Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1981/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2020 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 13 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej w skrócie zwany Naczelnikiem lub organem pierwszej instancji) w dniu 21 stycznia 2019 r. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku R.J. oraz jego małżonki odpowiedzialnej majątkiem wspólnym (T.J.) na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 21 stycznia 2019 r., obejmującego zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za 2008 rok, w wysokości 109.043,70 zł.

W oparciu o tytuł wykonawczy, wezwaniem z dnia 24 stycznia 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia nieruchomości położonej w miejscowości L., stanowiącej współwłasność majątkową małżeńską zobowiązanego i jego małżonki. Wniosek o wpis wzmianki dotyczącej wszczęcia egzekucji z nieruchomości wpłynął do Sądu Rejonowego w K. IV Wydział Ksiąg Wieczystych - przesłany drogą elektroniczną - w dniu 24 stycznia 2019 r. Wezwanie do zapłaty wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono w dniu 11 lutego 2019 r. małżonkom J.

Pismem z dnia 13 lutego 2019 r. R.J. złożył skargę na czynność egzekucyjną, zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 110c § 1 - 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 z późn. zmian.) - dalej u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, wnosząc o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego oraz wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi.

W dniu 21 lutego 2019 r. R.J. dokonał spłaty egzekwowanego zobowiązania podatkowego, co skutkowało uchyleniem zajęcia nieruchomości, o czym organ egzekucyjny zawiadomił zobowiązanego i jego małżonkę pismem z dnia 28 lutego 2019 r.

Postanowieniem z dnia 1 marca 2019 r. Naczelnik umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie złożonej skargi na czynności egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W ocenie organu skarga na czynność zajęcia nieruchomości powinna zostać zbadana merytorycznie przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 54 u.p.e.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelnik postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r. skargę oddalił.

Postanowienie to zostało utrzymane w mocy wydanym przez Dyrektora postanowieniem z dnia 13 września 2019 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przez organ pierwszej instancji, albowiem zastosował on jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważnia go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny dopełnił przy tym wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 110c § 1 - 3 u.p.e.a. Dyrektor wskazał, że wezwanie z dnia 24 stycznia 2019 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono małżonkom J. w tym samym dniu, tj. 11 lutego 2019 r. Zdaniem organu również dokument o nazwie "zajęcie nieruchomości" spełnia wymogi formalne określone w art. 100c § 2 u.p.e.a. W swej treści zawiera wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi, tj. kwotę 136.629,02 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zatem, w ocenie Dyrektora nietrafny jest zarzut jakoby organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązku polegającego na wezwaniu zobowiązanego do spłaty zadłużenia.

Organ odwoławczy nie zgodził się również z tym, że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało sporządzone nieprawidłowo pod względem formalnym zwracając uwagę, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1804), nie określa wzoru wezwania, przez które następuje zajęcie nieruchomości. Wezwanie, o którym stanowi art 110 c § 2 u.p.e.a. nie jest zatem dokumentem sformalizowanym.

Odnosząc się do kwestionowanej przez zobowiązanego wysokości egzekwowanego obowiązku organ zaznaczył, że kwestie te były przedmiotem postępowania zarzutowego, podobnie jak prawidłowość wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nie podlegają badaniu w skardze na czynności egzekucyjne. Dyrektor nie znalazł również nieprawidłowości w tym, że w zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości wskazano oboje małżonków jako zobowiązanych podczas gdy w tytule wykonawczym T.J. oznaczona została jako małżonka zobowiązanego. Dyrektor wyjaśnił, że nieruchomość, której dotyczy zajęcie stanowi współwłasność łączną małżonków T. i R.J. Wprawdzie T.J. nie jest zobowiązaną, ale art. 27c u.p.e.a. "zobowiązanego" użyto tylko w kontekście art. 1a pkt 20 u.p.e.a. (a więc w znaczeniu materialnoprawnym), niezależnie od jego szerszego (formalnego) rozumienia odnośnie innych aspektów postępowania egzekucyjnego w administracji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R.J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 w związku z art. 110 c § 1 - § 4 u.p.e.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Ponadto skarżący stwierdził, że w sprawie zaistniałą podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane przez pracownika Urzędu Skarbowego podlegającego wyłączeniu od udziału w sprawie, którego bezpośrednio dotyczyła skarga na czynności egzekucyjne,

