Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1741/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2022 r. skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy, organ II instancji, organ) z [...] października 2021 r., znak [...] wydana na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 17 ust. 1 oraz art. 20 ust. 4, art. 34, art. 37 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1114 ze zm.. dalej: ustawa o opakowaniach), rozporządzenia Ministra Środowiska z 16 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych dla poszczególnych rodzajów opakowań (Dz. U. z 2014 r., poz. 1972) po rozpatrzeniu odwołania z [...] maja 2021 r. r.pr. J. B. reprezentującego podmiot "F." sp. z o. o. ul. [...], [...], (dalej: strona, Spółka, skarżący) od decyzji Marszalka Województwa [...] (dalej: organ I instancji) z [...] kwietnia 2021r., znak [...], ustalającej dla strony wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2017 w kwocie równej 31 102,00 zł (słownie: trzydzieści jeden tysięcy sto dwa złote zero groszy) oraz zobowiązującej stronę do wpłaty tej kwoty wraz z odsetkami, zgodnie z dyspozycją art. 53 §1, §3 i §4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm., dalej: ustawa Ordynacja podatkowa, O.p.) na wskazane w ww. decyzji konto bankowe Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

W decyzji z [...] października 2021 r., znak [...] GIOŚ utrzymał w mocy z decyzję organu I instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących istotnych okolicznościach sprawy. W 2017 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę działalności podmiotu "F." sp. z o. o. ul. [...], [...] w zakresie przestrzegania obowiązujących przepisów prawa dotyczących gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. W toku czynności kontrolnych Marszałek Województwa [...] ustalił, że produkowane przez stronę towary kierowane są wyłącznie na rynek krajowy. Na podstawie prowadzonej przez stronę ewidencji wprowadzonych do obrotu opakowań (faktury zakupu nowych opakowań), w formie elektronicznej, ustalono, że asortyment opakowaniowy stanowiły w szczególności tworzywa sztuczne (folia strech i worki plastikowe), drewniane (palety przemysłowe) oraz metal (taśmy, metalowe klamry). Ewidencja prowadzona była na podstawie faktur wraz z ilością i wagą poszczególnych opakowań. Wszystkie obowiązki wynikające z przepisów ustawy o opakowaniach strona realizowała w latach 2011 - 2015 r. oraz w 2019 r. włącznie za pośrednictwem organizacji odzysku opakowań. Komplet ustaleń z kontroli został odnotowany w protokole kontroli Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2017 r., znak [...], podpisanym przez stronę i organ kontrolujący. Strona nie wniosła uwag i zastrzeżeń do protokołu kontroli, nie poddała w wątpliwość faktu, że wprowadza na rynek produkty w opakowaniach.

W decyzji z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] organ I instancji na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o opakowaniach, określił dla strony wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2017 r. w kwocie równej 31 102,00 zł oraz zobowiązał stronę do wpłaty tej kwoty wraz z odsetkami, zgodnie z dyspozycją art. 53 §1, §3 i §4 ustawy Ordynacja podatkowa na wskazane w ww. decyzji konto bankowe Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

Od ww. decyzji w piśmie z [...] maja 2021 r. strona złożyła odwołanie do GIOŚ. Odwołanie zostało złożone w terminie. W odwołaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie: 1) art. 8 pkt 23 ustawy o opakowaniach przez przyjęcie, że strona jest wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach w rozumieniu art. 8 pkt 23 ww. ustawy, podczas gdy strona nie wypełnia żadnej z określonych w tym przepisie przesłanek "wprowadzającego do obrotu produkty w opakowaniach", ponieważ sprzedaje towar w opakowaniach z naklejoną na nich etykietą zawierającą firmę (potocznie: nazwą), dane teleadresowe odbiorcy towaru, a zatem obowiązki nałożone przez ustawę dotyczące odzysku, recyklingu, opłaty produktowej obciążają nie stronę, ale podmiot, który nabywa od niego produkty w tych opakowaniach; 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 pkt 23 ustawy o opakowaniach przez zaniechanie dokonania ustaleń i podjęcia wszelkich czynności (w tym przeprowadzenia dowodów) niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na uwadze słuszny interes strony, przez dokonanie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji powyższych błędów dokonanie ustaleń, które nie znajdują oparcia w stanie faktycznym i prawnym, że Spółka jest wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach i że z tego tytułu podlega obowiązkowi odzysku i recyklingu, a w razie ich niewykonania podlega obowiązkowi zapłaty opłaty produktowej.

W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Marszałkowi Województwa [...], bądź wydanie przez Marszałka Województwa [...] - w trybie art. 132 k.p.a. nowej decyzji, w której uchylona zostanie w całości zaskarżona decyzja i po uzupełnieniu postępowania dowodowego, między innymi o dowody wnioskowane przez stronę, zostanie umorzone postępowanie, względnie wydana zostanie nowa decyzja administracyjna. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie dowodów w postaci:

a) faktur: [...] z [...] października 2016 r., [...] z [...] sierpnia 2017 r., [...] z [...] grudnia 2018 r., wystawionych na rzecz podmiotu "P." ul. [...], [...] za sprzedaż brykietu - dla ustalenia dokonania stwierdzonej tymi fakturami sprzedaży brykietu na rzecz podmiotu "P."; b) faktur: [...] z [...] marca 2016 r., [...] z [...] listopada 2017 r., [...] z [...] listopada 2018 r., wystawionych na rzecz podmiotu Sklep Spożywczy [...] ul. [...],[...]; c) faktur: [...] z [...] września 2016 r., [...] z [...] czerwca 2017 r., [...] z [...] listopada 2018 r., wystawionych na rzecz podmiotu E. ul. [...], [...] za sprzedaż brykietu - dla ustalenia dokonania stwierdzonej tymi fakturami sprzedaży brykietu na rzecz podmiotu E.; d) faktur: [...] z [...] września 2016 r., [...] z [...] czerwca 2017 r., [...] z [...] czerwca 2018 r., wystawionych na rzecz podmiotu S. sp.j. ul. [...], [...] za sprzedaż brykietu - dla ustalenia dokonania stwierdzonej tymi fakturami sprzedaży brykietu na rzecz podmiotu S. sp.j.; e) etykiety "[...]" - Producent S. sp.j. - dla ustalenia treści tej etykiety, znajdującej się na opakowaniu, w którym został sprzedany brykiet przez stronę; f) etykiety "[...]" [...], ul. [...] - dla ustalenia treści tej etykiety, znajdującej się na opakowaniu, w którym został sprzedany brykiet przez stronę, na etykiecie widnieje adres odbiorcy: Sklep Spożywczy [...]; g) pisma podmiotu F. sp. z o. o. z [...] stycznia 2021 r., skierowanego do Marszalka Województwa [...] dla ustalenia treści tego pisma, w szczególności dla ustalenia, że podmiot F. sp. z o.o. oświadczył, że sprzedaż brykietu na rzecz nabywców wskazanych powyżej dokonywana jest w opakowaniach z etykietą, na której zawarte są informacje o firmie i danych teleadresowych nabywcy; h) zeznań świadków A. K., T. G. oraz J. K. - dla ustalenia wszelkich okoliczności pozwalających na wyjaśnienie, czy podmiot F. Sp. z o.o. jest wprowadzającym do obrotu produkt w opakowaniach, w tym dla ustalenia w jaki sposób był zapakowany (materiał, treść etykiety) sprzedawany towar, w szczególności brykiet sprzedawany na rzecz podmiotu "P.", Sklep Spożywczy [...], E. i S. sp.j.; i) z zeznań świadków W.P. (ul. [...], [...]), M. L. (ul. [...], [...]), D. R. (ul. [...], [...]) oraz M. O. i S. O. — wspólników podmiotu S. sp.j. (ul. [...], [...]) - dla ustalenia w jaki sposób był zapakowany (materiał, treść etykiety) sprzedawany im brykiet.

