Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 25/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. M.-O. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. M. – O. i A. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2016 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2015 r., nr [..], ustalającą K. Ł. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [..] (dawnej [..]) w miejscowości W. obręb W. gmina O., dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku stajni, dobudowie wiaty do budynku stajni oraz budowie przydomowej oczyszczalni ścieków.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. Wójt Gminy, na wniosek K. Ł., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [..]w miejscowości W. gm. O., dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku stajni i budowie przydomowej oczyszczalni ścieków. Rozpoznając odwołanie E. M. – O. i A. O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 maja 2014 r., nr [..], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 547/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego zobowiązując przy ponownym rozpoznaniu sprawy do ustalenia charakteru działalności prowadzonej na działce nr [..] oraz zweryfikowania twierdzeń inwestora, że planowana zabudowa jest niezbędna do uzupełnienia istniejącej zabudowy na potrzeby prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W konsekwencji ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 czerwca 2015 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 8 kwietnia 2013r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wskazując na istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności podlegające ustaleniu, takie jak to czy przedmiotowa działka jest siedliskiem rolniczym, czy jej właściciel prowadzi gospodarstwo rolne, a planowana zabudowa jest niezbędna dla tego gospodarstwa.

Procedując w kierunku wskazanym przez sąd administracyjny oraz SKO po raz kolejny Wójt Gminy, decyzją z dnia 4 listopada 2015 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku stajni, dobudowie wiaty do budynku stajni oraz budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [..] (dawny nr [..]) w miejscowości W. w gminie O.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że po przeprowadzeniu ponownej analizy urbanistyczno-architektonicznej, po uwzględnieniu dokumentacji dodatkowej przedłożonej przez wnioskodawcę, pozytywnie zweryfikowano przesłanki ustalenia warunków zabudowy. Wskazano, że na działce nr [..] właściciel prowadzi gospodarstwo rolne obejmujące użytki rolne, w którym hoduje konie, dla potrzeb który planuje rozbudowę stajni. Uznając w tych okolicznościach warunki art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ ustalił warunki zabudowy stwierdzając, że wnioskowana inwestycja nie narusza mającego zastosowanie w sprawie przepisu § 7 ust. 3 uchwały Sejmiku Województwa z dnia 28 kwietnia 2010 r, nr 1611/XLVII/10 w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [..].

W odwołaniu od powyższej decyzji A. O. i E. M. – O. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego:

1) art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 547/14, w szczególności dotyczących ustalenia czy rozbudowa obiektu, której dotyczy wniosek jest związana z prowadzeniem na działce nr [..] (dawniej [..]) gospodarstwa rolnego w sensie funkcjonalnym (tj. produkcji roślinnej lub zwierzęcej).

2) § 5 ust. 8 uchwały § 5 ust. 8 uchwały nr 1161/XLVII/10 Sejmiku Województwa w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [..] z dnia 28 kwietnia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 80, poz. 1455) przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten zezwala na budowę /rozbudowę stajni w obszarze pasa 100 m od linii brzegowej jeziora i niezastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

3) zastosowanie § 7 ust. 3 uchwały nr 1161/XLVII/10, pomimo braku podstaw i pomimo tego, że inwestycja polegała na rozbudowie budynku w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora i przyjęcie, że rozbudowa stajni jest niezbędna dla do prowadzenia gospodarstwa rolnego;

4) art. 53 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nie dokonanie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, w szczególności brak ustaleń, że mamy do czynienia z inwestycją zakończoną;

5) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie decyzji pomimo nie spełnienia warunków określonych w ww. przepisie;

6) naruszenie art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie, faktu, że inwestycja została zakończona jeszcze przed wszczęciem postępowania o ustalenie warunków zabudowy, wydanie decyzji mimo niejasności dot. analizy urbanistycznej, brak wykazania kontynuacji funkcji, nie wskazanie dowodów, na których oparł się organ I instancji.

