Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 421/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 2011 nr 244 poz 1454
law: Ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
article: lp. 3.3 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: lp. 2.1 załącznika
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 83 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. M. 2 940 zł (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści złotych) z tytułu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...] nakładającą na Z. M. karę pieniężną w wysokości 13500 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. inspektor transportu drogowego przeprowadził kontrolę przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przewozy Osób Z. M. Przedmiotem kontroli były regulacje związane przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęto okres od 1 stycznia 2007 r. do 30 czerwca 2007 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Z. M. karę pieniężną w wysokości 30000 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Główny Inspektor transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 30000 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] organ pierwszej instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20250 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] nałożył na Z. M. karę pieniężną w wysokości 13500 zł za następujące naruszenia przepisów o transporcie drogowym:

- wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu – 8000 zł;

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę – 450 zł;

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyższej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę – 4100 zł;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut – 850 zł;

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 100 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości.

Skarżący podniósł, że z dniem [...] października 2007 r. został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej. Skoro utracił status przedsiębiorcy, nie mogły być wobec niego podejmowane żadne czynności kontrolne.

Skarżący podniósł również, że kontrola trwała ponad 7 tygodni, tj. przekroczono okres wymieniony w art. 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.). Skarżący zarzucił, że część dowodów uzyskanych w postępowaniu została uzyskana z naruszeniem prawa i nie powinna być brana pod uwagę. W ocenie skarżącego, organ naruszył ogólne zasady procedury administracyjnej nakładając karę pieniężną w wysokości 8000 zł, gdyż w dacie kontroli obowiązywała lp. 2.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), która przewidywała karę pieniężną w wysokości 6000 złotych. Skarżący zarzucił, że organ stwierdził nowe naruszenia w decyzji z 2012 r., pomimo że protokół kontroli został sporządzony w 2007 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie stwierdzono następujące naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców i przepisów ustawy o transporcie drogowym: skrócenie dziennego czasu odpoczynku, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

Organ przywołał przepisy ustawy o transporcie drogowym, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r. Nr 102, str. 1), dalej: rozporządzenie nr 561/2006, oraz umowy dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie w dniu 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1087), dalej: umowa AETR.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku organ stwierdził, że z wykresówek Z. M. z [...] stycznia 2007 r., [...] stycznia 2007 r., [...] marca 2007 r., [...] marca 2007 r., [...] kwietnia 2007 r., [...] kwietnia 2007 r., [...] maja 2007 r., [...] czerwca 2007 r. bezspornie wynikał fakt skracania dziennych okresów odpoczynku, co uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4100 zł z tytułu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Analiza wykresówki z dnia [...] lutego 2007 r. wykazała natomiast, że w tym dniu o godzinie 9:08 kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się o godzinie 21:35. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 19 minut, co oznacza, że przekroczył dopuszczalny 10 godzinny okres prowadzenia pojazdu o 19 minut. Organ stwierdził, że na odwrocie wykresówki nie zawarto adnotacji sporządzonej w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, a zatem zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 100 zł z tytułu naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia dotyczącego przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu organ odwoławczy podał, że analiza wykresówki z dnia [...] stycznia 2007 r. wykazała, że w tym dniu skarżący prowadził pojazd przez 5 godzin i 21 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Przekroczył zatem 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 51 minut. W dniach [...]-[...] stycznia 2007 r. Z. M. prowadził pojazd przez 5 godzin i 22 minuty nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe i przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 52 minuty. W okresie tym kierowca odebrał dwie przerwy w jeździe w wymiarze 9 oraz 39 minut. Analiza wykresówki z [...]-[...] lutego 2007 r. wykazała, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe, przez co przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 19 minut. Organ odwoławczy podkreślił, że na odwrocie żadnej z wyżej wymienionych wykresówek nie zawarto adnotacji sporządzonej w sposób określony wart. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe naruszenia, zdaniem organu, uzasadniały nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 850 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził również naruszenie polegające na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku. Analiza wykresówek z okresu [...] marca 2007 r. – [...] kwietnia 2007 r. wykazała, że w dniu [...] marca 2007 r. o godzinie 18:48 po prawidłowo odebranym odpoczynku tygodniowym kierowca rozpoczął nowy tygodniowy okres jazd. W ciągu sześciu kolejnych okresów 24 godzinnych najdłuższy odpoczynek tygodniowy odebrany przez kierowcę wyniósł 19 godzin i 35 minut i zawierał się w okresie od godziny od godziny 13:58 dnia [...] marca 2007 r. do godziny 9:33 dnia [...] marca 2007 r. Kierowca skrócił zatem wymagany min. 24 godzinny tygodniowy czas odpoczynku o 4 godziny i 25 minut. Z tych przyczyn organ uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 450 zł z tytułu naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Analiza zgromadzonych dokumentów wykazała również, że przedsiębiorca w okresie objętym kontrolą wykonywał międzynarodowy przewóz okazjonalny osób, polegający na wjeździe pustym autobusem na teren Białorusi, odebraniu zorganizowanej grupy osób i wwiezieniu jej na teren Unii Europejskiej. Przewozy nie spełniały warunków wymienionych w art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym pozwalających uznać je za przewozy okazjonalne zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia na ich wykonywanie.

Z tych przyczyn organ nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8000 zł z tytułu naruszenia lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu, fakt wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie powoduje, że wszczęta kontrola w przedsiębiorstwie staje się nieważna. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie upoważnienie do przeprowadzenia kontroli doręczono przedsiębiorcy w dniu [...] sierpnia 2007 r. Wykreślenie przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej nastąpiło natomiast decyzją z dnia [...] października 2007 r.

Odnośnie przekroczenia czasu kontroli organ podniósł, że skarżący nie wykazał, aby przekroczenie terminu określonego w art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miało wpływ na wynik sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Z. M. zaskarżył powyższą decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1 i art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że karę nałożono na podstawie przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który obowiązywał od 1 stycznia 2012 r., podczas gdy stwierdzone podczas kontroli naruszenia miały miejsce w pierwszym półroczu 2007 r. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wynika, że przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym tą ustawą znajdują zastosowanie do spraw nie zakończonych decyzją ostateczną. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie organ drugiej instancji wydał trzy decyzje kasatoryjne o walorze decyzji ostatecznych.

W ocenie skarżącego, organ naruszył ogólne zasady procedury administracyjnej nakładając karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia, gdyż w dacie kontroli obowiązywała lp. 2.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), dalej: u.t.d., która przewidywała karę pieniężną w wysokości 6000 zł. Skarżący podkreślił, że stwierdzone naruszenia miały miejsce w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 26 czerwca 2007 r.

Skarżący podniósł, że kontrola w przedsiębiorstwie skarżącego trwała od 30 lipca 2007 r. do 27 listopada 2007 r., a więc 17 tygodni. Łączny okres kontroli przekraczał więc okres wymieniony w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z którego wynika, że nie może on przekraczać 4 tygodni u mikroprzedsiębiorcy. Zdaniem skarżącego, skoro kontrola została przeprowadzona z naruszeniem prawa, to wszelkie dowody uzyskane w jej trakcie nie mogą być wykorzystane w postępowaniu administracyjnym toczącym się przeciwko skarżącemu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. o nałożeniu na Z. M. kary pieniężnej w wysokości 13500 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Z akt sprawy wynika, że przedsiębiorca w dniach [...] grudnia 2006 r. – [...] stycznia 2007 r., [...] marca 2007 r. – [...] kwietnia 2007 r., [...] kwietnia 2007 r., [...] maja 2007 r., [...] czerwca 2007 r. – [...] czerwca 2007 r., [...] czerwca 2007 r. – [...] czerwca 2007 r. wykonywał międzynarodowy przewóz okazjonalny osób, polegający na wjeździe pustym autobusem na teren Białorusi, odebraniu zorganizowanej grupy osób i wwiezieniu jej na teren Unii Europejskiej. Przewozy nie spełniały warunków wymienionych w art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym pozwalających uznać je za przewozy okazjonalne zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia na ich wykonywanie. Z tych przyczyn organ nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

Skarżący kwestionuje wysokość tej kary pieniężnej.

Zarzuty skargi w tym zakresie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że w chwili orzekania przez organ odwoławczy obowiązywał inny stan prawny niż w dacie naruszeń. W dniu 1 stycznia 2012 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), dalej: ustawa nowelizująca. Według przepisów znowelizowanych, obowiązujących po 1 stycznia 2012 r., wyżej wymienione naruszenie, którego dopuścił się Z. M. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł (lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy), a więc karą surowszą niż ta, którą przewidywały przepisy ustawy o transporcie drogowym przed nowelizacją (lp. 2.1 załącznika do ustawy - 6000 zł).

Zgodnie z art. 10 ustawy nowelizującej przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie.

Konstytucyjność przepisu art. 10 ustawy nowelizującej stanowił przedmiot postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, który wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt P 36/12, stwierdził jego niezgodność z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim – w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia tej ustawy w życie – nakazuje stosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym wyżej powołaną ustawą z 16 września 2011 r., przewidujących wyższe kary pieniężne niż kary przewidziane w przepisach obowiązujących w chwili wystąpienia zdarzenia powodującego odpowiedzialność administracyjną.

Trybunał wskazał, że zakwestionowany przepis, jako przepis intertemporalny, wyznacza czasowy zakres zastosowania przepisów prawa administracyjnego, związany z wymierzeniem kar finansowych, a zatem powinien być odczytywany ściśle. Trybunał nie znalazł szczególnych powodów uzasadniających odstępstwo od zasady niedziałania prawa wstecz.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego również wielokrotnie wyrażany był pogląd, że w stosunku do poszczególnych naruszeń przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym zastosowanie co do zasady winny znaleźć normy z daty naruszenia, nie zaś z daty orzekania (np. wyroki NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 96/11; z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1047/10; z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2385/11).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wykonywanie międzynarodowego przewozu okazjonalnego osób, polegającego na wjeździe pustym autobusem na teren Białorusi, odebraniu zorganizowanej grupy osób i wwiezieniu jej na teren Unii Europejskiej, które nastąpiło w dniach [...] grudnia 2006 r. – [...] stycznia 2007 r., [...] marca 2007 r. – [...] kwietnia 2007 r., [...] kwietnia 2007 r., [...] maja 2007 r., [...] czerwca 2007 r. – [...] czerwca 2007 r., [...] czerwca 2007 r. – [...] czerwca 2007 r. bez wątpienia miało charakter ograniczony miejscowo oraz ograniczony ramami czasowymi, w których zostało ujawnione. Nie zachodziła więc sytuacja, w której naruszenie nastąpiło pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów i trwało jeszcze po 1 stycznia 2012 r., czyli po dacie wejścia w życie nowych przepisów. Obowiązkiem organu odwoławczego było rozważenie czy w sprawie winny znaleźć zastosowanie nowe przepisy określające wysokość nakładanych kar w odniesieniu do naruszeń przepisów mających miejsce przed ich wejściem w życie, czy też zastosowanie winny znaleźć przepisy obowiązujące w dacie stwierdzonych naruszeń przepisów. Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji nie porównał wysokości kary za stwierdzone naruszenie określone w starej i nowej ustawie i nie ocenił, czy przepisy z chwili stwierdzenia dokonania naruszenia (kontroli) przewidują za nie karę łagodniejszą, którą zgodnie z zasadą państwa demokratycznego należy zastosować.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy będzie zobowiązany uwzględnić zaprezentowane powyżej stanowisko Sądu, a w szczególności okoliczność, że art. 10 ustawy z dnia z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, który to przepis stanowił podstawę zastosowania przepisów znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym i wymierzenia kary administracyjnej wyższej niż kara przewidziana przez ustawę o transporcie drogowym przed nowelizacją, utracił moc we wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i przekroczenia czasu kontroli u przedsiębiorcy stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, czas trwania wszystkich kontroli organu u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać w odniesieniu do przedsiębiorców, o których mowa w rozdziale 7 - 4 tygodni. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że nawet przekroczenie czasu kontroli i niezachowanie szeregu wymogów formalnych nie dyskwalifikuje wyników kontroli oraz nie czyni niemożliwym merytoryczne rozstrzygnięcie, a limity czasowe wynikające z art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej należy traktować jako dyscyplinujące organ w załatwieniu sprawy (vide wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1539/11, wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1344/10).

Z akt sprawy wynika, że kontrola w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącego rozpoczęła się dnia 30 lipca 2007 r. Protokół z kontroli sporządzono 27 listopada 2007 r. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że kontrola w przedsiębiorstwie skarżącego trwała 17 tygodni. Podzielić należy jednak stanowisko organu, że skarżący nie wykazał, aby przekroczenie terminu określonego w art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miało wpływ na wynik sprawy.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia tożsamości sprawy administracyjnej, ponieważ stwierdzone naruszenia przepisów o transporcie drogowym miały oparcie w dokumentach zebranych w trakcie kontroli u przedsiębiorcy.

Mając powyższe na względzie, wobec stwierdzenia, że w niniejszej sprawie organ wymierzył karę 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, w sytuacji gdy przepisy obowiązujące w chwili dokonania naruszenia przewidywały za nie karę łagodniejszą - 6000 zł, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).