Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 944/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145, art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2, art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23, dalej k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania "A" sp. z o.o. ( dalej przedsiębiorstwo, przedsiębiorca, strona, skarżąca, spółka ) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W wyniku kontroli w przedsiębiorstwie [...] Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy opisanego pod lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz.1414, dalej u.t.d.), skrócenie dziennego czasu odpoczynku opisanego pod lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d., przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu opisanego pod lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu opisanego pod lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Strona złożyła odwołanie od wydanej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 roku stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wydanej decyzji.

Strona złożyła do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] września 2015 r. wydał postanowienie, którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Pismem z dnia [...] września 2015 roku strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania, powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Strona we wniosku wskazała, że nie wszystkie ważne okoliczności faktyczne w toku postępowania zostały w dostateczny sposób wyjaśnione. Strona podkreśliła również, że otrzymała opinię od przedsiębiorstwa "B" zajmującym się naprawą tachografów, które wskazuje, że z nieznanych przyczyn dane są niekompletne oraz dane z okresu od [...] marca 2014 do [...] marca 2015 zostały odzyskane po dokonaniu zresetowaniu systemu tachografu oraz usunięciu błędów z pamięci masowej.

Strona podkreśliła, że podstawą wznowienia postępowania jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa ponieważ sytuacja, która doprowadziła do powstania naruszenia była sytuacją wyjątkową, na powstanie której przedsiębiorca nie miał wpływu.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] października 2015 wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją administracyjną [...] z dnia [...] lutego 2015 roku, w celu ustalenia czy istniały okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 roku nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł na przedsiębiorcę "A" sp. z o.o.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał się na zasadę trwałości decyzji administracyjnej określoną w art. 16 k.p.a. i przywołał treść art. 145 § 1 k.p.a. wskazujący na przyczyny wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną.

Organ rozpoznając sprawę wskazał, że strona jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona powołała się na nowe okoliczności faktyczne w postaci błędu w zapisie, który istniał w dniu wydawania decyzji. Strona wskazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń ponieważ tachograf na którym były zapisane aktywności działał prawidłowo.

Organ wydając decyzję z dnia [...] maja 2016 r. uznał, że przywołane okoliczności nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania. W opinii organu strona nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności istotnych dla sprawy, a istniejących w czasie wydawania decyzji. Organ podkreślił, że z pisma dnia [...] kwietnia 2015 r. wystawionego przez R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "B" wynika jedynie, że w chwili zakończenia kontroli przedsiębiorca nie dysponował stosownymi danymi.

Organ podkreślił, że z treści pisma nie wynika, jaka była dokładna przyczyna przez, którą dane z pojazdu nie zostały wcześniej pobrane. Z tego powodu zdaniem organu nie można stwierdzić, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane organowi I instancji. Organ zaznaczył, że fakt niekompletności danych był przez organ I instancji znany w dniu wydania decyzji.

Główny Inspektor transportu Drogowego podkreślił, że zgodnie z art. 10 pkt 5 lit a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Przywołana regulacja w opinii organu oznacza, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek przedstawienia kompletnych danych pobranych z urządzeń rejestrujących znajdujących się w pojazdach oraz danych znajdujących się na kartach kierowców.

Dodatkowo organ dokonując analizy dowodu w postaci pisma wystawionego przez przedsiębiorcę "B" stwierdził, że dane są niekompletne oraz nastąpiło ich częściowe odzyskanie po dniu kontroli, co jednoznacznie wskazuje, zdaniem organu że nie było to przypadkowe niedostarczenie, bowiem fizycznie dane pobrane z tachografu pojazdu o nr rej. [...] nie istniały w dniu kontroli wobec czego nie mogły zostać okazane. Tym samym zgodzić się należało, że naruszenie strony polegało na nieokazaniu w trakcie kontroli wymaganych dokumentów zawierających określone dane.

Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ wyjaśnił, że w analizowanej sprawie przedsiębiorca odzyskał dane za okres od [...] marca 2014 roku do [...] marca 2015 roku. Jednakże nałożona na niego kara za naruszenie lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym była za nieokazanie danych za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] maja 2014 r. czyli w opinii organu przedsiębiorca nie dysponuje danymi za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] marca 2014 r. za okres 84 dni, dlatego kara, która wynosiła by 40 500 zł, została by ograniczona na podstawie art. 92a ust 3 pkt 1 do 15 000 zł.

Z decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ja decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie zgodził się przedsiębiorca i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Decyzjom zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, a w szczególności wskutek błędów w pamięci masowej tachografu,

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w szczególności z uwagi na okoliczność, iż skarżący udowodnił, że z nieznanych przyczyn część danych z tachografu zostało bezpowrotnie utraconych nie z jego winy,

2. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu ze względu na fakt, że w ocenie Organu w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy zachodzą okoliczności uzasadniające również umorzenie postępowania.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. wniósł o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. wniósł o umorzenia postępowania w toku którego została wydana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] z uwagi na wskazane powyżej okoliczności. Ewentualnie na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu do umorzenia postępowania w toku którego została wydana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] luty 2015 r. nr [...] z uwagi na wskazane powyżej okoliczności.

Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględniając zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne i prawne stwierdził co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne art. 3 § 1w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a./ - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego /lit. b przywołanego przepisu/, a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy /lit. c ww. przepisu/.

Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokując oceny zaskarżonych decyzji należało mieć na względzie, że podjęte one zostały w ekstraordynaryjnym postępowaniu normującym instytucję wznowienia postępowania która stwarza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej i ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej tą decyzją. Instytucja wznowienia postępowania stanowi zatem jeden z wyjątków od sformułowanej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnych, zatem korzystanie z tego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w wypadkach i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Wznowienie postępowania, jako instytucja nadzwyczajna, może nastąpić wyłącznie w przypadku wystąpienia jednej z wad kwalifikowanych, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. Istotą wznowionego postępowania jest, po uchyleniu dotychczasowej decyzji ostatecznej, powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Oznacza to, że organ pierwszej instancji po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ( art. 7 i art. 77 k.p.a.) - czy faktycznie wystąpiły nowe okoliczności lub dowody o których mowa w art. 145 k.p.a. Dopiero pozytywny wynik tych badań uprawnia organ do uchylenia ostatecznej decyzji.

Wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 k.p.a. reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym.

Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowania) nie miała miejsca, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Tak więc jeżeli po przeprowadzeniu postępowaniu określonego w art. 149 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdzi, że nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, wówczas nie może rozpatrzyć sprawy co do jej istoty, a zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest zobowiązany do wydania decyzji w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, podstawowe znaczenie ma wyjaśnienie, czy przedstawiona przez stronę okoliczność wypełnia przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – którą to podstawę wznowienia strona wskazała we wniosku.

Wobec zarzutów skargi rozważenia wymagały również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Nadto tylko w sytuacji, kiedy nie ma wątpliwości co do poprawności ustalenia stanu faktycznego (ustalonego zgodnie z przepisami dotyczącymi postępowania dowodowego i zasadami tego postępowania określonymi w k.p.a.) można dokonać oceny zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§ 1). Wedle art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z art. 145 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że podstawy wznowienia postępowania zostały w nim wymienione w sposób enumeratywny. Odrębne wymienienie każdej z podstaw wznowienia wiąże się z koniecznością wykazania i udokumentowania jej zaistnienia przez strony postępowania ale również z koniecznością dokonania ich ścisłej wykładni. Powyższe koreluje z obowiązującą w systemie prawnym zasadą interpretacji, według której, wszelkie przepisy szczególne należy wykładać ściśle. Postępowanie wznowieniowe w porównaniu z trybem zwykłym /instancyjnym/ i w związku z zasadą trwałości /stabilności/ decyzji administracyjnych jest właśnie trybem szczególnym wobec czego wykładnia rozszerzająca normujących go przepisów nie jest dopuszczalna.

