Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2731/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1738/15 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1738/15 oddalił skargę [...]na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]

w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego i prawnego.

Powyżej opisanym postanowieniem Wojewoda Mazowiecki stwierdził niedopuszczalność odwołania [...]od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r., [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, na działce nr ew. [...].

Organ administracji wskazał, że [...]w piśmie z dnia 27 czerwca 2013 r. wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa.

Wezwana przez Wojewodę Mazowieckiego do wskazania trybu postępowania, w jakim winna nastąpić weryfikacja decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, skarżąca wskazała, że wnosi o uznanie "odwołania od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] (...)" za podanie o wznowienie postępowania, wstrzymanie wykonania w oparciu o treść art. 152 § 1 k.p.a. oraz stwierdzenia nieważności zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a.

W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego w wyniku zażalenia [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] maja 2014 r. postanowienie w którym wskazał, że "w związku z odwołaniem [...]od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]organ wojewódzki powinien wydać stosowne rozstrzygnięcie" zaś

w części dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta m. st. Warszawy wniosek należy przekazać Prezydentowi m. st. Warszawy - jako organowi właściwemu do jego rozpatrzenia.

Wojewoda Mazowiecki, w wykonaniu powyższego postanowienia GINB, zawiadomił [...], że wniosek o wznowienie postępowania wraz

z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji powinna wnieść jako odrębne podanie do organu właściwego do jego rozpatrzenia.

W związku z koniecznością wydania stosownego rozstrzygnięcia

w przedmiocie odwołania wniesionego od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...]Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 134 k.p.a. wydał postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. stwierdzające niedopuszczalność wniesionego odwołania.

Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, skoro [...]nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji i nie została jej doręczona decyzja Prezydenta m.st. Warszawy, to mogła ona wnieść odwołanie w terminie "otwartym" dla podmiotu, któremu jako ostatniemu doręczono decyzję organu I instancji. Wskazał, że w aktach organu I instancji brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...]z dnia [...] marca 2013 r., przez dwie strony postępowania tj. [...], dlatego zwrócił się do organu I instancji o udzielenie informacji kiedy doręczono im decyzję. W odpowiedzi organ I instancji wyjaśnił, że nie posiada zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji, a próba złożenia reklamacji zakończyła się niepowodzeniem gdyż Poczta Polska rozpatruje tylko reklamacje w sytuacji gdy nie minął rok od daty nadania listu.

Wobec powyższego w piśmie z dnia [...] listopada 2014r zwrócono się do [...]o wskazanie daty odbioru decyzji Prezydenta m.st. Warszawy [...]z dnia [...] marca 2013r. Pismo to pozostało bez odpowiedzi.

Zdaniem organu odwoławczego mimo braku dowodów doręczenia decyzji należy domniemywać, że wymienione osoby odebrały decyzję organu I instancji

w czasie zbliżonym do pozostałych stron postępowania, a zatem ostateczny termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął w dniu [...] kwietnia 2013 r. Wojewoda Mazowiecki uznał zatem, że odwołanie skarżącej z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało wniesione po upływie terminu, w jakim przysługiwało jej uprawnienie do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy. W ocenie organu odwoławczego w sytuacji, w której odwołanie wniesiono po terminie, a jedynie wobec braku możliwości ustalenia daty odbioru decyzji przez wszystkie strony nie sposób przesądzić definitywnie kiedy upłynął termin z art. 129 § 2 k.p.a., należy wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania.

Odmienne rozwiązanie prowadziłoby organ odwoławczy do rażącej dowolności

i określenia stanu faktycznego wyłącznie na niczym nie popartym przypuszczeniu

w zakresie daty odbioru decyzji przez ostatnią ze stron. Co prawda strona nie powinna ponosić konsekwencji za nieprawidłowości wynikłe przy doręczaniu decyzji innym stronom postępowania, niemniej proponowane rozstrzygnięcie nie pozbawia jej ochrony swoich praw w postępowaniu wznowieniowym . Oczywistą przesłanką do zainicjowania takiego postępowania byłby niezawiniony brak udziału strony

w postępowaniu przed organem I instancji ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

[...]wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2015r, Nr [...]wraz z zasądzeniem kosztów postępowania, wskazując w uzasadnieniu, że złożyła odwołanie w toku trwających postępowań odwoławczych innych stron, a Wojewoda ustalając ostateczny termin do wniesienia odwołania na dzień [...] kwietnia 2013 oparł się na domniemaniu doręczenie decyzji [...].

Zdaniem skarżącej zastosowana zasada "domniemania" daty odbioru decyzji nie znajduje żadnego oparcia prawnego, a organ powinien rozważyć możliwość zagubienia przesyłek pocztowych, czego nie uczynił. Uznała zatem, że Wojewoda nie podjął koniecznych działań w celu nadania właściwego biegu sprawy, jak również nie wykonał dyspozycji zawartych w postanowieniu GINB z dnia [...] maja 2014 r.

W ocenie skarżącej organ odwoławczy pominął kluczowy fakt, że nie możne być mowy o faktycznym powiadomieniu stron postępowania, bowiem organ I instancji posłużył się nieaktualną i niekompletną listą posiadaczy prawa odrębnej własności lokali znajdujących się w budynkach wielorodzinnych przy [...]. Wskazując na naruszenia organu w zakresie nieuczestniczenia w postępowaniu przez grupę ponad 100 osób, skarżąca wywodziła, że konsekwencje działania organu I instancji, które uniemożliwiało ustalenie, czy i w jakim terminie doręczone zostały decyzje stronom postępowania, nie mogą rzutować na jej prawo do wniesienia odwołania i stoją w sprzeczności z wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powołanym we wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, wskazując

w uzasadnieniu, że podstawę prawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowił art. 134 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z treści tego uregulowania wynika, iż niedopuszczalność odwołania

i uchybienie terminu do wniesienia odwołania są odrębnymi instytucjami proceduralnymi.

Sąd wyjaśnił, że na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Przepisy postępowania administracyjnego nie precyzują, w jakim wypadku odwołanie należy uznać za niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych za niedopuszczalne należy uznać odwołanie wniesione przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji, i który nie wniósł odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział.

Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy

z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...]i odwołanie złożyła w czasie w którym uprawnienie takie nie przysługiwało już żadnemu z podmiotów, którym decyzję doręczono. Jednocześnie w odpowiedzi na wezwanie (pismo z dnia [...]lipca 2013 r.) organu odwoławczego do wskazania trybu postępowania w jakim winna nastąpić weryfikacja kwestionowanego rozstrzygnięcia wniosła o uznanie "odwołania od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] (...)" za podanie o wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a."

W ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym sprawy organ odwoławczy trafnie ocenił, że skarżącej jako stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie postępowania, a bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje zarzut wniesienia odwołania w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego zainicjowanego przez inne strony, które następnie zostało umorzone.

Konsekwencją umorzenia postępowania odwoławczego jest ostateczność decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.).

Podsumowując Sąd wskazał, że sam fakt złożenia odwołania przez podmiot mający przekonanie o posiadaniu przymiotu strony po upływie terminu dla stron postępowania nie powoduje, że decyzja objęta odwołaniem "odzyskuje" przymiot nieostateczności.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016, poz. 290 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 9, art. 4, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 i art. 7 p.b. oraz

§ 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki lub ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz art. 40 i 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2001 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) poprzez uznanie, że skarżąca nie była strona postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...],

a w konsekwencji uchylenie się Sądu I instancji od rozpoznania skargi, co do jej istoty;

2/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie:

- naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 9, art. 4, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 i art. 7 p.b. oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki lub ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz art. 40 i 41 ustawy

z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2001 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) oraz art. 134 p.p.s.a. wskutek błędnego ustalenia stanu faktycznego,

a także naruszenia art. 141 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, dlaczego Sąd odmówił skarżącej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...];

- naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 10 k.p.a. poprzez ograniczenie rozpoznawania skargi przez WSA do powielenia ustaleń i stanowiska przyjętego

w zaskarżonym postanowieniu bez uwzględnienia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i dostatecznego wyjaśnienia sprawy, bez odniesienia się do kluczowych zarzutów skargi, a także bez uwzględnienia naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji podstawowych zasad procedury administracyjnej, obligujących organy administracji do podejmowania decyzji i ich uzasadniania w sposób zgodny zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zasady zaufania obywateli do organów Państwa, informowania stron, przekonywania i zapewnienia im czynnego udziału

w postępowaniu, a nie poprzez ogólnikowe przytaczanie argumentacji orzeczniczo-komentarzowych odnośnie skuteczności odwołania, bez wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia przy ocenie statusu skarżącej jako strony posiadanego przez nią prawa własności odrębnej lokalu, z przysługującą temu prawu ochroną;

