Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 668/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 , art. 200, art. 205 § 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 14b § 1-3, art. 14h, art. 169 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor Sądowy WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 maja 2022 r., nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Po [...]

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 marca 2022 roku P. P. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w kwestii stawki opodatkowania dochodów uzyskiwanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2022 roku, znak [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał stronę o uzupełnienie braków formalnych wniosku.

Postanowieniem z dnia 10 maja 2022 roku, nr [...] [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia wniosek P. P..

W ocenie organu wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania organu i nie zdecydował się na podanie symboli PKWiU, pod którymi sklasyfikowane są usługi, które świadczy i zamierza świadczyć w ramach działalności gospodarczej. Dnia 7 marca 2022 r. wnioskodawca wystosował wniosek o dokonanie klasyfikacji przez GUS, jednakże nie doczekał się odpowiedzi. Zdaniem organu gdyby nawet miał zdecydować się na podanie takiej klasyfikacji, to uczyniłby to tylko wzorując się klasyfikacją dokonaną przez GUS i jako element własnego stanowiska w sprawie, a nie jako element stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego. Niezależnie od powyższego wnioskodawca stanął na stanowisku, iż podanie symbolu PKWiU nie jest elementem koniecznym do wydania interpretacji w zakresie, jakim objęty został wniesiony wniosek powołując się na stanowisko wyrażone m.in. w wyroku NSA z dnia 24 lutego 2021 r., sygn.: II FSK 2986/20. Organ nie wie pod jakim symbolem PKWiU sklasyfikowane są usługi, które świadczy wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej przez co nie można uznać stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe bądź nieprawidłowe.

Pismem z dnia 10 maja 2022 roku P. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując na naruszenie art. 169 § 1 O.p. przez błędne przyjęcie, że w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazano wszystkich wymaganych elementów stanu faktycznego, które niezbędne są do rozpoznania wniosku.

Postanowieniem z dnia 05 lipca 2022 roku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W ocenie organu zaliczenie konkretnej usługi do odpowiedniego grupowania sprowadza się do swoistej oceny przez usługodawcę charakteru tej usługi przyporządkowania jej właściwego symbolu PKWiU. Zatem klasyfikacja jest obowiązkiem podatnika i nie może on otrzymać wiążącej informacji o klasyfikacji jego usług od organu. Interpretacja nie może rozstrzygać i kwalifikować czy świadczone usługi powinny być zakwalifikowane do odpowiedniego grupowania PKWiU, a także nie może potwierdzić lub zanegować, czy podatnik prawidłowo sklasyfikował świadczone usługi w świetle PKWiU. Organ może wydać interpretację tylko i wyłącznie w oparciu o dokonaną przez Podatnika kwalifikację usług, gdyż nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania towaru lub usługi do grupowania statystycznego.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że nie był zobowiązany dokonywać przypisania określonych we wniosku o wydanie interpretacji czynności podatnika do właściwych, odpowiadających im pozycji PKWiU i nie miał uprawnień do dokonania klasyfikacji PKWiU wykonywanych przez wnioskodawcę usług. Nie udzielając odpowiedzi na zadane przez organ pytanie odnośnie wskazania sklasyfikowania prowadzonych usług, które świadczy i zamierza świadczyć w ramach działalności gospodarczej - brak było podstaw prawnych do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2022 roku P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 05 lipca 2022 roku, nr [...] zarzucając organowi naruszenie:

- art. 14b §1 i §3 w zw. z art. 14g §1 oraz art. 3 pkt 2), a także art. 169 §1 Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) przez utrzymanie w mocy postanowienia nr: [...] z dnia 10 maja 2022 r. pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego, który wpłynął do organu w dniu 04 marca 2022r. w rezultacie dokonania błędnej wykładni pojęcia "stanu faktycznego" określonego w art. 14b §3 O.p. oraz nieprawidłowe przyjęcie, że niezbędnym elementem stanu faktycznego są również kwestie związane z przyporządkowaniem symbolu PKWiU do usług wykonywanych przez Skarżącego podczas, gdy niniejsza kwestia przynależy do oceny prawnej; żądanie wskazania konkretnego symbolu PKWiU, w sytuacji, kiedy organ zobowiązany jest na podstawie art. 14c § 1 O.p. samodzielnie w interpretacji indywidualnej dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, jest sprzeczne z w/w przepisami;

- art. 165a w zw. z art. 14h O.p, poprzez wydanie postanowienia w miejsce decyzji, tj. brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącego w żądanym zakresie, pomimo braku prawno-podatkowych przesłanek mogących stanowić podstawę takiego rozstrzygnięcia;

- art. 120 oraz 121 §1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez odmowę wydania interpretacji w odniesieniu do stanu faktycznego szczegółowo opisanego przez Skarżącego we wniosku i uzupełnieniu, uniemożliwiające Skarżącemu uzyskanie ochrony przewidzianej przepisami Ordynacji podatkowej w odniesieniu do wskazanych we wniosku przepisów podatkowych;

- art. 122 w zw. z art. 187 §1 i art. 210 § 1 pkt 5)-6) O.p, polegające na dokonaniu oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy jego treści i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń;

- art. 217 § 1 pkt 4) w zw. z art. 14g § 1 O.p. przez wydanie przez organ zaskarżonego postanowienia, które nie spełniało ustawowych wymogów, gdyż nie wskazywało podstawy prawnej nakazującej opisywanie przez Skarżącą stanu faktycznego przy pomocy symboli statystycznych PKWiU;

- art. 217 § 2 w zw. z art. 14g § 1 O.p. przez sporządzenie przez organ uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób nie spełniający ustawowych wymogów, przez brak dokładnego wyjaśnienia przez organ znaczenia klasyfikacji statystycznej dla interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście sformułowanych pytań;

- art. 233 § 1 pkt 1) O.p. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia nr: [...] [...] z dnia 10 maja 2022 roku o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Skarżącego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia tego samego organu pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego; zobligowanie organu do wydania żądanej interpretacji prawa podatkowego; zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Według skarżącej podmiot składający wniosek o interpretację indywidualną nie ma obowiązku podawania symbolu PKWiU dla usług, których dotyczyć ma wnioskowana interpretacja. W przepisie art. 14b §3 O.p. nałożono na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, co w sprawie będącej przedmiotem skargi Skarżący uczynił. Strona skarżąca opisała zdarzenie przyszłe w sposób wyczerpujący, tj. szczegółowo przedstawiła charakter świadczonych usług, które miały być poddane ocenie na gruncie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1993 ze zm.; dalej: z.p.d.o.f.). Organ nie zgłosił żadnych innych zastrzeżeń względem wspomnianego powyżej opisu. Skarżący zaakcentował, że przedmiotem wniosku nie było żądanie ustalenia przez organ klasyfikacji prowadzonej działalności, lecz wyłącznie interpretacja przepisu art. 12 z.p.d.o.f. Klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i z tego tytułu podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez organ interpretacyjny w kontekście stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji. W sytuacji, gdy na sposób opodatkowania wpływ ma symbol PKWiU nie można przyjąć, że stanowi on jedynie element stanu faktycznego wniosku o interpretację, z pominięciem jego normatywnego charakteru. Uznanie, że wyłączną kompetencję w określaniu prawidłowej klasyfikacji statystycznej dla świadczonych przez siebie usług czy towarów ma podatnik, musiałoby skutkować pozbawieniem organu podatkowego możliwości ingerencji w takie stanowisko.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do oceny merytorycznej, przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy art. 14b § 1-3 O.p., stawiają przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania, aby był on złożony na piśmie i wyczerpująco przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest "to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy"; "wyczerpujący" to "przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo; gruntowny, dokładny". Stan faktyczny musi więc być przedstawiony w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 906/06 - dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [...]). Kwestią przedstawienia stanu faktycznego wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne. I tak na przykład w wyroku WSA w Poznaniu (wyrok z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 636/10) stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku (art. 14c § 1 O.p.). Zgodzić się należy z poglądem, że "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Również w orzecznictwie dostrzega się, że związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza zakres niezbędnych ("wyczerpujących") danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15). Obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h w związku z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 O.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15).

Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) – wykazać, że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 144/18).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że istota sporu sprowadza się do kwestii, czy wynikający z art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego obejmuje obowiązek wskazania symbolu klasyfikacji statystycznej w odniesieniu do czynności opisanych we wniosku.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zgodnie z którym do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Oznacza to, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Gdyby było inaczej to w "zwykłych" postępowaniach wymiarowych organy podatkowe byłyby związane klasyfikacją statystyczną dokonaną przez producenta lub usługodawcę. Klasyfikacje statystyczne są w swej istocie zbiorami norm technicznych stanowiącymi usystematyzowane zbiory towarów lub czynności (usług) - przez ich wprowadzenie do systemu podatkowego, są jednocześnie swoistego rodzaju normami podatkowymi w zakresie podatku dochodowego. Tym samym organy podatkowe, nie zaś organy statystyczne, mając na uwadze stan faktyczny sprawy podany we wniosku o wydanie interpretacji, w zakresie niezbędnym z punktu widzenia wszystkich jego elementów mogących mieć znaczenie klasyfikacyjne, powinny dokonać oceny, w jakim grupowaniu tej właśnie klasyfikacji mieszczą się usługi opisane przez stronę. Pogląd, według którego przyjmowane przez przepisy prawa podatkowego klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i także podlegają procesowi wykładni przez organy podatkowe, w orzecznictwie sądowym uznać należy za utrwalony (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 marca 2019 roku, sygn. akt I SA/Łd 25/19).

Sąd w składzie orzekającym w pełni pogląd ten podziela. Z tych wszystkich względów zbędne było więc, w realiach analizowanej sprawy, pytanie strony skarżącej o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez nią czynności. Bez względu na odpowiedź wnioskodawcy obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie jej wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinna zastosować, aby prawidłowo dokonać rozliczenia. Skoro przepisy prawa podatkowego nawiązują do pozycji PKWiU, w takiej sytuacji rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych podatnika wymaga od organu także, jeśli nie przede wszystkim, samodzielnego odniesienia się do tej klasyfikacji. Ustawodawca podatkowy odwołując się w przyjętych unormowaniach do PKWiU uczynił bowiem z tej klasyfikacji element normy prawnej.

W rezultacie sąd podziela stanowisko strony skarżącej, która konsekwentnie i przy tym słusznie stwierdzała, że rolą organu jest przypisanie opisanej przez nią czynności do właściwej pozycji PKWiU (w tej sprawie ustosunkowanie się do zaproponowanej przez nią klasyfikacji), gdyż jej wątpliwości prawne w punkcie wyjścia dotyczą właściwej pozycji tej klasyfikacji. Odmienny pogląd organu nie może zostać zaakceptowany. Podanie pozycji PKWiU nie należy bowiem do stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego. W omawianym spornym zakresie nie chodzi przecież o to, jaką aktywność podatnik realizuje bądź zamierza realizować, ale jak tę aktywność kwalifikuje prawo podatkowe, a w jego ramach przyjęta przez ustawodawcę podatkowego klasyfikacja PKWiU.

Zdaniem sądu, uzależnienie odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU stanowi przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w art. 14b § 3 O.p. Co prawda w postępowaniu interpretacyjnym organy podatkowe mogą wspomagać się klasyfikacją PKWiU, jednak różnicowanie w ustawach podatkowych przedmiotów opodatkowania, stawek podatkowych, czy zwolnień podatkowych poprzez odpowiednie klasyfikacje statystyczne nakłada na organy podatkowe uprawnienie, a zarazem obowiązek weryfikowania, prawidłowości obranej klasyfikacji statystycznej. W tym zakresie organy podatkowe nie są związane ewentualną klasyfikacją dokonaną przez organ właściwy z zakresu statystyki publicznej ani też klasyfikacją dokonaną przez podatnika (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I FSK 1114/07 czy też wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2421/15 oraz wyroki WSA w Warszawie: z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2325/09 oraz z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1349/07).

Mając na uwadze powyższe oraz treść wezwania organu do uzupełnienia złożonego wniosku uznać należy, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do żądania przez organ w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., aby dla wskazanych we wniosku świadczonych czynności, strona skarżąca w terminie 7 dni wskazała właściwe symbole PKWiU, co oznacza, że organ naruszył powyższe przepisy przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Uzależnianie odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU nie znajduje oparcia w art. 14b § 3 Op. W konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g Ordynacji podatkowej.

Przy ponownym postępowaniu organ oceni stanowisko skarżącego co do sformułowanych we wniosku pytań przy uwzględnieniu stanowiska, że wynikający z treści art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie obejmuje obowiązku wskazania symbolu klasyfikacji statystycznych czynności opisanych przez ten podmiot. Z uwagi na trafność zarzutów skargi zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji należało uchylić, o czym sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.