Strona w odwołaniu wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w rozumieniu przepisów działu II rozdziału V przepisów k.p.a., która pozwoli na szybkie przeprowadzenie i zebranie dowodów z zeznań świadków, w najlepszy sposób przyczyni się do ochrony interesu strony przez zapewnienie jej najpełniejszego i najbardziej efektywnego uczestniczenia w przeprowadzonych czynnościach, co w szczególności dotyczy zeznań świadków.

W uzasadnieniu odwołania z [...] maja 2021 r. strona wyjaśniła, że nie jest podmiotem wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach w świetle przepisów ustawy o opakowaniach. Strona wskazała, że sprzedaje swoje produkty w opakowaniach z naklejoną na nich etykietą zawierającą nazwę firmy i dane teleadresowe odbiorcy towaru. W konsekwencji zdaniem strony, obowiązki nałożone przez ustawodawcę w zakresie osiągnięcia poziomów odzysku i recyklingu oraz ewentualnego wniesienia opłaty produktowej na rachunek bankowy marszałka województwa ciążą na podmiotach nabywających od strony produkty w opakowaniach. Strona powołała się na swoje pismo z [...] stycznia 2021 r. skierowane do Marszalka Województwa [...], w którym wyjaśniła zasady, na których odbywa się sprzedaż produktów w opakowaniach.

W uzasadnieniu decyzji z [...] października 2021 r., znak [...] GIOŚ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska. Konieczność ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2017 została stwierdzona i udokumentowana w przekazanym przez stronę rocznym sprawozdaniu o produktach w opakowaniach, opakowaniach, o gospodarowaniu odpadami opakowaniowymi oraz o opłacie produktowej za 2017 rok. Odnosząc się do argumentu strony, zawartego w odwołaniu z [...] maja 2021 r., GIOŚ wskazał, że strona jest w błędzie sądząc, że podejmowanymi działaniami nie spełnia definicji podmiotu wprowadzającego do obrotu produkty w opakowaniach w świetle przepisów ustawy o opakowaniach.

Organ odwoławczy wskazał, że działalność prowadzona przez stronę polega na produkcji półfabrykatów dla przemysłu meblarskiego - płyty klejonej. W skład instalacji do przerobu drewna wchodzą typowe linie technologiczne, dzięki którym z surowca (tarcicy, pozyskiwanej od zewnętrznych dostawców, przez sklejenie mniejszych formatów desek (lamelek), otrzymywany jest produkt (płyta klejona), stanowiący półprodukt, sprzedawany kolejno na terytorium kraju w opakowaniach z naklejoną na nich etykietą zawierającą nazwę firmy i dane teleadresowe odbiorcy towaru. Sprzedany półprodukt następnie wykorzystywany jest przez innych, zewnętrznych producentów w przemyśle meblarskim. Podczas obróbki drewna powstają odpady czystego drewna w postaci: trocin, pyłów, zrębków, zrzynów, ścinków, tarcicy, desek, kantówek, które zostały uznane za produkt uboczny.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że strona zajmowała się sprzedażą brykietu, który sama pakowała, dodając do opakowania ulotkę zawierającą m.in. nazwę firmy, która dalej dystrybuowała produkt. Strona nie miała zawartej umowy, w której byłoby zlecenie zapakowania i oznaczenia produktu. Zatem wskazane działania nie miały charakteru ciągłego. W ocenie organu odwoławczego, powyższe działanie bez wątpienia wypełnia definicję "wprowadzenia do obrotu".

Zdaniem GIOŚ, wprowadzenie do obrotu produktów w opakowaniach (brykietu) następuje w momencie ich sprzedaży kolejnemu podmiotowi, wskazanemu w piśmie z [...] stycznia 2020 r.: "P.", Sklep Spożywczy [...], E. i S. sp.j., czego bezspornym dowodem są faktury przekazane przez stronę. Dodatkowo trzeba uzupełnić, że asortyment opakowaniowy stanowią w szczególności tworzywa sztuczne (folia strech i worki plastikowe), drewniane (palety przemysłowe) oraz metal (taśmy metalowe, klamry). Strona jako podmiot prowadzący działalność polegającą na produkcji wyrobów tartacznych, która wiąże się z wprowadzaniem do obrotu na terytorium kraju towarów w opakowaniach, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o opakowaniach, winna wywiązywać się z obowiązków zawartych w ww. regulacji. Wszystkie obowiązki wynikające z przepisów ustawy o opakowaniach, strona realizowała do 2015 r. (włącznie) za pośrednictwem Organizacji [...] S.A. ul. [...], [...]. W 2016 r. strona samodzielnie wykonywała obowiązek prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych, dokonując wpłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w kwocie odpowiadającej 2% netto opakowań wprowadzonych do obrotu w poprzednim roku kalendarzowym, co zostało udokumentowane przekazanym przez stronę potwierdzeniem dokonania powyższej wpłaty. W obliczu przedstawionych faktów, organ odwoławczy uznał, że strona realizując obowiązki wynikające z przepisów ustawy o opakowaniach dedykowane podmiotom zajmującym się wprowadzaniem produktów w opakowaniach na rynek kraju, utożsamiała się z nimi.

Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2020 r. strona przekazała Marszałkowi Województwa [...] ww. deklaracje za lata 2016 - 2017, zatem ponownie wypełniła obowiązek nałożony na wprowadzającego produkty w opakowaniach. W polu określającym podmiot składający sprawozdanie zostały zawarte dane identyfikacyjne strony oraz działalności prowadzonej przy ul. [...], [...]. GIOŚ podkreślił, że w pozycji zawierającej rodzaj podmiotu składającego sprawozdanie - wybrano: wprowadzającego produkty w opakowaniach, o którym mowa w przepisach ustawy o opakowaniach.

Dla organu II instancji całkowicie niezrozumiałe są powody, dla których strona przez wiele lat realizowała obowiązki, wynikające z aktualnych przepisów prawa w zakresie prawidłowej gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi przeznaczonych dla wprowadzających produkty w opakowaniach, jeżeli w toczącym się postępowaniu administracyjnym tak stanowczo i zdecydowanie zaprzecza jakoby była wprowadzającym na rynek produkty w opakowaniach. GIOŚ wyjaśnił, że wprowadzającym produkty w opakowaniach jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach.

W skardze zatytułowanej jako "Sprzeciw" Spółka reprezentowana przez r.pr. J. B. zarzuciła naruszenie:

1) art. 8. pkt 23) "ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadach opakowaniowych" (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1114 ze zm.) przez przyjęcie, że strona jest wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach w rozumieniu art. 8. pkt 23 powyższej ustawy, podczas gdy strona nie wypełnia żadnej z określonych w tym przepisie przesłanek "wprowadzającego do obrotu produkty w opakowaniach", ponieważ strona nie sprzedaje towaru pod własną firmą, znakiem towarowym, czy marką handlową, a dostarcza go w opakowaniach z naklejoną na nich etykietą zawierającą firmę, markę handlową czy znak towarowy odbiorcy, to obowiązki nałożone przez ustawy dotyczące odzysku, recyklingu, opłaty produktowej obciążają, nie stronę, ale podmiot, który nabywa od niej produkty w tych opakowaniach;

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 pkt 23 "ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadach opakowaniowych" przez zaniechanie dokonania ustaleń i podjęcia czynności (w tym przeprowadzenia dowodów) niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na uwadze słuszny interes strony, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa [...], to jest: faktur [...], [...], [...] wystawionych na rzecz P. za sprzedaż brykietu, z faktur [...], [...], [...] wystawionych na rzecz Sklep Spożywczy [...] za sprzedaż brykietu, z faktur [...], [...], [...] wystawionych na rzecz E. za sprzedaż brykietu, z faktur [...] z [...] września 2016., [...], [...] wystawionych na rzecz S. sp.j. za sprzedaż brykietu, z etykiety "[...]" - Producent S. sp.j., z etykiety "[...]" [...], ul. [...], z pisma F. sp. z o.o. z [...] stycznia 2021., skierowanego do Marszałka Województwa [...], z zeznań świadków A. K., T. G., J. K., W. P., M. L., D. R., M. O. i S. O., które to dowody mają istotne znaczenie dla oceny zasadności określenia opłaty produktowej za 2016 rok, a ich pominięcie było wynikiem błędnej oceny materiału dowodowego i wpłynęło na treść zaskarżonej decyzji, w której nietrafnie przyjęto, że [...] sp. z o.o. jest wprowadzającym produkty w opakowaniach i z tego tytułu podlega obowiązkowi odzysku i recyklingu, a w razie ich niewykonania podlega obowiązkowi zapłaty opłaty produktowej:

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 pkt 23) ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadach opakowaniowych przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego i prawnego

i uznanie, że z materiału dowodowego wynika, że [...] sp. z o.o. jest wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach i że z tego tytułu podlega obowiązkowi odzysku i recyklingu, a w razie ich niewykonania podlega obowiązkowi zapłaty opłaty produktowej.

W skardze wniesiono o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia, 2) zasądzenie na rzecz strony od organu administracyjnego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wynikającej z obowiązujących przepisów.

W uzasadnieniu skargi na wstępie wyjaśniono, że w dniu [...] września 2021 r. zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego połączenie [...] sp. z o.o. (ul. [...], [...], KRS: [...])- spółka przejmująca z F. sp. z o.o. - spółka przejmowana (dotychczasową stroną postępowania), dokonane w oparciu o art. 491-516 Kodeksu spółek handlowych (k.s.h.).

Zdaniem skarżącej, sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym jest ustalenie dla strony opłaty produktowej. Nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 8. pkt 23) ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadach opakowaniowych, ponieważ [...] sp. z o.o. nie jest wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach. Strona nie wprowadza do obrotu produktów w opakowaniach — nie ustalono, aby pod własną firmą, marką handlową, czy znakiem towarowym wprowadzała do obrotu produkty w opakowaniach. Nie ulega wątpliwości, że produkty wytworzone przez stronę wprowadza do obrotu pod własnym logo i pod własną firmą podmiot, który je sprzedaje. Te podmioty zostały wymienione w odwołaniu, dołączono faktury i etykiety, wnioskowano o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków dla wykazania, że współpraca z osobami wymienionymi w odwołaniu polegała na tym, że sprzedawano im towar w zamówionych przez nie opakowaniach z nadrukiem ich logo i firmy.

Gdyby te osoby nie zamówiły opakowania z własnym logo czy firmą produkt nie byłby sprzedany, bo strona nie sprzedaje go w opakowaniach pod własnym oznaczeniem (firmą, logo czy marką handlową). Kluczową kwestią, którą należało ustalić, były wnioskowane dowody z dokumentów i z zeznań świadków, które miały doprowadzić do uzyskania wiarygodnej i miarodajnej odpowiedzi na pytanie, czy strona jest wprowadzającym produkty w opakowaniach w rozumieniu art. 8. pkt 23) ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (dalej: ustawa o opakowaniach) i określenia wysokości opłaty produktowej.

Według skarżącego, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w odwołaniu miało na celu ustalenie okoliczności istotnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na uwadze słuszny interes strony; zaniechanie przeprowadzenia tych dowodów wpłynęło w decydujący sposób na ustalenia dokonane przez "Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska". Wszystkie wnioskowane dowody mają kluczowy wpływ na poprawne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, odmienne zapatrywanie przedstawione przez GIOŚ jest chybione, a za pomocą dowodów strona chciała wykazać, że nie jest podmiotem wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach, tym samym nie podlega obowiązkowi odzysku i recyklingu i w konsekwencji, że nie podlega obowiązkowi zapłaty opłaty produktowej.

Zaniechanie dokonania tych czynności, stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80. k.p.a., skutkowało zebraniem niepełnego materiału dowodowego, czyli takiego, który nie pozwala na dokonanie ustaleń zgodnych z faktami, a tym samym nie pozwala na ich właściwą ocenę, co ostatecznie prowadzi do wadliwości zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy. Wskutek pominięcia szeregu dowodów wnioskowanych przez stronę, dokonano błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego i prawnego.

Z okoliczności sprawy wynika, że strona pakowała towar na zamówienie odbiorców towaru, z ich etykietami, nie była więc podmiotem wprowadzającym towar w opakowaniu do obrotu. Pakowała w sposób wskazany przez odbiorcę.

Bez tego zlecenia towaru by nie sprzedała, nie prowadziła odrębnej sprzedaży towaru w opakowaniach. Twierdzenie GIOŚ w zaskarżonej decyzji, że potrzebne było zawarcie pisemnej umowy z odbiorcą, aby można przyjąć, że doszło do zamówienia towaru i wydania go w zamówionym opakowaniu z logo odbiorcy, skutkującego uznaniem odbiorcy, a nie strony za wprowadzającego produkty w opakowaniach, jest nieprozumieniem: nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że tylko umowa zawarta w formie pisemnej i składane w oparciu o nią pisemne zamówienia mogą rodzić taki skutek, niewątpliwie strony zawarły umowę, co do dostawy produktu w opakowaniu z logo odbiorcy, taki był cel transakcji; potwierdzają to dowody zaoferowane przez stronę, a pominięte przez organ administracyjny II instancji: faktura, etykieta, zeznania świadków (wśród których są, zarówno pracownicy strony, jak nabywcy jej produktów), bez uzgodnienia z odbiorcami nie doszłoby do dostawy towaru, ponieważ strona nie dostarczała produktów w opakowaniach ze swoim logo, w ogóle nie sprzedawała ich pod własną firmą czy marką handlową. Zdaniem skarżącego, aby to ustalić, konieczne było sięgnięcie do dowodów, które strona zaoferowała w odwołaniu, z nich wynikało, na czym polegała współpraca, i ostatecznie wynikało, czy można zakwalifikować stronę jako wprowadzający produkty w opakowaniach do obrotu. Nawet bez przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, nie ma jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że strona wprowadzała w 2017 r. produkty w opakowaniach do obrotu.

W odpowiedzi na skargę GIOŚ, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja GIOŚ z [...] października 2021 r., znak [...] w której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja GIOŚ z [...] października 2021 r., znak [...] nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w skardze. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuściła się wskazanego w decyzji organu I instancji naruszenia przepisów ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1114 ze zm., dalej: ustawa o opakowaniach). Wskazać należy, że organ I instancji w 2017 r. przeprowadził kontrolę działalności prowadzonej przez stronę w zakresie przestrzegania obowiązujących przepisów prawa dotyczących gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi.

