Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 350/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24f ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego I. oddala skargę; II. zasądza od strony skarżącej na rzecz Gminy M. kwotę [...] (słownie:[...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] 2017 r. Nr [...] Rada Gminy M., działając na podstawie art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks Wyborczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 15) w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15

i art. 24 "f" ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U.

z 2016 r., poz. 446, ze zm., dalej jako "u.s.g.") stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy M. J. P. (zwanego dalej "skarżącym")

w okręgu wyborczym nr 2 z powodu naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego Gminy M..

W motywach uzasadnienia uchwały podano, że pismem z dnia [...] 2017 r. skierowanym do Przewodniczącej Rady Gminy M. oraz do wiadomości D. Urzędowi Wojewódzkiemu Wydział Nadzoru i Kontroli radny A. M. wniósł o wszczęcie procedury wygaszania mandatu skarżącego wskazując na naruszenia prawa określonego w art. 24f ust. 1 u.s.g. polegającego na złamaniu przez radnego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat.

W związku z tym Przewodnicząca Rady skierowała przedmiotowe pismo do Komisji Rewizyjnej celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wystąpiła do skarżącego o ustosunkowanie się do treści pisma i złożenie wyjaśnień.

Na podstawie przedstawionych materiałów ustalono, że radny w dniach [...] 2015 r. i [...] 2015 r. podczas Festynu Rodzinnego w L.,

a także podczas Dożynek Gminnych w M. sprzedawał napoje alkoholowe, a także produkty gastronomiczne w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Ponadto ustalono, iż skarżący zgodnie z treścią zezwoleń wydanych przez Wójta Gminy M. uzyskał zgodę na powyższe działania tj. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo podczas wskazanych imprez okolicznościowych.

Wskazano następnie, że kluczowym dla okoliczności niniejszej sprawy było ustalenie, czy radny w ramach wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej podczas dwóch imprez okolicznościowych korzystał z mienia gminy powszechnie dostępnego, na warunkach powszechnie ustalonych dla wszystkich.

W związku z tym zwrócono się do organizatorów imprez tj. do Stowarzyszenia "[...]", Sołtysa wsi L., Związku Gmin K. oraz Gminnego Ośrodka Kultury w M. w zakresie udzielenia informacji o sposobie wyłonienia podmiotów do świadczenia usług gastronomicznych, cateringowych oraz sprzedaży napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa w trakcie organizowanych imprez.

Z przedstawionych Komisji Rewizyjnej odpowiedzi wynikało, że w trakcie imprezy "Dożynki Gminne skarżący otrzymał zgodę na wyłączny handel napojami alkoholowymi do 4,5% (piwo) oraz obsługę gastronomiczną w postaci sprzedaży artykułów gastronomicznych. Usługa cateringowa w tym zakresie została częściowo sfinansowana przez Związek Gmin K., w pozostałym zakresie realizowana była w ramach prowadzonej przez radnego działalności gospodarczej. Usługi świadczone były na terenie stanowiącym własność gminy M.

z ustanowioną wyłącznością na rzecz skarżącego.

Rada Gminy wskazała następnie, że mając na uwadze, iż w przyjętym orzecznictwie sądowym, w tym wyroku z dnia 30 sierpnia 2011 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego (II OSK 140/11) zakaz prowadzenia działalności gospodarczej

z wykorzystaniem mienia gminnego przez radnych określony w art. 24 f ust 1 ustawy o samorządzie gminnym w zakresie sformułowania "z wykorzystaniem" należy interpretować szeroko odnosząc się do wszystkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności, działania radnego uznać należy za nieprawidłowe i naruszające zakaz określony w art. 24 f ust 1 u.s.g.

Komisja Rewizyjna w wyniku głosowania przyjęła, że w sprawie występują okoliczności określone w art. 383 § 1 pkt 5 ustawy Kodeks Wyborczy, który wskazuje, iż naruszenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej

z wykorzystaniem mienia gminy, w której radny uzyskał mandat tj. art. 24f ust.1 u.s.g. może być podstawą do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu.

Wobec tego Rada Gminy M. w wyniku przeprowadzonego głosowania podjęła uchwałę o wygaśnięciu mandatu radnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego radny zaskarżył

w całości legalność uchwały nr [...] Rada Gminy M. z powodu rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego w postaci przeprowadzenia niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej art. 24f ust.1 u.s.g.

W obszernym uzasadnieniu skargi podniósł, że sprzedaż napojów alkoholowych i produktów gastronomicznych podczas Festynu Rodzinnego

w L. ([...] 2015 r.) oraz Dożynek Gminnych w M. ([...].2015 r.), które to zorganizowano na działkach gruntu, wchodzących w skład zasobu komunalnego Gminy M., miała charakter incydentalny i możliwa była po uzyskaniu stosownych zezwoleń na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych, których formalnoprawnym wyrazem były decyzje Wójta Gminy.

Wyjaśnił, że jak wynika z treści wpisu figurującego w prowadzonym przez Ministra Rozwoju rejestrze przedsiębiorców, zgodnie z dezyderatami wynikającymi

z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U.

z 2016 r., poz. 1829), głównym przedmiotem jego działalności gospodarczej jest naprawa i konserwacja elektronicznego sprzętu powszechnego użytku (wg klasyfikacji PKD 95.21.Z), działalność restauracyjna zaś i barowa - nie wykazując, zgodnie ze stanem faktycznym, znamion właściwych dla działalności wiodącej - zamieszczona jest we wpisie jako element towarzyszący podstawowemu przedmiotowi jego aktywności gospodarczej. Z informacji zawartych we wpisie

w CEIDG wynika również, iż działalność gospodarczą wykonuje stacjonarnie pod wskazanymi trzema adresami, tj. w miejscowości M. odpowiednio: ul. S.[...], ul. D. [...] oraz ul. J.[...]. Tytuły własności do nieruchomości wskazanych jako miejsca wykonywania przez niego działalności gospodarczej znajdują się w obrocie prywatnym, nie zachodzi więc tu jakikolwiek stosunek prawny i związek z szeroko rozumianym zasobem komunalnym Gminy M..

Następnie powołując się na liczne orzeczenia sądów i wypowiedzi doktryny wskazał, że bezdyskusyjnym zaleceniem ustawodawcy jest dokonywanie bardzo ostrożnej wykładni pragmatycznej art. 383 ustawy Kodeks wyborczy. Podniósł, że przepisów zakazujących łączenia funkcji radnego z określoną w ustawie działalnością gospodarczą nie można stosować w drodze wykładni rozszerzającej

w każdym nie do końca wyjaśnionym przypadku.

Zdaniem skarżącego sądy administracyjne w swym orzecznictwie stoją na stanowisku, iż prowadzona przez radnego działalność gospodarcza tylko wtedy będzie skutkowała wygaśnięciem mandatu, jeżeli związana będzie z mieniem gminy w sposób bezpośredni i funkcjonalny. O związku funkcjonalnym można natomiast mówić wówczas, gdy mienie komunalne jest czynnikiem determinującym możliwość wykonywania działalności gospodarczej. W jego sytuacji warunek ten nie znajduje racji bytu. Jak dowodzi treść wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zarówno główny przedmiot jego działalności, jej charakter, jak

i miejsca jej wykonywania nie wykazują żadnej korelacji z mieniem gminy, a tym bardziej z możliwością oddziaływania na decyzyjność organu stanowiącego tudzież wykonawczego dla realizacji prywatnych interesów.

Skarżący argumentował, że przepis normujący wygaszanie mandatu radnego nie ma charakteru bezwzględnego rygoryzmu. Nie ma także żadnych przeciwwskazań do korzystania z szeroko rozumianego mienia gminnego również przez radnego, gdy odbywa się to na zasadzie powszechnej dostępności usług na warunkach ogólnych, powszechnie ustalonych dla danego typu czynności.

W ocenie skarżącego bezsprzecznie uznać należy - przy wątpliwym założeniu, że faktycznie doszło do rzeczonego "korzystania" z mienia gminnego - iż dochował powszechnie obowiązującej procedury, która skutkowała prawną możliwością prowadzenia sprzedaży. Potwierdzeniem tego są uzyskane przez niego zezwolenia na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych, wydane mocą decyzji Wójta Gminy M.. Tym samym, nie ma najmniejszych przesłanek, które pozwoliłyby na stwierdzenie związku między jego działalnością, a pełnioną funkcją radnego. Nie bez znaczenia jest fakt, że Wójt Gminy M. - wydając stosowne zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - najwyraźniej nie dostrzegał żadnego ryzyka uznania tejże działalności za nieetyczną i osłabiającą zaufanie do organów administracji publicznej. W przekonaniu skarżącego w przeciwnym wypadku - kierując się dobrem wspólnoty samorządowej - Wójt nie dopuściłby do jakichkolwiek form nadużywania funkcji publicznych, zdając sobie sprawę z faktu, że taka patologia uderzałaby zarówno w osobę radnego, jak również w jego kompetencje.

Konkludując wskazał, że incydentalnie prowadzona przez niego sprzedaż produktów gastronomicznych na dwóch imprezach okolicznościowych nie wykazuje - w świetle wykładni obowiązujących regulacji prawnych popartej obszernym orzecznictwem sądowo-administracyjnym - żadnych znamion nadużycia pełnionej funkcji radnego.

W odpowiedzi na skargę Gmina M. wniosła o jej oddalenie

i podtrzymała stanowisko z uzasadnienia uchwały.

Na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. skarżący oświadczył, że na spotkaniu

z wójtem, skarbnikiem i dyrektorem gminnego ośrodka kultury ustalono, że będzie pomagał organizować obydwie imprezy poprzez sprzedaż napojów alkoholowych, zorganizowanie cateringu oraz zapewnienie warunków do konsumpcji. Podał, że nie były to jedyne imprezy w których jako radny organizował w imieniu swojej firmy sprzedaż napojów alkoholowych i catering, jednakże było to w innych kadencjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1

w zw. z § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] 2017 r. stwierdzająca wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy M. J. P. w związku z naruszeniem ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonej w art. 24 f u.s.g. działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy w której skarżący uzyskał mandat.

Z ustaleń organu wynika, że w trakcie sprawowania swego mandatu radnego skarżący w dniach [...] 2015 r. i [...] 2015 r. podczas Festynu Rodzinnego w L., a także podczas Dożynek Gminnych w M. sprzedawał napoje alkoholowe, a także produkty gastronomiczne w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego aktu stanowią unormowania art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (t.j. Dz. U.

z 2017 r. poz. 15 ) w związku z art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 24f ust. 1 u.s.g.

Zgodnie z treścią art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Takim zakazem jest wynikający z art. 24 f u.s.g. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami

z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat.

Na początku rozważań wskazać należy, że każdy obywatel podejmując decyzję o ubieganiu się o mandat radnego gminy musi uwzględniać ograniczenia przewidziane ustawą samorządową. Jeśli podejmuje się uczestnictwa w życiu publicznym przyjmuje na siebie zobowiązania. Jednym z nich jest "kierowanie się dobrem wspólnoty samorządowej gminy" (art. 23 ust. 1 u.s.g.). Realizacją tego założenia jest m.in. zakaz sformułowany w art. 24f ust. 1 u.s.g., który ma charakter bezwzględny.

