Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 192/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Iwona Maciejuk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. I. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do podjęcia broni palnej z depozytu i wydania broni 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M. I. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia

[...] września 2015 r. nr [...], na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. zwrócił M. I. wniosek z dnia [...] września 2015 r. o przywrócenie terminu do podjęcia broni palnej wraz z amunicją z depozytu KWP w [...] wraz

z wnioskiem o wydanie broni z depozytu.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] września 2015 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek M. I., reprezentowanego przez adwokata o przywrócenie terminu do podjęcia broni palnej wraz z amunicją z depozytu KWP w [...] wraz

z wnioskiem o wydanie broni z depozytu.

Organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2015 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego

w [...] [...] Wydział [...] z wnioskiem o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu w postaci 2 sztuk broni palnej myśliwskiej oraz amunicji, które stanowiły własność M. I.

Wskazano, że Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział [...] prowadzi postępowanie w sprawie stwierdzenia likwidacji niepodjętego depozytu w postaci

2 sztuk broni palnej myśliwskiej oraz amunicji, sygnatura akt [...].

KWP wskazał, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 66 § 3 k.p.a.).

Pełnomocnik strony w zażaleniu zarzucił, że Komendant Wojewódzki Policji

w [...] błędnie uznał swoją niewłaściwość do rozpatrzenia złożonego wniosku. W ocenie pełnomocnika, to właśnie KWP w [...], jako "przechowujący broń", winien jest rozpoznać wniosek, albowiem wydanie zdeponowaniej broni,

po wcześniejszym uwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu do jej odbioru, leży

w jego kompetencji. Takie działanie zniweczyłoby w ocenie pełnomocnika skutek materialnoprawny przewidziany ustawą o likwidacji niepodjętych depozytów w postaci przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa i w ten sposób miałoby wpływ na rozstrzygnięcie postępowania sygn. akt [...], prowadzonego przez Sąd Rejonowy

w [...]. Pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144, art. 66 § 3 i art. 105

§ 1 k.p.a., uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do przepisu art. 22 ust. 1 i 3 ustawy

z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń

i amunicję do tej broni. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji.

Stosownie zaś do przepisu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208 poz. 1537 ze zm.), likwidacja takiego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu, który wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5 tej ustawy.

Organ wskazał, że w przypadku M. I. termin ten upłynął [...] czerwca 2015 r., w związku z czym Komendant Wojewódzki Policji w [...] złożył stosowny wniosek do Sądu Rejonowego w [...].

KGP stwierdził, iż złożenie, jak również odbiór broni z depozytu są czynnościami materialno-technicznymi, dla dokonania których ustawodawca nie przewidział konieczności, czy możliwości stosowania przepisów prawa procesowego. Do czynności tych nie ma zatem zastosowania m.in. art. 58 § 1 k.p.a. mówiący o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej takiej jak wniesienie zażalenia,

czy odwołania, dla dokonania których terminy określają przepisy kodeksu.

Terminy do złożenia broni do depozytu oraz jej odebrania z depozytu określone są w ustawach materialnych i organy administracji publicznej nie mają podstaw do jakiejkolwiek ingerencji w tym zakresie.

Z tego względu KGP uznał, że wniosek strony jest bezprzedmiotowy i jako taki nie wywołuje skutków w sferze prawa procesowego.

W ocenie KGP wydane przez organ I instancji, na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., postanowienie jest błędne, gdyż stanowi wejście na ścieżkę procesową, do czego brak jest podstaw.

Skoro jednak organ I instancji wydał to "procesowe" postanowienie, w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych, podlega ono uchyleniu, a postępowanie tego organu - jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.) umorzeniu

w całości.

Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi M. I., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztow zastępstwa procesowego, pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędną konstatację, iż przepis ten swą dyspozycją obejmuje możliwość przywrócenia terminu do dokonania jedynie czynności stricte procesowych, jak wnoszenie środków odwoławczych. W ocenie pełnomocnika z treści przepisu ograniczenie owo nie wynika, zatem jedyną dopuszczalną wykładnią jest,

iż przytoczona norma dyspozycją swą obejmuje zarówno czynności procesowe, jak

i inne dokonywane wobec organu administracji, a którym ustawa przypisuje doniosłość prawną, w tym między innymi składanie określonych oświadczeń woli i wiedzy, wniosków mających skutki procesowe. W ocenie pełnomocnika organ niesłusznie wydał zaskarżone postanowienie, winien uchylić zaskarżone zażaleniem postanowienie organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że na podjęcie broni z depozytu właściwej jednostki organizacyjnej Policji przewidziany jest dla strony termin trzech lat biegnący od podjęcia wezwania do dokonania tej czynności. Przesłanka ta decydują

o tym, iż czynność tę należy brać pod uwagę, jako taką, do dokonania której stronie można przywrócić termin w oparciu o dyspozycję przepisu art. 58 § 1 k.p.a. Wniosek winien zostać zweryfikowany, a następnie winno nastąpić wydanie przedmiotu depozytu za stosownym pokwitowaniem lub odmowa. W istocie "podjęcie broni z depozytu" jest zespołem czynności o sformalizowanym charakterze. Należy zastanowić się, w jakiej formie winna nastąpić ewentualna odmowa: zdaniem skarżącego w formie decyzji administracyjnej.

Teza o materialno- technicznym charakterze podejmowania broni

z depozytu jest zdaniem pełnomocnika niewłaściwa. Wystąpienie do właściwego organu administracyjnego o wydanie przedmiotu z depozytu stanowi czynność procesową podpadającą o dyspozycję przepisu art. 58 § 1 k.p.a.

Zaskarżone postanowienie opiera się na błędnej wykładni przepisów procesowych, co miało wpływ na jego treść. Błędne jest także postanowienie organu pierwszej instancji, lecz nie z przyczyn, na jakich oparł się autor zaskarżonego postanowienia.

W ocenie pełnomocnika sprawa przywrócenia terminu do odbioru zdeponowanej broni i amunicji oraz wydanie jej uprawnionemu winna zostać merytorycznie rozpoznana przez organ pierwszej instancji.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia.

W dniu 6 kwietnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo organu z dnia 5 kwietnia 2016 r. przy którym nadesłano odpis postanowienia Sądu Okręgowego w [...]

[...] Wydział [...] z dnia [...] lutego 2016 r. sygn. akt [...] oddalającego apelację M. I. od postanowienia Sądu Rejonowego

w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...] stwierdzającego likwidację niepojętego depozytu w postaci broni palnej myśliwskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, jednakże z innych powodów niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Stosownie do art. 22 ust. 3 tej ustawy, jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208 poz. 1537 ze zm.), likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5 tej ustawy (art. 4 ust. 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 ustawy o likwidacji niepojętych depozytów, z chwilą likwidacji niepojętego depozytu

na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia,

w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt. Przechowujący depozyt jest obowiązany wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie, o którym mowa w art. 4 ust. 2, oraz pouczyć o skutkach jego niepodjęcia (art. 6 ust. 1 ustawy

o likwidacji niepojętych depozytów). Wezwanie do odbioru depozytu powinno nastąpić niezwłocznie po jego złożeniu lub uzyskaniu wiadomości o wystąpieniu okoliczności, która umożliwia odebranie tego depozytu (art. 6 ust. 2 tej ustawy).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o likwidacji niepojętych depozytów, likwidację niepojętego depozytu stwierdza sąd na wniosek przechowującego depozyt.

W sprawie jest bezsporne, że M. I. nie odebrał depozytu w okresie 3 lat od dnia doręczenia mu wezwania do odbioru tego depozytu (wezwanie doręczono

w dniu [...] czerwca 2012 r.). Potwierdzają to nadesłane przez organ akta sprawy. Stosownie zatem do art. 4 ust. 1 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów – wraz

z upływem 3-letniego okresu wskazanego w art. 4 ust. 2 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów – nastąpiła z mocy prawa likwidacja tego niepodjętego przez M. I. depozytu. Wobec likwidacji z mocy prawa depozytu, prawa

do depozytu przeszły na rzecz Skarbu Państwa.

W sprawie jest bezsporne, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], przechowujący depozyt, wystąpił w dniu [...] czerwca 2015 r. do Sądu Rejonowego

o stwierdzenie likwidacji niepojętego depozytu.

Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział [...] postanowieniem z dnia

[...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...], po rozpoznaniu wniosku KWP

w [...], z udziałem M. I., stwierdził w punkcie 1 i 2 postanowienia, likwidację niepojętego przez uczestnika depozytu w postaci broni palnej myśliwskiej oraz amunicji palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził,

że KWP w [...] prawidłowo wykonał obowiązki nałożone na niego z mocy ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów, wezwanie do odebrania depozytu uczestnik otrzymał [...] czerwca 2012 r., a zatem termin do odebrania depozytu minął z upływem dnia [...] czerwca 2015 r. Orzekając o kosztach postępowania Sąd wskazał,

że zainteresowani mają sprzeczne interesy w niniejszym postępowaniu, skoro rozstrzygnięcie wniosku KWP wpłynie na zakres praw do rzeczy przysługujących stronom.

W ocenie Sądu, prawidłowo Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwrócił wnioskodawcy, na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), złożony do organu ponad miesiąc po wydaniu przez Sąd Rejonowy postanowienia o likwidacji depozytu, wniosek z dnia [...] września 2015 r. o przywrócenie terminu do podjęcia broni palnej wraz z amunicją z depozytu KWP w [...] wraz z wnioskiem o wydanie broni z depozytu.

W czasie, gdy przedmiotowy wniosek wpłynął do KWP w [...], organ ten nie przechowywał już depozytu, do którego prawa przysługiwałyby M. I. Wcześniej nastąpiła bowiem likwidacja z mocy prawa tego depozytu,

co stwierdził Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział [...] postanowieniem z dnia

[...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...].

Postanowienie KWP w [...] z dnia [...] września 2015 r. zwracające wnioskodawcy wniosek z dnia [...] września 2015 r. było zatem prawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego,

a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy

z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W sprawie tej KWP w [...] nie miał podstaw prawnych do rozstrzygania wniosku (tak o przywrócenie terminu jak i o wydanie broni z depozytu) złożonego po wydaniu przez Sąd Rejonowy postanowienia o likwidacji depozytu. Nastąpiła już bowiem utrata przez M. I. praw do depozytu. Zasadnie organ I instancji zwrócił więc wnioskodawcy, reprezentowanemu przez adwokata, podanie

z dnia [...] września 2015 r.

Nietrafnie tym samym Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia

[...] grudnia 2015 r. uchylił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ II instancji nieprawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem po pierwsze

nie było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia organu I instancji, a nadto nie było podstaw do umorzenia postępowania pierwszej instancji, albowiem takie postępowanie – z wniosku z dnia [...] września 2015 r. - nie toczyło się przed organem

I instancji. Organ ten bowiem zwrócił podanie wnioskodawcy i żadnego postępowania nie prowadził. Naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a., miało istotny wpływ na wynik sprawy, stąd też konieczne stało

się uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Główny Policji weźmie pod uwagę wskazania Sądu.

Wobec stwierdzenia, że prawidłowe było postanowienie organu I instancji

za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi. Pełnomocnik skarżącego kwestionując zaskarżone postanowienie, a także postanowienie organu I instancji zupełnie pomija kwestię przejścia praw do depozytu na rzecz Skarbu Państwa, co stwierdził Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...]. W stanie faktycznym tej sprawy, kwestia dopuszczalności zastosowania przepisu art. 58 § 1 k.p.a., pozostaje bez znaczenia, tak jak i podnoszona przez pełnomocnika kwestia uzyskania przez skarżącego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł,

jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.