Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3291/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 264, art. 267, art. 269
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 267
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztem wykonania kopii dokumentów oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z 29 kwietnia 2014 r. T.B (zwany dalej "Skarżącym", lub "Stroną"), reprezentowany przez pełnomocnika R.J., wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z wnioskiem o sporządzenie kopii protokołów przesłuchania świadka I.O. z 29 kwietnia 2014 r. i J.S. z 27 marca 2014 r., stanowiących materiał dowodowy znajdujący się aktach postępowania prowadzonego pod sygnaturą [...].

Następnie, pismem z dnia 8 maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. przesłał pełnomocnikowi Strony sporządzone kserokopie wraz z postanowieniem z 8 maja 2014 r. obciążającym Stronę postępowania, T.B., kosztem wykonania kopii dokumentów w wysokości 9 zł oraz kosztem ich wysyłki w wysokości 6 zł. Powyższe dokumenty zostały doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 30 maja 2014 r., o czym świadczy własnoręczny podpis pełnomocnika złożony na potwierdzeniu odbioru przesyłki.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 264, art. 267 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., zwanej dalej "O.p.") poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W świetle powyższych naruszeń Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w sposób prawidłowy obciążył Stronę kosztem sporządzenia kserokopii wskazanych dokumentów oraz kosztem ich wysyłki. Zauważył, że koszt wysyłki jest bezpośrednio związany ze sporządzeniem kopii generującym koszty obciążające Stronę, a więc nie wynika z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie i jako poniesiony w interesie Strony, obciąża Stronę. Odnosząc się do ustalenia wysokości kosztów sporządzenia kopii jednej strony formatu A4 w wysokości 0,90 zł, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, iż organ podatkowy nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług kserograficznych, w związku z czym nie można, jak chce tego Strona, porównywać kosztów sporządzenia kserokopii dokumentu przez organ podatkowy z kosztami analogicznej czynności wykonanej przez zakłady usługowe prowadzące w tym zakresie działalność gospodarczą. Z uwagi na fakt, że czynność sporządzania kserokopii z akt sprawy jest czynnością powtarzalną, częstą oraz wykonywaną w tych samych warunkach, przy użyciu takich samych materiałów i jednakowo pracochłonną zarządzeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] marca 2013 r. nr 13/2013 została wprowadzona "Instrukcja pobierania opłat za wykonanie kopii z akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów w Urzędzie Skarbowym w O.", w której w punkcie 5.1 ppkt 1 ustalono skalkulowany koszt sporządzenia jednej kopii formatu A4 w wysokości 0,90 zł uwzględniającej wyżej wymienione okoliczności. Zatem zarzut zawyżenia kosztów sporządzenia kserokopii należy uznać za bezzasadny. Powyższej oceny nie zmienia również podnoszona przez Stronę okoliczność, że koszt sporządzenia kserokopii 1 strony formatu A4 w punkcie ksero wynosi 0,30 zł. Tym samym nie uzupełnienie wskazanego w zażaleniu załącznika w postaci kserokopii paragonu fiskalnego z dnia 29 kwietnia 2014 r. oraz wniosek Strony o wystąpienie przez Dyrektora Izby Skarbowej do przedsiębiorcy prowadzącego punkt usługowy ksero w budynku, w którym znajduje się Urząd Skarbowy w O., w celu ustalenia cen sporządzenia kserokopii dokumentów i porównania z cenami stosowanymi przez organ pierwszej instancji, pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się natomiast do kwestii zwłoki w sporządzeniu kserokopii dokumentów, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, iż sam Pełnomocnik w złożonym zażaleniu wskazał, iż został poinformowany przez pracownika Urzędu Skarbowego, że czas oczekiwania na realizację jego żądania wynosi do dwóch tygodni. Kopie dokumentów zostały Stronie doręczone 30 maja 2014 r., w związku z czym cofnięcie wniosku już po jego realizacji jest bezskuteczne. Jednocześnie wskazać należy, iż na termin doręczenia za pośrednictwem poczty organ podatkowy nie ma żadnego wpływu, tym bardziej że przesyłka była przez Urząd Pocztowy dwukrotnie awizowana i odebrana przez adresata w ostatnim dniu 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 150 1 pkt 1 O.p.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1, art. 264, art. 267 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Wskazał, że – w jego ocenie – brak jest podstaw do obciążania Skarżącego kosztami wymienionymi w zaskarżonym postanowieniu, gdyż wnioskowane kserokopie protokołów przesłuchań zostały wydane ze znaczną zwłoką, a Skarżący nie domagał się ich dostarczenia za pośrednictwem poczty. Skarżący podkreślił, że zwłoka organu podatkowego w załatwieniu wniosku o sporządzenie kopii była niczym nie uzasadniona, gdyż nie istniały żadne przeszkody techniczne, ani organizacyjne, które uniemożliwiałyby wykonanie kserokopii kilku kartek. Ponadto wskazał, że pełnomocnik Skarżącego przyjechał specjalnie do Urzędu Skarbowego w O., pokonując długą drogę z G., aby uczestniczyć w przesłuchaniu świadka. Niczym nie uzasadniona zwłoka w realizacji wniosku i wydana postanowienia w sprawie kosztów spowodowała, że doręczenie kserokopii nie miało już dla Strony żadnego znaczenia, gdyż świadek I.O. został do tego czasu przesłuchany. W związku z tym wniosek o wydanie kserokopii dokumentów stał się bezprzedmiotowy z przyczyn niezawinionych przez Stronę.

Ponadto Skarżący wskazał na zawyżenie spornych kosztów z uwagi na wątpliwość prawną zarządzenia z dnia 8 marca 2013r., na które powołują się organy podatkowe.

Ponadto organy te naruszyły art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie – nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Skarżący wskazał, że działający w jego imieniu pełnomocnik w piśmie z dnia 21 lipca 2014r. złożył wniosek o wystąpienie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. do przedsiębiorcy prowadzącego punkt ksero w budynku, w którym znajduje się Urząd Skarbowy w O., w celu ustalenia cen sporządzania kserokopii dokumentów i porównania z cenami stosowanymi przez organ podatkowy pierwszej instancji, a wniosek ten nie został rozpatrzony. Skarżący podniósł także, że organy podatkowe nie uwzględniły również faktu cofnięcia wniosku o wydanie kserokopii, co - zdaniem Skarżącego - stanowiło wystarczającą podstawę do odstąpienia od obciążania Strony spornymi kosztami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie organu może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że odpowiada ono prawu.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii obciążenia Skarżącego kosztami sporządzenia kserokopii dokumentów z akt sprawy oraz kosztami ich wysyłki.

Zagadnienie kosztów postępowania uregulowane zostało w rozdziela 23 "Koszty postępowania" działu IV "Postępowanie podatkowe" Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 264 O.p., jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Jednocześnie ustawodawca wyróżnił niektóre rodzaje kosztów, do których poniesienia jest zobowiązana strona postępowania, a nie organ podatkowy. W art. 267 O.p. enumeratywnie wymieniono koszty postępowania, które obciążają stronę tego postępowania. Są to koszty:

- poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (art. 264 § 1 pkt 1 O.p.);

- stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy (art. 267 § 1 pkt 1a O.p.);

- sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 Ordynacji podatkowej (art. 267 § 1 pkt 3 O.p.):

- przewidziane w odrębnych przepisach (art. 267 § 1 pkt 4 O.p.);

- powstałe z winy strony, a w szczególności koszty: o których mowa w art. 268 O.p., wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie, wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą (art. 267 §1 pkt 5 O.p.).

