Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 910/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 maja 2018 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję , 2. zasądza od Wojewody na rzecz D. J. kwotę [...](sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r. Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza K. z [...] marca 2017 r. w całości i wymeldował D. J. z pobytu stałego w miejscowości G. 19/3.

Powyższa decyzja zapadła w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Burmistrz K., działając na wniosek I. S., wszczął postępowanie w przedmiocie wymeldowania D. J. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego – tj. [...], o czym zawiadomił w dniu [...] sierpnia 2016 r.: D. J. oraz wnioskującą. We wniosku I. S. złożyła oświadczenie, że jest współwłaścicielem lokalu.

W toku postępowania wnioskodawczyni przedstawiła następujące dokumenty potwierdzające jej prawo do lokalu:

- odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z [...] maja 2015r. (sygn. akt I Ns 198/15), o stwierdzeniu nabycia przez I. S. spadku po A. S.,

- odpis skrócony aktu zgonu A. S.,

- pismo geodety zatytułowane "Badanie stanu prawnego" z [...] grudnia 2012 r.,

- akt własności ziemi z [...] czerwca 1973 r.,

- odpis z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. – według stanu na [...] sierpnia 2016 r.

Burmistrz K. uzyskał informację od Wydziału Finansowo-Budżetowego, że płatnikiem podatku od budynku położonego pod adresem [...] jest W. S.. Wobec wątpliwości co do posiadania przez I. S. legitymacji do wnioskowania o wszczęcie postępowania administracyjnego zwrócił się o uzyskanie opinii prawnej. Do akt dołączono została opinia (nie podpisana), w której wskazano na brak w materiale dowodów jednoznacznie potwierdzających uprawnienia wnioskodawczyni do żądania wymeldowania D. J..

Na okoliczności istotne dla rozpoznania wniosku Burmistrz K. przeprowadził dowody z zeznań świadków: B. S., Anny H., E. S., R. K., A. K.. Ponadto przeprowadzono w dniu [...] lutego 2017 r. oględziny mieszkania pod adresem [...] na okoliczność zamieszkiwania w nim D. J., a w dniu [...] lutego 2017 r. przeprowadzono rozprawę, na której przesłuchani zostali D. J. oraz I. S..

W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy Burmistrz K. decyzją z [...] marca 2017 r. , powołując się na art. 35 ustawy z [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722 ze zm.) orzekł o odmowie wymeldowania D. J. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego – tj. [...].

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że postępowanie prowadzone było na wniosek I. S. jako współwłaściciela lokalu mieszkalnego położonego pod adresem [...]. Organ wyjaśnił, że zbadał w toku postępowania okoliczności faktycznego przebywania D. J. w lokalu, dobrowolność oraz trwałość opuszczenia przez niego lokalu. W oparciu zaś o zgromadzone dowody ustalił, że D. J. opuścił lokal w związku z wyjazdem za granicę w celach zarobkowych. Bezspornie dobrowolnie opuścił lokal, jednakże nie na trwale. Organ uznał bowiem, że dowody potwierdzają zamiar powrotu strony na stałe pod adres zameldowania – co nie pozwala na podjęcie decyzji o wymeldowaniu D. J.. Organ I instancji wskazał tu na następujące okoliczności: każdorazowe przebywanie strony pod adresem zameldowania w czasie pobytów w kraju, współfinansowanie przez niego kosztów utrzymania lokalu, osobisty wkład pracy w remont mieszkania, komunikowanie otoczeniu o chęci powrotu do kraju pod adres zameldowania. Organ I instancji uznał, że D. J. utrzymuje stałą więź z przedmiotowym lokalem.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. S.. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez błędne uznanie za udowodnioną okoliczność utrzymywania stałej więzi z lokalem przez stronę (określoną w odwołaniu "Mirosławą J.").

W uzasadnieniu odwołania I. S. podniosła, że organ I instancji oparł swoje ustalenia na zeznaniach teściowej D. J., a pominął zeznania sąsiadów, które to dowody są wzajemnie sprzeczne. I. S. wskazała, że lokal został opuszczony przez D. J. 10 lat temu, przez 5 lat nikt w nim nie zamieszkiwał, a od 5 lat do lokalu wprowadzili się teściowie strony. Odwołująca zarzuciła organowi I instancji brak odniesienia się do tej okoliczności.

Rozpoznając odwołanie I. S. Wojewoda K. - P. wydał zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swą decyzję reformatoryjną, wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt2 k.p.a., Wojewoda wskazał na treść art. 24, art. 33 i art. 35 ustawy z [...] września 2010 r. o ewidencji ludności i na wstępie wyjaśnił, że przedmiotem zainteresowania organów w postępowaniu o wymeldowanie nie mogła być ocena i analiza wzajemnych relacji pomiędzy stronami i ich uczestnikami, w tym rozstrzyganie sporów natury cywilnoprawej między nimi na tle np. praw do lokalu.

Odnosząc się do meritum postępowania organ II instancji wskazał na odmienna ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wyjaśnił, że zamiar adresata decyzji do powrotu do miejsca stałego pobytu, w świetle wnikliwej analizy dowodów, należało ocenić jako gołosłowny. Deklarowany jedynie zamiar powrotu nie może być wystarczająca przesłanką dla utrzymania dotychczasowego zameldowania na pobyt stały. Organ II instancji wskazał na następujące okoliczności: fakt wyprowadzki D. J. z lokalu i jego wieloletni pobyt za granicą. W ocenie Wojewody należało w sprawie przyjąć, że D. J. przeniósł ośrodek swoich spraw życiowych do [...], gdzie zamieszkuje jego żona, a dzieci uczęszczają do szkół. Okazjonalne i krótkotrwałe pobyty strony w przedmiotowym lokalu nie mogą stanowić podstawy odmiennych ustaleń. Wojewoda zwrócił też uwagę na zeznania D. J., który nie był w stanie określić planowego terminu powrotu do kraju, a także na fakt, iż żona oraz jego dzieci dotychczas nie były meldowane w przedmiotowym lokalu.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody wniósł D. J. wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania odwoławczego,

- zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych,

- przeprowadzenie dowodu z pisma Agencji Nieruchomości Rolnych z [...] stycznia 2017 r. skierowanego w przedmiocie informacji o własności działek nr [...] położonych w obrębie [...].

Zaskarżonej decyzji D. J. zarzucił:

- rażące naruszenie art. 35 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i art. 28 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie za stronę postępowania I. S., która nie jest ani właścicielem, ani współwłaścicielem nieruchomości położonej w miejscowości G. stanowiącej działkę nr [...], na której znajduje się budynek nr [...], nie ma również ona interesu prawnego ani obowiązku żądania czynności organu Gminy K., toczące się postępowanie nie dotyczy również jej interesu prawnego;

- rażące naruszenie art. 35 w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez uznanie, że skarżący opuścił miejsce stałego pobytu bez wykonania obowiązku wymeldowania, w sytuacji gdy jego pobyt poza miejscowością G. ma jedynie charakter czasowy,

- naruszenie art. 36 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprze jego nie zastosowanie i przyjęcie, że ciążył na nim obowiązek wymeldowania,

- rażące naruszenie przepisów o postępowaniu, które miały wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie:

- art. 7 i 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia, czy I. S. jest rzeczywiście stroną postępowania;

- art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w z. z art. 28 k.p.a. oraz art. 35 w zw. z art. 28 ustawy o ewidencji ludności przez nie zastosowanie tego przepisu, gdy wskutek tego, że wnosząca odwołanie osoba nie jest stroną postępowania organ II instancji powinien był wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi D. J., powołując się na pismo dołączone do skargi oraz na informacje pozyskane ze strony internetowej "G. ", twierdził, że budynek położony w miejscowości G. oznaczony numerem 19 usytuowany jest na działce oznaczonej geodezyjnie numerem 9, a działki te znajdują się w zasobach Własności Rolnej Skarbu Państwa. Wywodził na tej podstawie, że organ odwoławczy mimo nie ustalenia tytułu prawnego wnioskodawczyni do przedmiotowego lokalu uznał ją za stronę postępowania. Zaniedbując obowiązek prawidłowego ustalenia statusu osoby wnoszącej odwołanie naruszył art. 7 k.p.a. W tej sytuacji uchylając zaś decyzję organu I instancji nieprawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie tego przepisu oraz art. 28 k.p.a., w ocenie skarżącego, należy uznać za rażące i mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie albowiem organ II instancji uprawniony był do umorzenia postępowania odwoławczego.

