Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2164/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r., sprecyzowanym [...] maja 2015 r., R.S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę

w trybie art. 154 k.p.a., rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] września 1986 r. poprzez zmianę zajmowanego stanowiska z wywiadowcy Wydziału "[...]" WUSW w [...]

na stanowisko dowódcy plutonu lekkiego ZOMO.

R.S. podał, że został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej

z dniem [...] czerwca 1983 r. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia

[...] czerwca 1983 r. Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w [...] na stanowisko dowódcy plutonu lekkiego ZOMO w [...], na wolnym etacie wykładowcy Ośrodka Szkolenia ZOMO w [...], zaś z dniem [...] września 1983 r. został włączony w stan słuchaczy kursu chorążych Szkoły Podoficerskiej MO

w [...]. Podał, iż podczas pobytu w szkole, bez jego wiedzy, Szef WUSW

w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. odwołał

go z zajmowanego stanowiska dowódcy plutonu ZOMO w [...] i mianował na stanowisko wywiadowcy Wydziału "[...]" SB WUSW w [...]. Po ukończeniu kursu został poinformowany w Wydziale Kadr WUSW w [...], że jego etat był potrzebny dla innej osoby i na razie tymczasowo został zawieszony na etacie w Służbie Bezpieczeństwa, ale dalej ma pełnić służbę w ZOMO w [...]. Przywołał dokumenty znajdujące się w aktach osobowych: opinię służbową z dnia [...] czerwca 1986 r. sporządzoną przez Dowódcę ZOMO w [...], sprawozdanie z adaptacji zawodowej z dnia [...] września 1986 r., a także oświadczenie o wyrażeniu zgody na przejście do dalszej służby w Wydziale "[...]" SB WUSW w [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. Ponadto, dokumenty znajdujące się w "teczce mieszkaniowej", rozkaz personalny Szefa WUSW w [...] nr [...] z dnia [...] września 1985 r. delegujący z ZOMO w [...] na stanowisko dowódcy plutonu ROMO w [...] oraz zeznania świadków B.B. - ówczesnego Dowódcy ZOMO w [...] i L.C. - ówczesnego Naczelnika Wydziału "[...]" SB WUSW w [...]. W wyniku opisanej wyżej sytuacji, świadczenie emerytalne wnioskodawcy zostało obniżone.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r. odmówił zmiany zapisów rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] września 1986 roku. W uzasadnieniu stwierdził, że art. 154 k.p.a. wyraźnie określa, że zmiana decyzji ostatecznej może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy żadna ze stron nie nabyła prawa. Tymczasem

w niniejszym przypadku R.S. został mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej - przez co nabył prawo, w związku z czym nie jest możliwe rozpatrywanie jego zmiany we wskazanym trybie administracyjnym.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. uchylił wymienioną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, iż wniosek strony powinien zostać rozstrzygnięty w trybie art. 155 k.p.a.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r.

nr [...], na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany zapisów rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...]

nr [...] z dnia [...] września 1986 roku.

W odwołaniu R.S. wskazał, iż w okresie od dnia [...] grudnia 1983 r. do dnia [...] grudnia 1986 r. pełnił służbę na stanowisku dowódcy plutonu lekkiego ZOMO, a nie wywiadowcy Wydziału "[...]" WUSW i nie został poinformowany o wydaniu rozkazu personalnego, na podstawie którego miał zostać przeniesiony na wskazane stanowisko w Wydziale "[...]" WUSW. Zarzucił także pozbawienie go praw wynikających z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. oraz zgłosił wnioski dowodowe mające prowadzić do wykazania faktycznie zajmowanego stanowiska służbowego.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia

[...] września 2015 r.

W uzasadnieniu wskazał, że jedną z możliwości zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej przewiduje art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Brak którejkolwiek z tych przesłanek powoduje, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej nie może nastąpić w trybie art. 155 k.p.a. Organ II instancji podkreślił,

że postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie powołanego przepisu

nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz zmierza do zbadania, czy zachodzą przesłanki przemawiające

za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej.

Organ podniósł, że analiza materiałów postępowania pozwala stwierdzić,

iż w dniu [...] września 1986 r. została wydana przez Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] decyzja - rozkaz personalny nr [...] m.in.

o mianowaniu R.S. funkcjonariuszem stałym z dniem [...] czerwca 1986 r. w związku z upływem okresu służby przygotowawczej oraz przyznaniu z dniem [...] września 1986 r. piątej kategorii dodatku służbowego i podwyższeniu dodatku specjalnego do kwoty 1000 złotych miesięcznie. Organ podkreślił, iż tylko w zakresie przyznania wymienionemu określonych parametrów finansowych powyższy rozkaz może zostać uznany za decyzję administracyjną.