Jak zatem wynika z art. 267 O.p., stronę postępowania obciążają zarówno koszty postępowania poniesione w jej interesie jak i poniesione na jej żądanie, a nie wynikające z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie, jak i koszty sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 O.p. Z kolei w powołanym art. 178 został na organy prowadzące postępowanie podatkowe nałożony obowiązek udostępnienia stronie postępowania akt sprawy, w każdym stadium postępowania oraz umożliwienie stronie sporządzania z akt sprawy notatek, kopii lub odpisów. Czynności te dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. Obowiązkom organu w tym zakresie odpowiada uprawnienie strony do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek, odpisów lub kopii. Przepis ten daje stronie prawo do utrwalania, na własne potrzeby, akt sprawy, ale nie nakłada jednocześnie na organ podatkowy obowiązku sporządzenia, na żądanie strony, nieuwierzytelnionych kserokopii akt sprawy, czy poszczególnych dokumentów znajdujących się w tych aktach. Zgodnie natomiast z art. 178 § 3 O.p. strona może żądać od organu podatkowego uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy, albo wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. W świetle tego przepisu strona może albo przedłożyć organowi sporządzony przez siebie odpis lub kopię z akt sprawy celem ich uwierzytelnienia, albo żądać wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów lub kopii dokumentów. Zgodnie jednak z treścią powołanego art. 267 § 1 pkt 3 O.p. w takich przypadkach strona musi liczyć się z poniesieniem kosztów związanych ze sporządzeniem odpisów lub kopii. Jeśli więc na wniosek strony koszty te poniósł organ, to w myśl art. 269 O.p., określa ich wysokość w postanowieniu.

W niniejszej sprawie organ zobowiązany był uwzględnić wniosek strony o wydanie jej kopii wskazanych dokumentów, jednak koszty sporządzenia tych kopii obciążały stronę. Podobnie w kwestii kosztów wysyłki wykonanych kopii dokumentów. Organ prawidłowo zakwalifikował koszty wysyłki tych dokumentów, jako bezpośrednio związane ze sporządzeniem ich kopii, nie wynikające z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie, a więc jako koszty poniesione w interesie Strony (art. 267 § 1 pkt 1 O.p. ).

Wprowadzając do Ordynacji podatkowej zasadę rozdziału kosztów postępowania między różne podmioty i wyszczególniając koszty obciążające stronę, ustawodawca nie określił, w jaki sposób te koszty powinny być obliczone. W orzecznictwie i doktrynie dominuje pogląd, że koszty nie objęte przepisami regulującymi ich wysokość powinny być ustalone w kwocie odpowiadającej rzeczywistym wydatkom poniesionym przez organ podatkowy z tego tytułu. Sąd podziela to stanowisko. Brak jednak, w przekonaniu Sądu, podstaw do przyjęcia, by warunek powiązania ustalonych przez organ w postanowieniu i obciążających stronę kosztów interpretować w ten sposób, że należy w każdym przypadku indywidualnie ustalać ich rzeczywisty rozmiar. Każdorazowe ustalanie kosztów sporządzenia odpisów i kopii z akt sprawy w indywidualnej sprawie wiązałoby się z koniecznością podejmowania przez organ szeregu czynności dokumentacyjnych i wyjaśniających, przez co nie tylko przedłużałoby w czas załatwienia wniosku strony, ale w efekcie prowadziłoby także do zwiększenia tych kosztów. Brak jednoznacznych kryteriów ustalania tego rodzaju kosztów mógłby również prowadzić do kwestionowania równego traktowania podatników w poszczególnych przypadkach, biorąc pod uwagę różny stopień trudności wiążących się z przygotowaniem dokumentów do kserowania w poszczególnych sprawach. Należy zatem, w przekonaniu Sądu, opowiedzieć się za dopuszczalnością określenia przez organ samodzielnie sposobu ustalania kosztów sporządzenia kopii z akt sprawy i określenia ich np. w sposób zryczałtowany, przez wskazanie wysokości kosztu przypadającego na przygotowanie kopii 1 strony dokumentu z akt sprawy. Koszty jednostkowe zasadnie zostają zatem przez organy podatkowe ustalone w wewnętrznych zarządzeniach jako koszty uśrednione, na których wysokość oczywiście muszą mieć wpływ okoliczności takie, jak np. uśrednione koszty zakupu papieru, koszty amortyzacji, serwisowania sprzętu, zużycia tonera, a także uśrednione koszty wykorzystania czasu pracownika w warunkach pracy danego organu. Koszty ustalane w taki sposób powinny odpowiadać kosztom rzeczywistym, jednak mówiąc o kosztach rzeczywistych nie można odwoływać się do porównań z kosztami sporządzania kserokopii, ponoszonymi przez podmioty gospodarcze, prowadzące działalność gospodarczą w tym zakresie. Należy mieć na uwadze odmienne warunki w jakich działa organ podatkowy, oraz że sporządzenie na żądanie strony kopii z akt sprawy jest dla organu czynnością niejako dodatkową, nieodpowiadającą podstawowym zadaniom, dla których został powołany, wobec czego nie organizuje on swoich działań podobnie jak podmioty prowadzące działalność zarobkową polegającą na usługowym sporządzaniu kopii dokumentów. W konsekwencji zupełnie inaczej będzie przedstawiać się kalkulacja rzeczywistych kosztów sporządzenia kopii 1 strony dokumentu dla podmiotu działającego na rynku takich usług oraz organu podatkowego. Ponadto, w ocenie Sądu, organ nie dokonuje czynności prostego kopiowania dokumentu, ale celem wykonania uwierzytelnionych kopii z akt sprawy musi podjąć szereg czynności mających na celu przygotowanie tych dokumentów - takich jak wyszukanie tych dokumentów w aktach (niejednokrotnie obszernych), ich wypięcie, uporządkowanie, ponowne spięcie i umieszczenie w aktach - które niejednokrotnie są skomplikowane i czasochłonne.

