł są odsetkami od nieterminowych płatności i wykorzystanie dotacji na ich zapłatę nie mieści się w przeznaczeniu dotacji określonym w art. 90 ust. 3d u.s.o. Odnośnie wydatków w łącznej kwocie [...]zł obejmujących tabletki do zmywarki, żel pod prysznic, uchwyt do komórki, płyn do naczyń, kawę, rozdrabniacz do cebuli (2016 r.) oraz kapsułki do zmywarki, deskę do kojenia chleba, etui do [...], ochraniacz na materac, kapsułki do zmywarki, etui do [...] (2017 r.)., organ II instancji uznał, że są to wydatki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.

Zwrotowi podlega także dotacja pobrana w nadmiernej wysokości w roku 2016 i 2017 w łącznej kwocie [...]zł, a także dotacja niewykorzystana w roku 2017 w kwocie [...]zł.

W skardze skierowanej do tut. Sądu, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucili naruszenie:

a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a."), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zwłaszcza w odniesieniu do wydatków poniesionych na zajęcia dodatkowe, zakup wyposażenia szkoły, wyjazdu edukacyjnego, eksploatację samochodu;

b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez dowolne i wybiórcze analizowanie i ocenianie materiału dowodowego w szczególności:

- przez pominięcie okoliczności, że skarżący pełnił funkcję dyrektora szkoły, nauczyciela, wychowawcy i w rezultacie opłacanie tych składek gwarantowało zabezpieczenie społeczne osobie pełniącej w liceum i gimnazjum funkcje kształcenia, wychowania i opieki;

- przez uznanie, że składki ZUS związane były z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie szkołą;

- z pominięciem okoliczności, że strona nie może odprowadzać składek ZUS tytułem pełnienia funkcji dyrektora lub nauczyciela w prowadzonej placówce (nie ma takiego wyboru);

c) art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 236 ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 3 u.f.p., przez nieprawidłową wykładnię, ponieważ przepisy te nie zawierają ograniczenia, że składki ZUS mogą zostać sfinansowane z dotacji pod warunkiem, że objęta ubezpieczeniem osoba została zatrudniona w placówce;

d) art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 236 ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 3 u.f.p. przez nie uznanie, że wydatki na zakup wyposażenia szkoły, wyjazdu edukacyjnego, eksploatację samochodu stanowią wydatki bieżące w rozumieniu art. 124 ust. 3 pkt 3 u.f.p. i mogą być sfinansowane z dotacji oświatowej.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

W pismach procesowych z [...] czerwca 2021 r. skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Kolegium w piśmie procesowym z [...] lipca 2021 r. przychyliło się do wniosku skarżących o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że skarżący wystąpili z wnioskiem o zastosowanie trybu uproszczonego, a Kolegium wniosek ten poparło, zaistniały podstawy do zastosowania ostatnio podanej regulacji. Jednocześnie zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania spraw wyrażonej w art. 10 P.p.s.a.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2021 r., nr [...], nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. stanowiłby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. W rozpatrywanym przypadku żadna z tych podstaw nie zaistniała.

Wskazać trzeba, że skarżący podważają prawidłowość decyzji Kolegium w zakresie, w jakim zakwestionowano w niej sfinansowanie z dotacji wydatków na: zajęcia dodatkowe, Zieloną Szkołę oraz noclegi, zakup smartfonu, eksploatację samochodu i składki ZUS odprowadzone za skarżących. W tym zakresie skarżący doszukują się zarówno naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., jak i przepisów prawa materialnego, to jest art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 236 ust. 2 i art. 124 ust. 3 u.f.p.

Tak prezentowanych zarzutów nie sposób podzielić, albowiem sprowadzają się one w istocie do ponowienia zarzutów już uprzednio podniesionych, których WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 187/20, nie podzielił. Już wówczas bowiem skarżący kwestionowali prawidłowość uznania przez Kolegium jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem tych samych co obecnie wydatków, zaś WSA w Poznaniu – nie zgadzając się ze skarżącymi – podzielił w tym względzie tożsame z obecnym stanowisko Kolegium.