Organ wskazał, że pomimo iż R.S. domaga się zmiany przedmiotowego rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1986 r. w trybie art. 154 k.p.a.,

to w odwołaniu z dnia [...] września 2015 r. wskazuje na fakt pozbawienia go przez organ praw wynikających z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. oraz niedoręczenie mu przedmiotowego rozkazu personalnego.

KGP podał, że wymieniony rozkaz personalny nie został doręczony R.S., gdyż zgodnie z obowiązującym wtedy zarządzeniem MSW, wydanym w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie o ochronie tajemnicy państwowej

i służbowej, wszystkie akty kadrowe służb podległych temu ministerstwu kwalifikowano jako tajne. Z tego powodu nie można było również zagwarantować stronie możliwości wypowiedzenia się przed mianowaniem go funkcjonariuszem stałym w związku

z upływem służby przygotowawczej oraz przyznaniem wyższej kategorii dodatku służbowego i podwyższeniem dodatku specjalnego.

Organ stwierdził jednakże, że R.S. miał możność dowiedzieć

się o tym podpisując odbiór uposażenia na liście, gdzie podawano jakie ma stanowisko oraz pobierając zwiększone uposażenie. KGP przyjął, że gdyby nawet dopuszczono

się uchybienia co do formy poinformowania wymienionego o treści rozkazu personalnego nr [...], to owo uchybienie nie mogło mieć wpływu na treść wymienionej decyzji. Organ uznał, że rozkaz personalny Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1986 r. jest decyzją prawidłową. Brak kwalifikowanych wad wskazanego rozstrzygnięcia umożliwia jego rozpatrzenie w trybie art. 155 k.p.a.

Komendant Główny Policji wskazał, że zgoda strony jest jednym z warunków dopuszczalności uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji. W przedmiotowej sprawie taka zgoda została przez zainteresowanego wyrażona w sposób jednoznaczny

w wystąpieniu z dnia [...] lutego 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2015 r.

Odnosząc się do drugiej z wymienionych przesłanek z art. 155 k.p.a. organ stwierdził, że przeszkodą do weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może być brak podstaw prawnych w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do kolejnej przesłanki wymagającej zbadania w myśl art. 155 k.p.a. tj. ustalenia, czy nie sprzeciwia się uchyleniu decyzji m.in. interes społeczny organ podniósł, że nie ma trwałej, stałej definicji interesu społecznego. Ustawodawca używa nieostrego pojęcia "interesu społecznego", jednakże stwarza możliwość elastycznego stosowania prawa, w zależności od okoliczności danej sprawy. Tak pojmowane stosowanie prawa ma wyraźnie określone granice, bowiem w demokratycznym

i praworządnym państwie, administracja publiczna, stosownie do art. 6 k.p.a., opiera swoje działania przede wszystkim na zasadzie praworządności. Istnieje więc nierozerwalny związek pomiędzy zasadą uwzględniania interesu społecznego,

a zasadą legalizmu. Uwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego w myśl art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego zmienia decyzję.

KGP wskazał, że R.S. domaga się zmiany rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] września 1986 r. w zakresie przywołanego w tymże rozkazie stanowiska służbowego zajmowanego przez wymienionego.

Wskazanie jednak w rozkazie personalnym o mianowaniu funkcjonariuszem stałym w związku z upływem służby przygotowawczej oraz przyznaniu kategorii dodatku służbowego i podwyższeniu dodatku specjalnego takich danych jak nazwa stanowiska służbowego ma charakter wyłącznie informacyjny i nie kształtuje w tym zakresie na nowo praw i obowiązków funkcjonariusza. Istotą przedmiotowej decyzji jest zatem przyznanie wyższej kategorii dodatku służbowego i podwyższenie dodatku specjalnego. Rozkaz taki nie stanowi natomiast decyzji, na mocy której policjanta mianuje się na stanowisko służbowe. Szef Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] zobligowany był jedynie do wskazania w danym rozstrzygnięciu nazwy zajmowanego przez wymienionego stanowiska służbowego dla celów ewidencyjnych. Okoliczność ta ustalona była na podstawie innego rozkazu personalnego. To bowiem rozkazem personalnym nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych

w [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. wymieniony został odwołany z zajmowanego stanowiska dowódcy plutonu lekkiego ZOMO w [...], przeniesiony

do Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] i mianowany na stanowisko wywiadowcy Wydziału "[...]" Służby Bezpieczeństwa. Przywołanie zatem wskazanego stanowiska służbowego w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] września 1986 r. stanowi konsekwencję wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. Nie można więc dokonać zmiany zajmowanego stanowiska służbowego w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] września 1986 r. w trybie

art. 155 k.p.a. z uwagi na fakt, iż powyższa decyzja nie rozstrzyga kwestii zajmowanego stanowiska służbowego, a jedynie kwestię otrzymywanego uposażenia, czego strona nie kwestionuje.

