Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2192/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. o mianowaniu E. Z.(dalej jako skarżąca) na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej w zakresie określenia korpusu. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował skarżącą z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. E. Z. odwołała się od ww. aktu mianowania do Szefa Służby Celnej, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego niezastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy. Jak również naruszenie przepisów prawa, w tym zasady praworządności wyrażonej w art. 6 i art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji RP.

Na poparcie swoich żądań, iż spełnia warunki, o których mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, E. Z. wskazała, iż zajmowała stanowisko służbowe związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, a mianowicie w okresie:

– od dnia [...] czerwca 2002 r. do dnia [...] listopada 2009 r. kierująca Sekcją [...],

– od [...] listopada 2009 r. do dnia wniesienia odwołania Kierująca Sekcją [...].

Szef Służby Celnej w odpowiedzi na powyższe odwołanie w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. poinformował skarżącą, że mianowanie na stopień służbowy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a zatem nie przysługuje od niego odwołanie w trybie administracyjnym.

Niezależnie od odwołania E. Z. skierowała do Sądu Rejonowego [...] pozew z dnia [...] lutego 2010 r. o zmianę aktu mianowania na stopień służbowy wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu mianowania w całości i mianowanie powódki na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych oraz wypłatę należnego dodatku za stopień służbowy.

Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] postanowił na podstawie art. 464 § 1 Kodeksu Postępowania Cywilnego niniejszą sprawę przekazać do rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego Dyrektorowi Izby Celnej w W.

W wyniku wniesionego zażalenia (karty [...] akt sprawy) E. Z. na ww. postanowienie Sądu Rejonowego [...], Sąd Okręgowy [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. o sygn. akt [...] (karta nr [...] akt sprawy) postanowił zmienić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do rozpoznania Szefowi Służby Celnej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Szef Służby Celnej w dniu [...] lipca 2011 r. wydał decyzję, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. o mianowaniu skarżącej na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej w zakresie określenia korpusu.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach uregulowany został w art. 223 ust. 2-6. W świetle ww. przepisów zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków.

Badając zasadność mianowania skarżącej na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej, Szef Służby Celnej stwierdził, że w przypadku skarżącej przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania.

Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariusza, który spełniał wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. na dzień 30 października 2009 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że przed dniem wejścia w życie ustawy E. Z. zajmowała stanowisko [...] i posiadała stopień służbowy [...]. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w W. było mianowanie skarżącej na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej – zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Organ wskazał, iż argumentem przemawiającym za zasadnością żądania skarżącej określenia jej stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej nie może być podnoszona przez skarżącą okoliczność, że od [...] czerwca 2002 r. pełni służbę jako kierująca Sekcją [...], a następnie w Sekcji [...], zaś "stanowisko" to wiąże się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych. Należy bowiem zwrócić uwagę, że takiej kategorii stanowisk - kierujący sekcją (w tym kierowniczych) nie przewidywały przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (nie przewidują również przepisy obecnie obowiązującego aktu prawnego). Podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej niewątpliwie dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej wymienionych odpowiednio w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, przy czym do stanowisk kierowniczych wymienionych w art. 17 ust. 13 ustawodawca zaliczył kierownika zmiany, kierownika referatu, kierownika oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej.

Jednocześnie organ wskazał również dodatkowo na załącznik nr 1 (Tabele stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania) do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r., który zawiera pełen katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej. W omawianym załączniku nie wyszczególniono stanowiska kierującego sekcją.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. Z. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. rażące naruszenie prawa materialnego:

a) art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez nieokreślenie skarżącej stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, lecz w korpusie podoficerów Służby Celnej, pomimo że zajmowała stanowisko związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników,

b) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na naruszeniu zasady równości obywateli wobec prawa oraz nakazu równego traktowania wszystkich przez organy władzy publicznej i określenia skarżącej stopnia w korpusie podoficerów Służby Celnej, tj. niższym niż innym funkcjonariuszom zajmującym stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników.

1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

a) rażące naruszenie przepisów prawa, w tym zasady praworządności wyrażonej art. 6 k.p.a. oraz bezpośrednio w art. 7 Konstytucji RP polegające na podjęciu rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem,

b) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji słusznego interesu strony oraz nieuwzględnienie interesu społecznego w postaci konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa, a także na podjęciu rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem i decyzją określającą stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej dla innych funkcjonariuszy zajmujących stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników,

c) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w tym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy tylko w zakresie korpusu, nie rozstrzygając w zakresie stopnia służbowego funkcjonariusza celnego.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej korpusu w Służbie Celnej,na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a, oraz wskazania w orzeczeniu, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zastosować przepis 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej

2. orzeczenie zwrotu kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą dodatku za stopień [...] a kwotą dodatku za stopień [...] w wysokości po [...] zł miesięcznie za okres od dnia [...] grudnia 2009 r. do dnia prawomocnego rozstrzygnięcia,

3. zasądzenie od pracodawcy odsetek od dłużnej kwoty wynagrodzenia z tytułu dodatku za stopień za cały okres otrzymywania niższych poborów,

4. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że zarówno Szef Służby Celnej, jak również Dyrektor Izby Celnej w W., odmawiając zastosowania w sprawie skarżącej art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej w sposób rażący naruszyli przepis prawa materialnego. Obowiązek uwzględnienia ww. przepisu wynika wprost ze stanu faktycznego sprawy. W okresie od dnia [...] czerwca 2002 r. skarżąca zajmowała "stanowisko" kierującego Sekcją [...] a następnie Sekcją [...], które było związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, co wynika z karty obowiązków i uprawnień, jakie otrzymała. W związku z tym, że zajmowała stanowisko służbowe związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych przed dniem 31 października 2009 r. mianowanie skarżącej na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych powinno nastąpić obligatoryjnie. Ponadto skarżąca podnosi, że interpretacja przedstawiona przez Dyrektora Departamentu Służby Celnej, iż przez stanowiska związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników należy rozumieć wyższe stanowiska kierownicze oraz stanowiska wymienione w art. 17 ust. 13 dawnej ustawy o Służbie Celnej, co zdaniem Skarżącej jest sprzeczne z treścią ww. art. dawnej ustawy. Użycie przez ustawodawcę terminu "w szczególności wskazuje, że katalog stanowisk kierowniczych nie jest katalogiem zamkniętym, w związku z tym dopuszcza się inne stanowiska będące stanowiskami kierowniczymi w rozumieniu art. 17 ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy. Ponadto skarżąca zauważa, że "stanowisko kierującego sekcją" należało do stanowisk służbowych związanych z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych, gdyż wskazuje na to również Regulamin organizacyjny Urzędu Celnego. Na poparcie swego stanowiska powołała się na pogląd doktryny prawa pracy, zgodnie z którym stanowisko służbowe ma charakter kierowniczy, jeżeli związane jest z organizowaniem pracy innych pracowników. Skarżąca podnosi, że kierowanie sekcją wiązało się w całej rozciągłości z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Wynika to z Regulaminu organizacyjnego Urzędu Celnego [...] oraz z treści karty zakresu obowiązków i uprawnień. Według tych dokumentów, służba kierownika sekcji obejmuje: kierowanie pracą podwładnych, odpowiedzialność za funkcjonowanie komórki i efekty jej pracy, kontrolę funkcjonowania podwładnych oraz wyznaczenie zadań funkcjonariuszom podporządkowanym. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, stanowisko [...], który kieruje sekcją jest tożsame ze stanowiskiem związanym z podporządkowaniem służbowym, które mieści się w otwartym katalogu stanowisk kierowniczych zawartych w art. 17 ust. 13 dawnej ustawy o Służbie Celnej. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja (akt mianowania) narusza art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego w postaci art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretację Dyrektora Departamentu Służby Celnej Ministerstwa Finansów z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. E. Z. stwierdziła, że akt mianowania wydany został bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowanego przez skarżącą przed dniem [...] października 2009 r. stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Zdaniem Skarżącej pominięcie, przy wydaniu aktu mianowania, art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej spowodowało wyłączenie z zakresu postępowania administracyjnego stanu faktycznego, który winien być obowiązkowo wzięty pod uwagę. Dodatkowo E. Z. wskazała, że organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję w trybie art. 138 k.p.a., naruszył wskazany przepis, ponieważ powołując przedmiotową normę prawną w sentencji decyzji, utrzymał decyzję organu I instancji w zakresie określenia korpusu, nie wypowiedział się natomiast co do stopnia służbowego funkcjonariusza celnego.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga E. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W sprawie niniejszej stan faktyczny jest niesporny. Kwestią sporną jest natomiast wykładnia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323).

W sprawie niniejszej podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 223 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej Dz. U. Nr 168, poz. 1323), zgodnie z którym funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego dyspozytora celnego, starszego rewidenta celnego, rewidenta celnego albo młodszego rewidenta celnego określa się stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej. W przypadku określenia funkcjonariuszowi nowego stopnia organ ma zatem niewielką swobodę, gdyż nie może go mianować na stopień służbowy należący do innego korpusu niż ten, który wynika bezpośrednio z uregulowań zawartych w ust. 2-6 art. 223 ustawy. Mianowanie do określonego korpusu Służby Celnej powyższa ustawa uzależniła od posiadanego uprzednio stopnia służbowego, z wyjątkiem art. 223 ust. 3 pkt 2. Organ jest więc związany ustawowym mechanizmem przypisania funkcjonariusza do danego korpusu, który wynika wprost z treści odpowiedniego dla konkretnego funkcjonariusza ustępu (2-6) art. 223.

Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż E. Z. w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. [...] października 2009 r. posiadała stopień służbowy [...] i zajmowała stanowisko [...]. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w W. było mianowanie skarżącej na stopień służbowy w korpusie podoficerów Służby Celnej zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej.

Zwrócić uwagę należy, iż przepis art. 223 nowej ustawy o Służbie Celnej należy do przepisów przejściowych, dostosowawczych, którego zadaniem jest umiejscowienie funkcjonariuszy Służby Celnej w nowej strukturze organizacyjnej Służby Celnej poprzez przeniesienie ich ze starego reżimu organizacyjnego do nowopowstałych korpusów Służby Celnej. Powyższą tezę potwierdza uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., w którym czytamy, cyt.: "Przepisy przejściowe ustawy przewidują płynną i transparentną zmianę dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane niniejszą ustawą (...)" – Sejm RP VI kadencji, nr druku: 1492. Powołany przepis niewątpliwie nie służy awansowaniu funkcjonariuszy. W świetle powyższych rozważań nie można zaakceptować poglądu skarżącej, iż akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. został wydany z naruszeniem gwarancji konstytucyjnych, czy też przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 223 ust. 5 nowej ustawy o Służbie Celnej, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia.

Nadto wskazać należy, iż przepis art. 223 ust. 7 nowej ustawy o Służbie Celnej nie określa kryteriów przyporządkowania funkcjonariusza do korpusu Służby Celnej, lecz ustala przesłanki uwzględnione przy mianowaniu funkcjonariusza na stopień służbowy ten ostatni element rozstrzygnięcia organu Służby Celnej nie podlega kontroli sądowadministraycjnej. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10 stwierdził, które to stanowisko zostało w pełni zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż od aktu mianowania wydanego na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej przez kierownika urzędu celnego funkcjonariuszowi przysługuje, na zasadach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie do organu celnego wyższego, w tym przypadku do Szefa Służby Celnej. Jednakże tylko w zakresie określenia korpusu Służby Celnej, gdyż tych kwestii ustawodawca nie pozostawił uznaniu administracyjnemu kierownika urzędu (art. 223- ust. 2-6 ustawy).

