Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 620/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński, Protokolant spec. Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art 127 § 1 i 2 w zw. z art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) oraz art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.), decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania D.P. z dnia [...] grudnia 2016 r. od decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. o odmowie przyznania prawa do wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lutego 2015 r. w wymiarze 420% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz wypłaty ustawowych odsetek od powyższego świadczenia ([...]), postanowił:

1) uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia o żądaniu wypłaty odsetek ustawowych od kwoty odprawy stanowiącej równowartość 420% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym;

2) umorzyć postępowanie przed Komendantem [...] Policji w części dotyczącej żądania wypłaty odsetek ustawowych od kwoty odprawy stanowiącej równowartość 420% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym;

3) utrzymać zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie, to jest w części dotyczącej odmowy wypłaty D.P. odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lutego 2015 r. w wymiarze 420% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

W uzasadnieniu organ podniósł, że funkcjonariusz w okresie od dnia [...] grudnia 1978 r. do dnia [...] października 1989 r. pełnił służbę w Milicji Obywatelskiej. Jak wynika z adnotacji organu finansowego, zawartego na zestawieniu okresów nieprzerwanej służby zaliczonej do wysługi lat dla wypłaty odprawy funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Milicji Obywatelskiej z dnia [...] listopada 1989 r., D.P. w związku ze zwolnieniem ze służby w Milicji Obywatelskiej wypłacono odprawę w wysokości 420% miesięcznego uposażenia wraz z dodatkiem rodzinnym.

Następnie w dniu [...] lipca 1990 r. D.P. wstąpił do służby w Policji, z której został zwolniony z dniem [...] lutego 2015 r. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. D.P. pełnił w Policji służbę stałą. Uposażenie zasadnicze funkcjonariusza wraz z dodatkami o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia służby w Policji (luty 2015 r.) wynosiło [...] zł. W związku ze zwolnieniem ze służby wypłacono policjantowi odprawę w wysokości 180% miesięcznego uposażenia.

W dniu [...] maja 2016 r. D.P. zwrócił się z wnioskiem do Komendanta [...] Policji o wypłatę pozostałej części odprawy z tytułu zwolnienia ze służby wraz z ustawowymi odsetkami.

W wyniku rozpatrzenia sprawy Komendant [...] Policji wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. decyzję nr [...], na mocy której odmówił D.P. przyznania prawa do odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lutego 2015 r. w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

D.P. zakwestionował rozstrzygnięcie Komendanta [...] Policji i wniósł od niego odwołanie podnosząc, że w jego ocenie przysługuje mu pełna, sześciomiesięczna odprawa, gdyż wstępując do służby został na nowo zatrudniony, a nie ponownie, z uwagi na to, że został przyjęty do 3-letniej służby przygotowawczej, pomimo iż posiadał już ukończoną szkołę podoficerską i chorążych, a także kilkunastoletnie przygotowanie praktyczne. Wobec powyższego wniósł o uchylenie decyzji Komendanta [...] Policji i wypłacenie pozostałej części odprawy wraz z ustawowymi odsetkami.

W dniu [...] września 2016 r. Komendant Główny Policji wydał decyzję nr [...], na mocy której uchylił decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych względów niż wskazane przez D.P. Organ odwoławczy uznał, iż Komendant [...] Policji nie odniósł się do wszystkich roszczeń zawartych w odwołaniu, pomijając milczeniem kwestię odsetek ustawowych od niewypłaconej części odprawy pieniężnej. Ponadto wykazał, że zachodzi istotna rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem zaskarżonej decyzji polegająca na tym, że z rozstrzygnięcia wynika, iż Komendant [...] Policji odmówił wypłaty odprawy w pełnej wysokości, a z uzasadnienia wynika, że D.P. została wypłacona odprawa, ale w niepełnej wysokości.

Komendant [...] Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w dniu [...] listopada 2016 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił przyznania D.P. prawa do wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby z dniem [...] lutego 2015 r. w wymiarze 420% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz wypłaty ustawowych odsetek od powyższego świadczenia. W uzasadnieniu wskazał, że odprawa jest świadczeniem jednorazowym i skoro za poprzedni okres służby D.P. otrzymał 420% odprawy, to po podjęciu służby przysługuje mu prawo do "odprawy uzupełniającej", stanowiącej 180% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W zakresie żądania wypłaty ustawowych odsetek od przedmiotowego świadczenia organ I instancji wskazał, iż brak jest podstaw do ich wypłaty bowiem nie przewidują tego przepisy prawa.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się D.P., który w dniu [...] grudnia 2016 r. złożył odwołanie od decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.

W ocenie Komendanta Głównego Policji odwołanie zasługiwało tylko na częściowe uwzględnienie, jednak z innych powodów niż wskazane przez stronę.

