Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1532/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4 w zw. z art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 400/14 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz G. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 września 2014r. sygn. akt VIII SA /Wa 400 /14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Burmistrz I. decyzją z [...] listopada 2013r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku G. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegającej na budowie 2 szt. elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda wraz z niezbędną infrastrukturą obejmującą budowę drogi dojazdowej o szerokości nie przekraczającej 5 m, budowę utwardzonych najazdów i zjazdów, ułożenie kabli energetycznych SN do wprowadzenia mocy z turbin wiatrowych do planowanego GPZ-tu wraz ze złączami kablowymi, ułożenie kabli światłowodowych wraz ze studniami kablowymi, budowę placów montażowych przy stanowiskach turbin na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [..] położonych w P., gm. I., odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że G. K. nie może być stroną w postępowaniu głównym. Jest ona właścicielem działek o nr [...], [...] położonych w P., ale nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z działką na której planowana jest inwestycja. Planowana elektrownia wiatrowa nie będzie negatywnie oddziaływać na należącą do niej nieruchomość. Na terenie tej nieruchomości nie będzie przekroczona norma hałasu, emisji zanieczyszczeń, czy też inne uciążliwości. Obszar oddziaływania inwestycji zamyka się zaś w granicach działek lokalizacyjnych.

W odwołaniu G. K. wskazała, że posiadana przez nią nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej. Podkreśliła przy tym, że była stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Stwierdziła, że nieruchomość składająca się z działek o nr [...] i [...] w P. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podniosła, że organ I instancji nie ustosunkował się do podniesionego przez nią zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Dodała przy tym, że zmiana lokalizacji usytuowania elektrowni wiatrowej w stosunku do przewidzianej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie daje możliwości wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, skoro Burmistrz I. wydał jedną decyzję środowiskową na budowę kilkudziesięciu elektrowni, to nie mógł później dla tego samego przedsięwzięcia wydać kilkanaście decyzji o warunkach zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji w całości oraz stwierdziło, że wyżej opisana decyzja ostateczna Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] wydana została z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wskazało, że okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, iż decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] Burmistrz I. ustalił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Ustalone w postępowaniu strony zostały powiadomione o wydanym rozstrzygnięciu drogą pocztową. Wśród osób tych nie było G. K. Bezsprzecznym jest również, że w dniu 6 sierpnia 2013 r. G. K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie. Wnioskodawczyni uzasadniła w nim żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego wystąpieniem przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Wyjaśniła, że nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, mimo, że jej nieruchomość składająca się z działek o nr [...] i [...] znajduje się w bliskiej odległości od planowanej inwestycji i będzie pozostawała pod jej oddziaływaniem. Dodała również, że o wydaniu decyzji dowiedziała się w dniu 9 lipca 2013 r. W końcowej części wniosku zwróciła uwagę, że Burmistrz I. nie mógł wydać dla tego samego przedsięwzięcia objętego jedną decyzją środowiskową, kilkunastu decyzji ustalających warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu. W dniu [...] września 2013 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Następnie zaś wydał decyzję o odmowie uchylenia ww. decyzji z dnia [...] marca 2013 r.

W ocenie organu odwoławczego nie powinno budzić wątpliwości, że nieruchomość składająca się z działek o nr [...] i [....[ w P., należąca do G. K., jest położona w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. elektrowni wiatrowej. Nieruchomość ta jest oddalona od nieruchomości, na której planowana jest inwestycja o kilkadziesiąt metrów, podczas gdy elektrownia wiatrowa (maszt o wysokości ok. 100 m wysokości) oddalona jest od granicy działki o nr [...] o ok. 400 metrów. Nie ma zatem znaczenia, że działka G. K. jest terenem rolniczym, w tej części niezabudowanym, dla którego to obowiązujące przepisy nie przewidują norm hałasu. Istotne jest bowiem, że na terenie tym faktycznie występuje oddziaływanie inwestycji (np. dźwięk powstający w generatorze turbiny, szum obracających się łopat wiatraka). W takim zaś przypadku bezspornym być powinno, że G. K. legitymuje się interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a., w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy zakończonym decyzją dnia [...] marca 2013 r. znak: [...]. W związku z powyższym w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że wystąpienie powyższej przesłanki nie skutkuje jeszcze uchyleniem decyzji dotychczasowej, tj. z dnia [...] marca 2013 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Przede wszystkim lokalizacja zamierzonej inwestycji, tj. stanowisk turbin na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] położonych w K., nie wpłynie na możliwości zagospodarowania nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...], należącej do G. K. Jest to bowiem w przeważającej części teren rolniczy, niezabudowany, położony wśród innych działek o takim samym przeznaczeniu. Co więcej, rolniczy charakter działek nr [...] i [...] nie wpłynie także na możliwość realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych na działkach sąsiednich.

Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją przytoczoną przez odwołującą się, jakoby elektrownia wiatrowa negatywnie wpływała na jej nieruchomość poprzez np. możliwość wystąpienia awarii, odrzutów lodu itp. Inwestycja ta nie wymaga bowiem wyznaczenia stref ochronnych, co szerzej wyjaśniono w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie doszukano się spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - tj. wyjścia na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Przede wszystkim za takie nie można uznać ewentualnego negatywnego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, bowiem kwestia ta podlegała ocenie Burmistrza I. w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto za taką okoliczność nie można uznać włączenia do inwestycji działki nr [...] zamiast działki nr [...] w P. Skoro organ prowadził postępowanie dla inwestycji obejmującej między innymi działkę nr [...] w P., a następnie ustalił decyzją warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej tę działkę, to nie uprawnionym jest twierdzenie, że ten właśnie fakt stanowił nową okoliczność nie znaną wówczas temu samemu organowi.

W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ocenił również ewentualność wystąpienia innych przesłanek wznowieniowych z art. 145 K.p.a., stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie takie nie występują. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). W takiej zaś sytuacji stwierdzić należy, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, z powodu pominięcia w postępowaniu strony, tj. G. K. - zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G. K. (dalej jako "skarżąca") wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 151 § 2 K.p.a. i art. 146 § 2 K.p.a. poprzez wadliwe uznanie przez organ odwoławczy, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r.

Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że kontroli Sądu podlega decyzja kasacyjna organu odwoławczego na mocy której uchylona została w całości decyzja organu I instancji - wydana w wyniku wznowienia postępowania - o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] ustalająca warunki zabudowy sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegającej na budowie 2 szt. elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda wraz z niezbędną infrastrukturą obejmującą budowę drogi dojazdowej o szerokości nie przekraczającej 5 m, budowę utwardzonych najazdów i zjazdów, ułożenie kabli energetycznych SN do wprowadzenia mocy z turbin wiatrowych do planowanego GPZ-tu wraz ze złączami kablowymi, ułożenie kabli światłowodowych wraz ze studniami kablowymi, budowę placów montażowych przy stanowiskach turbin na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] położonych w P., gm. I. Dodatkowo organ odwoławczy wydając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że wyżej opisana decyzja Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa.

Kontrolowana przez Sąd w niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie samo rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy uznać co do zasady za słuszne. Organ odwoławczy zasadnie bowiem uchylił w całości decyzję organu I instancji, jak również prawidłowo stwierdził, że decyzja Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa. Niewątpliwie zaś wskutek takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego wyeliminowana została z obrotu prawnego wadliwa decyzja organu I instancji.

Zauważyć należy, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. na mocy której w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. ustalającą warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Powyższe nastąpiło z uwagi na fakt, że w ocenie organu I instancji skarżąca nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. W związku z powyższym, zdaniem organu I instancji skarżąca nie może skutecznie zainicjować postępowania wznowieniowego. Zgodnie bowiem z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną następuje z urzędu lub na żądanie strony.

Organ odwoławczy słusznie zaś zauważył, że skoro nieruchomość skarżącej jest położona w obszarze oddziaływania inwestycji, bezspornym być powinno, iż skarżąca legitymuje się interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a. w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy zakończonym decyzją Burmistrza I. z dnia [...] listopada 2013 r. W sytuacji więc gdy ww. postępowanie toczyło się bez udziału skarżącej jako strony, to zgodzić się też należy z organem odwoławczym, że decyzja Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa.

Sąd wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Stwierdzenie faktu występowania jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 K.p.a. rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W postępowaniu wznowieniowym organ winien stosować się do wszystkich zasad K.p.a., w tym zasady legalności i prawdy obiektywnej, a także prowadzić postępowanie przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Zakres rozpoznania sprawy w toku wznowionego postępowania wyznacza art. 149 § 2 K.p.a., zgodnie z którym przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie w którym została wydana decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wad prawnych skutkujących wznowieniem oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną.

Zgodnie z poglądami doktryny odmowa wznowienia postępowania możliwa jest w razie gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona złożyła żądanie wznowienia z uchybieniem ustawowego terminu z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W myśl art. 149 § 2 K.p.a. podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi postanowienie o wznowieniu postępowania. Powyższe oznacza, że to wyłącznie przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów z art. 148 K.p.a. Na tym już wstępnym etapie organ winien zbadać również, czy wniosek pochodzi od strony.

Z powyższego wynika, że w postępowaniu wznowieniowym odróżnia się dwa etapy. W toku pierwszego etapu organ wstępnie bada dopuszczalność wznowienia postępowania, zachowanie terminu oraz weryfikuje czy strona wskazała ustawową podstawę wznowienia. Natomiast ocena przesłanek wznowienia postępowania realizowana jest dopiero w drugim etapie postępowania. Organ bada wówczas, czy oprócz wskazanej przez podmiot inicjujący postępowanie podstawy wznowienia, spełnione są inne ustawowe przesłanki wzruszenia decyzji.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, organ I instancji mimo, że postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy, to następnie jednak ustalił, że skarżąca nie jest stroną postępowania i wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem, organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Decyzja taka wydawana jest więc dopiero po uprzednim - wstępnym ustaleniu, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony.

W ocenie Sądu istotnym w niniejszej sprawie jest przede wszystkim stanowisko organu odwoławczego, że wniosek zawierający żądanie wznowienia postępowania złożył podmiot będący stroną w sprawie. Tym samym, skoro dopiero organ odwoławczy ustalił bardzo istotną kwestię wstępną, tj. że skarżąca jest stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2013 r., to obowiązkiem organu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę będzie ocena przesłanek wznowienia postępowania. W szczególności więc organ I instancji winien ocenić przesłanki podnoszone przez skarżącą, tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) oraz przesłankę wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Uchybienia organu I instancji w tym zakresie nie mogły być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności o której mowa w art. 15 K.p.a. Tym samym za nie wiążące dla organu I instancji należy uznać stwierdzenia organu odwoławczego, co do tego, że pominięcie w postępowaniu skarżącej jako strony nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, czy też stwierdzenie organu odwoławczego, że w sprawie nie doszukano się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ocena czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania należy bowiem w pierwszej kolejności do organu I instancji. Organ ten faktycznie nie dokonał zaś jeszcze oceny przesłanek wznowienia o których mowa w art. 145 § 1 K.p.a., a jedynie stwierdził brak podstaw do uchylenia dotychczasowej swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2013 r. z tego tylko powodu, że skarżąca nie jest stroną postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.

G. K. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie :

- przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 141 § 4 i w zw. z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez lakoniczne uzasadnienie wyroku, które nie zawiera szczegółowych wyjaśnień samego rozstrzygnięcia, poza przytoczeniem treści przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz nie zawiera odniesienia się do zarzutu podniesionego w skardze przez Skarżącą tj. naruszenia przepisów art. 151 § 2 Kpa i art. 146 § 2 Kpa.

Wskazując na powyższe wnosiła o :

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z podatkiem od towarów i usług w obowiązującej wysokości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz.718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego , z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadny. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku i zawarte w nim wskazania są sprzeczne z treścią rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z [...] stycznia 2014r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza I. z [...] listopada 2013 r. znak : [...] o odmowie uchylenia w trybie postępowania w sprawie wznowienia decyzji ostatecznej Burmistrza I. z [...] marca 2013r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [..] Sp. z o.o. z siedzibą w W. i stwierdziło, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjęto, że z uwagi na zakres ustaleń w decyzji Burmistrza I. z [...] listopada 2013r. znak : [...] ograniczony wyłącznie do stwierdzenia, że G. K. nie ma przymiotu strony, organ odwoławczy nie mógł czynić ustaleń co do wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania i co do ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją Burmistrza I. z [...] marca 2013r. znak: [...]. Pomimo takiej oceny Sąd oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] stycznia 2014r. nr [....]. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło decyzję Burmistrza I. z [...] listopada 2013 r. znak: [...] i stwierdziło, że decyzja Burmistrza I. z [...] marca 2013 r. znak: [...] ustalająca warunki zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. została wydana z naruszeniem prawa. Wydanie decyzji stwierdzającej niezgodność z prawem decyzji Burmistrza I. z [...] marca 2013r. znak [...] zakończyło postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Sprawa przy takiej treści rozstrzygnięcia Sądu nie będzie ponownie rozpoznawana w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji. Ocena i wskazania w uzasadnieniu wyroku pozostają zatem w sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia Sądu.

Sprzeczna ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowi naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 185 § 1ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.