Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 130/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197, art. 47 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2385/14 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 22 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 8 września 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.

Pismem z 29 marca 2016 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 4 kwietnia 2016 r. zobowiązano Skarżącą do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie

1 egzemplarza odpisu zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 21 kwietnia 2016 r.

Postanowieniem z 6 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżącej, wskazując, że termin usunięcia braku formalnego upłynął w dniu 28 kwietnia 2016 r., z akt sprawy zaś wynika, że – pomimo wezwania – odpis zażalenia nie został złożony w terminie.

Powyższa rozstrzygnięcie Skarżąca zaskarżyła zażaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Jak stanowi art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Powyższy przepis nakłada na stronę postępowania sądowoadministracyjnego obowiązek procesowy, od którego realizacji ustawa uzależnia skuteczność pisma. Jak słusznie wskazał WSA we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, “brak zażalenia w tym zakresie jest brakiem formalnym, uniemożliwiającym nadanie zażaleniu prawidłowego biegu i nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów zażalenia przez sąd".

Przede wszystkim podkreślić należy, że obowiązek załączenia odpisu pisma spoczywał – z mocy przepisów ustawy – na Skarżącej. Wobec faktu niedołączenia przez Skarżącą do pisma odpisu zażalenia - przewodniczący wydziału zobowiązany były zastosować art. 49 § 1 P.p.s.a., wzywając stronę o uzupełnienie wspomnianego braku. Wezwanie, które zostało skutecznie doręczone Skarżącej (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 166 akt sprawy), zawierało wyraźne wskazanie, iż termin do uzupełnienia wskazanego w nim braku wynosi 7 dni od dnia doręczenia wezwania, oraz zastrzeżenie, iż skutkiem niedopełnia powyższego obowiązku procesowego będzie odrzucenie zażalenia. W tym kontekście jako niezrozumiałe ocenić należy postępowanie Skarżącej, która dopiero czwartego dnia biegu siedmiodniowego terminu skierowała do sądu administracyjnego pierwszej instancji pismo z prośbą o przesłanie kserokopii złożonego zażalenia. Poczynione przez Skarżącą założenie, że w ciągu kolejnych trzech dni zwrotna przesyłka dotrze do Strony ocenić należy jako niedochowanie wymogów należytej staranności, bowiem z logiki i doświadczenia życiowego wynikało, iż skorzystanie z formy korespondencji za pośrednictwem poczty wiązało się w sposób oczywisty z ryzykiem niedochowania terminu. Mając świadomość biegu terminu, Skarżąca mogła uzyskać stosowaną kserokopię w siedzibie sądu, czego jednak nie uczyniła.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, gdyż w okolicznościach procesowych niniejszej sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji zobowiązany był do zastosowania dyspozycji art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.