Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 682/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi J.. 1 Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (zwana dalej: "Spółką") w dniu 12 listopada 2013 r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie konsekwencji podatkowych rozwiązania umów dzierżawy gruntów.

Przedstawiając we wniosku zdarzenie przyszłe, Spółka wskazała, że jest polską spółką prawa handlowego, prowadzącą działalność rolniczą polegającą na wytwarzaniu produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym z własnych upraw - zbóż). Spółka prowadzi produkcję rolną na gruntach dzierżawionych na podstawie zawartych umów dzierżawy. Ponosi przy tym szereg wydatków mających na celu zwiększenie jakości dzierżawionych gruntów, przyczyniających się tym samym bezpośrednio do wzrostu ich wartości użytkowej i rynkowej (tzw. wydatki ulepszeniowe). Do wydatków tych należą m.in. koszty wapnowania, nawożenia, oczyszczania gruntów oraz koszty pozostałych zabiegów agrotechnicznych na gruntach. W ramach prowadzonej przez Spółkę ewidencji rachunkowej wydatki te rozliczane są na poszczególne grunty w oparciu o klucz powierzchni (areał) gruntów (np. koszty usług wapnowania nabytych łącznie dla wszystkich gruntów uprawnych, rozliczane są proporcjonalnie do areału poszczególnych gruntów).

Ponadto w ramach wydatków ulepszeniowych Spółka ponosi również

na gruntach rolnych wydatki melioracyjne związane z rozwojem i utrzymaniem sieci melioracyjnych. Zabiegi melioracyjne mają na celu trwałe zwiększenie jakości gruntów, a tym samym ich wartości rynkowej (poprzez zwiększenie przyszłych zdolności produkcyjnych gleb, zapewnienie ochrony przed powodziami oraz ułatwienie uprawy). Wszystkie wskazane wydatki ulepszeniowe związane są nierozerwalnie z gruntami rolnymi. W przypadku gruntów dzierżawionych poniesione wydatki (wapnowanie, nawożenie, oczyszczanie i pozostałe zabiegi agrotechniczne) oraz wydatki melioracyjne, zwiększają wartość poczynionych na tych gruntach nakładów, ewidencjonowanych na odrębnym koncie księgowym, niewynikowym. Wydatki te nie są rozliczane w kosztach.

Spółka przewiduje rozwiązanie w przyszłości części umów dzierżawy gruntów.

W przypadku rozwiązania umowy dzierżawy poniesione nakłady ulepszeniowe

na dzierżawionych gruntach (w tym koszty wapnowania, nawożenia, oczyszczania

i pozostałe zabiegi agrotechniczne oraz wydatki melioracyjne) zostaną przez Spółkę sprzedane wydzierżawiającemu (dokonany zostanie zwrot wartości poczynionych nakładów, jako rekompensata za dokonane wydatki zwiększające wartość rynkową dzierżawionych gruntów). Podobnie w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy, wartość tzw. produkcji w toku dotyczącej zasiewów dokonanych w danym cyklu upraw na poszczególnych gruntach, których zbiór nastąpi w sezonie żniw, również zostanie odsprzedana wydzierżawiającemu.

Z uwagi na tak opisane zdarzenie przyszłe, zadała następujące pytania:

Czy w związku z przewidywanym rozwiązaniem części umów dzierżawy gruntów prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym:

1) w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy, kosztem uzyskania przychodu otrzymanego przez Spółkę od wydzierżawiającego w postaci zwrotu nakładów, będą poniesione przez Spółkę wydatki zwiększające jakość gruntów oraz wydatki na urządzenia melioracyjne na danym gruncie;

2) w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy, przychody z odsprzedaży produkcji w toku (tj. dokonanych zasiewów, których zbiór nastąpi po rozwiązaniu umowy dzierżawy) stanowić będą przychody z działalności rolniczej, wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym;

3) w przypadku gdy odpowiedź na pytanie nr 2 jest negatywna (tzn. organ uzna,

że przychody z odsprzedaży produkcji w toku w postaci zasiewów, których zbiór nastąpi po rozwiązaniu umowy dzierżawy, nie stanowią przychodów

z działalności rolniczej), kosztami uzyskania przychodów z tytułu odsprzedaży produkcji w toku będą koszty poniesione na tę produkcję (wydatki poniesione

na dokonane zasiewy, które są przedmiotem sprzedaży)?

Przedstawiając własne stanowisko, Spółka wskazała, że w zakresie

pytania 1 - w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy, kosztem uzyskania przychodu otrzymanego przez Spółkę od wydzierżawiającego w postaci zwrotu nakładów, będą poniesione przez nią wydatki zwiększające jakość gruntów oraz wydatki na urządzenia melioracyjne na danym gruncie. Przy czym przychód opodatkowany zostanie podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych (jako przychód z działalności gospodarczej). W zakresie pytania 2 i 3 Spółka stwierdziła natomiast, że w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy, przychody z odsprzedaży produkcji w toku (tj. dokonanych zasiewów, których zbiór nastąpi po rozwiązaniu umowy dzierżawy) stanowić będą przychody z działalności rolniczej, wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym. W przypadku gdy odpowiedź na pytanie nr 2 jest negatywna (tzn. organ uzna, że przychody z odsprzedaży produkcji w toku), nie stanowią przychodów z działalności rolniczej, kosztami uzyskania przychodów z tytułu odsprzedaży produkcji w toku będą koszty poniesione na tę produkcję (wydatki poniesione na dokonane zasiewy, które będą przedmiotem sprzedaży). Z ostrożności procesowej Spółka wskazała ponadto, że w przypadku uznania przez organ,

że przychód osiągnięty przez nią z tytułu odsprzedaży produkcji w toku nie stanowi przychodu z działalności rolniczej, a przychód opodatkowany podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych (jako przychód z działalności gospodarczej), zdaniem Spółki zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 3, Spółce przysługiwać będzie prawo do uwzględnienia w kalkulacji dochodu, kosztów uzyskania przychodów. Kosztem uzyskania przychodu, bezpośrednio związanym z przychodem, będą w tym przypadku wydatki poniesione przez Spółkę na dokonane zasiewy. Wydatki te bowiem znajdą bezpośrednie odzwierciedlenie w cenie uzyskanej z tytułu odsprzedaży produkcji w toku na rzecz wydzierżawiającego.

W dniu 24 stycznia 2014 r. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną znak [...], w której uznał stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe w zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 1, prawidłowe w zakresie pytania numer 2 i bezprzedmiotowe w zakresie pytania numer 3. Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy, powołując treść odpowiednich przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2011.74.397

ze zm.), wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Spółka prowadząc działalność rolniczą, polegającą na wytwarzaniu produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw (zbóż) poniosła szereg wydatków, które nazwała "wydatkami ulepszeniowymi", mających na celu zwiększenie jakości dzierżawionych gruntów. Wśród ww. wydatków wymieniła m.in.: koszty wapnowania, nawożenia, oczyszczania gruntów oraz koszty pozostałych zabiegów agrotechnicznych na gruntach oraz wydatki melioracyjne związane z rozwojem i utrzymaniem sieci melioracyjnych.

Następnie organ stwierdził, że Spółka ponosi wydatki w celu uzyskania przychodów z działalności rolniczej. Wydatki te stanowią bowiem niezbędne czynności na dzierżawionych gruntach rolnych ("wydatki ulepszeniowe") i są ponoszone w celu późniejszego uzyskania przychodu z działalności rolniczej. Innymi słowy, celem ponoszonych kosztów nie było uzyskanie ich zwrotu, lecz - jak wskazała Spółka - zwiększenie jakości dzierżawionych gruntów, które przyczynia się do zwiększenia przychodów z działalności rolniczej.

Wobec powyższego organ stwierdził, że działalność rolnicza jest - co do zasady - wyłączona spod reżimu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

w konsekwencji wydatki poniesione przez Spółkę na działalność rolniczą nie mogą

na skutek "ulepszenia gruntu", zmienić swojego charakteru na wydatki służące uzyskaniu przychodu z działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Zostały one bowiem poniesione w jasno określonym celu, przy czym nie był to cel określony

w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przepis ten dotyczy bowiem przychodów podatkowych,

nie zaś przychodów jakichkolwiek.

Dalej organ podniósł, że skoro przepisów ustawy o podatku dochodowym

nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, to i wydatków związanych

z tą działalnością — a za takie należy uznać wydatki wskazane przez Spółkę

- nie stanowią kosztu podatkowego.

Odnosząc się do kwestii kwalifikacji przychodu z odsprzedaży produkcji w toku (tj. dokonanych zasiewów, których zbiór nastąpi po rozwiązaniu umowy dzierżawy)

do przychodów z działalności rolniczej, wyłączonych z opodatkowania podatkiem dochodowym w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy, organ wyjaśnił, że przychody ze sprzedaży produkcji w toku (tj. dokonanych zasiewów, których zbiór nastąpi po rozwiązaniu umowy dzierżawy) Spółki prowadzącej działalność rolniczą, w sytuacji gdy Spółka traci prawo do gruntu (rozwiązanie umowy dzierżawy) stanowi przychód z działalności rolniczej, czyli z "działalności polegającej na wytwarzaniu".

Organ podkreślił, że nie jest zasadne zawężanie tych przychodów tylko

do przychodów ze zbycia wytworzonych produktów, bo dla wytworzenia tychże produktów, konieczne jest podjęcie szeregu działań, których celem zasadniczym, końcowym jest właśnie ich zbycie. Przy czym w toku tych działań pojawiają się niekiedy takie elementy, które mogą być przedmiotem obrotu. Dla wytworzenia produktu gotowego Spółka musi podejmować szereg czynności i jeśli dokonana zbycia produkcji w toku to będą to produkty niewątpliwie w stanie nieprzetworzonym, uzyskane z działalności rolniczej.

Na koniec organ wskazał, że tym samym - skoro postawienie przez Spółkę pytania oznaczonego we wniosku numerem 3 jest uzależnione od odpowiedzi

na pytanie drugie - ocenę stanowiska Spółki w tym zakresie uznał za bezprzedmiotową.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem organu, Spółka w piśmie z dnia

12 lutego 2014 r. skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę interpretacji indywidualnej w zakresie pytania pierwszego, dotyczącego uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków ulepszeniowych na dzierżawionych gruntach oraz potwierdzenia prawidłowości stanowiska Spółki w całości. Następnie zaś, w związku z odmowną odpowiedzią tego organu, który stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej, wniosła na tę interpretację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W skardze strona skarżąca kwestionując stanowisko organu, zarzuciła:

1) naruszeniem przepisów art. 15 u.p.d.o.p. w związku z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p. poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie polegające na uznaniu, że poniesione przez Spółkę wydatki ulepszeniowe zwiększające jakość dzierżawionych gruntów i mające bezpośredni wpływ na wartość zwracanych nakładów w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów z tytułu zwracanych nakładów;

2) wadliwość formalnoprawną wynikającą z niezastosowania zasady wyrażonej

w art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h ww. ustawy, nakazującej organowi prowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa;

3) wadliwość formalnoprawną wynikającą z niezastosowania zasady wyrażonej

w art. 14c § 1 oraz 2 Ordynacji podatkowej, nakazującej organowi sformułowanie prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki;

4) wadliwość formalnoprawną wynikającą z niezastosowania zasady wyrażonej

w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h ww. ustawy, nakazującej organowi prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Wobec powyższego, Spółka wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej

w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Oznacza to, że ustawodawca zdefiniował pisemne interpretacje prawa podatkowego jako "czynność" organu administracji podlegającą kontroli sądów administracyjnych, w wyniku której sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację lub stwierdza bezskuteczność czynności (art. 146 § 1 p.p.s.a.) albo

też skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Sąd może również rozpoznając sprawę zaskarżonej do sądu interpretacji, w wyroku uznać uprawnienie

lub obowiązek wynikający z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego

w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, a także legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie.

W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy odpowiedzi na pytanie pierwsze zawarte we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Minister Finansów bowiem uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki w tej kwestii. Zdaniem organu działalność rolnicza prowadzona przez spółkę stanowi źródło przychodu, które nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Tym samym wydatki związane z taką działalnością nie stanowią kosztu podatkowego. Wobec tego organ uznał, że skoro działalność rolnicza nie podlega reżimowi ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to w konsekwencji wydatki poniesione na działalność rolniczą nie mogą stanowić wydatków służących uzyskaniu przychodu z działalności gospodarczej innej niż rolnicza.

Zdaniem skarżącej przychody z tytułu zwrotu nakładów stanowić będą przychody z działalności gospodarczej, opodatkowane na zasadach ogólnych określonych w ustawie o podatku dochodowym. Podstawą opodatkowania będzie dochód liczony jako różnica pomiędzy przychodem z tytułu zwrotu nakładów, a kosztami uzyskania tego przychodu.

Według składu orzekającego w sprawie w sposób uprawniony organ uznał stanowisko skarżącej w zakresie pierwszego pytania za nieprawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym

od osób prawnych (Dz.U.2011.74.397 ze zm.) przepisów ustawy nie stosuje się

do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że ustalenie przychodów jest wymagane dla celów określenia dochodów wolnych od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4e. Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. działalnością rolniczą w rozumieniu ust. 1 pkt 1 jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej:

1. miesiąc - w przypadku roślin,

2. 16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi

i kaczek,

3. 6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,

4. 2 miesiące — w przypadku pozostałych zwierząt - licząc od dnia nabycia.

Na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zdanie pierwsze kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Ustawodawca podzielił koszty uzyskania przychodów na bezpośrednio związane z przychodami i koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), różnicując moment ich potrącalności (art. 15 ust. 4, 4b - 4e u.p.d.o.p.).

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że podatnik dla celów podatkowych może odliczyć tylko takie koszty, które są bezpośrednio lub pośrednio związane

z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Słusznie organ zauważył, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Zaznaczyć należy, że cel wydatku musi być widoczny w chwili jego ponoszenia. Przy czym należy mieć na uwadze wyłączenie, które ustawodawca expressis verbis wprowadził w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., stanowiąc, że przepisów ustawy o podatku dochodowym nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej.

Ze zdarzenia przyszłego przedstawionego przez skarżącą wynika, że prowadząc działalność rolniczą polegającą na wytwarzaniu produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw (zbóż), poniosła szereg wydatków, mających na celu zwiększenie jakości dzierżawionych gruntów (koszty wapnowania, nawożenia, oczyszczania gruntów oraz koszty pozostałych zabiegów agrotechnicznych na gruntach oraz wydatki melioracyjne związane z rozwojem i utrzymaniem sieci melioracyjnych). Zatem nie budzi wątpliwości to, że poniosła wydatki w celu uzyskania przychodów z działalności rolniczej. Wydatki te były związane z niezbędnymi czynnościami wykonanymi na dzierżawionych gruntach rolnych ("wydatki ulepszeniowe") i były ponoszone w celu późniejszego uzyskania przychodu z działalności rolniczej.

Zauważyć należy, że na podstawie art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. dochodem jest,

z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą. Jednakże zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Na podstawie pkt 3 tego przepisu przy ustalaniu dochodu nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2.

Z przepisów tych jasno wynika, że wolą ustawodawcy jest, aby zarówno przychody zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych jak i koszty związane z takimi przychodami nie miały wpływu na wysokość dochodu podlegającego opodatkowaniu tym podatkiem. Reasumując, wskazać należy, że skoro przepisów ustawy o podatku dochodowym nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, to wydatki związane z tą działalnością nie stanowią kosztu podatkowego. Wobec tego zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego sąd uznał za niezasadne.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W pierwszej kolejności jako nietrafiony należy ocenić zarzut naruszenia przepisów art. 120 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, gdyż organ wydał interpretację indywidualną na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Wobec stwierdzenia przez sąd, że wydana interpretacja jest zgodna z prawem materialnym, a w swoich wywodach organ wskazał prawidłową podstawę prawną i właściwie uzasadnił swoje stanowisko, nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ naruszył zasadę praworządności. W ocenie sądu organ nie naruszył również art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem – wbrew twierdzeniom

skarżącej - uzasadnienie organu jest wyczerpujące, ponadto organ kompleksowo odniósł się do stanowiska wnioskodawczyni w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Tym samym nie naruszył zasady zaufania do organów podatkowych zawartej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało ją oddalić.