Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 833/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] października 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, po rozpoznaniu zażalenia W. S. na postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...[ w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 kwietnia 2022 r. Sąd Rejonowy w B. [...] Wydział Karny wydał wyrok nakazowy (sygn. akt[...]), którym uznał W. S. (dalej powoływanego jako: "Skarżący") za winnego popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń i na podstawie art. 94 § 3 tego kodeksu orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. W związku ze stwierdzeniem uprawomocnienia się powyższego wyroku z dniem 19 maja 2022 r., przy piśmie z 25 maja 2022 r. Sąd Rejonowy w B. przesłał odpis tego wyroku do Urzędu Miejskiego w B.– Referatu Prawa Jazdy, celem wykonania środka karnego. Poinformowano, że środek karny biegnie od 19 maja 2022 r.

W dniu 30 maja 2022 r. Prezydent Miasta B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia W. S. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. A, B, B+, E, a następnie decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r. cofnął te uprawnienia na okres sześciu miesięcy, tj. od dnia 19 maja 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r. włącznie.

Postanowieniem z 10 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy w B. przywrócił pełnomocnikowi W. S. termin do złożenia sprzeciwu od wyroku nakazowego tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt [...].

W dniu 14 czerwca 2022 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynęło natomiast pismo, w którym Sąd Rejonowy w B. poinformował, że zarządzeniem z 11 czerwca 2022 r. uchylono zarządzenie z dnia 24 maja 2022 r. stwierdzające prawomocność wyroku nakazowego z 21 kwietnia 2022 r.

Na podstawie powyższych okoliczności Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją z [...] czerwca 2022 r., a następnie decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...]uchylił własną decyzję z 14 czerwca 2022 r. dotyczącą cofnięcia Skarżącemu uprawnień i umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie.

Odwołanie od tej decyzji złożył Skarżący, podnosząc, że wznowić postępowanie można wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podzieliło zarzuty odwołania i decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...[ uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. i umorzyło postępowanie prowadzone w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Kolegium przyznało rację pełnomocnikowi Skarżącego, że z uwagi na brak przymiotu ostateczności decyzji, postępowanie nadzwyczajne jakim jest postępowanie wznowieniowe, nie mogło się toczyć.

Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2022 r. w całości i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.), art. 182 ustawy Kodeks karny wykonawczy i dokonując oceny stanu faktycznego sprawy stwierdziło, że sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, który powinien rozpatrzyć zebrany w sprawie materiał dowodowy. Kolegium wskazało, że z uwagi na to, że sprawa ewentualnego zakazu prowadzenia pojazdów przez skarżącego jest zawisłą przed sądem, należy rozważyć zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień.

Na podstawie powyższych okoliczności Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...]., w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zawiesił postępowanie administracyjne dotyczące cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w sprawie W. S. - do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd Rejonowy w B.

