Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1157/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 605/19 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w formie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 605/19, oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w formie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 28 marca 2019 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Skierniewicach wpłynął wniosek A. K. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na dziecko M. K., na okres zasiłkowy 2018/2019.

Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentów Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Skierniewicach, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Skierniewice, decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], przyznał A. K. zasiłek rodzinny na dziecko do 5 lat na M. K. w kwocie 95 zł miesięcznie na okres od 1 marca 2019 r. do 31 października 2019 r. oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, przyznany na podstawie art.11a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 z późn. zm. – dalej "u.ś.r."), na M. K. w kwocie 193,00 zł miesięcznie na okres od 1 marca 2019 r. do 31 października 2019 r.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2019 r. A. K. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach o przyznanie świadczenia wychowawczego za miesiąc luty i wszystkich świadczeń rodzinnych za miesiąc luty, których nie otrzymała. Wskazała, że nie mogła złożyć dokumentów w miesiącu lutym, ponieważ podczas porodu miała złamaną kość ogonową kręgosłupa i nie mogła chodzić, tylko musiała leżeć. Do pisma załączyła kartę informacyjną z leczenia szpitalnego na okoliczność potwierdzenia, że miała połamaną kość ogonową. Wskazała ponadto, że w jej ocenie 1000 zł becikowego też jej się należy, ponieważ urodziła dziecko w Polsce, a do lekarza chodziła w ostatnim trymestrze, bo wcześniej nie było takiej potrzeby.

W odpowiedzi na wezwanie organu II instancji A. K. w piśmie z 28 kwietnia 2019 r. doprecyzowała, że pismo z 20 kwietnia 2019 r. jest odwołaniem od decyzji MOPR z dnia [...] kwietnia 2019 r., w której nie przyznano zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego za miesiąc luty oraz od decyzji z [...] kwietnia 2019 r., w której nie dostała 500 + za miesiąc luty. Zwróciła się także o przyznanie becikowego za urodzenie dziecka w kwocie 1000 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach przyjęło, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest sprawa dotycząca odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. i – po rozpatrzeniu powyższego odwołania – decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jednocześnie organ dodał, że w pozostałym zakresie zajmie stanowisko w odrębnym postępowaniu. Powyższa decyzja została sprostowana postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...], poprzez sprostowanie nazwiska skarżącej z "K." na "K".

W uzasadnieniu decyzji Kolegium, powołując się na art. 24 ust. 2 u.ś.r., wskazało, że wniosek skarżącej wpłynął do organu I instancji w dniu 28 marca 2019 r. Organ I instancji ustalił więc prawo do świadczeń rodzinnych począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, tj. od dnia 1 marca 2019 r. W ocenie organu odwoławczego z uwagi na to, że zasiłek rodzinny nie przysługiwał skarżącej w okresie od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r., dodatek do zasiłku także nie przysługuje. Kolegium wskazało, że dodatki te mają charakter akcesoryjny, co oznacza, że przysługują tylko wówczas, gdy osoba o nie się ubiegająca ma ustalone prawo do zasiłku rodzinnego. Następnie, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że przewidziane w art. 8 u.ś.r. dodatki do zasiłku rodzinnego przyznane być mogą wyłącznie w sytuacji, gdy na dziecko przyznany został zasiłek rodzinny, nie mają one bowiem samodzielnego charakteru.

Organ I instancji podkreślił przy tym, że załączona do odwołania, jak również przekazana przy piśmie z 2 maja 2019 r. karta informacyjna z leczenia szpitalnego, nie ma znaczenia z punktu widzenia ustalenia daty początkowej przyznania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku. Kluczowe znaczenie w sprawie miała bowiem data wpływu do organu I instancji wniosku skarżącej w sprawie ustalenia zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wskazując, że powinna otrzymać 500 + i wszystkie dodatki dla syna. Skarżąca podkreśliła, że nie mogła złożyć w miesiącu lutym dokumentów, ponieważ podczas porodu wyniknęły kłopoty zdrowotne. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, powinna otrzymać przedmiotowy zasiłek również za miesiąc luty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem z 10 stycznia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.

Sąd wskazał, że w świetle ustawy o świadczeniach rodzinnych, wszczęcie przez właściwy organ postępowania w celu ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata nie jest dopuszczalne bez wniosku złożonego przez uprawniony podmiot. Przepis art. 23 ust. 3 u.ś.r. precyzyjnie wskazuje, co powinien zawierać wniosek o przyznanie wnioskowanych świadczeń, a przepis 23 ust. 4 u.ś.r. określa dokumenty, jakie powinny być załączone do wniosku. Sąd podkreślił, że osoba uprawniona ma swobodny wybór, czy skorzysta z przysługującej jej pomocy, czy nie. Jednak, jeśli chciałaby z określonej pomocy skorzystać, wówczas to na tej osobie spoczywa obowiązek sporządzenia i złożenia wniosku zgodnie z wymogami ustawy oraz obowiązek zgromadzenia i załączenia dokumentów wymaganych przez powołaną ustawę i określone akty wykonawcze. Jednocześnie Sąd wskazał, iż przepis art. 24 ust. 2 u.ś.r. wprowadza zasadę, że prawo do świadczeń rodzinnych organ ustala począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego zostanie ustalone prawo do świadczeń rodzinnych, posiada data złożenia kompletnego wniosku do właściwego organu realizującego świadczenia rodzinne.

Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia rodzinnego i dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w dniu 28 marca 2019 r., co tym samym oznacza, że organ prawidłowo przyznał skarżącej świadczenie od miesiąca marca 2019 r. (stosownie do art. 24 ust. 2 u.ś.r.) Sąd podkreślił, że oceny tej nie zmienia podnoszona przez skarżącą okoliczność braku fizycznej możliwości wcześniejszego złożenia wniosku (tj. od miesiąca lutego 2019 r.) spowodowana stanem zdrowia związanym z porodem i połamaną kością ogonową. Sąd zaznaczył przy tym, że w sprawach zasiłków rodzinnych organy nie działają z urzędu. Dlatego też decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego zostanie ustalone prawo do świadczeń rodzinnych, ma data złożenia kompletnego wniosku o przyznanie tego świadczenia. Zdaniem Sądu oznacza to, że nawet jeśli w określonej dacie spełnione były przez uprawnioną ustawowe przesłanki do otrzymania danego świadczenia, lecz wniosek o jego przyznanie nie został złożony (co w realiach rozpatrywanej sprawy jest bezsporne), to organy nie mają prawnej możliwości przyznania świadczenia rodzinnego wraz z dodatkiem "wstecznie", czyli za miesiąc luty poprzedzający złożenie wniosku. Późniejsze złożenie wniosku – co w sprawie miało miejsce – powyższej możliwości nie daje. Takiej sytuacji analizowana ustawa nie przewiduje.

Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że skarżąca niewątpliwie spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanych świadczeń, lecz świadczenia te mogły być przyznane od marca 2019 r., gdyż dopiero w tym miesiącu (tj. w dniu 28 marca 2019 r.) wpłynął do organu wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami w tej sprawie. W ocenie Sądu, Kolegium trafnie przy tym wskazało, że z uwagi, iż zasiłek rodzinny nie przysługiwał skarżącej w okresie od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r., dodatek do zasiłku także nie przysługuje. Wnioskowany dodatek przysługuje tylko wówczas, gdy osoba o niego wnioskująca ma ustalone prawo do zasiłku rodzinnego.

Od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zaś w przypadku uznania sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wniesiono o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Pismem z 13 marca 2020 r., w uzupełnieniu skargi kasacyjnej, zrzeczono się rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 i 2 w zw. z art. 23 ust. 3 i 4 oraz art. 24 ust. 2 u.ś.r, przez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że decydujące znaczenie dla ustalenia terminu od którego zostanie ustalone prawo do świadczeń rodzinnych, posiada data złożenia kompletnego wniosku do właściwego organu realizującego świadczenia rodzinne, podczas gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż świadczenie może być przyznane za okres przed złożeniem wniosku, jeżeli przemawiają za tym szczególnie uzasadnione okoliczności, wskazujące na obiektywny brak możliwości złożenia wniosku o przyznanie świadczenia we wcześniejszym terminie.

2. przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez nieuwzględnienie skargi, podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem organy obu instancji dopuściły się naruszenia w/w przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy i uchyliły się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 zw. z art. 135 p.p.s.a., przez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sprawowanej przez sąd administracyjny i wydanie rozstrzygnięcia, które sankcjonuje uchybienia prawa materialnego i procesowego popełnione przez organy administracji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zastosowana przez Sąd I instancji wykładnia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych jest nadmiernie restrykcyjna. Nie uwzględnia ona sytuacji, w której osoba uprawniona obiektywnie nie ma możliwości złożenia wniosku o przyznania świadczenia, pomimo bezspornego spełnienia przesłanek do jego uzyskania. Natomiast w niniejszej sprawie zaszły wyjątkowe okoliczności przemawiające za przyznaniem skarżącej świadczeń od lutego 2019 r. Wskazano, że bezsporne jest, iż skarżąca nie miała możliwości wcześniejszego złożenia wniosku (tj. od miesiąca lutego 2019 r.). Było to spowodowane stanem zdrowia związanym z porodem i połamaną kością ogonową. Podkreślono, że skarżąca przedłożyła na tę okoliczność stosowną dokumentację medyczną. Zdaniem skarżącej kasacyjnie bezsporne jest również, że spełniała ona przesłanki przyznania świadczeń od lutego 2019 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni prawa materialnego.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Oznacza to, że decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego zostanie ustalone prawo do świadczeń rodzinnych, posiada data złożenia kompletnego wniosku do właściwego organu realizującego świadczenia rodzinne. Zatem, nawet jeśli przez uprawnionego spełnione były ustawowe przesłanki do otrzymania świadczenia rodzinnego, lecz wniosek o jego przyznanie nie został złożony, to organ nie ma prawnej możliwości przyznania świadczenia rodzinnego za okres poprzedzający złożenie wniosku. W świetle w/w przepisu wniosek o przyznanie świadczenia jest czynnikiem, który uruchamia postępowanie w sprawie świadczenia, przy czym świadczenie może być przyznane najwcześniej od miesiąca złożenia wniosku w organie. Inaczej mówiąc decyzja w przedmiocie świadczenia wywołuje skutki od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Przyznanie, zatem z datą wsteczną poprzedzającą tenże miesiąc, prawa do zasiłku rodzinnego, nawet w przypadku wcześniejszego spełniania przesłanek do jego uzyskania, nie jest możliwe. Powyższa regulacja implikuje tezę, że zasiłek rodzinny nie jest przyznawany z urzędu, ale wyłącznie na podstawie wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Tym samym sprawa o przyznanie prawa do owego świadczenia nie może toczyć się bez odpowiedniego wniosku osoby zainteresowanej. Konsekwencją powyższego jest wyraźnie przewidziana w treści art. 24 ust. 2 u.ś.r. dopuszczalność ustalenia prawa do owego świadczenia dopiero od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Wbrew zarzutom kasacyjnym aktualny pozostaje pogląd, że z przepisu art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie można wyinterpretować normy prawnej, zgodnie z którą prawo do zasiłku rodzinnego ustala się począwszy od miesiąca, w którym spełnione zostały przez wnioskującego ustawowe przesłanki do otrzymania tego świadczenia.