W toku czynności kontrolnych organ I instancji ustalił, że produkowane przez stronę towary kierowane są wyłącznie na rynek krajowy. Na podstawie prowadzonej przez stronę ewidencji wprowadzonych do obrotu opakowań (faktury zakupu nowych opakowań), w formie elektronicznej, ustalono, że asortyment opakowaniowy stanowiły w szczególności tworzywa sztuczne (folia strech i worki plastikowa), drewniane (palety przemysłowe) oraz metal (taśmy, metalowe klamry).

Ewidencja prowadzona była na podstawie faktur wraz z ilością i wagą poszczególnych opakowań. Wszystkie obowiązki wynikające z przepisów ustawy o opakowaniach strona realizowała w latach 2011 - 2015 r. oraz w 2019 r. za pośrednictwem organizacji odzysku opakowań. Ustalenia z kontroli zostały odnotowane w protokole kontroli Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2017 r., znak [...], podpisanymi przez stronę i organ kontrolujący. Strona nie wniosła uwag i zastrzeżeń do protokołu kontroli, nie poddał w wątpliwość faktu, że wprowadza na rynek produkty w opakowaniach. W piśmie z [...] stycznia 2020 r. strona przekazał swoje stanowisko w sprawie, wyjaśniając, że prowadzi działalność produkcyjną polegającą na wytwarzaniu elementów z drewna, a także zajmuje się przetwarzaniem surowca drzewnego i produkcją płyty klejonej tzw. klejonki, stanowiącej półprodukt wykorzystywany przez innych, zewnętrznych producentów w produkcji meblarskiej. Ponadto w ww. piśmie zostały wymienione podmioty, które są odbiorcami brykietu i zajmują się jego dalszą dystrybucją. Strona oświadczyła, że nie ma podpisanej umowy o wzajemnej współpracy lub pisemnych zleceń z firmami odbierającymi brykiet. Ponadto oświadczyła, że w 2018 r. nie miała podpisanej umowy z organizacją odzysku opakowań. Umowa została podpisana w 2019 r. z tytułu wprowadzania produktów w opakowaniach na rynek. Z uwagi na to, że we wskazanym wyżej piśmie strona nie odniosła się w sposób precyzyjny do sposobu gospodarowania opakowaniami oraz wprowadzania produktów w opakowaniach na rynek, organ I instancji wezwał stronę do przekazania wyjaśnień bądź dokumentów, z których jednoznacznie będzie wynikało, że nie jest podmiotem wprowadzającym produkty w opakowaniach.

W odpowiedzi strona przekazała roczne sprawozdania o produktach w opakowaniach, opakowaniach, o gospodarowaniu odpadami opakowaniowymi oraz o opłacie produktowej wraz z obliczoną wysokością należnej opłaty produktowej zgodnie z ustalonymi w ustawie o opakowaniach algorytmami. Według Sądu, powyższe sprawozdanie wraz z obliczoną wysokością należnej opłaty produktowej stanowiło potwierdzenie ustawowych obowiązków ciążących na stronie jako podmiocie wprowadzającym produkty w opakowaniach.

Wyjaśnić należy, że informacją strony o wprowadzeniu do obrotu produktów w opakowaniach, o obowiązku związanym z przetwarzaniem odpadów opakowaniowych oraz o wysokości ewentualnej opłaty produktowej jest sprawozdanie, które strona jest zobowiązana sporządzać i przekazywać marszałkowi województwa w trybie rocznym, zgodnie z art. 45 ustawy o opakowaniach.

Wskazać należy, że powyższe ustalenia były podstawą do wydania przez organ I instancji decyzji z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] w trybie art. 37 ust. 1 ustawy o opakowaniach, w której ustalono dla strony wysokość zaległości z tytułu opłaty- produktowej za 2017 r. w kwocie równej 31 102,00 zł oraz zobowiązano stronę do wpłaty tej kwoty wraz z odsetkami, zgodnie z dyspozycją art. 53 §1, §3 i §4 ustawy - Ordynacja podatkowa na wskazane w decyzji konto bankowe Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...].

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia prawa (art. 8 pkt 23 ustawy o opakowaniach) przez przyjęcie, że strona jest wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach w rozumieniu art. 8 pkt 23 ww. ustawy, wskazać należy, że argumentacja oparta jest na błędnym założeniu, że własnymi działaniami strona nie wypełniła definicji podmiotu wprowadzającego do obrotu produkty w opakowaniach zgodnie z przepisami ustawy o opakowaniach.

Rozwijając odniesienie się do tego stanowiska skarżącego wskazać należy, że działalność prowadzona przez stronę polegała na produkcji półfabrykatów dla przemysłu meblarskiego - płyty klejonej. W skład instalacji do przerobu drewna wchodzą typowe linie technologiczne, dzięki którym z surowca (tarcicy), pozyskiwanej od zewnętrznych dostawców, przez sklejenie mniejszych formatów desek (lamelek), otrzymywany jest produkt (płyta klejona), stanowiący półprodukt, sprzedawany kolejno na terytorium kraju w opakowaniach z naklejoną na nich etykietą zawierającą nazwę firmy i dane teleadresowe odbiorcy towaru. Sprzedany półprodukt następnie wykorzystywany jest przez innych, zewnętrznych producentów w przemyśle meblarskim.

Podczas obróbki drewna powstają odpady czystego drewna w postaci: trocin, pyłów, zrębków, zrzynów, ścinków, tarcicy, desek, kantówek, które zostały uznane za produkt uboczny. W toku kontrolowanego przez Sąd postępowania orzekające w sprawie organy ustaliły, że strona zajmowała się sprzedażą brykietu, który sama pakowała, dodając do opakowania ulotkę zawierającą m.in. nazwę firmy, która dalej dystrybuowała produkt. Strona nie miała zawartej umowy, w której przedmiotem byłoby zlecenie zapakowania i oznaczenia produktu. Oznacza to, że wskazane działania nie miały charakteru ciągłego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o opakowaniach, ciężar udowodnienia, że wprowadzenie do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach nie nastąpiło, spoczywa na wprowadzającym je do obrotu przedsiębiorcy. Według Sadu, ww. działania podejmowane przez stronę bez wątpienia wypełniają definicję "wprowadzenia do obrotu", przez które zgodnie z art. 8 pkt 24 ustawy o opakowaniach, należy rozumieć: "odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie opakowań lub produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji". W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o opakowaniach, "wprowadzenie do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach następuje w dniu ich wydania z magazynu albo przekazania osobie trzeciej, w przypadku opakowań i produktów w opakowaniach wytworzonych na terytorium kraju (...)". W niniejszej sprawie wprowadzenie do obrotu produktów w opakowaniach (brykietu) następowało w momencie ich sprzedaży kolejnemu podmiotowi, wskazanemu w piśmie z [...] stycznia 2020 r.: "P.", Sklep Spożywczy [...], E. i S. sp.j. Bezspornym dowodem powyższych prawidłowych ustaleń organów są faktury przekazane przez stronę. Wyjaśnić należy, że orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że asortyment opakowaniowy stanowią w szczególności tworzywa sztuczne (folia strech i worki plastikowe), drewniane (palety przemysłowe) oraz metal (taśmy metalowe, klamry). Podobna sytuacja wystąpiła w przypadku wprowadzenia do obrotu przez stronę po raz pierwszy na terytorium kraju produktów w postaci półfabrykatów dla przemysłu meblarskiego - płyty klejonej, która również sprzedawana była kolejnemu podmiotowi, celem używania bądź dalszej dystrybucji. Zgodnie z art. 19 ustawy o opakowaniach, wprowadzający produkty w opakowaniach jest obowiązany prowadzić publiczne kampanie edukacyjne. Strona jako podmiot prowadzący działalność polegającą na produkcji wyrobów tartacznych, która wiąże się z wprowadzaniem do obrotu na terytorium kraju towarów w opakowaniach, wymienionych w załączniku 1 do ustawy o opakowaniach, powinna wykonywać obowiązki ustawowe.