W przepisie art. 24f ust. 1 u.s.g. ustawodawca wprowadził generalny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku komunalnego i tytuł prawny. Ustanawiając zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego, ustawodawca chciał zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu w celu ułatwienia dostępu do tego mienia (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1083/11, z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2968/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Przepis ten, co należy podkreślić na potrzeby sprawy niniejszej, używa pojemnego określenia "wykorzystanie mienia" i nie ogranicza zakazu do "własności" ani do bezpośredniego "zarządzania" mieniem komunalnym gminy, jak zdaje się rozumieć to pojęcie skarżący. "Wykorzystywanie mienia" jest bowiem pojęciem znaczeniowo bardzo szerokim, obejmującym wiele różnorakich stosunków prawnych i faktycznych.

Ponadto wyjaśnienia także wymaga, że wykorzystanie mienia komunalnego jest wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego, nie ma znaczenia, czy przy wykorzystaniu tego mienia komunalnego radny odniósł korzyści, czy też nie. Art. 24 f ust. 1 u.s.g. nie uzależnia wygaśnięcia mandatu radnego od osiągnięcia zysku z korzystania z mienia komunalnego, lecz rozstrzygający jest fakt korzystania z tego mienia. (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 921/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, omawiany zakaz z art. 24f u.s.g., statuujący ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej przez radnego, ma charakter antykorupcyjny i służy wyeliminowaniu sytuacji, gdy radny przez wykorzystywanie swojej funkcji uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich, a z drugiej strony, przepis ten pełni istotną rolę w kształtowaniu pożądanej postawy społecznej, w której służba dla lokalnej społeczności samorządowej powinna być pozbawiona niebezpieczeństwa faworyzowania interesu indywidualnego, prywatnego w sytuacji, gdy z pierwszeństwa powinien korzystać interes ogółu. Art. 24f ust. 1 u.s.g. powinien w związku z tym sprzyjać kształtowaniu standardu rzetelnego i uczciwego wykonywania obowiązków radnego. Z tego względu wszelkie wątpliwości związane z jego interpretacją nie powinny prowadzić do obejścia powyżej wskazanych celów i do działalności niezgodnej ze standardami wykonywania mandatu radnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2016r., sygn. IV SA/Po 482/16). Wykładnia przepisu art. 24f powinna być restrykcyjna by nie obchodzić ustawowego zakazu antykorupcyjnego z tego przepisu wynikającego.

Wyjaśnić następnie należy, że mienie komunalne obejmuje aktywa, które stanowią nie tylko nieruchomości gruntowe oraz budynki i budowle (majątek trwały), ale także środki pieniężne. Taki sposób rozumienia mienia komunalnego wynika z art. 43 u.s.g., zgodnie z którym mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Zgodnie z art. 44 Kodeksu cywilnego mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Skoro zatem w ujęciu rachunkowym środki finansowe stanowią aktywa pieniężne, to są składnikiem majątku danej jednostki (vide wyroki: z dnia 24 listopada 2014 r., II OSK 2892/14, z dnia 16 kwietnia 2013 r., II SA/Bd 165/13, CBOSA). Inaczej rzecz ujmując należy powtórzyć za NSA, że wypłacone za usługę wynagrodzenie jest ekwiwalentem świadczenia wykonanego na rzecz gminy, a zatem jest realizacją wyrażonej w pieniądzu należności pochodzącej z praw majątkowych gminy. Usługodawca realizujący świadczenie w ramach działalności gospodarczej, przez sam fakt pobrania wynagrodzenia ze środków budżetowych – korzysta z mienia gminnego (vide wyrok z dnia 24 listopada 2014 r., II OSK 2892/14, CBOSA). Uwzględniając powyższe nie może być jakichkolwiek wątpliwości, że "wykorzystywaniem mienia gminnego" w powyżej wskazanym znaczeniu jest także uzyskiwanie wynagrodzenia za usługi wykonane przez radnego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na rzecz gminnych jednostek organizacyjnych lub gminnych osób prawnych.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należało, że prawidłowo ustalony przez Radę Gminy stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie przepisów art. 383 § 1 pkt 1 Kodeksu wyborczego w związku z art. 24 f u.s.g. Skarżący będąc radnym Gminy M. uzyskał wyłączne zezwolenia na sprzedaż alkoholu w trakcie imprez gminnych, które były finansowane ze środków publicznych. Z tytułu prowadzonej działalności cateringowej skarżący uzyskał wymierne wynagrodzenie. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktach niniejszej sprawy, w których znajduje się kopia wystawionej przez skarżącego faktury nr [...] z dnia [...] 2015 r. na kwotę [...] zł. Niewątpliwie zatem wykonanie odpłatnej usługi na rzecz gminy stanowi wykorzystanie mienia komunalnego gminy w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej

w ujęciu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1829), co z kolei obligowało organ stanowiący Gminy do podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego.

W tym miejscu zaakcentować warto, że pogląd, iż wykorzystywaniem mienia gminnego w rozumieniu przepisu art. 24f u.s.g. jest również otrzymywanie wynagrodzenia za usługi wykonane przez radnego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej lub w ramach działalności gospodarczej, którą zarządza, trzeba uznać za ugruntowany w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2017 r. II SA/Bk 804/16).

Co więcej, podkreśla się, że art. 24f u.s.g. ma zastosowanie także

w przypadku jednorazowego wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej mienia komunalnego gminy oraz że takim wykorzystaniem jest świadczenie odpłatnej usługi na rzecz gminy, zaś dla interpretacji omawianego przepisu rozstrzygający jest sam fakt korzystania z mienia komunalnego, które to wykorzystywanie pozostaje w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą radnego (wyrok NSA z 6 grudnia 2016 r. II OSK 2502/16). W związku z tym nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność incydentalnego charakteru sprzedaży napojów alkoholowych i produktów gastronomicznych podczas imprez gminnych. Dodatkowo, biorąc pod uwagę wyjaśnienia radnego złożone na rozprawie o wykonywaniu przez niego podobnych usług w innych kadencjach, nie można mówić, że miały one charakter incydentalny.

Podkreślić też należy, że ustawodawca w art. 24f ust. 1 u.s.g., nie wprowadza kryterium bezpośredniego związku funkcjonalnego wykorzystywania mienia komunalnego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Korzystanie to nie musi stanowić istoty działalności gospodarczej, może to być korzystanie z mienia komunalnego w celu prowadzenia określonej części działalności gospodarczej. Z powołanego przepisu nie można wywodzić również innych przesłanek, które miałyby zawęzić zakres jego stosowania. Sam fakt wykorzystywania mienia komunalnego bezpośrednio lub pośrednio jest już wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego, (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 921/10, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Wyjątkiem od stosowania art. 24f ust. 1 u.s.g. są przypadki, gdy radny korzysta z mienia gminy ogólnodostępnego, na powszechnych zasadach, przykładowo z parkingów, bibliotek gminnych etc., lecz z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie.

Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej w formie stacjonarnej, zgodnie z wpisem do CEiDG pod trzema adresami, Sąd wskazuje, że nie ma ona żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Są to bowiem jedynie główne miejsca wykonywania działalności, bez wpływu na fakt, że jest ona prowadzona również na innym terenie - o czym ewidentnie świadczy udział skarżącego w obu imprezach. Skarżący w złożonej skardze jednoznacznie przyznał, iż w trakcie prowadzonych imprez prowadził sprzedaż gastronomii i alkoholu. Otrzymane zezwolenia na sprzedaż alkoholu dotyczą konkretnych imprez gminnych i nikt poza skarżącym takiej działalności

w trakcie ich trwania nie prowadził.

Reasumując, w ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi organ nie dokonał wykładni rozszerzającej art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i nie zastosował go do niewyjaśnionego do końca przypadku (przytaczany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 25 października 2012 r., II OSK 2357/12), lecz prawidłowo ustalił i rozważył okoliczności niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto kierując się dyspozycją zawartą

w art. 208 p.p.s.a.