Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1232/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2005 nr 41 poz 398
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. O., w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania przez ww. w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał m.in., że sporny lokal mieszkalny został przydzielony żołnierzowi zawodowemu S. S. na podstawie decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej. Po śmierci ww. prawo do kwatery stałej nabyła jego żona I. S., która w spornym lokalu do dnia jej śmierci, tj. [...] listopada 2002 r. zamieszkiwała z córką R. O.

R. O. w dniu [...] czerwca 2010 r. złożyła do Ministra Obrony Narodowej wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym.

Organ pierwszej instancji odmówił R. O. przyznania prawa do zamieszkiwania w spornym lokalu mieszkalnym.

W ocenie organu odwoławczego decyzja ta jest zgodna z prawem i należało utrzymać ją w mocy z następujących względów:

Z dniem 1 lipca 2010 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej dokonana ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143), która w art. 1 pkt 28 zmieniła dotychczasowe brzmienie art. 29 zmienianej ustawy. Jednakże, zgodnie z art. 18 ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych i niezakończonych przed jej wejściem w życie decyzjami ostatecznymi stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organ wydając decyzje na podstawie art. 29 przedmiotowej ustawy, rozstrzyga sprawę w ramach uznania administracyjnego i oceny wyjątkowości sytuacji dokonuje organ rozstrzygający sprawę.

Zdaniem organu, sam fakt choroby nie czyni automatycznie sytuacji strony wyjątkową. Niepełnosprawność odwołującej się istnieje od dzieciństwa, założyła ona rodzinę, wychowała dzieci i może pracować na stanowiskach pracy przystosowanych dla osób niepełnosprawnych. Mąż R. O. pracuje i jego dochód miesięczny wynosi [...] zł netto. Natomiast syn jest zarejestrowany jako bezrobotny i poszukuje zatrudnienia.

Udokumentowana przez wnioskodawczynię sytuacja finansowa i bytowa nie wskazuje, że nie jest w stanie zabezpieczyć potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję, nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ponadto podkreślić należy, że podstawowym obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest przede wszystkim realizacja uprawnień żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową. Obowiązek ten jest uprzywilejowany i podlega – co do zasady – zaspokojeniu przed interesem innych osób.

Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zarzuciła, że organy błędnie przyjęły, iż w jej przypadku nie zachodzi wyjątkowość sytuacji i stwierdziła, że nie zgadza się z decyzjami organów, które w jej ocenie są dla niej krzywdzące.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie akt sprawy, które wraz z odpowiedzią na skargę zostały mu przekazane przez organ administracji publicznej i stwierdził, iż skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Na wstępie należy stwierdzić, iż z akt sprawy i ustalonego stanu faktycznego wynika, iż skarżąca nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, jak i osobistej, rodzinnej i mieszkaniowej.

Stosownie do treści art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.

Z treści tego przepisu wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest dyrektor oddziału regionalnego Agencji, a zatem do jego uprawnień należy zbadanie, czy zachodzi przesłanka "sytuacji wyjątkowej" określona w powyżej przytoczonym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy pod względem merytorycznym.

Prawidłowo oceniły organy, że skarżąca nie znajduje się w sytuacji wyjątkowej, o jakiej mowa w art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że adresatem decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wydanej na podstawie art. 29 powołanej ustawy są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, wymagają swoistej opieki organu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych. W takim aspekcie organy wnikliwie przeanalizowały sytuację życiową skarżącej i trafnie wskazały, że wskazane przez nią okoliczności nie pozwalają stwierdzić, iż sytuacja ta jest wyjątkowa.

Negatywna decyzja o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w posiadaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, zdaniem Sądu, nie spowoduje sytuacji, że skarżąca nie będzie mogła zapewnić sobie lokalu mieszkalnego. Świadczy o tym m.in. wysokość osiąganych przez jej męża dochodów, jak również podjęcie pracy przez jej syna. Zwrócić należy również uwagę, że pomimo niepełnosprawności skarżąca nie jest pozbawiona możliwości podjęcia działalności zarobkowej.

Zdaniem Sądu, wywodzone przez skarżącą roszczenie o przydzielenie lokalu mieszkalnego nie jest zasadne.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu o braku wyjątkowości sytuacji życiowej skarżącej w rozumieniu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.