Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 846/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2,4,5
journal: Dz.U. 2001 nr 156 poz 1817
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.
article: art. 104,art. 138 par. 2, art. 136, art. 138 par. pkt1,art. 8, art. 145 par. 1 pkt8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. T. [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A.T., w dniu [...] r., złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w [...] wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego na część lokalu mieszczącego się w miejscowości [...].

Decyzją z dnia [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Rady Miejskiej w [...] udzielonego uchwałą Nr XLII/362/97 z dnia 28 października 1997 r. w sprawie wydawania decyzji administracyjnych przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Myśliborzu, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 156, poz. 1817 ze zm.) i art.104 Kpa - po rozpatrzeniu ww. wniosku – nie przyznał A.T. dodatku mieszkaniowego.

Organ I instancji uzasadnił, że wnioskodawca składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożył również deklarację z której wynika, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, dochód, osiągnięty w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, wyniósł [...] zł z tytułu otrzymywanego zasiłku z OPS [...]. Ponadto, podnajmuje mieszkanie mieszczące się

w miejscowości [...] o powierzchni [...] m2 i zajmuje w tym lokalu powierzchnię, [...] m2. Do wniosku A.T. dołączył dodatkowo kopię decyzji z dnia [...] r. wydaną przez Kierownika OPS [...] oraz kopię umowy z dnia [...] r. wynajmu mieszkania, sporządzoną pomiędzy M.T., a wnioskodawcą. Do akt wnioskodawca złożył również akt notarialny umowy sprzedaży przedmiotowego lokalu Rep. [...] z dnia [...] r. oraz wyciąg z Ksiąg Wieczystych lokalu. Wywiad środowiskowy przeprowadzono w dniu r. W dniu [...] r. organ wystąpił do [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej w [...] o odebranie zeznań od M.T. w sprawie, czy sporządzała umowę cywilno-prawną w dniu [...] r. Odpowiedź w tej sprawie otrzymano w dniu [...] r. Według danych z Urzędu Miasta i Gminy w [...] A.T. był zameldowany w lokalu mieszkalnym [...] od [...] r.

Organ I instancji stwierdził, że A.T. nie spełnił wszystkich kryteriów do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Organ uzasadnił, że nie mógł ustalić

w postępowaniu, czy faktycznie strona zajmuje w tym lokalu powierzchnię [...] m2, czy też cały lokal mieszkalny. Ponadto, dokumenty zebrane w postępowaniu świadczą, że A.T. nie posiada tytułu prawnego do mieszkania mieszczącego się w miejscowości [...], który w myśl ww. przepisów, kwalifikowałby wniosek do wydania decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Z pisma z dnia [...] r. Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w [...] jednoznacznie wynika, iż tytuł prawny do przedmiotowego mieszkania posiada M.T.. Organ podkreślił, że w księdze wieczystej lokalu Nr [...] w podrubryce [...] - Treść prawa, roszczenia, ograniczenia, ostrzeżenia zawarte jest ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu z powództwa M.T. o unieważnienie umowy darowizny z [...] r.

A.T. odwołał się od decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 2 Kpa w związku

z art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania A.T. - uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ II instancji podał, że z odwołania A.T wynika,

iż postępowanie sądowe z powództwa M.T. o unieważnienie darowizny zostało zakończone kilka lat temu i efektem tego jest wpis w księdze wieczystej, gdzie w rubryce właściciel wpisana została M.T.. Natomiast z M.T. ma zawartą umowę cywilno - prawną z dnia [...] r. o wynajęciu połowy mieszkania w zamian za płacenie czynszu.

Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa sprawa nie została zbadana dostatecznie do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie ustalił okoliczności, kto jest obecnie właścicielem lokalu położonego w [...]. Mianowicie, w zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż z pisma S.M. "A" w [...] wynika, iż tytuł prawny do mieszkania posiada M.T. a z aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] r. oraz wypisu z KW z dnia [...] r. wynika, iż od dnia [...] r. toczy się postępowanie sądowe o unieważnienie umowy darowizny. Oba te stwierdzenia wykluczają się wzajemnie. Kolejną kwestią, jak podał dalej organ, której nie wyjaśniono w toku postępowania jest to, czy faktycznie sporny lokal można podzielić na dwie równe części. Wprawdzie to właściciel decyduje o tym jaką część mieszkania wynajmie danej osobie, jednak organ, badając daną okoliczność, winien sprawdzić czy jest to w praktyce możliwe. Nadto, organ II instancji zwrócił uwagę, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję całkowicie pominął ust. 1 pkt 5 art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i nie ustalił, czy odwołującemu przysługiwałby lokal socjalny lub zamienny, bowiem A.T. wielokrotnie podkreślał, iż oczekuje na lokal socjalny.

