Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 898/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon – spr. Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K.G. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt II SAB/Wr 46/12 I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - na rzecz adwokat A. S. – G. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z podatkiem VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. Z.W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G., - (dalej PINB), wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013 r., (sygn. akt II SAB/Wr 46/12).

Na podstawie przedłożonych Sądowi akt administracyjnych ustalono, że stan faktyczny i prawy sprawy objętej skargą kształtuje się następująco.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 14 lutego 2013 r. po rozpoznaniu skargi Z.W. na bezczynność PINB w K.G. w przedmiocie samowolnej rozbudowy części strychu w budynku mieszkalnym wydał wyrok opatrzony sygn. akt II SAB/46/12, którym zobowiązał PINB w K. G. do wydania orzeczenia w sprawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Powyższy wyrok oparty został na następująco ustalonym przez Sąd stanie sprawy. PINB w K. G. w dniu [...] r. na wniosek Z.W. wszczął postępowanie w sprawie samowolnej zabudowy części strychu w budynku nr [...] położonym w C., na działce nr[...] , zaś w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...], którym nakazał inwestorom sporządzenie i przedłożenie oceny stanu technicznego wykonanych robót budowlanych w przedmiotowym budynku mieszkalnym i przedłożenie jej w terminie do dnia 30 września 2010 r. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, (dalej - DWINB), z dnia [...]r. nr[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r., (sygn. akt II SA/Wr 437/12), stwierdził nieważność postanowienia organu II instancji dopatrując się naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wobec przedłożenia przez zobowiązanych oceny stanu technicznego, o której była mowa we wcześniej wydanym postanowieniu, PINB w K.G. w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...] , którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie uznając je za bezprzedmiotowe. W postępowaniu odwoławczym DWINB nie podzielił stanowiska organu I instancji i decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] organ powiatowego nadzoru budowlanego zawiesił postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakiego dopatrzył się w konieczności ustalenia kręgu stron postępowania. Rozstrzygnięcie to nie ostało się jednak w obrocie prawnym na sutek jego uchylenia postanowieniem DWINB z dnia [...] r., nr[...] .

Mając na uwadze wskazany wyżej przebieg postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając skargę na bezczynność organu, wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. zobowiązał PINB w K. G. do wydania orzeczenia w zakreślonym terminie i uznał bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Na uzasadnienie wyroku podano, że w trakcie wszczętego w 2010 r. postępowania wydano postanowienie dowodowe, uchylone postanowieniem DWINB z dnia [...] r., a wydane decyzje zostały uchylone przez sąd administracyjny. Po uchyleniu postanowienia dotyczącego zawieszenia postępowania jedyną czynnością organu powiatowego było zwrócenie się do sądu rejonowego w dniu 20 września 2012 r. o udzielenie informacji w przedmiocie ewentualnego postępowania spadkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zauważył jednak, że przed wydaniem postanowienia o zawieszeniu postępowania prawomocnym stało się orzeczenie sądu cywilnego o stwierdzeniu nabycia spadku, co decydowało o braku przeszkód do niezwłocznego podjęcia przez organ zawieszonego postępowania i wydania rozstrzygnięcia.

Z. W. obecnie rozpoznawaną przez Sąd skargę złożyła na niewykonanie przez PINB w K. G. wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013 r. W szczegółowych motywach skargi wskazała, iż podstawą jej złożenia jest pismo Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji z dnia 25 listopada 2013 r., zaś pisemne wezwanie do organu wniesiono pismami z 19 sierpnia 2013 r., 29 sierpnia 2013 r., 13 września 2013 r., 20 września 2013 r. i 8 października 2013 r. Podając fakt prowadzenia postępowania ponad trzy lata skarżąca poczyniła zarzut bezprawnego prowadzenia postępowania przez PINB, które doprowadziło do: przeprowadzenia niezgodnie z Prawem budowlanym postępowania naprawczo-legalizacyjnego, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, cywilnego i Konstytucji, dobrych obyczajów i prawa współżycia społecznego., naruszenia interesów prawnych współwłaścicieli lokali w częściach wspólnych, naruszenia prawa i zaufania obywatela do wymiaru sprawiedliwości. Wskazane zarzuty zostały w skardze szeroko uargumentowane, zaś z obszernych wywodów skargi wyprowadzić należy niezadowolenie skarżącej z wydanych rozstrzygnięć i jej negatywną ocenę przeprowadzonego w sprawie postępowania. Z. W. twierdzi i wywodzi, że nie istniała możliwość legalizacji samowoli budowlanej, a dokonanie tej czynności pozbawiło osoby poszkodowane dysponowania przez nie pomieszczeniami przynależnymi na strychu. Samowola nie mogła zostać zalegalizowana, ponieważ inwestorzy: nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie złożyli oświadczeń aby doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem, nie uzyskali pozwolenia na samowolę budowlaną, nie są właścicielami pomieszczeń przynależnych, nie wykupili tych pomieszczeń, nie posiadają zgłoszeń w starostwie powiatowym i nie podjęli uchwały dotyczącej tych części budynku.

W dalszych motywach skargi podniesiono, że stan prawny nieruchomości na dzień dzisiejszy jest nieuregulowany, nie zostały spełnione wymogi prawne przez inwestorów, zaś PINB nie doprowadził do stanu zgodnego z prawem lecz do stanu zgodnego ze sztuką budowlaną. Doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem wymaga złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a PINB bez uprawnień inwestorów do nieruchomości nakazał im wykonanie robót budowlanych. Organ w ocenie skarżącej miał obowiązek zbadania czy nie zostały naruszone interesy osób trzecich oraz zbadać czy istnieją przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o art. 48 i 49 Prawa budowlanego. W reasumpcji skargi wykazując na niewykonanie wyroku z dnia 14 lutego 2013 r. podano, że ,,PINB nie wydając właściwego orzeczenia w sprawie samowoli budowlanej doprowadził do: przewlekłości postępowania, przeprowadzenia bezprawnego postępowania, do niezakończenia prawnie postępowania, niedoprowadzenia do stanu zgodnego z prawem".

Skarżąca pismem procesowym z dnia 7 grudnia 2013 r. wniosła o zasądzenie odszkodowania za niewykonanie wyroku z dnia 14 lutego 2013 r. W piśmie tym zawarto tezę, że PINB w K. G. powinien wydać orzeczenie o treści: ,,organ budowlany dokonuje rozbiórki", lub orzeczenie o legalizacji samowoli budowlanej. Dalej wskazano, że PINB w dniu 21 sierpnia 2013 r. wydał decyzję, że zostało zakończone postępowanie o wykonaniu samowoli budowlanej, lecz jak dalej wskazała skarżąca ,,PINB nie wydał orzeczenia prawidłowego - właściwego, co do zgłoszonej samowoli budowlanej. Dlatego też w dniu 8 września 2013 r. został skierowany do PINB wniosek o odszkodowanie w wysokości 60 000 zł.

W odpowiedzi na skargę PINB w K. G. podał, że w dniu 14 grudnia 2012 r., czyli przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., wydana została decyzja nr [...] nakazująca wykonanie w terminie do dnia 31 stycznia 2013 r. robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. DWINB decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił tą decyzję w części dotyczącej terminu w pozostałej części utrzymując ją w mocy. Następnie w dniu 21 sierpnia 2013 r. PINB wydał decyzję nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania zaleceń kończąc przedmiotowe postępowanie, zaś decyzja ta jest ostateczna.

Pismami procesowymi z dnia 20 stycznia 2014 r. i 7 lutego 2014 r., Z.W. ponowiła swoje stanowisko dotyczące zasadności zasądzenia na jej rzecz odszkodowania z tytułu niewykonania wyroku, posiłkując się załącznikami w postaci kopi orzeczeń sądów administracyjnych, kopi dokumentów z akt administracyjnych oraz kopią wyroku sądu powszechnego. Podtrzymała negatywną ocenę rozstrzygnięć organu nadzoru budowanego, żądając wydania nakazu rozbiórki motywując to naruszeniem jej uprawnień właścicielskich.

