Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 386/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2008 r., styczeń, luty, wrzesień, październik i listopad 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz umorzenia postępowania w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia, czerwiec, lipiec i od września do listopada 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2008 r., styczeń, luty, wrzesień, październik i listopad 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz umorzenia postępowania w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia, czerwiec, lipiec i od września do listopada 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 marca 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Próbę doręczenia skarżącemu odpisu powyższego zarządzenia na wskazany w skardze adres podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 26 marca 2015 r. (pierwsze awizo) i 3 kwietnia 2015 r. (powtórne awizo). Pismo nie zostało przez skarżącego podjęte w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 13 kwietnia 2015 r. nastąpił jego zwrot do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej (k. 26 akt sąd.) z adnotacją doręczyciela: "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Do dnia 14 maja 2015 r. brak fiskalny skargi nie został usunięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 powołanej ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W realiach badanej sprawy, przesyłka z odpisem zarządzenia zawierającym wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, została wysłana do strony skarżącej na adres do doręczeń podany w skardze. Wobec niemożności doręczenia skarżącemu pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., zostało ono złożone na okres 14 dni w placówce pocztowej, przy czym, jak wynika z druku zwrotnego poświadczenia odbioru oraz opisu koperty, zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącego zostało umieszczone - zgodnie z adnotacją dokonaną przez doręczyciela - w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 26 marca 2015 r. Kolejne awizo zostało dokonane w dniu 3 kwietnia 2015 r. (koperta wraz z drukiem zwrotnego poświadczenia odbioru, k. 26 akt sąd.). Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni skutkowało na mocy art. 73 P.p.s.a. dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, iż fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 P.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, albowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.

Mając na uwadze powyższe, należy zatem uznać, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 26 marca 2015 r., to od tej daty biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 P.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma wypadał w dniu 9 kwietnia 2015 r., a zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, upływał z dniem 16 kwietnia 2015 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie dopełniła nałożonego na nią obowiązku procesowego. Mając zaś na względzie, iż brak fiskalny skargi nie został usunięty, co jednoznacznie potwierdza informacja Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu z dnia 14 maja 2015 r. (k. 28 akt sąd.), ziściła się tym samym przesłanka do odrzucenia skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.