Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1757/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów za zlecenie wykonania czynności rewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

S. SA z siedzibą w P. (dalej powoływana też, jako: skarżąca, S., spółka) wniosła to tutejszego Sądu skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia na S. obowiązku zwrotu na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), kosztów związanych ze zleceniem podmiotowi uprawnionemu do badania sprawozdań finansowych wykonania czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382), dalej "ustawa o ofercie publicznej", w zakresie prawidłowości i rzetelności informacji okresowych oraz prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych przez S. S.A. z siedzibą w P. (zlecenie z [...] marca 2013 r. - [...]) oraz stwierdzenia, że koszty te wynoszą 66.420 (słownie: sześćdziesiąt sześć tysięcy czterysta dwadzieścia) złotych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

1. W dniu [...] kwietnia 2012 r. akcje spółki S. S.A. zostały dopuszczone do obrotu giełdowego na podstawie prospektu emisyjnego tej Spółki zatwierdzonego przez KNF w dniu [...] marca 2012 r. podmiotem oferującym papiery wartościowe emitenta był Dom Inwestycyjny B. S.A. W prospekcie emisyjnym zawarte były informacje finansowe za lata 2008-2010 oraz za 3 kwartały 2011 r. Prospekt ten zawierał również szacunki wyników za 2011 r. (przychodów na poziomie 190,9 mln zł oraz zysku netto na poziomie 52,4 mln zł) oraz prognozę wyników finansowych na 2012 r. (przychodów na poziomie 201 mln zł oraz zysku netto na poziomie 57,9 mln zł). Zgodnie z opublikowanym raportem rocznym za rok 2011, wyniki szacunkowe zamieszczone w prospekcie emisyjnym spółki zostały zrealizowane, jednakże w dniu [...] października 2012 r. raportem bieżącym nr [...] emitent "ze względu na istotne pogorszenie skonsolidowanych przychodów ze sprzedaży spółki we wrześniu 2012 r." odwołał prognozę wyników finansowych na rok 2012. Prognoza przychodów ze sprzedaży w ciągu 3 kwartałów roku 2012 została zrealizowana jedynie w 54% (przychody osiągnęły poziom 108,8 min zł), a w przypadku zysku netto - jedynie w 27% (zgodnie ze skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym GK S. na dzień 30 września 2012 roku, zysk netto osiągnął poziom 15,6 min zł).

2. KNF, po przeprowadzeniu czynności sprawdzających obejmujących w szczególności analizę raportów okresowych oraz skonsolidowanych raportów okresowych za rok obrotowy 2011, za pierwszy kwartał 2012 r., pierwsze półrocze 2012 r. i trzeci kwartał 2012 r., przekazanych do publicznej wiadomości przez spółkę S. powzięła wątpliwości, co do prawidłowości i rzetelności informacji zawartych w tych raportach oraz, co do prawidłowości prowadzenia przez tą spółkę ksiąg rachunkowych.

3. W dniu [...] marca 2013 r., w oparciu o art 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej (w brzmieniu obowiązującym do 22 kwietnia 2013 r.), Przewodniczący Komisji, działając na podstawie uchwały Komisji Nadzoru Finansowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., zlecił E. sp. z o.o. (obecnie E. sp. z o.o. sp.k.; dalej jako: E.) kontrolę informacji okresowych oraz prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych przez spółkę S. S.A. (dalej, jako: pismo zlecające kontrolę) - (k. 457- 463 akt).

4. KNF zleciła kontrolę wybranych transakcji i zdarzeń znajdujących odzwierciedlenie w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych i sprawozdaniach finansowych spółki zawartych w raportach okresowych i skonsolidowanych raportach okresowych za rok obrotowy 2011, za pierwszy kwartał 2012 r., pierwsze półrocze 2012 r. i trzeci kwartał 2012 r., które mogły budzić wątpliwości w zakresie prawidłowości i rzetelności informacji okresowych oraz prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych przez spółkę S., w szczególności:

- analizę ujęcia i wyceny należności handlowych z uwzględnieniem struktury wiekowej należności, w tym analizę należności pozostałych i wątpliwych,

- analizę ujęcia i wyceny zapasów towarów i materiałów,

- analizę ujmowania i wyceny kosztów analizę sprzedaży oraz procesów sprzedaży realizowanej w sklepach własnych Spółki oraz sprzedaży do sklepów franczyzowych i partnerskich, w tym analizę ujęcia i wyceny przychodów ze sprzedaży towarów i materiałów w grupie kapitałowej,

- analizę terminowości płatności faktur oraz prawidłowości rozliczenia faktur korygujących w księgach rachunkowych,

- analizę ujęcia i wyceny niesprzedanych towarów i materiałów,

- analizę transakcji zawartych przez spółki Grupy Kapitałowej S. z podmiotami nienależącymi do Grupy Kapitałowej S., w tym analizę umów współpracy z największymi odbiorcami i dostawcami, w szczególności pod kątem możliwych zwrotów, upustów i rabatów, zobowiązań warunkowych, kar umownych, itp.,

- analizę ujawnień zawartych w wymienionych na wstępie sprawozdaniach finansowych, w szczególności ujawnień na temat niestandardowych, jednorazowych transakcji sprzedaży do podmiotów nienależących do Grupy Kapitałowej Emitenta,

