Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 91/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, NSA Anna Kwiatek (spr.), Protokolant Stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi "T. S." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące marzec - listopad 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania spółki A. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w zakresie zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2002 r., a także uchylił decyzję w zakresie zmiany rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, czerwiec, październik i listopad 2002 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż przeprowadzona w spółce A. kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za 2002 r. wykazała nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku naliczonego. Ustalono bowiem, że w poszczególnych miesiącach 2002 r. spółka obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez: B. sp. z o.o., które dotyczyły organizacji przyjęć, konsumpcji oraz usług telekomunikacyjnych, C., dokumentujących wynajem pomieszczeń biurowych, usług, które dokumentowały m.in. zakup mebli biurowych.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji wydał decyzję, w której dokonał zmiany rozliczenia podatku za miesiące od marca do listopada 2002 r. Podstawą do zmiany rozliczenia był art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) dalej: "ustawa o VAT" w powiązaniu z art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Z kolei art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych definiował pojęcie kosztów uzyskania przychodu.

Od wymienionej decyzji spółka złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT wobec zakwestionowania prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Zdaniem spółki wydatki te miały bezpośredni lub pośredni związek z przychodami spółki w 2002 r. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów art. 122, 187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę i przyjęcie, że pomiędzy zakwestionowanymi w decyzji wydatkami, a osiągniętym przez podatnika przychodem brak było związku przyczynowego.

Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej uznał częściowo zarzuty spółki za zasadne.

Organ odwoławczy stwierdził, iż bezzasadnie organ pierwszej instancji zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na rzecz C. uznając, że nie stanowiły one kosztów uzyskania przychodów. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynikało, iż zgodnie z opisem na fakturach część wydatków dotyczyła opłat za wynajem pomieszczeń, część dotyczyła opłat za usługi recepcyjne, a część dotyczyła refakturowania usług. Z materiału dowodowego, w tym m.in. zeznań świadków W. W., M. S., J. W., T. A. wynikało, że spółka wykorzystywała lokale położone w budynku znajdującym się w W. przy ul. O. na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym zdaniem organu, wystąpił wiarygodny i logiczny związek kosztów poniesionych na wynajem lokalu, usługi recepcyjne oraz refaktury usług dotyczących w/w lokalu w W. z przychodami osiąganymi przez spółkę z tytułu podnajmu tych lokali w 2002 r. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania z kosztów kwoty 90.044,44 zł a tym samym odmówienia prawa do odliczenia zawartego w tych fakturach podatku naliczonego. Z tych samych przyczyn spółka miała prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od zakupionych mebli i kwalifikowania ich jako koszty uzyskania przychodu a w konsekwencji obniżania podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących zakup tych mebli.

Odnośnie zarzutów dotyczących faktur wystawionych przez spółkę B. Dyrektor Izby Skarbowej uznał je za nieuzasadnione.

Organ zajął stanowisko, iż sformułowanie użyte w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" uzależnia potraktowanie danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów od istnienia pomiędzy tym wydatkiem, a przychodem związku o charakterze przyczynowo-skutkowym. Efektem takiego związku jest osiągnięcie przychodu bądź też zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Ze względu na to, iż kwalifikacji danego wydatku do kosztów dokonuje podatnik, to na nim spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, w oparciu o które uznał istnienie związku pomiędzy jego poniesieniem, a osiągniętym (bądź racjonalnie przewidywanym) przychodem.

