Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1495/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1 art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 112
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...], w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł., a w pozostałej części utrzymał w/w w mocy.

Z załączonego do akt sprawy pisma Poczty Polskiej z dnia [...] r. wynika, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] została doręczona dla skarżącej Spółki dnia [...] r. Przesyłka została odebrana w tym dniu przez Panią A. W., [...]. Skarga na przedmiotową decyzję została natomiast złożona osobiście w Izbie Skarbowej w K. dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem sformalizowanym i polega głównie na wymianie pism, stąd dbałość ustawodawcy zarówno w zakresie szczegółowego określenia elementów pism procesowych, jak i terminowości ich składania oraz określenia następstw niedochowania powyższych wymogów.

Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Jeżeli chodzi o wymogi formalne skargi dotyczące treści skargi, to należy zaznaczyć, że skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Nadto, w świetle art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Z kolei w aspekcie terminowości istotny jest art. 53 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak stanowi natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie skarżącej Spółce decyzja została doręczona dnia [...]r. Tym samym 30 dniowy termin na wniesienie skargi należy liczyć od dnia [...]r. Upłynął on [...] r. Z posiadanych przez Sąd danych wynika, że bezsprzecznym jest, że strona uchybiła terminowi na wniesienie skargi. Mimo bowiem, że sporządzona ona została dnia [...] r., to złożono ją osobiście do Izby Skarbowej w K. dnia [...] r. Dzień [...] r. był dniem powszednim, nie będącym sobotą czy dniem wolnym od pracy, a zatem nie zachodzi przesłanka do zastosowania art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Należy podkreślić, że miarodajną dla określenia terminu wniesienia skargi jest data jej wniesienia, a termin określony w dniach nie zawsze odpowiada terminowi określonemu w innych jednostkach czasowych np. w miesiącach. Stosownie bowiem do art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), mającego w sprawie zastosowanie w związku z art. 83 § 2 P.p.s.a. termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Jedynie wówczas, gdy termin jest oznaczony w miesiącach, a ciągłość terminu nie jest wymagana, miesiąc liczy się za dni trzydzieści (art. 114 Kodeksu cywilnego).

Podkreślić należy również, że termin 30 dniowy stanowi termin ustawowy, nie będący terminem instrukcyjnym. Nie podlega on przedłużeniu. Stosownie do art. 84 P.p.s.a. Przewodniczący z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu może przedłużyć jedynie termin sądowy. Nawet brak pouczenia strony o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej nie przedłuża 30-dniowego ustawowego terminu do wniesienia skargi. Może ono natomiast stanowić podstawę wniosku strony o przywrócenie terminu (postanowienie WSA z 14 października 2005 r., I SA/Wa 1625/04, LEX nr 215431). W aktach sprawy brak jest wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W stosunku do skargi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Przepis określa jednoznaczną cezurę upływu terminu, nie różnicując następstw jego niedochowania od długotrwałości okresu opóźnienia.

Należy ponadto należy nadmienić, że przepis ten zawiera obligatoryjną dyspozycję dla Sądu, nie uzależniając rozstrzygnięcia w zakresie dopuszczalności skargi od uznania Sądu lub kierowania się innymi przesłankami, niż stwierdzone braki w zakresie określonym powołanymi wyżej przepisami P.p.s.a. Uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego leży bowiem w dyspozycji strony, która powinna - pod rygorem odrzucenia skargi - spełnić wszystkie wymogi formalne, warunkujące skuteczność tego środka prawnego, w tym obowiązki dotyczące terminowości.

Wobec powyższego, uwzględniając przytoczoną argumentację Sąd orzekł jak w sentencji.

Stosownie do art. 232 § 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. W rozpatrywanej sprawie wpis nie został jednak uiszczony.