- analizę istotnych transakcji pomiędzy spółkami Grupy Kapitałowej S.,

- analizę relacji gospodarczych z podmiotem G., transakcji i rozliczeń z tym podmiotem, w szczególności pod kątem możliwości istnienia kontroli S. nad tym podmiotem w rozumieniu stosowanych przez Emitenta standardów rachunkowości (MSR, w tym MSR 27 Skonsolidowane i jednostkowe sprawozdania finansowe, SKI 12 Konsolidacja - jednostki specjalnego przeznaczenia) oraz obowiązku objęcia G. skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi Emitenta,

- analizę ujawnień dot. podmiotów powiązanych wymaganych przez MSR 24 Ujawnienie informacji na temat podmiotów powiązanych, w szczególności w kontekście relacji z G.,

- analizę innych obszarów oraz zdarzeń, znajdujących odzwierciedlenie w raportach okresowych oraz skonsolidowanych raportach okresowych sporządzonych za wskazane wyżej okresy, które podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych uzna w trakcie kontroli za mogące zawierać wątpliwości, co do prawidłowości i rzetelności informacji okresowych oraz prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych.

W uzasadnieniu zlecenia KNF wskazała na zagadnienia budzące wątpliwości w istotnych obszarach, które mogą mieć znaczący wpływ na treść informacji finansowych:

I. Brak wskazania powiązania spółki S. S.A. z podmiotem G. z siedzibą w P. (dalej, jako G.).

II. Jednorazowy wzrost wyników Spółki w 2011 r. w porównaniu do historycznych wyników oraz do wyników za rok 2012.

III. Sposób ujawnień w sprawozdaniach finansowych informacji na temat przychodów ze sprzedaży zrealizowanych przez grupę kapitałową S. S.A. (dalej: jako Grupa S.).

5. Zdaniem organu, raport E. z dnia [...] maja 2014 r. potwierdził, że wątpliwości Komisji były uzasadnione, w związku z tym, w dniu [...] lipca 2014 r., KNF wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na S. obowiązku zwrotu Komisji Nadzoru Finansowego kosztów związanych z przedmiotowym zleceniem.

6. Postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. KNF nie uwzględniła wniosków dowodowych skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] października 2014 r. tj. o przeprowadzenie dowodu z:

a) dokumentu w postaci umowy łączącej KNF ze spółką z dnia [...] marca 2013 r. zwanej dalej "Umową" wraz ze wszelkimi załącznikami oraz aneksami do niej - na okoliczność ustalenia przedmiotu zlecenia, a także wysokości kosztów związanych ze zleceniem podmiotowi uprawnionemu do badania sprawozdań finansowych wykonania czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie;

b) dokumentów w postaci wszelkiej korespondencji wymienianej pomiędzy KNF a E. w zakresie, w jakim dotyczyła ona wykonania przez ten podmiot czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 ww. ustawy na okoliczność ustalenia zakresu i sposobu wykonywania przez E. prac;

c) pisma E. skierowanego do Pani I. P. [...] Departamentu Ofert Publicznych i Informacji Finansowej z dnia [...] maja 2014 roku, sygn. akt: [...] - na okoliczność ustalenia zakresu i sposobu wykonywania przez E. prac;

d) pisma skierowanego przez S. S.A. do A. J. - [...] Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2013 roku - na okoliczność, że spółka przed rozpoczęciem prac przez powołanych biegłych  wskazywała, że zachodzą wątpliwości, co do obiektywności wybranego przez KNF podmiotu;

e) dokumentu z notatki sporządzonej przez E. ze spotkania odbytego w siedzibie S. SA z przedstawicielami E. w dniu [...] maja 2013 r. - na okoliczność, ustalenia treści notatki;

f) artykułu prasowego pt. "[...]", [...] - na okoliczność ustalenia zakresu i sposobu wykonywania przez E. prac;

g) przesłuchania w charakterze świadków A. S. i M. W. ze spółki E. biorących udział w spotkaniu w siedzibie S. S.A. w dniu [...] maja 2013 r. - nie wskazano tezy dowodowej.

7. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. KNF, na podstawie art. 104 k.p.a., w związku z art. 11 ust. 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1149, z późn. zm.) oraz art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie publicznej, § 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego i Zastępcom Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw oraz upoważnienia nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. do wydawania postanowień i decyzji w sprawach zwrotu kosztów Komisji Nadzoru Finansowego związanych ze zleceniem wykonania czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej, nałożyła na spółkę S. obowiązek zwrotu na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kosztów związanych ze zleceniem podmiotowi uprawnionemu do badania sprawozdań finansowych wykonania czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej, w zakresie prawidłowości i rzetelności informacji okresowych oraz prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych przez S. S.A. z siedzibą w P. (zlecenie z [...] marca 2013 r. - [...]) - pkt 1 decyzji; oraz stwierdziła, że koszty, o których mowa w pkt 1 wynoszą 66 420 zł (słownie złotych: sześćdziesiąt sześć tysięcy czterysta dwadzieścia) złotych - pkt 2 decyzji.

8. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, spółka S. zarzuciła powyższej decyzji:

I. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77, 75, 78 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w:

a) nienależytym zebraniu materiału dowodowego i w związku z tym w błędnym ustaleniu okoliczności faktycznych mających znaczenie dla niniejszego postępowania, t.j. nieprzeprowadzeniu dowodów wymienionych w piśmie skarżącej z dnia z dnia [...] października 2014 r., co zdaniem Spółki skutkowało nieustaleniem okoliczności i sposobu przeprowadzenia prac przez E., co miało wpływ na wysokość wynagrodzenia E.