Organ wskazał, że kwestie odprawy przysługującej policjantowi zwalnianemu ze służby oraz jej wysokości regulują przepisy art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. I ustawy o Policji. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjant zwolniony ze służby otrzymuje odprawę. Z kolei przepis art. 115 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej, równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku, zaś odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Z analizy przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji wynika, że prawo policjanta do odprawy jest powiązane nierozerwalnie z faktem zwolnienia tego policjanta ze służby w Policji. Oznacza to, że roszczenie policjanta o wypłatę odprawy powstaje z momentem ziszczenia się warunku w postaci rozwiązania stosunku służbowego.

Organ ustalił, że D.P. został zwolniony ze służby w Policji, w której służył od dnia [...] lipca 1990 r., na swoją prośbę, z dniem [...] lutego 2015 r. Przed wstąpieniem do służby w Policji funkcjonariusz pełnił służbę w Milicji Obywatelskiej przez okres 10 lat, 10 miesięcy i 3 dni, to jest od dnia [...] grudnia 1978 r. do dnia [...] października 1989 r. Z tytułu zwolnienia ze służby w Milicji Obywatelskiej D.P. została wypłacona, na podstawie ówcześnie obowiązującego przepisu art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 38, poz. 181, z późn. zm.), odprawa w wysokości [...] zł ([...]), stanowiąca równowartość 420% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Przedmiotowy przepis miał tożsame brzmienie, co obecnie obowiązujący przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Organ podniósł, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż wielokrotne przyznawanie odpraw oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem, a więc takie świadczenia powinny być wypłacane tylko raz. Odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy - np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1142/12, LEGALIS nr 555080. Oznacza to, że policjantowi, który otrzymał już odprawę w ramach wcześniejszego stosunku służbowego, a następnie podjął służbę, przy zwolnieniu nie przysługuje uprawnienie do kolejnej odprawy. Policjant ten posiada jedynie uprawnienie do otrzymania tzw. odprawy uzupełniającej, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.

Organ wskazał, że takie rozwiązanie odnosi się również do sytuacji, w której policjant przed wstąpieniem do służby w Policji pełnił służbę w Milicji Obywatelskiej. W takim przypadku, jeżeli raz policjant otrzymał odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby, to przy ponownym zwolnieniu ze służby przysługuje mu co najwyżej tzw. odprawa uzupełniająca. Oznacza to, że policjantowi wcześniej zwolnionemu ze służby, który z tego tytułu otrzymał odprawę i ponownie podjął służbę, może przysługiwać odprawa uzupełniająca (świadczenie uzupełniające), jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia ze służby posiada on staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości, albowiem będzie to nadal jedna odprawa, skorygowana jedynie o wysokość wynikającą ze stażu służby, a nie dwie odprawy z tego samego tytułu.

W ocenie organu, z treści wyżej przywołanych norm (art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 1 ustawy o Policji) wynika w sposób oczywisty, iż ustawodawca odnosi się w nich do dwóch elementów rzutujących na wysokość odprawy, tj. długości pełnienia służby oraz wysokości uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Te dwa elementy organ musi wziąć pod uwagę zarówno przy ustalaniu odprawy, jak też po ponownym przyjęciu do służby, przy ustalaniu odprawy uzupełniającej.

W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu I instancji, w świetle którego policjantowi, który otrzymał odprawę z związku ze zwolnieniem ze służby, a następnie po ponownym przyjęciu (wstąpieniu) do służby w Policji, został następnie z tej służby ponownie zwolniony, przysługuje jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie ponownego zwolnienia policjant posiada staż służby uprawniający do odprawy w wyższej wysokości. W przypadku D.P. staż służby w Policji był dłuższy od uprzedniego stażu służby w Milicji Obywatelskiej i w związku z tym nabył uprawnienie do otrzymania odprawy uzupełniającej. D.P. w związku ze zwolnieniem z dniem [...] października 1989 r. ze służby w Milicji Obywatelskiej otrzymał odprawę. Zatem słusznie przyjął Komendant [...] Policji, że D.P. z tytułu zwolnienia z dniem [...] lutego 2015 r. ze służby w Policji przysługiwało prawo do uzupełniającej odprawy w kwocie [...] zł, stanowiącej równowartość 180% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nadto Komendant [...] Policji dokonał czynności materialno-technicznej, polegającej na naliczeniu i wypłaceniu D.P. odprawy w ww. wysokości. Tym samym Komendant [...] Policji wypełnił ciążący na nim obowiązek wypłaty D.P. uzupełniającej odprawy, gdyż zainteresowanemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji nie przysługiwała odprawa w pełnej wysokości stanowiącej równowartość sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za okres służby od dnia [...] lipca 1990 r. do dnia [...] lutego 2015 r.

Organ wskazał również, że Komendant [...] Policji wypełnił wytyczne zawarte w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. w przedmiotowym zakresie, gdyż rozstrzygając sprawę usunął wcześniej dostrzeżoną rozbieżność zaistniałą w sprawie pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem. Tak więc w ocenie Komendanta Głównego Policji, decyzja nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. w tej części jest prawidłowa.

Natomiast w kwestii żądania wypłacenia odsetek ustawowych od żądanej przez D.P. odprawy organ wskazał, iż przepisy ustawy o Policji, jak również wydane na jej podstawie akty wykonawcze, nie zawierają regulacji, które przyznają organowi Policji kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej kwestii odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych. Wobec tego ewentualnych odsetek od nieterminowo wypłaconej należności wynikającej z ustawy o Policji, policjant (były policjant) może dochodzić tylko i wyłącznie na drodze postępowania przed sądem powszechnym w oparciu o przepisy ustawy Kodeks cywilny, a nie na drodze postępowania administracyjnoprawnego. Organ II instancji stwierdził, że Komendant [...] Policji nie wypełnił prawidłowo wytycznych wynikających z decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r., gdyż ustalając niedopuszczalność dochodzenia na drodze administracyjnoprawnej odsetek od odprawy powinien umorzyć postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, decyzja nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. w części dotyczącej rozpatrzenia i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania wypłaty odsetek była wadliwa. Niedopuszczanym była bowiem odmowa wypłaty odsetek od żądanej kwoty odprawy z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w tym zakresie.

W dniu [...] marca 2017 r. skargę na powyższą decyzję złożył D.P., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez błędną ich wykładnią i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy, a tym samym osobie, która po raz kolejny podjęła służbę, może przysługiwać jedynie odprawa tzw. uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.

Skarżący podniósł, że wydana wobec niego decyzja posiada charakter krzywdzący i niesprawiedliwy. Podkreślił, że po zwolnieniu ze służby na własną prośbę w dniu [...] października 1989 r. został przyjęty w dniu [...] lipca 1990 r. do 3 letniej służby przygotowawczej, pomimo posiadanego przeszkolenia podoficerskiego i chorążych oraz kilkunastoletniego doświadczenia zawodowego. W ocenie skarżącego oznacza to, że został przyjęty na nowo, a nie ponownie. W tamtym czasie obowiązywały bowiem przepisy, że jeżeli okres od zwolnienia do kolejnego przyjęcia się do służby wynosi ponad 6 miesięcy, to przyjęcie następuje "na nowo", co związane jest z przyjęciem do 3 letniej służby przygotowawczej i wynikającymi z tego obostrzeniami dla nowo przyjętego funkcjonariusza.

Nadto wskazał, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant [...], powołują się na tzw. odprawę uzupełniającą, a przepisy art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 1 ustawy o Policji mówią o odprawie, a nie o odprawie uzupełniającej. Skoro zatem został na nowo przyjęty do służby i przepracował od tamtej daty około 27 lat, to na podstawie art. 115 ust. 1 należy mu się pełna odprawa.

Skarżący podniósł, że argumentacja organu jest błędna i nie dotyczy jego przypadku bowiem art.114 ustawy o Policji nie zawiera jakiegokolwiek sformułowania pozwalającego na uznanie, że odprawa wypłacona na podstawie tego przepisu ma charakter jednorazowy. Jedynym przepisem ograniczającym prawo do odprawy jest art. 118 tejże ustawy, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

W ocenie skarżącego, organy przytaczając w uzasadnieniu decyzji orzeczenia sądowe wskazujące na jednorazowy charakter odprawy nie wyjaśniły z jakiego powodu uznały, że w przepisach ustawy o Policji istnieje jakakolwiek luka prawna, która wymagałaby dokonywania uzupełniania jednoznacznie brzmiących przepisów wykładnią lub analogią prawa. Skoro ustawodawca w ustawie o Policji nie zawarł stwierdzenia o jednorazowości odprawy, oznacza to, iż nie miał zamiaru ograniczać wypłaty odprawy do jednorazowego świadczenia, które ewentualnie podlegałoby uzupełnieniu w przypadku ponownego, ale nie bezpośredniego powrotu do służby. Ponadto również art. 115 ustawy o Policji nie daje podstaw do przyjęcia, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Wysokość odprawy uzależnia bowiem jedynie od wysługi lat.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r .poz. 1369 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę.

Zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie, ugruntowany jest pogląd, że odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy (por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 634/98, Lex nr 47384, wyroki NSA z 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, Lex 171706 , z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 451/09, Legalis, z 12 października 2010 r., sygn. akt I OSK 569/10, Legalis, W. Kotowski, ustawa o Policji, Komentarz, Warszawa 2008). Formułując powyższą tezę w orzecznictwie podkreśla się, że świadczenie to – co do zasady – jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikom w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 § 1 k.p.).

W materii tej również Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował już stanowisko, że pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na rentę (emeryturę), a następnie podjął zatrudnienie, które ustało w związku z "ponownym" przejściem na emeryturę (rentę), kolejnej odprawy nie otrzyma (por. wyrok SN z 25 czerwca 1993 r., sygn. akt I PR 5/93, niepubl., uchwała SN z 2 marca 1994 r., sygn. akt I PZP 4/94, OSNAPiUS 1994, nr 2 poz. 2). W wyroku z 2 października 1990 r., sygn. akt I PR 285/90, Lex nr 14666, Sąd Najwyższy wskazał jednoznacznie, że pracownikowi, który pobrał odprawę emerytalną, a następnie, w związku z ponownym zatrudnieniem i ponownym przejściem na emeryturę, uzyskał prawo do odprawy emerytalnej od ostatniego zakładu pracy, odprawa ta przysługuje w ograniczonym zakresie. Jeżeli np. pracownikowi w chwili przechodzenia na emeryturę przysługiwała jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia odpowiadająca piętnastoletniemu okresowi pracy oraz jeżeli ten sam pracownik w chwili "ponownego przejścia na emeryturę" wykazał się już dwudziestoletnim okresem pracy, za który odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, to przyznanie mu odprawy odpowiadającej różnicy między sześciomiesięcznym a trzymiesięcznym wynagrodzeniem stanowi uzupełnienie tylko odprawy poprzedniej, ze względu na spełnienie warunku wymaganego dla otrzymania odprawy w wyższej wysokości.

Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że brak jest odrębnych przepisów, które pozwalałyby, aby inaczej niż odprawę emerytalną traktować odprawę przyznawaną funkcjonariuszom zwalnianym ze służby (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 818/08 CBOSA). Przyjęta w orzecznictwie wykładnia ma zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia, co spowodowałoby uprzywilejowanie policjantów w stosunku do innych osób zatrudnionych w oparciu o przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy regulujące stosunki służbowe i stanowiłoby naruszenie wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa.

Przyjąć zatem należy, że w obu omawianych reżimach prawnych, zarówno osobie, która ponownie podjęła służbę, jak i osobie, która ponownie podjęła pracę, może przysługiwać jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.

Zauważyć przy tym należy, w nawiązaniu do zastrzeżeń formułowanych przez skarżącego, że jego sytuacji jest inna wobec tego, że faktycznie pełnił służbę w innej formacji porządku publicznego, a służbę w Policji zaczął niejako "od nowa". Przepisy ustawy pragmatycznej wskazują, że nie ma znaczenia, iż skarżący zwolnił się ze służby w Milicji Obywatelskiej, a następnie po ponad roku podjął służbę w Policji. W tym zakresie należy również przywołać treść art. 150 ustawy o Policji, który jasno sformułował zasadę, że istnieje ciągłość służby pomiędzy służbą w MO, a Policją. Jest to również uzasadnione faktem, że zmiana ustroju Polski w latach 1989-90 następowała w drodze ewolucji, a nie rewolucji, wobec tego instytucje Państwa Polskiego zachowały swoją ciągłość.

Mając wszystkie powyższe uwagi na względzie, na aprobatę zasługuje stanowisko Komendanta Głównego Policji, że skoro skarżącemu wypłacono już odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby, to przysługuje mu jedynie uzupełnienie odprawy, stosownie do długości służby. Jednorazowa ma być jedynie odprawa, natomiast dla zwolnienia ze służby warunek jednorazowości nie jest wymagany przez przepisy prawa. Dlatego też w pewnych wypadkach odprawa może być wypłacana w częściach, stosownie do długości służby, nie przestając być tą samą odprawą.

Uwzględnienie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji, że otrzymałby odprawę w wysokości nie przewidzianej przepisami prawa i utraciłaby ona wówczas swój jednorazowy charakter.

Oznacza to, że organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 1 ustawy o Policji i na poczet należnej odprawy zaliczył odprawę już wcześniej skarżącemu przyznaną, wypłacając różnicę do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym.

Zaaprobować również należy stanowisko Komendanta Głównego Policji w zakresie umorzenia postępowania, dotyczącego wypłaty odsetek ustawowych od kwoty odprawy stanowiącej równowartość 420% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W tym zakresie przepisy ustawy o Policji, jak również wydane na jej podstawie akty wykonawcze, nie zawierają regulacji, które przyznają organowi Policji kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej kwestii odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych. W pełni uzasadnione było zatem umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Skoro zaś organ nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie, nie sposób uznać, by usprawiedliwione były zarzuty skargi naruszenia szeregu wskazanych w skardze przepisów postępowania.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.