W prawie konstytucyjnym charakterystykę instytucji prawnej obowiązku przeprowadza F. Siemieński. Autor ten wyodrębnia części składowe pojęcia obowiązku i zwraca uwagę na następujące zależności: "1) zachodzi tu brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku, przeciwnie, istnieje nakaz lub zakaz określonego postępowania; 2) obowiązek zawsze wynika z prawa w znaczeniu przedmiotowym, inaczej mówiąc, nie ma obowiązku bez normy; 3) w przypadku sporu, konieczność wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek określonego postępowania obywatela, ciąży na organie państwowym żądającym wykonania tego obowiązku przez obywatela; 4) na państwie ciąży powinność podjęcia starań w celu zapewnienia realizacji obowiązków przez obywatela, przy czym idzie tu o zabezpieczenie interesu ogólnospołecznego, jak i innych obywateli" (F. Siemieński, Prawo konstytucyjne, Warszawa 1976, s. 124–125).

Wskazać należy, że obowiązek przestrzegania zasad wynikających z ustawy o opakowaniach, jest pochodną ogólnego obowiązku ochrony środowiska unormowanego w art. 74 i 86 Konstytucji RP. Z sytuacjami, w których niewypełnienie obowiązku powinno pociągać za sobą ujemne skutki, mamy do czynienia wtedy, gdy dany przepis prawa nakazuje wiązanie ujemnych skutków prawnych z każdym przypadkiem niewypełnienia danego obowiązku. Niewypełnienie obowiązku może wywołać ujemne skutki, gdy określony przepis prawa od decyzji wskazanego podmiotu uzależnia to, "czy ten, kto nie zastosował się do odpowiedniego nakazu lub zakazu, ma ponieść owe ujemne skutki prawne, czy też nie ma ich ponosić" (J. Nowacki, Z. Tabor, Wstęp do prawoznawstwa. Część I, Katowice 1986, s. 38).

Źródłem obowiązków wynikających z przepisów ustawy o opakowaniach jest koncepcja "społeczeństwa recyklingu" oparta na założeniach, które traktują o celach postępowania z odpadami oraz prawidłowościach działania umożliwiających realizację idei szeroko rozumianego recyklingu w prawie gospodarki odpadami.

W dniu 19 stycznia 2011 r. opublikowane zostało Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- -Społecznego i Komitetu Regionów dotyczące Strategii tematycznej w sprawie zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu (KOM (2011) 13 wersja ostateczna). Dokument ten stanowi przegląd postępów w realizacji celów Strategii tematycznej w sprawie zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu przyjętej w 2005 r. Zapobieganie powstawaniu odpadów pozostaje nadal jednym z najważniejszych priorytetów gospodarowania odpadami. W trafnej ocenie M. Żurowskiego hierarchia uregulowana w art. 17 u.o.: "Zakłada (...) abstrakcyjny i generalny obowiązek postępowania zgodnie ze schematem, według którego należy dążyć do powstania «społeczeństwa recyklingu» i zapobiegać powstawaniu odpadów, a jeżeli to nie jest możliwe, to przygotowywać odpady do ponownego użycia, w dalszej kolejności poddawać je recyklingowi, a następnie innym procesom odzysku, pozostawiając unieszkodliwianie jako ostatni sposób postępowania z odpadami. Poprzez wprowadzenie hierarchii do porządku prawnego prawodawca określił wszystkie dopuszczalne sposoby postępowania z odpadami, równolegle wskazując na najbardziej pożądane rozwiązanie, jakim jest zapobieganie ich powstawaniu". (M. Żurowski, Hierarchia postępowania z odpadami [w:] Prawo o odpadach, red. B. Rakoczy, Warszawa 2019, s. 115). W art. 17 u.o. ustawodawca uregulował hierarchię sposobów postępowania z odpadami. Artykuł 17 u.o. stanowi odzwierciedlenie treści normatywnej art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U.UE.L.2008.312.3 z 22 listopada 2008 r.). Hierarchia postępowania z odpadami stanowi normatywny wyraz realizacji ww. koncepcji "społeczeństwa recyklingu".

Podkreślić należy, że wszystkie obowiązki wynikające z przepisów ustawy o opakowaniach, strona realizowała do 2015 r. (włącznie) za pośrednictwem Organizacji [...] S.A. ul. [...], [...]. W 2016 r. strona samodzielnie wykonywała obowiązek prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych, dokonując wpłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w kwocie odpowiadającej 2% netto opakowań wprowadzonych do obrotu w poprzednim roku kalendarzowym, co zostało udokumentowane przekazanym przez skarżącego potwierdzeniem dokonania powyższej wpłaty. GIOŚ zasadnie uznał, że strona realizując obowiązki wynikające z przepisów ustawy o opakowaniach dedykowane podmiotom zajmującym się wprowadzaniem produktów w opakowaniach na rynek kraju, utożsamiała się z nimi. Wyjaśnić należy, obowiązek sprawozdawczości, wynika bezpośrednio z art. 45 ust. 1 pkt. 5 ustawy o opakowaniach. Zasady sporządzania rocznego sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami opakowaniowymi oraz opłacie produktowej zostały uregulowane w art. 237b ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021, poz. 779 ze zm., dalej: u.o.). Wskazać należy, że strona w dniu 2 listopada 2020 r. przekazała organowi I instancji ww. deklaracje za lata 2016 - 2017, zatem ponownie wypełniła obowiązek nałożony na wprowadzającego produkty w opakowaniach. W polu określającym podmiot składający sprawozdanie zostały zawarte dane identyfikacyjne strony oraz działalności prowadzonej przy ul. [...], [...]. W pozycji zawierającej rodzaj podmiotu składającego sprawozdanie - wybrano: wprowadzającego produkty w opakowaniach, o którym mowa w przepisach ustawy o opakowaniach. W ujęciu prakseologii oraz teorii organizacji sprawozdanie to meldunek zawierający wiadomość o wykonaniu albo częściowym wykonaniu zadania. Sprawozdanie może stanowić także przygotowanie do oceny lub kontroli funkcjonowania jakiegoś podmiotu. W przypadkach autonomizacji sprawozdawczości może zaistnieć sytuacja, w której sprawozdawczość jest wykonywana nawet wówczas, gdy niczemu nie służy, ale obowiązuje podstawa prawna nakazująca sporządzanie okresowych sprawozdań (T. Pszczołowski, Mała encyklopedia prakseologii i teorii organizacji, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1978, s. 228).

Ustawa o opakowaniach nakłada obowiązki m.in. na te podmioty, które faktycznie wprowadzają produkty w opakowaniach do obrotu. W myśl art. 8 pkt 23 ustawy o opakowaniach, przez wprowadzającego produkty w opakowaniach - rozumie się przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach, w szczególności: a) wprowadzającego do obrotu produkty w opakowaniach pod własnym oznaczeniem rozumianym jako znak towarowy, o którym mowa w art. 120 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 286 i 288), lub pod własnym imieniem i nazwiskiem lub nazwą, których wytworzenie zlecił innemu przedsiębiorcy, b) pakującego produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadzającego je do obrotu, c) prowadzącego: – jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2, sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach, – więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5000 m2, sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach. Zgodnie z art. 8 pkt 24 ustawy o opakowaniach, przez wprowadzenie do obrotu - rozumie się przez to odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie opakowań lub produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji; za wprowadzenie do obrotu uważa się także: a) import opakowań, b) import produktów w opakowaniach, c) wewnątrzwspólnotowe nabycie opakowań, d) wewnątrzwspólnotowe nabycie produktów w opakowaniach - dokonywane na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze treść cytowanych wyżej definicji ustawowych, wyjaśnić należy, że wprowadzającym produkty w opakowaniach jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach. Ustawodawca uregulował, jakie czynności przedsiębiorców uznaje w szczególności za wskazujące, że dany przedsiębiorca jest wprowadzającym produkty w opakowaniach. O tym jednak, czy dany przedsiębiorca jest wprowadzającym produkty w opakowaniach decyduje zawsze wykonywanie przez danego przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach. Użycie w tej definicji przykładowych sytuacji, które powodują uznanie danej czynności za wprowadzenie do obrotu nie oznacza, że inny przedsiębiorca nie może być wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach pod oznaczeniem rozumianym jako znak towarowy lub imię i nazwisko bądź nazwa innego przedsiębiorcy. O tym bowiem, czy ktoś jest wprowadzającym produkty w opakowaniach decyduje wyłącznie wykonywanie przez danego przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach, a nie sposób ich oznaczenia w obrocie. Wprowadzanie do obrotu produktów w opakowaniach decyduje więc, że dany przedsiębiorca, który dokonuje tych czynności musi być uznany za wprowadzającego produkty w opakowaniach. Za wprowadzenie do obrotu uznaje się zaś szeroko odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji. Wprowadzającym produkty w opakowaniach jest więc przedsiębiorca, który w zakresie swojej działalności podejmuje decyzję o odpłatnym albo nieodpłatnym udostępnieniu produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji. Sposób oznaczenie produktów w opakowaniach np. na etykiecie produktu nie ma samoistnego znaczenia dla ustalenia, czy dany przedsiębiorca jest wprowadzającym produkty w opakowaniach czy też nie jest takim podmiotem.

Cytowana wyżej definicja ustawowa wprowadzającego produkty opakowaniach nie uzależnia statusu tego podmiotu od tego, czy przedsiębiorca ten ma, czy też nie ma wpływu na wygląd towaru oraz na jego sposób pakowania, a wpływ ten mają inne podmioty, to jednak okoliczność, że dany przedsiębiorca miał decydujący wpływ na wygląd towaru oraz na jego sposób pakowania, może świadczyć, że to właśnie ten przedsiębiorca wprowadził do obrotu dany produkt w opakowaniu, zwłaszcza jeżeli dany przedsiębiorca decyduje również o terminie udostępnienia danego produktu w opakowaniu, o jego dostawach z etapu produkcji do dystrybucji oraz ilości udostępnianych na terytorium kraju produktów. Takie okoliczności w sposób zdecydowany wskazują to, że to ten przedsiębiorca udostępnienia produkt w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju, w celu używania lub dystrybucji. Ustawa o opakowaniach nie uznaje danego podmiotu za wprowadzającego produkty w opakowaniach przez sam fakt produkcji produktu w opakowaniu, a wyłącznie przez fakt wykonywania działalności gospodarczej w zakresie odpłatnego albo nieodpłatnego udostępnienia produktów w opakowaniach, po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji.

Model prawny systemu gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi uregulowany w ustawie o opakowaniach oparty jest m.in. na założeniach koncepcji "gospodarki funkcjonującej w cyklu zamkniętym", który przewiduje w szczególności: 1) minimalizację nakładów (oszczędność energii i surowców), 2) zwiększenie intensywności przepływów materiałowych ze względu na ich funkcje użytkowe, 3) zapewnienie optymalnego okresu użytkowania wyrobów, 4) wielokrotne wykorzystanie wyrobów i ich wzajemna zamienność oraz 5) zapobieganie emisjom i powstawaniu odpadów (S. Alber, Konceptualne podejście do bezpiecznych dla środowiska procesów produkcyjnych i wyrobów, przeł. J. Żurek, [w:] J. Żurek (red.), Technologie małoodpadowe i produkty bezpieczne dla środowiska, Warszawa 1993, s. 18).

Podstawowym celem ustawy o opakowaniach jest zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych jako konsekwencja ograniczenia nakładów na opakowania, ponownego ich wykorzystania wraz z recyklingiem materiałowym opakowań. W komunikacie Komisji Europejskiej – zawiadomienie Komisji Niebieski przewodnik – wdrażanie unijnych przepisów dotyczących produktów 2016 (Dz.Urz. UE C 272/1 z 26 lipca 2016 r.) wskazano, że w rozumieniu unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego produkt zostaje wprowadzony do obrotu w chwili jego pierwszego udostępnienia na rynku unijnym. Działanie to jest zarezerwowane dla producenta lub importera, tj. producent lub importer to jedyne podmioty gospodarcze, które wprowadzają produkty do obrotu (49). Kiedy producent lub importer po raz pierwszy dostarcza produkt do dystrybutora (50) lub użytkownika, takie działanie jest zawsze nazywane w kontekście prawnym "wprowadzeniem do obrotu". Wszelkie późniejsze operacje, np. pomiędzy dystrybutorami lub między dystrybutorem a użytkownikiem, są określane jako udostępnianie. Jeśli chodzi o udostępnianie, koncepcja wprowadzania na rynek odnosi się do każdego egzemplarza produktu, a nie typu produktu czy tego, czy został wyprodukowany jako pojedynczy egzemplarz czy w ramach serii. W konsekwencji nawet jeśli model lub typ produktu został dostarczony przed wejściem w życie nowego unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego określającego nowe obowiązkowe wymagania, poszczególne egzemplarze tego samego modelu lub typu, które są wprowadzane na rynek po wprowadzeniu nowych wymagań, muszą być zgodne z takimi wymaganiami. Wprowadzenie produktu do obrotu wymaga złożenia oferty zawarcia lub umowy (pisemnej lub ustnej) pomiędzy dwoma lub kilkoma osobami prawnymi lub fizycznymi w zakresie przeniesienia tytułu własności, posiadania lub innego prawa własności związanego z danym produktem po zakończeniu etapu produkcji (oferta lub umowa zawarta przed zakończeniem etapu produkcji nie może być uznana za wprowadzenie do obrotu (np. oferta dotycząca wytworzenia produktu zgodnie z pewnymi specyfikacjami uzgodnionymi przez strony umowy, jeżeli produkt zostanie wyprodukowany i dostarczony dopiero na późniejszym etapie). Takie przeniesienie może odbyć się za opłatą lub bezpłatnie. Nie wymaga fizycznego przekazania produktu. Zgodnie z treścią ww. komunikatu Komisji Europejskiej (str. 28), producent ponosi ostateczną odpowiedzialność za zgodność produktu ze stosownymi przepisami unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego, bez względu na to, czy wytworzył produkt samodzielnie, czy jest uznawany za producenta, ponieważ wprowadził produkt do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym. Dlatego też jeżeli produkt zostanie przekazany producentowi w celu przeprowadzenia dalszych działań, takich jak montaż, pakowanie, przetwarzanie lub etykietowanie, w chwili wprowadzania produktu do obrotu ponosi on wyłączną i ostateczną odpowiedzialność za zapewnienie zgodności produktu z mającymi zastosowanie przepisami i musi być w stanie taką zgodność zapewnić. Producent jest odpowiedzialny za zaprojektowanie i wytworzenie produktu zgodnie z zasadniczymi lub innymi wymaganiami prawnymi określonymi w odpowiednich unijnych przepisach harmonizacyjnych oraz za przeprowadzenie oceny zgodności zgodnie z procedurą (procedurami) określoną(-ymi) w unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym. W kontrolowanej przez Sąd sprawie okoliczność, że podmioty trzecie nabywały produkty w opakowaniach od skarżącego, bez niepodważalnych dowodów odwrotnych wskazujących, iż to kontrahenci dokonali udostępnienia produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji, stała się podstawą prawidłowej oceny orzekających w sprawie organów oraz przyjęcia, że to skarżący jako producent krajowy był wprowadzającym produkty w opakowaniach w zakresie tak wytworzonych przez siebie produktów w opakowaniach.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie posiadał podpisanych umów ze zleceniodawcami ("P.", Sklep Spożywczy [...], E. i S. sp.j.), na rzecz których dokonywana była sprzedaż brykietu. W toku postępowania strona potwierdziła, że prowadziła sprzedaż brykietu swoim odbiorcom na podstawie ustnych zamówień. Oznaczenie przedsiębiorcy (np. logo) ma znaczenie dla oceny, czy dany podmiot podlega obowiązkom ustawy o opakowaniach jedynie w przypadku wytwarzania produktów na zlecenie. Powyższe ma kluczowe znaczenie w prawidłowym określeniu podmiotu wprowadzającego produkty w opakowaniach i pozwala domniemywać, że wskazana sprzedaż brykietu mogła mieć charakter nieregularny bądź jednorazowy. Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma zatem wpływu fakt, że na etykiecie zawartej na przekazywanym towarze zawarta jest nazwa firmy i dane teleadresowe odbiorcy tego produktu.