W uzasadnieniu tego zarzutu Spółka wskazała, że Komisja oddalając postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. wnioski dowodowe z tego względu, iż w jej ocenie zawnioskowane były na okoliczności niemające znaczenia w sprawie zaniechała zbadania, jakie znaczenie dla wyjaśnienia sprawy będą mieć zawnioskowane przez stronę dowody. Według skarżącej należało ustalić okoliczności będące przedmiotem badania, a ponadto ustalić, czy wątpliwości Komisji w danych obszarach były uzasadnione. Według S., przeprowadzenie dowodu z umowy zlecenia badania miało znaczenie dla wykazania zakresu umowy, a tym samym zasadności poniesienia kosztów badania przez KNF. Spółka podkreśliła, że nie mogła zweryfikować jedynie na podstawie faktury VAT, że poniesione przez Komisję koszty badania były uzasadnione. Natomiast przeprowadzenie dowodu z korespondencji wymienianej przez KNF z E., artykułu prasowego stanowiącego wywiad z Dyrektorem E. ([...]- wydanie z dnia [...] maja 2014 r.) oraz inne dowody wnioskowane przez spółkę miały znaczenie, ponieważ zmierzały do ustalenia rzetelności i prawidłowości działań i prac E., w tym zakresu i ilości potwierdzonych niepotwierdzonych wątpliwości Komisji, co z kolei miało - w ocenie S. - wpływ na wysokość zapłaconego przez Komisję wynagrodzenia.

b) uznaniu, że z Raportu E. wynika, że wszystkie wątpliwości KNF zostały potwierdzone, a zatem, że istnieją podstawy do żądania zwrotu kosztów badania w  wysokości określonej w fakturze wystawionej przez E. tj. wszystkich kosztów badania poniesionych przez KNF.

Uzasadniając ten zarzut, spółka stwierdziła, że w jej ocenie, Komisja niedokładnie i nierzetelnie oceniła treść Raportu stwierdzając w uzasadnieniu Decyzji, że Raport potwierdził, iż wątpliwości Komisji były uzasadnione, co z kolei stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W ocenie Spółki, nie wszystkie wątpliwości Komisji zostały potwierdzone w Raporcie, w tym nie zostało jednoznacznie i kategorycznie potwierdzone, że przedsiębiorstwo pod nazwą G., jako podmiot powiązany ze spółka powinien zostać objęty skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym grupy kapitałowej spółki, co z kolei miało wpływ na wyniki finansowe grupy kapitałowej Spółki, choć przedmiotem badania miało być wykazanie powiązań Spółki z tym przedsiębiorcą. Zdaniem S., nie zostały także potwierdzone wątpliwości Komisji w zakresie rzekomego zawyżenia wyników grupy kapitałowej Spółki za rok 2011.

W ocenie Spółki tylko ustalenie, że wszystkie wątpliwości Komisji, leżące u podstaw zlecenia badania zostały w badaniu potwierdzone, uprawniało Komisję do nałożenia obowiązku zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez Komisję na zlecone badanie.

II. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 68 ust. 4 w związku z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że nawet jeśli jedynie część wątpliwości KNF okaże się uzasadniona, Komisja może nałożyć na emitenta obowiązek zwrotu wszystkich kosztów związanych z badaniem tychże nieprawidłowości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu winna doprowadzić KNF do wniosku, że w takim przypadku zwrot kosztów powinien nastąpić jedynie w części odpowiedniej do potwierdzonych wątpliwości.

Zdaniem S., każdej wątpliwości Komisji przyporządkowana powinna zostać czynność podmiotu, któremu zlecono dokonanie czynności, a co za tym idzie konkretny koszt danej czynności. Według skarżącej, świetle tego przepisu koszty badania powinny być skalkulowane jednostkowo tj. podmiot przeprowadzający badanie powinien wyszczególnić koszty związane z badaniem poszczególnych okoliczności wynikających z umowy z Komisją, ponieważ obciążenie kosztami badania jest niejako sankcją za potwierdzenie wątpliwości Komisji. Dlatego też strona nie zgodziła się z takim zastosowaniem art. 68 ust. 4 ww. ustawy, że spółka została obciążona całością kosztów zafakturowanych na Komisję. Podnosząc powyższe zarzuty, S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ponowne rozpatrzenie sprawy.

9. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. KNF utrzymała w mocy zakwestionowaną decyzję z [...] lutego 2015 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji KNF wskazała m.in., że w celu pełniejszego zebrania materiału dowodowego postanowiła dopuścić dowód z umowy z dnia [...] marca 2013 r. zawartej pomiędzy Urzędem Komisji Nadzoru Finansowego a E. wraz Aneksem do Umowy zawartym w dniu [...] maja 2013 r., Aneksem nr 2 do Umowy zawartym w dniu [...] lipca 2013 r. Aneksem nr 3 do Umowy zawartym w dniu [...] września 2013 r. Aneksem nr 4 do Umowy zawarty w dniu [...] listopada 2013 r., Aneksem nr 5 do Umowy zawartym w dniu [...] lutego 2014 r., Aneksem nr 6 do Umowy zawartym w dniu [...] marca 2014 r. Komisja przytoczyła listę wyszczególnionych zagadnień, które powinny zostać zbadane w ramach wykonania umowy z E. oraz wskazane przez KNF zagadnienia budzące uzasadnione wątpliwości Komisji. W konkluzji stwierdziła, że zakres zlecenia określony w Umowie jest tożsamy z zakresem prac E. określonym w piśmie zlecającym kontrolę.

Następnie KNF opisała kwestie merytoryczne we wskazanych w uzasadnieniu zlecenia obszarach, które budziły uzasadnione wątpliwości Komisji a mogły mieć znaczący wpływ na treść informacji finansowych tj. 1/ brak wskazania powiązania S. z G., 2/ Jednorazowy wzrost wyników spółki w 2011 r. w porównaniu do historycznych wyników oraz do wyników za 2012r 3/ sposób ujawnień w sprawozdaniach finansowych informacji na temat przychodów ze sprzedaży zrealizowanych przez grupę kapitałową S. S.A. Według KNF, w Raporcie E. wykazano, iż wszystkie wątpliwości Komisji będące podstawą zlecenia E. przeprowadzenia czynności rewizji finansowej są uzasadnione, bowiem biegły w Raporcie nie stwierdził, że istnieją okoliczności wskazujące na to, że wątpliwości te były bezzasadne oraz w zakresie każdego obszaru podlegającego badaniu wskazał przesłanki mogące dawać podstawę do uznania, że po przeprowadzeniu czynności, o których mowa w art. 68 ust. 2 ustawy o ofercie publicznej wątpliwości Komisji są nadal są aktualne.

KNF podniosła, że nie dokonywała wykładni art. 68 ust. 4 w związku z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej w oparciu o stan faktyczny, w którym biegły rewident nie potwierdził, że wszystkie wątpliwości Komisji są uzasadnione, zatem za bezzasadny KNF uznała zarzut spółki opisany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o naruszeniu ww. przepisów poprzez ich błędną interpretację.

KNF wskazała, że zlecenie przez Komisję podmiotowi uprawnionemu do badania sprawozdań finansowych wykonania czynności rewizji finansowej jest jednym ze środków nadzorczych Komisji, którego rezultatem nie musi być kategoryczne uznanie przez ten podmiot, czy informacje zawarte w raportach okresowych były prawidłowe lub rzetelne lub czy księgi rachunkowe były prowadzone w sposób prawidłowy, tylko wskazanie, czy wątpliwości Komisji będące podstawą zlecenia prac biegłemu rewidentowi, nadal są aktualne. W przypadku, gdy raport podmiotu, któremu Komisja zleciła przeprowadzenie dokonania czynności rewizji finansowej potwierdzi, że wątpliwości Komisji są uzasadnione, czyli nie zostały rozwiane w wyniku dokonania tych czynności, Komisja może wszcząć na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej, postępowanie administracyjne w ramach, którego dokonuje ustalenia, czy informacje, o których mowa w art. 56 ust. 1 ww. ustawy były prawidłowe lub rzetelne, a tym samym czy emitent prawidłowo wypełnił obowiązki informacyjne.

Uwzględniając powyższe, KNF podkreśliła, że przedmiotem niniejszego postępowania prowadzonego na podstawie art. 68 ust. 4 omawianej ustawy oraz przedmiotem prac biegłego rewidenta nie jest dokonanie ustalenia, czy informacje zawarte w raportach okresowych Spółki były prawidłowe i rzetelne lub czy księgi rachunkowe prowadzone były w sposób prawidłowy, tylko czy po przeprowadzeniu czynności rewizji finansowej, wątpliwości Komisji nadal zachowują aktualność. Za nietrafne Komisja uznała również zarzuty naruszenia prawa procesowego. KNF ponownie zaakcentowała, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy Raport sporządzony przez E. potwierdza, że uzasadnione są wątpliwości, co do prawidłowości lub rzetelności informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej lub prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych; nie jest nim natomiast ustalenie okoliczności i sposobu przeprowadzenia prac przez E. W razie zaś ustalenia, że wątpliwości Komisji są uzasadnione, Komisja ustala koszty, jakie poniosła w związku ze zleceniem.

Z uwagi na powyższe, w ocenie KNF, zarzut niedopuszczenia przez Komisję dowodów wnioskowanych przez spółkę nie naruszyło przepisów k.p.a. powołanych przez S. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem wnioskowane przez spółkę dowody nie dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Zdaniem Komisji, przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci wszelkiej korespondencji wymienianej pomiędzy komisją a E. w zakresie w jakim dotyczyła ona wykonania przez ten podmiot czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej, celem ustalenia zakresu i sposobu wykonywanych przez E. prac jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem zakres prac zleconych E. został określony (uregulowany) w piśmie zlecającym kontrolę (k. 457-463) i w Umowie (k. 745-746). Natomiast z art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie publicznej nie wynika, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest rozstrzyganie w jaki sposób E. wykonywał pracę, w związku z tym ustalanie tej okoliczności wykracza poza ramy postępowania administracyjnego zakończonego decyzją. Z kolei potwierdzenie zakresu prac znajduje się w Raporcie E. Organ wskazał, że ww. dokumenty są jedynymi prawnie wiążącymi dokumentami regulującymi zakres prac E. Zdaniem KNF, korespondencja wymieniana pomiędzy stronami nie może, nawet w ujęciu teoretycznym, mieć jakiegokolwiek prawnie wiążącego wpływu na zakres czynności podejmowanych przez E., ponieważ zakres kontroli wynika z Umowy, pisma zlecającego kontrolę, a sposób wykonania kontroli wynika zaś z przepisów prawnych i regulacji związanych z wykonywaniem zawodu biegłego rewidenta oraz wykonywaniem czynności rewizji finansowej. W tej sytuacji, przeprowadzenie dowodu na okoliczność wnioskowaną przez stronę, niezależnie od jego wyniku, - zdaniem KNF - nie miałoby wpływu na zakres czynności wykonanych przez E. Organ podkreślił również, że ocena w zakresie sposobu wykonywania prac przez E. nie mieści się w zakresie postępowania w niniejszej sprawie.

Według KNF, wnioski spółki o przeprowadzenie dowodu z pisma E. skierowanego do Dyrektora Departamentu Ofert Publicznych i Informacji Finansowej z dnia [...] maja 2014 roku, sygn. akt: [...] oraz z przesłuchania w charakterze świadków A. S. i M. W. nie mają na celu ustalenia okoliczności mającej znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, gdyż nie dotyczą przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie.

KNF wskazała, że z przepisu art. 68 ust. 4 ww. ustawy nie wynika również, że okolicznością mającą znaczenie dla sprawy jest badanie obiektywności wybranego przez Komisję biegłego rewidenta. Organ podkreślił, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 68 ust. 4 omawianej ustawy KNF nie jest władna dokonywać ustaleń, co do obiektywności biegłego rewidenta, który na mocy przepisów szczególnych, w szczególności art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1011) przy wykonywaniu czynności rewizji finansowej, jest obowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej biegłych rewidentów, w tym w szczególności uczciwości, obiektywizmu, zawodowych kompetencji i należytej staranności oraz zachowania tajemnicy. W związku z tym, przeprowadzanie dowodu z pisma skierowanego przez Spółkę do A. J. - [...] Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2013 roku, celem wykazania, iż Spółka przed rozpoczęciem prac wskazywała, iż zachodzą wątpliwości, co do obiektywności wybranego przez KNF biegłego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej. Co do wniosku o przeprowadzenie dowodu z nieautoryzowanej notatki sporządzonej ze spotkania w siedzibie spółki z przedstawicielami E. w dniu [...] maja 2013 r. KNF wskazała, że strona nie przedstawiła, na jaką okoliczność miałby ten dowód zostać przeprowadzony.

Z kolei przeprowadzenie dowodu z artykułu prasowego stanowiącego wywiad z Dyrektorem E., celem wykazania, że E. już w połowie kwietnia 2014 r. przygotowała Raport, nie miało znaczenia dla sprawy administracyjnej zakończonej decyzją, ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ustalanie postępu prac E. związanych z wykonaniem Raportu, tylko ustalenie czy Raport przekazany Komisji potwierdza, że wcześniejsze wątpliwości Komisji są uzasadnione. Gdy zaś chodzi o ustalenie wysokości kosztów poniesionych przez Komisję, to zdaniem KNF, w tym zakresie wystarczająca była faktura wystawiona przez E. w dniu [...] czerwca 2014 r. (k. 660 akt), ponieważ w obrocie gospodarczym podstawą do płatności na rzecz przedsiębiorcy jest wystawiona faktura, w której powinno zostać wyszczególniona cena wykonanej usługi.

KNF podała, że niezależnie od powyższego, przeprowadziła dowód z umowy zawartej przez Urząd KNF z E. w dniu [...] marca 2015 r., będącej podstawą do wystawienia przez E. faktury z dnia [...] czerwca 2014 r. Komisja ustaliła, że zgodnie z § 4 ust. 1 umowy z dnia [...] marca 2013 r. zawartą pomiędzy Urzędem Komisji Nadzoru Finansowego a E., E. za wykonanie dzieła należało się wynagrodzenie w wysokości 66.420 zł brutto (k. 747), co potwierdza wcześniejsze ustalenia Komisji poczynione na podstawie faktury wystawionej przez E. wystawionej w dniu [...] czerwca 2014 r. (k. 660), że koszty zleconej kontroli wyniosły 66.420 zł brutto. W związku z powyższym za bezzasadny uznała zarzut Spółki o naruszeniu w tym zakresie przepisów k.p.a. polegającym na nienależytym zebraniu materiału dowodowego i w związku z tym w błędnym ustaleniu okoliczności faktycznych mających znaczenie dla niniejszego postępowania.

10. W skardze do Sądu spółka S., reprezentowana przez adwokata, zarzuciła powyższej decyzji:

I. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 77, art. 75 oraz art. 78 w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w:

1) nienależytym zebraniu materiału dowodowego i w związku z tym błędnym ustaleniu okoliczności faktycznych mających znaczenie dla niniejszego postępowania, tj. nieprzeprowadzeniu dowodów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

2) uznaniu, iż z raportu E. wynika, że wszystkie wątpliwości KNF zostały potwierdzone, a zatem, że istnieją podstawy do żądania zwrotu kosztów badania w wysokości określonej w fakturze wystawionej przez E.;

3) nie przesłuchaniu w charakterze świadków A. S. i A. J. - osób reprezentujących odpowiednio E. i KNF przy zawieraniu umowy nr [...] z [...] marca 2013 r., na okoliczność wskazania, jaką część wynagrodzenia określonego w § 4 umowy przypada na wynagrodzenie wykonawcy dzieła, a jaka część dotyczyła przeniesienia autorskich praw majątkowych,

- co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do bezzasadnego nałożenia na skarżącą w drodze decyzji obowiązku zwrotu kosztów innych, aniżeli tych wskazanych w art. 68 ust. 2 i 3 ustawy o ofercie.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 68 ust. 4 w związku z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że nawet jeśli jedynie część wątpliwości KNF okaże się uzasadniona, może ona nałożyć na spółkę obowiązek zwrotu wszystkich kosztów związanych z badaniem tychże nieprawidłowości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu winna doprowadzić KNF do wniosku, że w takim przypadku zwrot kosztów powinien nastąpić jedynie w części odpowiedniej do potwierdzonych wątpliwości,

2) art. 68 ust. 4 w związku z art. 68 ust. 3 i art. 68 ust. 2 ww. ustawy poprzez nałożenie na S. obowiązku zwrotu kosztów przeniesienia autorskich praw majątkowych w sytuacji, gdy art. 68 ust. 4 ww. ustawy daje możliwość dochodzenia zwrotu kosztów związanych z wykonaniem czynności wymienionych w art. 68 ust. 2 ustawy o ofercie, do których nie należy przeniesienie autorskich praw majątkowych.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumenty świadczące, jej zdaniem, o zasadności podniesionych zarzutów.

Podnosząc powyższe zarzuty S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki przewidzianej przepisami prawa.

11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. KNF ustosunkowała się do zarzutów spółki uznając je za niezasadne. W zakresie wniosku dowodowego strony zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. przesłanym do Organu za pomocą poczty elektronicznej o godzinie 14:02, KNF stwierdziła, że wniosek ten wpłynął po wydaniu zaskarżonej decyzji, co potwierdza notatka sporządzona przez zastępcę Dyrektora Gabinetu Komisji.

W piśmie z [...] stycznia 2017 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko oraz wskazała dodatkowe argumenty na jego poparcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego, co do zasady, w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) wydana na podstawie art. 68 ust.4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych - w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2013 r. poz. 1382 - nakładająca na skarżącą spółkę S. obowiązek zwrotu na rzecz KNF kosztów związanych ze zleceniem podmiotowi uprawnionemu do badania sprawozdań finansowych wykonania czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 tejże ustawy, w zakresie prawidłowości i rzetelności informacji okresowych oraz prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych przez spółkę S. oraz stwierdzająca, że koszty te wynoszą 66.420 złotych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącej spółki, poczynione w sprawie ustalenia zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Według WSA, stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z powyższych ustaleń, stwierdzony na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, a rozstrzygający sprawę organ dokonał jego prawidłowej kwalifikacji prawnej.

Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej, na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela, osoby wchodzące w skład organów zarządzających lub nadzorczych emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub będących przedmiotem ubiegania się o to dopuszczenie albo pozostające z nim w stosunku pracy są obowiązane do niezwłocznego udzielenia pisemnych lub ustnych informacji i wyjaśnień, a także sporządzenia i przekazania, na koszt emitenta, kopii dokumentów i innych nośników informacji, w celu umożliwienia wykonywania ustawowych zadań Komisji w zakresie:

1) nadzoru nad sposobem wykonywania przez te podmioty obowiązków informacyjnych;

2) ujawniania i przeciwdziałania manipulacji, o której mowa w art. 39 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

3) ujawniania i przeciwdziałania ujawnieniu lub wykorzystywaniu informacji poufnej;

4) nadzoru nad przebiegiem oferty publicznej lub dopuszczeniem i wprowadzeniem papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym.

Stosownie do ust. 2 tego przepisu, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa również na biegłym rewidencie oraz osobach wchodzących w skład organów zarządzających podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych lub pozostających z tym podmiotem w stosunku pracy - w zakresie związanym z wykonywaniem na rzecz emitenta czynności rewizji finansowej w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o

nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649, z późn. zm.) oraz innych czynności wymienionych w art. 48 ust. 2 tej ustawy; nie narusza to obowiązku zachowania tajemnicy, o której mowa w art. 59 tej ustawy.

W myśl ust. 3 - w razie powzięcia wątpliwości, co do prawidłowości lub rzetelności informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1, lub prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych, Komisja może zlecić podmiotowi uprawnionemu do badania sprawozdań finansowych wykonanie czynności, o których mowa w ust. 2.

Według natomiast ust. 4 ww. przepisu, w przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 3 wykażą, że wątpliwości Komisji były uzasadnione, emitent zwraca Komisji koszty związane ze zleceniem ich wykonania.

Na wstępie należy wskazać, że uprawnienia opisane w ww. przepisie art. 68 ustawy o ofercie publicznej odnoszą się do możliwości uzyskiwania przez KNF informacji dotyczących działalności emitenta papierów wartościowych. Celem pozyskiwania tych informacji jest umożliwienie wykonywania ustawowych zadań Komisji. Mechanizm opisany w komentowanym przepisie ma więc charakter posiłkowy w stosunku do ogólnych rozwiązań nadzorczych i kontrolnych umożliwiających KNF oddziaływanie na funkcjonowanie rynku kapitałowego.

Jak już powiedziano, zgodnie z art. 68 ust. 4 ww. ustawy o ofercie publicznej, w przypadku, gdy czynności, o których mowa w art. 68 ust. 3 ww. ustawy wykażą, że wątpliwości Komisji były uzasadnione, emitent zwraca Komisji koszty związane ze zleceniem ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika zatem, że koszty kontroli przeprowadzonej przez takiego biegłego, co do zasady obciążają KNF a jedynie w sytuacji nadzwyczajnej tj. gdy wzmiankowane czynności wykażą, że wątpliwości Komisji były uzasadnione, kosztami obciążony zostaje emitent.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego.

W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 68 ust. 4 w związku z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej przez błędną interpretację ww. przepisów. Według spółki, organ nieprawidłowo wyłożył te przepisy uznając, że nawet, jeśli jedynie część wątpliwości KNF okaże się uzasadniona, Komisja może nałożyć na emitenta obowiązek zwrotu wszystkich kosztów związanych z badaniem. Strona wywodzi, że w przedmiotowym postępowaniu nie wszystkie wątpliwości KNF zostały potwierdzone, co powinno skutkować obciążeniem spółki jedynie częściowymi kosztami.

W ocenie Sądu powyższy zarzut należy uznać za nietrafny. Pomijając nawet, że uzasadnienie tego zarzutu wskazuje, iż spółka za jego pomocą stara się zwalczyć ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, to należy stwierdzić, że organ nie wyraził poglądu sugerowanego przez skarżącą. W decyzji KNF przytoczył treść ww. przepisów, wskazał na poczynione w sprawie ustalenia faktycznie i stwierdził, że - w jego ocenie - czynności dokonane przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych (w tym przypadku spółkę E. sp. z o.o.) potwierdzają, że wątpliwości organu były uzasadnione, co z kolei powodowało, że emitent powinien zwrócić Komisji koszty związane ze zleceniem. Zastosowanie więc art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie publicznej było w tej sprawie, według organu, działaniem prawidłowym. Na marginesie należy zauważyć, że w odpowiedzi na skargę KNF stwierdza, iż podziela stanowisko spółki, co do braku konieczności pokrywania kosztów związanych z badaniem wątpliwości niepotwierdzonych następnie przez biegłego rewidenta. Dla porządku należy też dodać, iż spółka E. była podmiotem uprawnionym do badania sprawozdań finansowych, co zresztą nie było (i nie jest w skardze) kwestionowane przez stronę. Podsumowując należy uznać, że wykładnia art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie dokonana przez skarżącą spółkę jest prawidłowa, taką samą interpretację powyższego uregulowania zaprezentował organ a w świetle poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego (o czym będzie mowa w dalszej części rozważań) zastosowanie tego przepisu było uzasadnione. Mając na uwadze powyższe brak jest podstaw do uwzględnienia tego zarzutu skargi.

W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego spółka S. wskazuje również naruszenie art. 68 ust. 4 w związku z art. 68 ust. 3 i art. 68 ust. 2 ustawy o ofercie publicznej poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku zwrotu kosztów przeniesienia autorskich praw majątkowych w sytuacji, gdy art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie publicznej daje możliwość dochodzenia zwrotu kosztów związanych z wykonaniem czynności wymienionych w art. 68 ust. 2 ustawy o ofercie publicznej, do których - zdaniem strony - nie należy przeniesienie praw majątkowych. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że formułując ten zarzut strona zdaje się pomijać ściśle związany ze sprawą niniejszą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 2133/13. Wyrok ten został wydany na skutek skargi kasacyjnej spółki S., w sprawie dotyczącej skargi tego podmiotu na pismo KNF w przedmiocie zlecenia spółce E. określonych czynności, w trybie art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej, których efektem był Raport tego audytora, o którym mowa w decyzji objętej niniejszą skargą. Należy wobec tego przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w ww. orzeczeniu jednoznaczny pogląd, że umowa, o której mowa w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej nie stanowi wykonywania władztwa administracyjnego. Wskazał, że zlecenie wykonania czynności, o których mowa w art. 68 ust. 2 ustawy o ofercie publicznej opiera się na umowie cywilnej między KNF a podmiotem do badania sprawozdań finansowych, a omawiana umowa nie stanowi innego, niż wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji, zdaniem NSA, niedopuszczalna jest kontrola sądowoadministracyjna tejże umowy. Uwzględniając powyższe, WSA w składzie obecnym stwierdza, że zarzuty spółki zmierzające do podważenia ważności ww. umowy (v. także argumenty zawarte w piśmie procesowym skarżącej z dnia [...] stycznia 2017 r. złożonym na rozprawie - k. 61-71 akt sądowych) nie mogą być uznane za postawione skutecznie. Uwzględniając powyższe okoliczności, WSA odstępuje od czynienia rozważań w tym przedmiocie, gdyż dokonując oceny umowy w obszarach podnoszonych w skardze wkroczyłby w kognicję sądu powszechnego. Wypada dodać, że w świetle przytoczonego wyroku NSA, prawidłowym było wydanie przez organ rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na podstawie przepisów ustawy o ofercie publicznej obowiązujących w dacie wydania decyzji to jest - jak już wyżej powiedziano - w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2013 r. poz. 1382, zamiast na podstawie art. 68 ust. 4 ww. ustawy w brzmieniu - jak w Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm., co zresztą nie było w sprawie kwestionowane. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w obu tych reżimach prawnych zasady zwrotu kosztów przeprowadzenia kontroli były w istocie takie same.