Organ stwierdził, że powołana argumentacja stanowi przeszkodę do zmiany rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych

w [...] nr [...] z dnia [...] września 1986 r. zgodnie z żądaniem strony. Już tylko bowiem z tej przyczyny nie jest możliwe zastosowanie w żądanym przez wnioskodawcę zakresie zmiany wymienionego rozkazu z dnia [...] września 1986 r. na podstawie art. 155 k.p.a.

Organ II instancji stwierdził, iż organ I instancji dokonując analizy przedmiotowej sprawy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. zbadał obiektywnie całokształt materiału dowodowego i stwierdził, iż w niniejszej sprawie zaistniała jedna przesłanka pozytywna. Jest nią prawidłowo sformułowana zgoda strony.

Organ stwierdził, że nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji ostatecznej

w trybie art. 155 k.p.a. tylko w oparciu o jedną z przesłanek. Druga przesłanka pozytywna - zgodność wzruszenia decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem strony nie zaistniała. Jak bowiem wskazano wyżej, nie jest możliwa zmiana przedmiotowego rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] września 1986 r. w zakresie żądanym przez stronę.

Odnosząc się do kwestii dopuszczenia i przeprowadzenia zawnioskowanych przez R.S. dowodów organ wskazał, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem

nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych, nie jest zatem możliwe w toku tego postępowania uwzględnienie złożonych przez stronę wniosków dowodowych.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi R.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 155 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie zaistniała tylko jedna przesłanka do zmiany rozkazu personalnego tj. zgoda strony, natomiast brak jest przesłanek interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz przepisy szczególne sprzeciwiają się zmianie decyzji.

- art. 77 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zajęcia stanowiska w odniesieniu

do przedstawionych dowodów i podanych faktów.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że powodem złożenia wniosku o zmianę rozkazu personalnego był wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] w sprawie przeciwko Dyrektorowi ZER MSW

o wysokość jego emerytury. Podał, że Sąd orzekł, iż w okresie od dnia [...] grudnia 1983 r. do dnia [...] lipca 1990 r. skarżący pełnił służbę w organach bezpieczeństwa państwa i za ten okres podstawa jego emerytury została obniżona z 2,6% do 0.7% za każdy rok służby. R.S. podał, że Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż w sprawie nie jest istotne, iż w okresie od [...] grudnia 1983 r. do [...]stycznia 1984 r. skarżący był słuchaczem Szkoły Podoficerskiej MO w [...], jak też faktyczne pełnienie służby od dnia [...] stycznia 1984 r. do dnia [...] grudnia 1986 r. na stanowisku dowódcy plutonu ZOMO w [...], natomiast istotne jest, że zaskarżone rozkazy personalne jednoznacznie przesądzają, że w kwestionowanym okresie R.S. był organizacyjnie przypisany do wydziału "[...]" WUSW w [...], gdzie pełnił służbę, co zdaniem skarżącego jest nieprawdą. Podniósł, że wskazane w postępowaniu administracyjnym dowody jednoznacznie wskazują, że w okresie od [...] grudnia 1983 r. do dnia [...] grudnia 1986 r. nie pełnił służby na stanowisku wywiadowcy wydziału "[...]" WUSW w [...]. Podniósł też, że akta osobowe funkcjonariuszy również miały klauzule "[...]", którą zniesiono dopiero w 2005 r., a do 1990 r. rozkazów personalnych nie włączano do akt osobowych funkcjonariusza, a jedynie na ich podstawie inspektor wydziału kadr dokonywał stosownego zapisu w arkuszu przebiegu służby znajdującym się w tych aktach. Ponadto obowiązująca wtedy przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy MO (t.j. Dz.U. z 1973 r. nr 23 poz. 136 z późn. zm.), jak też przepisy Zarządzenia nr 27 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz. Urz. MSW nr 4 poz. 12 z późn. zm.) nie przewidywały żadnego trybu odwoławczego dla rozkazów personalnych. Dopiero ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w art. 32 ust. 2 wprowadziła taką możliwość.

Odnosząc się do rozkazu personalnego nr [...] Szefa WUSW w [...]

z dnia [...] września 1986 r. podniósł, że oczywiste jest, od strony formalno-prawnej,

że wskazane w nim stanowisko wywiadowcy Wydziału "[...]" WUSW w [...] było konsekwencją wcześniej wydanego rozkazu nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r.

Nie zmienia to jednak faktów, że w dacie jego wydania pełnił służbę na stanowisku dowódcy plutonu ZOMO w [...] i inspektor wydziału kadr WUSW miał pełną tego świadomość, sporządzając ten rozkaz personalny do podpisu przez Szefa WUSW,

a zatem w ocenie skarżącego poświadczył w nim nieprawdę w tym zakresie, co wynika z opinii służbowej z dnia [...] czerwca 1986 r. znajdującej się w aktach osobowych.

Zarzucił, iż organ nie uwzględnił wniosków dowodowych. Skarżący podniósł,

iż wobec wyroku Sądu Apelacyjnego, którego kserokopię załączył do skargi, nie może w inny sposób dochodzić swoich praw do wysokości emerytury, jak przez zmianę zakwestionowanego rozkazu personalnego w zakresie faktycznie zajmowanego stanowiska służbowego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z dnia

[...] września 2015 r. stanowił w niniejszej sprawie przepis art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. Decyzje te wydane zostały na skutek wniosku R.S. o zmianę rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] września 1986 r. poprzez zmianę zajmowanego stanowiska z wywiadowcy Wydziału "[...]" SB WUSW w [...] na stanowisko dowódcy plutonu lekkiego ZOMO.

Prawidłowo organ przyjął, że na podstawie rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] września 1986 r. R.S. nabył prawo, albowiem mianowany został funkcjonariuszem

w służbie stałej z dniem [...] czerwca 1986 r. stąd mimo powołania przez wymienionego we wniosku przepisu art. 154 k.p.a., sprawa podlegała rozpatrzeniu na gruncie przepisu art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 154 § 2 k.p.a., w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.

Zasadnie organ przyjął, że powoływana przez wnioskodawcę okoliczność,

iż kwestionowany rozkaz z dnia [...] września 1986 r. nie został mu doręczony,

nie stanowi podstawy do jego zmiany w trybie art. 155 k.p.a. Zarówno organ I jak i II instancji wskazał zresztą, że rozkaz ten nie został doręczony, albowiem wszystkie akty kadrowe służb podległych MSW zakwalifikowano jako tajne, jednakże R.S. miał możność dowiedzieć się o jego wydaniu podpisując odbiór uposażenia, gdzie podawano stanowisko.

Prawidłowo organ wskazał, że istotą rozkazu personalnego z dnia [...] września 1986 r. było mianowanie wnioskodawcy funkcjonariuszem w służbie stałej i przyznanie kategorii dodatku służbowego oraz podwyższenie dodatku specjalnego. Rozkaz ten nie dotyczył mianowania na stanowisko służbowe i nie kształtował w tym zakresie na nowo praw i obowiązków funkcjonariusza. Już tylko z tej przyczyny nie była możliwa zmiana tego rozkazu zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, tj. poprzez zmianę wskazanego

w rozkazie, jako zajmowane, stanowiska wywiadowcy Wydziału "[...]" SB WUSW

w [...] na stanowisko dowódcy plutonu lekkiego ZOMO.

Nadto, niewątpliwie w sprawie tej nie zostały łącznie spełnione przesłanki wymagane przepisem art. 155 k.p.a. Spełniona została przesłanka zgody strony.

Nie jest ona jednakże wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 155 k.p.a. Trafnie organ wskazał, że nie została spełniona druga przesłanka.

Skarżący żądanie zmiany wskazanego wyżej rozkazu personalnego w sposób określony we wniosku zgłosił wówczas, gdy Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem

z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] oddalił apelację R.S. od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. oddalającego odwołanie R. S. od decyzji organu rentowego w sprawie zmiany wysokości emerytury policyjnej.

Zasadnie organ I instancji wyraził stanowisko, że dążenie do zmiany rozkazu personalnego z dnia [...] września 1986 r. z uwagi na obniżenie świadczenia emerytalnego nie jest dopuszczalne.

Postępowanie prowadzone na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie służy ponownemu rozstrzygnięciu sprawy personalnej, czego w istocie domagał się wnioskodawca. W świetle powyższego brak było podstaw do uwzględnienia przez organ wniosków dowodowych. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. bada się jedynie spełnienie przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Organy obowiązku tego dopełniły, zasadnie stwierdzając, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony poprzez zmianę rozkazu personalnego z dnia [...] września 1986 r. w sposób żądany przez stronę, czym nie naruszyły art. 7, art. 77, art. 78 § 1, czy art. 80 k.p.a. Subiektywne przekonanie strony o dopuszczalności zmiany rozkazu personalnego, oparte na argumentach przytoczonych we wniosku, nie jest równoznaczne z naruszeniem prawa przez organy rozpatrujące niniejszą sprawę. Uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom

art. 107 § 3 k.p.a. Organy powołały podstawę prawną, wyjaśniły tę podstawę i wskazały,

z jakich przyczyn wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.

Z tych względów zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.