Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 982/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2017 poz 2365 art. art. 34 ust. 1, 36 ust. 1, 42 ust. 1-3
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na nowe stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], Komendant Główny Straży Granicznej (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] SG K.K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] października 2016 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem [...] listopada 2016 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] w Zespole [...] Straży Granicznej kat. [...] w W. i przeniesieniem oraz mianowaniem od dnia [...] grudnia 2016 r. na stanowisko [...] Zespołu [...] Straży Granicznej kat. [...] w L. – uchylił sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i daty mianowania go na nowe stanowisko (pkt 1 zaskarżonej decyzji), a także ustalił nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] maja 2018 r. i nowy termin mianowania na nowe stanowisko na dzień [...] maja 2018 r. (pkt [...] decyzji) oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny (pkt [...] decyzji).

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] lutego 2015 r. Komendant Placówki Straży Granicznej kat. [...]

w L. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o uzupełnienie wakatu w stanie etatowym placówki doświadczonym funkcjonariuszem z innej jednostki organizacyjnej [...] Oddziału Straży Granicznej.

Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, po dokonaniu analizy przedmiotowego wniosku oraz sytuacji kadrowej podległej mu jednostki organizacyjnej Straży Granicznej, podjął decyzję o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec [...] SG K.K. w sprawie przeniesienia tego funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w Placówce Straży Granicznej kat. [...] w L. i mianowania na stanowisko [...] Zespołu [...].

W dniu [...] lipca 2015 roku Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wydał Rozkaz Personalny Nr [...], mocą którego z dniem [...] września 2015 roku zwolnił [...] SG K.K. z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] SG kat. [...] w W. i od dnia [...] września 2015 roku mianował na równorzędne stanowisko [...] Zespołu

[...] SG kat. [...] w L.

Skutkiem złożonego przez funkcjonariusza odwołania Komendant Główny Straży Granicznej decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 roku uchylił zaskarżony rozkaz i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zalecając ustalenie prawomocności Orzeczenia Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] listopada 2014 roku oraz wyjaśnienie w drodze uzyskania opinii lekarskiej, jakie czynności służbowe mogą spowodować pogorszenie stanu zdrowia funkcjonariusza, mając na względzie zarówno służbę na nowym stanowisku, jak i konieczność dojazdów do niej.

W dniu [...] listopada 2015 roku [...] SG K.K. złożył

do Komendanta Głównego Straży Granicznej skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego w sprawie przeniesienia go na inne stanowisko służbowe.

W udzielonej w dniu [...] grudnia 2015 roku odpowiedzi na to pismo organ odwoławczy powiadomił funkcjonariusza, że jego zarzuty względem organu są nieuzasadnione, podkreślając, że skarżący sam odesłał do organu skierowanie na badania wstępne w celu określenia zdolności do pełnienia służby na stanowisku [...] Zespołu [...] SG kat. [...] w L. Tym samym niewykonanie tychże badań stanowi przeszkodę uniemożliwiającą Komendantowi [...] Oddziału Straży Granicznej zakończenie prowadzonego postępowania administracyjnego.

W dniu [...] lutego 2016 roku organ I instancji wydał Rozkaz Personalny Nr [...], zgodnie z którym [...] SG K.K. został z dniem [...] lutego 2016 roku zwolniony z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] SG kat. [...] w W., [...] grupie uposażenia zasadniczego w 1 kategorii z mnożnikiem 1,71 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w wysokości 15,27% podstawy naliczenia tego dodatku i mianowany z dniem [...] marca 2016 roku na równorzędne stanowisko [...] Zespołu [...] SG kat. [...] w L., [...] w 07 /siódmej/ grupie uposażenia zasadniczego w I kategorii z mnożnikiem 1,71 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w wysokości 15,27% podstawy naliczenia dodatku.

Na skutek złożonego przez funkcjonariusza odwołania decyzją Nr [...] z dnia

[...] kwietnia 2016 roku Komendant Główny Straży Granicznej uchylił zaskarżony rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W jej treści organ wskazał, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej nie wykonał wszystkich zaleceń wynikających z decyzji Nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2015 roku.

