Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2810/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Operatora [...] S. A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Operatora Gazociągów [...] S.A. z siedzibą w [...] ("skarżąca", "spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Starosta [...] ("Starosta") decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego z poddaszem użytkowym bez podpiwniczenia na działce nr [...] w [...] gmina [...].

Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że Starosta wydając kwestionowaną decyzję nie zastosował § 89 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r., Nr 97, poz. 1055 ze zm.), w sytuacji wybudowania gazociągu [...] relacji [...] w 1982 r., co w konsekwencji doprowadziło do wydania tej decyzji z naruszeniem przepisów o minimalnych odległościach jakie powinny być zachowane przy lokalizowaniu obiektów terenowych od gazociągu. Ponadto wskazano, że Starosta zastosował § 9 ust. 4 w zw. z ust. 6 ww. rozporządzenia w sytuacji, gdy z uwagi na datę budowy ww. gazociągu przepis ten nie powinien mieć zastosowania przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] Wojewoda [...] ("Wojewoda", "organ") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że istotnie na działce nr [...], w obrębie [...], gm. [...], znajduje się gazociąg wysokiego ciśnienia [...] relacji [...], który został przekazany do eksploatacji w dniu 15 września 1982 r. W odległości ok. 14 m od tego gazociągu wybudowany został budynek mieszkalny jednorodzinny. Zdaniem Wojewody odległość ta jest większa niż obowiązująca strefa kontrolowana gazociągu w dacie wydania decyzji Starosty z dnia [...] maja 2013 r. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 6 lit. a) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 lipca 2001 r., szerokość strefy kontrolowanej, której linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu powinna wynosić 4 m dla gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN" do DN 150 włącznie. Skoro zatem odległość między spornym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a przedmiotowym gazociągiem nie narusza odległości wymaganej przepisami obowiązującego rozporządzenia w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej GINB opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2019 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym, niezależnym od innych postępowań, mającym na celu wyłącznie kontrolę samej decyzji, w dniu jej wydania, w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Następnie wyjaśnił, że inwestor - [...] - do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr [...] (obecnie [...]) w [...]. Przedłożył również decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zjazdu na drogę gminną - na działce nr [...] w [...].

Tym samym w ocenie GINB, w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – "Prawo budowlane".

W kontekście brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, GINB podniósł, że analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty nie wykazała, aby w sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanej wyżej decyzji Burmistrza [...] z [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie warunków zabudowy.

GINB zauważył natomiast, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy kierunek położenia głównej kalenicy został ustalony w układzie równoległym do frontu działki, przy czym front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Tymczasem porównanie projektu zagospodarowania działki z rys. nr A-1, Rzut przyziemia i rys. nr A-5, Elewacje, wynika, że główną kalenicę zaprojektowano w układzie prostopadłym do frontu działki. Zatem w powyższym zakresie sporne zamierzenie inwestycyjne narusza wymogi decyzji o warunkach zabudowy. Niemniej, w ocenie GINB naruszenie to nie ma charakteru rażącego, a tym samym w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W kontekście zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami techniczno – budowlanymi GINB stwierdził, że nie narusza ona rażąco rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji – "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia. Sporny budynek został zaprojektowany w odległości 4 m od granicy działki nr [...] od strony wschodniej oraz ok. 30 m od granicy tej działki od strony południowej, 15 m od granicy działki nr [...], ok. 35 m od granicy działki drogowej nr [...].

W ocenie GINB sporna inwestycja również nie narusza rażąco pozostałych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych tj. § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i granic działek); § 36 (odległość urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz granic działek); § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), oraz 60 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych).

Odnosząc się do zawartego we wniosku zarzutu, że przez nieruchomość inwestycyjną przebiega gazociąg [...] relacji [...], GINB wyjaśnił, że pozwolenie na jego budowę zostało wydane 30 października 1981 r., a gazociąg wybudowano w 1982 r. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporny budynek został zaprojektowany w odległości ok. 14 m (w najbliższym punkcie) od gazociągu, oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu symbolem gA80. Dalej GINB zauważył, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty, obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Jednak w myśl § 89 tegoż rozporządzenia jego przepisów nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia - tj. przed dniem 12 grudnia 2001 r. - i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę.

Wskazując na literalne brzmienie przepisów organ odwoławczy podniósł, że do spornego gazociągu nie stosuje się unormowań, obowiązującego w dniu wydania kontrolowanej decyzji, rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., na mocy których wyznacza się strefę kontrolowaną wzdłuż gazociągu, a w konsekwencji, że w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę nie istniały przepisy regulujące odległość wybudowanego gazociągu od budynków.

Takim przepisem nie jest w ocenie GINB obwiązująca w dacie zrealizowania gazociągu ustanowiona przez Ministra Górnictwa norma branżowa BN-80/8976-31 (Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych) z dnia 1 lipca 1980 r. Normy branżowe nie stanowiły i nie stanowią przepisów budowlano - technicznych, które miałyby moc wiążącą w stosunku do inwestorów spoza danej branży lub zakładu, a których ewentualne naruszenie skutkowałoby automatycznym uznaniem, że dany obiekt został wzniesiony w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Natomiast obowiązujący w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gazociągu przepis § 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, wskazywał, że minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniające bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki, jakie powinny być zachowane w stosunku do obiektów terenowych, określają odrębne przepisy.

GINB podkreślił, że przepisami odrębnymi, obowiązującymi w ówczesnym czasie była norma branżowa, która z uwagi na art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 listopada 1961 r. o normalizacji obowiązywała jedynie w zakresie określonej branży (dziedziny gospodarki) niezależnie od organizacyjnego podporządkowania zakładu pracy. Oznacza to, że norma branżowa nie była powszechnie obowiązująca. Dlatego zdaniem GINB w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę brak było regulacji prawnych określających odległości w jakich powinny być sytuowane projektowane obiekty budowlane od gazociągów.

Odnosząc się do powoływanych w odwołaniu przepisów: rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, rozporządzenia Ministra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe organ odwoławczy podniósł, że odnoszą się one do budowy gazociągów, a nie budynków, ale przede wszystkim ww. rozporządzenia nie obowiązywały w dacie wydania weryfikowanej decyzji Starosty.

Ostatecznie GINB nie stwierdził, by kontrolowana decyzja Starosty naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie stwierdził, aby dotknięta była innymi wadami powodującymi stwierdzenie jej nieważności.

W skardze na decyzję GINB skarżąca spółka podniosła zarzut:

1. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- polegające na niewłaściwym zastosowaniu przez organ § 89 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, poprzez brak sięgnięcia do przepisów poprzednio obowiązujących rozporządzeń i w konsekwencji podjęcie błędnych ustaleń, że w dacie budowy gazociągu [...] relacji [...] (1981 r.), a także w dniu wydania decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę, nie istniały przepisy regulujące odległość gazociągu od obiektów terenowych, podczas gdy o odległościach tych jest mowa w obowiązującym na datę budowy tego gazociągu § 5 Rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1978 r. Nr 21 poz. 94);

- polegające na błędnym uznaniu, że decyzja Starosty nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 5 Rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, poprzez uznanie, że norma ta dotyczy budowy gazociągów i nie ma zastosowania do budowy budynków lokalizowanych w sąsiedztwie tej infrastruktury oraz dokonanie błędnych ustaleń, że w dacie budowy gazociągu, a także w dniu wydania decyzji Starosty nie istniały, przepisy regulujące odległość wybudowanego gazociągu od budynków;

2. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające w szczególności na pominięciu przy wydawaniu decyzji okoliczności związanych z datą budowy gazociągu, zaniechaniu analizy przepisów intertemporalnych rozporządzeń w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy i wydania zaskarżonej decyzji.

W świetle podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że kwestia odległości posadowionych sieci gazowych od obiektów terenowych została uregulowana w:

1) obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 poz. 640) - dalej jako rozporządzenie z 2013 r. oraz

2) poprzedzających, uchylonych rozporządzeniach:

a) Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r. w sprawie warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe | Dz. U. z 2001, nr 97, poz. 1055) - dalej jako rozporządzenie z 2001 r.,

b) Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1995 nr 139, poz. 686) - dalej jako rozporządzenie z 1995 r"

c) Ministra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r. w sprawach warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 nr 45, poz. 243) - dalej jako rozporządzenie z 1989 r.,

d) Ministra Górnictwa z 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1978 nr 21, poz. 94) - dalej jako rozporządzenie z 1978 r.

Wskazując na przepisy intertemporalne zawarte w ww. rozporządzeniach skarżąca podniosła, że organ winien przy rozpatrywaniu sprawy o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego zastosować § 89 rozporządzenia z 2001 r. Zastosowanie tego przepisu powinno doprowadzić organ do konkluzji, że w sprawie należy wziąć pod uwagę poprzednio obowiązujące rozporządzenia w tym zakresie. Ostatecznie organ winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie o rozporządzenie z 1978 r., a w konsekwencji winien zastosować w sprawie normy branżowe z lat 80 – tych. Konieczności ich stosowania przy wydawaniu kwestionowanej decyzji nie zmienia, zdaniem skarżącej okoliczność, że normy te nie są wymienione wśród źródeł prawa powszechnie obowiązującego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 §1 pkt 1-7 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, parterowego z poddaszem użytkowym bez podpiwniczenia, nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 k.p.a.

Z analizy projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego kontrolowaną decyzją wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany został w odległości ok. 14 m od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] relacji [...].

Okolicznością niekwestionowaną przez żadną ze stron jest to, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty z dnia [...] maja 2013 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe.

Zgodnie z brzmieniem § 9 ust. 6 pkt 1 lit b ww. rozporządzenia szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić dla gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN" do DN 150 włącznie - 4 m.

W strefach kontrolowanych istniał zakaz lokalizacji zabudowy.

Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia faktyczne organ nadzorczy trafnie wskazał, że lokalizacja projektowanego budynku w odległości 14 m od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] relacji [...] nie naruszała szerokości strefy kontrolowanej określonej ww. rozporządzeniem w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednakże na mocy § 89 tego rozporządzenia, w tym zwłaszcza przepisów na mocy których wyznacza się strefę kontrolowaną wzdłuż gazociągu, przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem jego wejścia w życie - tj. przed dniem 12 grudnia 2001r., i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę.

Gazociąg relacji [...] DN 80 został wybudowany na podstawie decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w [...] z dnia [...] października 1981 r. Gazociąg wybudowano w 1982 r., jego odbiór techniczny miał miejsce w dniu 15 września 1982 r.

Gazociąg był więc, jak słusznie wskazuje skarżąca objęty unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1978 r. Nr 21, poz. 94) i aktów wydanych na podstawie tego rozporządzenia, które w § 5 stanowi, że minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniające bezpieczeństwo ludzi, mienia oraz warunki jakie powinny być zachowane w stosunku do obiektów terenowych określają odrębne przepisy.

Tymi odrębnymi przepisami są normy branżowe, w tym przypadku jest to norma BN-80/8976-31 (Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych) z 1 lipca 1980 r. Zgodnie z tą normą biorąc pod uwagę ciśnienie nominalne gazociągu (MPa), średnicę nominalna gazociągu (mm), odległość jaką należało zachować między gazociągiem [...], a obiektem terenowym stanowiącym "oddzielnie stojący budynek mieszkalny" powinna wynosić 20 m.

W naruszeniu tej właśnie odległości wynikającej z normy branżowej upatruje skarżąca spółka rażącego naruszenie prawa.

Zgodzić należy się z organem nadzorczym, że naruszenie odległości wynikającej z normy branżowej nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym stanowiskiem, naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Tymczasem, orzecznictwo sądowo-administracyjne w zakresie naruszenia przez obiekt odległości wskazanych w normie branżowej nie jest jednolite.

