Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1584/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 148 ust. 1, art. 149 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 940/14 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w Lublinie z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. K. na rzecz Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w Lublinie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. (sygn. akt III SA/Lu 940/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zw. dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Lublinie (dalej zwanego "Dyrektorem OW NFZ") z dnia [...] lipca 2014 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. (nr [...]) o oddaleniu odwołania skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju "leczenie stomatologiczne", w zakresie "świadczenia ogólnostomatologiczne" na okres od 1 lipca 2014 r. do 30 czerwca 2017 r. na obszarze Gminy [...].

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Dyrektora OW NFZ wynikające z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Organ ten ustalił, że we wskazanym wyżej postępowaniu konkursowym w dniu 30 maja 2014 r. komisja konkursowa wybrała do realizacji umów oferentów wskazanych w ogłoszeniu o rozstrzygnięciu postępowania, w tym również skarżącą. Od rozstrzygnięcia tego skarżąca wniosła jednak odwołanie, podnosząc, że w wyniku dokonanych naruszeń prawa jej oferta na ponad 3 etaty, o które wystąpiła, nie została wybrana, lecz zaoferowano jej niepełne pół etatu, co było wynikiem tego, że oferta skarżącej znalazła się poza tzw. linią odcięcia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor OW NFZ nie uwzględnił odwołania strony. W stosunku do tego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniosła m.in., że: 1) oferent Spółka A nie zapewnił dostępu do swojej kliniki osobom niepełnosprawnym, 2) oferta B. W. nie została właściwie oceniona w kryterium "sprzęt i aparatura medyczna" oraz w kryterium "jakość - zewnętrzna ocena - systemy zarządzania", a ponadto budynek będący miejscem udzielania świadczeń przez B. W. jest w stanie surowym, niewykończonym, uniemożliwiającym udzielanie świadczeń. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Dyrektor OW NFZ utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie wydane w I instancji. Zdaniem organu, nie potwierdziły się zarzuty strony odnośnie do Spółki A, bowiem przeprowadzone w dniach 13 i 16 czerwca 2014 r. oględziny wykazały, iż osobom niepełnosprawnym ruchowo został zapewniony dostęp do ośrodka, skoro podjazd do budynku umożliwia wjazd wózkiem inwalidzkim na parter, gdzie usytuowane są gabinety. Dyrektor OW NFZ nie uwzględnił również zarzutów odnoszących się do oferty B. W., przyjmując, że: 1) w zakresie kryterium "sprzęt i aparatura medyczna" - stan faktyczny odnośnie do daty wydania przez właściwy organ decyzji zezwalającej na stosowanie aparatu rentgenowskiego pozostaje bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia postępowania konkursowego (m.in. nie wpływa na pozycję skarżącej w rankingu końcowym), 2) w zakresie kryterium "jakość - zewnętrzna cena - systemy zarządzania" - B. W. przedłożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię certyfikatu ISO 9001-2008, wydanego na dzień 24 marca 2014 r., obejmującego usługi stomatologiczne, udzielane w miejscu wskazanym w ofercie, 3) B. W. udziela świadczeń pomieszczeniach przystosowanych do tego typu usług, spełniających kryteria określone w ofercie, a ich stan jest zgodny ze stanem opisanym w ofercie - co wykazała kontrola przeprowadzona w dniu 8 lipca 2014 r.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Sąd stwierdził, że realizacja ustawowych obowiązków organów NFZ w zakresie określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, sprawowania kontroli i nadzoru nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń, jak również określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń - została skonkretyzowana w dziale VI ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej powoływanej jako "ustawa o świadczeniach"), zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Przytaczając treść poszczególnych przepisów wspomnianej ustawy, Sąd pierwszej instancji zakreślił sposób procedowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz w sprawie weryfikacji w postępowaniu administracyjnym wspomnianego postępowania konkursowego. Wskazał w szczególności, że: 1) w części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach), 2) porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją (art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach), 3) oferta zawierająca nieprawdziwe informacje podlega odrzuceniu (art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach).

