Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 741/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1048
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 lipca 2021 r. nr SKO.4140.230.2021 SKO.4140.234.2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. M., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z 29 lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą A, M. K. i R. K. wymiar podatku od nieruchomości za 2016 rok.

Z akt sprawy wynika, że zgodnie z aktem notarialnym nr [...] z 14 lipca 2008 roku, oraz danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Łódzki Ośrodek Geodezji w Łodzi A, M. K. oraz R. K. są współwłaścicielami lokalu niemieszkalnego nr IV o powierzchni 158,31 m2 i związanym z nim udziałem w 34/1000 (udział stanowi 77,21 m2 ) zabudowanej działki gruntu nr [...] w obrębie [...] o powierzchni 2.271,00 m2 położonej w Ł. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako B - tereny mieszkaniowe. W dniu 29 czerwca 2011 roku pracownicy organu pierwszej instancji przeprowadzili kontrolę A. Na wezwanie organu pierwszej instancji A złożyło w dniu 24 czerwca 2015 roku deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 za 2015 rok, w której zadeklarowało do opodatkowania 77,21 m2 powierzchni pozostałych gruntów i 158,31 m2 powierzchni użytkowej pozostałych budynków.

Pismem z 14 września 2017 r. organ podatkowy pierwszej instancji wezwał współwłaścicieli do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości na 2016 rok lub do złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji. Podatnicy nie złożyli deklaracji. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 roku organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. organ pierwszej instancji wyznaczył stronom siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z 4 maja 2021 roku, na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.) oraz uchwały nr XX/446/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódz. poz. 4526), doręczoną 24 maja 2021 r., Prezydent Miasta Łodzi określił M. K., A oraz R. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł., ul. [...], lokal niemieszkalny IV za 2016 rok w kwocie 1.252,00 zł, opodatkowując 77,21 m2 powierzchni pozostałych gruntów i 158,31 m2 powierzchni pozostałych budynków.

We wniesionym odwołaniu M. K. oraz R. K. zarzucili decyzji organu I instancji naruszenie prawa poprzez błędne ustalenie oraz wyliczenie powierzchni lokalu objętego postępowaniem podatkowym i przysługującego mu udziału w części wspólnej nieruchomości. Zdaniem podatników wadliwie również określony został udział w zabudowanej działce gruntu. Podkreślono, że stan taki znany jest Prezydentowi Miasta Łodzi z urzędu z dokumentów będących w posiadaniu organu. Z ostrożności procesowej w zakresie wniosków dowodowych podatnicy wnieśli o zwrócenie się do właściwych organów Prezydenta Miasta Łodzi o nadesłanie dokumentacji źródłowej, na podstawie której została ustalona powierzchnia przedmiotowego lokalu wraz z udziałami w części wspólnej nieruchomości oraz udział przypadający w zabudowanej działce gruntu.

Decyzją z 29 lipca 2021 r. SKO w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium odwołało się do treści art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 4 i 5 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 i ust. 9 pkt 1 i 3 u.p.o.l. i wskazało, że jak wynika z księgi wieczystej, prowadzonej dla przedmiotowego lokalu, oraz ewidencji gruntów i budynków jest to lokal niemieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość o powierzchni użytkowej 158,31 m2 . Z lokalem jest związany udział w 34/1000 części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Współwłaścicielami lokalu byli A, M. K. oraz R. K.. Udziałem w gruncie jest udział w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej w postaci uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] działce gruntu o nr ewid. [...] w obrębie [...], oznaczonej jako B - tereny mieszkaniowe o powierzchni 2271,00 m2 , co oznacza, że przypadający stronom udział wynosi 34/1000, czyli 77,21 m2. Ponadto organ wskazał, że z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. wynika nakaz skierowany do organu stosującego prawo (sądu, organu administracji itd.). Gdy określone prawo podmiotowe jest ujawnione w księdze wieczystej, organ ten powinien uznać za udowodnione, że informacje dotyczącego tego prawa, które zamieszczono w księdze wieczystej, odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu. Powinien zatem uznać treść wpisu tego prawa za wiarygodną. Tym samym strona nie może w postępowaniu podatkowym podważać domniemania wynikającego z wpisu w dziale II księgi wieczystej, bowiem wzruszenie domniemań, które wynikają z art. 3 u.k.w.h., może nastąpić jedynie w postępowaniu procesowym w trybie art. 10 ust. 1 u.k.w.h.