Odnosząc się do merytorycznego rozstrzygnięcia, skarżący powołał w uzasadnieniu skargi orzeczenia sądów administracyjnych (między innymi wyroki: NSA z 23 kwietnia 2001 r. - syg. akt V SA 3169/00, z 10 lutego 1989 r. – syg. akt SA/Wr 789/88 i z 5 stycznia 2007 r. – syg. akt II OSK 133/06) i stwierdził, że dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca stałego pobytu" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejscu stałego pobytu, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem. Skarżący wskazał, że z zeznań świadków złożonych w toku postępowania wynika jasno, że jego pobyt za granicą ma charakter tylko czasowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał na argumentację powołaną przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo podniósł, że w jego ocenie organ I instancji wykazał dużą staranność przy badaniu interesu prawnego osoby wnoszącej o wymeldowanie. Wojewoda wymienił wszystkie dokumenty zgromadzone w toku postępowania (a złożone przez wnioskodawczynię na poparcie twierdzeń o posiadaniu przez nią tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu) i stwierdził, że nie było podstaw do uznania, iż ustalenia organu I instancji w zakresie wykazania legitymacji czynnej do zgłoszenia wniosku były nieprawidłowe. Ponadto powołując się na treść art. 35 i art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności wskazał, że nie tylko właściciel danego lokalu, ale również inny podmiot może być stroną postępowania w przedmiocie wymeldowania – w tym inicjować jego wszczęcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie prowadzone było w oparciu o art. 35 ustawy z 24 września 2010r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 722). W świetle powyższego przepisu organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Wskazanie podmiotów mających uprawnienie do inicjowania postępowania o wymeldowanie ma dużą doniosłość procesową. Wyznacza pojęcie strony tego postępowania, co w konsekwencji przesądza o procesowej poprawności postępowania i decyzji o wymeldowaniu. W myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie – w świetle powyższej wskazanego art. 35 ustawy o ewidencji ludności - stroną jest zatem zawsze osoba, na której spoczywa obowiązek wymeldowania z miejsca stałego lub czasowego pobytu, ale również właściciel lokalu oraz każda osoba, która dysponuje tytułem prawnym do lokalu.

Zaskarżona decyzja zapadła w rozpoznaniu odwołania I. S., której legitymacja do zaskarżenia rozstrzygnięcia Burmistrza K. nie budziła wątpliwości organu II instancji. Analizując jednak zgromadzony w sprawie materiał należało przyznać rację stanowisku skarżącego, że w sprawie zaniechano wyjaśnienia kwestii posiadania przez odwołującą przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Istotę administracyjnego toku instancji stanowi przejście sprawy administracyjnej z jednej instancji do drugiej z inicjatywy strony dla realizacji zespołu celów, przy czym najistotniejszym spośród nich jest ochrona interesu indywidualnego. Środkiem prawnym uruchamiającym tok instancji według przepisów k.p.a. jest odwołanie. Konstrukcja prawna odwołania oparta jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez prawnie skuteczną (dokonaną z zachowaniem wymogów formalnych i w przepisanym prawem terminie) czynność procesową legitymowanego podmiotu, tj. strony czy też uczestnika na prawach strony (art. 127 § 1 k.p.a.). Tok instancji nie może być więc uruchomiony z urzędu (por. K. Glibowski w: R. Hauser, M. Wierzbowski –red.-, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2017, Legalis). Bez wniesionego skutecznie odwołania organ odwoławczy nie może orzekać merytorycznie w sprawie administracyjnej, a gdyby to uczynił - jego decyzja byłaby obarczona kwalifikowaną wadą.