Przypomnienia wymaga, że strona jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Według przywołanego przepisu podstawa wznowienia postępowania zakłada spełnienie łącznie dwóch przesłanek:

- po dniu wydania decyzji ostatecznej wyjadą na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie znane organowi;

- nowe okoliczności i dowody muszą być dla sprawy istotne i muszą istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej.

W ocenie skarżącego nowym dowodem w sprawie byłą informacja zawarta w piśmie R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "B" z dnia [...] kwietnia 2015 r., z której wynikało, że odzyskał on dane z tachografu spornego pojazdu za okres od [...] marca 2014 r. do [...] marca 2015 r. oraz że wcześniejsze dane zostały bezpowrotnie utracone. Oceniając powyższą kwestię Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wobec faktu, iż stwierdzone naruszenie w trakcie przeprowadzonej u przedsiębiorcy kontroli polegało na nieokazania wymaganych dokumentów, to fakt częściowego odzyskania przez stronę danych cyfrowych nie ma wpływu na istnienie przedmiotowego naruszenia. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w myśl przywołanego przepisu, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nie mogą być one znane organowi, nadto - musiały istnieć w dacie wydania decyzji. Przy czym nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce jedynie wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06).

Kierując się powyższą argumentacją, uznać trzeba, że rację mają organy orzekające w sprawie – dowód (odczyt danych z tachografu) wskazywany przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania nie wypełnia powyższej przesłanki, bo nie jest dowodem nowym i nie ma charakteru "istotnego". Natomiast warunkiem wznowienia jest w przypadku przywołanym przez stronę (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Sądu dowód przestawiony przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Przypomnienia bowiem wymaga, że na podstawie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2015 r. nałożono na skarżącego karę miedzy innymi za naruszenie opisane w załączniku numer 3 do ustawy o transporcie drogowym Ip. 6.3.7. polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie czyli [...] listopada 2014 r. wykresówki danych z tachografu cyfrowego z pojazdu o numerze [...] za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] maja 2014 r. czyli fakt częściowego (od [...] marca 2014 r. do [...] marca 2015 r.) Odzyskania przez stronę danych cyfrowych z tachografu, tego pojazdu nie ma wpływu na istnienie przedmiotowego naruszenia, bowiem zarzut przedstawiony stronie dotyczył nie dostarczenia przez skarżącego w czasie kontroli wymaganych prawem dokumentów (prawidłowo zapisanych danych czasu pracy kierowcy z tachografu). Z pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynikało wprost, że dane zostały odzyskane dopiero po przeprowadzonej kontroli. Ponadto dowód ten nie dotyczy okoliczności nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, ponieważ fakt niekompletności danych był organowi znany w dniu wydania decyzji nakładającej na stronę karę między innymi za nie dostarczenie wymaganych danych z tachografu.

Sąd ocenia, że słusznie organy obu instancji uznały, że w sprawie nie wystąpiły przyczyny wznowienia podniesione we wniosku inicjującym to postępowanie, stwierdzając tym samym, że brak było podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organy po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania dokonały powyższych ustaleń w ramach postępowania wyjaśniającego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.)

Sąd nie znajduje podstaw do odniesienia się do zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie. Przepis ten mógłby być brany pod uwagę przez organ we wznowionym postępowaniu gdyby zaistniała, przesłanka wznowieniowa uzasadniająca merytoryczne rozpoznanie sprawy we e wznowionym postepowaniu. Jak wskazano powyżej taka sytuacja w sprawie jednak nie zaistniała. Analiza w ww. zakresie stała się bezprzedmiotowa.

Podsumowując Sąd stwierdza, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego.

Nie jest to, jak zdaje się to postrzegać skarżący zważywszy na argumentacje skargi, kolejna instancja zwykłego postępowania a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a.