Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 411/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. art. 2 ust. 3 i 5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2art. 129 ust. 3, art. 141 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 154 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 657 złotych (słownie: sześćset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O., na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91, art. 129 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) wymierzył Spółce "[...]" (dalej powoływana jako "Spółka") karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie "[...]", poza kasynem gry, to jest w punkcie gier na automatach o niskich wygranych prowadzonym przez Spółkę "[...]".

W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2010 r. kontroli funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. podjęli bezskuteczną próbę przeprowadzenia eksperymentu polegającego na odtworzeniu przebiegu gry na przedmiotowym automacie. Automat nie przyjmował bowiem monet i banknotów, wyświetlając na monitorze komunikat o treści: "Pusty hopper", wskazujący na niedopuszczalność prowadzenia gier z uwagi na brak odpowiedniego zapasu monet w automacie, jednocześnie jednak wyświetlana była liczba 4227 w pozycji "Kredyty", co przy wartości 1 punktu kredytowego równej 0,10 zł stanowiło odpowiednik kwoty 422,70 zł, która to kwota mogłaby zostać wypłacona bezpośrednio z automatu, gdyby znajdowała się w nim odpowiednia ilość gotówki. Powyższa okoliczność, wyczerpująca znamiona czynu spenalizowanego w art. 107 k.k.s., stanowiła podstawę zatrzymania przedmiotowego urządzenia w charakterze dowodu rzeczowego i zainicjowała postępowanie karno-skarbowe w sprawie urządzania i prowadzenia gier na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Skuteczny eksperyment odtworzenia przebiegu gry na tym automacie przeprowadzono w dniu 12 lutego 2010 r., w obecności upoważnionego operatora Spółki. Wynik doświadczenia wykazał, że zainstalowane w poddanym kontroli automacie oprogramowanie pozwala na prowadzenie gier, w których wartość stawki za udział w jednej grze osiąga 100 punktów kredytowych, odpowiadających równowartości kwoty 10 zł. Niezależnie od powyższego, w dniu 19 listopada 2010 r. w postępowaniu karnym skarbowym zatrzymany automat został zbadany przez biegłego sądowego, który potwierdził ustalony uprzednio stan faktyczny, a ponadto ujawnił dodatkowe okoliczności świadczące o tym, że to urządzenie funkcjonuje w sposób naruszający obowiązujące przepisy w szerszym zakresie, niż stwierdzono to podczas przeprowadzonej kontroli, np. umożliwia uzyskanie jednorazowej wygranej o wartości wyższej niż wskazana przepisem ustawy. Stosownie zaś do § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.), w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier. Organ pierwszej instancji wskazał, że cofnął rejestrację przedmiotowego automatu decyzją z dnia 18 lutego 2011 r., którą Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzją z dnia 23 maja 2011 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 575/11, oddalił skargę Spółki.

Organ pierwszej instancji wywiódł ponadto, że od dnia wejścia w życie ustawy

o grach hazardowych, tj., od 1 stycznia 2010 r., podmioty, które posiadały zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych mogły nadal prowadzić tę działalność na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach. W ocenie organu, cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu ustawowych progów limitujących wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze oznaczało, że automat ten nie spełniał wymogów przewidzianych w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, wobec czego nie mógł być uznany za automat

o niskich wygranych. Cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne było zatem z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go

z automatem do gier, zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji, którą Spółka nie dysponowała. Organ podkreślił, że niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie

w miejscu innym niż kasyno gry. Tymczasem przedmiotowy automat użytkowany był poza kasynem - w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Powyższe, zgodnie

z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych podlega karze pieniężnej wynoszącej 12.000 zł od każdego automatu. Podkreślono przy tym, iż w sprawie nie znalazł zastosowania art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, gdyż zakwestionowane urządzenie było wprawdzie użytkowane w działającym legalnie punkcie gier na automatach o niskich wygranych, jednak nie spełniało określonych prawem wymogów pozwalających na zaklasyfikowanie go do kategorii automatów o niskich wygranych. Zaznaczono również, iż przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie i ocena stanu faktycznego w kontekście ziszczenia się przesłanek przesądzających

o zasadności wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, a nie rozstrzygnięcie kwestii zgodności lub niezgodności automatu do gier

z warunkami rejestracji i wymogami określonymi w obowiązujących przepisach prawa. Kwestia ta została już bowiem ostatecznie rozstrzygnięta.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych przez bezpodstawne uznanie, że zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy działalność była prowadzona w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że przebadany automat jest automatem do gier o niskich wygranych. Odwołująca się dodała, że nie dokonała w tym urządzeniu żadnych zmian, które mogłyby skutkować utratą przez automat charakteru automatu "niskostawkowego". Zarzuciła także naruszenie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych przez dowolne uznanie, że automat nie spełnia wymogów technicznych przewidzianych dla automatów

o niskich wygranych, nie spełnia zatem definicji automatów o niskich wygranych, a co za tym idzie, nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności

z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi. W związku z powyższym, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że sporny automat był kwalifikowany przez instytucje i urzędy państwowe jako automat do gier o niskich wygranych, uzyskał pozytywną opinię jednostek badających, poświadczenie rejestracji przez Ministra Finansów i przeszedł kontrolę weryfikacyjną w punkcie gier. Odwołująca się podniosła ponadto, że czyn z art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, tj. urządzanie lub prowadzenie gier na automatach wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia, jest czynem umyślnym,

a tym samym, należało wykazać, że spółka świadomie uzyskała opinię niezgodną

z prawdą lub też dokonała zmian w automacie.

