Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2013/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2040
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2022 r., nr KOC/1933/Zs/22 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 24 czerwca 2022 r., nr KOC/1933/Zs/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia A. S., od postanowienia Prezydenta [...] z 3 marca 2022 r., nr UD-IV-WNI-G.6826.11904.2019.GBI w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że postanowieniem z 26 sierpnia 2021 r. Prezydent [...] odmówił wydania zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. 2020 poz. 139). Organ wskazał, że nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem transportu i łączności. W budynku mieszkalnym są wyodrębnione trzy lokale mieszkalne. Organ podniósł przy tym, że powyższe dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są niezgodne z dokumentacją architektoniczno-budowlaną będącą w jego posiadaniu. W uzasadnieniu wskazano bowiem, że decyzją z 23 sierpnia 2000 r. odmówiono udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy budynku mieszkalnego z uwagi na fakt jej przeznaczenia na cele niemieszkalne. Nadto powołano się na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 grudnia 2017 r., którym wstrzymano użytkowanie parteru w budynku na nieruchomości przy ul. [...]. Organ wskazał również na decyzję PINB z 22 lutego 2005 r. umarzającą postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego na cele biurowo-magazynowe. Kolejna decyzja, na jaką powołał się organ została wydana przez PINB 26 czerwca 2018 r. i dotyczyła umorzenia postępowania ze względu na fakt przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania parteru. Organ wskazał również na zaświadczenie Prezydenta [...] o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania części mieszkalnej w poziomie parteru budynku na lokal usługowy. Organ I instancji wskazał, że wystąpił 10 sierpnia 2021 r. o dokonanie korekt w ewidencji gruntów i budynków.

Na skutek zażalenia skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., postanowieniem z 22 grudnia 2021 r., uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało m.in., że organ powołując się na dokumentację architektoniczno-budowlaną nie czynił tego w odniesieniu do całości budynku, pomimo wskazania na wstępie uzasadnienia, że działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, w którym wyodrębniono trzy lokale mieszkalne. W ocenie Kolegium wątpliwe było również powoływanie się na decyzje, zaświadczenia i postanowienia organów sprzed daty 1 stycznia 2019 r., skoro nie rozstrzygały one o tym jaki był charakter zabudowy na nieruchomości, w szczególności jaki był charakter trzech wyodrębnionych w budynku lokali we wskazanej dacie.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent [...] postanowieniem z 3 marca 2022 r. odmówił wydania zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w W. przy ul. [...]. Prezydent wskazał, że organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków dokonał zmiany funkcji budynku z mieszkalnej na biurową oraz funkcji wszystkich lokali z mieszkalnej na niemieszkalną, zaś zmiana ta została wprowadzona na podstawie dokumentów sprzed 1 stycznia 2019 r. Nadto organ powołał się na wzmianki dotyczące zmiany sposobu oznaczenia i powierzchni nieruchomości z ksiąg wieczystych zarówno gruntowej jak i założonych dla poszczególnych lokali w budynku. A. S. złożył zażalenie na przedmiotowe postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę wskazało, że stosownie do treści przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Kolegium wyjaśniło, że stosownie do treści przepisu art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, ewentualnie osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa wydanie zaświadczenia stanowi czynność organu o charakterze materialnotechnicznym. Zaświadczenie w żaden sposób nie tworzy, czy też modyfikuje istniejącego stanu faktycznego lub prawnego. Zaświadczenie nie jest też oświadczeniem woli organu, czy też czynnością o charakterze władczym.

Treść zaświadczenia to oświadczenie wiedzy organu administracji w sprawie dotyczącej okoliczności faktycznych lub prawnych, co do których organ posiada wiedzę na podstawie informacji, którymi dysponuje.

Kolegium podało, że co do zasady w sprawie wydania zaświadczenia nie przeprowadza się postępowania wyjaśniającego, w szczególności zaś postępowania dowodowego. Z istoty zaświadczenia wynika, że jego wydanie powinno sprowadzać się do przysłowiowego przelania na papier informacji posiadanych przez organ bez konieczności przeprowadzania postępowania dowodowego, tak jak ma to miejsce w przypadku zwykłego postępowania administracyjnego, którego w przypadku zaświadczeń nie prowadzi się w zakresie, w jakim toczy się ono w sprawach kończących się wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego.