Dodatkowo organ wskazał, że na podstawie art. 5 u.k.w.h. w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych). Wyłączenie rękojmi dobrej wiary dotyczy wyłącznie nabywców w złej wierze (art. 6 u.k.w.h.). Roszczenie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 u.k.w.h.) jest sposobem obalenia wiążącego domniemania prawnego, stanowiącego w art. 3 ust. 1 u.k.w.h., że wpisy w księdze wieczystej są zgodne z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Wzruszalne domniemanie z art. 3 u.k.w.h., istnieje, mimo że w księdze wieczystej zostało uwzględnione ostrzeżenie (art. 10 u.k.w.h.) zabezpieczające roszczenie o usunięcie niezgodności między prawem wpisanym, objętym domniemaniem, a rzeczywistym stanem prawnym. Nie jest rzeczą organów administracyjnych, ani sądu administracyjnego ustalenie użytkownika wieczystego nieruchomości odmiennie niż zostało to ujawnione w treści księgi wieczystej. Zasada wyrażona w art. 3 u.k.w.h. wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach. Nie należy to bowiem do kompetencji organów administracji publicznej. Domniemanie może być obalone jedynie albo w procesie o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, albo w innym postępowaniu sądowym, w którym ocena prawidłowości wpisu ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu.

Za utrwalony uznać należy pogląd doktryny i orzecznictwa, że w razie niezgodności opisu nieruchomości w księdze wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, pierwszeństwo mają dane z ewidencji a nie wpisane do księgi wieczystej. Dane te bowiem, stosownie do art. 21 p.g.k., są jedyną podstawą oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. W ocenie Kolegium należało więc przyjąć, że dopóty dopóki dane ewidencyjne dotyczące obszaru i granic nieruchomości nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący, przed danymi ujawnionymi w księdze wieczystej, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 u.k.w.h.

Organ wyjaśnił, że ww. nieruchomość gruntowa, oznaczona w ewidencji gruntów jako "B", tzn. zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków - "tereny mieszkaniowe", stanowi grunt podlegający podatkowi od nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ podkreślił, że w świetle przytoczonych przepisów o zaliczeniu danego gruntu do poszczególnych kategorii, decydują zapisy w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe są związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i zgodnie z nimi ustalają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Użyty w art. 21 ust. 1 p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. W rezultacie zaś tak długo, jak długo znajdujący w ewidencji gruntów i budynków zapis dotyczący powierzchni użytkowej nie zostanie zmieniony w trybie właściwym do zmian tej ewidencji, organy podatkowe nie mogą przyjmować innej powierzchni użytkowej w celu — określenia podstawy opodatkowania udziału podatnika we własności tego lokalu. Innymi słowy, faktyczne obmiary dokonywane czy to przez organy podatkowe, czy to przez podatnika, same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mogą one co najwyżej stanowić informację wskazującą na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian w tejże ewidencji. Dopiero jednak wprowadzenie takich zmian umożliwi przyjęcie innej (choć w dalszym ciągu opartej na ewidencji) powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania. W rozpoznanej sprawie nie było więc możliwości prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym (art. 194 o.p.). Dane dotyczące powierzchni użytkowej lokali należą bowiem do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, których nie mogą one samodzielnie podważyć w ramach postępowania podatkowego.

Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym strony nie mogą podważać ani wynikającej z ewidencji oraz ksiąg wieczystych powierzchni użytkowej lokalu 158,31 m2 , ani obciążającego strony udziału w gruncie wynoszącego 34/1000 * 2271 m2 = 77,21 m2. Nie podważają tego także okoliczności wskazywane przez strony w złożonym odwołaniu, ani wnioskowane dowody, bowiem organy podatkowe są bezwzględnie związane danymi ewidencyjnymi, nie mogąc przeciwko nim przeprowadzać kontrdowodu.

