Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 779/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2007 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) została wniesiona przez "A" Sp. z o.o. w C. skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.

z dnia [...] r. nr [...], w którym w trybie art. 229 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) zlecono organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie zobowiązania podatkowego za [...] 2000 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odniósł się do zarzutów merytorycznych skargi wykazując brak jej zasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej, w tym, decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że została ona wniesiona przez osobę uprawnioną i z zachowaniem wymogów określonych przepisami prawa.

Art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Art. 58 wyżej wskazanej ustawy stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak min. gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).

Sąd orzekający wyraża pogląd, że postanowienie wydane w trybie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nie jest bowiem postanowieniem na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie czy też rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, o których mówi art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przemawia za tym poglądem zapis art. 229 w zestawieniu z art. 236 i art. 237 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca bowiem nie wskazał, że na postanowienie wydane w trybie art. 229 służy zażalenie. Tym samym, strona, która może zaskarżyć go tylko w odwołaniu od decyzji. W przedmiotowej sprawie zaś organ odwoławczy nie wydał ostatecznej decyzji, dla potrzeb, wydania której zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy art.. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a albowiem została wniesiona na postanowienie nie podlegające kontroli sądowej.

Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 58 § 1 pkt w związku z art. 3 § 2 pkt 2 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.