Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 5/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 170 i 171
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 50-51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Stahl del NSA Janusz Furmanek . po rozpoznaniu w dniu 1 września 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 329/13 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 września 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 329/13 oddalił skargę [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Starosta Brzeziński po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], nr 228541 [...], usytuowanej na działce o nr ewid. [...]/19 przy ul. [...] w Brzezinach.

Wojewoda Łódzki decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], orzekł o uchyleniu decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz o uchyleniu decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] i odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dla ww. inwestycji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brzezinach postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], którą udzielono [...] Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brzezinach orzekł na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu ww. własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości, przekazują sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy wskazał, iż przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia organ I instancji zobligowany był w pierwszej kolejności do rozpatrzenia złożonego przez stronę wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania, czego nie uczynił. Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji wydanie decyzji kończącej przedmiotowe postępowanie było przedwczesne.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brzezinach rozpoznał wniosek inwestora na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o zawieszenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu ewentualnie o niepodejmowanie czynności w toku wszczętego postępowania do czasu wydania przez WSA w Łodzi orzeczenia w przedmiocie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego nr [...].

Organ I instancji wydał w dniu [...] sierpnia 2011 r. postanowienie nr [...], którym odmówił zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej wskazując, iż WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1157/10 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] na ww. decyzję Wojewody Łódzkiego nr [...].

Ponieważ postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie zostało zaskarżone organ I instancji kolejnym postanowieniem z dnia 14 września 2011 r., na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., dopuścił Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" do udziału we wznowieniowym postępowaniu w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...].

Następnie decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], PINB w Brzezinach, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] i odmówił [...] Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej.

Powyższa decyzja organu została utrzymana przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], natomiast wyrokiem z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 1041/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] stycznia 2012 r.

Kontynuując postępowanie w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brzezinach decyzją z dnia [...] lutego 2012r., nakazał [...] Sp. z o.o. w Warszawie wykonanie rozbiórki stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...], tj. stalowej wieży antenowej o wysokości 42 m wraz z fundamentem, instalacji anten sektorowych i radioliniowej oraz kontenera z wyposażeniem technicznym, posadowionego u podstawy wieży na działce o nr ewid. [...]/19 przy ul. [...] w Brzezinach.

Łódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż podstawę prawą zaskarżonej decyzji organu I instancji stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brzezinach zasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż w niniejszej sprawie zaistniał inny przypadek niż uregulowany w przepisach art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Inwestorowi nie można bowiem uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane, ponieważ w dacie rozpoczęcia robót budowlanych inwestor legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Natomiast wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę wypełnia dyspozycję przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane, którego ratio legis polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami prawa.

PINB w Brzezinach stwierdził, iż z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 29 listopada 2004 r., nr XXVII/120/04 wynika, że obszar na którym usytuowana jest przedmiotowa inwestycja oznaczony jest symbolem 101 PU,U. Obszar ten w ustaleniach szczegółowych zawartych w § 2 ust. 2 pkt 103 ww. planu, przeznaczony jest pod tereny produkcji, usług oraz produkcyjno-usługowe o ewentualnej uciążliwości ograniczonej do granic działki. Zapisy ogólne planu (w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. p/ i q/) ograniczają uciążliwość terenów usług (U) oraz terenów produkcyjno-usługowych (PU) do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny. Przedmiotowa inwestycja niezgodna jest z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], gdyż szkodliwe promieniowanie wykracza poza granice działki, do której inwestor ma tytuł prawny. Podstawę do powyższego stwierdzenia stanowiło opracowanie techniczne pt. "Ocena oddziaływania na środowisko pól elektromagnatycznych pochodzących od sytemu anten stacji bazowej telefonii komórkowej PTC [...] w B. przy ul. [...]", wykonane przez rzeczoznawcę SEP. Według powyższego opracowania ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne (tj. o wartości powyżej 100 mW/m2) rozciąga się w promieniu 54 m wokół masztu na wysokościach od 31 m do 47,5 m). W kwestii zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wypowiedział się WSA w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1157/10, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na ostateczną decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] oraz o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę. Powyższy wyrok został utrzymany wyrokiem NSA z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1014/11.