Mając na względzie powyższe Kolegium stwierdziło, że podatnicy wbrew obowiązkowi z art. 6 ust. 9 i 11 u.p.o.l. nie złożyli deklaracji, co wypełnia normę z art. 21 § 3 o.p. i daje kompetencje do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Wskazano przy tym, że podnoszone przez podatników okoliczności - nawet jeśli byłyby słuszne - nie powodują braku obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Jeśli zatem podatnicy uważają, że ich lokale mają inne powierzchnie, to i tak zobligowani są do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości ze wskazaniem podstaw opodatkowania.

W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego obliczenia podatku od przedmiotowej nieruchomości, w sposób znajdujący oparcie we wskazanych powyżej przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz prawa miejscowego, dokonując wymiaru zobowiązania podatkowego w oparciu o wiążącą powierzchnię lokalu i gruntu wskazaną w ewidencji gruntów i budynków i udział w nieruchomości wspólnej, w tym w gruncie, wskazany w wiążących zapisach ksiąg wieczystych.

W skardze do sądu administracyjnego R. K. zarzucił błędne ustalenie stanu prawnego i faktycznego, co miało zasadniczy wpływ na jego treść, a organ samorządowy de facto nie rozpoznał istoty sprawy. Zarzucono, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego w oparciu o źródłowy materiał dowodowy będący w posiadaniu organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł o zmianę w całości zaskarżonej decyzji, względnie jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy. Ponadto strona wniosła o zobowiązanie organu I instancji do złożenia dokumentów dotyczących spornej nieruchomości, na podstawie których organ wydał zaskarżoną decyzję, a w szczególności naliczył podstawę opodatkowania oraz wymiar podatku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Pismem z 29 listopada 2022 r. pełnomocniczka z urzędu skarżącego podtrzymała złożoną przez stronę skargę z 25 września 2021 r. W jej uzupełnieniu zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 187 § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 122 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w tym nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, a także niewyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie dotyczących wymiaru dla Skarżącego podatku od nieruchomości za rok 2016, skutkujących obciążeniem Skarżących obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości w zawyżonej kwocie 1.252,00 zł;

2) art. 197 o.p. w zw. z art. 188 o.p. w zw. z art. 180 o.p., poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety w toku postępowania administracyjnego celem ustalenia rzeczywistej łącznej powierzchni użytkowej nieruchomości przy ul. [...] w Ł. mimo, że dowód ten miał istotne znaczenie dla ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania;

II. przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie, a to:

1) art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 5 u.p.o.l., poprzez przyjęcie nieprawidłowej łącznej powierzchni nieruchomości stanowiącej podstawę opodatkowania, a tym samym wyliczenie podatku od nieruchomości za rok 2016 w zawyżonej wysokości;

2) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie przez organy zasady bezwzględnego związania organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mimo, że w przedmiotowej sprawie organy miały możliwość odstąpienia od zastosowania wskazanej ustawowej zasady, chociażby ze względu na fakt wysokiego prawdopodobieństwa nieprawidłowego wskazania w ewidencji gruntów i budynków łącznej powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] w Ł. m. in. w wyniku błędnego zaliczenia części pomieszczeń budynku do powierzchni użytkowej.

W związku z powyższym pełnomocniczka skarżącego wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu, według stawki maksymalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Spór między stronami w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości ustalenia powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu oraz wysokości udziału jego współwłaścicieli w nieruchomości wspólnej.

W pierwszym rzędzie wypada z całą mocą podkreślić, że oba powyższe zagadnienia nie mają charakteru podatkowoprawnego. Są uregulowane w innych gałęziach prawa, zaś postępowanie podatkowe dotyczące jedynie sposobu naliczania daniny publicznej nie ma charakteru autonomicznego, lecz opiera się na regulacjach innych gałęzi obowiązującego prawa, choć wynikające z nich wartości stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Oznacza to, że organ podatkowy w toku postępowania podatkowego w omawianym zakresie jest związany danymi wynikającymi z innych niż podatkowe regulacji prawnych. I tak w kwestii powierzchni lokalu decydujące znaczenie ma zapis w ewidencji gruntów i budynków, zaś udział w nieruchomości wspólnej oznacza się według danych wynikających z księgi wieczystej lokalu.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1990) ewidencja budynków obejmuje ich położenie, przeznaczenie, funkcje użytkowe i ogólne dane techniczne, w tym także dane dotyczące powierzchni użytkowej. Z kolei na podstawie art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechny i ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, Lex nr 1125394). WSA w Łodzi w całości podziela powyższy pogląd orzeczniczy i podnosi, że ma on również zastosowanie w sytuacji braku złożenie deklaracji przez podatnika, która miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Prawdą jest, że w uchwale z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 NSA zastrzegł, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać złamana w ramach postępowania podatkowego, bez uprzedniej zmiany samej ewidencji. Jednak złamanie zasady związania nie może dotyczyć w przypadku budynków danych zdefiniowanych w powołanym wyżej art. 20 ust. 1 punkt 2 ustawy to jest między innymi powierzchni użytkowej budynku lub lokalu – wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015r. sygn. akt II FSK 3226/12.

Tak więc, co jasno wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w zakresie powierzchni użytkowej lokalu organy podatkowe dla potrzeb określenia wymiaru podatku od nieruchomości są bezwzględnie związane zapisami ewidencji budynków. Z ewidencji tej wynika zaś wprost, że powierzchnia użytkowa lokalu nr IV wynosi 158,31 m2 i taką powierzchnię przyjęły organy do wyliczenia spornego podatku od nieruchomości.

Stąd też kwestionowanie przyjętej przez organy podatkowe powierzchni spornego lokalu nie znajduje postaw prawnych.

Z kolei w odniesieniu do udziału w nieruchomości wspólnej ustalenia organów podatkowych muszą opierać się na regulacji ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2022r, poz. 1728).

Z księgi wieczystej przedmiotowego lokalu wynika między innymi, że z lokalem jest związany udział w 34/1000 części w nieruchomości wspólnej. Nieruchomość tę stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali – art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1048).

Po myśli art. 25 ust. 1 punt 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. księga wieczysta zawiera cztery działy, z których drugi obejmuje wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Dzięki temu domniemaniu księga wieczysta staje się szczególnej mocy środkiem dowodowym dla prawa własności i innych praw jawnych z księgi wieczystej. Omawiany przepis wzmacnia zatem wiarygodność informacji zamieszczonych w księdze wieczystej – T. Czech, Komentarz do art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Lex 2022. W rozpoznawanej sprawie powołany wyżej przepis i wynikające z niego domniemanie nie zostało obalone. W związku z tym wskazany wyżej udział w nieruchomości wspólnej jest dla organów podatkowych wiążący w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.

Obalenie tego domniemania może nastąpić tylko w wyniku akcji procesowej na podstawie art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Akcja taka nie została przeprowadzona, wobec czego powyższy zapis w księdze wieczystej musi stanowić podstawę ustaleń organu.

W tej sytuacji powoływane w toku postępowania podatkowego argumenty dotyczące odmiennie obliczonej powierzchni nieruchomości, części wspólnych nieruchomości pozostają bez znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości. Jeśli zaś strona skarżąca dostrzega niezgodność między danymi rzeczywistymi a odnotowanymi w rejestrze oraz księdze wieczystej i pragnie doprowadzić do ich zmiany, to musi uczynić to w ramach stosownych postępowań. Są to akcje procesowe przewidziane w art. 10 ust.1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z całą pewnością natomiast nie jest polem takich akcji postępowanie podatkowe, podczas którego organy są związane regułami i domniemaniami przewidzianymi w powyższych ustawach.

Ponadto zauważyć należy, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych aktów organów administracji. Nie ustala natomiast faktów i w zasadzie nie przeprowadza postępowania dowodowego. Stąd też wniosek o zobowiązanie organu I instancji do złożenia dokumentów, na podstawie których naliczono podstawę opodatkowania oraz wymiar podatku podlegał oddaleniu.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może dopuścić uzupełniająco dowód z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Sąd stwierdza, że powyższy wniosek podlega oddaleniu, gdyż w sprawie nie istnieją istotne wątpliwości podlegające wyjaśnieniu a dopuszczenie dowodów żądanych przez stronę skarżącą spowodowałoby znaczne przedłużenie postępowania w sprawie.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi w myśl art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

db