Zakwestionowane faktury zawierały ogólne informacje odnośnie zdarzeń gospodarczych, które były nimi dokumentowane (organizacja przyjęć, konsumpcja oraz usługi telekomunikacyjne). Z uzyskanych od spółki informacji wynikało, iż wydatki te miały związek z realizacją umowy o świadczenie usług z dnia 31 lipca 2000 r., która obejmowała szeroki zakres czynności. W wyjaśnieniach z dnia 14 marca 2006 r. spółka stwierdziła, iż zgodnie z przedmiotową umową spotkania organizowane przez B. , z udziałem większej liczby uczestników połączone z zakwaterowaniem w ośrodku w miejscowości H., były odrębnie fakturowane. Zakwestionowane faktury nie zawierały pełnego opisu operacji gospodarczej. Organ odwoławczy, nie kwestionując, iż tego rodzaju wydatki (organizacja przyjęć), co do zasady mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, wyjaśnił, iż po stronie podatnika leży wykazanie w sposób wiarygodny celu jakiemu służyły. Treść operacji gospodarczych zawarta w zakwestionowanych fakturach była bardzo ogólnikowa. Pojęcia "zorganizowanie przyjęcia", "konsumpcja" nie pozwalały na ustalenie jakiego konkretnie zdarzenia gospodarczego dotyczą. Nie można było ustalić, czy uczestnikami zdarzenia byli pracownicy spółki, jej kontrahenci, czy może znajomi. Spółka chcąc wykazać, że dane spotkanie miało reprezentacyjny charakter, powinna obok dowodu księgowego, dysponować innymi dokumentami wskazującymi na związek poniesionych kosztów z działalnością Spółki, np.: informacją o osobach uczestniczących w spotkaniu, temacie i zakresie prowadzonych negocjacji. Przesłuchani w toku postępowania świadkowie: B. D. - Prezes B. Sp. z o.o. oraz W. W. - Prezes B. Sp. z o.o. w latach 1999-2002, nie potrafili wskazać osób uczestniczących w tych spotkaniach. Zeznali, że były to prawdopodobnie spotkania z kontrahentami.

W świetle powyższego organ stwierdził, iż w toku postępowania nie dokonano jakiegokolwiek powiązania wydatków na organizację przyjęć z konkretnym zdarzeniem gospodarczym. Nie powiązano spornych wydatków z żadną konkretną osobą bądź firmą. Nie sprecyzowano skutków spotkań, mimo, iż odbywały się regularnie i były za nie ponoszone znaczne sumy. Również przesłuchani świadkowie nie wskazali konkretnych dowodów (oprócz potwierdzenia, że przyjęcia się odbyły) wskazujących, iż poniesione wydatki miały na celu uzyskanie przez Spółkę przychodów w 2002 r.

W przedmiotowej sprawie organ nie zgodził się także z zasadnością ujęcia w rozliczeniu faktur wystawionych przez B., a dokumentujących wydatki na usługi telekomunikacyjne. Brak było bowiem wiarygodnych dowodów, iż usługi telekomunikacyjne wymienione w kwestionowanych fakturach były świadczone w celu uzyskania przez spółkę A. przychodu. Spółka mimo wezwań nie wykazała powyższego celu odnośnie poniesionych wydatków za usługi telekomunikacyjne. Fakt, że J. R., czy też inni pracownicy pracowali w A. nie oznacza, że prowadzili wyłącznie rozmowy telefoniczne dotyczące działalności tej spółki.

Zdaniem organu odwoławczego, istniały zatem podstawy do zastosowania w sprawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Za bezpodstawny uznał organ także zarzut naruszenia przepisów art. 122, 187 § 1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej. Wskazał, że spółka brała udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym, mając przy tym możliwość przedstawienia wszystkich dowodów związanych z prowadzoną działalnością, a organ uwzględnił wnioski dowodowe strony i ocenił wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i zażądała uchylenia powyższej decyzji, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę, tj. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie, iż pomiędzy zakwestionowanymi w decyzji wydatkami, a osiągniętym przez podatnika przychodem roku 2002 brak związku przyczynowego. Zarzuciła również organowi naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, z uwagi na zakwestionowanie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony dotyczący wydatków nieuznanych jako koszty uzyskania przychodów, podczas gdy wydatki te miały bezpośredni lub pośredni związek z przychodami spółki w 2002 r.

Wątpliwości organu, co do związku zakwestionowanych wydatków z tytułu "spotkań handlowych" z przychodami spółki były, w ocenie spółki niezrozumiałe i wynikały z pominięcia jako dowodu w sprawie, treści zeznań większości świadków przesłuchanych w toku postępowania przez organ pierwszej instancji. Fakt odbywania się w miejscowości H. przedmiotowych spotkań znalazł swoje potwierdzenie w zeznaniach świadków: F. H., L. J., T. M., B. D., M. S. oraz W. W. Wymienieni świadkowie potwierdzili, iż spotkania handlowe rzeczywiście miały miejsce i odbywały się regularnie. Fakt, że świadkowie mieli trudności z indywidualizacją uczestników nie mogła przesądzać o ocenie ich zeznań. Powołując się na orzecznictwo spółka wskazała, że przepisy materialnego prawa podatkowego, a także przepisy postępowania, nie nakładały na podatnika szczególnego sposobu dokumentowania wydatków z tytułu "przyjęć" i "konsumpcji" oraz z tytułu rozmów telefonicznych, a potwierdzenie spornych faktów mogło nastąpić poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków. Jedynym wymaganym przez prawo podatkowe potwierdzeniem zaistnienia określonych wyżej zdarzeń mogły być jedynie faktury. O braku powiązania przedmiotowych wydatków z osiągnięciem przychodu nie może decydować także fakt, iż prezes zarządu spółki B. nie był w stanie sprecyzować z jakimi konkretnie kontrahentami odbywały się kluczowe spotkania. To samo dotyczy oceny zeznań świadka W. W., który podał, iż nie wie czego dotyczyły sporne faktury i nie jest w stanie powiedzieć, kto konkretnie uczestniczył w tych przyjęciach. Treść zeznań świadków przesłuchanych w sprawie jednoznacznie potwierdziła udział ich, także innych kontrahentów skarżącej w szkoleniach i spotkaniach handlowych w H. Dowody te zostały całkowicie pominięte w treści decyzji organu odwoławczego, a swobodna ocena dowodów była zbyt daleko idąca.

Zdaniem spółki w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że obowiązek wykazania związku wydatku z przychodem spoczywa wyłącznie na spółce. Błędnie, zdaniem skarżącej, uznał organ, że samo przedłożenie umowy oraz faktury potwierdzającej poniesienie wydatków i pisemne wyjaśnienia, nie były wystarczające. Z nieuzasadnionych niczym przyczyn nie były także wystarczające obszerne zeznania świadków, które organy podatkowe niemal w całości pominęły w toku oceny dowodów. W ocenie spółki, koszty organizowanych przyjęć stanowiły typowe wydatki na reprezentację dlatego zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów było prawidłowe.

W kontekście powyższej argumentacji, skarżąca zwróciła uwagę, iż inspektorzy prowadzący kontrolę skarbową za rok 2002 pominęli treść protokołu kontroli za 2001 czyli dokumentu urzędowego stanowiącego szczególny środek dowodowy. To zdaniem spółki spowodowało naruszenia art. 194 § 1 ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), wskazać należy brak podstaw do uznania, iż decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Sąd z urzędu zauważa , że wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r. – sygn. I SA/Lu 84/08 oddalona została skarga spółki na decyzję wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r.