- obrazę art. 61 § 4 w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie kwestii niepowiadomienia stron skali tego naruszenia prawa w odniesieniu do przedmiotowej decyzji oraz art. 129 § 2 i art. 130 § 1 k.p.a. w zakresie konsekwencji tego faktu dla określenia terminu na wniesienie odwołania, a także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, dlaczego pomimo zgłoszonych zarzutów Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie powiadamiania stron do decyzji Nr [...];

- błędna wykładnię art. 16 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie ww. przepisu do decyzji, o której mowa w art. 28 p.b.;

- błędne zastosowanie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a. i art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 10 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy, w której nastąpiło rażące naruszenie prawa oraz występują istotne zagadnienia prawne, w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, a przez to ograniczenie praw skarżącej wynikających z art. 106 § 2 i art. 113 § p.p.s.a. oraz ww. przepisów k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych lub zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2015 r., [...]

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Nadto należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 194, zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 134 w k.p.a. organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienie go w terminie jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu l instancji w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. W razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 k.p.a.).

W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną

i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia

o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie,

a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin ten jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W orzecznictwie oraz doktrynie jednolicie przyjmuje się, że dla osoby, która została pozbawiona udziału w postępowaniu przed organem I instancji, termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która w postępowaniu brała udział. W przypadku wielości stron uznaje się ponadto, że kończy się on z upływem terminu dla strony, której jako ostatniej doręczono decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone zarówno przez Sąd I instancji jak i organ administracji, wynikające bezspornie z akt administracyjnych sprawy, że skarżąca nie było stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...]

i decyzja ta nie została jej doręczona. W aktach administracyjnych postępowania

znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji oraz koperty adresowane do stron z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Najpóźniej zwrócona została koperta awizowana po raz pierwszy [...] marca 2013 r., zaś po raz drugi awizowana 3 kwietnia 2013 r. Zatem termin do wniesienia odwołania dla adresata korespondencji upływał w dniu [...] kwietnia 2013 r. Doręczenie decyzji ostatniej stronie nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2013 r., tym samym ostateczny termin do wniesienia odwołania dla podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu upływał w dniu 23 kwietnia 2013 r. Żadna ze stron postępowania nie wniosła odwołania, co oznacza, że decyzja, jak prawidłowo uznał w ślad za organem Sąd I instancji, stała się ostateczna. Skarżąca odwołanie złożyła w dniu 28 czerwca 2013 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Skoro więc odwołanie wniesione zostało przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji i który nie wniósł odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla strony postępowania biorącej w nim udział, w takiej sytuacji organ słusznie stwierdził niedopuszczalność odwołania w trybie art. 134 k.p.a.

W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. Należy podkreślić, że po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania decyzja nabywa przymiot ostateczności, a to oznacza, że może być wyeliminowana

z obroty prawnego tylko w trybach nadzwyczajnych. W przypadku, gdy jednostka zarzuca pozbawienie jej udziału w postępowaniu powołując się na przysługujący jej

w sprawie interes prawny, trybem właściwym jest tryb wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 3 pkt 9, art. 4, art. 5 ust. 1

i 2, art. 6 i art. 7 p.b. oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki lub ich usytuowanie oraz art. 40 i 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.

o spółdzielniach mieszkaniowych ponieważ Sąd I instancji ich stosował wydając zaskarżony wyrok, a zasadniczy problem w tej sprawie sprowadzał się do zasadności zastosowania art. 134 k.p.a. Podkreślić należy, że wskazane zarzuty kasacyjne dotyczą prawidłowości postępowania prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę, gdy przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a.

Sąd I instancji nie naruszył art. 119 § 3 p.p.s.a. przez rozpoznanie sprawy

w trybie uproszczonym. Z treści art. 122 p.p.s.a. wynika, że sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawę jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu ("może przekazać"), któremu ustawodawca, w omawianej kwestii, pozostawił całkowitą swobodę, nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować się sąd. Sąd pierwszej I miał prawo - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - ocenić, że niniejsza sprawa nie wymaga takiego trybu procesowania. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienia spełnia kryteria wskazane w art. 119 § 3 p.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona i oddalił ją na podstawie art.184 p.p.s.a.