Powracając do głównego nurtu rozważań. Zdaniem WSA, na gruncie rozpoznawanej sprawy z punktu widzenia art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie publicznej ustalenie wysokości kwoty, którą emitent ma zwrócić KNF stanowi element stanu faktycznego decyzji. Jak trafnie wskazuje organ, w tym obszarze Komisja powinna przeprowadzić dowody służące wykazaniu tych kosztów oraz ich zakresu. W ocenie Sądu, zakres umowy KNF ze spółką E. wynika z jej postanowień i odpowiada zakresowi wyznaczonemu przez ww. przepis. W części historycznej niniejszego uzasadnienia szczegółowo opisano zakres zlecenia oraz wskazano te obszary, które zdaniem KNF, mogły budzić wątpliwości Komisji w zakresie prawidłowości i rzetelności informacji okresowych oraz prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych przez skarżącą spółkę, dlatego nie ma obecnie potrzeby powtarzania tych okoliczności. Zważywszy na treść ww. umowy znajdującej się w aktach administracyjnych (T. ll k. 745) nie sposób podważyć stanowisko Komisji, która trafnie wskazuje, że zlecenie skierowane do E. prawidłowo precyzuje przedmiot umowy, zakres kontroli, określa formę prezentacji jej wyników oraz zawiera uzasadnienie wątpliwości KNF. Trzeba podkreślić, że wysokość poniesionych kosztów wynika z faktury i treści umowy (v. § 4 pkt 1 umowy). W efekcie należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą być uznane za uzasadnione.

W ocenie Sądu, za nietrafne należy także uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego.

Wbrew opinii spółki S., organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Raport sporządzony przez audytora potwierdza, że uzasadnione są wątpliwości KNF, co do prawidłowości lub rzetelności informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej lub prawidłowości prowadzenia ksiąg rachunkowych, zatem - jak już powiedziano - była podstawa do zastosowania art. 68 ust. 4 ustawy o ofercie publicznej. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w toku postępowania administracyjnego oraz w niniejszej skardze należy zauważyć, że spółka S. nawet nie podjęła próby merytorycznego zakwestionowania szczegółowo umotywowanego w decyzji stanowiska organu, dotyczącego wątpliwości Komisji w obszarze zawyżenia wyniku finansowego za rok 2011 r. Trzeba zaakcentować, że wskazane w decyzji kluczowe kwestie mogące świadczyć o powyższym tj. kwestie dotyczące wyceny aktywów, porozumień przedłużających terminy płatności należności od firmy G. oraz zawyżonych zysków ze sprzedaży w związku z marżą PHU S., skarżąca spółka skwitowała jedynie stwierdzeniem: "Spółka interpretuje wnioski Raportu tak, że w trakcie kontroli nie zostały potwierdzone wątpliwości Komisji w zakresie rzekomego zawyżenia wyników grupy kapitałowej S. za rok 2011". W ocenie Sądu, proste zaprzeczenie przez skarżącą tezie postawionej przez organ popartej - co należy podkreślić - szczegółowymi danymi i argumentacją, nie może być, w świetle zebranego materiału dowodowego, uznane za podważające stanowisko organu, który stwierdził, że w tym obszarze stwierdzono nieprawidłowości, które potwierdzają wątpliwości KNF. W uzasadnieniu decyzji KNF wskazała, jakie wątpliwości wywołały u niej wyżej wskazane sprawozdania finansowe oraz w sposób obszerny wyjaśniła jak powyższe wątpliwości zostały potwierdzone przez raport przygotowany przez E. Trafność tych spostrzeżeń Sąd potwierdza, a jak już wyżej wskazano, spółka nie podała argumentów przeciwnych. Wbrew zarzutom strony, w raporcie audytor nie musiał posługiwać się sformułowaniami kategorycznymi. Jest to oczywiste z uwagi na to, że przedmiotem badania nie było kategoryczne ustalenie, w jakim zakresie informacje przekazane w raportach były prawidłowe lub rzetelne, ale w czy wątpliwości KNF są zasadne/bezzasadne. Zarzut skarżącej nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków Pani A. S. i Pana A. J. - osób reprezentujących odpowiednio E. i KNF przy zawieraniu Umowy na okoliczność wskazania, jaką część wynagrodzenia określonego w § 4 Umowy przypada na wynagrodzenie wykonawcy dzieła, a jaka część dotyczyła przeniesienia autorskich praw majątkowych jest niezasadny już z tego choćby względu, że wniosek ten został złożony po wydaniu decyzji ostatecznej, o czym strona została poinformowana pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Gdy zaś chodzi o zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z umowy łączącej KNF z audytorem, to zarzut ten został postawiony w oderwaniu od zawartości akt administracyjnych. Jak wynika z akt sprawy, dowód ten został przeprowadzony a przedmiotowa umowa wraz z aneksami została uwzględniona w materiale dowodowym (v. k. 745-765). Ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ustalenie okoliczności i sposobu przeprowadzenia prac przez E. to, według Sądu, wszystkie zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodów z dokumentów dotyczących korespondencji wymienianej między organem a audytorem, w zakresie w jakim dotyczyła wykonania czynności z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie publicznej - celem ustalenia zakresu i sposobu wykonywanych prac - nie mogą prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi. Dowody te nie mają bowiem wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.