Proceduralną konsekwencją powyższego jest usankcjonowana normatywnie konieczność wyróżnienia w postępowaniu przed organem odwoławczym trzech faz: fazy wstępnej, fazy rozpoznawczej i fazy orzeczniczej. "W fazie wstępnej organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu zbadanie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. W razie pozytywnego wyniku czynności fazy wstępnej organ nie wydaje żadnego aktu. Wówczas rozpoczyna się kolejna faza postępowania odwoławczego, w ramach której organ podejmuje czynności w celu rozpoznania sprawy. Natomiast jeśli organ stwierdzi niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do jego wniesienia, wówczas ma obowiązek wydać postanowienie, które kończy nie tylko fazę wstępną, lecz także jednocześnie ostatecznie całe postępowanie odwoławcze" (A. Golęba, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2015, s. 921-922). Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub przyczyn podmiotowych, przy czym do tych drugich należy brak legitymacji procesowej i w konsekwencji odwoławczej podmiotu, który odwołanie wniósł. Brak legitymacji odwoławczej odznacza się tu jednak pewną specyfiką, bowiem jego weryfikacja może wymagać określonych czynności wyjaśniających. Kwestia legitymacji odwoławczej musi być wstępnie wyjaśniona, a jej rozstrzygnięcie warunkuje możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i w konsekwencji wydanie decyzji merytorycznej.

Przedstawione uwarunkowania decyzji organu II instancji determinują też sposób jej kontroli przed sąd administracyjny. Punktem wyjścia tej kontroli musi być ocena czynności organu podejmowanych w fazie wstępnej i ich rezultatu w postaci rozstrzygnięcia o dopuszczalności odwołania, mimo że rozstrzygnięcie to - ilekroć jest pozytywne - nie staje się samoistnym aktem administracyjnym, co najwyżej bywa sygnalizowane w uzasadnieniu decyzji. O ile organ odwoławczy bez prawidłowego przeprowadzenia czynności przynależnych do fazy wstępnej nie może przystąpić do merytorycznego orzekania w sprawie administracyjnej (a ilekroć to czyni, w założeniu naraża się na zarzut naruszenia prawa, przynajmniej procesowego), o tyle sąd administracyjny, stwierdziwszy w ramach tych czynności istotne uchybienia, nie może przejść do badania zgodności z prawem decyzji kończącej postępowanie - zgodności z prawem rozumianej jako zgodność treści decyzji (normy indywidualnej) z normą materialną wynikającą z przepisów mających w sprawie zastosowanie. Innymi słowy, bez jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy w ogóle decyzja merytoryczna powinna być wydana, nie ma podstaw do odnoszenia się do jej treści.

Hipotetycznie rzecz ujmując, istotne uchybienia w fazie wstępnej postępowania odwoławczego mogą polegać na błędnej ocenie któregoś z elementów determinujących dopuszczalność odwołania przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym (wtedy też sąd administracyjny ma możliwość weryfikacji tej oceny). Ale mogą one polegać również na nie wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, od których dopuszczalność odwołania zależy (w takim przypadku sąd administracyjny w założeniu musi pozostawić kwestię dopuszczalności odwołania jako otwartą); dotyczy to w szczególności okoliczności warunkujących interes prawny odwołującego się.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi przypadek nie wyjaśnienia okoliczności faktycznych, od których dopuszczalność odwołania zależy, a konkretnie - okoliczności warunkujących legitymacją odwoławczą I. S.. W konsekwencji zachodzą wątpliwości co do tego, czy jej odwołanie mogło wywołać skutek prawny w postaci aktualizacji kompetencji jurysdykcyjnej Wojewody. W ocenie Sądu zachodzą wątpliwości co do tego, czy zaskarżona decyzja - jako decyzja merytoryczna - w ogóle powinna być wydana. Z uwagi na deficyt ustaleń faktycznych w tej mierze nie można na obecnym etapie ani potwierdzić, ani zanegować legitymacji odwoławczej I. S..

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zgromadzone dokumenty, załączone do wniosku o wymeldowanie, nie pozwalają na jednoznaczne potwierdzenie posiadania przez I. S. tytułu prawnego do lokalu nr [...] usytuowanego w miejscowości G. 19 (adresu zameldowania na pobyt stały skarżącego D. J.). Dokumentami, które według organu II instancji potwierdzają legitymacje odwoławczą I. S. są:

- odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z [...] maja 2015r. (sygn. akt I Ns 198/15), mocą którego stwierdzono nabycie przez I. S. w całości spadku po A. S.,

- odpis skrócony aktu zgonu A. S.,

- pismo geodety zatytułowane "Badanie stanu prawnego" z [...] grudnia 2012 r.,

- akt własności ziemi z [...] czerwca 1973 r.,

- odpis z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. – według stanu na [...] sierpnia 2016 r.

Dokumenty te, zdaniem Sądu, nie dawały podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności wniesienia odwołania przez I. S.. Przede wszystkim ze zgromadzonego materiału nie wynika usytuowanie lokalu nr [...] – tj. na terenie jakiej nieruchomości znajduje się budynek zlokalizowany pod adresem [...]. Brak jest stosownych informacji z ewidencji gruntów. W tej sytuacji treść księgi wieczystej, prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości G. i obejmującej działki nr [...] i 4/8 o łącznej powierzchni 32,5600 ha, nie wyjaśnia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Zauważyć również należy, że według treści powołanej księgi wieczystej współwłaścicielem działek wyżej opisanych jest A. S.; organ II instancji nie ustalił jednak, czy w skład masy spadkowej po zmarłym A. S. weszła nieruchomość, na terenie której usytuowany jest lokal zameldowania skarżącego. Dokument własności ziemi pochodzący z 1973 r. jako nieczytelny również nie mógł stanowić podstawy dokonywania stosownych ustaleń wstępnych przez organ II instancji. Wątpliwości co do posiadania przez I. S. tytułu prawnego do lokalu wynikają z treści jej zeznań złożonych w toku rozprawy administracyjnej w dniu [...] lutego 2017 r. I. S. wyjaśniała wówczas, że tytułem prawnym do lokalu była "ustna umowa" "obowiązująca w latach 1969-1975". Organ II instancji zaniechał dokonania wstępnych ustaleń co do legitymacji odwoławczej I. S., nie dokonał w tym zakresie jakiejkolwiek oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a organ I instancji przyjął istnienie interesu prawnego do złożenia wniosku o wymeldowanie skarżącego de facto wyłącznie w oparciu o twierdzenia wnioskującej o wszczęcie postępowania administracyjnego.

Nawiązując do wcześniejszych uwag, wypada jeszcze raz zaznaczyć, że na obecnym etapie nie można też wykluczyć posiadania legitymacji procesowej przez I. S.. Odwołująca się powinna mieć możliwość - ze świadomością co do uwarunkowań dopuszczalności odwołania i legitymacji odwoławczej - sformułowania twierdzeń co do tego, w czym upatruje własny interes prawny oraz wskazania ewentualnych dowodów na relewantne w tej mierze okoliczności.

W ocenie Sądu, w toku postępowania nie zostały zatem wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, co stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

Odnoszenie się w tym stanie rzeczy dalszych zarzutów sformułowanych w skardze byłoby na obecnym etapie, z przyczyn wyżej wskazanych, przedwczesne.

W ponownym postępowaniu organ II instancji powinien poczynić ustalenia faktyczne niezbędne do oceny istnienia legitymacji odwoławczej I. S. (w tym w pierwszej kolejności ustalić powinien, na podstawie dokumentacji ewidencyjnej gruntów, na jakiej działce posadowiony jest budynek nr [...] wraz przedmiotowym lokalem nr 3 oraz czy i jaki tytuł prawny do nieruchomości posiada odwołująca). Po wyjaśnieniu tych wstępnych zagadnień organ II instancji będzie władny - w zależności od wyniku tych ustaleń - podjąć stosowne czynności zmierzające albo wydania decyzji merytorycznej, albo do umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1it. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w punkcie II sentencji wyroku. Zasądzona kwota obejmuje zwrot kosztów sądowych (wpis).