Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 412/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Telekomunikacja
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3 i 9, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 46
journal: Dz.U. 2021 poz 777
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 17 stycznia 2022 r. nr IFXIV.7840.9.64.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2021 r., obecnie skarżąca T. S.A. w W., zwróciła się do Starosty [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. "Budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...]", składającej się ze stalowej wieży o wysokości 42m, instalacji antenowej, urządzeń sterujących, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej Nn na działce nr [...], położonej w K., przy ul. [...].

Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Starosta [...] decyzją z dnia 14 czerwca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż po weryfikacji złożonego wniosku, projektu budowlanego oraz analizie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] r. Zdaniem organu planowana inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenie oznaczonym w planie symbolem R1, z podstawowym przeznaczeniem pod działalność rolniczą. Dla tego terenu obowiązuje zakaz realizacji wszelkich obiektów kubaturowych. Zdaniem organu przedłożony przez skarżącą projekt przewiduje, że przy podstawie wieży na konstrukcjach wsporczych zostaną usytuowane urządzenia sterujące oraz rozdzielnia elektryczna, co oznacza, iż jest to urządzenie kubaturowe. Przytoczono treść § 29 planu miejscowego, zgodnie z którym tereny oznaczone symbolem R1 mają podstawowe przeznaczenie gruntów pod działalność rolniczą, na których obowiązuje zakaz realizacji wszelkich obiektów kubaturowych, w tym ośrodków produkcji polowej i zwierzęcej. Zdaniem organu za kwalifikacją stacji bazowej jako obiektu, a nie urządzenia infrastruktury technicznej, przemawia orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 2019, poz. 1864) zmienione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 czerwca 2010 r., którym wprowadzono definicję telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. Zdaniem organu zmieniono również brzmienie § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia, czyli definicję wieży antenowej - jako wolnostojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, bez odciągów. Nadto zdaniem organu zapisy planu miejscowego formułują zakaz użytkowania terenów powodujących utratę zdolności produkcyjnej gruntów rolnych, a poprzez realizację zamierzonej inwestycji działka utraci zdolność produkcyjną gruntu rolnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i uznanie zgłoszonego przedsięwzięcia za obiekt kubaturowy. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (obecnie: Dz. U. z 2022 r., poz. 884), dalej jako ustawa o wspieraniu, poprzez jego niezastosowanie, uznając zgłoszone przedsięwzięcie za niezgodne z planem miejscowym, choć przywołany przepis stanowi, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej;

- art. 2 ust. 4 pkt 6 ustawy o wspieraniu w związku z § 29 ust. 3 planu miejscowego poprzez niedostrzeżenie i niezastosowanie definicji infrastruktury technicznej, do której zalicza się zgłoszone przedsięwzięcie, a przez to uznanie jej niezgodności z planem miejscowym.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W treści uzasadnienia zawarto twierdzenia na poparcie podniesionych zarzutów.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja została prawidłowo zakwalifikowana jako obiekt budowlany, a nie jako urządzenie infrastruktury technicznej, co wynika z przepisów prawa budowlanego oraz planu miejscowego, z uwagi na wyraźne rozróżnienie pojęć urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. W związku z powyższym nie można uznać realizacji inwestycji za zgodną z treścią § 29 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego, mocą którego dopuszczono realizację na terenie R1 sieci i "urządzeń infrastruktury technicznej". Ponadto Wojewoda podzielił twierdzenia organu I instancji, że lokalizacja stacji bazowej na terenie R1 naruszałaby ustalone w § 29 ust. 3 pkt 1 i 3 planu miejscowego zakazy realizacji wszelkich obiektów kubaturowych i użytkowania terenów powodujących utratę zdolności produkcyjnej gruntów rolnych, co oznacza, że art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu nie znajduje w niniejszym wypadku zastosowania. Wskazano, iż powyższa wykładnia ustaleń planu miejscowego jest zgodna z wyrokiem tut. Sądu z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 499/17, dotyczącym innej stacji bazowej, lecz zaprojektowanej na terenie oznaczonym symbolem R1, również objętym tym samym planem miejscowym. W powyższym wyroku stację bazową telefonii komórkowej uznano za obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jednocześnie nie znajdując podstaw aby traktować go jako urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 tej ustawy. Z uwagi na treść § 29 ust. 2 pkt 3 planu, w jednostce o symbolu R1 z podstawowym przeznaczeniem pod działalność rolniczą, lokalizacja stacji telefonii komórkowej nie może być uznana za zgodną z planem. Nie może być bowiem uznana za urządzenie infrastruktury technicznej, a za obiekt infrastruktury technicznej. Zdaniem Wojewody obiekty infrastruktury technicznej nie mieszczą się w zbiorze urządzeń infrastruktury technicznej, zaś wskazane pojęcia są wyraźnie rozróżnione w treści planu miejscowego. Nadmieniono, iż zgodnie z treścią art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego, wieża nie stanowi urządzenia telekomunikacyjnego, o którym mowa w pkt 46 wskazanego przepisu.

Zdaniem organu odwoławczego, z treści przywołanego orzeczenia tut. Sądu wynika, iż plan nie dopuszcza na terenie R1 wszelkich obiektów kubaturowych, który stanowi planowana stacja bazowa. Wyjaśniono, że w przywołanym orzeczeniu Sąd wskazał, iż zdefiniowane pojęcia zostały również inkorporowane do ustawy o wspieraniu, która weszła w życie po uchwaleniu planu miejscowego, zaś zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych określa art. 46 ust. 2 wspomnianej ustawy. Zatem, jeżeli lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z pozostałymi postanowieniami planu. Organ zauważył, że w 2019 roku wszedł w życie ustęp 1a powyższego przepisu, który jego zdaniem nie został w niniejszym wypadku naruszony, gdyż plan miejscowy wprost nie zakazuje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Skarżąca od powyższej decyzji wniosła skargę, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nie działanie przez organ na podstawie i w granicach prawa, w szczególności z uwagi na niezastosowanie proinwestycyjnej wykładni art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a.,

- art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i uznanie zgłoszonego przedsięwzięcia za obiekt kubaturowy,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy decyzja organu I instancji narusza szereg przepisów prawa procesowego i materialnego.

Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, poprzez jego niezastosowanie, polegające na uwzględnieniu zakazów ustanowionych w § 29 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego, a także poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w uznaniu przedsięwzięcia za niezgodnego z planem miejscowym, choć zgodnie z tym przepisem przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, iż stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, do której należy stosować proinwestycyjną regulację art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu. Zdaniem skarżącej, ażurowej konstrukcji wieży nie sposób jest przypisać kubatury, natomiast szafy sterownicze nie są obiektem budowlanym, lecz urządzeniem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego. Nadmieniono, iż kwalifikacja zgłoszonego przedsięwzięcia jako urządzenia infrastruktury technicznej nie ma znaczenia dla sprawy z uwagi na fakt, iż stanowi ona inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, do której ma zastosowanie art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu. Zdaniem strony skarżącej, dla zlokalizowania wskazanej inwestycji nie stosuje się ograniczeń wynikających z § 29 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego. Wskazano również, iż po wydaniu wyroku tut. Sądu z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 499/17, zmianie uległ stan prawny, gdyż do art. 46 ustawy o wspieraniu dodano ust. 1a. Dlatego też inwestycja nie jest sprzeczna z terenem R1, a zakazów przyjętych w planie miejscowym nie stosuje się dla inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zdaniem strony skarżącej zgłoszone przedsięwzięcie jest zgodne z planem miejscowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowi przepis art. 35 Prawa budowlanego. Stosownie do tego przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie organy uznały, iż planowana przez stronę skarżącą inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Jak wynika z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej przedmiotem postępowania jest budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej, składająca się ze stalowej wieży, instalacji antenowej, urządzeń sterujących, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej.

Wypada w tym miejscu podkreślić, że na terenie spornej inwestycji obowiązuje przywołany powyżej plan miejscowy z dnia 26 września 2002 r., z którego treści wynika, iż działka ewidencyjna, na której zamierzono umiejscowić powyższą stację bazową znajduje się na terenie o symbolu R1 - tereny upraw polowych i ogrodniczych. Zgodnie z § 29 planu miejscowego:

1. Wyznacza się tereny upraw polowych i ogrodniczych oznaczone na rysunku planu symbolem R1 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod działalność rolniczą w formie gospodarki zbożowej, ogrodniczej i sadowniczej.

2. Na terenach wymienionych w ust. 1 dopuszcza się:

1) realizację dróg dojazdowych do gruntów rolnych,

2) realizację urządzeń melioracji wodnych, przeciwpowodziowych, przeciwpożarowych, dla potrzeb rolnictwa,

3) realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej nie wymienionych w ust. 2 pkt 2 w przypadku braku możliwości ich lokalizacji poza przedmiotowymi terenami.

3. Na terenach wymienionych w ust. 1 obowiązuje zakaz:

1) realizacji wszelkich obiektów kubaturowych w tym ośrodków produkcji polowej i zwierzęcej,

2) składowania odpadów,

3) użytkowania terenów powodujących utratę zdolności produkcyjnej gruntów rolnych,

4) podnoszenia poziomu gruntu powyżej 1 m w stosunku do naturalnego poziomu terenu za wyjątkiem realizacji urządzeń wymienionych w ust. 2 pkt 3.

Nadto wskazać przyjdzie, iż w wyroku z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 499/17, tutejszy Sąd przedmiotem swoich rozważań objął kwestię umiejscowienia stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie objętym planem miejscowym, również oznaczonym symbolem R1. Jakkolwiek wyrok ten nie ma wiążącego charakteru dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jednakże obecny skład orzekający w pełni podziela zawarte w nim stanowisko odnośnie zgodności z planem miejscowym spornej inwestycji i uznaje je za swoje, a nadto stwierdza, iż znajduje ono zastosowanie również w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Zatem również w niniejszym przypadku sporną stację bazową telefonii cyfrowej uznać należy, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2021 r., poz. 1899), dalej jako u.g.n., jako inwestycję celu publicznego. Wypada jednakże wskazać, iż jest ona obiektem, a nie urządzeniem infrastruktury technicznej, który należy zakwalifikować jako obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, a tym samym brak jest podstaw by uznać ją jako urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, czyli jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym. To, że w art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się m. in. budowę urządzeń telekomunikacyjnych nie oznacza, że wolnostojący maszt antenowy przestaje być obiektem budowlanym, budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego. Stosownie zatem do treści § 29 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego, nie można uznać za zgodną z planem miejscowym lokalizacji na terenie R1 stacji bazowej, gdzie dopuszczono realizację sieci i "urządzeń infrastruktury technicznej". Należy przychylić się również do zawartego w powołanym wyroku stanowiska tut. Sądu, że plan miejscowy nie zawiera definicji powyższych pojęć, jednakże wyraźnie je od siebie odróżnia (vide: § 25 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego). Jak słusznie stwierdzono, za powyższym przemawia dodatkowo treść art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (obecnie: Dz.U. z 2022 r., poz. 1648), zgodnie z którym przez infrastrukturę telekomunikacyjną należy rozumieć urządzenia telekomunikacyjne oraz m. in. wieże. Oznacza to wprost, że wieża nie stanowi urządzenia telekomunikacyjnego, o którym mowa w pkt 46 tego przepisu. Z kolei, w świetle art. 2 pkt 35 Prawa telekomunikacyjnego, sieć to systemy i urządzenia. W związku z powyższym wieża nie podlega pod pojęcie sieci, ponieważ została wymieniona odrębnie w pkt 8 jako inny element niż urządzenia telekomunikacyjne.

Wypada w tym miejscu wskazać, iż Sąd nie podziela jednak rozważań zawartych w powyższym orzeczeniu, a dotyczących uznania stacji bazowej za obiekt kubaturowy w rozumieniu Prawa budowlanego, gdyż nie stanowi ona bryły geometrycznej, dla której można wyznaczyć objętość. Kwestia ta ma jednak w niniejszej sprawie drugorzędne znaczenie i nie wymaga, zdaniem Sądu, dodatkowego wyjaśnienia, z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego, o których wspomniano powyżej.

Należy odnieść się również do kwestii zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, który zdaniem strony skarżącej został w niniejszej sprawie naruszony, z uwagi na jego niezastosowanie. Stosownie do treści przywołanego przepisu, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Należy podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym tereny rolnicze, bo z takimi terenami mamy do czynienia w niniejszej sprawie, są terenami, z którymi co do zasady nie kolidują inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co wynika wprost z treści art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy o wspieraniu. Powyższa okoliczność nie stanowi jednak wystarczającej podstawy do uznania, aby w każdej sprawie o wydanie pozwolenia na budowę możliwe było zrealizowanie tego rodzaju inwestycji na terenach rolniczych. Przyjmuje się, iż poza treścią art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu należy uwzględnić również treść planu miejscowego jako całości, a następnie w oparciu łącznie o te przepisy dokonać ustalenia, czy rzeczywiście w konkretnej sprawie plan miejscowy nie stanowi przeszkody do zapewnienia ludności dostępu do usług telekomunikacyjnych. Dopiero wtedy można skutecznie powoływać się na ogólną zasadę interpretacyjną wynikającą z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (vide: wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1704/19).

Nadto przyjmuje się, w odniesieniu do powyższych regulacji, że plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Powyższe nie oznacza jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (vide: wyrok NSA z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 544/19).

W nawiązaniu do powyższego należy podkreślić, iż przeznaczenie terenu na cele produkcji rolnej, oznaczonej symbolem R1, nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji telekomunikacyjnej, jednakże plan miejscowy w treści § 29 zawiera ograniczenia i zakazy, które uniemożliwiają zrealizowanie spornego przedsięwzięcia. Dlatego, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu.

Na powyższy pogląd nie ma wpływu również dodany ust. 1a do art. 46 wspomnianej ustawy, który wszedł w życie z dniem 25 października 2019 r., czyli po wydaniu wyroku tut. Sądu z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt. II SA/Gl 499/17. Wspomniany przepis jest bowiem zakresowo tożsamy z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu, a nadto nie wprowadza zmiany w zakresie zakazów i ograniczeń w planach miejscowych. Wydaje się, iż ma on na celu jedynie usunięcie wątpliwości co do niestosowania przepisów planów miejscowych obowiązujących przed rokiem 2010 (czyli przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu), które zawierałyby tego rodzaju zakazy i ograniczenia, a także planów, które zostały uchwalone w stanie prawnym obowiązującym już po wejściu w życie ustawy o wspieraniu, ale wbrew zakazowi wynikającemu z art. 46 ust. 1, takowe zakazy i ograniczenia zawierały. Takie stanowisko zdaje się potwierdzać stwierdzenie, które znalazło się na końcu uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 3484, Sejm VIII kadencji: "Niemniej, tym bardziej uzasadnionym jest dookreślenie poprzez projektowany art. 46 ust. 1a, że ewentualne istniejące zakazy telekomunikacyjne w planach zagospodarowania przestrzennego z mocy prawa są nieważne i nie podlegają stosowaniu" (vide: wyrok NSA z dnia 25 października 2021 r., sygn. akt I OSK 579/21).

Mając zatem wszystko powyższe na uwadze, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329).

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl