Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 985/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w W. ( dalej jako "skarżąca") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB") z dnia [...] listopada 2017 r. nakazującej skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o nr identyfikacyjnym [...] i wymiarach ok. 3 x 6 m, mocowanego do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. W. [...] w W. – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, w postaci tablicy reklamowej o nr identyfikacyjnym [...] i wymiarach ok. 3 x 6 m, mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. P. [...] w W.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, w dniu 27 czerwca 2017 r. na terenie dz. nr ew. [...] z obrębu [...] PINB przeprowadził oględziny, w wyniku których ustalono, że na nieruchomości, przy elewacji północnej budynku mieszkalnego przy ul. R. [...] w W. istnieje ww. nośnik reklamowy, którego odległość od krawędzi jezdni ul. R. wynosi 22,35 m, mierzona od słupa w linii prostej prostopadle do krawędzi. Podczas oględzin, które odbyły się z udziałem przedstawiciela skarżącej oraz zarządcy nieruchomości, nie okazano dokumentów świadczących o legalności nośnika reklamowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] przekazał oryginały akt z lat 1995-1996, w sprawie nośnika reklamowego usytuowanego przy ul. R. [...] w W. W wyniku analizy powyższych dokumentów stwierdzono, że nie dotyczą one nośnika reklamowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania, z uwagi na inną lokalizację oraz konstrukcję nośnika reklamowego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. PINB nakazał rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. W. [...] w W.

Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. [...]WINB uchylił w całości ww. decyzję i nakazał rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. P. [...] w W.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że PINB dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, a uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy było konieczne ze względu na zmianę nazwy ulicy: poprzednio ul. R., obecnie ul. G. Zmiana nazwy ww. ulicy nastąpiła w dniu 10 listopada 2017 r. na podstawie zarządzenia zastępczego Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie nadania nazwy ulicy (Dz. Urz. Woj. [...] z 2017 r., poz. [...]).

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego był wolnostojący nośnik reklamowy. W toku postępowania ustalono, że skarżąca nie kwestionowała ani dokonanych ustaleń w zakresie samowolnej budowy przedmiotowego nośnika reklamowego, ani jego parametrów, jak również zasadności prowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego.

[...]WINB podkreślił, że zgodnie z ustawą Prawo budowlane wyróżnia się co najmniej dwa rodzaje urządzeń reklamowych – budowle (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), których budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (nie są one jednym z wyjątków, wymienionych w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego) oraz tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził, na podstawie akt sprawy, że przedmiotowy nośnik został zrealizowany z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, jak również bez dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. W przypadku budowy nośnika reklamowego o wskazanych wcześniej parametrach inwestor zobowiązany jest do uzyskania pozwolenia na budowę. [...]WINB zgodził się więc ze stanowiskiem PINB, że przedmiotowa inwestycja wykraczała poza art. 29 Prawa budowlanego w związku z czym jej realizacja wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie przedmiotowy nośnik reklamowy to budowla, określona w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury taki, jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Z akt sprawy wynika, że sporne urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem i zawiera elementy zabezpieczające konstrukcję przed zniszczeniem. Wskazane cechy konstrukcyjne, takie jak słup konstrukcyjny zakotwiczony w fundamencie pod powierzchnią gruntu oraz wymiary tablicy ok. 3 x 6 m i jego całkowita wysokość (ok. 8,0) m, nie pozwalają na zakwalifikowanie tego obiektu ani jako budynku (brak przegród budowlanych, fundamentu i dachu, art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), ani jako obiektu małej architektury, którymi są zazwyczaj obiekty niewielkie, nieskomplikowane pod względem technicznym, łatwe do posadowienia czy przeniesienia w inne miejsce, w szczególności obiekty kultu religijnego, architektury ogrodowej, czy obiekty użytkowe służące codziennej rekreacji i utrzymaniu porządku (art. 3 pkt 4 ww. ustawy). Przedmiotowy obiekt niewątpliwie jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, odpowiada zatem, zdaniem [...]WINB, ogólnym cechom budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, przywołując stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano, ale stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i posiada stabilną podstawę, uniemożliwiającą łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru.

[...]WINB stwierdził, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił, że właściwym trybem prowadzenia postępowania w sprawie jest art. 48 Prawa budowlanego, regulujący samowolę budowlaną, której konsekwencją jest wydanie przez organ decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki nie jest jednak orzekany bezwzględnie, ponieważ ustawodawca zobowiązał organy do badania czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Przedmiotowy nośnik reklamowy usytuowany jest na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu S., przyjętym Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. terenu. Analiza przepisów ww. planu, jak wskazał [...]WINB, prowadzi do przekonania, że nośnik jest niezgodny z zapisem § 8 pkt 1, gdyż jest usytuowany w miejscu, w którym wyklucza się sytuowanie wolnostojących nośników reklamowych (ich lokalizowanie dopuszczalne jest tylko na terenach odpowiednio oznaczonych). Z kolei działka, na której zlokalizowany jest przedmiotowy nośnik usytuowana jest w jednostce terenowej H17MW, która znajduje się poza liniami rozgraniczającymi, o których mowa w ww. przepisie.

W związku z niezgodnością z przepisami planistycznymi [...]WINB uznał, że nie było prawnej możliwości legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego, w związku z czym PINB prawidłowo odstąpił od zobowiązania inwestora do przedłożenia dokumentacji wymaganej na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji właściwy organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nałożyć na inwestora nakaz rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, i takie rozstrzygnięcie, w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, wydał organ pierwszej instancji.

Skargę na decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2018 r. złożyła [...] S.A. z siedzibą w W., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie polegające na tym, że organy obu instancji stwierdziły że nośnik reklamowy skarżącej jest, bez żadnej wątpliwości, niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieumożliwienie rozpoczęcia procedury legalizacji nośnika reklamowego poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji reklamy na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., że właściwym organem do badania zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie [...] jest Prezydent [...]. W ocenie skarżącej organy powinny umożliwić jej zwrócenie się do tego organu o wydanie zaświadczenia o zgodności reklamy z ww. planem. Gdyby wydania takiego zaświadczenia Prezydent odmówił, wówczas skarżąca miałaby otwartą drogę do korygowania przedmiotowego postanowienia na drodze odwoławczej, o ile byłoby ono niezgodne z prawem.

Ponadto, w ocenie skarżącej wydanie decyzji rozbiórkowej stanowiło naruszenie przepisów postępowania i prowadziło do uniemożliwienia rozpoczęcia procedury legalizacji nośnika reklamowego poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do jego legalizacji na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...]WINB z dnia [...] lutego 2018 r. uchylająca decyzję PINB z dnia [...] listopada 2017 r. i nakazująca [...] S.A. rozbiórkę nośnika reklamowego, w postaci tablicy reklamowej o nr identyfikacyjnym [...] i wymiarach ok. 3 x 6 m, mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. G. [...] w W.

Nakazując rozbiórkę tego nośnika po pierwsze uznano, że został on zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, po drugie przyjęto, że wobec zapisów obowiązującego na tym terenie planu miejscowego – brak jest możliwości wdrożenia w stosunku do niego procedury legalizacyjnej. Te zaś okoliczności uzasadniają zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Ocena ta, zdaniem Sądu, jest prawidłowa, oparta na wyczerpująco ustalonych okolicznościach faktycznych, a także na właściwych przepisach prawa, w tym budowlanego i miejscowego oraz ich właściwej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, między innymi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Przedmiotowy nośnik reklamowy, jak wynika z przeprowadzonych oględzin, posiada solidną konstrukcję stalową i skutecznie opiera się sile wiatru. Organ zasadnie wskazał, że stopień zagłębienia w gruncie pozostaje bez znaczenia dla stwierdzenia trwałego związania nośnika z gruntem, bowiem w orzecznictwie sądowo - administracyjnym występuje pogląd, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Należy też wskazać, że kryterium rozróżnienia pomiędzy budową budowli – tj. urządzenia reklamowego a instalowaniem tablicy lub urządzenia reklamowego, stanowią cechy tego urządzenia i sposób jego posadowienia. Jak zauważa się w orzecznictwie, w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, zakres jednak prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tego urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. "Inne będą bowiem prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. (...) Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt: II OSK 735/08, opublikowany w CBOSA). Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada na tyle trwałe posadowienie, że stanowi ono przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniu stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru. Słusznie także wskazano, że realizacja nośnika, będącego przedmiotem postępowania, nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. W ustępie 1 art. 29 ustawy Prawo budowlane, ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, zaś w ust. 2 jako zwolnione z tego obowiązku wymienione zostały roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. W związku z powyższym zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak na przykład fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Sąd w całości podziela powyższe stanowisko i podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotowa inwestycja nie polegała tylko na instalowaniu urządzenia. Obejmowała ona większy zakres prac, a to prowadziło do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił. Wskazac także należy, że w archiwum Wydziału Architektury i Budownictwa [...] Urzędu [...] nie odnaleziono dokumentów świadczących o legalności nośnika reklamowego będącego przedmiotem postępowania. Dokumentu takiego nie okazał również podczas oględzin przedstawiciel skarżącej.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że nośnik reklamowy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, zaś Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie stwierdził, aby w sprawie doszło do wadliwego uruchomienia trybu uregulowanego w art. 48 Prawa budowlanego, skoro skarżąca nie uzyskała na przedmiotową inwestycję wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższe okoliczności w zakresie samowolnej budowy nośnika i jego parametrów, nie były kwestionowane przez skarżącą.

Niezasadny jest zarzut podniesiony w punkcie 1 skargi, bowiem w ocenie Sądu zasadnie orzeczono nakaz rozbiórki z uwagi na niezgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym.

Odnośnie do tej ostatniej kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, w celu zalegalizowania inwestycji, stosując dalej art. 49 tej ustawy.

Organ słusznie wskazał, że okoliczności stwierdzone podczas postępowania dowodowego wskazują na brak możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z faktem, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu S., uchwalonego przez Radę Miasta [...] Uchwałą nr [...] w dniu [...].06.2009 r. W świetle § 8 pkt. 1 tego planu, wolnostojące nośniki reklamowe z wyjątkiem słupów ogłoszeniowych, mogą być lokalizowane tylko w liniach rozgraniczających ulic: W. i R., wyłącznie w miejscach dopuszczalnego sytuowania wolnostojących nośników reklamowych wskazanych na rysunku planu. Nie można zgodzić się z zarzutem, że właściwym organem do badania zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie [...], jest Prezydent [...], zaś organy winny umożliwić skarżącej zwrócenie się do Prezydenta o wydanie zaświadczenia o zgodności reklamy z wyżej wskazanym planem miejscowym. Działanie takie w ocenie Sądu było zbędne. Uchwała Rady [...] z dnia [...] czerwca 20109 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. jest ogólnodostępna, co umożliwiło organowi ustalenie sprzeczności inwestycji z miejscowym planem, bez konieczności umożliwiania skarżącej zwrócenia się do Prezydenta o wydanie stosownego zaświadczenia. W rozdziale 3 ww. uchwały zatytułowanym "Ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów – przeznaczenie, zasady zagospodarowania, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy", w § 31, precyzyjnie wskazano parametry wymagane dla wyszczególnionych tam terenów oraz dołączono ich plany. Przedmiotowy nośnik reklamowy, jest usytuowany w jednostce terenowej H 17 MW - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna ( plan na arkuszu nr 10). Jednostka ta nie została wymieniona jako teren, na którym dopuszcza się realizację nośników reklamowych. Zapis § 8 pkt 1 nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do tego, że skoro nośniki reklamowe, mogą być lokalizowane tylko w liniach rozgraniczających ulic W. i R., to oczywiste jest, że nie mogą być lokalizowane tak jak przedmiotowy nośnik na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a.. Organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Sąd nie stwierdził, aby organy orzekające naruszyły przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie. W realiach rozpoznawanej sprawy, legalizacja przedmiotowego nośnika nie była bowiem możliwa, a organ I instancji miał obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Niezgodność inwestycji zrealizowanej samowolnie, z obowiązującym planem miejscowym jest oczywista i uniemożliwiała legalizację. Dlatego niezasadny jest argument, że uniemożliwiono procedurę legalizacyjną, nie wydając postanowienia o nałożeniu obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji.

Byłoby to działanie bezcelowe, bowiem wskazana sprzeczność z planem miejscowym przesądza o niedopuszczalności legalizacji tej inwestycji.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.