Zażalenia na powyższe postanowienie złożył Skarżący zarzucając mu naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania, albowiem zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Tymczasem żaden zakaz prowadzenia pojazdów nie został względem W. S. orzeczony. W obrocie prawnym nie ma jakiegokolwiek zakazu, który by go obowiązywał. Jak podkreślił pełnomocnik Skarżącego postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień można wszcząć wyłącznie wówczas, gdy w obrocie prawnym pozostaje prawomocnie orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Starosta nie może więc wszcząć postępowania (na tej podstawie prawnej) niejako "na zapas", kierując się założeniami i domysłami, że przed sądem powszechnym toczy się "jakieś" postępowanie, w którym być może "kiedyś" może zostać orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Organ może wszcząć postępowanie jedynie wówczas, gdy prawomocny zakaz prowadzenia pojazdów pozostaje w obrocie prawnym. Dalej podkreślono, że analogiczne zasady należy stosować w sytuacji wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie błędnego zawiadomienia wysłanego przez sąd powszechny (w tej sprawie wskazano, że wyrok nakazowy, wskutek wniesienia sprzeciwu, utracił moc i nie obowiązuje - nie został on w ogóle doręczony stronie). Skoro zatem wszczęcie postępowania może nastąpić jedynie w sytuacji prawomocnego orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, to trwanie takiego postępowania (wadliwie wszczętego na skutek wyroku mylnie uznanego za prawomocny, który dodatkowo został z obrotu wyeliminowany), jest bezprzedmiotowe i postępowanie powinno zostać umorzone, a nie zawieszone. Pełnomocnik Skarżącego zaznaczył też, że organ I instancji kierując się wskazaniami Kolegium, zawiesił postępowanie w oczekiwaniu na bliżej nieokreślone zakończenie postępowania sądowego. Jest to działanie błędne, bowiem jeżeli nawet zostanie w przyszłości orzeczony jakikolwiek zakaz (a nie zostanie), to będzie to stanowić podstawę do wszczęcia nowego postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień. Nie ma zatem podstawy aby z uwagi na błąd sądu powszechnego stygmatyzować Stronę w sprawie administracyjnej, w całości zależnej od tego, czy w obrocie prawnym pozostaje zakaz prowadzenia pojazdów czy nie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło argumentacji zażalenia i postanowieniem z dnia [...] października 2022 r. nr [...[ utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu SKO w pierwszej kolejności wyjaśniło, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi podstawę obligatoryjnego zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Odwołując się do stanu faktycznego sprawy Kolegium przypomniało, że podstawą wszczęcia postępowania przez organ I instancji w sprawie cofnięcia W. S. uprawnień do kierowania pojazdami było otrzymanie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2022 r. sygn. akt [...]który został przekazany celem wykonania orzeczonego wobec Skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Na mocy przedmiotowego wyroku został orzeczony wobec ww. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) miesięcy. Orzeczony środek karny w sprawie zakazu prowadzenia pojazdów naliczony został od dnia 19 maja 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r. Organ I instancji decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r. w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy, cofnął uprawnienia do kierowania pojazdami W. S. w zakresie wskazanym przez sąd. Kolegium po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta B., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia (od tej decyzji Skarżący złożył sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego). Na podstawie tych okoliczności SKO stanęło na stanowisku, że w niniejszej sytuacji zawieszenie postępowania administracyjnego jest zasadne, bowiem sprawa zakazu prowadzenia pojazdów jest zawisłą przed sądem, a jej zakończenie niewątpliwie zależy od orzeczenia wydanego przez sąd powszechny. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że organy nie mogą kierować się przekonaniem jak pełnomocnik Skarżącego, w kwestii tego, że nie zostanie orzeczony jakikolwiek zakaz prowadzenia pojazdów, gdyż orzekają one na podstawie zebranej dokumentacji. Dlatego też zasadne jest zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy przed sądem powszechnym.

Końcowo Kolegium zasygnalizowało, że w wyniku rozpoznanego sprzeciwu od decyzji SKO z dnia [...] lipca 2022 r. znak:[...], w którym pełnomocnik wskazywał, że Kolegium niezasadnie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia zamiast uchylić decyzję Prezydenta i umorzyć postępowanie w sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 626/22 oddalił sprzeciw (wyrok nieprawomocny).

Wobec zatem faktu, że postępowanie sądowe zmierzające do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie zakazu prowadzenia pojazdów jest w toku, Kolegium stanęło na stanowisko, że postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami powinno być zawieszone.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł pełnomocnik Skarżącego zarzucając mu naruszenie:

1. art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień jest oczywiście bezprzedmiotowe, bowiem w obrocie prawnym nie funkcjonuje jakikolwiek zakaz prowadzenia pojazdów, który byłby orzeczony względem Skarżącego, zaś rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od zakończenia postępowania przed sądem powszechnym, jak błędnie przyjmuje SKO i w sprawie nie występuje jakiekolwiek zagadnienie wstępne, wymagające rozstrzygnięcia;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak rzetelnego i wymaganego przepisami odniesienia się do istoty twierdzeń Skarżącego zawartych w zażaleniu, które wskazują na brak podstaw do "trwania" postępowania administracyjnego i w istocie oczekiwania, na bliżej nieokreślony zakaz prowadzenia pojazdów, który być może kiedyś zostać orzeczony;

3. art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez faktyczne przyjęcie, że postępowanie jakie wszczyna na tej podstawie prawnej organ, jest samodzielne i dotyczy cofnięcia uprawnień w związku z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów, w sytuacji, gdy jest to tylko element postępowania karnego wykonawczego, zależny całkowicie od tego, czy w obrocie prawnym pozostaje jakikolwiek prawomocny wyrok Sądu karnego, zawierający zakaz prowadzenia pojazdów.

Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I Instancji o zawieszeniu postępowania.

