Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 252/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: ART.7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni A. w O. Ś. na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] numer [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851; ze zm) § 1 i 10 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294; ze zm), w związku z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115/., orzeczenia lekarskiego wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. z dnia [...] oraz na podstawie oceny narażenia zawodowego stwierdził u B. T. chorobę zawodową-

alergiczne kontaktowe zawodowe rozsiane zapalenie skóry wymienione w pozycji 10 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że sprawa choroby zawodowej B. T. była już dwukrotnie rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w związku ze skargami Spółdzielni A. w O. Ś. dalej zwaną Spółdzielnią / na decyzje Państwowej Inspekcji Sanitarnej stwierdzającej chorobę zawodową u B.T. oraz była również rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w związku ze skargą B.T.

Organ I instancji podał, że B. T. pracowała w Spółdzielni w okresie od 4.07.79r. do 12.02.1998r. na stanowisku szwacz maszynowy i brakarz. W ocenie NSA -Ośrodek Zam. w Krakowie materiał dowodowy, na podstawie którego wydawane były decyzje nie potwierdzał jednoznacznie kontaktu zawodowego z czynnikami będącymi przyczyną rozpoznanego alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Zgodnie z zaleceniami Sądu należało wykazać z jakimi czynnikami uczulającymi miała kontakt B. T. w czasie zatrudnienia w Spółdzielni A.

i

II SA/Ke 252/07

Należało uzyskać od skarżącej Spółdzielni informację o producencie szpilek i nożyczek, uzyskać próbki tkanin, z którymi miała kontakt B. T. w okresie swojego zatrudnienia. Kierując się zaleceniami Sądu organ I instancji pismem z dnia 30.06.2006r.wystąpił do skarżącej Spółdzielni o podanie w/w informacji oraz dostarczenie próbek tkanin celem określenia ich składu chemicznego i przekazania tych informacji do jednostki diagnostyczno - orzeczniczej.

Skarżąca Spółdzielnia A. nie dostarczyła jednak żądanych próbek tkanin oraz informacji o producencie sprzętu metalowego wyjaśniając w piśmie z dnia 24.07.2006r., że upłynął zbyt odległy okres czasu. W związku z tym rozstrzygając sprawę organ I instancji wziął pod uwagę wyniki badań B. T. przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. i Klinikę Chorób Zawodowych IMP w Ł. Przeprowadzona rozszerzona diagnostyka skóry pod kątem narażenia na cały zespół współdziałających czynników w tym barwników, formaldehydu, związków apreterskich w tkaninach, pyłu tkanin bawełnianych i włókien syntetycznych, płótna potwierdziła uczulenie B. T. na pył tkanin i w związku z trym rozpoznano chorobę zawodową. Spółdzielnia A. wcześniej przed Sądem podnosiła, że tkaniny używane w produkcji nie mogą wywoływać alergii i że u pracowników Spółdzielni nie występowały choroby zawodowe. Przedstawione przez Spółdzielnię atesty tkanin importowanych z Francji nie zawierały jednak istotnych informacji - czy tkanina jest drukowana czy barwiona. Organ I instancji podniósł także, że u pracowników Spółdzielni występowały zmiany skórne w postaci wysypki na przełomie 1996/1997r.oraz latem 1997r.i pracownikom tym podawano wapno. U pracownika Spółdzielni - Z.M. rozpoznano chorobę zawodową skóry w 1991r. W związku z powyższym rozpoznanie u B. T. choroby zawodowej skóry przez jednostkę właściwą do rozpoznania chorób zawodowych oraz fakt kontaktu pacjentki z pyłem tkanin na stanowisku szwacza i brakarza jest w ocenie organu I instancji podstawą do wydania decyzji stwierdzającej u B. T. chorobę zawodową skóry.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Spółdzielni A., na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851; ze zm) § 1 i 10 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18

2

II SA/Ke 252/07

listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294; ze zm), w związku z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, wskazał, że w związku z treścią odwołania wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z prośbą o wyjaśnienie, czy rozpoznane w 1998r. oraz w 2004r. zmiany chorobowe skóry / w 1998r. stwierdzono zawodowe uczuleniowe zapalenie skóry rąk/ stanowią ten sam rodzaj schorzenia oraz czy możliwy jest rozwój choroby, mimo zaprzestania przez B. T. pracy w Spółdzielni A.