W tej sytuacji, organ nadzoru budowlanego nie miał innej możliwości, jak tylko nakazać dokonanie rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż organ I instancji sprecyzował na czym polegać ma rozbiórka przedmiotowej inwestycji, tym samym obowiązek nałożony na stronę postępowania został określony precyzyjnie, bez niedomówień i bez możliwości różnej interpretacji.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze na powyższą decyzję zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane polegające na ich nieprawidłowym zastosowaniu z pominięciem obowiązku przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego, a także art. 81c ust. 2 ustawy polegające na jego niezastosowaniu, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy dawały podstawę do skorzystania przez organ administracji z uprawnienia wynikającego z ww. przepisu, a ponadto przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko polegające na przyjęciu w uzasadnieniu orzeczenia, iż stacja bazowa stanowi inwestycję sprzeczną z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem oddziałuje poza granice działki inwestora, jak również art. 143 kodeksu cywilnego polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości związane jest z nieskrępowanym z niej korzystaniem, podczas gdy społeczno-gospodarcze przeznaczenie stanowi ustawowe ograniczenie wykonywania prawa własności oraz art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie.

Zarzucono również naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na oparciu decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialnoprawnych przepisów prawa oraz zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu.

W odpowiedzi na skargę Łódzki WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że sprzeczność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została stwierdzona w wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1157/10. W motywach swego rozstrzygnięcia Sąd Wojewódzki wskazał, iż rzeczywiste oddziaływanie inwestycji, a konkretnie anten stacji radiofonii przekracza granice nieruchomości inwestora, co oznaczało, że projekt inwestycji jest niezgodny z zapisem planu. W ocenie Sądu samo wykroczenie oddziaływania inwestycji poza granice nieruchomości stanowiło sprzeczność z rygorem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego konsekwencją była konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe stanowisko zostało zaaprobowane przez NSA, który wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1014/11 oddalił skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. W uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji podkreślono, że negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, także może naruszać granice innej nieruchomości, skoro własność gruntu stosownie do treści art. 143 Kodeksu cywilnego rozciąga się na przestrzeń zarówno nad, jak i pod powierzchnią, określając pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej. Tym samym oddziaływanie inwestycji wykroczyło poza teren, na którym tego typu zabudowa była dopuszczalna w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie natomiast do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Skoro zatem postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest postępowaniem następczym, prowadzonym na skutek ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę to niewątpliwie okoliczności, które legły u podstaw wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1157/10, utrzymanego w mocy wyrokiem NSA z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1014/11, wiązały Sąd również w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym żadne zarzuty podnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

[...] S.A. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, polegające na oddaleniu skargi [...] S.A, w sytuacji gdy nakaz rozbiórki stacji został wydany przedwcześnie albowiem bez zbadania możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez; oddalenie skargi [...] S.A., wobec uznania, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gdyż oddziałuje poza granice działki nr [...]/19, w sytuacji gdy oddziaływanie pola elektromagnetycznego występuje wysoko nad gruntem w miejscach niedostępnych dla ludzi, gdzie nie ma możliwości zabudowy,

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z art. 143 Kodeksu cywilnego, przez oddalenie skargi [...] S.A. w konsekwencji uznania, że prawo własności rozciąga się na obszar nad gruntem, również w przestrzeni niedostępnej dla ludzi, gdzie nie jest dopuszczona zabudowa.

Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 11, art. 80 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi [...] S.A., w sytuacji gdy decyzje organów zostały wydane przy błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwalą Rady Miasta [...] z 29 listopada 2004 r., nr XXVII/120/04, a także braku możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem,

2. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. przez nieodniesienie się przez WSA w Łodzi do zarzutów skarżącej, w przedmiocie niewłaściwego rozumienia "uciążliwości" inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Zasadniczym zagadnieniem, na którym koncentrują się zarzuty kasacyjne jest kwestia zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W zaskarżanym wyroku Sąd Wojewódzki ocenił jako legalne decyzje o nakazie rozbiórki stacji bazowej telefonii cyfrowej, akceptując stanowisko organów nadzoru budowlanego co do niezgodności spornej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego i niemożliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w prowadzonym postępowaniu naprawczym.

Jako niezasadne należało uznać twierdzenia autora skargi kasacyjnej kwestionujące ocenę Sądu Wojewódzkiego w omawianym zakresie.

Zaznaczyć bowiem należy, że orzeczenie w przedmiocie nakazu rozbiórki wydane zostało po prawomocnym zakończeniu postępowań, których efektem było wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji.

