Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1160/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. D. złożył skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający CKL w [...] z dnia [...] marca 2010r., nr [...].

Dnia 21 maja 2020 r. do organu administracji wpłynęła skarga R.D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. (dalej "Orzeczenie CKL"). Na mocy orzeczenia CKL, organ odwoławczy, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 28 listopada 2014 r., dalej "ustawa o komisjach lekarskich", uchylił orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej "RKL"), nr [...] z dnia [...] października 2019 r., (dalej "orzeczenie RKL").

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 28 listopada 2014 r. (dalej "ustawa o komisjach lekarskich"), zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną łub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

Wykaz chorób i ułomności został zawarty w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Katalog schorzeń został zawarty w wykazie chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży 2 Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb (dalej "wykaz do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r.").

Zgodnie z rozpoznaniem zawartym w orzeczeniu RKL, u skarżącego rozpoznano: - [...] - § 81 p. 1, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - [...]- § 81 p. 1, r. 5, kat B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - nadwaga/BMI [...] § 1 p. 3, r. 5, kat. A wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - przebyta [...]- bez §, - [...] - bez §. Powyższe zostało stwierdzone przez RKL na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego oraz wyników badań i konsultacji specjalistycznych.

Komisja pierwszej instancji nie zaliczyła orzekanego do żadnej grupy inwalidzkiej i przyznała kategorię zdrowia B uznając funkcjonariusza za zdolnego do służby w Straży Granicznej z ograniczeniem, zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku.

Od powyższego orzeczenia do Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Składu Orzekającego w [...] ( zwanej dalej SOCKL) odwołał się Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej pismem z dnia 21 listopada 2019r. Odwołał się również R. D. pismem z dnia [...] listopada 2019r.

W swoim odwołaniu Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej odwołał się w zakresie: "pkt 13 części A, tj. nie - stwierdzenia przez komisję lekarska, czy schorzenia wymienione w pkt 11 części A przedmiotowego orzeczenia pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby."

Skarżący w swoim odwołaniu wnosi o: "zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie całkowitej niezdolności do służby i przyznanie kat. "C" oraz przyznanie odpowiedniej grupy inwalidzkiej, jak również uznanie [...] jak i schorzenia "[...]" za pozostające w związku ze służbą. W uzasadnieniu do odwołania skarżący przedstawił przebieg dotychczasowego leczenia od czasu zachorowania na [...]. Ponadto przedstawił swój pogląd na związek przebytej [...] z aktualnymi dolegliwościami ze strony układu [...] i [...]. Orzekany uważał, że są one bezpośrednio związane z zachorowaniem na [...], jak również ze służba w Straży Granicznej.

Na skutek wniesionego odwołania, CKL zapoznała się z całością dokumentacji zgromadzonej w sprawie (dnia 12 lutego 2020 r. do CKL wpłynęła dodatkowa dokumentacja skarżącego). CKL dokonała badania przedmiotowego i podmiotowego. Mając na względzie powyższe, zgodnie z orzeczeniem CKL, u skarżącego rozpoznano: - [...] po stronie [...]. Stan po leczeniu operacyjnym (2018 r. i 2019 r.) - § 81 p. 1, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - dyskopatia [...] oraz [...]- § 64 p. 2, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - [...] po stronie [...]- § 81 p. 1, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - nadwaga- § 1 p. 3, r. 5, kat. A wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - [...] w wywiadzie- bez §, - [...] - bez §.

Podczas analizy sprawy, w ocenie CKL zachodziła konieczność zmiany rozpoznań postawionych przez RKL w części A pkt 11. 1-5 Orzeczenia RKL. Wobec konieczności zmiany kwalifikacji i przyporządkowania schorzeń według rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., w ocenie CKL, zachodziła konieczność uchylenia Orzeczenia RKL i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty. Uchylenie w części dotyczyło zmiany treści punktu 11 części A orzeczenia, dotyczącego treści ustalonych rozpoznań. Zdaniem organu II instancji podane obecnie są zgodne z aktualnym stanem zdrowia orzekanego oraz przebytym procesem terapeutycznym. Zmieniono też treść części F szczegółowego rozpoznania.

Centralna Komisja Lekarska podzieliła stanowisko komisji pierwszej instancji dotyczące oceny stanu zdrowia skarżącego i przyznania kategorii zdrowia B. CKL ustaliła, że schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie sięgają granic inwalidztwa. Nie stwierdzono związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Funkcjonariusz R. D. nie pełni służby w narażeniu na drgania mechaniczne, nie pełnił służby na stanowiskach na których praca wykonywana jest z użyciem maszyn, urządzeń emitujących drgania mechaniczne wymuszone zewnętrznym źródłem energii. Nie był narażony na długotrwałe obciążenia powodujące ucisk nerwu [...], ruchy monotypowe, wykonywane długotrwale, charakteryzujące się powtarzalnością, rytmicznością. W dokumentacji kadrowej dotyczącej stanowiska orzekanego, zakresu obowiązków służbowych i warunków bhp, brak jest informacji o wykonywaniu przez pana D. jakichkolwiek ponadnormatywnych, ekstremalnych czynności mogących mieć istotny negatywny wpływ na obwodowy układ [...]. Komisja wskazał, iż nie można typowych czynności funkcjonariusza Służby Granicznej na stanowisku orzekanego traktować w kategoriach szczególnych warunków lub właściwości służby. Samo rozpoznanie schorzenia – [...] nie jest jednoznaczne z uznaniem, że przyczyna jego powstania pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

R. D. złożył skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2010r., nr [...]

Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy spowodowane przez zaniechanie podejmowania czynności z urzędu oraz brak analizy powiązania [...] z obecnymi dolegliwościami, co sprawiło, że materiał dowodowy nie został zebrany i przeanalizowany w sposób wyczerpujący (brak opinii lekarza -specjalisty [...])

- art. 77 § 1, 107 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, skutkiem czego jest brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co uzasadnienie decyzji jest niepełne, a przejawia się w:

- braku nawiązania do poprzednich orzeczeń wskazujących na [...] jako chorobę związaną ze szczególnymi warunkami służby,

- błędnym uznaniu, że nie istnieje związek schorzeń wymienionych w zaskarżonym orzeczeniu ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby,

- zignorowaniu przez organ czekającego mnie zabiegu i brak zawieszenia postępowania do czasu przeprowadzenia zabiegu, co mogło mieć istotne znaczenie przy rozstrzygnięciu sprawy,

- braku uznania, że schorzenia powodują łącznie niezdolność do służby i inwalidztwo, które uzasadniają zakwalifikowanie ich łącznie pod kategorię "C"

- art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w postaci powołania opinii lekarza [...] z urzędu a także zaniechanie zlecenia przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w tym przedmiocie organowi pierwszej instancji.

Naruszenie prawa materialnego:

- naruszenie przepisu art. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez uznanie, że kwalifikuję się do zaliczenia do kategorii "B" podczas gdy schorzenia powodują całkowitą i trwałą niezdolność do służby, czyli przyznanie kat. "C",

- naruszenie przepisu § 118 oraz § 81 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa, poprzez nie zakwalifikowanie schorzeń łokcia za spowodowane szczególnymi warunkami lub właściwościami służby,

- naruszenie art. 20 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin- poprzez uznanie, że nie istnieje związek moich schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby,

- naruszenie Rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej poprzez braku uznania schorzenia określanego jako "[...]" jako choroby zawodowej, pozostającej w związku ze służbą, podczas gdy schorzenie to wymienione jest w punkcie 21 podpunkt 10 przedmiotowego rozporządzenia.

W oparciu o powyższe, skarżący wnosił o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w całości i na podstawie art. 135 p.p.s.a. wnosił o uchylenie poprzedzającego orzeczenia z dnia [...] października 2019r. [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] w całości oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie odwołania. Ewentualnie wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

