Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 19/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 24
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka ( spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 września 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 71, art. 72 i art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.):

- uznał z dniem 6 września 2013 r. B. L. za osobę bezrobotną;

- przyznał ww. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 września 2013 r. do dnia 13 marca 2014 r. w wysokości 100 % kwoty określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Ww. rozstrzygnięcie zostało następnie zmienione decyzją Prezydenta Miasta znak [...] z dnia 25 września 2013 r. w zakresie wysokości zasiłku dla bezrobotnych (orzeczono o prawie do zasiłku w wysokości 120 % kwoty określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) oraz okresu pobierania zasiłku (orzeczono, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych będzie przysługiwać B. L. w okresie od 14 września 2013 r. do dnia 12 września 2014 r.).

Postanowieniem wydanym w dniu 29 października 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i § 2 oraz art. 150 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia 9 września 2013 r. znak [...].

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 26 września 2013 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w G. wpłynęło oświadczenie w przedmiocie pobierania przez B. L. emerytury w wysokości 534 USD przyznanej przez odpowiedni organ emerytalny w USA.

Decyzją z dnia 30 października 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) i art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o uchyleniu ww. decyzji własnej z dnia 9 września 2013 r., o odmowie uznania B. L. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania ww. prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji nawiązując do faktu otrzymywania przez B. L. emerytury z USA wskazał, że w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy ww. nie spełniał warunków art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W następstwie odwołania wniesionego przez B. L. Wojewoda decyzją z dnia 3 grudnia 2013 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) i pkt 24 oraz art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit h) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "bezrobotnym" jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Z kolei pod pojęciem "przychodu" ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rozumie (w świetle art. 2 ust. 1 pkt 24) przychody z tytułu innego niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, zasiłek lub inne świadczenie wypłacone z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle powyższych regulacji niekwestionowane przez stronę osiąganie przychodu w postaci emerytury w wysokości wyższej niż połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę stanowi okoliczność wykluczającą przyznanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Jeżeli zaś B. L. w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy nie spełniał przesłanek uzasadniających jego rejestrację i przyznanie prawa do zasiłku, decyzję administracyjną w tym przedmiocie należało wyeliminować z obrotu prawnego.

W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. L. wskazał, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej jak i prawa do zasiłku było bezpodstawne. Skarżący wypracował bowiem prawo do zasiłku dla bezrobotnych będąc zatrudnionym w Polsce.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, po wznowieniu postępowania z mocy art.145 § 1 pkt 5 tej ustawy.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 674) ilekroć jest w ustawie mowa o bezrobotnym oznacza to osobę o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę [...].

Z kolei w myśl art.2 ust.1 pkt 24 tej ustawy pod pojęciem przychodu rozumie się - przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie zaś do przepisu art.3 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r., poz. 361 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Przepis ten stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a w/w ustawy).

Z przepisów powyższych wynika, że skoro skarżący pobiera emeryturę z USA, od której na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opłaca podatek i w sprawie nie ma zastosowania umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, to rację ma organ odwoławczy, że w świetle obowiązującego prawa skarżący nie może korzystać ze statusu bezrobotnego. Jak wynika bowiem z ustaleń organów, emerytura skarżącego w wysokości 536 dolarów przekroczyła połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, które w 2013 r. wynosiło 800 zł. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił również zastosowanie w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych względów zarzuty skargi uznać należało za nietrafne. Podkreślić bowiem trzeba raz jeszcze, że dla posiadania prawa do zasiłku dla bezrobotnych niewystarczające jest wykazanie wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku, od którego posiadania zależy nabycie prawa do tego świadczenia, lecz niezbędne jest również posiadanie statusu osoby bezrobotnej, co w przypadku skarżącego z uwagi na wysokość osiąganego przez niego przychodu uniemożliwiają przepisy obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.