Kolegium wskazało, że co do zasady punktem wyjścia dla organu I instancji powinny być wpisy znajdujące się w rejestrze gruntów i budynków. Potwierdzeniem powyższego jest orzecznictwo, które organ przywołał.

Kolegium powołało uzyskane przez organ I instancji: pismo z 24 lutego 2022 r. wystosowane przez Biuro Geodezji i Katastru Urzędu [...], z którego wynika, iż organ ten dokonał zmian w rejestrze gruntów i budynków na podstawie zaświadczenia z 12 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany przeznaczenia użytkowania budynku z mieszkalnego na biurowy, decyzję PINB z 26 czerwca 2018 r. umarzającą postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego oraz decyzję PINB z 22 lutego 2005 r. o umorzeniu postępowania w sprawie nadzoru budowlanego. Kolegium podało, że wszystkie te dokumenty były de facto podstawą odmowy wydania zaświadczenia w postanowieniu organu z 26 sierpnia 2021 r. Różnica polega jednak na tym, że na obecnym etapie organ ten potwierdził, że dokumentacja (pochodząca sprzed 1 stycznia 2019 r.) była podstawą do dokonania zmian zarówno w rejestrze gruntów, jak i dokonania aktualizacji w przedmiocie sposobu użytkowania wszystkich lokali na wszystkich kondygnacjach spornego budynku (vide pismo z 24 lutego 2022 r. in fine). Nadto efektem powyższych działań będą również zmiany w księgach wieczystych zarówno gruntowej, jak i dotyczących poszczególnych lokali znajdujących się w budynku. W ocenie organu oznacza to, że można przyjąć, iż zapisy w rejestrach oraz treści ksiąg wieczystych na dzień 1 stycznia 2019 r. nie były zgodne z rzeczywistym stanem spornej nieruchomości.

Tymczasem wspomniany charakter zabudowy nieruchomości powinien stanowić podstawę do rozpatrywania każdego konkretnego stanu faktycznego. W ocenie Kolegium w stanie faktycznym niniejszej sprawy dostępne organowi rejestry oraz inna dokumentacja zgromadzona przez ten organ w toku postępowania wyjaśniającego wskazują jednoznacznie, że przed 1 stycznia 2019 r. nastąpiło szereg zdarzeń, w związku z którymi zmieniła się funkcja lokali znajdujących się w budynku na spornej nieruchomości. To, że dostępne organowi rejestry, jak również sama treść ksiąg wieczystych dla tych nieruchomości podlegały bądź będą podlegać stosownej aktualizacji po tej dacie, nie zmienia generalnej konstatacji, zgodnie z którą na dzień 1 stycznia 2019 r. lokale w spornej nieruchomości nie miały funkcji mieszkalnej.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 24 czerwca 2022 r. złożył A. S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

A) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7 i 77 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, które to naruszenie polega na błędnym ustaleniu, że 1 stycznia 2019 r. nieruchomość gruntowa położona w W. przy ul. [...] oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...], uregulowana w księdze wieczystej nr [...] nie była zabudowana budynkiem mieszkalnym;

2. art. 15 § 1 kpa poprzez nierozpoznanie sprawy przez organ II instancji w pełnym zakresie oraz niedokonanie ustaleń i rozważań prawnych odnośnie zaistniałego stanu faktycznego i zapadłego rozstrzygnięcia w zakresie rozpatrzenia sprawy co do jej istoty;

3. art. 107 § 3 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegające na nieustaleniu aktualnego 1 stycznia 2019 r. charakteru budynku znajdującego się na nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] podczas gdy skarżący wykazał, że budynek znajdujący się na w/w nieruchomości 1 stycznia 2019 r. miał charakter mieszkalny;

4. art. 218 § 2 kpa polegające na pobieżnym oraz wybiórczym ustaleniu stanu faktycznego, bez rozpatrzenia jego całokształtu na podstawie postępowania wyjaśniającego;

5. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

B) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 3 i 5 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów - poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że o tym czy grunt jest zabudowany na cele mieszkaniowe decyduje funkcja budynku określona w dokumentacji architektoniczno-budowlanej, a nie art. 1 ust. 2 w/w ustawy, który nie odsyła do innych przepisów, aby ustalić jakimi gruntami są grunty zabudowane na cele mieszkaniowe, a dokonuje określenia wprost w przepisie art. 1 ust. 1 w/w ustawy.

2. art. 4 ust. 3 i 6 ustawy o przekształceniu przez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że wydanie zaświadczenia ma zasadniczo bazować na danych z ewidencji gruntów i budynków, gdy tymczasem dane z ewidencji gruntów i budynków mają służyć wyłącznie sformułowaniu treści zaświadczenia odnośnie do oznaczenia nieruchomości gruntowej lub lokalowej oraz określeniu jego adresatów, a ustalenie czy dany grunt spełnia kryteria ustawowe dla przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, wymaga odniesienia się organu do wszelkich posiadanych dokumentów i ewidencji oraz ich oceny.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]; 2) rozważenie zasadności zastosowania art. 135 ppsa i uchylenie postanowienia organu I instancji; 3) zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 4) z ostrożności procesowej, w przypadku niepodzielenia wniosku z pkt 1) wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący rozwinął zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, których treść organ przytoczył. Nie ma więc potrzeby ponownego ich przytaczania.

Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek.

Zważyć należy, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną organu, która polega na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym, zgodnie z art. 218 § 1 kpa na podstawie rejestrów i ewidencji bądź innych danych znajdujące się w jego posiadaniu. Przy tym art. 218 § 2 kpa dopuszcza możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego.

Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia stanowi zatem rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który poprzez jego wydanie potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego i prawnego) na podstawie posiadanych danych.

W ocenie Sądu analiza zebranych w sprawie dokumentów potwierdziła, że 1 stycznia 2019 r. przedmiotowa nieruchomość nie była zabudowana budynkiem mieszkalnym. Jak wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z 22 lutego 2005 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego właściciel obiektu przedłożył wymaganą ocenę techniczną budynku, z której wynika, że lokale znajdujące się na pierwszym, drugim i trzecim piętrze oraz poddaszu budynku przy ul. [...] spełniają wymagania dla lokali użytkowych. Przedłożył także wymaganą dokumentację inwentaryzacyjną części pomieszczeń użytkowych.

Z kolei postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z 18 grudnia 2017 r., nr [...] wstrzymano użytkowanie parteru budynku wykorzystywanego obecnie, jak wynika z jego treści, na cele usługowo-magazynowe.

Postanowieniem z 1 marca 2018 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na pierwszym i drugim piętrze budynku usytuowane są pomieszczenia socjalno-biurowe z przewagą części biurowych, a na poziomie parteru znajduje się punkt obsługi klientów.

Skarżący pismami z 2 lipca 2018 r. i z 26 lipca 2018 r. zgłosił zmianę sposobu użytkowania lokalu na parterze z mieszkalnego na lokal usługowy. Decyzją z 19 października 2018 r., nr [...] o warunkach zabudowy Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania na poziomie parteru o funkcji mieszkalnej z przeznaczeniem na usługi (biuro obsługi klientów). Także zgłoszeniem z 5 listopada 2018 r. skarżący zgłosił zmianę sposobu użytkowania lokalu nr 1 na parterze z lokalu mieszkalnego na usługowy. Prezydent zaświadczeniem z 12 grudnia 2018 r., nr [...] zaświadczył, że nie wniósł sprzeciwu od tego zgłoszenia.

Natomiast z opisu technicznego przedmiotowego budynku sporządzonego przez biegłego W. C. (posiadającego uprawnienia budowlane) w październiku 2018 r. wynika, że na parterze planowany jest punkt obsługi klienta - sprzedaż części samochodowych z podręcznym magazynem, a na piętrach są pomieszczenia biurowe z częścią socjalno-magazynową. Z kolei z opinii rzeczoznawcy W. B. dotyczącej wymagań ochrony przeciwpożarowej z 6 listopada 2018 r. wynika, że przedmiotem oceny był budynek magazynowo - biurowy z parterem przeznaczonym na mieszkanie. Jednakże, jak wyżej zaznaczono skarżący w lipcu i listopadzie 2018 r. zgłosił zmianę sposobu użytkowania lokalu na parterze na lokal usługowy, a zaświadczeniem z 12 grudnia 2018 r. Prezydent nie wniósł sprzeciwu od tego zgłoszenia.

Ponadto jak wynika z pisma z 24 lutego 2022 r. Kierownika II Działu Ewidencji Gruntów i Budynków Urzędu [...] dokonano zmiany rodzaju budynku przy u. [...] z mieszkalnego na biurowy. Przedmiotowej aktualizacji dokonano na podstawie zaświadczenia z 12 grudnia 2018 r., nr [...], decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego: z 26 czerwca 2018 r., nr [...] oraz z 22 lutego 2005 r., nr [...] umarzających postępowania prowadzone w ramach nadzoru budowlanego. Z pisma wynika, że zmiana dotyczy wszystkich lokali wraz z poddaszem.

Natomiast z pisma Naczelnika Wydziału Postępowań Ewidencyjnych i Rozgraniczeń Nieruchomości w Biurze Geodezji i Katastru Urzędu [...] z 21 stycznia 2022 r. wynika, że dokumentacja architektoniczno-budowlana skutkowała zmianą rodzaju budynku z mieszkalnego na biurowy. Skutkiem tego było wpisanie w informacji z kartoteki budynków rodzaju budynku jako biurowy, a w informacji z rejestru lokali funkcji użytkowej lokali położonych w budynku, jako niemieszkalnych.

O ile w księgach wieczystych budynek i lokale zostały określone jako mieszkalne, gdyż taki miały początkowo charakter, to na skutek zmian dokonanych na wniosek skarżącego przed 1 stycznia 2019 r., tj. zmiany funkcji mieszkalnej na niemieszkalną (jak wynika z omówionych wyżej dokumentów) budynek oraz lokale w nim położone w dacie istotnej dla rozstrzygnięcia, utraciły pierwotny charakter i funkcję.

Wobec wyżej wskazanych dowodów uznać należy, że 1 stycznia 2019 r. nieruchomość nie była zabudowana na cele mieszkaniowe budynkami określonymi w art. 1 ust. 2 pkt 1) i pkt 2) ustawy z 20 lipca 2018 r., gdyż w tej dacie na nieruchomości nie był posadowiony budynek mieszkalny jednorodzinny lub wielorodzinny, w którym co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne.

Przepis art. 1 ust. 2 ustawy stanowi, że przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami wskazanymi w tym przepisie. Użycie sformułowania "wyłącznie" oznacza, że nie dopuszcza się w tej kwestii żadnych odstępstw.

Wbrew zarzutom skargi organy (co wynika z treści uzasadnień postanowień organów obydwu instancji) wyjaśniły dlaczego uznały, że grunt nie jest zabudowany budynkiem mieszkalnym. Wobec tego twierdzenie skargi, że organ ograniczył się do potwierdzenia "z góry przyjętej tezy, że budynek nie ma charakteru mieszkalnego" nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wyżej zaznaczono, zgodnie z art. 218 § 1 kpa zaświadczenie ma na celu potwierdzić fakty lub stan prawny wynikający z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Chodzi więc o wszelkie dostępne dokumenty pozwalające na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, rejestry, ewidencje bądź inne dane znajdujących się w posiadaniu organu. Jednymi z takich dokumentów są dokumenty architektoniczno- budowlane. Dokumentacja ta niewątpliwie może przyczynić się do oceny charakteru zabudowy.

Zauważyć należy, że ustawa z 20 lipca 2018 r. nie zawiera autonomicznej definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego ani budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Skoro ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć, to należy sięgnąć do przepisów o charakterze źródłowym, tj. ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1202 ze zm.), zawierającej w art. 3 pkt 2a definicję legalną budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Według tej definicji takim budynkiem mieszkalnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "budynek mieszkalny wielorodzinny", jednak wyodrębnia tę kategorię budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 4 i 4a, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy - Prawo budowlane). Zakres pojęciowy w omawianej materii doprecyzowuje § 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez budynek mieszkalny należy rozumieć:

a) budynek mieszkalny wielorodzinny, b) budynek mieszkalny jednorodzinny. Zatem dla potrzeb sprawy o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie, według stanu na 1 stycznia 2019 r., prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu budynek mieszkalny jednorodzinny, to – co do zasady - budynek, o którym mowa w art. 3 pkt 2a ustawy – Prawo budowlane. Jeżeli budynek mieszkalny nie spełnia tej definicji, to należy zakwalifikować go jako budynek mieszkalny wielorodzinny, jeżeli co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2018 r). Jednakże w niniejszej sprawie na datę istotną - z przyczyn wyżej omówionych - nieruchomość przy ul. [...] nie była zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, ani wielorodzinnym.

Organy orzekające nie naruszyły więc wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego. W konsekwencji prawidłowo uznały, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości brak było podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu, gdyż nieruchomość ta nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe budynkami wskazanymi w ustawie. Nie sposób również zarzucić organom naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia niezbędne wymogi wskazane w art. 107 § 3 kpa.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa.