Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 111/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w B. w sprawie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze od numeru [...] do numeru [...] postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Oddziału ZUS w B. uznał za niezasadne wniesione przez Pana R. J. S. zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do numeru [...].

Po rozpatrzeniu zażalenia Pana R. J. S., Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Nr [...] uchylił ww. postanowienie organu pierwszej instancji i uznał za zasadny zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.

Z rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się Dyrektor Oddziału ZUS w B. i wywiódł do tut. Sądu skargę, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Postępowanie przed sądem administracyjnym może zostać wszczęte jedynie na żądanie legitymowanego podmiotu. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna

w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymację do wniesienia skargi ustawy szczególne mogą przyznawać również innym podmiotom.

Na gruncie powyższej regulacji w orzecznictwie ukształtował się pogląd,

iż organ, który wydał decyzję lub postanowienie w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowoadministracyjne może być bowiem uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji lub postanowień (zob. np. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r. II GSK 387/05, LEX nr 197511, postanowienie NSA z 19 czerwca 2008 r. II OSK 813/08, LEX nr 505430). Organ administracji publicznej jest władny do wykonywania powierzonych mu zadań w zakresie własnych kompetencji. W roli organu, rozstrzygającego konkretną sprawę administracyjną nie może być miejsca na własny interes prawny i to również w przypadku, gdy w rzeczywistości rozstrzygnięcie dotyka jego praw lub obowiązków. Brak jest przepisu prawa, który przewidywałby możliwość wystąpienia przez organ administracji publicznej w podwójnej roli. Raz, jako organ mający kompetencję do władczego rozstrzygnięcia sprawy. Potem zaś, jako strona postępowania przed sądem, która może kwestionować rozstrzygnięcie wydane

w sprawie przez organ odwoławczy.

Sąd podzielając powyższe poglądy uznał, że Dyrektor Oddziału ZUS w B., który wydał w tej sprawie postanowienie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji procesowej do złożenia skargi na wydane w drugiej instancji rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B.

Dlatego też podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz przy zastosowaniu art. 50 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł

o odrzuceniu skargi.