Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1821/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 § 1 i 1 a, art. 257, art. 156 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 359/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia 1. sprostować oczywistą omyłkę w zarządzeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 359/15 w ten sposób, że na pierwszej stronie w wierszu 2 od góry zamiast słowa "postanowienie" wpisać prawidłowo: "zarządzenie" oraz w wierszu 2 od dołu zamiast słowa "postanawia" wpisać prawidłowo: "zarządza"; 2. oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2015 r. błędnie nazwanym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek P. S. o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniami z dnia 8 września 2015 r. wezwano P.S. do uzupełnienia nadesłanego w dniu 28 sierpnia 2015 r. (data nadania) wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie oświadczenia zgodnie z art. 252 § 1a P.p.s.a. o następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Wnioskodawca został również pouczony o treści art. 252 § 1 i 1 a P.p.s.a. oraz o treści art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. Nr 88 poz. 553 ze zm.). Jednocześnie zobowiązano skarżącego do złożenia dodatkowych dokumentów celem oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że P.S. odebrał w/w wezwania w dniu 23 września 2015 r. Nie uzupełnił on jednak braków, do których został wezwany. Z tych względów, w ocenie Sądu I instancji, konieczne było pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania z uwagi na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.").

W zażaleniu P. S. domagał się uchylenia zaskarżonego zarządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie zaś z § 1a powołanego przepisu w brzmieniu obowiązującym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie, które składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia."

Z akt sprawy wynika, że wezwany przez Sąd pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wnioskodawca nie złożył stosownego oświadczenia, o którym mowa wyżej. Nie uzupełnił również powyższego wniosku w zakresie nadesłania dodatkowych dokumentów. Wezwania zostały doręczone wnioskodawcy w dniu 23 września 2015 r. Siedmiodniowy termin upłynął zaś bezskutecznie w dniu 30 września 2015 r. W tej sytuacji Sąd I instancji zobligowany był pozostawić wniosek bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a., w myśl którego pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek P. S. bez rozpoznania.

Pozostawienie wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych następuje zarządzeniem, a nie jak omyłkowo przyjął to Sąd I instancji w formie postanowienia (art. 257 w zw. z art. 49 § 2 P.p.s.a.). Sprostowania powyższej omyłki Sądu I instancji dotyczącej rodzaju wydanego w sprawie orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny dokonał na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że błędne oznaczenie rodzaju wydanego w sprawie orzeczenia było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej, która może być sprostowana przez NSA we wskazanym trybie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 3 w związku z art. 166 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.

Natomiast na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.