Powyższą decyzję organu II instancji A.T zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze podał, że od [...]. oczekuje na mieszkanie socjalne w [...], a więc spełnia warunek określony w art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ponadto, skarżący oświadczył, że mieszkanie wcale nie musi być podzielne, np. na trzy części. Wypłaca się dodatki, gdy dana osoba ma swój pokój, a kuchnię, łazienkę, korytarz dzieli się na trzy tylko teoretycznie, bo faktyczny podział na trzy nie istnieje. Mieszkanie w [...] ma [...] pokoje ([...]), co stanowi, że podział na 2 części jest możliwy. Nawet gdyby było trzech lokatorów, to każdy ma prawo mieć swój pokój, a pomieszczenia wspólnie używane dzieli się tylko teoretycznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 443/10 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...].

Sąd uzasadnił w wyroku, że organ odwoławczy może z mocy art. 138

§ 2 Kpa wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w tym przepisie,

tj. gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przewidziany tym przepisem rodzaj decyzji stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i dlatego niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca omawianego przepisu. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne przeprowadzono z rażącym naruszeniem prawa procesowego, zwłaszcza polegającym na nie przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, a możliwość jego uzupełnienia przez organ odwoławczy nie mieści się w granicach zakreślonych art. 136 Kpa.

Sąd wskazał dalej, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy zarzucił organowi pierwszoinstancyjnemu uchybienia procesowe, polegające na nie ustaleniu kto jest właścicielem lokalu położonego w [...], skoro z wypisu z księgi wieczystej nieruchomości wynika, że w stosunku do tej nieruchomości toczy się postępowanie o unieważnienie umowy darowizny z dnia [...] r., natomiast według oświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w [...] właścicielem lokalu jest M.T.. W przekonaniu organu jest to o tyle istotne, że skarżący zawarł z M.T. umowę najmu mieszkania, z którego to faktu wywodzi prawo do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Nadto, w ocenie Kolegium, nie ustalono czy przedmiotowy lokal można podzielić na dwie równe części, chociaż – jak dalej organ stwierdził, o wynajęciu mieszkania decyduje jego właściciel, zaś organ winien sprawdzić czy ta okoliczność jest "w praktyce możliwa". Kolegium podniosło również zarzut braku ustaleń co do prawa skarżącego do lokalu socjalnego.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 Kpa, albowiem okoliczności powodujące zastosowanie tego przepisu nie uzasadniają przekazania decyzji organowi I instancji celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania przez organ II instancji decyzji merytorycznej. Z akt administracyjnych sprawy - wbrew ustaleniom Kolegium - wprost wynika, że właścicielem mieszkania jest M.T., natomiast kwestia umowy darowizny tego lokalu na rzecz T. została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. – sygn. akt I [...]. Dowód na tą okoliczność skarżący przedłożył na etapie postępowania przed organem I instancji ( wypis z księgi wieczystej, akt notarialny z dnia [...] ) jak i w postępowaniu odwoławczym (akt notarialny z dnia [...]). Z kolei prawo skarżącego do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy można wywieść z umowy najmu lokalu w [...], zawartej w dniu [...] r. pomiędzy właścicielem mieszkania M.T. oraz A.T.. Treść umowy wprost określa, jaką część lokalu właściciel przekazał najemcy do zamieszkania: pokój o pow. [...] m2 , kuchnię o pow. [...] m2, wc o pow. [...] m2 . Z akt sprawy wynika również jakie wydatki mieszkaniowe ponosi najemca oraz jaki jest jego dochód.

Sądu uznał, że organ II instancji posiadał wszystkie dowody pozwalające na ponowne rozpatrzenie sprawy i jej merytoryczne rozstrzygnięcie, jednakże

z możliwości tej nie skorzystał. Wątpliwości co do ustalenia części zajmowanego lokalu przez skarżącego, w razie zastrzeżeń co do treści umowy, organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Niezasadne byłoby również, przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, zalecanie organowi I instancji przeprowadzenia ustaleń na okoliczność prawa skarżącego do lokalu socjalnego. Okoliczność ta, zważywszy na zawartą przez skarżącego umowę najmu lokalu, nie ma znaczenia przy ustalaniu prawa skarżącego do dodatku mieszkaniowego.

Reasumując, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w całości lub w znacznej części, zaś wytyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium świadczą o nadużywaniu przez organy

w tej sprawie prawa do wydawania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 Kpa. Sąd podkreślił również, że rozpoznając ponownie sprawę, Kolegium winno uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Przed rozstrzygnięciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (przed wydaniem wyroku z dnia 29 września 2010 r.) sprawy ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia

[...] r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] ponownie rozpoznał wniosek A.T. z dnia [...] r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego na część lokalu mieszczącego się w miejscowości [...] i w dniu [...] r. wydał decyzję numer OPS[...], którą - działając na podstawie art. 2, 4, 5, ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734) oraz na podstawie przepisów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 8 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 156, poz. 1817) i art. 104 Kpa - nie przyznał A.T. dodatku mieszkaniowego.

Na wstępie uzasadnienia decyzji organ I instancji wymienił warunki jakie musi spełniać wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie ustawy

z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił przebieg postępowania

w sprawie, do momentu wydania decyzji z dnia [...] którą Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nie przyznał A.T. dodatku mieszkaniowego z uwagi, iż wnioskodawca nie spełniał kryterium do uzyskania dodatku mieszkaniowego, którym jest posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Następnie, organ I instancji podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskutek rozpoznania odwołania od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] uchyliło w całości ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ II instancji wskazał w swojej decyzji na konieczność ustalenia kto jest właścicielem przedmiotowego lokalu mieszkalnego, jak również ustalenia, czy ww. lokal można podzielić na dwie równe części.

Organ podał następnie, że w ramach ponownego postępowania w sprawie,

w dnia [...] r. wystosował do A.T pismo informujące

o przeprowadzeniu oględzin części lokalu mieszkalnego znajdującego się

w miejscowości [...], mające na celu ustalenie izb oraz powierzchni izb, które wnioskodawca zajmuje w tym lokalu mieszkalnym. W dniu [...] r. wnioskodawca poinformował organ, że nie wpuści pracowników OPS do mieszkania. Natomiast A.T. dostarczył własnoręcznie sporządzony szkic mieszkania, który jednak nie jest urzędowym dokumentem. Ponadto, w powyższym szkicu, lokal mieszkalny składa się z [...] pokoi, kuchni i łazienki, zaś faktycznie składa się z [...] pokoi, kuchni, łazienki i wydaje się niemożliwe, aby podzielić mieszkanie na dwie równe części. Organ wskazał również, że powierzchnia [...] m2 jako powierzchnia

w lokalu mieszkalnym o całej powierzchni [...] m2 została potwierdzona przez zarządcę mieszkania. W dniu[...] r. organ wezwał A.T. do dostarczenia dokumentu potwierdzającego prawo własności M.T. do lokalu mieszczącego się w [...] oraz zaświadczenia, czy oczekuje na lokal zamienny lub socjalny. A.T. nie dostarczył wymaganych dokumentów.

W wyniku oceny materiału sprawy, w ramach ponownego postępowania administracyjnego prowadzonego według wskazań w decyzji SKO z dnia [...] r. organ I instancji uznał, że A.T. nie spełnił wszystkich kryteriów do uzyskania dodatku mieszkaniowego.

A.T. odwołał się od powyższej decyzji. Odwołujący się podał, iż od [...] r. jest osobą bezdomną oczekującą na mieszkanie socjalne w Gminie [...], wobec czego spełnia wymóg art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ponadto, że zajmowana przez niego połowa mieszkania jest przedzielona teoretycznie na pół wzdłuż środka korytarza, a ściana która przedziela salon na duży pokój i korytarz jest utworzona z [...], co czyni bezprzedmiotowym chęć mierzenia połowy mieszkania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 7 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r.

o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.) - utrzymało

w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie organu II instancji zgromadzone dokumenty w sprawie nie pozwalały ustalić dokładnie jaką powierzchnię normatywną zajmuje wnioskodawca

w zamieszkiwanym lokalu, a także jaki jest stan faktyczny pomieszczeń przedmiotowego lokalu. Ponadto, nie można było określić jakich pomieszczeń dotyczy wskazana we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego zajmowana powierzchnia [...] m2.

Organ wskazał, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych obligowały organ wydający decyzję w przedmiotowej sprawie do ustalenia na jakiej podstawie wnioskodawca przebywa w zamieszkiwanym lokalu. Poza tym niezbędnym było prawidłowe ustalenie normatywnej powierzchni użytkowej przypadającej na konkretną liczbę członków gospodarstwa domowego.

Brak wiarygodnych dowodów, określających w sposób nie budzący wątpliwości powierzchnię zajmowanych przez wnioskodawcę pomieszczeń, winien skutkować odmową przyznania dodatku mieszkaniowego.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził w sposób prawidłowy i wyczerpujący postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie. Dowodem na to jest korespondencja organu kierowana zarówno do strony postępowania jak również do innych organów właściwych w sprawie.

Wątpliwości w zakresie określenia zajmowanej powierzchni normatywnej uniemożliwiają prawidłowe ustalenie wysokości dodatku i organ I instancji miał prawo skorzystać, w celu ustalenia stanu faktycznego, z wywiadu środowiskowego. Sytuacja gdy zainteresowany otrzymaniem dodatku mieszkaniowego uchyla się od umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego skutkuje odmową przyznania dodatku.

Powyższą decyzję organu II instancji A.T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wyraził niezadowolenie z pracy Ośrodka Pomocy Społecznej wskazując, że jest bezdomny, oczekuje na lokal socjalny, wynajął połowę mieszkania od mamy w zamian za opłacanie czynszu, jest tytuł prawny ustalający jaką powierzchnię lokalu ma w dyspozycji, druga połowa jest odgrodzona [...] i pozostaje w dyspozycji mamy, nie ma potrzeby korzystania z całego mieszkania, nie ma prawa nawet do takiego korzystania, gdyż właścicielka nie wyraziła na to zgody.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "Ppsa" sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W oparciu o art. 134 § 1 Ppsa sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach tak określonej kognicji Sąd zbadał w niniejszej sprawie, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego i stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przedmiotem skargi A.T. jest decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] odmawiającą – po ponownym rozpoznaniu wniosku z [...] r. - przyznania A.T. dodatku mieszkaniowego na część lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości [...].

Powyższe decyzje zostały wydane na skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...], którą organ, działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa, uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] r. numer [...] odmawiającą A.T. przyznania dodatku mieszkaniowego, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który następnie wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz [...] uchylił ww. decyzję SKO.

Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, że organ II instancji posiadał wszystkie dowody pozwalające na ponowne rozpatrzenie sprawy i jej merytoryczne rozstrzygnięcie i nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w całości lub w znacznej części, zaś wytyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium świadczą o nadużywaniu przez organy w tej sprawie prawa do wydawania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 Kpa. Sąd podkreślił również, że rozpoznając ponownie sprawę, Kolegium winno uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Decyzja organu I instancji z dnia [...] r. oraz decyzja zaskarżona przedmiotową skargą, zostały wydane w oparciu o inną decyzję (decyzja SKO z [...] r.), która została następnie uchylona orzeczeniem sądu administracyjnego (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 września 2010 r.).

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia

[...] r. spowodowała ponowne rozpoznanie wniosku A.T.

z [...] r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego i wydanie, na jej podstawie i w oparciu o zawarte w uzasadnieniu wskazania, przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] decyzji z dnia [...] r., a następie w trybie odwoławczym decyzji SKO z dnia [...]. utrzymującej w mocy ww. decyzję organu I instancji. Decyzje te pozostają w zależności (związku) o charakterze procesowym, co wynika z istoty decyzji kasatoryjnej.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 153 Ppsa, który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Orzeczenie sądu administracyjnego uchylające dany akt administracyjny oddziaływuje na postępowanie przed organami administracji w danej sprawie w ten sposób, że następuje powrót do takiej sytuacji w postępowaniu, która miała miejsce przed wydaniem zaskarżonego aktu (decyzji).

Tak więc w sprawie wniosku A.T. z dnia [...] r.

o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskutek wyroku Sądu z dnia 29 września 2010r., sygn. akt II SA/Sz 443/10, organ II instancji winien ponownie rozpoznać odwołanie strony od decyzji organu I instancji z [...] r. i przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyżej wskazanego wyroku WSA w Szczecinie, a także zastosować się do wskazań Sądu co do dalszego postępowania w tej sprawie.

Wskazać należy, że przed rozpoznaniem niniejszej sprawy w obrocie prawnym istniały dwie decyzje pierwszoinstancyjne rozstrzygające merytorycznie przedmiotową sprawę. Niewątpliwie taka sytuacja procesowa uchybia zasadom postępowania administracyjnego, w szczególności narusza zasadę wynikającą z art. 8 Kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Ponadto, Sąd zauważył, że wydanie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] decyzji z dnia [...] r., a następnie w trybie odwoławczym decyzji SKO z dnia [...] przed rozstrzygnięciem sprawy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w dniu 29 września 2010 r. spowodowało, że organy administracji nie wyeliminowały w kolejnych decyzjach błędów i wad, o których mowa w ww. wyroku.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd uznał, że zakwestionowana skargą decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ja decyzja organu I instancji

- podjęte w oparciu o decyzję SKO z dnia [...] r. wyeliminowaną następnie z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Szczecinie w dniu

29 września 2010 r. - zostały wydane z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Z przytoczonych powyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b

i 135 Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.