Na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o uwzględnienie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, nie znajduje bowiem oparcia w okolicznościach faktycznych występujących w sprawie popartych materiałem dowodowym jak i w obowiązujących przepisach prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez ochronę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r., nr 270 - dalej p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a, a więc między innymi w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne. Z kolei art. 154 § 1 ww. ustawy zawiera zapis wskazujący, iż w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Istotne przy tym jest, że ustawa nie wprowadza ograniczeń temporalnych co do realizacji uprawnienia do wniesienia skargi, co należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku pozostawania organu w bezczynności po uprzednim wydaniu wyroku w tym zakresie, strona nie doznaje ograniczeń czasowych w możliwości wywiedzenia stosownej skargi. Pamiętać jednak należy, iż wszczęcie postępowania sądowego na skutek skargi o wymierzenie grzywny ma na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroku oraz jego zdyscyplinowanie. Z powyższego przepisu wynika jednak, że przesłankę dopuszczalności skargi o wymierzenie grzywny organowi za niewykonanie wyroku stanowi uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (art. 154 § 1 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że przez niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę rozumieć należy sytuację, gdy zobowiązany organ pozostaje w bezczynności, w szczególności w kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu załatwienie sprawy oraz sytuację w której organ prowadzi postępowanie ale czyni to w sposób przewlekły. Ponadto wskazać należy, że za niewykonanie wyroku należy uznać również takie działanie organu, które następuje po zwrocie akt administracyjnych organowi przez sąd administracyjny, lecz pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnym wyroku sądu. Dodatkowo o niewykonaniu wyroku może być mowa także w razie niewłaściwej lub opieszałej realizacji obowiązków nałożonych na organ administracji publicznej przez sąd administracyjny.

Przed przeprowadzeniem merytorycznych rozważań należy odnieść się do zagadnienia wyczerpania przez skarżącą przesłanki procesowej polegającej na wezwaniu organu do wykonania wyroku. W tym miejscu wspomnieć należy, iż obecnie rozpoznawana skarga nie jest pierwszym działaniem Z. W. ukierunkowanym na wydanie orzeczenia w trybie art. 154 p.p.s.a. Składowi orzekającemu z urzędu znany jest fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowienia z dnia 9 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 567/13) o odrzuceniu skargi Z. W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013 r., (sygn. akt II SAB/Wr 46/12), z powodu nie wystąpienia przez skarżącą do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Z kolei postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2013 r. (sygn. akt II SAB/Wr 91/13), odrzucono skargę Z. W. na przewlekłość PINB w K. G. w przedmiocie samowoli budowlanej w budynku nr [...] położonym w C., z powodu braku wcześniejszego zażalenia na bezczynność złożonego do organu nadrzędnego. W obecnie rozpoznawanej sprawie, co prawda skarżąca powołuje się na wielokrotne wzywanie organu do wykonania wyroku, w istocie jednak przyjąć należy, że w sposób skuteczny uczyniła to pismem z dnia 8 września 2013 r., (karta 119 akt administracyjnych), na które PINB w K.G. udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] r. o znaku [...] (karta 126 akt administracyjnych). W tych okolicznościach przyjąć należy, że wyczerpana została przesłanka umożliwiająca skuteczne wniesienie skargi na niewykonanie przez organ prawomocnego wyroku.

Przechodząc do istoty sprawy objętej skargą, nie sposób nie powrócić do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013 r., który prawomocny stał się z dniem 26 kwietnia 2013 r. Niesprzecznie wyrokiem tym zobowiązano PINB w K. G. do wydania merytorycznego orzeczenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia wyroku wraz z aktami administracyjnymi i stwierdzono, że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, niemniej jednak przypomnieć trzeba, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekając zatem w dniu 14 lutego 2014 r. Sąd nie posiadał żadnej wiedzy o działaniach organu poza rozstrzygnięciami wskazanymi w uzasadnieniu wyroku, takie bowiem nie wynikały z przedłożonych mu akt administracyjnych. Zobowiązanie zatem organu do wydania merytorycznego orzeczenia, wobec nieprzedstawienia przez ten Sądowi aktualnego stanu sprawy posiadało pełne uzasadnienie faktyczne i prawne.

Powracając jednak do zasady wynikającej z art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakcentować należy, że musi być ona także zastosowana przez skład orzekający w niniejszej sprawie. Ocena zatem zasadności skargi na niewykonanie przez organ ostatecznego wyroku musi uwzględniać stan sprawy wynikający z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi, z kolei analiza akt administracyjnych prowadzi do oceny skargi jako bezzasadnej.

Zauważyć należy, że PINB w K. G. w dniu [...] r., a więc dwa miesiące przed wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 14 lutego 2013 r. o sygn. akt II SAB 14/12, wydał decyzję nr[...] , którą w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) nakazał inwestorom robót polegających na zabudowie części strychu w budynku nr [...] położonego w C. wykonanie w terminie do dnia 31 stycznia 2013 r. robót budowlanych polegających na zaimpregnowaniu grzybobójczo i ogniochronnie całości konstrukcji drewnianych środkiem [...] oraz zamontowaniu kratki wentylacyjnej w dolnej części skrzydeł drzwi we wszystkich wykonanych boksach, (tom II, karta nr 77 akt administracyjnych). Z kolei DWINB decyzją z dnia [...] r., (również wydaną przed wyrokiem z dnia [...] r.), nr [...] uchylił oprotestowaną odwołaniem decyzję w części określającej termin wykonania robót i wyznaczył nowy termin do dnia 15 marca 2013 r., w pozostałej części utrzymując decyzję w mocy, (tom II karta nr 93 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 167/13), prawomocnym z dniem 19 września 2013 r. oddalił skargę Z. W. na decyzję DWINB z dnia [...] r., nr[...], (tom II, karta nr 128 akt administracyjnych). Z kolei w dniu [...] r. PINB w K.G. wydał decyzję nr[...] , którą w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego stwierdził wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] r., nr[...] , (tom II, karta nr 112 akt administracyjnych). Jak wynika z relacji organu decyzja ta jest ostateczna.

W świetle jednoznacznych wyników lektury akt administracyjnych należy wskazać, że organ nadzoru budowlanego aktualnie nie tylko nie pozostaje w bezczynności czy przewlekłości, jak zdaje się w pismach procesowych wykazywać skarżąca, ale także nie znajduje uzasadnienia twierdzenia, że nie wykonał on wyroku sądu administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2013 r. Co więcej, wobec ujawnienia okoliczności udokumentowanych w aktach administracyjnych, nie znanych składowi orzekającemu w dniu 14 lutego 2013 r., przyjąć trzeba, że organ przerwał stan bezczynności z dniem 14 grudnia 2012 r., tj. w chwili wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Obecnie zatem nie istnieją podstawy do mobilizowania organu do rozpoznawania sprawy, czy wykonywania wyroku, gdyż formalnie postępowanie w sprawie zostało zakończone.