W ocenie autora skargi w sprawie poza sporem pozostaje fakt, że aktualnie względem W. S. nie orzeczono jakiegokolwiek zakazu prowadzenia pojazdów. Wyrok nakazowy jaki bezprawnie uznano za prawomocny został bowiem wyeliminowany z obrotu prawnego, z uwagi na uchylenie postanowienia o jego prawomocności i przyjęciu wniesionego sprzeciwu do rozpoznania. Zgodnie z przepisami k.p.k., w takiej sytuacji wyrok nakazowy traci moc, zaś sprawa ma zostać rozpoznana od początku, z udziałem Skarżącego. Dalej powołując się na art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, autor skargi wyjaśnił, że skoro żaden zakaz prowadzenia pojazdów nie został względem Skarżącego dotychczas orzeczony i w obrocie prawnym nie ma jakiegokolwiek zakazu, który obowiązywałby Skarżącego, to przez to nie ma powodów do trwania postępowania administracyjnego, stanowiącego w istocie element postępowania wykonawczego. Jak zaznaczono postępowanie prowadzone na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami można wszcząć wyłącznie wówczas, gdy w obrocie prawnym pozostaje prawomocnie orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. SKO zaniechało przeprowadzenia analizy art. 103 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, zwłaszcza co do tego, czy dla prowadzenia postępowania istotne jest istnienie prawomocnego zakazu prowadzenia pojazdów. Co istotne, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, nawet ewentualne orzeczenie zakazu w przyszłości, stanowić będzie co najwyżej podstawę do wszczęcia nowego postępowania wykonawczego przez starostę i w żadnym razie nie uzasadnia oczekiwania na rozstrzygnięcie tej sprawy przez sąd powszechny i stygmatyzowania Skarżącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem dokonywanej obecnie kontroli sądowej jest postanowienie

o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Podstawą materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z jego treścią postępowanie podlega zawieszeniu, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie na tej podstawie ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, iż organ w razie wystąpienia tej przyczyny zobowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie. Konsekwencją tego przepisu jest również obowiązek badania z urzędu czy w trakcie toczącego się postępowania nie powstało zdarzenie bądź sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania z powodu wyżej wymienionej przyczyny. W doktrynie prawa wskazuje się, iż zawieszenie na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: 1) postępowanie administracyjne musi być w toku,

2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, 3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte (tak:

B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 7, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 444).

Zgodnie z prezentowaną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (vide: postanowienie NSA z dnia 21 listopada 1996 r., sygn. akt I SA/Kr 519/96, Lex nr 28934). Jednocześnie podkreśla się, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego (wstępnego) przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie nie jest możliwe (wyrok NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/200, publ. Lex Polonica). Podobnie w doktrynie prawa wskazuje się, iż rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (por. W. Dawidowicz: Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 127-128). Mówiąc inaczej, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia jest koniecznym elementem podstawy rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji (wyrok NSA z dnia 21 lipca 1992 r., sygn. akt III SA 1041/92, publ. Lex Polonica). Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Jego treścią może być wypowiedz, co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie dla sprawy.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Przy ocenie czy dana kwestia stanowi zagadnienie wstępne niezbędne jest też uprzednie ustalenie związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, że wskazane przez organy obu instancji przyczyny przerwania postępowania

i odłożenia decyzji w czasie uzasadniały zastosowanie z urzędu instytucji zawieszenie postępowania.

Jak już to wyżej wskazano, omawiane postępowanie dotyczy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, które toczy się w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierującymi pojazdami. Zgodnie z tym przepisem, Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Wprawdzie przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami wprost tego nie stanowi, to jednak nie budzi wątpliwości Sądu, że wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy orzeczenie o zakazie prowadzenia pojazdów jest już prawomocne.