Wykładnia stosowanych w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego przeprowadzona przez orzekające w sprawie organy jest zgodna z zasadami ogólnymi prawa ochrony środowiska w tym prawa gospodarki odpadami obejmująca: zasadę "zanieczyszczający płaci" (art. 22 u.o.) i zasadę rozszerzonej odpowiedzialności producenta (art. 8 i art. 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Oznacza to, że kto doprowadził do zanieczyszczenia środowiska przez podjęcie decyzji o udostępnieniu produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu dystrybucji lub używania powinien ponieść koszty gospodarki odpadami opakowaniowymi. Zgodnie z zasadą ponoszenia kosztów gospodarowania odpadami wyrażoną w art. 22 u.o. koszty te są ponoszone przez pierwotnego wytwórcę odpadów lub przez obecnego lub poprzedniego ich posiadacza. W przypadkach określonych w przepisach odrębnych ponosi je producent produktu lub podmiot wprowadzający produkt na terytorium kraju, określony w tych przepisach.

Zasada ponoszenia kosztów gospodarowania odpadami w połączeniu z zasadą gospodarności prowadzi do obciążenia pierwotnego wytwórcę odpadów lub obecnego lub poprzedniego posiadacza odpadów "troską o jak najbardziej efektywne gospodarowanie odpadami w kierunku zarówno stosowania najmniej kosztownych rozwiązań postępowania z odpadami jak i najmniej uciążliwych dla środowiska" (J. Sibiga, Problemy prawne gospodarki odpadami przemysłowymi w systemie ochrony środowiska, [w:] H. Piotrowska (red.), Odpady przemysłowe a ochrona środowiska, s. 330–331). Nakłada to na pierwotnego wytwórcę odpadów lub obecnego lub poprzedniego posiadacza odpadów zadania poszukiwania i doboru optymalnych metod zagospodarowywania, unieszkodliwiania, składowania odpadów, rekultywacji terenów składowisk oraz stosowania bezodpadowych lub nisko odpadowych technologii produkcji (tamże, s. 332).

Zasada ponoszenia kosztów gospodarowania odpadami stanowi rozwinięcie treści zasady "zanieczyszczający płaci" uregulowanej w art. 7 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1219, dalej: p.o.ś.) oraz zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Według art. 7 ust. 1 p.o.ś., "Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia. "Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu" (art. 7 ust. 2). Definicje ustawowe pojęć takich jak wprowadzający produkty w opakowaniach (art. 8 pkt 23 ustawy o opakowaniach oraz wprowadzeniu do obrotu (art. 8 pkt 24 ustawy o opakowaniach) realizują założenia zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Podstawowe obowiązki w zakresie wprowadzania opakowań do obrotu uregulowane w art. 11 ustawy o opakowaniach realizują założenia zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta).

Celem nadrzędnym zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta jest stosowanie instrumentów prawnych zachęcających producentów do podejmowania działań, które będą: zapobiegały powstawaniu odpadów, zmniejszały poziom zużycia materiałów i energii na każdym etapie cyklu życia produktu oraz zachęcały do wprowadzania zmian w fazie projektowania produktu i fazie jego wytwarzania. W szerokim ujęciu zasada rozszerzonej odpowiedzialności producenta łączy się z zasadą materialnej odpowiedzialności producenta za produkt zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". W konstrukcji prawnej zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta mamy do czynienia z odpowiedzialnością prewencyjną. Zgodnie z zasadą rozszerzonej odpowiedzialności producenta podmiot ten ponosi odpowiedzialność za całkowity wpływ produktu na środowisko. Odpowiedzialność ta obejmuje fazy: projektowania, wytwarzania, używania i pozbywania się produktu. Cele szczegółowe zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta obejmują: 1) kompleksowe zapobieganie odpadom, 2) stosowanie nieszkodliwych materiałów wykorzystywanych do produkcji wyrobów, 3) rozwijanie zamkniętych sposobów produkcji, 4) stosowanie wyrobów o zwiększonej trwałości, 5) rozwijanie metod recyklingu i przetwarzania odpadów oraz 6) stosowanie systemu opłat produktowych i depozytowych. Zasada rozszerzonej odpowiedzialności producenta uzupełnia zasady odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami oraz stanowi podstawę wykładni przepisów regulujących postępowanie z produktami, opakowaniami oraz odpadami. Stosowanie zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta obejmuje instrumenty prawne, których zasadniczym celem jest zapewnienie, aby producenci produktów ponosili odpowiedzialność finansową lub odpowiedzialność finansową i organizacyjną na etapie cyklu życia produktu, gdy staje się on odpadem. Zasada ta jest skierowana w pierwszym rzędzie właśnie do producentów. Relatywizowanie odpowiedzialności producenta za produkt i wskazywanie innych podmiotów odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków prawnych związanych z gospodarowaniem odpadami nie może prowadzić do uniknięcia odpowiedzialności finansowej za gospodarowanie odpadami przez producenta. Producent ponosi odpowiedzialność za cały cykl życia produktu i powinien pokrywać koszty niezbędne do osiągnięcia celów gospodarowania odpadami oraz innych celów i zadań, w tym dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów, zdefiniowanych w ramach systemu rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Odpowiedzialność producenta za produkt zgodnie z zasadami "zanieczyszczający płaci" i rozszerzoną odpowiedzialnością producenta za wytworzony przez niego produkt jest oderwana od jakiejkolwiek postaci celu lub zamiaru jego wyprodukowania oraz dalszej jego dystrybucji.

W art. 9 ust. 1 ustawy o opakowaniach określono w jakim terminie następuje wprowadzenie do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach. Wskazane w art. 9 ust. 1 ustawy o opakowaniach okoliczności mogą mieć znaczenie tylko w przypadku braku dowodów przeciwnych co do terminu wprowadzenia do obrotu, a nie mogą w ogóle mieć znaczenia kto dokonał wprowadzenia produktów w opakowaniach do obrotu. Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że strona spełnia definicję podmiotu wprowadzającego produkty w opakowaniach na rynek krajowy, które następnie sprzedawane są kolejnym podmiotom, celem dalszego wykorzystania bądź dystrybucji. Na stronie ciążą zatem obowiązki nałożone przez ustawodawcę w zakresie osiągnięcia poziomów odzysku i recyklingu oraz ewentualnego wniesienia opłaty produktowej na rachunek bankowy marszałka województwa.

Opłata produktowa realizuje dwie podstawowe funkcje prawa gospodarki odpadami wyznaczone założeniami zasady "zanieczyszczający płaci": 1) bodźcową (prewencyjną) oraz 2) redystrybucyjną. Funkcja bodźcowa (prewencyjna) za pośrednictwem prawidłowo ustalonych stawek jednostkowych ma zachęcać do najbardziej odpowiedniego z punktu widzenia ochrony środowiska wyboru technologii produkcji, lokalizacji produkcji, instalowania urządzeń ochronnych oraz korzystania z zasobów środowiska. Funkcja redystrybucyjna powinna pomagać w przemieszczaniu za pośrednictwem funduszy celowych środków zgromadzonych z opłat produktowych z przeznaczeniem ich na cele związane z ochroną środowiska. Opłata produktowa jest jednym ze sposobów wdrożenia zasady "zanieczyszczający płaci" (Zob. szerzej B. Draniewicz, Problematyka charakteru prawnego opłat produktowych, Odpady i Środowisko 2007, nr 4, s. 50). Zasada ta wyznacza podstawowy zakres funkcji przepisów ustawy o opakowaniach w systemie prawa gospodarki odpadami.

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy w toku przeprowadzonych czynności zebrały wszechstronny, wyczerpujący materiał dowodowy potwierdzający naruszenie przez stronę przepisów ustawy o opakowaniach w zakresie uzyskania wymaganych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych, dlatego zasadnie odstąpiły od przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków: A. K., T. G., J. K. oraz W. P., M. L., D. R., a także M. O. i S. O.. W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, organy administracji publicznej, rozstrzygając sprawę, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego. W toku prowadzonego postępowania organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Jednocześnie w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.), a zebrany materiał dowodowy oceniły stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. W konsekwencji zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Motywy podjęcia kwestionowanych rozstrzygnięć, treść zastosowanych przepisów, ich wykładnia - z powołaniem licznych orzeczeń sądów administracyjnych - zostały przedstawione w szczegółowych uzasadnieniach - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, wbrew zarzutom skargi, brak jest podstaw by uznać, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Uchybieniem o takim charakterze z całą pewnością nie był brak przesłuchania ww. świadków. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania w sprawie na podstawie art. 75 k.p.a., nie powoduje konieczności ich przeprowadzania, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2568/18, LEX nr 3150029).

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy w uzasadnieniu decyzji administracyjnych wyjaśniły podstawy faktyczne i prawne ustalenia stronie wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2017 r w kwocie równej 31 102,00 zł oraz kwotą odsetek za zwłokę wynoszącą 7 758,00 zł. Należy podkreślić, że zarówno organ I instancji, jak i GIOŚ w pełni rozważyli i przeanalizowali materiał dowodowy, który dał obraz aktualnego stanu faktycznego, nie pozostawiającego żadnych wątpliwości. Organ I instancji zebrał kompletny materiał dowodowy (art. 77 §1 k.p.a.) i dokonał jego obiektywnej oceny oraz wyjaśnił skarżącemu wszystkie okoliczności prawne i faktyczne podjętej decyzji. Po dokonaniu analizy dowodów przekazanych przy odwołaniu w postaci faktur wystawionych na rzecz podmiotów: "P" [...], 9[...], Sklep Spożywczy [...] ul. [...],[...], E. ul. [...], [...], S. sp.j. ul. [...], [...], GIOŚ prawidłowo stwierdził, że wskazane dokumenty nie mogą przesądzać w niniejszym przypadku, gdyż stanowią kolejny dowód, potwierdzający zobowiązania strony jako podmiotu wprowadzającego na rynek krajowy produkty w opakowaniach, wynikające z ustawy o opakowaniach. Na przedłożonych dokumentach w polu zatytułowanym "Sprzedawca" każdorazowa widnieje nazwa firmy i dane teleadresowe strony, natomiast w rubryce "Nabywca" - odpowiednio podmioty kupujące od strony towar. Powyższe jednoznacznie potwierdza, że podmiotem wprowadzającym na rynek produkty w opakowaniach jest strona.

Kontrolując i oceniając sposób prowadzenia samego postępowania w sprawie ustalenia stronie wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2017 r. Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów art. 7, art. 77 § 1. art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ani też przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Także uzasadnienia decyzji organu I i II instancji zawierają fakty, które organy uznały za udowodnione. Nie naruszono więc wymogu uzasadnienia decyzji wskazanego w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja GIOŚ z [...] października 2021 r., znak [...] o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiąca jeden z rodzajów rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy w następstwie rozpatrzenia odwołania, wydawana jest przez organ odwoławczy w przypadku stwierdzenia, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy oznacza zatem, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ I instancji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza przede wszystkim utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. Decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się w unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez GIOŚ w zaskarżonej decyzji z [...] października 2021 r., znak [...] nie była sprzeczna z normą wynikającą z art. 80 k.p.a., ponieważ była dokonana w sposób logiczny, spójny i zgodny zasadami doświadczenia życiowego.

Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku z określonych twierdzeń strony wyciągnięcia tożsamych wniosków co strona postępowania, formułująca te twierdzenia. Organ nie może się ograniczyć tylko do przyjęcia punktu widzenia przedstawionego przez stronę. Organ ma obowiązek dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, zostało to wykonane w niniejszej sprawie, ponieważ GIOŚ wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne do ustalenia stronie wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2017 r. Wyjaśnić należy, że organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, aby dokonać rozstrzygnięcie, w którym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji ustalającą stronie wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2017 r.

Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ, pozwala - skarżącemu, jak również Sądowi kontrolującemu tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu odwoławczego związany z przedmiotem postępowania jakim było ustalenie stronie zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2016 r.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły podstawy do umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nastąpi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Chodzi więc o sytuację, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, która może być załatwiona decyzją. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Podsumowując należy wskazać, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a sposób interpretacji i zastosowanie norm prawnych przez orzekające organy był poprawny. W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które nie wskazano w skardze, ani innych przepisów, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia rozstrzygnięcia organu II instancji.

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.