Odnosząc się do szerokiej argumentacji skarżącej wywiedzionej w skardze i pismach procesowych uznać należy, że pozostaje ona bez wpływu na rozpoznanie skargi w trybie sądowoadministracyjnym. Kluczowe znaczenie w sprawie ma zakończenie postępowania przez organ, co powoduje oddalenie skargi. Wyjaśnić jednak trzeba, że instrument w postaci możliwości wywiedzenia skargi na niewykonanie wyroku posiada ściśle reglamentowany charakter. Ustawodawca przewidział wspomnianą skargę jako środek motywacyjny, a nawet restrykcyjny, dla organów unikających wykonania prawomocnego wyroku. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do stwierdzenia, względnie zaprzeczenia takiego faktu i ewentualnie w przypadku ustalenia niewykonania wyroku, wymierzenia organowi grzywny. Nie można jednak w tym trybie prowadzić weryfikacji w sensie formalnoprawnym wydanych aktów administracyjnych, czego zdaje się oczekiwać skarżąca. Wskazywanie konkretnego rozstrzygnięcia w postaci nakazu rozbiórki dokonanej zabudowy można co prawda rozumieć jako niezadowolenie z zakończonego przez organ postępowania, ale nie czyni to skutecznym zarzutu niewykonania wyroku. Próżno bowiem doszukiwać się w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r. wykładni prawa materialnego wiążącej w toku dalszego postępowania organ administracyjny. Wyrok ów dotyczył wyłącznie zakreślenia organowi terminu załatwienia sprawy bez konkretnego ukierunkowania, co do rodzaju merytorycznego rozstrzygnięcia. Termin ten wyznaczony został zresztą od daty zwrotu akt administracyjnych, natomiast organ niejako ,,uprzedził" skierowany do niego wyrok rozpoznając sprawę jeszcze przed zwrotem akt administracyjnych, a nawet przed wydaniem wyroku. Analizując twierdzenia skarżącej można założyć, że znane jej są rozstrzygnięcia organu, natomiast intencją skargi jest nie tyle wydanie decyzji jako takiej, ale decyzji spełniającej jej oczekiwania, mianowicie negatywnej dla inwestora wykonanych robót budowlanych. Podobnie jak w zakresie merytorycznych aspektów sprawy, w przypadku skargi na niewykonanie wyroku, zresztą jak każdej innej, sąd administracyjny nie posiada kompetencji do wypowiadania się w sferze wątków cywilistycznych podnoszonych przez stronę, podobnie jak uprawnień takich nie posiadają organy administracyjne. Wyłączną właściwość w tym względzie posiadają bowiem sądy powszechne. Ewentualne odszkodowanie, o którym mowa w skardze nie jest też orzekane przez sądy administracyjne, nadto orzeczenie w tym względzie musi zostać poprzedzone stosownym powództwem wywiedzionym przed sądem powszechnym.

Na marginesie należy przypomnieć, że środki zaskarżenia aktu administracyjnego co do meritum, w polskim systemie prawa polegają na uprawnieniu strony do złożenia odwołania od decyzji oraz złożenia skargi na ostateczne w toku instancji rozstrzygnięcie. Skarżąca wyczerpała te możliwości zarówno poprzez złożenie odwołania od decyzji PINB z dnia [...] r., jak też wywodząc skargę na decyzję DWINB z dnia [...] r., nr [...] do sądu administracyjnego. Skoro zatem skarżąca skorzystała z prawem przewidzianych środków zaskarżenia, zaś wydany w sprawie wyrok sądu administracyjnego jest prawomocny, aktualnie bez znaczenia pozostają podnoszone zarzuty merytoryczne do toku postępowania oraz wydanych rozstrzygnięć w skardze dotyczącej niewykonania wyroku. Bez względu na charakter zarzutów w sprawie niewykonania wyroku, sąd administracyjny bierze pod uwagę te okoliczności, które dowodzą bądź zaprzeczają właśnie wykonania wyroku. Niemożliwe jest przecież ingerowanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą na niewykonanie wyroku w kwestie merytoryczne ostatecznie przesądzone prawomocnym wyrokiem.

Na koniec zatem jeszcze raz przyjdzie stwierdzić, że twierdzenia skargi nie uzasadniają także możliwości wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., z tej przyczyny, iż stan sprawy wynikający z akt administracyjnych wyklucza słuszność zarzutu niewykonania przez PINB w K. G. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r., (sygn. akt II SAB 46/12).

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I wyroku.

Orzeczenie w punkcie II wyroku w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika uzasadnia art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).