W niniejszej sprawie omawiane postępowanie zostało wszczęte [...] maja 2022 r., tj. w dacie, gdy organ I instancji dysponował odpisem wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2022 r. sygn. akt [...], opatrzonego klauzulą prawomocności. Na mocy tego wyroku wobec skarżącego został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) miesięcy. Orzeczony środek karny naliczono od dnia 19 maja 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r. Zgodnie zaś z art. 182 § 2 k.k.w. organ administracji, któremu w trybie art. 182 § 2 k.k.w. przesłany został odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. W tych uwarunkowaniach istniała zatem podstawa zarówno do wszczęcia postępowania, jak i wydania decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie wskazanym przez sąd. Z uwagi jednak na odwołanie skarżącego, powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylono decyzją SKO z dnia [...] lipca 2022 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia było powiadomienie organu I instancji o uchyleniu zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2022 r. w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącej skarżącego - zarządzenia z dnia 24 maja 2022 r. stwierdzającego prawomocność wyroku nakazowego z dnia 21 kwietnia 2022 r. Nastąpiło to w związku z przywróceniem pełnomocnikowi skarżącego terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku nakazowego z [...] kwietnia 2022 r. Od ww. decyzji SKO, skarżący wniósł sprzeciw do tutejszego Sądu, który został oddalony wyrokiem z dnia 28 września 2022 r. II SA/Bk 626/22 (na datę dokonywania kontroli obecnej sprawy, wyrok ten nie był prawomocny). W uzasadnieniu tego wyroku, WSA w Białymstoku wskazał, że zgodnie z art. 506 § 3 ustawy Kodeks postępowania karnego, w razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc; sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. A zatem z chwilą wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego kończy się postępowanie nakazowe, co nie jest równoznaczne z końcem prowadzonego postępowania karnego (w sprawie o wykroczenie). Następuje bowiem uruchomienie postępowania pierwszoinstancyjnego przed sądem rejonowym. Utrata zatem mocy wyroku nakazowego i przejście na tryb orzekania przez sąd rejonowy na zasadach ogólnych nie czyni bezprzedmiotowym prawidłowo wszczętego postępowania administracyjnego. Wystąpienie takiej sytuacji nie obliguje zatem organu do umorzenia tego postępowania. Przeciwnie sprawa przez wzgląd na zasadę dwuinstancyjności wymaga wydania decyzji przez organ I instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd stoi na stanowisku, że zawieszenie postępowania administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy jest zasadne. Sprawa zakazu prowadzenia pojazdów jest bowiem zawisłą przed sądem rejonowym a zatem jej zakończenie niewątpliwie zależy od orzeczenia wydanego przez sąd powszechny.

Jak już wyżej wskazano, zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Wobec przedstawionej powyżej konstrukcji zagadnienia prejudycjalnego, kwalifikowana jako obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania w sprawie administracyjnej w niniejszej sprawie zaistniała. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przedmiotowe postępowanie zależne jest od zakończenia postępowania przed sądem powszechnym. Wyrok sądu rejonowego ma niewątpliwie wpływ na orzeczenie organów administracyjnych w omawianej sprawie. Pomiędzy tymi rozstrzygnięciami zachodzi bowiem związek przyczynowy, o jakim była mowa wyżej. Istota związku przyczynowego tkwi bowiem w skutkach orzeczenia sądu rejonowego, którego treść warunkuje dalsze działanie w sprawie. Orzeczenie sądu karnego jest w tej sprawie podstawowym dowodem i przesłanką rozstrzygnięcia organu.

Reasumując powyższe Sąd stoi na stanowisku, że skoro postępowanie sądowe zmierzające do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie zakazu prowadzenia pojazdów jest w toku, postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami winno być zawieszone.

Zdaniem Sądu, w tej sprawie nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, bowiem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej nie można powiedzieć o braku przedmiotu orzekania. Przedmiot postępowania jak trafnie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, został określony w zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania z urzędu (art. 61 § 1 i 3 k.p.a.) – jest nim cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w określonym zakresie i na określony okres. Zadaniem organu administracji jest załatwienie określonej w ten sposób sprawy administracyjnej.

Końcowo podnieść należy, że postępowanie administracyjne jest ciągiem czynności procesowych uregulowanym prawem, podejmowanych przez organy administracyjne oraz inne podmioty postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ze względu na celowy charakter postępowania administracyjnego – jego tok powinien opierać się na pewnych racjonalnych założeniach, między innymi winien mieć charakter ciągły, to znaczy toczyć się bez przerwy od momentu wszczęcia postępowania, aż do chwili wydania decyzji przez organ je prowadzący. Oczywiście niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że w określonych sytuacjach nie sposób jest wykluczyć przerwy w toczącym się postępowaniu czy to z przyczyn faktycznych czy – prawnych, stąd w pewnych okolicznościach nieuniknione będzie zastosowanie instytucji zawieszenia postępowania. W konkretnej sprawie, co zostało wykazane wyżej taki właśnie przypadek miał miejsce.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a.