Materialnoprawną podstawę decyzji wydanej w niniejszej sprawie stanowił art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w powiązaniu z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - w brzmieniu obowiązującym w roku 2002. Zgodnie z treścią pierwszego z wymienionych przepisów, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Natomiast na podstawie art. 15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z powołanych przepisów wynika po pierwsze, iż podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących takie wydatki, które mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Nabycie towarów lub usług, które w świetle ustawy o podatku dochodowym nie mogły stanowić kosztu podatkowego, nie mogły być tym samym uwzględnione w rozliczeniu VAT. Po drugie, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów musiał on być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. Zaznaczyć jednak należy, iż konkretny wydatek nie musi być powiązany z konkretnym przychodem. Aby rozstrzygnąć czy podatek należny mógł być pomniejszony o podatek naliczony z danej faktury konieczna jest ocena czy wydatek udokumentowany tą fakturą może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Wydatek może zostać uznany za koszt podatkowy, jeśli zostały spełnione następujące warunki: wydatek został rzeczywiście poniesiony przez podatnika, wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub może mieć wpływ na wielkość przychodów w przyszłości. Co do zasady, wydatek związany z prowadzoną działalnością ma wpływ na osiągnięcie przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od powiązania poniesionego wydatku z działalnością gospodarczą, czyli musi istnieć przynajmniej pośredni związek przyczynowy między wydatkiem a uzyskanym przychodem. Nie jest natomiast niezbędne pełne udokumentowanie takiego wydatku, w znaczeniu jakie wskazał organ odwoławczy zarzucając podatnikowi, iż treść zawarta w kwestionowanych fakturach była zbyt ogólnikowa i nie wynikało z niej co obejmowało "zorganizowanie przyjęcia" i kogo dotyczyła "konsumpcja". Forma opisania zdarzenia nie musi być szczegółowa by zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli innymi dowodami można ustalić, czego dotyczył dany wydatek. Sąd podziela pogląd, przyjęty również przez organ w niniejszej sprawie, iż w sytuacji kiedy poniesienie wydatków nie budzi wątpliwości, a związek z osiągnięciem przychodu wynika z innych przeprowadzonych dowodów (np. zeznań świadków), ich kwestionowanie byłoby nieuprawnione (wyrok WSA z dnia 5 marca 2004 r., III SA 1240/02, Lex nr 154249).

Problem w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy poniesione przez Spółkę wydatki miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a tym samym czy ich celem było osiągnięcie przychodów.

Sporne faktury dotyczyły "organizowania przyjęć", refakturowania usług telekomunikacyjnych i "konsumpcji". Należy podkreślić, iż organ nie kwestionował w decyzji , iż co do zasady tak opisane wydatki mogłyby stanowić koszt uzyskania przychodu, jednakże tylko przy spełnieniu warunku, iż można ustalić ich związek z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

Organ zasadnie przy tym wskazał, że lakoniczny opis zdarzeń, mających uzasadniać poniesione wydatki według dokumentujących je faktur, powodował konieczność poczynienia ustaleń z udziałem skarżącej, co do okoliczności tych zdarzeń, a to dla oceny ich ewentualnego związku z przychodami skarżącej. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej, treść umowy z dnia 31 lipca 2000 r. zawartej z B. wykluczała uznanie, że jej przedmiotem mogły być wskazane w spornych fakturach usługi. Organ słusznie zauważył, że umowa nie przewidywała zapłaty odrębnego, od comiesięcznego ryczałtu, wynagrodzenia dla B. za świadczone na jej podstawie usługi.

Z akt sprawy wynika, iż m.in. na okoliczność związku kwestionowanych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą zostali przesłuchani świadkowie. Nie sposób zanegować stanowiska organu, iż zeznania tych osób nie potwierdziły związku kwestionowanych wydatków z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

Żadna z osób przesłuchiwanych nie wskazała konkretnego spotkania, w którym brałaby udział, ani innej osoby biorącej w nim udział. Świadkowie potwierdzili jedynie ogólnie fakt odbywania się przyjęć (tego jednak organ nie kwestionował). Niemożność indywidualizacji uczestników spotkań i określenia celu tych spotkań nie pozwalała na uznanie istnienia związku z działalnością spółki wydatków poniesionych na ich organizację. Organ zasadnie uznał, że niesprecyzowanie z kim odbywały się spotkania, w których uczestniczyć miał świadek uzasadniało wątpliwość, czy przedmiotem tych spotkań były rozmowy handlowe z kontrahentami skarżącej. Zgodnie z umową o świadczenie usług z dnia 31 lipca 2000 r. zawartą pomiędzy skarżącą a B., przyjmujący zlecenie odpowiadał m.in. za szeroko pojęte zarządzanie przedsiębiorstwem (§ 1 lit a umowy). W tym kontekście logiczna była ocena, że osoby kierujące spółką B. powinny mieć wiedzę na temat kontrahentów zleceniodawcy uczestniczących w spotkaniach. Jednakże w toku postępowania ani B. D., ani W. W. nie byli w stanie wskazać jacy przedsiębiorcy uczestniczyli w spotkaniach, ani czego one dotyczyły. W pełni uzasadniona była zatem ocena, że zakwestionowane wydatki nie były związane z działalnością gospodarczą, a tym samym nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Z powyższych względów również zasadna była ocena wydatków opisanych jako "konsumpcja". Organ zasadnie przy tym uznał, że niewiarygodne jest, aby osoby odpowiadające na zarządzanie spółką nie pamiętały okoliczności kosztownych spotkań z kontrahentami.

Skarżąca nie ma racji twierdząc, iż na podatniku nie spoczywa obowiązek wykazania związku wydatku z przychodem. W orzecznictwie za ugruntowane przyjmuje się stanowisko, zgodnie z którym w postępowaniu podatkowym ma zastosowanie zasada, wedle której ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Organów podatkowych nie można obarczać obowiązkiem przyporządkowania poniesionych przez podatnika kosztów z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dowody na okoliczność poniesienia wydatku oraz jego związku z przychodem musi dostarczyć podatnik bo tylko on dowodem takim może dysponować. Nie może on ciążących na nim w tym zakresie obowiązków przerzucać na organy podatkowe (wyrok WSA z dnia 6 maja 2004 r., I SA/Wr 619/02, Lex nr 143808, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1996 r. SA/Ka 2015/95, Lex nr 28956). Charakter prawny kosztów uzyskania przychodów sprawia, iż ciężar wykazania ich związku z przychodami (działalnością gospodarczą) spoczywa przede wszystkim na podatniku. W jego interesie leży przedstawienie dowodów dla wykazania omawianego związku. W przypadku uzasadnionego zakwestionowania danego wydatku przez organ podatkowy to podatnik musi zaprezentować dowody dzięki którym będzie w stanie wykazać związek poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Odnośnie wydatków związanych z rozmowami telefonicznymi także nie można odmówić słuszności rozstrzygnięciu organu. Jeśli podatnik nie przedstawił zestawienia rozmów i nie wskazał ich konkretnego celu, to organy podatkowe miały pełną podstawę do przyjęcia , że teza podatnika nie została udowodniona (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., III SA 162/99, Lex nr 42899). Organ prawidłowo uznał, że skarżąca nie wykazała żadnym dowodem , iż z telefonu należącego do B. korzystać mieliby jej pracownicy, ani też że refakturowany wydatek tej spółki dotyczył rozmów telefonicznych związanych z działalnością skarżącej.

W związku z argumentacją zawartą w skardze zauważyć należy , że organy obu instancji uznały za koszt podatkowy zryczałtowane wydatki Spółki ponoszone na rzecz B. z tytułu umowy obejmującej prowadzenie spraw Spółki, w tym spotkania handlowe i szkolenia odbywające się również w H., uznając za wiarygodne zeznania przesłuchanych na wniosek Spółki świadków. Organy trafnie uznały, że sprzeczne z tymi dowodami jest twierdzenie Spółki, iż zakwestionowane faktury dokumentowały wydatki za wykonanie usług w realizacji umowy z dnia 31 lipca 2000 r. Twierdzenie to nie znajduje oparcia ani w treści umowy, ani w zeznaniach świadków, a przeczy mu również odrębne zafakturowanie tych wydatków. W świetle art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT uzasadnionym więc było dążenie organu podatkowego do poczynienia ustaleń co było przedmiotem ogólnikowo opisanych w fakturach usług B., a tym samym, czy poniesiony na ich podstawie wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przyjęta w decyzjach ocena, że wobec nieuzyskania w toku postępowania przeprowadzonego z czynnym udziałem Spółki, żadnego dowodu nawet uprawdopodobniającego celowość wydatków poniesionych na podstawie faktur, nie jest zatem ocena dowolną.

W ocenie Sądu, organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebrał kompletny materiał dowodowy, który wyczerpująco rozpatrzył, w tym wszystkie dowody przedstawione przez skarżącą, a także prawidłowo ocenił zgromadzone dowody. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy zasadnie uznał więc, iż sporne wydatki nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów jako niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W konsekwencji prawidłowa była odmowa uwzględnienia w rozliczeniu podatku od towarów i usług podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących sporne wydatki z powołaniem art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.