Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1720/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Dorota Jackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi F. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].03.2002 r. po rozpatrzeniu odwołania F. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa

utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].02.1998 r. odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu nr [...] z dnia [...].08.1997 r. udzielającą pozwolenia na budowę Centrum Handlowego "[...]" przy ul. [...] w W.

Według organu odwoławczego prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, że F. S. nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę wymienionego centrum handlowego. Z samego faktu, że jest następcą prawnym poprzedniego właściciela części gruntu, na którym zrealizowano inwestycję i który został wywłaszczony na podstawie dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. nr 50, poz. 279), a co do którego terenu ma roszczenie o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy, nie wynika jeszcze jej jakiekolwiek prawo do tego terenu.

Opisaną decyzję Wojewody [...] F. S. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła, że narusza ona art. 28 i art. 6 kpa przez przyjęcie, że nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego pozwolenia na budowę. Podniosła, że złożyła wniosek w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26.10.1945 r. i skoro ma prawo do otrzymania w użytkowanie wieczyste części gruntu, na którym wybudowano centrum, to posiada w tej sprawie własny interes prawny. Nie ma jednocześnie znaczenia, ze jej wniosek "przez przeszło półwiecze" nie został rozpatrzony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W związku z reformą sądownictwa administracyjnego sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył co następuje.

Skarga F. S. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 16 § 2 kpa i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jej sądowa kontrola. W dacie wydania decyzji nr [...] z dnia [...].08.1997 r. udzielającej pozwolenia na budowę centrum handlowego, teren inwestycji stanowił własność Gminy [...] i do czasu rozpoznania przez sąd niniejszej sprawy strona skarżąca nie wykazała, żeby stosunki własnościowe na tym terenie uległy jakiejkolwiek zmianie. Skoro skarżąca nie ma żadnych praw do części terenu inwestycji i do terenu z nią sąsiadującego, to nie posiada własnego interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym budowy centrum handlowego. Posiada, co najwyżej, roszczenie do części terenu inwestycji w trybie dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W, które nie nadaje jej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...].08.1997 r. Prawidłowo więc organ I instancji na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania, bo z żądaniem takim może wystąpić tylko strona i to w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji udzielającej pozwolenia na budowę centrum handlowego (art. 147 i art. 148 § 1 i § 2 kpa). W zaistniałych okolicznościach organ odwoławczy miał pełną podstawę do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.

Z tych też powodów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.