Wprawdzie organ nadzoru budowlanego prowadząc odrębne postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego miał obowiązek samodzielnie ustalić i ocenić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, to jednak nie mógł nie uwzględnić skutków prawnych wynikających z prawomocnych wyroków dotyczących przedmiotowej inwestycji. Podkreślenia wymaga zatem, że zasadniczą przesłanką rozstrzygnięć podjętych w trybie nadzwyczajnym było stwierdzenie niezgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym. Sąd Wojewódzki i Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 16 grudnia 2010 r. i 27 września 2012 r. przesądziły tę kwestię, aprobując ustalenia, że oddziaływanie anten stacji telefonii cyfrowej polegające na promieniowaniu elektromagnetycznym wykracza poza teren inwestycji, co jest sprzeczne z postanowieniami planu ustanawiającymi wymóg, aby działalność prowadzona na oznaczonych terenach usługowo-produkcyjnych ograniczała się do granic działki, do której podmiot prowadzący działalność ma tytuł prawny.

W odniesieniu do spornej inwestycji właściwe organy architektoniczno-budowlane stwierdziły, że uciążliwość jej oddziaływania nie zamyka się w granicach działki, na której obiekt jest zlokalizowany, co w konsekwencji oznaczało, że udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszeniem prawa, konkretnie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 1014/11 wskazał, że ustalone granice strefy zagrożenia występujące w związku z promieniowaniem elektromagnetycznym świadczą o wykroczeniu oddziaływania przedmiotowej inwestycji poza granice konkretnej nieruchomości, co stanowi o sprzeczności z rygorami planu miejscowego, a tym samym niezgodności z prawem udzielonego pozwolenia na budowę. Jednocześnie NSA zaznaczył, że dla oceny sprawy nie miało znaczenia to, na jakiej wysokości występuje niekorzystne oddziaływanie anten stacji bazowej. W konkluzji NSA stwierdził, że w sprawie wykazano w sposób bezsporny, iż uciążliwość przedmiotowej inwestycji wykracza poza granice terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny.

Wobec takiej treści wymienionych wyroków sądów obydwu instancji w niniejszej sprawie ani organy nadzoru budowlanego, ani Sąd Wojewódzki nie były uprawnione do ponownej oceny w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zaznaczyć przy tym należy, że w każdym postępowaniu prowadzonym w celu legalizacji obiektów budowlanych podstawowym warunkiem doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem jest ustalenie, czy zrealizowane roboty budowlane są zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W rozpatrywanym przypadku organy administracji oraz Sąd Wojewódzki orzekając w sprawie rozbiórki spornego obiektu związane były stanowiskiem wyrażonym we wcześniejszych wyrokach sądów administracyjnych.

Okoliczność ta została trafnie przywołana w zaskarżonym wyroku, z tym, że Sąd Wojewódzki błędnie powiązał ją z regulacją art. 153 p.p.s.a., podczas gdy moc wiążąca poprzednich wyroków wynika z art. 170 i 171 p.p.s.a.

Zgodnie z tymi przepisami orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tyko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

Powoływane wyżej wyroki WSA i NSA rozstrzygały o oddaleniu skargi i skargi kasacyjnej w sprawie decyzji Wojewody Łódzkiego wydanej w trybie wznowieniowym i orzekającej o uchyleniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a w dalszej kolejności – orzekającej o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej.

W rozpoznawanej sprawie związanie prawomocnymi wyrokami WSA i NSA nie polegało na tym tylko, że organy nadzoru budowlanego oraz Sąd Wojewódzki miały obowiązek uwzględnić fakt istnienia i treść prawomocnych orzeczeń. Istota mocy wiążącej wyroku obejmuje również ogół skutków prawnych wynikających z podjętych rozstrzygnięć. Dla prawidłowego ustalenia jaki jest zakres związania danym orzeczeniem należy się kierować nie tylko sentencją, ale też uzasadnieniem wyroku przedstawiającym przesłanki podjętego rozstrzygnięcia.

Wynikająca z prawomocnych wyroków powaga rzeczy osądzonej obejmowała zatem w niniejszej sprawie również ocenę co do niezgodności z planem miejscowej przedmiotowej inwestycji, co ostatecznie warunkowało orzeczenie o jej rozbiórce na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Wbrew zarzutom kasacyjnym organy nadzoru budowlanego w takim stanie sprawy nie miały obowiązku wyjaśniania dalszych okoliczności związanych z możliwością legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego.

W konsekwencji podstawy kasacyjne skargi okazały się nieusprawiedliwione, a wniosek dotyczący przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA zaproponowanego przez stronę zagadnienia prawnego – bezprzedmiotowy w stanie prawnym niniejszej sprawy.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.