Uzasadniając postawione zarzuty skarżący stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego, jakim jest toczące się przed WSA w Gdańsku postępowanie skargowe na postanowienie Dyrektora z dnia 28 maja 2019 r., którym uchylono w całości postanowienie Naczelnika z dnia 01 marca 2019 r. umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie ze skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu nieruchomości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W treści skargi zwrócono ponadto uwagę na brak prawomocnego wyroku w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Wnoszący skargę podkreślił również, że zajęcie nieruchomości nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 110 c § 1 - § 4 u.p.e.a. albowiem organ egzekucyjny nie wezwał zobowiązanego do spłaty zadłużenia, a zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało sporządzone nieprawidłowo pod względem formalnym. Zdaniem strony zawiadomienie o zajęciu jest nieprawidłowo zaadresowane oraz istnieje rozbieżność między treścią tytułu wykonawczego, w którym T.J. została oznaczona jako małżonka zobowiązanego, a treścią zawiadomienia o zajęciu, w którym jako zobowiązanych wskazano T.J. i R.J.

Skarżący stwierdził ponadto, że zajęcie egzekucyjne zostało dokonane w toku postępowania, które wszczęto nieprawidłowo i bezzasadnie. To w konsekwencji oznacza, że nie może być uznana za zgodną z prawem czynność egzekucyjną w postępowaniu, które podlega umorzeniu w całości na skutek wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

W rozpoznanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości stanowiącej własność skarżącego oraz jego małżonki. W złożonym środku zaskarżenia strona kwestionowała prawidłowość dokonanego zajęcia stwierdzając, że doszło do niego z naruszeniem przepisów art. 110c § 1-4 u.p.e.a. W szczególności, zdaniem skarżącego, przed zastosowaniem środka egzekucyjnego nie został on wezwany do spłaty zadłużenia, zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało sporządzone nieprawidłowo, nie precyzuje egzekwowanego obowiązku a ponadto, czynność została podjęta w nieprawidłowo wszczętym postępowaniu. Strona stwierdziła również, że z uwagi na inne toczące się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, postępowanie zażaleniowe w niniejszej sprawie winno zostać zawieszone.

W ocenie Sądu podniesione przez stronę zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga na czynność egzekucyjną jest środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, które mogą przysługiwać zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym. W postępowaniu wszczętym złożeniem na podstawie art. 54 u.p.e.a skargi na czynność egzekucyjną, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Skarga na czynności egzekucyjne nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 13 listopada 2019 r. o sygn. akt II FSK 2053/18 skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w kilku środkach ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne, nie można ich stosować zamiennie. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do wyłącznie do badania zgodności z prawem i prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (wyrok NSA z 5 marca 2015 r., II FSK 290/13, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi na czynność zajęcia nieruchomości ocenie organów, jak również Sądu rozpoznającego skargę nie podlegały zgłaszane przez stronę zastrzeżenia co do prawidłowości i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego jak również wysokości egzekwowanego obowiązku.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego związanych z dokonanym zajęciem nieruchomości wskazać należy, że zgodnie z art. 110c § 1-4 u.p.e.a. organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów. Zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów, z zastrzeżeniem § 5.

Z brzmienia przywołanych przepisów wynika, że zajęcie nieruchomości następuje poprzez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Oznacza to, że dokonanie tej czynności egzekucyjnej nie musi zostać poprzedzone doręczeniem zobowiązanemu odrębnego dokumentu wezwania do zapłaty. Zajęcie jest bowiem dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania (art. 110c § 4 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika, że takie wezwanie z dnia 24 stycznia 2019 roku zostało doręczone zobowiązanemu. W treści tego dokumentu zawarto wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi, tj. kwotę 136.629,02 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Podniesiony przez stronę zarzut uchybienia przez organ egzekucyjny obowiązkowi wezwania zobowiązanego do zapłaty należy zatem uznać za chybiony.

Sąd nie zgadza się także ze stwierdzeniem, że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego sporządzone zostało z uchybieniem przepisów o formie tego dokumentu. Należy mieć na uwadze, że na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 67 § 1 u.p.e.a. Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1804). W tym akcie wykonawczym nie określono jednak wzoru dokumentu stosowanego w przypadku czynności jaką jest zajęcie nieruchomości. Wezwanie, o którym stanowi art 110 c § 2 u.p.e.a. nie jest zatem dokumentem tak sformalizowanym jak dokumenty stanowiące podstawę zastosowania innych środków egzekucyjnych. Nie można zatem twierdzić, że organ uchybił obowiązkowi dochowania szczególnej formy zawiadomienia, jaka została przewidziana w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 67 § 1 u.p.e.a.

Dodatkowo zauważyć należy, że w treści wezwania z dnia 24 stycznia 2019 r. jednoznacznie wskazano, na podstawie jakiego tytułu wykonawczego egzekwowany jest obowiązek, oznaczona została kwota dochodzonej należności głównej, odsetek za zwłokę naliczonych na dzień 24 stycznia 2019 r., kosztów upomnienia oraz kosztów egzekucyjnych. Ponadto wraz z wezwaniem skarżący otrzymał odpis tytułu wykonawczego, który w części E "Dane dotyczące należności pieniężnych" zawiera szczegółowe informacje w zakresie egzekwowanego obowiązku, w tym określenie rodzaju należności pieniężnej, tj. zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów z innych źródeł. W takiej sytuacji nie powinno budzić żadnej wątpliwości, jakiego rodzaju obowiązek był egzekwowany.

Sąd stoi na stanowisku, że o wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej nie świadczy również wskazanie w zawiadomieniu o zajęciu, że małżonka R.J. jest osobą zobowiązaną.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 27c u.p.e.a., jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Brzmienie tego przepisu jest konsekwencją ustalenia zasad odpowiedzialności podatnika i przyjęcia, że w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność obejmuje także majątek wspólny podatnika i jego małżonka (art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej). Wprawdzie to na podatniku, a nie na jego małżonku ciąży odpowiedzialność za wynikające z zobowiązań podatkowych podatki, niemniej jednak z uwagi na ukształtowanie ustroju wspólności majątkowej, małżonek podatnika ponosi ekonomiczny ciężar długu, za który odpowiedzialność ponosi podatnik. W związku z tym nie może być wątpliwości co do tego, że małżonek zobowiązanego w takim wypadku jest również adresatem czynności egzekucyjnych. Odpowiedzialność małżonka podatnika na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o art. 27c u.p.e.a., jest zbieżna z odpowiedzialnością samego podatnika, bo mimo, że jego zobowiązanie wynika z długu małżonka i ograniczone jest do majątku wspólnego, ciężar dolegliwości majątkowych jest taki sam. To oznacza, że małżonek podatnika, który na zasadach określonych w art. 27c u.p.e.a. oraz zgodnie z art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej ponosi majątkowy ciężar odpowiedzialności, musi na gruncie postępowania egzekucyjnego dysponować taką ochroną, jak została przyznana samemu zobowiązanemu (podatnikowi odpowiedzialnemu za zapłatę podatku).

W ocenie Sądu w takim wypadku nie można interpretować zapisu art. 1 pkt 20 u.p.e.a., jako stojącego na przeszkodzie by przyznać małżonkowi podatnika prawo do złożenia zarzutów czy skargi na czynność egzekucyjną. Wprawdzie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym (...), niemniej jednak w świetle wcześniej przedstawionych argumentów nie jest to wystarczające by uznać to za usprawiedliwienie dla pozbawienia adresata czynności egzekucyjnych ochrony w postępowaniu egzekucyjnym. Wystawienie tytułu wykonawczego stosownie do art. 27c u.p.e.a. oznacza, że małżonkowi zobowiązanego przysługuje prawo do złożenia zarzutów czy wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. W przeciwnym razie małżonek dłużnika pozbawiony zostałby jakiejkolwiek ochrony, choć ponosi majątkowy ciężar odpowiedzialności wskutek dopuszczalnego dochodzenia zapłaty podatku nie tylko z majątku osobistego podatnika, ale również z majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.

Sąd dostrzegł przy tym, że przyjęcie wykładni prowadzącej do stwierdzenia, iż tytuł wykonawczy przeciwko obojgu małżonkom wystawia się zawsze, gdy egzekucja kierowana jest do majątku wspólnego, powoduje dalsze zamieszanie wokół pojęcia "zobowiązanego" w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (gdyż małżonek jednocześnie "zobowiązanym" nie jest, z drugiej strony wystawienie tego tytułu na obojga powoduje, że jednocześnie od formalnej strony się nim staje) - niemniej jednak pozostawienie współmałżonka odpowiedzialnego majątkiem wspólnym za zobowiązania podatkowe (lub zobowiązania o podobnym statusie) drugiego z małżonków na zasadzie art. 29 Ordynacji podatkowej bez całkowitej ochrony prawnej (brak gwarancji czynnego uczestnictwa w postępowaniu poprzez doręczanie tytułu wykonawczego, zawiadomień o dokonanych czynnościach, składanie środków zaskarżania) byłoby działaniem naruszającym standardy gwarancji konstytucyjnych państwa prawa. Dlatego zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w art. 27c u.p.e.a. pojęcie "zobowiązanego" użyto tylko w kontekście art. 1a) pkt. 20 tej ustawy (a więc w znaczeniu materialnoprawnym), niezależnie od jego szerszego (formalnego) rozumienia odnośnie innych aspektów postępowania egzekucyjnego w administracji. Przyjęcie odmiennego poglądu naruszyłoby konstytucyjne zasady wynikające z art. 78 Konstytucji. Przepis ten gwarantuje obywatelom podmiotowe prawo do zaskarżenia każdego rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji w postępowaniu przed organami państwa i dotyczącego wolności i praw obywatelskich - a za takie działania należy uznać egzekucję administracyjną skierowaną na majątku wspólnego z zobowiązanym.

W związku z powyższym nie stanowi uchybienia wskazanie w zawiadomieniu o dokonanym zajęciu, że T.J. jest osobą zobowiązaną. Wprawdzie z brzmienia art. 1a pkt 20 u.p.e.a. nie wynika wprost, aby pojęcie zobowiązanego można odnosić do małżonka osoby odpowiedzialnej za zapłatę podatku, niemniej jednak z przedstawionych wyżej względów, skierowanie zawiadomienia o zajęciu nieruchomości również do małżonka podatnika, gwarantuje mu należną ochronę w czasie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.

W ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest także zarzut, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, a postępowanie zażaleniowe w sprawie ze skargi na czynność egzekucyjną, powinno zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Przywołany przepis k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W doktrynie i orzecznictwie wyrażony został pogląd, który Sąd w sprawie niniejszej podziela, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można zastosować przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego. Przewidziane w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy uregulowań szczególnych, nie zaś uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 18 u.p.e.a. odsyła do stosowania przepisów k.p.a., to jednak istotny jest zakres i sposób stosowania przepisów tej ustawy –"odpowiednio". Odpowiednie stosowanie oznacza, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja ustawy egzekucyjnej okaże się niekompletna. Tak więc, skoro ustawa egzekucyjna zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56, to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. (por. komentarze do art. 56 ustawy egzekucyjnej: Piotra Marka Przybysza, Piotra Pietrasza, program Lex, wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 376/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można również uznać za zasadne zarzuty naruszenia innych, przywołanych w skardze przepisów k.p.a., ponieważ wbrew zarzutom skarżącego, zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowo sporządzone uzasadnienie a działania organów administracji publicznej były prawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia została wskazana i wyjaśniona podstawa prawna rozstrzygnięcia, rozpoznane zostały zarzuty podniesione w zażaleniu i co najistotniejsze, w sposób wyczerpujący zostały wyjaśnione przyczyny, dla których organ uznał, że skarga na czynności egzekucyjne jest bezzasadna.

Nie mogła też przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku argumentacja dotycząca wystąpienia podstawy wznowienia postępowania. Podpisanie wezwania stanowiącego zajęcie nieruchomości oraz postanowienia rozstrzygającego w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną przez Kierownika-Referatu Egzekucji Administracyjnej, działającego z upoważnienia Naczelnika nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a w związku z tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) skargę oddalił.