Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 20/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1, art. 12 par. 1, art. 35 par. 1 i par. 2.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie wycofania z obrotu suplementu diety oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A. Sp. z o.o. z siedzibą

w W. (dalej skarżąca) jest bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej organ) w sprawie wycofania z obrotu suplementu diety [...].

[...] września 2010 r. do organu wpłynęła informacja z Narodowego Instytutu Leków, z treści której wynikało, iż produkt deklarowany jako suplement diety [...] kapsułki zawiera substancje lecznicze niedozwolone w produktach żywieniowych tj. pochodne substancji sildenafilu.

Decyzją z [...] września 2010 r. Nr [...] organ wycofał z obrotu na terenie całego kraju wszystkie serie ww. produktu, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. [...] września 2010 r. skarżąca złożyła wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] października 2010 r. znak [...] organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję.

Powyższą decyzję skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 23 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2622/10 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] września 2010 r. Wyrokiem z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1171/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu. Prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie wycofania z obrotu suplementu diety o nazwie [...] doręczono organowi [...] grudnia 2012 r.

Pismem z [...] grudnia 2012 r. skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1171/12.

Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. znak [...] organ poinformował stronę, iż postępowanie nie zostanie zakończone w terminie, bowiem wymaga zebrania dodatkowego materiału dowodowego w postaci opinii Narodowego Instytutu Leków oraz Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.

Pismami z dnia z [...] grudnia 2012 r. znak [...] oraz [...] organ wystąpił odpowiednio do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]

z prośbą o informację, czy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej dopuszczone są do obrotu produkty lecznicze zawierające pochodne sildenafilu. Jednocześnie pismem

z [...] grudnia 2012 r. znak [...] organ wezwał pełnomocnika strony o wskazanie ilości oraz numerów wszystkich serii produktu, które znajdowały się w obrocie w dniu wydania decyzji z [...] września 2010 r.

W piśmie z [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej zaznaczył, iż wszystkie serie produktu [...] zostały zutylizowane. W celu potwierdzenia dokonania utylizacji, pismem z [...] stycznia 2013 r. znak [...] organ wezwał pełnomocnika strony o przekazanie protokołów zniszczenia. Jednocześnie postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. znak [...] zawiadomił stronę, iż postępowanie zostanie zakończone do dnia [...] marca 2013 r.

Pismem z [...] lutego 2013 r. znak [...] organ ponownie wezwał stronę do przekazanie protokołów zniszczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] stycznia 2013 r. skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1

i art. 36 § 1 ustawy z 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) poprzez prowadzenie postępowania z przekroczeniem terminów ustawowych. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w jej ocenie, prowadzone obecnie postępowanie nie wymaga dokonywania przez organ ustaleń w zakresie ilości i serii wycofanych produktów

a jedynie ustalenia, czy w chwili obecnej przedmiotowy suplement diety pozostaje

w obrocie czy też nie. Skarżąca podkreśliła również, iż dany produkt od dwóch lat nie występuje w obrocie bowiem wraz z otrzymaniem decyzji nakazującej wycofanie

z obrotu został zutylizowany. Zdaniem strony dalsze prowadzenie postepowania jest bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s a. Przepis ten odnosi się do przypadków, gdy organ administracji publicznej jest obowiązany do wydania określonego aktu administracyjnego lub dokonania czynności, lecz obowiązku tego nie wykonuje. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Podkreślenia wymaga również, że skarżąca wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a., bowiem wniesienie skargi poprzedziła złożeniem środka prawnego, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd bada zasadność skargi na bezczynność według stanu prawnego oraz przy uwzględnieniu akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia.

Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy,

o czym stanowi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym -

w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, jak wynika z treści art. 35 § 3 k.p.a.

W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu, stosownie do art. 36 § 2 k.p.a.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną zwłoką organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2010r., sygn. I OSK 1480/09).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, Sąd uznał, że Główny Inspektor Farmaceutyczny nie dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej wycofania z obrotu suplementu diety o nazwie [...].

Jak wynika z akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2622/10 wraz z aktami administracyjnymi sprawy doręczono organowi [...] grudnia 2012 r. Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. znak [...] organ zawiadomił stronę, iż postępowanie nie zostanie zakończone w terminie, bowiem wymaga zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego w postaci m.in. opinii Narodowego Instytutu Leków oraz Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Podejmując czynnosci niezbędne do załatwienia sprawy, pismami z [...] grudnia 2012 r. znak [...] oraz [...] organ wystąpił odpowiednio do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z prośbą o informację, czy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej dopuszczone są do obrotu produkty lecznicze zawierające pochodne sildenafilu. Jednocześnie pismem z [...] grudnia 2012 r. znak [...] wezwał pełnomocnika strony o wskazanie ilości oraz numerów wszystkich serii produktu, które znajdowały się w obrocie w dniu wydania decyzji z [...] września 2010 r. Pismem z [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej poinformował organ, iż nie jest w stanie wskazać odpowiedzi na postawione pytanie. Podkreślił natomiast, że wszystkie serie produktu [...] zostały zutylizowane. W celu potwierdzenia dokonania utylizacji, pismem z [...] stycznia 2013 r. znak [...], organ zwrócił się do strony o przekazanie protokołów zniszczenia. Jednocześnie postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. znak [...] zawiadomił stronę, iż postępowanie zostanie zakończone do dnia [...] marca 2013 r.

Pismami z [...] stycznia 2013 r. Nr [...] zwrócił się do konsultantów krajowych w dziedzinie Chorób Płuc, Urologi, Kardiologii i Farmakologii Klinicznej o przekazanie informacji, czy w ich ocenie produkt w którym stwierdzono obecność pochodnych sildenafilu moze pozostawać w obrocie jako suplement diety i być stosowany oraz nabywany bez nadzoru lekarza.

Pismem z [...] lutego 2013 r. znak [...] organ ponownie wezwał stronę do przekazanie protokołów zniszczenia.

Analizujac powyższe niesposób niezauważyć, iz od dnia doręczenia organowi prawomocnego rozstrzygniecia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2622/10 do dnia wniesienia skargi na bezczynności Głownego Inspekrota Farmaceutycznego w sprawie wycofania z obrotu suplementu diety [...] (data wpływu skargi do organu [...] stycznia 2013 r.) upłyneło niewiele ponad miesiąc. W okresie tym, działając w oparciu o art. 36 § 1 k.p.a. organ dwukrotnie wydawał postanowienia informujące o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia postepowania dowodowego (postanowienie z [...] grudnia 2012 r. [...]) oraz określił termin załatwienia sprawy na dzień [...] marca 2013 r. (postanowienie z [...] stycznia 2012 r. [...]). Jednocześnie podjął szereg czynności mających na celu realizację przesłanek wynikajacych z treści art. 77 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów strony podkreślić należy, iż uzyskując od strony informację o utylizacji wycofanej z obrotu partii produktu [...], organ zobowiązany był jednoznacznie ustalić, czy w sprawie zachodzi przesłanka do umorzenia postepowania. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia w sytuacji, gdy brak jest sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt k.p.a., a organ w świetle ustaleń faktycznych i prawnych stwierdza, że nie dysponuje materialnoprawnymi podstawami do wydania władczego rozstrzygnięcia merytorycznie załatwiającego sprawę (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 229/12). Wydanie decyzji umarzającej postępowanie bez szczegółowego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, podjęte przez organ czynności wyjaśniające z jednoczesnym określeniem terminu załatwienia sprawy do dnia [...] marca 2013 r. (postanowienie z [...] stycznia 2013 r. znak [...]) czynią skargę bezasadną.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do bezczynności organu w zakresie wycofania z obrotu produktu o nazwie [...]. Działanie organu nie narusza przepisu art. 8, 12, 35 i 36 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.