Odwołujący wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o jej uchylenie i odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 października 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium mając na uwadze związaniem wskazaniami i oceną prawną sformułowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 547/14, wykazało, że działka objęta wnioskiem jest siedliskiem rolniczym, że właściciel działki powadzi na niej gospodarstwo rolne, a planowana rozbudowa ma na celu uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wyjaśniono, że działka objęta wnioskiem znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [..] i w Obszarze Natura 2000. Zabudowania położone na działce położone są w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora. Zgodnie z § 5 ust. 8 uchwały Sejmiku Województwa nr 1161/XLVII/10 z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [..] (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 80, poz. 1455) na obszarach chronionego krajobrazu, wymienionych w § 1 ust. 1 tej uchwały zabrania się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakaz ten nie obowiązuje na obszarze siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód.

Działka nr [..] (obecnie działka nr [..]) zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym stanowiła siedlisko gospodarstwa rolnego, co potwierdza umowa darowizny w celu uzyskania świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników oraz ustanowienia służebności zawarta 15 marca 2001 r. między S. K. a R. i M. S., poprzednikami prawnymi K. Ł. (Rep. A Nr [..] - akt not. spisany przez notariusza J. C. prowadzącą Kancelarię notarialną w G.). Umowa ta poprzedzała warunkową umowę sprzedaży zawartą dnia 7 maja 2009 r. między R. i M. S., a K. Ł. (Rep. A Nr [..] - akt not. spisany przez notariusza B. R. prowadzącą kancelarię notarialną w S.). Ostatecznie w wykonaniu tej umowy przeniesienie własności działki nr [..] (objętej księgą wieczystą Kw Nr [..]) na K. Ł. nastąpiło na podstawie umowy z dnia 16 czerwca 2009 r. - Rep. A nr [..]). Łączny obszar gruntów rolnych użytkowanych przez wnioskodawcę przekracza 1 ha i stanowi gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

K. Ł. prowadzi działalność rolniczą - jest hodowcą koni od 1990 r., co potwierdza zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, w szczególności wyciąg z rejestru koniowatych Polskiego Związku Hodowców Koni za okres od października 2003 r. (wydruk z rejestru wykonany dnia 26 lutego 2015 r.). Zgodnie z zaświadczeniem z dnia 24 lutego 2015 r. wydanym przez członka Zarządu Spółki A., K. Ł. jest właścicielem koni [..] i [..], zaś w 2008 r. był też dzierżawcą ogiera [.], prowadził punkt kopulacyjny w miejscowości R. K. Ł. jest też dzierżawcą gruntu rolnego obszaru 2.6600 ha, położonego w miejscowości D., a oznaczonego jako działka nr [..]. Za bezsporne w tych okolicznościach Kolegium uznało prowadzenie przez inwestora działalności rolniczej. Przez działalność wytwórczą w rolnictwie rozumie się działalność w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Nabyta nieruchomość stanowiąca obecnie działkę nr [..] wraz z domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym (użytkowanym jako stajnia) stanowi siedlisko gospodarstwa rolnego. K. L. nie posiada innego siedliska (domu mieszkalnego rolnika wraz z zabudowaniami gospodarczymi). W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że planowana inwestycja - rozbudowa i nadbudowa budynku gospodarczego dla potrzeb stajni, a także dobudowa wiaty do tego budynku jest niezbędna dla prowadzonej przez K. Ł. działalności hodowlanej i mieści się w granicach określonych przepisami § 7 ust. 3 pkt 2 uchwały nr 1161/XLVII/10 z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [.]).

Podkreślono, że z uwagi na stosunkowo niewielki zakres prowadzonej działalności, zakres inwestycji nie będzie znacząco oddziaływać negatywnie na środowisko, w szczególności na obszar Natura 2000, co potwierdziło uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

W skardze na powyższą decyzję zarzucono:

1/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 1 53 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz prawa materialnego tj. art. 59 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dalej u.p.z.p. oraz § 5 ust. 8 i § 7 ust. 3 uchwały Sejmiku Województwa nr 1161/XLVI1/10, poprzez zaniechanie uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 547/14, jak też zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bezspornego i zgodnego z prawem wyjaśnienia sprawy, w sytuacji gdy WSA w Gdańsku wskazał, że organy powinny uzupełnić materiał dowodowy i ustalić, czy działka objęta inwestycją jest siedliskiem rolniczym, czy właściciel działki prowadzi na niej gospodarstwo rolne, a także czy planowana rozbudowa ma na celu uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jako że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy. chyba że przepisy prawa uległy zmianie, jak też w niniejszej sprawie konieczne było uzupełnienie dowodów, czemu organy nie sprostały, opierając się jedynie na dowolnej ocenie zgromadzonych dowodów;

2/ naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie w ogóle oceny materiału dowodowego przez organ drugiej instancji pod kątem spełnienie wszystkich warunków z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nadto brak odniesienie się do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2015 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący kwestionują prawidłowość ustalenia w sprawie głównych okoliczności, od których zależy jej rozstrzygnięcie, w postaci charakteru działki nr [..], charakteru prowadzonej tam działalności oraz związku z nią planowanej rozbudowy. Skarżący zaprzeczając, ażeby organy, w zgodzie z wytycznymi sądu, prawidłowo udokumentowały wskazane okoliczności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy są zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza też art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a).

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2016 r., która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2015 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku stajni, dobudowie wiaty do budynku stajni oraz budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [..] (poprzednio nr [..]) w miejscowości W., obręb W., gmina O. Powyższe rozstrzygnięcie podjęto wskutek rozpoznania wniosku właściciela wskazanej działki K. Ł., który dąży od 2013 r. do uzyskania warunków zabudowy dla inwestycji związanej z prowadzoną przez niego działalnością w postaci hodowli koni.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że organy administracji podejmowały w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w warunkach związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania sformułowanymi w uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 547/14. WSA wówczas uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą warunki zabudowy dla tożsamej inwestycji twierdząc, że zaistniałe uchybienia procesowe wymuszają ponowne rozpoznanie sprawy i dokładne zweryfikowanie takich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, jak charakter działki objętej inwestycją, charakter prowadzonej na tej działce działalności oraz związku planowanej rozbudowy z prowadzonym gospodarstwem rolnym.

Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ administracji ponownie rozpoznający sprawę po wyroku sądu administracyjnego nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W takiej sytuacji kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie wiążący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Istotą zasady "związania oceną prawną" z art. 153 p.p.s.a. jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego.

Konsekwentnie zatem sąd orzekający w niniejszej sprawie zobowiązany był do oceny postępowania organów w aspekcie poszanowania zasady związania oceną prawną i wytycznymi co do dalszego postępowania sformułowanymi w wyroku wydanym uprzednio przez WSA w tożsamej sprawie wniosku K. Ł. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie stajni, w okolicznościach niezmienionego stanu prawnego.

Kontroli legalności wskazanych decyzji należało dokonać w świetle przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p. Warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, określa art. 61 u.p.z.p. W związku z tym, że zachowanie ładu przestrzennego stanowi zasadę planowania i zagospodarowania przestrzennego (art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1), w pierwszej kolejności ustawodawca wydanie decyzji uzależnił w art. 61 ust. 1 pkt 1 od spełnienia warunku polegającego na tym, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunek ten musi zostać spełniony łącznie z pozostałymi warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 2–5. Do pozostałych warunków należy: dostępność terenu, na którym planowana jest inwestycja, do drogi publicznej; uznanie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego; ustalenie, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; gdy decyzja będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Niespełnienie jednego ze wskazanych warunków (przesłanek) czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Natomiast, kiedy planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom i brak jest innych przepisów sprzeciwiających się danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji.

Istotą problemu w niniejszej sprawie stanowi kwestia zgodności z przepisami odrębnymi, do których należy się odwołać ze względu na położenie nieruchomości podlegającej zainwestowaniu. Otóż działka nr [..] (poprzednio nr ewidencyjny [..]) znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [..] i w Obszarze Natura 2000, którego sytuację prawną kształtuje uchwała nr 1161/XLVII/10 Sejmiku Województwa z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [..] (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 80, poz. 1455), zwana dalej uchwałą. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna z przepisami odrębnymi, co determinowało zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami tej ze uchwały.

Zgodnie z przepisem § 5 pkt 8 uchwały na obszarach chronionego krajobrazu wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z kolei w § 7 ust. 3 pkt 2 uchwały postanowiono, że zakaz z § 5 pkt 8 nie dotyczy siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód.

Z przepisu określającego wyjątek od zakazu lokalizacji zabudowy w strefie 100 m od linii brzegowej wód wynika, że znajduje on zastosowanie wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie trzy warunki:

1. zabudowa dotyczyć ma siedlisk rolniczych,

2. planowana zabudowa ma uzupełniać istniejącą o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego,

3. planowana zabudowa nie może przekraczać dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód.

Ponieważ z analizy faktycznego zagospodarowania działki wynika, że zabudowania w postaci budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego położone są na tej działce w odległości mniejszej niż 100m od linii brzegowej jeziora, uchylenie zakazu z § 5 ust. 8 uchwały wymagało wykazania, że wystąpiły przesłanki uzasadniające zastosowanie wyjątku z § 7 ust. 3 pkt 2 uchwały. W tym też kierunku zmierzał sąd administracyjny orzekający w sprawie sygn. akt II SA/Gd 547/14, który zalecił wykazanie siedliskowego charakteru działki, rolniczego charakteru prowadzonej dzielności i związku planowanej rozbudowy z tą działalnością.

Weryfikacja zgromadzonej w sprawie dokumentacji doprowadziła sąd do wniosku, że w niniejszym przypadku możliwe było odstąpienie od zakazu sytuowania obiektów budowanych w pasie 100m od linii brzegowej jeziora stosownie do treści § 7 ust. 3 pkt 2 uchwały. Sąd przychylił się w tym zakresie do oceny materiału dowodowego poczynionej przez organy administracji obu instancji stwierdzając, że ocena ta i wywiedzione z niej wnioski nie są sprzeczne z oceną prawną sądu administracyjnego dokonaną w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 547/14, a tym samym nie narusza, wbrew twierdzeniom skarżących, przepisu art. 153 p.p.s.a. Według sądu ocenie tej nie można również przypisać innych uchybień procesowych, które rzutowałyby na prawidłowość zastosowanych przepisów prawa materialnego i jednocześnie na legalność wydanego rozstrzygnięcia.

Materiał zgromadzony w sprawie potwierdza, że działka nr [..] objęta planowaną inwestycją ma charakter działki siedliskowej rozumianej jako wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony na utworzenie siedliska (dom mieszkalny, budynki inwentarskie i budowlane rolnicze oraz podwórko). Takie rozumienie pojęcia siedlisko jest ugruntowane w orzecznictwie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1969 r., sygn. akt III CZP 12/69, OSN 1970/3/39, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 1984 r., sygn. akt. III CZP 22/84, OSN 1985, Nr 1, poz. 8, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 777/08, LEX nr 569105). Za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego, a samo siedlisko nie jest gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego.

Z taką sytuacją w ocenie sądu mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdzie na działce nr [..] obok budynku mieszkalnego znajduje się budynek gospodarczy stanowiący stajnię, którego rozbudowy dotyczył wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr [..] obejmuje grunty rolne zabudowane – B-RVI, grunty rolne – RVI oraz łąki trwałe – ŁV, co potwierdza jej rolniczą przydatność. Ze względu na służebną względem gospodarstwa rolnego funkcję siedliska wykazać należało, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne w funkcjonalnym ujęciu tego pojęcia, a zatem że faktycznie prowadzi dzielność rolniczą definiowaną w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 803) jako prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

W ocenie sądu przedłożone przez właściciela dokumenty w postaci wyciągu z rejestru koniowatych Polskiego Związku Hodowców Koni z dnia 26 lutego 2015r., obejmującego stan posiadania koni przez K. Ł., zaświadczenia członka zarządu [..] z dnia 24 lutego 2015 r., wyciągu z książki leczenia zwierząt gospodarskich dokumentującego leczenie klaczy G. należącej do K. Ł., dyplomu za ogiera "F." na pokazie w L. oraz faktur za usługi hodowlane i utrzymania koni, usługi krycia i usługi zootechniczne, potwierdzają, że K. Ł. od wielu lat zajmuje się hodowlą koni, a ciągłość tej działalności i jej charakter wypełnia przesłankę prowadzenia działalności rolniczej w zakresie chowu zwierząt.

Okoliczność tę, trafnie ocenioną przez organy, potwierdzają również wyjaśnienia złożone przez właściciela na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r., z których wynika, że gospodarstwo rolne prowadzi od 2009 r., czyli od daty nabycia własności działki [..] (wówczas nr [..]), na której terenie utrzymuje obecnie 4 konie ulokowane w stajni podlegającej planowanej rozbudowie. Dzierżawi łąki położone w pobliżu, na których wypasa swoje konie. Inwestor przedłożył również dokumenty, świadczące o tym, że trudni się on w sposób ciągły i zorganizowany działalnością w zakresie hodowli koni (rachunek za usługi podkuwnicze), którą prowadzi na terenie posiadanego gospodarstwa rolnego, o czym zaświadczył Wójt Gminy w zaświadczeniu z dnia 9 lutego 2017 r.

W ocenie sądu całokształt zgromadzonej dokumentacji, wbrew twierdzeniom skarżących, nie przeczy temu, że w ramach posiadanego siedliska rolniczego na działce nr [..] K. Ł. zajmuje się w sposób ciągły i zorganizowany działalnością wytwórczą w rolnictwie polegającą na prowadzeniu hodowli koni, w którym to celu wykorzystuje znajdujący się na terenie działki budynek gospodarczy i który nadal będzie taką rolę pełnić również po rozbudowie. W realiach niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że teren projektowanej inwestycji stanowi podwórko zabudowane budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi służącymi inwestorowi do prowadzenia hodowli koni. W takiej sytuacji uprawniony jest wniosek organów, że projektowana inwestycja stanowi element siedliska rolniczego i jest z nim funkcjonalnie związana. Stanowiska tego nie może zmienić rozmiar projektowanej rozbudowy oraz okoliczność, że również poza działką nr [..] K. Ł. prowadził lub prowadzi działalność w zakresie hodowli koni.

W tak ustalonych przez organy okolicznościach popartych wymienionymi dokumentami nie sposób skutecznie podważyć związku pomiędzy planowaną przez właściciela rozbudową budynku gospodarczego w celu powiększenia i zwiększenia jego funkcjonalności na potrzeby koni a prowadzoną przez niego działalnością hodowlaną. Inwestor w sposób wystarczający i zgodny ze wskazaniami wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 547/14 udokumentował okoliczności istotne z punktu widzenia uchylenia zakazu lokalizacyjnego z przepisu § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku, nie pozostawiając uzasadnionych wątpliwości co do tego, że na działce nr [..] prowadzi hodowlę koni kwalifikowaną jako prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie, a siedlisko to stanowi zaplecze dla wskazanej działalności. Natomiast objęta wnioskiem inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego jest funkcjonalnie związana z prowadzoną działalnością hodowlaną, skoro służyć ma poprawie warunków bytowania koni, co też należy potraktować jako motywację zasługującą na szczególne uwzględnienie, a dodatkowo działalnością, której charakter nie sprzeciwia się wymogom ochrony środowiska i wpisuje się w istniejący krajobraz podlegający szczególnej ochronie.

Zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi oznacza stan, w którym występuje brak sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w decyzji a ograniczeniami w zagospodarowaniu terenu wprowadzonymi w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie wskutek ziszczenia się przesłanek z § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały do działki nr [..] nie odnosi się zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej wód jeziora K., co potwierdza zgodność lokalizacji rozbudowy z przepisami odrębnymi.

Prawidłowo zatem uznały organy, że skoro w sprawie mają zastosowanie odstępstwa od ustanowionego zakazu lokalizacji w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, to ustalenie warunków rozbudowy obiektów budowlanych zlokalizowanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora nie naruszy tego zakazu.

W ocenie sądu pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. umożliwiające ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji zostały spełnione, co potwierdza przeprowadzona w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.) analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek uchybień procesowych, ani uchybień przepisom prawa materialnego, których charakter miałby wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie i ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

W myśl art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Tym samym w przedstawionym stanie sprawy, ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.