Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1759/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. R., utrzymał w mocy w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], mocą której nałożono na M. R. R. prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą V. karę pieniężną w łącznej kwocie 11 600 złotych.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), cytowana dalej jako k.p.a., art. 5 ust.1, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.1.1, lp. 1.11.11.1.b, lp. 1.11.7.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), cytowana dalej jako t.d., oraz art. 3 ust. 1-2, art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), a także art. 29, 30 i 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879 ze zm.), cytowana dalej jako c.p.k..

Do powyższych rozstrzygnięć organów obu instancji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] grudnia 2005 r. w miejscowości C., na drodze krajowej nr [...] funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki P. o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki Z. o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem, kierował W. S., jadący z konwojentem Ł. Ł., na trasie G. – C. – S. – G. Samochodem tym przewożone było [...]. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, a także żadnej wykresówki z wymaganych do kontroli dni oraz zaświadczenia o nie prowadzeniu pojazdu, a ponadto oświadczył, że prowadzi działalność gospodarczą na rzecz firmy J. s.c. M. R., R. R. z siedzibą w G. przy ul. P. [...], lecz faktycznie pracuje w G. przy ul. K. [...] w tej firmie.

Podczas kontroli stwierdzono ponadto, że w kontrolowanym pojeździe nie został zainstalowany tachograf.

Ustalenia kontrolne zawarte w protokole nr [...] potwierdził własnoręcznym podpisem kierowca – W. S., nie zgłaszając żadnych uwag.

Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił J. s.c. M. R., R. R. z siedzibą w G. przy ul. P. [...], że z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. Pismem tym organ wezwał jednocześnie stronę do nadesłania w terminie 7 dni zaświadczenia o nadaniu nr NIP i REGON, dokumentów założycielskich firmy, umowy o pracę lub innej umowy zawartej z kierowcą W. S. oraz do złożenia pisemnych wyjaśnień w zakresie stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń przepisów.

W toku postępowania organ ustalił, że:

1. firma J. s.c. M. R., R. R. z siedzibą w G., ul. P. [...] nie figuruje w rejestrze wniosków i wydanych licencji na wykonywanie krajowego drogowego transportu drogowego rzeczy oraz w rejestrze wniosków i wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne,

1. użytkownikiem pojazdu o nr rej. [...], na podstawie zawartej umowy leasingu [...], w dniu kontroli była firma V. M. R., z siedzibą w G. przy ul. K. [...].

Strona w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. oświadczyła, że samochód marki P. o nr rej. [...] nie jest użytkowany przez spółkę J. s.c. w G., i że W. S. nie ma zawartej z nią jakiejkolwiek umowy. Do pisma strona załączyła potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z dnia [...] lutego 2002 r., zaświadczenie o nadaniu nr REGON z dnia [...] stycznia 2002 r. i umowę spółki z dnia [...] grudnia 2001 r. zawartą pomiędzy M. R. a R. R.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w celu ustalenia, kto w dniu kontroli, tj. [...] grudnia 2005 r. wykonywał przewóz drogowy, przeprowadził także dowody z przesłuchania świadków: W. K. S. i Ł. Z. Ł., z których sporządzono protokoły. Z zeznań tych wynikało m.in., że:

1. W. S. na wykonywany przejazd w dniu [...] grudnia 2005 r. miał zawartą z V. M. R. umowę o dzieło na przywiezienie przyczepy z C. do G. Umowę tą o nr [...] załączył do akt sprawy,

1. Ł. Ł. jechał w dniu kontroli z W. S. z C. do G. na prośbę jego znajomego R. R. i nie prowadził kontrolowanego pojazdu, gdyż nie ma prawa jazdy.

O terminie przesłuchania świadków organ powiadomił strony.

Następnie, pismem z dnia [...] lutego 2006 r. Wojewódzki Inspektor wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w stosunku do V. M. R. z siedzibą w G. przy ul. K. [...], w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. Pismem tym organ jednocześnie wezwał M. R. do nadesłania w terminie 7 dni aktualnego zaświadczenie o nr NIP i REGON oraz aktualnego dokumentu potwierdzającego formę prowadzenia działalności gospodarczej, a także do złożenia w ww. terminie pisemnych wyjaśnień w sprawie stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń ustawy o transporcie drogowym i ustawy o czasie pracy kierowców oraz przepisów umów międzynarodowych wiążących Rzeczypospolitą Polską.

Strona w odpowiedzi na powyższe wezwanie oświadczyła w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r., że:

1. kontrolowany pojazd jest używany samodzielnie do przewozu towaru,

1. przyczepa dołączona została na prośbę R. R.,

1. poza dniem kontroli p. S. nie kierował zespołem pojazdów powyżej 3,5 t.

W toku tego postępowania organ I instancji ustalił, także że:

1. firma V. z siedzibą w G., ul. K. [...] nie figuruje w rejestrze wniosków i wydanych licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy,

1. M. R. wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne złożył w dniu [...] lutego 2006 r.

Wobec powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] marca 2006 r. wydał decyzję, którą na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1, art. 92 ust.1. pkt 6 oraz art. 92 ust. 4 t.d. i lp. 1.1.1, lp. 1.11.7.1 i lp. 1.11.11.1.b załącznika do t.d. nałożył na M. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą V. karę pieniężną w łącznej kwocie 11 600 złotych, z czego: 8 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek; 3 000 złotych za niezainstalowanie w kontrolowanym pojeździe przyrządu kontrolnego oraz 600 złotych za nie okazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej.

Organ I instancji uzasadniając nałożenie kary w kwocie 8 000 złotych wskazał, na ustalenia postępowania administracyjnego, w świetle których użytkownikiem kontrolowanego pojazdu marki P. o nr rej. [...] – dcm 3,5 t wraz z przyczepą marki Z. o nr rej. [...] – dcm 2,0 t., w dniu kontroli ([...] grudnia 2005 r.) był M. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą V. z siedzibą w G. przy ul. K. [...]. Kontrolowany pojazd wraz z przyczepą prowadzony był przez kierowcę W. S., na podstawie umowy o dzieło nr [...], zawartej w dniu [...] grudnia 2005 r. pomiędzy kierowcą a V. M. R. Organ wobec tego nie dał wiary twierdzeniu strony, że przywiezienie przyczepy z C. do G. wykonywane było na prośbę R. R.

Wojewódzki Inspektor wskazał również, że w dniu kontroli kierowca W. S. nie był pracownikiem ww. przedsiębiorcy M. R., w rozumieniu art. 2 kodeksu pracy, w związku z czym stwierdził, że realizowany przewóz w momencie kontroli nie spełniał warunków ustawowej definicji przewozu na potrzeby własne i dlatego uznał go za transport drogowy.

W konsekwencji powyższego organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, którą to licencję - wypis z tej licencji, w myśl art. 87 ust. 1 t.d. kierowca pojazdu samochodowego, podczas przejazdu w ramach transportu drogowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli. Owego wypisu z licencji kontrolowany kierowca w chwili kontroli nie posiadał i nie okazał go funkcjonariuszom Inspekcji Transportu Drogowego. Zatem, jak ustalono w toku postępowania administracyjnego M. R. w dniu kontroli wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, w konsekwencji czego Wojewódzki Inspektor nałożył karę pieniężną zgodnie z lp. 1.1.1.

Wojewódzki Inspektor odnosząc się zaś do nałożenia kary w kwocie 3 000 złotych wskazał na art. 29 – 30 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. c.p.k. w zw. z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z dnia 31 grudnia 1985 r. P. 0008-0021), urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z dnia 1 grudnia 1985 r. P. 0001-0007). Powyższe przepisy oraz stan faktyczny ustalony w sprawie, tj. że w dniu kontroli w kontrolowanym pojeździe nie było zainstalowanego tachografu, w ocenie Wojewódzkiego Inspektora uzasadniały nałożenie kary zgodnie z lp. 1.11.7.1. załącznika do t.d.

Nakładając karę w kwocie 600 złotych organ stwierdził, że nie okazano wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej stanowi naruszenie art. 15 ust. 7 ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. Wobec tego, zgodnie z lp. 1.11.11.1.b. załącznika do t.d. została nałożona ww. kara 600 złotych – 200 złotych za każdą wykresówkę.

Od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego M. R. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a., tj. że w toku postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji organ nie zapewnił stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu powyższego odwołania wydał dnia [...] lipca 2006 r. decyzję, którą utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że kary w transporcie drogowym określono w przepisach prawa w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, w związku z czym decyzje wydane na podstawie tych przepisów mają związany, a nie uznaniowy charakter.

Główny Inspektor uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w zakresie utrzymania kary pieniężnej w kwocie 600 złotych, wskazał przepisy: art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, art. 31 c.p.k., art. 87 ust. 1 t.d., art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 t.d. oraz lp. 1.11.11.1.b. załącznika do t.d. i stwierdził, że mając je na względzie, jak również na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, w tym zakresie, jako całkowicie słuszną. Bezspornym bowiem, w ocenie Głównego Inspektora jest fakt, że w chwili kontroli w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa przez stronę, w zakresie obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowcy przy wykonywaniu transportu drogowego. Kierowca nie okazał do kontroli żadnej wykresówki z wymaganych do kontroli dni, a także nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tym czasie lub wykonywania innych czynności skutkujących niemożnością okazania wykresówek. Wobec tego w ocenie organu argumenty strony były nieuzasadnione i należało nałożyć karę pieniężną. Główny Inspektor podniósł, że odpowiedzialność administracyjno-prawna nie opiera się na winie lub jej braku, lecz na obiektywnym naruszeniu przepisu, w tym wypadku lp. 1.11.11.1.b. załącznika do t.d.

Organ odwoławczy uzasadniając zaś swoje rozstrzygnięcie w zakresie utrzymania kary pieniężnej w kwocie 8 000 złotych, wskazał na cytowane już wyżej przepisy: art. 4 pkt 3 i 4 t.d., art. 5 t.d., art. 87 ust. 1 t.d., art. 92 ust. 1 t.d. oraz lp. 1.1.1. załącznika do t.d., a także na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt VISA/Wa 2136/04. Główny Inspektor stwierdził, iż w postępowania administracyjnym ustalono, że Ł. Ł. nie był zatrudniony w przedmiotowej firmie, a W. S. prowadził zespół pojazdów na podstawie umowy o dzieło z dnia [...] grudnia 2005 r., zatem także nie był w chwili kontroli pracownikiem przedmiotowej firmy, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Powyższe fakty, bezsprzecznie wskazują w ocenie organu odwoławczego, że w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy bez licencji, zatem kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji została nałożona przez organ I instancji słusznie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadniając utrzymanie w mocy nałożenie kary w kwocie 3 000 złotych, oparł się na przepisach: art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, art. 4, 13 ust. 1 i 2 i 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, art. 92 ust. 1 pkt 6 t.d., art. 29 i 30 c.p.k. oraz lp. 1.11.7.1. załącznika do t.d. Organ wskazał, że bezspornym w sprawie jest, iż w kontrolowanym pojeździe, w chwili kontroli nie był zamontowany tachograf. Wobec tego zachodzą przesłanki uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku instalacji przyrządu kontrolnego w pojeździe, w zawiązku z czym Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo ocenił stan faktyczny oraz dokonał prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych, w konsekwencji czego nałożył karę pieniężną w kwocie 3 000 złotych.

Główny Inspektor stwierdził również, iż zarzut strony odwołującej się, że nie zapewniono jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, a w szczególności nie umożliwiono jej wypowiedzenie się, co do zebranych w trakcie postępowania dowodów i materiałów, nie jest udowodniony. Strona została bowiem pouczona o przysługującym jej prawie składania wyjaśnień oraz zgłaszania wniosków dowodowych w toku postępowania wyjaśniającego, a także o możliwości wnoszenia uwag do protokołu.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do sądu administracyjnego, w której wniosła o uchylenie w całości rozstrzygnięć organów obu instancji oraz o obciążenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztami postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nie zapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania i z treści tego pisma wynikało tylko to, że mógł złożyć wyjaśnienia i uwagi do protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], a nie do innych dokumentów i dowodów, które były zebrane przez organ do dnia [...] marca 2006 r. M. R. zarzucił organowi I instancji, że nie powiadomił go o zakończeniu postępowania oraz o zebraniu wszystkich dowodów w sprawie i wskazał, że przeprowadzenie dowodu dopiero wtedy czyni wiarygodną okoliczność faktyczną gdy, strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu. Na poparcie powyższego twierdzenia strona przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 1095/00).

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.).

Analizując całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz przebieg postępowania administracyjnego w kontekście podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Sąd doszedł do wniosku, iż występujący w sprawie brak powiadomienia strony o możliwości końcowego zapoznania się z aktami sprawy nie mógł mieć decydującego znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia, a zatem nie może stanowić podstawy prawnej do uwzględnienia skargi.

Należy zauważyć, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art.10 k.p.a.) nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. W fazie wszczęcia postępowania organ powinien zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie strony (art. 61 § 4 k.p.a.), co ma istotne znaczenie z tego względu, że data wszczęcia postępowania jest datą aktualizacji prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu ( Komentarz do art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.).

W rozpoznawanej sprawie postępowanie toczyło się początkowo z udziałem drugiej osoby tj. R. R. Do niego oraz do strony skarżącej w dniu [...] grudnia 2005 r. organ skierował zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, pouczając jednocześnie o treści art. 10 k.p.a. Osoby te zostały też powiadomione o terminie przesłuchania świadków. Następnie strona skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. została zawiadomiona przez organ o wszczęciu postępowania w stosunku do jej osoby. W piśmie tym organ uprzedził stronę, iż może uznać za udowodnione wszystkie okoliczności sprawy wynikające ze sporządzonego protokołu kontroli bowiem strona miała możliwość wypowiedzenia się co do ustaleń kontroli i przeprowadzonych przez organ dowodów. W omawianym piśmie znajduje się także pouczenie strony o treści art. 10 k.p.a.

Jak wynika z powyższych okoliczności organ w fazie postępowania wyjaśniającego w żaden sposób nie dopuścił się ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego naruszenie zasady czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu może mieć miejsce wówczas, gdy strona w ogóle nie brała udziału w tym postępowaniu lub też nie miała możliwości zapoznania się z aktami. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Stosownie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt I SA/Ka 1605/96 nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, iż organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia - mimo wezwania - środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach.

Gwarantowana w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Aby uchronić się od zarzutu niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu organ powinien zawiadomić ją o wszczęciu postępowania na wniosek innej strony oraz wezwać do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.( wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 652/97).

Jednocześnie wypada zauważyć, iż oprócz przesłuchania świadków, o czym strona została powiadomiona, wydane decyzje zostały oparte ma materiale dowodowym nadesłanym przez stronę na wezwanie organu, ustaleniach doręczonego stronie protokołu kontroli oraz na podstawie faktów znanych samej stronie czyli braku licencji lub zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne.

Z tych przyczyn argumenty strony skarżącej, podnoszone w skardze, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania, nie miały istotnego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak na wstępie.