Prezentowane są dwa zupełnie odmienne poglądy w sprawach dotyczących tego zagadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2061/11, z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 47/12 oraz z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2223/11, z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 679/15, z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1993/16 – wszystkie publ. w Cbosa) uznał, że normy branżowe nie stanowiły przepisów budowlano-technicznych, które miałyby moc wiążącą w stosunku do inwestorów spoza danej branży lub zakładu, a których ewentualne naruszenie skutkowałoby automatycznym uznaniem, że dany obiekt został wzniesiony w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia. W ostatnim z powołanych wyroków (wydanym w podobnym stanie faktycznym sprawy) NSA stwierdził, że "normy branżowe zostały wprowadzone decyzją Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 18 marca 1971 r., które z uwagi na art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 listopada 1961 r. o normalizacji (Dz.U. Nr 53, poz. 298 ze zm.) obowiązywały jedynie w zakresie określonej branży zakładu pracy. Oznacza to, że norma branżowa nie była powszechnie obowiązująca. Za powszechnie obowiązującą uznawano natomiast polskie normy (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o normalizacji). W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, którą objęto żądaniem stwierdzenia nieważności nie było podstaw do wyprowadzenia związania normą branżową, skoro jej zakres związania był ograniczony do obowiązywania w zakresie określonej branży (dziedziny gospodarki), a nie nadano jej mocy powszechnie obowiązującej. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ związany był przepisami obowiązującymi, do których normy branżowej nie można zaliczyć".

Odmienny pogląd został przedstawiony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1467/11 oraz z dnia 17 stycznia 2013. sygn. akt II OSK 1711/11, w których wskazano, że skoro ówcześnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Nr 97, poz. 1055) nie regulowało kwestii odległości obiektów budowlanych względem gazociągów należało więc uznać, że wartości te wynikają z normy branżowej BN-71/9876-31. W konsekwencji stwierdzono, że sytuowanie obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w normie branżowej należało uznać za wykonanie robót budowlanych, które powodują zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Skoro naruszenie normy branżowej w zakresie odległości obiektu od gazociągu jest rozbieżnie oceniane w orzecznictwie to, należy zgodzić się z organem, że nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa.

Przypomnieć należy, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja.

Nie sposób uznać, że skutki naruszenia odległości wynikającej z normy branżowej, do której odsyłają przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia, są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, w sytuacji, gdy zachowane są normatywy odległościowe obowiązujące aktualnie.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (powołanym w zaskarżonej decyzji GINB) nie ma żadnej podstawy, aby dla obiektów obecnie lokalizowanych w pobliżu sieci gazowych stosować normatywy odległościowe wynikające z nieobowiązujących już przepisów, przerzucając niejako konsekwencje obowiązku dbałości o właściwą eksploatację tych sieci i urządzeń z operatora sieci na właścicieli gruntów sąsiednich, gdyż to ich prawo własności podlegałoby wywłaszczeniu przez zakaz zabudowy wykraczający poza rzeczywistą potrzebę. Stwierdzić jednocześnie należy, że wnosząc skargę operator gazociągu nie może uwolnić się od działań zapewniających bezpieczeństwo ludzi przez podjęcie środków, których celem jest pozbawienie uprawnień innych, na których nie ciążą określone obowiązki w przedmiocie bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi.

Sąd podziela także ustalenia organu, zgodnie z którymi decyzja kontrolowana w postępowaniu nadzorczym nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 k.p.a.

Niezasadny był też w kontekście dokonanej przez Sąd oceny prawnej, zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Organ dokonał bowiem prawidłowego ustalenia stanu sprawy, gromadząc i oceniając te dowody, które w postępowaniu nadzwyczajnym miały znaczenie. Wbrew zarzutom skargi organ dokonał także analizy przepisów intertemporalnych rozporządzeń w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe również w odniesieniu do daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gazociągu.

Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).