Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 650/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 212
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej w L. Oddział Ł. - Miasto na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z [...] r., odmawiającą A. z siedzibą w L. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że A. Spółka akcyjna z siedzibą w L. złożyła w dniu 29 grudnia 2014 roku do Burmistrza Miasta O. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 27.933,00 zł wraz z korektą deklaracji za 2010 rok.

Decyzją z dnia [...] roku znak [...] Burmistrza Miasta O. określił [...] Spółce akcyjnej z siedzibą w L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 265.485,00 zł. Decyzja ta została doręczona w dniu 27 maja 2015 roku.

Odwołanie od tej decyzji w dniu 15 czerwca 2015 roku za pośrednictwem poczty wniosła A. Spółka akcyjna z siedzibą w L..

Ostatecznym postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2015 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, przez co decyzja Burmistrza Miasta O. z dnia [...] roku znak [...] określająca A. Spółce akcyjnej z siedzibą w L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok stała się ostateczna.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 roku o sygn. akt I SA/Łd 1245/15 oddalił skargę na to postanowienie. Od tego wyroku Spółka wniosła następnie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzją z dnia [...] roku znak [...] Burmistrza Miasta O. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2010, a decyzja ta została doręczona stronie w dniu 14 października 2015 roku.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z [...] r. wskazało, że z art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że możliwość stwierdzenia nadpłaty warunkowana jest uprzednim nadpłaceniem lub nienależną zapłata podatku.

W przedmiotowej sprawie biorąc pod uwagę treść wniosku byłby to podatek nienależnie zapłacony, a Spółka w celu stwierdzeni nadpłaty złożyła korektę deklaracji, wykazując po zmniejszeniu o 27.993.00 zł podatek od nieruchomości na kwotę 237.552,00 zł. Co do zasady, na podstawie przepisu art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, "podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty", jednakże

zastrzeżeniem § 3", a zgodnie z przepisem art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ,jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi (...) że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wskazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego". W przedmiotowej sprawie właśnie organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] roku Burmistrz Miasta O. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 265.485.00 zł, która to kwota jest wyższa od kwoty wynikającej ze złożonej korekty deklaracji na kwotę 237.552,00 zł. Przy czym decyzja organu pierwszej instancji jest już ostateczna, ponieważ ostatecznym postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2015 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Kolegium wskazało, że wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego nie można zasadnie twierdzić, iż zapłacony przez Spółkę podatek jest podatkiem nienależnym, bowiem wynikający z ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego podatek jest podatkiem do zapłaty, a organy podatkowe nie mogą sprawy nadpłaty rozstrzygnąć odmiennie od rozstrzygnięcia istnienia zobowiązania podatkowego, określonego w ostatecznej decyzji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odnosząc się następnie do zarzutów odwołania podnosi, że nie mogły okazać się skuteczne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię w zakresie opodatkowania urządzeń technicznych oraz zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej w zakresie charakteru transformatorów i ich zaliczenia do budowli, ponieważ uwzględnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłatę sprzeciwia się ostateczna decyzja podatkowa określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości opodatkowująca w sposób odmienny przedmioty opodatkowania, niż zostało to wskazane w korekcie deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2011 rok i we wniosku Spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka wniosła o uchylenie, zarzucając naruszenie:

1) naruszenie prawa materialnego - tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego, przez błędną wykładnię uznającą, iż urządzenia techniczne posadowione na fundamentach lub na słupach stanowią budowle i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne;

2) naruszenie przepisów postępowania - tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez zaniechanie analizy opinii prywatnej, która wskazuje na charakter transformatorów umieszczonych na słupach oraz na fundamentach i pozwala uznać, iż nie zaliczają się one do budowli i jako takie nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,

3) naruszenie przepisów postępowania - tj. art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż nie wystąpiła nadpłata w podatku od nieruchomości za rok 2010, w sytuacji, kiedy podatek został nadpłacony,

4) naruszenie przepisów postępowania - tj. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zawieszenia niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1245/15.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania skargi w sprawie poddanej sądowej kontroli, przede wszystkim należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 212 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia.

Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że decyzją z . r. Burmistrz Miasta O. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2010. W związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowienia z 17 sierpnia 2015 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji. Wobec powyższego w dacie wydania decyzji w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. będącej przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie, była już w obrocie prawnym, skutecznie doręczona, decyzja określająca zobowiązanie w tym samym podatku, za ten sam okres, wobec tego samego podatnika.

Wobec powyższego organ rozpoznający wniosek skarżącej spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. był związany rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] r. określającej skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. Bez wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji nie było zatem możliwe wydanie rozstrzygnięcia innego niż to, które zapadło i było zgodne z decyzją wiążącą organ.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia stwierdzić należy, że nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego oraz art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez zaniechanie analizy opinii prywatnej.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 187 § 1 wskazanej ustawy, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś stosownie do art. 191 cyt. aktu prawnego, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, a zwłaszcza wobec wydania przez organ pierwszej instancji decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. organ nie był zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zbadania, czy urządzenia techniczne posadowione na fundamentach lub na słupach stanowią budowle i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia tego rodzaju poczynione zostały w odrębnym postępowaniu podatkowym. Ustalenia odmienne od ustaleń wynikających z decyzji kończącej tamto postępowanie wymagałoby, zgodnie z art. 212 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej, w pierwszej kolejności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a do taka sytuacja nie zaistniała. Wobec związania organu rozstrzygającego w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r., decyzją tego organu w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku, za ten okres, czynienie ustaleń faktycznych w zakresie, w jakim organ jest związany inną decyzją nie jest zasadne.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zawieszenia niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1245/15 przypomnieć należy, że "zagadnienie wstępne, zwane też kwestią wstępną lub prejudycjalną, dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone" (postanowienie NSA z dnia 21 listopada 1996 r., I SA/Kr 519/96, LEX). W kontekście powyższego zauważyć należy, że przedmiotem postępowania, w którym wydany został wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2016 r. było stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, a więc kwestia która w żadnej mierze nie mogłaby pozostawać w związku o jakim mowa w analizowanym przepisie z przedmiotem niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

AKE.