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania, które są określone w ustawie o świadczeniach (m.in. zasada równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, wyrażona w art. 134 ustawy o świadczeniach) oraz w dokumentach Prezesa Funduszu (wydanych na podstawie art. 146 wspomnianej ustawy). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania (świadczeniodawcy) w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać wywołany, gdy naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. W postępowaniu administracyjnym musi zatem dojść do ujawnienia i wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z punktacją, będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, nietrafne są zarzuty skarżącej, których istota sprowadza się do twierdzenia, że interes prawny skarżącej doznał uszczerbku wskutek nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania konkursowego wobec oferentów Spółka A i B. W., w efekcie czego oferty wymienionych podmiotów znalazły się wyżej w rankingu ofert, natomiast oferta skarżącej została uplasowana na ostatniej pozycji, co uniemożliwiło jej zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z NFZ w żądanym przez nią zakresie.

Sąd uznał, że organ administracji nie naruszył art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej powoływanej jako "k.p.a.") w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Dyrektor OW NFZ zgromadził bowiem wyczerpujący materiał dowodowy, wyjaśnił okoliczności faktyczne i prawne stanowiące postawę rozstrzygnięcia, a także szczegółowo odniósł się do każdego zarzutu skarżącej.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ administracji trafnie uznał, że nie mógł zostać uwzględniony zarzut braku zapewnienia przez oferenta Spółka A dostępu dla osób niepełnosprawnych, skoro w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniach 13 i 16 czerwca 2014 r., a także na podstawie dodatkowych wyjaśnień tegoż oferenta organ stwierdził, że istnieje zgodność pomiędzy stanem faktycznym a informacjami zawartymi w ofercie co do wyposażenia gabinetu w sprzęt, personelu medycznego, a także w zakresie spełniania kryterium dostępu dla osób niepełnosprawnych.

Za zgodną z prawem uznał Sąd również ocenę organu administracji w zakresie nieuwzględniania zarzutów skarżącej podnoszonych w odniesieniu do oferty B. W., a wskazujących na konieczność odrzucenia tej oferty z uwagi na niespełnienie podstawowych warunków udziału w postępowaniu. Sąd wskazał, że ocena tej oferty w zakresie kryterium "jakość - ocena zewnętrzna - systemy zarządzania" miała związek z przedłożoną kopią certyfikatu ISO 9001-2008, wydanego na dzień 24 marca 2014 r. i obejmującego usługi stomatologiczne udzielane w miejscu wskazanym w ofercie, przy czym jednostki NFZ nie są uprawnione do weryfikowania kompetencji jednostek certyfikujących i nie mogą kwestionować autentyczności dokumentu przedłożonego przez oferenta. Natomiast zarzutu skarżącej, że budynek stanowiący miejsce udzielania świadczeń przez B. W. jest w stanie surowym, niewykończonym, nie potwierdziła kontrola tego podmiotu dokonana w dniu 8 lipca 2014 r. Sąd zwrócił uwagę, że wspomniany oferent przedstawił również aktualną decyzję Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej dopuszczającą pomieszczenia do udzielania świadczeń w zakresie stomatologii. Zdaniem WSA, na sposób rozstrzygnięcia postępowania konkursowego (w szczególności na pozycję skarżącej w rankingu końcowym ofert, a tym samym na jej interes prawny jako świadczeniodawcy) nie miała wpływu okoliczność, że B. W. nie posiadał decyzji zezwalającej na stosowanie aparatu rentgenowskiego. Sąd zauważył przy tym, że zasady postępowania konkursowego nie wymagały, aby posiadane przez oferentów decyzje dotyczące korzystania z budynku w określony sposób, czy też zezwalające na używanie aparatu rentgenowskiego, były decyzjami ostatecznymi.

II

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła M. K., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a w przypadku niepodzielenia przez Sąd zarzutów naruszenia prawa procesowego - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066; dalej powoływanej jako "p.u.s.a") poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, c/ p.p.s.a., skutkujące przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji niezgodnie z procedurą administracyjną, a więc niedokonaniem przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego poprzez to zaakceptowanie naruszenia przez ten organ przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przyjęto ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, że:

a) oferent Spółka A spełnia dodatkowo punktowane kryteria oceny ofert,

b) oferent B. W. spełnia podstawowe warunki udziału w postępowaniu konkursowym, przez co jego oferta nie podlega odrzuceniu

2) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego polegającego na tym, że:

a) Spółka A spełnia dodatkowo punktowane kryterium oceny ofert, podczas gdy z akt sprawy, to jest oświadczenia wydanego przez NZOZ S. z dnia 30.06.2014 r. (znajdującego się na str. 243 akt administracyjnych) wynika, iż spółka nie posiada uprawnienia do korzystania z podjazdu dla osób niepełnosprawnych, przez co nie powinna uzyskać dodatkowych punktów rankingujących,

b) oferent B. W. spełnia podstawowe warunki udziału w postępowaniu konkursowym, przez co jego oferta nie podlega odrzuceniu, podczas gdy z akt sprawy, zgodnie z decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie wynika, że na dzień składania ofert, to jest 25.03.2014 r., nie posiadał on ostatecznej decyzji uprawniającej w zakresie dopuszczenia do prowadzenia działalności leczniczej w zakresie stomatologii w budynku przy ul. T. w [...], lecz decyzję z dnia [...].03.2014 r. będącą nieostateczną decyzją pozytywnie opiniującą pomieszczenia i sprzęt do prowadzenia działalności leczniczej,

3) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. skutkujące dokonaniem ustaleń faktycznych przy pominięciu części materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, to jest oświadczenia wydanego przez NZOZ S. z dnia 30.06.2014 r., przez to dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania wyroku, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, podczas gdy organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego,

4) art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie swojego ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, co doprowadziło do oddalenia skargi, podczas gdy Sąd winien stwierdzić naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 148 ust. 1, art. 149 ust. 1 pkt 2, art. 134 ust. 1 w związku z art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach;

II. Naruszenie prawa materialnego, to jest:

1) błędną wykładnię art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach, polegającą na przyjęciu, że:

a) dopuszczalne jest porównanie ofert w przypadku, gdy jeden z oferentów (pan B. W.) nie spełnia podstawowych warunków na moment składania ofert, a jego oferta nie powinna podlegać odrzuceniu,

b) dopuszczalne jest porównanie ofert pomiędzy oferentami w sytuacji, gdy jednemu z nich (Spółka A) przyznano dodatkowe punkty rankingujące, podczas gdy w aktach postępowania administracyjnego znajduje się dowód wskazujący na brak spełnienia dodatkowo punktowanego kryterium,

c) z ostrożności procesowej w przypadku braku podzielenia ust. a przyjęcie, że dopuszczalne jest porównanie ofert w przypadku, gdy panu B. W. bezpodstawnie przyznano dodatkowe punkty rankingujące, co przyznaje sam organ, a w dalszej kolejności przesądza to o fakcie stosowania kryterium oceny ofert w stosunku do jednych oferentów oraz nie stosowania kryteriów oceny ofert w stosunku do innych,

2) niewłaściwe zastosowanie poprzez zaniechanie zastosowania art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w stosunku do oferty pana B. W., w sytuacji gdy na moment składania ofert nie spełniał on podstawowych warunków udziału w postępowaniu, to jest nie posiadał ostatecznej decyzji Inspektora Sanitarnego zezwalającej na dopuszczenie lokalu wskazanego w ofercie do użytkowania,

3) niewłaściwe zastosowanie poprzez zaniechanie zastosowania art. 134 ust. 1 w związku z art. 142 ust. 5 pkt 1 oraz art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez uznanie, iż nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich wykonawców, w sytuacji gdy sam organ stwierdza, że bezpodstawnie przyznał dodatkowe punkty rankingujące panu B. W., co oznacza, iż nie zastosował jednolitych kryteriów oceny ofert w stosunku do wszystkich wykonawców.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów podniesionych w petitum złożonego środka odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor OW NFZ (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione i dlatego skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom skarżącej Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania, a w szczególności art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymaganiom z art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera argumentację przemawiającą za przyjęciem ustalonego przez organ stanu faktycznego zgodnie z procedurą administracyjną.

Sąd I instancji dokonał pełnej kontroli kwestionowanej decyzji, zarówno pod względem zgodności jej z przepisami postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.), jak również przepisami prawa materialnego, a w szczególności art. 148 ust. 1, art. 149 ust. 1 pkt 2, art. 134 ust. 1 w związku z art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach.

Przede wszystkim należy podkreślić, że przyjmując ustalenia faktyczne organu będące podstawą rozstrzygnięcia jako prawidłowe, Sąd oparł się na wynikach kontroli uczestników konkursu oferentów konkurujących ze skarżącą do określonego zakresu świadczeń stomatologicznych i puli środków na ten cel z NFZ i stwierdził, że protokoły tych kontroli są miarodajnym dowodem na potwierdzenie okoliczności, które powinny być udowodnione.

Brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń wynikających z protokołów kontroli i uznania za słuszny zarzutu, że przyjęte ustalenia stanu sprawy są niezgodne ze stanem rzeczywistym, a konkretnie, że oferent Spółka A nie spełniał dodatkowych punktowanych kryteriów oceny ofert (korzystanie z podjazdu dla osób niepełnosprawnych), a oferent B. W. nie spełniał podstawowych warunków udziału w postępowaniu konkursowym i dlatego jego oferta zdaniem skarżącej podlegała odrzuceniu.

Zarzuty kasacyjne i ich uzasadnienie stanowią zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego polemikę z powyższymi ustaleniami, opartymi na wszechstronnie zebranym i rozważonym zgodnie z regułami kodeksu postępowania administracyjnego materiale dowodowym.

Jeżeli organ stwierdził, że przed rozstrzygnięciem konkursu lokal, w którym są świadczone usługi stomatologiczne, jest przystosowany do prowadzenia działalności stomatologicznej w pełnym deklarowanym zakresie, to nie można było odrzucać oferty z tego powodu, że decyzja Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej dopuszczająca pomieszczenia do udzielania świadczeń w zakresie stomatologii nie była w chwili składania oferty ostateczna.

Nie można zarzucić również zaskarżonej decyzji, że niezgodnie ze stanem faktycznym przyznała drugiemu oferentowi dodatkowe punkty za korzystanie z podjazdu dla osób niepełnosprawnych, skoro ten fakt został potwierdzony w wyniku kontroli organu przeprowadzonej na miejscu w budynku, gdzie ten oferent miał świadczyć usługi stomatologiczne.

Wprawdzie skarżąca podniosła w skardze kasacyjnej jeszcze szereg innych zarzutów zarówno procesowych, jak i naruszenia prawa materialnego, ale sprowadzały się one do tych wyżej omawianych dwóch spornych kwestii, a mianowicie niezasadne wyróżnienie dwóch konkurujących ofert świadczeniodawców Spółka A i B. W. poprzez przyjęcie przez organ spełnienia przez nich kryteriów, których faktycznie nie spełniali.

Zatem po wykazaniu prawidłowych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd I instancji w zakresie spełnienia wszystkich warunków i kryteriów, które upoważniały komisję konkursową do rozstrzygnięcia rankingu oferentów i w konsekwencji konkursu na przedmiotowe świadczenia w sposób jaki został przyjęty w zaskarżonej decyzji, to Sąd I instancji trafnie oddalił skargę na tę decyzję, nie znajdując żadnych podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji.

Należy przy tym przyjąć, że Sąd odnosił się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, a swoje stanowisko w tym zakresie wyczerpująco uzasadnił.

Naczelny Sąd Administracyjny analizując zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 148 ustawy o świadczeniach, zauważył, że skoro założenia skarżącej co do błędnego ustalenia okoliczności faktycznych nie zostały potwierdzone a stan faktyczny ustalony przez organ i przyjęty przez Sąd I instancji prawidłowo został zakwalifikowany jako niepodlegający subsumpcji do przepisu art. 148 § 1 ustawy o świadczeniach, to nie można zarzucać naruszenia prawa materialnego przez błędnie ustalony stan faktyczny.

Również zarzut naruszenia przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w stosunku do oferty B. W. nie jest trafny, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, że ten oferent nie spełniając na moment składania ofert warunku posiadania ostatecznej decyzji Inspektora Sanitarnego zezwalającej dopuszczenie lokalu wskazanego w ofercie do użytkowania, to nie spełniał podstawowych warunków udziału w postępowaniu konkursowym.

Posiadanie nieostatecznej zezwalającej decyzji Inspektora Sanitarnego w chwili składania oferty, a która była korzystna dla strony i w związku z tym nie wymagała zaskarżenia i stała się ostateczna w chwili rozstrzygnięcia konkursu, nie mogło eliminować tego oferenta z konkursu tylko z tego powodu, że decyzję tę uzyskał tuż przed złożeniem oferty.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zarzut naruszenia w tym postępowaniu konkursowym zasady równego traktowania stron został oparty na rzeczywistych podstawach faktycznych i prawnych, co zostało omówione wyżej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało oparte na przepisie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.