Podnosił, iż w zaskarżonym orzeczeniu wymieniono schorzenia, na które cierpi a mimo to został uznany za zdolnego do służby, jedynie z ograniczeniem, kat. "B" zdolny do służby na zajmowanym stanowisku, jak również nie zaliczono go do żadnej grupy inwalidzkiej. Skarżący wskazywał, iż jego stan zdrowia się pogarsza, dolegliwościami wobec czego należało orzec całkowitą i trwałą niezdolność do służby oraz zaliczyć skarżącego do grupy inwalidzkiej, a także orzec związek schorzenia "[...]" jako choroby pozostającej w związku ze służbą, będącej konsekwencją przebytej [...]. Podnosił, iż wydane w obecnym procesie orzeczniczym orzeczenia, są oderwane od pełnej analizy sytuacji zdrowotnej. Dolegliwości w postaci [...], [...] zostały potraktowane w oderwaniu od przebytej choroby-[...]. [...] pozostaje w związku ze służbą i jej szczególnymi warunkami lub właściwościami, tak stwierdza orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nie można kolejnych schorzeń [...] traktować "osobno". W odwołaniu od pierwotnego orzeczenia Komisji Lekarskiej w [...] wskazywał na związek moich schorzeń [...] z [...]. Nie skłoniło to jednak komisji do pochylenia się nad tą kwestią. Nawet w rozpoznaniu wskazano "[...] w wywiadzie, brak §". Podkreślał, że [...] nie jest wskazywana przeze mnie jedynie "w wywiadzie". Jest ona potwierdzona przez protokół powypadkowy numer [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., następnie uznana za schorzenie związane ze służbą. Co prawda początkowo uznano, że nie występuje w związku z tym uszczerbek na zdrowiu (0 %- zawiadomienie o orzeczeniu nr [...], z dnia [...] grudnia 2014 r. ) Jednak na skutek odwołania, w dniu [...] września 2016 r. Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem nr [...] uznała, że uszczerbek na zdrowiu wynosi 10 %, a rozpoznanie to: postać [...], z nawracającymi obrzękami [...] i ograniczeniami ruchów w [...] oraz osłabieniem siły [...] § 209 b. Podnosił, iż nie rozumiem, dlaczego obecne komisje uporczywie wskazują przy [...], jakby dowiedziały się o niej z "wywiadu" , powtarzają adnotację: "bez §". Skarżący uważa, że skutkiem moich uwag zawartych już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, powinno być pokierowanie mnie na badania do specjalisty lekarza [...], który byłby w stanie przeanalizować moje schorzenia całościowo i ocenić, czy odczuwane od lat kolejne dolegliwości, są powiązane z [...]. Nie tylko badanie lekarskie przez lekarza [...] i lekarza [...], ale dopiero analiza tych poszczególnych badań przez specjalistę [...] mogłaby doprowadzić do wniosków, do których usiłuje przekonać komisje. Do niniejszej skargi dołączył kserokopie poprzednich orzeczeń, wskazujących na [...] jako chorobę zawodową, na uznanie 10 % uszczerbku na zdrowiu, na zakwalifikowanie choroby z § 209 b rozporządzenia. Podkreślał, że po analizie orzeczeń obu instancji ma wątpliwość, czy te poprzednie orzeczenia znajdują się w aktach sprawy. Bez nich obraz sytuacji byłby niepełny i znowu schorzenia i objawy chorobowe mogłyby zostać potraktowane jako osobne, nabyte bez związku z [...], stwierdzoną a nie tylko wynikającą z moich oświadczeń, z wywiadu. Wskazywał, iż w dokumentacji sprawy znajduje się również historia choroby pochodząca z Indywidualnej Specjalistycznej Praktyki Lekarskiej - specjalisty [...] z [...]- stwierdzono tam [...]- postać [...] i pochodzące od niej przewlekłe dolegliwości [...] stawu [...].

Centralna Komisja Lekarska wnosiła o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie CKL nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

Odnosząc się na wstępie do argumentacji skarżącego dotyczącej związku schorzenia ([...]) ze służbą należy wskazać, iż w orzecznictwie kwestia niedopuszczalności skargi w tym zakresie jest ujmowana jednolicie. Orzeczenia dotyczące związku schorzenia ze służbą są bowiem poddawane kontroli sądów powszechnych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r. o sygn. akt I OSK 93/10; z dnia 29 maja 2008 r. o sygn. akt II OSK 667/08; z dnia 22 lipca 2010 r. o sygn. akt I OSK 220/10; uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998r. o sygn. akt OPS 8/97). Sąd administracyjny nie ma zatem uprawnień do wypowiadania się w tym przedmiocie.

Podobnie, sąd administracyjny nie ma uprawnień aby ingerować w przesłanki zasadności fakultatywnego zawieszenia postępowania przez organ w trybie art. 98 § 1 k.p.a.

Podstawę orzekania przez CKL w przedmiocie zdolności skarżącego do służby stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.). Natomiast wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami do służby został zawarty w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej (Dz.U. 20117r., poz. 831). W sprawie znajdowało również zastosowanie rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2019r., poz. 1046).

Zgodnie z art. 6 ustawy o komisjach lekarskich, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;

3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

2. Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń:

1)"zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby;

2)"trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego;

3)"czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku;

4)"zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;

5)"trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby.

3. W przypadku orzeczenia, które zawiera określenie wskazane w ust. 2 pkt 3, komisja lekarska wyznacza termin kolejnego badania w celu wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności do pełnienia służby funkcjonariusza na zajmowanym stanowisku.

Stosownie do art. 32 ust. 1 i 2 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przeprowadza stosowne badanie lekarskie i sporządza protokół badania, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie.

Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy).

W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy).

Stosownie do art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

CKL rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów (art. 45 i art. 46 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ww. ustawy, CKL po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. CKL nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych (ust. 2). Do postępowania odwoławczego prowadzonego przez CKL stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi (ust. 3).

Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich regulują pewne kwestie proceduralne odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a.

Podkreślić w tym miejscu należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ww. ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby.

Sąd administracyjny nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby.

CKL zapoznała się z całością aktualnej dokumentacji zgromadzonej w sprawie (dnia 12 lutego 2020 r. do CKL wpłynęła dodatkowa dokumentacja skarżącego). CKL dokonała badania przedmiotowego i podmiotowego. Mając na względzie powyższe, zgodnie z orzeczeniem CKL, u skarżącego rozpoznano: - [...] po stronie [...]. Stan po leczeniu operacyjnym (2018 r. i 2019 r.) - § 81 p. 1, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - dyskopatia [...] oraz [...]- § 64 p. 2, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - [...] po stronie [...]- § 81 p. 1, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - nadwaga- § 1 p. 3, r. 5, kat. A wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - [...] w wywiadzie- bez §, - [...] - bez §. Podczas analizy sprawy, w ocenie CKL zachodziła jedynie konieczność zmiany rozpoznań postawionych przez RKL w części A pkt 11. 1-5 Orzeczenia RKL. Wobec konieczności zmiany kwalifikacji i przyporządkowania schorzeń według rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., w ocenie CKL, zachodziła konieczność uchylenia orzeczenia RKL i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty. Uchylenie w części dotyczyło zmiany treści punktu 11 części A orzeczenia, dotyczącego treści ustalonych rozpoznań. Zmieniono też treść części F szczegółowego rozpoznania. Ostatecznie jednak skarżący nie został zaliczony do żadnej grupy inwalidzkiej i przyznano mu kategorię zdrowia B, uznając funkcjonariusza za zdolnego do służby w Straży Granicznej z ograniczeniem, zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku.

Od strony formalnej orzeczenie CKL jest prawidłowe. Nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów powołanych wyżej. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy komisja lekarska była w posiadaniu dokumentów wystarczających do podjęcia orzeczenia, nie miała obowiązku dalszego poszukiwania dotyczącej skarżącego dokumentacji medycznej, w tym znajdującej się w zasobach archiwalnych. Tym samym zarzuty zawarte w skardze w części obejmującej zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak też materialnego należało uznać za bezzasadne.

Odnosząc się do generalnego zarzutu dotyczącego nieprawidłowości przeprowadzonych w sprawie badań lekarskich i specjalistycznych, Sąd raz jeszcze podkreśla, iż nie jest uprawiony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań oraz prawidłowości ustaleń komisji lekarskich w zakresie stwierdzonych u niego schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby. Sąd nie może również zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby, niż uczyniła to komisja lekarska na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań innej komisji, celem weryfikacji dotychczasowych badań. Sąd nie posiada bowiem ani takich kompetencji ani też specjalistycznej wiedzy medycznej, nie może również zasięgać opinii biegłych w ramach postępowania sądowego, natomiast uprawniony jest jedynie do skontrolowania czy rozstrzygnięcie komisji lekarskiej podjęte zostało na podstawie kompletnego materiału dowodowego, obejmującego niezbędne badania lekarskie. Sąd przy tym nie miał możliwości dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego (dokumentacja dotycząca orzeczeń lekarskich od 2014r.). Uprawnienie sądu do przeprowadzenia dowodu zostało sformułowane w sposób niezwykle ograniczony. Przedmiotem dowodu może tylko dokument i to w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zasadą jest bowiem, że sąd administracyjny ocenia prawidłowość gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organ. Sąd administracyjny z zasady nie prowadzi postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń faktycznych (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt I FSK 1671/18). Jak wskazano wcześniej organ nie miał obowiązku przyjęcia priorytetowego znaczenia orzeczeń lekarskich wydawanych wcześniej. Oparł się na spójnym i wyczerpującym materiale dowodowym zebranym w toku aktualnego postępowania. Przy tak zgromadzonym materiale dowodowym Sąd (jak zaznaczono) nie miał możliwości uznania za zasadnym zarzutu nie skierowania skarżącego na badania specjalistyczne. Powiązanie chorób skarżącego z [...] nie może być przy tym kwestia zasadniczą dla postępowania sądowadministarcyjnego. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny do orzekania w przedmiocie ustalenia występowania choroby zawodowej czy też ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu (o czym też była mowa w części wstępnej rozważań).

Reasumując, podkreślić należy, że kontrola przez Sąd procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonego orzeczenia, jak i samego orzeczenia, dokonywana jest poprzez badanie ich zgodności z przepisami szczególnymi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało zgodnie z prawem.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł, jak w sentencji.