Zauważyć należy, że tut. Sąd związany jest oceną prawną, jaka wyrażona została w przywołanym wyroku z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 187/20. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W wyroku tym WSA w Poznaniu uchylił poprzednio wydaną przez Kolegium decyzję z [...] stycznia 2020 r., nr [...], wskazując, jako wyłączną przyczynę uwzględnienia skargi nieprawidłowe zakwestionowanie przez organ wydatków zakwalifikowanych jako nie będące wydatkami bieżącymi z uwagi na brak zapłaty w roku 2016, na który udzielono dotacji (pkt 1.1) ppkt 3 decyzji I instancji). W konsekwencji, Kolegium w zaskarżonej obecnie decyzji w zgodzie z art. 153 P.p.s.a. wydatki te uznało za prawidłowo rozliczone, pomniejszając o nie kwotę dotacji pozostającą do zwrotu. WSA w Poznaniu w rzeczonym wyroku nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi, a które to zarzuty odnosiły się do wydatków na: zajęcia dodatkowe, Zieloną Szkołę oraz noclegi, zakup smartfonu, eksploatację samochodu, a także składki ZUS skarżących (odpowiednio pkt. 1.1) ppkt 7, ppkt 8, ppkt 9, ppkt. 10, a także ppkt. 1 decyzji I instancji). Kwalifikację tych wydatków, powtórzoną przez Kolegium w zaskarżonej obecnie decyzji, skarżący ponownie kwestionują.

Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Związanie sądu, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., oznacza, że nie możne on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2617/11, z 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania (por. wyrok NSA z 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 274/06, CBOSA). Natomiast pominięcie przez sąd administracyjny związania oceną prawną w danej sprawie na mocy art. 153 P.p.s.a. stanowi naruszenie prawa, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 153/09, CBOSA).

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażoną w orzeczeniu sądowym, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 240/06, z 19 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 863/19, CBOSA).

Tymczasem w realiach rozpatrywanej sprawy żadne okoliczności pozwalające na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 187/20, nie zachodzą. Oznacza to, że tut. Sąd pozostaje zgodnie do art. 153 P.p.s.a. związany wyrażoną tam oceną prawną co do kwalifikacji wydatków na: zajęcia dodatkowe, Zieloną Szkołę oraz noclegi, zakup smartfonu, eksploatację samochodu, a także składki ZUS skarżących.

Powtórzyć zatem trzeba, za wyrokiem WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2021 r., że organ zasadnie zobowiązał strony do zwrotu dotacji wydatkowanej na zajęcia dodatkowe, gdyż materiał dowodowy (wyciągi bankowe, dowody wpłaty i zeznania świadków) wskazuje, że były one pobierane od rodziców uczniów. Uiszczanie opłat opisanych w tytule "za zajęcia dodatkowe" odbywało się gotówkowo bądź przelewami na konto szkoły. Skoro więc za usługi zajęcia dodatkowe płacili rodzice, niedopuszczalnym jest finansowanie tych zadań dodatkowo z dotacji. Nieprzekonujące, w kontekście zebranego materiału dowodowego jest stanowisko skarżących, że z dotacji rozliczono tylko część wydatków poniesionych na zajęcia dodatkowe – w części, które nie zostały opłacone przez rodziców. Taka okoliczność nie wynika z materiału dowodowego.

Wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, jak przesądził już WSA w Poznaniu w przywołanym wyroku, były także wydatki poniesione na delegację dyrektora szkoły, wyjazd na zieloną szkołę, koszt przejazdu i noclegów dwóch niezwiązanych ze szkołą osób uczestniczących w wyjeździe do [...]

Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługuje należność na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową (art. 775 § 1 K.p.). Skarżący nie był takim pracownikiem. Ponadto, dotacja jest przeznaczona na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej (art. 90 ust. 3d u.s.o.) i na pokrycie wydatków bieżących szkoły. Dotacje można wydatkować tylko na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów. Wobec tego z dotacji nie można sfinansować delegacji służbowej dyrektora szkoły, bowiem wydatku na ten cel nie można uznać za bieżący wydatek szkoły określony w art. 90 ust. 3 u.s.o.

Skarżący nie wykazali również żadnych dowodów wskazujących na związek między wydatkiem a procesem kształcenia uczniów w odniesieniu do wydatku poniesionego na pokrycie transportu i noclegów dwóch osób niezatrudnionych w szkole biorących udział w zielonej szkole – wyjazd do Budapesztu.

Za zasadne WSA w Poznaniu w wyroku z 19 stycznia 2021 r. uznał także stwierdzenie, że wydatek na zakup środka trwałego w postaci telefonu [...] w roku 2017 w wysokości [...] zł wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż był poniesiony na inne cele niż określone w art. 90 ust. 3d u.s.o.

Dotacje w roku 2017 stosownie do art. 90 ust. 3d pkt 2 u.s.o. przeznaczone były na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki mogły być wydatkowane wyłącznie na wskazane w przepisie cele zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących książki i inne zbiory biblioteczne, środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, sprzęt sportowy i rekreacyjny, meble, pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Do roku 2018 kwota graniczna dotycząca środków trwałych, która można było rozliczyć z dotacji wynosiła [...] zł.

Skarżący nie przedstawili żadnych dowodów i przykładów na potwierdzenie wykorzystywania przedmiotowego telefonu w procesie kształcenia, wychowania i opieki. Wydatek ten można byłoby uznać za kwalifikujący się do rozliczenia z dotacji, gdyby był używany jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania, a tego nie wykazano. Z zeznań skarżącego z [...] września 2019 r. można zaś wywieść, że korzysta on z niego jedynie jako organ prowadzący szkołę, gdyż stwierdził, że można dzięki temu urządzeniu dokonywać wszelkich czynności administracyjnych internetowo i zdalnie, służy on do dokonywania przelewów bankowych, przez portal Google udostępniany jest plan lekcji i plan dyżurów nauczycielskich.

Podniesiony w skardze argument o stosowaniu w szkole nowatorskich metod i potwierdzeniu tej okoliczności przez kuratorium oświaty, które w raporcie z ewaluacji szkoły przeprowadzonej w 2016 r. stwierdziło: "Stosowane w szkole nowatorskie rozwiązania, będące odpowiedzią na potrzeby uczniów, wzbogacają ofertę szkoły, sprzyjają nabywaniu przez uczniów nowych umiejętności oraz wpływają na ich indywidualny rozwój" nic nie stanowią o przedmiotowym telefonie.

Niezasadny jest też – jak podniósł przy tym WSA w Poznaniu – zawarty w skardze argument, że z wykorzystaniem przedmiotowego telefonu od 7 lat dyrektor szkoły odczytywał wiadomości od uczniów i rodziców, gdyż urządzenie to zostało zakupione dopiero w roku 2017. Poza tym nie ma na tą okoliczność dowodów w aktach sprawy.

Organ prawidłowo uznał, jak także ocenił to WSA w Poznaniu w cytowanym wyroku, że wydatek w wysokości [...] zł na eksploatację samochodu w roku 2017, obejmujący zakup akumulatora z wymianą i zakup uchwytu utrzymującego telefon w samochodzie nie stanowią wydatków związanych ściśle z celami kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi. W materiale dowodowym brak dowodu i wskazania konkretnych przypadków wykorzystywania przedmiotowego samochodu. Skarżący nie przedstawili dowodów pozwalających na wykazanie związku między użytkowaniem samochodu a realizacją zadań określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o.

Składki ZUS stron nie były pochodną ich wynagrodzenia, gdyż nie otrzymywały one wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, umowy zlecenia czy innej umowy o świadczenie usług. Nie istniała zatem z tych tytułów podstawa do ustalenia wysokości wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Tytułem tym jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 83a ust. 1 u.s.o. i art. 170 Prawo oświatowe prowadzenie szkoły nie jest działalnością gospodarczą, ale na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 5 u.s.u.s., w brzmieniu obowiązującym w latach 2016-2017, osoba prowadząca niepubliczną placówkę podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu i jest uważana za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność. Na organie prowadzącym ciążył zatem obowiązek odprowadzania powyższych świadczeń, a wydatek ten nie może być uznany za kwalifikowany w oparciu o art. 90 ust. 3d u.s.o. (por.: wyrok o sygn. akt II GSK 2819/15 – dostępny w CBOSA). Odprowadzanie składek do ZUS może zostać zatem finansowane z dotacji oświatowej jedynie w przypadku, gdy osoba objęta ubezpieczeniem została zatrudniona w szkole, a pobierane z tego tytułu wynagrodzenie stanowić będzie podstawę wymiaru składek ubezpieczeniowych.

Wykorzystanie dotacji na opłacanie składek ZUS organu prowadzącego nie jest związane z realizacją zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. W rozliczeniu dotacji nie mogą być uwzględnione obciążenia publicznoprawne, które osoba prowadząca szkołę jest zobowiązana samodzielnie regulować w związku z prowadzoną działalnością.

Mając na uwadze powyższe uznać trzeba za niezasadne podniesione w obecnie skierowanej do tut. Sądu skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 236 ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 3 u.f.p., które zmierzają do uznania wymienionych powyżej wydatków – wbrew przywołanej ocenie prawnej WSA w Poznaniu wyrażonej w wyroku z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 187/20 – jako kwalifikujących się do rozliczenia z dotacji. Aktualnie złożona skarga, w której jedynie częściowo poszerzono uprzednią argumentację odnoszącą się do poszczególnych wydatków, stanowi w swej istocie polemikę z oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono, o czym orzeczono w sentencji wyroku.