W związku z powyższym w dniu [...] kwietnia 2016 roku [...] SG K. K. wydano skierowanie na badania lekarskie w związku z podjęciem pracy na ww. stanowisku. W jego treści określono, m.in. czynniki niebezpieczne

w tym promieniowanie elektromagnetyczne generowane przez monitor ekranowy (obsługa poniżej 4 godz. na dobę), radiotelefony wykorzystywane w czasie służby, WZW, HIV, Mycobacterium tuberculosism wirus grypy, prowadzenie pojazdów służbowych, obciążenie psychiczne, służba z bronią w tym służba w porze nocnej, służba w terenie w tym pieszo. Ww. skierowanie wraz z poleceniem wykonania badań zostało funkcjonariuszowi doręczone [...] maja 2016 roku.

Skarżący miał pewne wątpliwości co do prawidłowego sformułowania powyższego skierowania , w związku z powyższym organ w zawiadomieniu z dnia [...] sierpnia 2016 roku wyjaśnił funkcjonariuszowi wszelkie wątpliwości co do prawidłowości skierowania.

W dniu [...] lipca 2016 roku [...] SG K. K. zgłosił się na badania profilaktyczne na podstawie skierowania na badania lekarskie z dnia [...] kwietnia 2016 roku. Zgodnie z Orzeczeniem Lekarskim nr [...] z 2016 roku funkcjonariusz wobec braku przeciwskazań był zdolny do wykonywania pracy na stanowisku "[...] Zespołu [...] SG kat. [...] w L. Prowadzenie Pojazdów służbowych". Jako przeciwskazania wymieniono: dźwiganie powyżej 10 kg, wymuszona pozycja ciała oraz praca obciążająca kręgosłup.

W dniu [...] października 2016 roku Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wydał Rozkaz Personalny Nr [...], którym zwolnił [...] SG K. K. z dniem [...] listopada 2016 roku z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] SG kat. [...] w W., [...] w 07 /siódmej/ grupie uposażenia zasadniczego w I kategorii z mnożnikiem 1,71 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w wysokości 594,10 zł i od dnia [...] grudnia

2016 roku przeniósł i mianował na równorzędne stanowisko [...] Zespołu [...] SG kat. [...] w L., [...] w 07 /siódmej/ grupie uposażenia zasadniczego w 1 kategorii z mnożnikiem 1,71 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w wysokości 594,10 zł.

Powyższy rozkaz personalny został funkcjonariuszowi doręczony w dniu [...] października 2016 roku.

W dniu [...] listopada 2016 roku, z zachowaniem ustawowego terminu, [...] SG K. K. złożył od niego odwołanie.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendant Główny Straży Granicznej uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i daty mianowania na nowe stanowisko, ustalił nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] stycznia 2017 roku i nowy termin mianowania na nowe stanowisko na dzień [...] lutego 2017 roku. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W wyniku złożenia przez [...] SG K.K. skargi

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2017 roku, sygn. akt II SA/Wa 231/17, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i wskazał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej w sposób rażący narusza obowiązujące prawo, lecz z powodów innych, niż wskazane w skardze. W ocenie Sądu w sprawie wystąpiła przyczyna określona

w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkująca stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji bowiem od wydanego w pierwszej instancji Rozkazu Personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej złożone zostało odwołanie, które w świetle obowiązujących przepisów nie wywołało skutku prawnego wniesionego pisma (podania), a tym samym nie zainicjowało postępowania odwoławczego. Odwołanie to bowiem nie zawierało obligatoryjnego elementu podania określonego w art. 63 § 3 k.p.a., tj. nie zostało podpisane własnoręcznie przez skarżącego [...] SG K.K.

W kontekście powyższego mając na uwadze treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd, oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, Komendant Główny Straży Granicznej pismem

[...] z dnia [...] marca 2018 roku zwrócił się do [...] SG K.K. z wezwaniem do usunięcia braku formalnego odwołania poprzez przesłanie pisma wraz z własnoręcznym podpisem w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Pismo zawierało informację, że nieusunięcie braku spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W dniu [...] marca 2018 roku do Komendy Głównej Straży Granicznej wpłynęło pismo [...] SG K.K. datowane na dzień [...] marca 2018 roku,

w załączeniu którego funkcjonariusz przesłał własnoręcznie podpisany egzemplarz odwołania od Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej dnia [...] października 2016 roku.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ II instancji wyjaśnił,

że stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, który charakteryzuje się przede wszystkim tym, że to organ administracyjny, tj. Komendant Główny Straży Granicznej bądź właściwy komendant oddziału Straży Granicznej jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną każdego funkcjonariusza. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkowania się poleceniom przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Zgoda obu stron, a więc funkcjonariusza

i organu jest wymagana tylko w przypadku nawiązania stosunku służbowego,

tj. w chwili dobrowolnego zgłoszenia do służby. Natomiast ustalenie warunków jej pełnienia, miejsca i charakteru wykonywanych obowiązków, leży po stronie przełożonego, w tym przypadku komendanta oddziału Straży Granicznej, jako przełożonego wszystkich funkcjonariuszy w oddziale.

Ustawa o Straży Granicznej przewiduje możliwość przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej w drodze mianowania na inne stanowisko służbowe. Przełożony funkcjonariusza może bez jego zgody przenieść go na inne równorzędne stanowisko bądź mianować na wyższe stanowisko służbowe. Jedynymi ograniczeniami przewidzianymi w ustawie o Straży Granicznej, dotyczącymi kształtowania stosunku służbowego funkcjonariusza, są przypadki przenoszenia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, przewidziane

w art. 42 tej ustawy. Przeniesienie na równorzędne stanowisko bądź mianowanie

na wyższe stanowisko jest czynnością wynikającą z podległości służbowej.

Organ wyjaśnił, że podstawę materialno-prawną zaskarżonego rozkazu stanowi art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Treść powyższego przepisu wskazuje, że decyzja o mianowaniu funkcjonariusza wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy oraz odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego organ stwierdził, że nie dają one podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Organ drugiej instancji nie dopatrzył się w niniejszej sprawie stronniczego prowadzenia postępowania, złośliwego naruszania zasad uznania administracyjnego czy też podstępnego kreowania okoliczności mających znacznie dla sprawy. Z treści uzasadnienia rozkazu personalnego wynikają powody jakimi organ kierował się dokonując przeniesienia funkcjonariusza. Opisano w nim również wyczerpująco wszystkie czynności podejmowane w sprawie, odnosząc się skrupulatnie do uwag

i wniosków skarżącego.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśnił, że kreowanie polityki kadrowej oddziału należy

do jego komendanta zatem uwagi funkcjonariusza co do zasadności obsadzenia wolnego stanowiska służbowego [...] Zespołu [...] SG kat. [...] w L. nie znajdują uzasadnienia. Podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ szczegółowo wyjaśnił powody jakimi kierował się podejmując ww. rozstrzygnięcie. Przedstawił okoliczności wszczęcia postępowania, jak również sytuację kadrową panującą w tym czasie w Zespołach [...] zarówno w Placówce w W. jak i L. Zauważył, że na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia struktura etatowa Zespołu [...] SG w W. kształtowała się następująco: 4 etaty starszy kontroler, etat st. chor. szt./sierż. szt. w 04 grupie uposażenia zasadniczego, 1 etat specjalista, etat st. chor. szt. w 06 grupie uposażenia zasadniczego, 7 etatów starszy specjalista, etat kpt./ st. chor. szt. w 07 grupie uposażenia zasadniczego, 1 etat kierownika zespołu etat kpt./ st. chor. szt. w 07 grupie uposażenia zasadniczego. Wakaty występowały tylko na jednym stanowisku st. kontrolera oraz na stanowisku kierownika zespołu, na którym w okresie od [...] listopada 2016 roku do [...] maja 2017 roku powierzono pełnienie obowiązków innemu funkcjonariuszowi. Faktem jest wprawdzie, że na chwilę obecną (rozpatrywania odwołania) struktura etatowa Grupy [...] SG uległa zmianie jednakże powyższe nie ma wpływu na zasadność niniejszego rozstrzygnięcia. Wskazał, że zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2018 roku zmieniającym zarządzenie w sprawie organizacji i etatów jednostek organizacyjnych Straży Granicznej została wprowadzona nowa struktura etatowa Grupy [...] SG w W., w skład której weszły Zespoły: [...] oraz [...], jak również referat [...] i [...]. Obecne ukompletowanie ww. grupy wynosi 85%. Grupa [...] SG w L. do której funkcjonariusz został przeniesiony zaskarżonym rozkazem personalnym ukompletowana jest na podobnym poziomie, tj. 86,67%.

Zdaniem organu, zarzuty funkcjonariusza nie znajdują poparcia w materiale dowodowym, stanowią jedynie jego polemikę z uprawnieniami przełożonego.

Organ uznał również, że chybione są uwagi skarżącego w zakresie oceny równorzędności stanowisk powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Podsumowując rozważania funkcjonariusza w kontekście zasadności jego przeniesienia, organ podkreślił, że funkcjonariusz podejmujący decyzję

o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby musi być przygotowany

na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje. To właściwy w sprawach osobowych przełożony jednostronnie

i władczo kształtuje stosunek służbowy funkcjonariusza. W sytuacji zatem gdy dochodzi do wniosku, że konieczne jest zapewnienie właściwej realizacji zadań, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, wówczas podejmuje decyzje personalne nie zawsze zbieżne z interesem funkcjonariusza, co nie oznacza, że jego sytuację osobistą czy zdrowotną bagatelizuje.

Odnosząc się do sytuacji zdrowotnej funkcjonariusza organ wyjaśnił, że zgodnie z oceną ryzyka zawodowego na stanowiskach [...] Zespołu [...][...]SG kat [...] w L. oraz [...]SG kat. II w W., ryzyko zagrożenia

w postaci przeciążenia układu ruchu, którego źródłem jest - praca w wymuszonej pozycji, zostało oszacowane jako akceptowalne. Jednakże w przypadku [...]SG kat. [...] w L. prawdopodobieństwo zdarzenia oceniono na poziomie 0,2 (możliwe

do pomyślenia), a łącznie ryzyko oszacowano na poziomie R=3,6. W przypadku PSG kat. [...] w W. prawdopodobieństwo zdarzenia oceniono

na 1 (mało prawdopodobne, możliwe) co łącznie pozwoliło na oszacowanie ryzyka

na poziomie R=18. Z tego wynika, że ryzyko przeciążenia układu ruchu wynikające

z pracy w wymuszonej pozycji było na stanowisku zajmowanym przez funkcjonariusza w [...]SG kat. [...] w W. wyższe niż

na stanowisku w [...]SG kat. [...] w L. To zaś predysponowało stanowisko [...] Zespołu [...][...]SG kat. [...] w L. jako miejsce służby [...] SG K. K.

Niezależnie od powyższego organ wskazał również na treść Orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 roku. Z treści ww. orzeczenia wynikało, że [...] SG K. K. był zdolny nie tylko do służby na wymienionym stanowisku, ale także do prowadzenia pojazdów służbowych. Wynika z tego zatem, że skoro lekarz nie widział przeciwskazań do prowadzenia pojazdów służbowych, tym bardziej trudno doszukiwać się negatywnego wpływu dojazdów funkcjonariusza do służby na stan jego zdrowia. Potwierdzenie prawidłowości ww. oceny znajdziemy, jak podał organ, również w kolejnym orzeczeniu lekarskim. Orzeczeniem lekarskim

nr [...] z dnia [...] maja 2017 roku, wydanym na podstawie skierowania na badania

z dnia [...] kwietnia 2017 roku, [...] SG K. K., wobec braku przeciwskazań zdrowotnych został uznany za zdolnego do służby na stanowisku [...] Zespołu [...][...]SG kat. [...] w L. Jako przeciwskazania wymieniono, podobnie jak dotychczas, dźwiganie ciężarów powyżej 10 kg, bez pracy w wymuszonej pozycji. Dodatkowo zwolniono funkcjonariusza z udziału w testach sprawnościowych. Datę następnego badania okresowego wyznaczono na [...] maja 2019 roku.

Zdaniem organu wskazane przez [...] SG K.K. okoliczności dotyczące stanu jego zdrowia nie stanowią wystarczającej podstawy

do zakwestionowania ważnego orzeczenia lekarskiego o nr [...] z dnia [...] maja

2017 roku, potwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na stanowisku [...] Zespołu [...][...]SG kat. [...] w L.

Jeśli chodzi natomiast o podnoszoną przez [...] SG K.K. kwestię choroby nowotworowej żony, organ stwierdził, że z pewnością stan zdrowia małżonki funkcjonariusza ma duży wpływ na funkcjonowanie jego rodziny, wzrost ilości obowiązków domowych. Jednakże ww. informacje, w tym zawarte

w zaświadczeniu z dnia [...] marca 2018 roku, wydanym przez [...] Centrum [...] w W., zalecenia lekarskie, nie wskazują, że sytuacja zdrowotna małżonki funkcjonariusza, uniemożliwia ww. pełnienie służby w [...] SG kat. [...] w L.

Zdaniem organu w toku niniejszego postępowania nie doszło również

do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego

w Warszawie wywiódł skarżący domagając się jej uchylenia. Przedmiotowej decyzji zarzucił rażące naruszenie procedury administracyjnej a mianowicie art. 7, art. 8,

art. 9, art. 10, art. 11, art. 35 § 1 i 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2,

art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a..

W uzasadnieniu skargi odniósł się do oceny jego stanu zdrowia jaką dokonał organ w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe, wskazując na wielogodzinne dojazdy do placówki Straży Granicznej w L., co wiązało się

z zajmowaniem wymuszonej pozycji ciała, której skarżący winien unikać.

Skarżący wskazał ponadto na pominięcie w decyzji kwestii wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją, a następnie umorzenia go. Podkreślił, że zasadniczą kwestią prowadzonego postępowania był jego stan zdrowia i wpływ na nie przez następstwa przeniesienia. Wskazał, że był kierowany na badania wstępne, jednak gdy okazało się, że nie może pracować w wymuszonej pozycji (a to uniemożliwiało moje przeniesienie), organ zmienił skierowanie

na badania pomijając ten czynnik. Następnie było to w mętny sposób wyjaśniane

(z odrzuceniem moich wniosków dowodowych) w celu wykazania, że wszystko jest prawidłowo wskazane, a na docelowym stanowisku czynnik ten nie występuje. Organ odwoławczy tę argumentację podtrzymał. Skarżący wyjaśnił, że w trakcie służby w [...]SG w L. otrzymał dwa skierowania na badania – okresowe

i kierowcy pojazdów uprzywilejowanych – w których wskazano, jako jeden

z czynników szkodliwych, wymuszoną pozycję ciała. W związku z powyższym skierował do Komendanta Głównego wniosek o wznowienie postępowania, który skutkował wydaniem w dniu [...] maja 2017 r. postanowienia nr [...] o wznowieniu postępowania i zawieszeniu go do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego. Postępowanie to zostało w dniu [...] kwietnia 2018 r. umorzone, bez rozpatrzenia merytorycznego, w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji. Organ stwierdził jego bezprzedmiotowość. Nie można jednak przyjąć, jak stwierdził skarżący, że prowadzenie wznowionego postępowania było bezprzedmiotowe, jak wskazuje organ. Przedmiotem wznowionego postępowania było zbadanie podstaw podjętej decyzji, co ma kluczowe znaczenie dla postępowania, choćby w kontekście art. 152 § 1 k.p.a. Więc nawet przyjmując, że

z przyczyn formalnych wznowione postępowanie podlegało umorzeniu, to organ zobowiązany był do zbadania, w toku postępowania odwoławczego, okoliczności wskazujących na fałszowanie dowodów, czego nie uczynił (a nawet o tym nie wspomniał) lub wszczęcia, zgodnie z art. 147 w zw. z art. 7 k.p.a. kolejnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Nie zrobił nic, pomijając milczeniem posiadane informacje o fałszowaniu dowodów kluczowych dla podjęcia decyzji. Zdaniem skarżącego, wskazał nowe okoliczności, wynikłe po wydaniu uprzedniej decyzji o przeniesieniu, które wyraźnie wskazują, że była ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności

w zakresie wyjaśnienia okoliczności faktycznych w kontekście uznania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia – decyzji w sprawie.

Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ podejmując decyzję o przeniesieniu K.K. na równorzędne stanowisko służbowe, nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodzić się należy z organem, że stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej kształtowany jest w formach administracyjnoprawnych. Stosunek ten powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej).

Kandydat do służby w Straży Granicznej, oprócz posiadania szeregu predyspozycji wymienionych w ustawie o Straży Granicznej winien więc mieć na uwadze, że służba w Straży Granicznej podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów jest się podporządkować. Dyspozycyjność funkcjonariusza Straży Granicznej jest jednym z podstawowych elementów tej służby. Nie oznacza to oczywiście całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz obowiązek funkcjonariusza poddania się prawnie umocowanym aktom administracyjnym, zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach stosunku służbowego nawiązanego w drodze mianowania.

Zawarte w ustawie o Straży Granicznej uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 powołanej ustawy, do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej. Nie jest to regulacja o charakterze wyłącznie kompetencyjnym.

Treść art. 36 ust. 1 w powiązaniu z art. 42 ust. 1-3 ustawy o Straży Granicznej wyraźnie wskazuje, że zwolnienie funkcjonariusza ze stanowiska służbowego

i mianowanie na równorzędne stanowisko, jest rozstrzygnięciem uznaniowym właściwego przełożonego. Jedyne ograniczenia w zakresie przeniesienia funkcjonariusza bez jego zgody zawiera przepis art. 42 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie.

Stosując zatem zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, iż właściwy komendant Straży Granicznej jest uprawniony na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go

do pełnienia służby na innym równorzędnym stanowisku służbowym w tej samej lub innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej bez jego zgody (z urzędu) i jest

to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a.,

a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes funkcjonariusza.

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, jak każde inne, ale zakres tej kontroli jest ograniczony – Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności.

Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

W ocenie Sądu, zakwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona

w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca.

Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy.

W świetle wskazanego wyżej przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej właściwy przełożony skarżącego posiadał uprawnienia

do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go

z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] w Zespole [...] Straży Granicznej kat. [...] w W. i przeniósł oraz mianował od dnia [...] grudnia 2016 r. na stanowisko [...] Zespołu [...] Straży Granicznej kat. [...]

w L.

Skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne pod względem etatowym i płacowym ze stanowiskiem ostatnio zajmowanym, czego nie kwestionuje.

Była to decyzja uznaniowa uzasadniona przez organy Straży Granicznej koniecznością zapewnienia ciągłości realizacji zadań przez Zespołu [...] Straży Granicznej kat. [...] w L. oraz sprawowania właściwego nadzoru nad pełniącymi służbę i pracującymi funkcjonariuszami. Nadto organ wskazał, że Komendant [...] Straży Granicznej kat. [...] w L. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o uzupełnienie wakatu w stanie etatowym placówki doświadczonym funkcjonariuszem z innej jednostki organizacyjnej [...] Oddziału Straży Granicznej. Organ przedstawił sytuację kadrową panującą wówczas w [...] SG w W., jak i [...] SG w L. Organ wskazał, że w 2017 r. ukompletowanie Grupy [...] Straży Granicznej w W. wynosiło 85% a w L.86,67%.

Organ wykazał tym samym, że zaistniała potrzeba przeniesienia służbowego skarżącego na równorzędne stanowisko do Zespołu [...] Straży Granicznej kat. [...]

w L. Skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne pod względem etatowym i płacowym. Wprawdzie ustawa o Straży Granicznej nie zawiera definicji legalnej tego określenia, jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, że "stanowisko równorzędne" to stanowisko, które posiada takie same parametry składowe jak stanowisko dotychczas zajmowane przez funkcjonariusza. Są nimi stopnie służbowe, parametry uposażenia zasadniczego (grupa zaszeregowania i mnożnik kwoty bazowej), czy też dodatki o charakterze stałym.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2014 roku, sygn. akt 1 OSK 946/13 "równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza jego tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym w przedmiocie dotyczącym zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza. O braku równorzędności stanowisk nie może zatem przesądzać różnica w zakresach obowiązków na obu stanowiskach służbowych, usytuowanych w tej samej strukturze organizacyjnej - Wydziale [...] w dwóch współdziałających i często wykonujących te same zadania Sekcjach [...] i [...]. Równorzędność stanowisk nie oznacza identycznego zakresu zadań, dopuszczalne jest więc istnienie pewnych różnic pomiędzy obowiązkami wykonywanymi na tych stanowiskach."

W niniejszej sprawie z uwagi na identyczność parametrów składowych obu stanowisk należy uznać je, zdaniem Sądu, za równorzędne.

Ustosunkowując się do uwag skarżącego funkcjonariusza dotyczących wpływu przeniesienia na stan jego zdrowia oraz prawidłowości przeprowadzenia badań lekarskich, Sąd stwierdza, że badanie przeprowadzone w związku

z planowanym przeniesieniem skarżącego na nowe stanowisko służbowe przeprowadzone zostało prawidłowo. Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. stwierdzono zdolność skarżącego do pracy na stanowisku [...][...] SG kat. [...] w L. Jako przeciwwskazania podano dźwiganie powyżej 10 kg, wymuszona pozycja ciała oraz praca obciążająca kręgosłup.

Ponadto Sąd wskazuje, że z opinii Kierownika Zespołu [...] Wydziału [...] Oddziału Straży Granicznej wynika, że w skierowaniu na badania profilaktyczne

z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie zaistniała pomyłka, która w jakimkolwiek stopniu mogła wpłynąć na zakres przeprowadzonych badań.

W ocenie Sądu, ma rację organ akcentując, że funkcjonariusz podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Straży Granicznej musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje, które nie zawsze zgodne są z jego oczekiwaniami

i wizją pełnienia służby.

Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że to przełożony właściwy

w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza. W sytuacji zatem, gdy z uwagi na konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez Zespół [...] Straży Granicznej kat. [...] w L. zaistniała potrzeba wzmocnienia stanu kadrowego tego Zespołu o funkcjonariusza posiadającego odpowiednie doświadczenie zawodowe

i kwalifikacje, przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza przejawiającego się w tym by pełnić nadal służbę w Zespole [...] Straży Granicznej kat. [...] w W.był interes służby, w tym wypadku tożsamy z interesem społecznym.

W ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle przepisów prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji .

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, dotyczącego jego sytuacji rodzinnej, a mianowicie przeniesienia skarżącego w miejsce odległe od miejsca zamieszkania, a także chorobę nowotworową jego żony, wskazać należy, że sytuacja rodzinna funkcjonariuszy nie może kolidować z obowiązkami, jakie wynikają z charakteru służby w Straży Granicznej. Funkcjonariusz podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Straży Granicznej musi być przygotowany

na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służbowej oraz na związane z tym konsekwencje. Ponadto, funkcjonariusz od dnia przyjęcia do służby jest świadom ograniczeń wynikających z charakteru realizowanych obowiązków, podległości służbowej oraz stałej dyspozycyjności, które mogą oddziaływać na sferę jego życia prywatnego. Sąd podziela stanowisko organu, że choroba małżonki funkcjonariusza ma duży wpływ na funkcjonowanie jego rodziny, jednak podkreślić należy, że

z informacji zawartej w zaświadczeniu z dnia [...] marca 2018 r. wydanym przez [...] Centrum [...] w W. nie wynika, że choroba małżonki uniemożliwia funkcjonariuszowi pełnienie służby w Placówce w L.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło

do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a..

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302

ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.