Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1121/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. M. pismem z dnia 9 listopada 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na szereg orzeczeń, w tym na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] wydane w trybie określonym w art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzeczeniu zawiadomiono skarżącego, że wniesione odwołanie nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym i wyznacza się nowy termin załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenia z uwagi na jej niedopuszczalność.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego

Przyjdzie jednocześnie zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.". Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.

Wobec tego według treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie J.M. przedmiotem skargi uczynił postanowienie SKO w K. wydane w trybie art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r.), w którym zawiadomiono skarżącego o brak możliwości rozpoznania odwołania w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy.

Wymaga podkreślenia, że zawiadomienie o którym mowa w art. 36 § 1 K.p.a. przybiera wprawdzie formę pisemną - postanowienia, jednakże ma ono wyłącznie charakter informacyjny i nie podlega zaskarżeniu zażaleniem. Przyjdzie podkreślić, że dotyczy pewnej kwestii wynikającej w toku postępowania, nierozstrzygającej o istocie sprawy (art. 123 § 2 K.p.a.). Jest wyłącznie incydentalną czynnością procesową organu podejmowaną wobec strony, wpływającą na jej sytuację procesową (wyznacza nowy termin załatwienia sprawy) i materialnoprawną (zwłoka w załatwieniu sprawy może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę). Dodatkowo zwłoka ze strony organu może również stanowić podstawę skargi na bezczynność.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie pozostaje poza kategorią spraw objętych kognicją sądu administracyjnego, uregulowaną w art. 3 § 2 P.p.s.a.

Analogiczne uzasadnienie braku kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania skargi stanowiło podstawę odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy postanowieniem z dnia 21 stycznia 2013 r., utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 260/13.

Mając na powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.