Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 176/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: przyznano adwokatowi/radcy prawnemu/doradcy podatkowemu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: § 6 pkt 3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c § 2 ust. 3§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
article: art. 250 par.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 grudnia 2017 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ONW za lata 2004-2007 postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego G.P. kwotę 369,00 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć) zł, w tym kwotę 69,00 (sześćdziesiąt dziewięć) zł tytułem podatku VAT, jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skargi J. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ONW za lata 2004-2007 skargę oddalił.

Pismem z 24 lipca 2015 r. skarżący wniósł od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sporządzoną przez ustanowionego w ramach prawa pomocy radcę prawnego G. P. skargę kasacyjną. Pełnomocnik w złożonej skardze kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie wg norm przepisanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że opłaty za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie zostały pokryte przez skarżącego w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie 10 maja 2017 r. bez obecności stron postępowania oddalił wniesioną skargę kasacyjną wyrokiem sygn. akt II GSK 2298/15.

Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) dalej ustawa p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W rozpoznawanej sprawie jest to rozporządzenie z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2012 r., poz. 149 ze zm.) dalej rozporządzenie. W myśl bowiem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które weszło w życie 2 listopada 2016 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi kwota nienależnie pobranych płatności ONW w wysokości 3143 zł , zatem stawka w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 6 rozporządzenia, który w punkcie 3) stanowi, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 1.500,00 zł do 5.000,00 zł – 600 zł.

W pierwszej instancji strona była reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, następnie pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną nie biorąc udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zatem kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych przepisów § 6 pkt 3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia wyniosła 300 zł. Wynagrodzenie to podwyższone zostało o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 69,00 zł. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 20 rozporządzenia, pełnomocnik zawarł w złożonym wniosku o zasądzenie wg norm przepisanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczenie, że opłaty za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie zostały pokryte przez skarżącego w całości.

Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne adwokatowi wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 369,00 zł.

Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy p.p.s.a.