W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w zarządzeniu Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., wprowadzającym "Instrukcję pobierania opłat za wykonanie kopii z akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów w Urzędzie Skarbowym w O." (pkt 5.1 ppkt 1), ustalił koszty sporządzenia kserokopii akt sprawy w wysokości m.in. 0,90 zł za jedną stronę formatu A4. W instrukcji tej wskazano również, że w przypadku odbioru osobistego żądanych dokumentów, storna kwituje ich odbiór na stosownym formularzu. Natomiast w przypadku wysłania kopii dokumentów drogą pocztową, pokwitowaniem jest zwrotne potwierdzenie odbioru. Stronę obciążają dodatkowo koszty wysyłki ww. dokumentów, zgodnie z cennikiem Poczty Polskiej S.A, co zostało ustalone w niniejszej sprawie na podstawie cennika opublikowanego na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A.

Tak więc w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy ustalił koszty sporządzenia kopii z akt sprawy oraz ich wysyłki na podstawie powołanego zarządzenia, będącego aktem wewnętrznym, obowiązującym pracowników organu, mającym na celu ujednolicenie stawek kosztów pobieranych w tych samych warunkach od różnych podatników. Podstawą prawną obciążenia strony kosztami wydania na jej żądanie kserokopii z akt sprawy oraz ich wysłania był tym niemniej art. 267 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 269 i art. 270a O.p., który został powołany w podstawie prawnej postanowienia pierwszoinstancyjnego. W rozpoznawanej sprawie, co wymaga podkreślenia, kserokopie organ sporządził na wniosek Strony, a jednocześnie żaden przepis postępowania podatkowego nie nakładał na organ obowiązku sporządzania ich kserokopii z akt sprawy. W postanowieniu organ wskazał sposób wyliczenia kosztów, podając koszt sporządzenia jednej strony i liczbę stron oraz sposób obliczenia kosztu wysyłki. Tym samym, zdaniem Sądu, organy podatkowe nie naruszyły wskazanych powyżej przepisów prawa.

Z powyższych powodów nie można również podzielić zarzutu skargi, że organ, wydając zaskarżone postanowienie naruszył zasady postępowania wynikające z art. 122 i 187 § 1 O.p. poprzez nie rozpatrzenie wniosku o wystąpienie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. do przedsiębiorcy prowadzącego punkt ksero w budynku, w którym znajduje się Urząd Skarbowy w O., w celu ustalenia cen sporządzania kserokopii dokumentów i porównania z cenami stosowanymi przez organ podatkowy pierwszej instancji oraz nie uwzględnienie przez organy podatkowe cofnięcia wniosku o wydanie kserokopii.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że organ drugiej instancji zbadał złożony przez pełnomocnika Skarżącego wniosek o wystąpienie do podmiotu prowadzącego punkt ksero w budynku Urzędu Skarbowego, ale uznał, że dowód ten pozostawał bez znaczenia dla sprawy. Sąd, akceptując to stanowisko organu, ponownie wskazuje, że wysokość kosztów wykonania kopii dokumentów oraz ich wysyłki wynikała z "Instrukcji pobierania opłat za wykonanie kopii z akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów w Urzędzie Skarbowym w O.", a zatem słusznie organ wskazał, że przeprowadzanie dowodu, mającego na celu porównywanie cen usług kserograficznych, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Co do natomiast zarzutu nieuwzględnienia cofnięcia wniosku o sporządzenie kopii dokumentów, również w tej kwestii wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej w W. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ ten wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek został cofnięty w treści zażalenia z dnia 5 czerwca 2014r., a więc w dacie kiedy kopie dokumentów zostały doręczone Pełnomocnikowi tj. w dniu 30 maja 2014r. W związku z tym cofnięcie wniosku, po jego realizacji, organy podatkowe prawidłowo uznały za nieskuteczne. W związku z tym również twierdzenie Skarżącego o bezprzedmiotowości wniosku o sporządzenie kopii dokumentów z przyczyn niezależnych od Skarżącego nie zasługiwało na aprobatę. Twierdzenie to byłoby uzasadnione w przypadku, gdyby do cofnięcia wniosku doszło w odpowiednim momencie, a więc przed realizacją tego wniosku przez organ podatkowy. Skoro wniosek został złożony i nie cofnięty w stosownym czasie, to wywołał on zawarte w nim skutki. Przy czym cofnięcie tego wniosku po wykonaniu kopii dokumentów również nie mogło przynieść oczekiwanych przez Stronę rezultatów. Przypomnieć należy, że Strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

W ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 217 § 1 i 2 w związku z art. 210 § 4 oraz 219 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz zostało wydane w oparciu o przepisy prawa materialnego i procesowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zwłoki w sporządzeniu kserokopii dokumentów, co w ocenie Skarżącego skutkowało bezprzedmiotowością wniosku, Sąd zauważa, że jak wynika z akt sprawy pełnomocnik Skarżącego został poinformowany przez pracownika Urzędu Skarbowego o okresie oczekiwania na realizację jego żądania. Pomimo powyższej informacji Skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o sporządzenie kserokopii dokumentów. Ponadto, z uwagi na okoliczność, iż kserokopii nie sporządzono w dniu pobytu pełnomocnika w Urzędzie Skarbowym wskazał on, iż odmawia poniesienia kosztów korespondencji i nie przyjedzie po odbiór kserokopii w innym terminie. Pomimo tego pełnomocnik wówczas nie cofnął wniosku o wykonanie przedmiotowych kserokopii. W związku z tym Sąd zauważa, że w art. 139 O.p. zostały określone terminy załatwienia sprawy, co przede wszystkim ma na celu dyscyplinowanie organów podatkowych do sprawnego działania. Natomiast strona przekonana o nieuzasadnionym opieszałym działaniu organów podatkowych ma możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość postępowania administracyjnego. Przedmiotowa skarga dotyczy natomiast rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości kosztów postępowania, a nie opieszałego działania organów podatkowych. W związku z tym zarzut zwłoki w sporządzeniu kserokopii dokumentów pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

Reasumując, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe przepisów zarzucanych w skardze, ani naruszenia innych przepisów prawa, uzasadniających uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.