W dniu 18 stycznia 2007 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. wydał opinię orzeczniczą uzupełniającą orzeczenie lekarskie numer [...] z dnia [...] oraz orzeczenie PMLO numer [...] z dnia [...] w której jednoznacznie wykazał, że zmiany skórne wystąpiły u B. T. w okresie pracy w Spółdzielni A. na stanowisku brakarza, gdzie miała ona bezpośredni kontakt z tkaninami i zawartymi w nich barwnikami. Testy naskórkowe wykonane kilkakrotnie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. wykazały uczulenie na kobalt, benzydynę i parafenylodwuaminę, które są składnikami różnych barwników tkanin, co jednoznacznie potwierdza zawodową etiologię choroby skóry. Wydane w 1998r.i 2004 r. orzeczenia lekarskie rozpoznały tę samą chorobę zawodową, tj. alergiczne kontaktowe zawodowe rozsiane zapalenie skóry. Zmiany skórne pomimo zaprzestania pracy mogą się nadal utrzymywać, może się również zmieniać ich nasilenie i lokalizacja, gdyż taka jest specyfika tej choroby.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji podał, że powyższe badania wykazały, że rozpoznane u B. T. schorzenie ma bezpośredni związek z alergenami środowiska pracy (benzydyna, parafenylodwuamina, związki kobaltu) występującymi w tkaninach i zawartych w nich barwnikach. Rozpoznane w 1998 r. uczuleniowe zapalenie skóry rąk oraz w 2004 r. alergiczne kontaktowe zawodowe rozsiane zapalenie skóry, to w istocie ten sam rodzaj schorzenia zawodowego. Zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 77 § 1

3

II SA/Ke 252/07

kpa jest bezzasadny, gdyż Państwowy Inspektor Sanitarny kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku NSA Ośrodek Zam. W Krakowie z dnia 6 listopada 2001 r. wystąpił do Spółdzielni o udostępnienie próbek tkanin stosowanych w zakładzie oraz podanie producenta szpilek i nożyczek używanych w okresie zatrudnienia B. T. Jednakże strona nie wywiązała się z tych czynności uniemożliwiając w ten sposób organowi I instancji przeprowadzenie dowodu w myśl art.77 § 1kpa. Organ odwoławczy również stwierdził, że sugestie Spółdzielni zmierzające do przerzucenia odpowiedzialności za powstanie u B. T. choroby zawodowej na prowadzoną przez nią działalność gastronomiczną są nieuzasadnione, gdyż alergeny środowiska pracy (benzydyna, parafenylodwuamina, związki kobaltu) w gastronomii nie występują.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółdzielnia A. wniosła o uchylenie decyzji obu organów bądź stwierdzenie ich nieważności zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, B. T. była zatrudniona w Spółdzielni od 4 lipca 1979 r. do 12 lutego 1998 r., w tym czasie prawie 8 lat przebywała na urlopie wychowawczym oraz prawie 17 m-cy na urlopie bezpłatnym. Zwolnienie lekarskie z przyczyn dermatologicznych miało miejsce dopiero od dnia 6 sierpnia 1997 r., przy czym w tym okresie przebywała już od 19 maja 1997 r. na zwolnieniu lekarskim z innych przyczyn, a zatem zdaniem skarżącego nie była narażona na kontakt z pyłem z tkanin -. czynnikiem, który miał spowodować chorobę zawodową. Autor skargi podkreślił, że na stanowisku pracy brakarza pylenie właściwie nie występuje, a organ w ogóle nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy, a chorobą skóry B. T., a także, że czynnikami wywołującymi chorobę są pyły występujące w tkaninach używanych do szycia konfekcji w Spółdzielni, w szczególności tych, z którymi stykała się B. T. Strona skarżąca zarzuciła, że nie wiadomo z jakich tkanin pobrano pył, aby stwierdzić uczulenie u B. T., ale nie był to pył z tkanin używanych w Spółdzielni, bo ta szyje głównie z wysokiej jakości materiałów atestowanych, drukowanych (nie barwionych) pochodzących z Europy Zachodniej. Skarżący podkreślił, że przez wiele lat pracownicy i kupujący mieli kontakt z pyłem z tych tkanin i nikt nie skarżył się na uczulenie. Skarżący przyznał, że wysypka u

4

II SA/Ke 252/07

pracowników skarżącej Spółdzielni wystąpiła raz w gorące lato 1997 r. w sytuacji, gdy żadne normy zapylenia nie były przekroczone, natomiast u pracownika Z. M. stwierdzono chorobę zawodową, gdyż był on również pracownikiem zakładu wulkanizacyjnego i był uczulony na gumę w tym zakładzie. Wnoszący skargę wskazał, że organ II instancji nie zbadał, czy kobalt, benzyna i parafenylodwuamina, na które ma być uczulona B. T. występowały w jej środowisku pracy w czasie, kiedy była zatrudniona w Spółdzielni. Nie pobrano żadnych próbek materiałów i nie ustalono z którymi konkretnie materiałami miała B. T. do czynienia. Te uchybienia zdaniem skarżącego stanowią naruszenie art. 77§1 kpa. Skarżąca Spółdzielnia stanęła również na stanowisku, że B. T. sporadycznie używała szpilek i nożyczek i było to 9 lat temu, dlatego też skarżący nie jest w stanie wskazać ich producenta, a także nie dysponuje już próbkami materiałów, więc organ niesłusznie stawia mu z tego powodu zarzuty i obciąża odpowiedzialnością. Skarżący podniósł, że czynniki alergenne występują w życiu codziennym i B. T. nie musiała się z nimi zetknąć w miejscu pracy. Ponadto organ pominął kwestię, że od dnia 1 czerwca 1991 r. B. T. prowadzi działalność gastronomiczną, która naraża jej ręce na kontakt z różnymi płynami proszkami i innymi szkodliwymi czynnikami. Ponadto występuje wiele pyłów i barwników w żywności, a także używa się metalowych sztućcy naczyń i maszyn więc mogła tu się nabawić uczulenia.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodał, że w przypadku występowania w środowisku pracy alergenów, określanie ich stężeń oraz czasu ekspozycji nie jest konieczne, gdyż sam kontakt z nimi może powodować rozwój choroby zawodowej, a dodatnie wyniki testów naskórkowych na alergeny środowiska pracy wskazują na zawodową przyczynę rozpoznanej u B. T. choroby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5

II SA/Ke 252/07

Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczy się bardzo długo, ponieważ wszczęte zostało już w 1997r. i dotychczas decyzje organów obu instancji stwierdzające u B. T. chorobę zawodową były dwukrotnie uchylane przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie : wyrokiem z dnia 7 kwietnia 1999r. sygn.akt.ll SA/Kr 1348/98 oraz wyrokiem z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie sygn.akt II SA/Kr 794/00. Natomiast WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 30 listopada 2005r. oddalił skargę B. T. na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego uchylającą decyzję organu I instancji.

Tak jak to sygnalizował w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji, NSA w wyroku z dnia 6 listopada 2001 r. podkreślił m.in. że mimo wskazań zawartych w poprzednim wyroku Sądu, organy w dalszym ciągu nie wyjaśniły czy B. T. w okresie zatrudnienia u skarżącej Spółdzielni miała rzeczywiście kontakt z tkaninami barwionymi, łącznie ze sprawdzeniem materiałów pod kątem widzenia występowania w nich barwników uczulających, ponadto brak jest dowodu czy B., T. była poddana badaniu w kierunku uczulenia na pyły pochodzenia roślinnego i czy miały one wpływ na jej schorzenie jak to przyjęły organy.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny, w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, że między chorobą skóry B. T., a warunkami zatrudnienia w Spółdzielni A. występuje związek przyczynowy.

Okolicznością w sprawie bezsporną jest to, że B. T. jest uczulona na kobalt, benzydynę i prafenyleodwuaminę, które są składnikami barwników do tkanin. Fakt ten wynika z orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...], na które powołują się organy obu instancji orzekające w sprawie, a które zostało wydane po przeprowadzeniu testów naskórkowych u B.T. W orzeczeniu tym powołano się także i przytoczono wyniki badań Kliniki Chorób Zawodowych IMP w Ł . W związku z tym Ośrodek ten biorąc pod uwagę, że zmiany skórne wystąpiły u B. T. w czasie zatrudnienia na stanowisku brakarza, na którym miała ona bezpośredni kontakt z tkaninami i zawartymi w nich barwnikami orzekł, że występuje u niej choroba zawodowa w postaci alergicznego kontaktowego zawodowego rozsianego zapalenia skóry. Rozpoznanie to było główną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji

6

II SA/Ke 252/07

stwierdzających u B. T. w/w chorobę zawodową. W ocenie Sądu jest to rozstrzygnięcie, które nie narusza prawa. Prawdą jest, że nie ma w sprawie wprost dowodów na to, że te składniki barwników występowały w tkaninach firmy B. i C., z którymi miała kontakt B. T. w okresie zatrudnienia u skarżącego, a z których szyta była odzież. Okoliczność ta jest podstawowym zarzutem skargi w niniejszej sprawie, skarżący podniósł bowiem, że organy nie pobrały żadnych próbek materiałów, z którymi B.T. miała do czynienia. Skarżący stwierdził także, że B. T. nie miała kontaktu z czynnikami uczulającymi, ponieważ występują one w tkaninach barwionych / a nie drukowanych/ z którymi nie miała do czynienia podczas swej pracy na stanowisku brakarza kontroli jakości. Skarżący zapomniał jednak, iż przeprowadzenie tego dowodu było niemożliwe.

Zauważyć bowiem należy, że organ I instancji pismem z dnia 30 czerwca 2006r. zwracał się do skarżącej Spółdzielni - realizując wskazania zawarte w powoływanych wyżej wyrokach Sądu- o przygotowanie próbek tkanin bawełnianych i elanobawełnianych o różnej kolorystyce stosowanych w okresie zatrudnienia B. T., które zostaną przekazane jednostce orzeczniczej/ k.104 akt. adm/. Skarżący nie dostarczył jednak żądanych materiałów informując organ, że nie posiada próbek tkanin z którymi B. T. miała kontakt podczas zatrudnienia w latach 1979-1998. / 105 akt.adm/. Podnieść należy, że uchylając wyrokiem z dnia 7 kwietnia 1999r. w sprawie II SAKr 1348/98 decyzje organów obu instancji stwierdzających chorobę zawodową u B. T.- Naczelny Sąd Administracyjny Ośr. Zam. w Krakowie już wskazywał na konieczność zbadania tkanin, z którymi miała kontakt B. T. podczas zatrudnienia, pod kątem występowania w nich przedmiotowych uczulających barwników, dlatego budzi zastrzeżenia Sądu zachowanie skarżącego, który w tamtym okresie dysponując niewątpliwie przedmiotowymi tkaninami nie dostarczył ich organowi z własnej inicjatywy, czy też działając we własnym interesie nie zabezpieczył próbek tkanin na potrzeby postępowania administracyjnego, które przecież na skutek wyroku Sądu toczyło się od nowa. Na aprobatę nie zasługuje też działanie organów administracji publicznej, które wobec oczywistej konieczności przeprowadzenia dowodu z badania tkanin, dopiero w 2006r. zażądały od skarżącej strony próbek tkanin, z którymi kontakt podczas zatrudnienia miała B. T. W tej jednak sytuacji faktycznej i prawnej, w ocenie Sądu B. T. nie może ponosić

7

II SA/Ke 252/07

ujemnych konsekwencji procesowych.

Podkreślić jeszcze należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 kpa., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli co oznacza, że to obowiązkiem organu jest określenie z urzędu jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenie tych dowodów z urzędu. Jednak nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do niekorzystnego dla strony wyniku postępowania.

W tej sytuacji skoro jak to ustaliły orzekające w niniejszej sprawie organy administacji publicznej, w okresie zatrudnienia w Spółdzielni A. gdzie szyto odzież, u B. T. wystąpiło alergiczne kontaktowe zapalenie skóry spowodowane składnikami barwników występujących w tkaninach - co potwierdza już orzeczenie z 1998r., oraz przeprowadzone przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. kompleksowe badanie w 2004r. i treść wydanego na podstawie tych badań orzeczenia, prawidłowo uznano, że zachodzi związek przyczynowy między szkodliwymi czynnikami w środowisku pracy a chorobą B. T. Bez znaczenia jest zarzut skarżącego, że przez wiele lat setki pracowników miało kontakt z pyłem z tkanin i nikt nie skarżył się na "jakieś uczulenia"/ chociaż już w dalszej części skargi sam skarżący przyznaje, że latem 1997r. podawano pracownikom wapno, z uwagi na to, że wystąpiła u nich na skórze wysypka/. Wystarczy bowiem, wystąpienie szkodliwego czynnika w środowisku pracy tylko dla jednego pracownika ze względu na jego wrażliwość osobniczą.

Skarżący podniósł także, że skarżąca nie miała podczas zatrudnienia w Spółdzielni kontaktu z tkaninami barwionymi, dlatego nie była narażona na szkodliwe dla niej barwniki, a ponadto czynniki powodujące chorobę skóry występują powszechnie w życiu codziennym i wcale nie musiały zaistnieć w zakładzie pracy. Ponadto B. T. od 1991r. ma zarejestrowaną działalność gastronomiczną i możliwe jest, że szkodliwe czynniki wystąpiły właśnie przy tej działalności czego organy administracji publicznej nie wzięły pod uwagę.

Te zarzuty uznać należy za gołosłowne, ponieważ skarżący nie przedstawił

8

II SA/Ke 252/07

jakichkolwiek dowodów podważających zasadność wydanych przez kompetentne placówki medyczne opinii. Jak wyżej podniesiono, nie starał się w żaden sposób, chociaż dysponował jako zakład pracy znacznie większymi możliwościami, wykazać z jakimi tkaninami B. T. miała do czynienia podczas swojego zatrudnienia w Spółdzielni. Nie przedstawił także w ciągu 10 lat trwającego postępowania administracyjnego dowodu na okoliczność, że tkaniny z jakimi miała kontakt B. T. były drukowane, a nie barwione, jak to utrzymywał - celem potwierdzenia, że uczulające barwniki nie występowały w tkaninach używanych podczas zatrudnienia B. T.

W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał, iż zarzuty skargi są niezasadne, ponieważ organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, iż alergiczne kontaktowe rozsiane zapalenie skóry u B. T. jest chorobą zawodową wymienioną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Dokonana przez organy inspekcji sanitarnej ocena warunków pracy B. T. pozwoliła z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego i dlatego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.nr 153, poz. 1270, z póź. zm./ oddalił skargę.