Skarżąca z wnioskiem o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Skierniewicach w dniu 28 marca 2019 r. Zatem – zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 2 u.ś.r., zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem do tego zasiłku został jej przyznany od dnia 1 marca 2019 r. – czyli począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek.

Należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że termin wskazany w art. 24 ust. 2 u.ś.r. jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Termin ten został ustanowiony dla zapewnienia stabilności stosunków prawnych. Wobec tego w razie jego niezachowania strona nie może żądać przyznania świadczenia wstecz. Okoliczności i przyczyny niezłożenia takiego wniosku, w tym także ewentualny brak winy strony nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia rodzinnego na gruncie owego przepisu. Jeżeli zatem z niekwestionowanych w postępowaniu kasacyjnym okoliczności faktycznych wynika, że skarżąca po raz pierwszy złożyła wniosek o prawo do zasiłku rodzinnego w dniu 28 marca 2019 r., to – z punktu widzenia treści art. 24 ust. 2 u.ś.r. – świadczenie to mogło zostać przyznane najwcześniej od dnia 1 marca 2019 r. Takie też rozstrzygnięcie podjęły organy administracji, co trafnie zaakceptował Sąd I instancji. Zarówno organy administracji, jak również sąd administracyjny nie tworzą prawa i nie mogą zastępować ustawodawcy

Wobec tego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 24. ust. 2 u.ś.r.

Nie zostały także naruszone przepisy postępowania.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z treści w/w przepisu, warunkiem uwzględnienia skargi jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując błędy, niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W odniesieniu zaś do naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a., to analiza akt administracyjnych nie pozwala na uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się niewystarczający. Rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło bowiem po dostatecznym jej wyjaśnieniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Zaznaczyć przy tym należy, że zakres postępowania wyjaśniającego jest zdeterminowany przepisami prawa materialnego, które przesądza o zakresie potrzebnych w sprawie ustaleń. To przepisy prawa materialnego określają przedmiot sprawy, a tym samym zakres postępowania i okoliczności mające znaczenie z punktu widzenia rozpoznania danej sprawy.

W niniejszej sprawie analiza akt nie pozwala na stwierdzenie, że zostały naruszone w/w przepisy, zatem ten zarzut skargi kasacyjnej nie mógł okazać się skuteczny.

Za nietrafny uznać także należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast granice sprawy zakreśla przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt kwestionowany w skardze. W niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy kwestionowania ustaleń faktycznych. Oznacza to, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. To bowiem, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Uchybienie temu przepisowi polega bowiem na tym, że sąd poprzestał na rozważeniu zarzutów, podczas gdy powinien przeprowadzić kontrolę w pełnym zakresie. Takiego naruszenia nie można jednak w niniejszej sprawie zarzucić Sądowi I instancji.

Nie został także naruszony art. 135 p.p.s.a. Z mocy art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje bowiem przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Do jego naruszenia doszłoby, zatem, gdyby sąd wojewódzki uznawszy skuteczność skargi i niezgodność z prawem także decyzji organu I instancji, pominął zastosowanie przewidzianych przepisami p.p.s.a. środków również wobec decyzji organu I instancji, a byłoby niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów postępowania, co sugerowała skarga kasacyjna.

Wobec braku naruszeń podniesionych zarzutów, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. O kosztach pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny ( art.254 p.p.s.a.).