Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 357/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Józef Kremis, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Maciej Guziński, , Protokolant Anna Kuczyńska-Szczytkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego A sp. z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego A Spółki z o. o. z siedzibą w J. od decyzji z dnia [...] Nr [...] Starosty J. w sprawie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz wypisu z tej licencji nr [...] - uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej cofnięcia wypisu z licencji i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy przytoczył, że orzeczenie w pierwszej instancji o cofnięciu licencji oraz wypisu z tej licencji podjęto w związku z niespełnieniem przez S. T. - Wiceprezesa Zarządu - wymogów zawartych w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Rozpatrując wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą materialnoprawną w przedmiotowej sprawie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, póz. 2088 z późn. zm.). Powołana ustawa w art. 5 ust. 1 stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Przedsiębiorcy udziela się licencji jeżeli spełnia przesłanki określone ust. 3 powołanego przepisu, w tym m.in. jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji. Wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniony przez te osoby, jeżeli:

a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu,

b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 5 ust. 3 pkt l lit a).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy licencję cofa się jeżeli posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Z powyższych przepisów wynika zatem w ocenie Kolegium, że ustawodawca uzależnił podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy od uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Organ licencyjny cofa licencję (jest to zatem obowiązek organu), jeżeli m.in. jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego wymienionych w art. 5 ust. 3 ustawy.

Analizując materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie, skład orzekający Kolegium stwierdził następnie, iż Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe A Sp. z o. o. z siedzibą w J. w dniu [...] wystąpiło do Starosty J. z wnioskiem o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Do wniosku, zgodnie z oświadczeniem Prezesa Zarządu R. Ż., załączony został komplet dokumentów łącznie z zaświadczeniami z rejestru skazanych, stwierdzającymi niekaralność członków organu zarządzającego. W dniu [...] organ udzielił stronie licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy na okres 30 lat, tj. do [...]. W dniu [...] organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, w związku z niedostarczeniem przez spółkę oryginału aktualnego dokumentu potwierdzającego spełnienie przez S. T. - Wiceprezesa Zarządu - wymogów zawartych w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, informując o tym stronę. Strona dostarczyła organowi I instancji dokument pt. "Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" z dnia [...], stwierdzający, że S. T. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L., z dnia 25 lipca 2002 r., sygn. akt II 1493/00 za czyn zabroniony z art. 218 § 2 kk w związku z art. 91 § 1 kk, art. 69 § 1 kk i art. 69 § 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk, art. 71 § 1 w związku z art. 33 § 3 kk, art. 41 § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 100 st. po 100,00 zł grzywny, 5 lat zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w organach samorządu terytorialnego. Wykonanie kary zawieszono na 2 lata.

Odnosząc się do kwestii wypisu z licencji Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji, orzekając o uchyleniu tego wypisu wykroczył poza kompetencje określone w powołanym wyżej przepisie prawa. Ustawa o transporcie drogowym w art. 15 stanowi, że w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek, cofa się licencję. Wypis z licencji zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy podlega jedynie zwrotowi wraz z cofniętą licencją. Zatem brak było podstawy prawnej do cofania wypisu z licencji. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w części dotyczącej cofnięcia wypisu z licencji. Zdaniem Kolegium rozstrzygnięcie natomiast organu I instancji w pozostałym zakresie, o cofnięciu wydanej wcześniej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W przypadku bowiem nie spełnienia przez osobę prawną któregokolwiek z wymagań określonych w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, organ licencyjny stwierdzając ten fakt, zobowiązany jest do cofnięcia wydanej wcześniej licencji. Z załączonego do akt sprawy informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] wynika, że S. T., członek zarządu spółki został skazany prawomocnym wyrokiem Sąd Rejonowego w L. za czyn zabroniony z art. 218 § 2 k.k. tj. za przestępstwo przeciwko prawom pracownika. Powołany przepis w ust. 1 stanowi, że kto wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego podlega grzywnie, karze ograniczenia lub pozbawienia wolności. Natomiast osoba określona w § 1 odmawiająca ponownego przyjęcia do pracy, o której prawomocnie orzekł właściwy organ, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku (ust. 2 powołanego przepisu). W ocenie składu orzekającego Kolegium ustawowe znamiona czynu zabronionego, za który skazany został S. T., mają charakter przestępstwa umyślnego przeciwko warunkom pracy i płacy wymienionym w art. 5 ust. 3 pkt l lit a). Zgodnie z art. 7 § 3 kk przestępstwo popełnione przez S. T. jest występkiem, który zgodnie z art. 8 k.k. można popełnić także nieumyślnie jednakże pod warunkiem, jeżeli ustawa tak stanowi. Zgodnie z art. 9 kk czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, jak to ma miejsce w przypadku występku zdefiniowanego w art. 218 kk S. T. wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych odmówił ponownego przyjęcia do pracy, o której prawomocnie orzekł właściwy organ, stąd należy przyjąć, że jego czyn miał charakter umyślny. Za popełnione przestępstwo wymierzona została kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, 100 st. po 100,00zł grzywny, 5 lat zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w organach samorządu terytorialnego, a powyższa kara wbrew twierdzeniom strony nie uległa zatarciu. Jeżeli bowiem wobec sprawcy orzeczono grzywnę lub środek karny, to zgodnie z art. 76 § 2 kk zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania. Zatem bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszony przez stronę fakt, że od zakończenia okresu próby na który zwieszona została kara pozbawienia wolności upłynął okres 6 miesięcy stanowiący zgodnie z § 1 powołanego przepisu podstawę do zatarcia skazania z mocy prawa.

W dalszej części wywodów Kolegium argumentowało, że wymóg dobrej reputacji związany jest ze stwierdzeniem, iż przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji nie jest prawomocnie skazany za przestępstwa umyślne określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a nie jak wykazuje w odwołaniu strona od rodzaju orzeczonej w stosunku do przedsiębiorcy kary. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje również podniesiony przez stronę fakt, iż w strukturze organizacyjnej spółki S. T. nie zajmuje się sprawami dotyczącymi transportu. Ustawodawca w art. 5 ust. 3 stwierdził, że przedsiębiorcy udziela się licencji jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej spełniają wymogi dobrej reputacji. Zatem aby skutecznie ubiegać się o licencję, czy zachować ją - wymóg dobrej reputacji spełniać muszą wszyscy członkowie organów zarządzających osoby prawnej, a nie jak sugeruje strona, bezpośrednio związane z wykonywaniem przez osobę prawną działalności transportowej. W ocenie składu orzekającego Kolegium organ I instancji nie naruszył także art. 107 § 3 kpa. Organ licencyjny podjął rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, uzasadniając je pod względem faktycznym i prawnym.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe A Spółka z o. o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając dokonanie w zaskarżonej decyzji wadliwej wykładni art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym albowiem przestępstwo z art. 218 § 2 k.k. nie zostało enumeratywnie w nim wymienione, nadto nie ma ono charakteru umyślnego, gdyż ani w wyroku ani w jego motywach orzekający Sąd Rejonowy w L. nie stwierdził o winie umyślnej. Zdaniem strony skarżącej doszło z dniem [...] do zatarcia skazania z mocy prawa na gruncie art. 70 w związku z art. 77 kodeksu karnego, gdyż z tą datą upłynął okres 6 miesięcy od zakończenia próby, z kolei orzeczony zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w organach samorządu terytorialnego nie ma wpływu na wydanie licencji.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż - stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy przyjąć, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

Jak wynika z akt sprawy podstawą cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy było stwierdzenie przez orzekające organy - na tle bezspornej okoliczności faktycznej prawomocnego skazania członka zarządu spółki za czyn zabroniony z art. 218 § 2 k.k. - niespełniania wymogu dobrej reputacji określonego normą art. 5 ust.3 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (j.t. Dz. U. z 2004, Nr 204, poz. 2088 ze zmianami) w związku z art. 15 ust.1 pkt 2 lit. a) tej ustawy.

W świetle ostatniego z przywołanych przepisów licencję na krajowy transport drogowy cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Użycie trybu imperatywnego "cofa się" wskazuje na obligatoryjne podjęcie stosownych działań ku temu przez właściwy organ w razie powzięcia wiedzy w tym przedmiocie, przy czym ustalając, o jakiego rodzaju wymaganiach mowa w cytowanym przepisie - należy niewątpliwie odwołać się do regulacji artykułu 5 ustawy o transporcie drogowym, ustanawiającego warunki do uzyskania przez przedsiębiorcę licencji. Tenże artykuł 5, między innymi w ust.3 pkt 1 lit. a), stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.

W tym kontekście - niedochowanie wymogu dobrej reputacji jako uprawniającego do wykonywania działalności w zakresie transportu w każdym przypadku warunkuje albo brak możliwości udzielenia licencji albo - jeśli fakt ten zostanie ujawniony później - jej cofnięcie. Utrzymywanie w obrocie prawnym licencji, co do której wymóg ten nie jest lub przestał być spełniany - stanowiłoby ewidentne naruszenie obowiązujących przepisów prawa w omawianej materii. Wniosek taki wypływa wprost z opisanych wyżej unormowań prawnych. Wobec tego bez jakiegokolwiek oparcia w prawie i sprzecznie z nim strona skarżąca wywodzi z faktu jakoby organ posiadał uprzednią wiedzę o skazaniu członka zarządu swe uprawnienie do utrzymania licencji.

Cytowany wyżej przepis regulujący wymóg dobrej reputacji należy odnosić, jak słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji - do każdej osoby będącej członkiem organu zarządzającego przedsiębiorcy, co jest uzasadnione choćby względami reprezentacji wymienionych podmiotów. Dla uznania spełnienia przesłanek określonych brzmieniem przytoczonej normy prawnej należy ustalenie, że zachodzą łącznie okoliczności skazania prawomocnym wyrokiem sądu za enumeratywnie wymienione przestępstwa, przy czym muszą one być popełnione z winy umyślnej.

W niniejszej spraw, wbrew twierdzeniom skargi - wszystkie te przesłanki zostały spełnione by przyjąć, że uchybiono wymogom dobrej reputacji. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości, na podstawie aktualnej informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, z którego wynika skazanie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...], sygn. akt II 1493/00 członka zarządu w osobie S. T., pełniącego funkcję wiceprezesa w spółce, za przestępstwo z art. 218 § 2 k.k. w związku z art. 91 § 1 kk, art. 69 § 1 kk i art. 69 § 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk, art. 71 § 1 w związku z art. 33 § 3 kk, art. 41 § 1 kk - na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 100 st. po 100,00 zł grzywny, 5 lat zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w organach samorządu terytorialnego. Wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszono na 2 lata.

