Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 959/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, par. 2a, par. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2020 poz 1133
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.
article: art. 221 ust. 1 i  ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2a-2f, ust. 2h, ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 450
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - tekst jedn.
article: art. 77 ust. 1, ust. 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1651
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. "H." w C. na ogłoszenie Wójta Gminy w przedmiocie wyboru projektów na wykonywanie zadań publicznych związanych z realizacją zadań Gminy C. w 2021 r. w zakresie kultury fizycznej i sportu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 maja 2021 r. T. S. "H." w C. wniosło skargę na ogłoszenie Wójta Gminy dotyczące wyboru projektów na wykonywanie zadań publicznych związanych z realizacją zadań Gminy C. w 2021 r. w zakresie kultury fizycznej i sportu pod nazwą: "Upowszechnianie i rozwój kultury fizycznej i sportu" w Konkursie nr 1/2021 po I etapie procedury konkursowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Po rozpoznaniu skargi Sąd doszedł do przekonania, że podlega ona odrzuceniu, gdyż zaskarżony akt nie mieści się w zakresie katalogu aktów i czynności, przekazanych do kontroli sądu administracyjnego w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Tym samym zaistniała podstawa do zastosowania art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

Powyższe oznacza, że dla uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej konieczne jest zakwalifikowanie zaskarżonego aktu lub czynności do jednej z ww. kategorii, ewentualnie drogę sądowoadministracyjną powinien przewidzieć konkretny przepis prawa.

W ocenie Sądu, zaskarżone ogłoszenie nie mieści się w katalogów aktów prawnych podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. Nie jest ono bowiem ani decyzją, ani postanowieniem ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Nie jest to też akt prawa miejscowego ani inny akt organów jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem Sądu, ogłoszenie to stanowi czynność materialno-techniczną polegającą na podaniu do publicznej wiadomości informacji o wybranych projektach na wykonywanie zadań publicznych związanych z realizacją zadań Gminy C. w 2021 r. w zakresie kultury fizycznej i sportu pod nazwą: "Upowszechnianie i rozwój kultury fizycznej i sportu" w Konkursie nr 1/2021 po I etapie procedury konkursowej.

Zaskarżone ogłoszenie zostało wydane na podstawie zarządzenia Wójta Gminy z dnia 15 marca 2021 r. nr 43/2021 w sprawie ogłoszenia ostatecznego wyniku konkursu nr 1/2021 na wykonywanie zadań publicznych związanych z realizacją zadań Gminy C. w 2021 r. w zakresie kultury fizycznej i sportu pod nazwą: "Upowszechnianie i rozwój kultury fizycznej i sportu" z informacją o projektach wybranych i projektach odrzuconych. W myśl z § 3 tego zarządzenia wymaga ono ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej, w siedzibie Urzędu Gminy w C. na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Gminy C. Zgodnie z adnotacją zamieszczono na zaskarżonym ogłoszeniu zostało ono wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy od dnia 24 lutego 2021 r. do dnia 10 marca 2021 r.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżone ogłoszenie nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych.

Nawet gdyby przyjąć, że przedmiotem skargi jest ww. zarządzenie Wójta Gminy z dnia 15 marca 2021 r. nr 43/2021, to i tak nie podlegałoby ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wymienione zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 28 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1133) i art. 221 ust. 1 i ust. 2 in fine ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o sporcie klub sportowy, działający na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego, niedziałający w celu osiągnięcia zysku, może otrzymywać dotację celową z budżetu tej jednostki na podstawie uchwały, o której mowa w art. 27 ust. 2, z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 z późn. zm.) w zakresie udzielania dotacji celowych dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku. Z kolei w myśl art. 221 ust. 1 ustawy o finansach publicznych podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych zadań. Zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań niż określone w tej ustawie - na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1 (art. 221 ust. 2 ustawy o finansach publicznych).

Przepis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450 ze zm., zwanej dalej u.d.p.p.w.) stanowi, że organ administracji publicznej zamierzający zlecić realizację zadania publicznego ogłasza otwarty konkurs ofert. Oceny oferty dokonuje komisja konkursowa powołana przez organ administracji publicznej, który ogłosił konkurs, przy czym ustawodawca określił zarówno obligatoryjny jak i fakultatywny skład komisji konkursowej i wprowadził zasadę, że do członków komisji biorących udział w opiniowaniu ofert stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika (art. 15 ust. 2a-2f). Ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawiera nazwę oferenta, nazwę zadania publicznego i wysokość przyznanych środków pieniężnych (art. 15 ust. 2h), a przepis art. 15 ust. 4 u.d.p.p.w. obliguje organ administracji publicznej do zawarcia bez zbędnej zwłoki, po ogłoszeniu wyników konkursu, umowy o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie jego realizacji z wyłonionymi w konkursie organizacjami.

Realizacja danego zadania odbywa się więc w formach prawa prywatnego, czyli na podstawie umowy cywilnoprawnej, przy czym odpowiedzialność za realizację danego zadania spoczywa nadal na organie, który je zlecił. Konkurs ofert ogłoszony w oparciu o przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie ma na celu wyłonienie oferentów, którzy będą realizowali określone zadania publiczne. Przekazanie im przez organ administracji publicznej w drodze umowy zadań publicznych wiąże się ze zobowiązaniem przekazania na realizację tych zadań określonej kwoty pieniężnej stanowiącej dotację celową w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Inaczej rzecz ujmując konkurs ofert nie służy "przyznaniu wsparcia", lecz wyłonieniu podmiotu, który będzie realizował określone w ogłoszeniu zadanie publiczne. Ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie nie zawiera przepisu, który stanowiłby podstawę materialnoprawną do wydawania w toku procedury konkursowej przez organ administracji publicznej ogłaszający konkurs, czy też powołaną przez niego komisję konkursową, decyzji administracyjnych czy też innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Omawiana ustawa nie zawiera także przepisu szczególnego, w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. przewidującego sądową kontrolę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 2022/11, LEX Nr 1151678).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że negatywna ocena oferty skutkująca brakiem rekomendacji do dofinansowania oferty złożonej przez stronę skarżącą w konkursie ogłoszonym przez Wójta Gminy, co skutkowało odmową przyznania środków finansowych na realizację zadań publicznych w zakresie organizacji opieki w formie żłobka, nie jest czynnością podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej.

Konkurs ogłoszony przez Wójta Gminy, mający wyłonić organizacje pozarządowe na realizację zadań publicznych w zakresie organizacji opieki w formie żłobka, nie miał charakteru postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydaje się akt podlegający kontroli sądowoadministracyjnej. Zatem również zarządzenie Wójta Gminy z dnia 15 marca 2021 r., stanowiące informację o wyniku tego otwartego konkursu, nie jest ani aktem, ani czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ani też aktem prawa miejscowego bądź innym aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, jak również nie jest poddane kontroli sądu administracyjnego mocą przepisu szczególnego. Zarządzenie to nie podlega wobec tego kognicji sądu administracyjnego.

Z uwagi na to, że ani zaskarżone ogłoszenie ani zarządzenie Wójta Gminy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, orzekający w niniejszej sprawie Sad nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skoro bowiem zaskarżony akt nie podlegał zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to nie doszło do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, a zatem nie mogło dość do jego uchybienia.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie skarga w imieniu skarżącego Towarzystwa Sportowego została wniesiona i podpisana przez aplikantkę adwokacką M. Ś.. Zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1651 ze zm.) po sześciu miesiącach aplikacji adwokackiej aplikant adwokacki może zastępować adwokata przed sądami, organami ścigania, organami państwowymi, samorządowymi i innymi instytucjami, z wyjątkiem Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Przez okres roku od daty zakończenia aplikacji wskazanej w zaświadczeniu o odbyciu aplikacji adwokackiej aplikant adwokacki może zastępować adwokata, w zakresie, o którym mowa w ust. 1 (art. 77 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze). Aplikant adwokacki może sporządzać i podpisywać pisma procesowe związane z występowaniem adwokata przed sądami, organami ścigania i organami państwowymi, samorządowymi i innymi instytucjami - z wyraźnego upoważnienia adwokata, z wyłączeniem apelacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej (art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o adwokaturze). Z treści tych przepisów wynika zatem, że aplikant adwokacji może występować w sprawie na podstawie wyraźnego upoważnienia adwokata. Tymczasem w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla aplikantki adwokackiej M. Ś. do działania w imieniu adwokata. Co więcej brak jest również informacji by strona skarżącą była reprezentowana przez jakiegokolwiek adwokata. Sąd nie wezwał jednak strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że skarga została wniesiona przez osobę do tego umocowaną. Skoro bowiem przedmiotem skargi jest akt nie podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to wzywanie do usunięcia braków formalnych skargi byłoby bezcelowe i powodowałoby niepotrzebne przedłużenie postępowania, gdyż nawet w przypadku ich usunięcia skarga i tak podlegałaby odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji i odrzucił skargę.