Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 922/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 1 - 4a i 8 oraz § 3, art. 58 § 1 pkt 6, art. 62 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SAB/Wa 210/10 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T. O. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 210/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił złożoną przez T. O. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy.

Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu [...] listopada 2010 r. T. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy polegającą na niewydaniu aktu administracyjnego o wypełnieniu protokołu powypadkowego dotyczącego wypadku w dniu [...] września 2002 r. – rozboju na osobie skarżącej przed budynkiem zamieszkania, zgodnie z danymi z prawidłowej obdukcji z [...] października 2002 r., "o kontynuacji przez nią zatrudnienia u wskazanego organowi prowadzącemu szkoły samorządowe następcy prawnego, rozwiązanego z dniem [...] sierpnia 2007 r. Zespołu Szkół nr [...] im. W. S. to jest w Stołecznym Centrum E. K. im. Komisji Edukacji Narodowej w W. na stanowisku nauczyciela języka polskiego stopnia mianowanego, faktycznie od [...] września 2001 r. stopnia dyplomowanego, po zastosowaniu przez Sąd intertemporalnej wykładni przepisów przejściowych, obowiązujących do [...] kwietnia 2003 r., zatrudnianego wyłącznie na czas nieokreślony przez mianowanie, egzaminatora Okręgowej i Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w W. oraz o obowiązku wypłacenia jej odszkodowania w wysokości kwoty z odsetkami należnej z polisy ubezpieczeniowej w grupowym ubezpieczeniu na życie, przetrzymanej w rozwiązanym Zespole Szkół nr [...] w W. do daty jego faktycznego rozwiązania w 2007 r."

Odrzucając skargę – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwane dalej P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za niedopuszczalną.

Przytaczając treść art. 3 P.p.s.a. Sąd Wojewódzki stwierdził, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest żaden z powołanych w tym przepisie aktów, czynności ani też bezczynność w ww. sprawach. Zdaniem Sądu, przepisy prawa nie przewidują wydawania aktu administracyjnego we wskazanych przez skarżącą sprawach, zatem skarga na bezczynność w tym zakresie nie należy do kognicji sądów administracyjnych.

Wniesiona skarga nie dotyczy rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, stąd nie można jej uznać za wniesioną na bezczynność przy wydaniu decyzji lub postanowienia.

Nie dotyczy też czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem nie rodzi żadnych uprawnień czy obowiązków po którejś ze stron sprawy administracyjnej. Nie może być też zatem zakwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej T. O., zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, zarzuciła mu:

1. naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarga T. O. nie dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i

obowiązków wynikających z przepisów prawa i jako taka podlega

odrzuceniu;

2. naruszenie art. 62 pkt 1 P.p.s.a. przez brak zarządzenia o skompletowaniu akt niezbędnych do rozpoznania sprawy i ewentualnego zastosowania art. 55 wskazanej ustawy.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, T. O. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przyznanie ustanowionemu na je rzecz pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej kasacyjnie z urzędu.

W uzasadnieniu wywodziła, że wydane przez Sąd I instancji orzeczenie jest niezasadne, gdyż nie odnosi się do merytorycznych zarzutów skargi na bezczynność organu. Sąd Wojewódzki ograniczył się jedynie do wskazania kompetencji sądów administracyjnych i przyjęcia ich braku w kontekście niniejszej sprawy. Tymczasem trzy kategorie zaniechań organu wskazane w skardze dotyczą czynności z zakresu administracji publicznej odnoszących się do uprawnień skarżącej i odpowiadających im obowiązków organu.

Skarżąca kasacyjnie podała, iż zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., należy rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez szeroko rozumiane organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym, w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Wszystkie wskazane przymioty mają czynności, których domaga się od organu skarżąca.

T. O. podniosła również, iż złożyła szereg wniosków dowodowych o dołączenie akt osobowych i administracyjnych jej dotyczących, których uwzględnienie umożliwiłoby merytoryczne rozpoznanie sprawy. Sąd po uzyskaniu tych dokumentów winien merytorycznie odnieść się do skargi.

Odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które w niniejszej sprawie nie były usprawiedliwione.

Nie ulega wątpliwości, iż w żadnym z opisanych przez T. O. przypadków będących przedmiotem skargi na bezczynność w rozpoznawanej pod sygnaturą VII SAB/Wa 210/10 sprawie Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie był zobligowany do wydania aktu lub podjęcia czynności opisanej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Żaden bowiem przepis nie obligował organu do wypełnienia protokołu powypadkowego dotyczącego dokonanego na skarżącej kasacyjnie rozboju. Brak także podstaw aby Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy miał we wskazywanym przez T. O. stanie faktycznym wydać akt dotyczący kontynuacji przez nią zatrudnienia w Stołecznym Centrum E. K. im. Komisji Edukacji Narodowej w W. Nie można ponadto uznać, iż organ ten zobowiązany był wydać akt o wypłacie skarżącej odszkodowania z polisy ubezpieczeniowej na życie, którą skarżąca kasacyjnie była – jak twierdzi - objęta.

Słusznie Sąd I instancji zauważył, że skarga na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) organu przysługuje stronie tylko w sytuacji, gdy organ zobligowany był dokonać czynności lub wydać akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Skoro zatem Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie był, jako organ administracji publicznej, zobligowany w zaistniałej sytuacji wydać żadnego aktu ani podjąć jakiejkolwiek czynności, skarżąca kasacyjnie nie mogła wnieść skargi na jego bezczynności we wskazywanym przez siebie zakresie.

W świetle powyższego brak było również podstaw, aby podjąć czynności mające na celu skompletowanie akt celem merytorycznego rozpoznania sprawy. Z tego również względu bezzasadnym jest zarzut naruszenia art. 62 pkt 2 P.p.s.a.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 184 P.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.