Na tle obowiązującego stanu prawnego przede wszystkim wypada zauważyć, iż niesłuszne jest przekonanie strony skarżącej, że czyn zabroniony z art. 218 § 2 k.k. nie jest przestępstwem wymienionym w treści art. 5 ust.3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym oraz że nie zostało ono popełnione z winy umyślnej. Powołany przepis ustawy o transporcie drogowym w zamkniętym katalogu przestępstw wymienia popełnione przeciwko "warunkom pracy i płacy". Określenie to jest szerokie i należy za nie uznać przestępstwa stypizowane w rozdziale XXVIII Kodeksu karnego zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową", a w tym z art. 218 k.k. Według art. 218 § 1 kto, wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Po myśli zaś § 2 osoba określona w § 1, odmawiająca ponownego przyjęcia do pracy, o której przywróceniu orzekł właściwy organ, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Skazanie za czyn spenalizowany w art. 218 § 2 k.k., tj. za przestępstwo odmowy ponownego przyjęcia pracownika do pracy, o której przywróceniu orzekł właściwy organ - jest przestępstwem mieszczącym się w zakresie przedmiotowym przestępstw przeciwko "warunkom pracy i płacy", o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. W doktrynie podkreśla się, że przedmiotem ochrony na gruncie art. 218 są w szczególności prawa pracownicze, które wynikają ze stosunku pracy, a ze względu na tytuł rozdziału należy przyjąć, iż ochrona ta odnosi się do stosunku pracy rozumianego sensu largo, a więc w szerokim znaczeniu. Wskazuje się również, że artykuł 218 § 2 penalizuje nierespektowanie orzeczenia (sądu lub komisji pojednawczej) zobowiązującego do ponownego przyjęcia pracownika do pracy, co godzi zarówno w prawa pracownika, jak i w zasady porządku prawnego, przy czym przestępstwo to ma charakter umyślny (vide - A. Marek, Komentarz do art. 218 kodeksu karnego [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. III., Wróbel W. Komentarz do art. 218 kodeksu karnego [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II). O charakterze przestępstwa decyduje ustawa (Kodeks karny) a nie subiektywne przekonanie sprawcy. Ustawa Kodeks karny w art. 8 stanowi bowiem wyraźnie, że "zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi". Kodeks karny nie przewiduje w ogóle popełnienia tego rodzaju występków jakie są określone w art. 218 § 1 i § 2 k.k. z winy nieumyślnej. Sam zatem fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za czyn, który może być według ustawy popełniony wyłącznie z winy umyślnej przesądza o istnieniu tej winy. W tym świetle zarzut skargi, iż organ odwoławczy nie znał motywów zapadłego w sprawie karnej wyroku jest bezskuteczny dla przyjęcia umyślnego charakteru popełnionego przestępstwa.

Sąd nie podziela również argumentacji skargi w kwestii zatarcia skazania.

Zgodnie z art. 106 k.k. z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe, a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Z informacji z powołanego rejestru wynika, że orzeczono wobec S. T. karę pozbawienia wolności, którą zawieszono na okres próby 2 lat, karę grzywny oraz orzeczono także 5 lat zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w organach samorządu terytorialnego. Godzi się zauważyć, iż jakkolwiek zgodnie z art. 76 § 1 k.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, na co powołuje się strona skarżąca, to wszakże pomija ona, że w ujęciu § 2 - jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania; nie dotyczy to środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 5. Zakaz zajmowania określonego stanowiska jest środkiem karnym, o którym mowa w art. 39 pkt 2 k.k.

Określony w art. 76 § 1 termin, w którym następuje zatarcie skazania, nie może nastąpić przed zapłaceniem przez skazanego orzeczonej wobec niego grzywny, a także przed wykonaniem przez skazanego orzeczonych wobec niego środków karnych, ewentualnie przed ich darowaniem albo przedawnieniem (por. A. Zoll Komentarz do art. 76 kodeksu karnego, [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Zakamycze, 2004, wyd. II). Stosownie także do treści art. 107 § 6 k.k. jeżeli orzeczono środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania, z zastrzeżeniem art. 76 § 2. Tym samym, na tle istniejących w sprawie okoliczności - nie doszło jeszcze do zatarcia skazania albowiem wyrok uprawomocnił się w dniu 28 stycznia 2003 r. zaś środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk orzeczono na 5 lat i zgodnie z art. 107 § 6 k.k. - zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem. Instytucja zatarcia skazania dotyczy wszystkich wymierzonych kar i środków karnych za dany czyn zabroniony, a zatem pogląd strony skarżącej formułowany w tej mierze należy ocenić jako bezpodstawny.

W przedstawionym świetle, w ocenie Sądu - na tle ustalonego prawidłowo przez organy stanu faktycznego i prawnego sprawy zasadnie orzeczono o cofnięciu licencji w zaskarżonej decyzji, wobec czego skarga - na mocy art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.