Decyzją z dnia 30 marca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że

w ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, że organy podatkowe nie podważają faktu, iż Spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne zezwolenie (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 26 sierpnia 2008 r.), a punkt gier, w którym znajdował się przedmiotowy automat jest punktem gry wpisanym do załącznika nr 1 tej decyzji. Jednakże w związku z tym, że na przedmiotowym automacie został przekroczony ustawowy próg limitujący wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, cofnięto rejestrację automatu przed jej wygaśnięciem. Skarga na wydaną w tej sprawie decyzję organu drugiej instancji została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem, który stał się prawomocny od dnia

21 października 2011 r. Powyższe potwierdziło, że przedmiotowy automat nie spełniał kryteriów warunkujących uznanie go za automat do gier o niskich wygranych. W ocenie organu odwoławczego, cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji, było równoznaczne z zakwestionowaniem statusu tego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który może być eksploatowany wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu

i udzielonej przez ministra finansów koncesji. Dyrektor stwierdził również, że zarzuty Spółki dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego nie były zasadne, gdyż kwestia ta została przesądzona w innym, prawomocnie zakończonym postępowaniu. Z tego względu, że nie może odnosić się do wiarygodności dowodów, na podstawie których cofnięto poświadczenie rejestracji automatu o niskich wygranych. Zauważył też, że wyniki zakończonego postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji i postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, które są postępowaniami administracyjnymi, nie były uzależnione od kwestii umyślnego bądź nieumyślnego działania strony. Podzielił ponadto pogląd organu pierwszej instancji, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych z uwagi na to, że zakwestionowane urządzenie nie spełniało określonych prawem wymogów pozwalających na zaklasyfikowanie go do kategorii automatów o niskich wygranych.

W złożonej na powyższe rozstrzygnięcie skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu pierwszej instancji

i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana

z rażącym naruszeniem prawa oraz art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którymi organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy oraz ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz ewentualnie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i dowolne uznanie, że automat nie spełniał wymogów technicznych wymaganych dla automatów o niskich wygranych, nie spełniał zatem definicji automatu

o niskich wygranych, a co za tym idzie nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi, zaś skarżąca nie dokonywała w badanym automacie żadnych zmian; - art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez bezpodstawne uznanie, iż zaistniały przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy Spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że automat jest automatem do gier o niskie wygrane,

a Spółka nie dokonała żadnych zmian w automacie, mogących świadczyć o tym, iż automat przestał być automatem "niskostawkowym", a w momencie cofnięcia poświadczenia rejestracji dla tego automatu, Spółka nie urządzała już na nim gier;- art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia

19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, mimo, iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji, narusza on przytoczone przepisy. Podniosłą ponadto, że zastosowano przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności

z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały

w sposób istotny naruszone przepisy postępowania administracyjnego.

Należy również podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.

Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, mimo że nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne.

Warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r.

o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), zwana dalej "u.g.h.".

W myśl art. 2 ust. 3 tej ustawy grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych,

o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy

(art. 2 ust. 5 u.g.h.). Działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), przy czym urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.). Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku wynosi 12.000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2). Natomiast przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Stosownie zaś do art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach w salonach gier na automatach (pkt 1), gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych (pkt 2) nie stosuje się

art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Jak wynika z akt sprawy, organy orzekające w toku postępowania administracyjnego, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, uznając, że spółka dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, poprzez urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając zasadność wydanych decyzji organy wskazały, że w toku toczącego się wcześniej postępowania w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu przeprowadzono eksperyment, który wykazał, że przedmiotowy automat umożliwia grę za stawki wyższe niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Okoliczność ta była podstawą zatrzymania wskazanego automatu, a następnie poddania go badaniu przez biegłego sądowego, który w opinii

z dnia 29 listopada 2010 r. stwierdził, iż urządzenie to funkcjonuje w sposób naruszający obowiązujące wymogi prawne i to w znacznie szerszym zakresie, niż ujawniono podczas przeprowadzonej kontroli. W związku z powyższym, decyzją z dnia 18 lutego 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. cofnął rejestrację przedmiotowego automatu do gier. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółkę Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia 23 maja 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Następnie wyrokiem z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 575/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Spółki na decyzję organu drugiej instancji, jako bezzasadną. Wyrok uzyskał klauzulę prawomocności w dniu 21 października 2011 r.

Wobec powyższego organy obu instancji uznały, że cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu wskazanych ustawą progów limitujących wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze oznacza, że nie spełnia on warunków wskazanych zarówno w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak i w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, nie może zatem być uznany za automat o niskich wygranych, legalnie eksploatowany w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż sprzeciwiają się temu obowiązujące w tym zakresie normy prawa materialnego. W ocenie organów, cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego

z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który może być eksploatowany wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez Ministra Finansów koncesji, którą skarżąca Spółka nie dysponowała. Ponieważ sporny automat użytkowany był poza kasynem, tj. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, a urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry jest niedozwolone, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. została nałożona na skarżącą spółkę kara pieniężna.

W ocenie Sądu zaprezentowana przez organy argumentacja jest wadliwa. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fakt, że w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji przedmiotowego automatu o niskich wygranych rozpoczął się spór pomiędzy Spółką a organami administracji publicznej, który został zakończony prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 575/11. Orzeczenie to stało się prawomocne

z dniem 21 października 2011 r. Przy czym z akt sprawy wynika (co wydaje się być bezsporne między stronami), że w momencie uprawomocnienia się wskazanego wyżej wyroku skarżąca spółka nie urządzała już gier na spornym automacie (co najmniej od wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia rejestracji przedmiotowego automatu). Organ drugiej instancji wskazał bowiem w zaskarżonej decyzji, że ustalenia eksperymentu przeprowadzonego w dniu 5 lutego 2010 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w O. stanowiły podstawę zatrzymania automatu. Fakt ten potwierdza również opinia biegłego z dnia 29 listopada 2010 r., z której jasno wynika, iż badany automat do gry znajdował się w magazynach Urzędu Celnego w O. Oczywistym zatem jest, iż od momentu zatrzymania automatu spółka przestała go eksploatować, a zatem wyłączenie z użytkowania przedmiotowego automatu do gier nastąpiło znacznie wcześniej, niż stała się ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w O. o cofnięciu poświadczenia rejestracji z dnia 18 lutego 2011 r. W ocenie Sądu, dopiero z chwilą ostatecznego rozstrzygnięcia sporu co do charakteru spornego automatu (tzn. czy było to urządzenie do gier o niskich wygranych), skarżąca mogła mieć pewność, że jej stanowisko jest błędne i automat w istocie nie spełnia warunków rejestracji. Wtedy jednak przedmiotowy automat już był wyłączony z eksploatacji i nie urządzano na nim gier. Nie było więc podstaw do nałożenia kary. Jednocześnie należy zauważyć, że w czasie, kiedy przedmiotowy automat był faktycznie użytkowany w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, skarżąca Spółka dysponowała jeszcze ważnym poświadczeniem rejestracji i pozostałą dokumentacją, uprawniającą ją do legalnego wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania przedmiotowego automatu, jako automatu o niskich wygranych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy stwierdzić, iż nie ma podstaw do zastosowania wobec skarżącej Spółki sankcji w postaci kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, gdyż w czasie faktycznej eksploatacji przedmiotowego automatu Spółka spełniała wszystkie wymogi formalne, w tym dysponowała zezwoleniem, niezbędnym do jego funkcjonowania. Tym samym, Spółka działała w oparciu o legalne, pozostające w obrocie prawnym zezwolenie i rejestrację, wydane przez właściwe organy.

Z art. 89 ust 1 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych będącego podstawą nałożenia kary na skarżącą wynika, że "karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry", przy czym bezsprzecznie nie chodzi w tym przepisie o automaty o niskich wygranych. Z wyżej przedstawionych powodów automat eksploatowany przez Spółkę do chwili cofnięcia jego rejestracji był automatem o niskich wygranych. Zatem organy administracji błędnie uznały, że wyczerpane zostały przesłanki z cyt. art. 89 ust. 1 pkt 2.

Należy przy tym też zauważyć, iż nałożenie kary pieniężnej za działanie obejmujące okres, w którym Spółka dysponowała wszelką niezbędną dokumentacją, w tym aktem prawnym organu poświadczającym rejestrację automatu, narusza zaufanie do organów władzy i obowiązującego aktualnego porządku prawnego, godząc w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą ma bowiem prawo spodziewać się, że jeżeli spełnił wymagane prawem warunki, w tym uzyskał określone w ustawach zezwolenia, to dopóki akty te nie zostaną prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego, działalność ta jest zgodna z prawem i nie może prowadzić do ukarania go za tę działalność. Stosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej za używanie automatu, które faktycznie miało miejsce w oparciu

o funkcjonujące jeszcze w obrocie prawnym zezwolenie oraz wymaganą dla takiego działania rejestrację automatu, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego.

Zarzuty skargi w części odnoszącej się do niezasadności nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o grach hazardowych były zatem zasadne.

Natomiast pozostałe zarzuty, w tym dotyczące bezskuteczności przepisów ustawy

o grach hazardowych wobec braku ich notyfikacji, w związku z koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z innych podanych wyżej przyczyn, pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, zatem odnoszenie się do nich jest zbędne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego, na które składają się: uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa dla adwokata 17 zł. oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 240 zł orzeczono na podstawie z art. 200 i art. 205§ 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).