Odnośnie natomiast mianowania na stopień służbowy w ramach danego korpusu, funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie, gdyż te kwestie dotyczące relacji między przełożonym i podwładnym, należą do wewnętrznej sfery działania Służby Celnej i pozostawione zostały uznaniu kierownika urzędu (art. 223 ust. 7 ustawy). W tej sytuacji Szef nie jest władny oceniać kwestii związanych z mianowaniem skarżącej na stopień służbowy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, wskazać należy, zdaniem Sądu, iż argumentem przemawiającym za zasadnością określenia skarżącej stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej nie może być podnoszona przez E. Z. okoliczność, której organ nie kwestionuje, że od [...] czerwca 2002 r. pełniła służbę jako kierująca Sekcją [...] a następnie w Sekcji [...], zaś "stanowisko" to wiąże się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych. Należy bowiem zwrócić uwagę, że takiej kategorii stanowisk – kierujący sekcją (w tym kierowniczych) nie przewidywały przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (nie przewidują również przepisy obecnie obowiązującego aktu prawnego). Podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej niewątpliwie dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej wymienionych odpowiednio w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, przy czym do stanowisk kierowniczych wymienionych w art. 17 ust. 13 ustawodawca zaliczył: kierownika zmiany, kierownika referatu, kierownika oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na załącznik nr 1 (tabela stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania) do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U Nr 25, poz. 301 z póz. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r., który zawiera pełen katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej. W omawianym załączniku nie wyszczególniono stanowiska kierującego sekcją. Nie ulega zaś wątpliwości, że w kontekście uregulowań zawartych tak w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, jak i w ww. rozporządzeniu, źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. Wobec powyższego przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy mógł mieć zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kierownicze wymienione w załączniku do ww. rozporządzenia. Niniejsze rozporządzenie, o czym mowa wyżej, normuje bowiem zamknięty katalog stanowisk, na których zgodnie z art. 7 ust. 1 uchylonej ustawy mogą pełnić służbę funkcjonariusze celni.

Wskazać należy, że kwestie związane ze stanowiskami kierowniczymi w Służbie Celnej unormowane zostały w Rozdziale 4 poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Celnej. W przepisie art. 17 zamieszczonego w ww. Rozdziale uregulowane zostało zagadnienie hierarchii między funkcjonariuszami celnymi zajmującymi różne stanowiska służbowe, jak i problematyka związana z istnieniem i funkcjonowaniem organu jakim jest Szef Służby Celnej. Ponadto w art. 17 ustawy znalazła się regulacja dotycząca powoływania i odwoływania dyrektorów izb celnych, naczelników urzędów celnych oraz ich zastępców (art. 17 ust. 10-12 ustawy) oraz innych osób zajmujących stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, niebędących wyższymi stanowiskami kierowniczymi, lecz stanowiskami kierowniczymi.

W art. 17 ust. 1 ustawy ustawodawca zdefiniował pojęcie wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnej Służby Celnej, do których zaliczył stanowiska Szefa Służby Celnej, zastępcy Szefa Służby Celnej, dyrektora izby celnej, zastępcy dyrektora izby celnej, naczelnika urzędu celnego oraz zastępcy naczelnika urzędu celnego. Natomiast w ust. 13 tego artykułu zdefiniował pojęcie stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, przez które rozumiane są stanowiska wiążące się z podporządkowaniem służbowym innych funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w szczególności stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 17 ust. 14 ustawy, do obsadzania i zwalniania stanowisk kierowniczych, tj. stanowisk o których mowa w art. 17 ust. 13 ustawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego.

Wśród stanowisk tych nie ma stanowiska kierującego sekcją tych danych, więc skarżąca nie spełnia wymogów z art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy do mianowania na stopień służbowy w korpusie oficerów młodych Służby Celnej.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów procesowych, dostrzec należy, iż sam akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia funkcjonariuszowi korpusu Służby Celnej, oceniany przez pryzmat wymogów stawianych decyzji administracyjnej, jest decyzją ułomną. Wynika to z faktu, że w dacie orzekania organ Służby Celnej przyjmował, iż przedmiotowy akt mianowania nie był decyzją administracyjną, lecz aktem wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej, co w dacie orzekania potwierdzała przyjęta przez sądy administracyjne linia orzecznicza. Dopiero powołana uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., zmieniła praktykę orzeczniczą. Trzeba jednak podkreślić, iż postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy jest obowiązany ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji organ drugiej instancji przeprowadza postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Decyzja organu II instancji jest decyzją reformatoryjną, co oznacza, iż mniej istotne uchybienia organu I instancji mogą zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym przez organ II instancji, bez konieczności uchylania decyzji zawierającej prawidłowe rozstrzygnięcie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Szef Służby Celnej poddał wydany przez Dyrektora Izby Celnej w W. akt mianowania kontroli instancyjnej w takim zakresie, w jakim było to dopuszczalne, w trybie przepisów k.p.a., a więc w zakresie określenia korpusu i w tym zakresie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w toku postępowania przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku