Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 121/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 179 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1669
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] marca 2014 r. [...] B. S. (dalej: "skarżąca", "habilitantka") wystąpiła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", a także "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji") o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie technologia chemiczna i jako jednostkę organizacyjną do przeprowadzenia tego postępowania wskazała Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w [...].

W dniu [...] czerwca 2014 r. Centralna Komisja powołała Komisję Habilitacyjną, która po zapoznaniu się z recenzjami i wysłuchaniu habilitantki, przeprowadziła jawne głosowanie nad wnioskiem. W głosowaniu brało udział 7 członków Komisji Habilitacyjnej i jego wynik był następujący: głosy na tak – 3, głosy na nie – 1, głosy wstrzymujące się – 3.

W protokole z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej z [...] października 2014 r., odnotowano, iż Komisja nie poparła wniosku skarżącej o nadanie jej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych.

[...] października 2014 r. odbyło się posiedzenie Rady Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w [...] (dalej: "Rada Wydziału IMiC AGH"), na którym zapoznano jej członków z protokołem z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej.

W tym samym dniu, tj. [...] października 2014 r. Rada Wydziału [...], w głosowaniu tajnym, na podstawie art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.; dalej: "u.s.n."), podjęła uchwałę nr [...] odmawiającą nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie technologia chemiczna. Uchwała ta nie zawierała uzasadnienia.

W odwołaniu od powyższej uchwały habilitantka wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana innej radzie wydziału, względnie Radzie Wydziału [...], która wydała kwestionowaną uchwałę.

W opinii z [...] lutego 2015 r. Rada Wydziału [...] nie zgodziła się z zarzutami zawartymi w odwołaniu.

Opinie dotyczące odwołania sporządzili także powołani przez Centralną Komisję recenzenci w osobach [...].: M. S. i J. B., którzy uznali, że odwołanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauki o Ziemi na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2015 r., po zapoznaniu się z odwołaniem oraz opiniami recenzentów Centralnej Komisji, w tajnym głosowaniu wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...] (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 1 głos, przeciw – 34 głosy, wstrzymujących się – 1 głos).

Prezydium Centralnej Komisji [...] grudnia 2015 r., po zapoznaniu się z stanowiskiem ww. Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów).

Decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] Centralna Komisja, na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18a ust. 11 u.s.n., utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] z [...] października 2014 r. odmawiającą skarżącej nadania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie technologia chemiczna.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że Rada Wydziału [...] miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. W opinii do odwołania Rada Wydziału [...] w sposób szczegółowy odniosła się do podniesionych przez habilitantkę zarzutów.

Centralna Komisja wskazała, iż argumenty przedstawione w odwołaniu nie są przekonywujące, gdyż:

• dodatkowe dokumenty dostarczone przez skarżącą w trakcie postępowania habilitacyjnego były znane Komisji Habilitacyjnej, niektóre z nich zostały przygotowane niezgodnie z obowiązującymi przepisami, inne nie miały znaczenia dla oceny dorobku naukowego habilitantki, a jeszcze inne nie były kompletne,

• uzasadnienie uchwały nr [...] o odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego zawarte jest w protokole; w uchwale i protokole Komisji Habilitacyjnej podane są powody negatywnej opinii,

• opinie recenzentów były znane członkom Rady Wydziału [...], były też przedstawione bezpośrednio przez autorów na posiedzeniu Komisji Habilitacyjnej,

• kwestie powiadomienia habilitantki o spotkaniu z Komisją Habilitacyjną i przebiegu spotkania reguluje art. 18a ust. 10 u.s.n. oraz § 16 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r.,

• interpretacja wyników głosowania Komisji Habilitacyjnej była właściwa,

• analizując treść odwołania ma się wrażenie, że sporządziła je inna osoba niż skarżąca, odwołanie bazuje na niewłaściwej interpretacji przepisów prawa.

Organ odwoławczy uznał odwołanie za nieuzasadnione, akcentując, iż nie wniosło ono żadnych nowych informacji merytorycznych.

Powyższą decyzję Centralnej Komisji habilitantka uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 379/16, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Wydziału, a także zasądził od Centralnej Komisji na rzecz skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceny, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08 – orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami u.s.n. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny weryfikuje aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami pierwszej i drugiej instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych (vide wyroki NSA: z 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 729/11 i z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1700/10).

Analizując w tak określonej kognicji sądu administracyjnego uchwałę Rady Wydziału [...], Sąd dopatrzył się istotnych uchybień w postępowaniu habilitacyjnym dotyczącym skarżącej, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim tut. Sąd stwierdził, że uchwała Rady Wydziału [...] z [...] października 2014 r. odmawiająca nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego, nie została w żaden sposób uzasadniona, co stanowi naruszenie przepisu art. 18a ust. 12 u.s.n. Brak uzasadnienia uchwały nie pozwala Sądowi na dokonanie oceny, czy członkowie Rady Wydziału [...] mieli możliwość zapoznania się z dokumentacją przedstawioną przez Komisję Habilitacyjną i wyrażonymi przez jej członków ocenami, wynikami głosowania i podjętą opinią.

Sąd zaznaczył, iż ma świadomość, że Rada Wydziału [...] oraz Centrala Komisji, jako ciała kolegialne, rozstrzygnięcia podejmują w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za odmową nadania stopnia naukowego. Dlatego szczególnie ważne jest ustalenie, czy przystępując do głosowania członkowie Rady mieli pełny obraz przebiegu postępowania przed Komisją Habilitacyjną, której opinia ma istotny wpływ na wynik głosowania, a brak uzasadnienia uchwały Rady Wydziału [...] nie pozwala na zbadanie tego aspektu sprawy.

Sąd podkreślił, że realiach niniejszej sprawy brak uzasadnienia jest szczególnie istotnym uchybieniem, bowiem opinia Komisji Habilitacyjnej pozostawała w sprzeczności z wynikiem głosowania tej Komisji. Z protokołu z [...] października 2014 r. wynika, że Komisja Habilitacyjna poddała pod głosowanie jawne wniosek o nadanie skarżącej tytułu naukowego doktora habilitowanego. Wniosek tej spotkał się z poparciem 3 członków Komisji i tylko z 1 głosem sprzeciwu. Zważywszy na treść przepisu art. 18a ust. 8 u.s.n., uchwała Komisji Habilitacyjnej podejmowana jest zwykłą większością głosów, co oznacza, że wniosek uzyskał poparcie Komisji. Wobec powyższego zupełnie niezrozumiała i sprzeczna z wynikami głosowania jest opinia Komisji Habilitacyjnej, iż nie popiera ona wniosku habilitantki o nadanie stopnia naukowego. Brak uzasadnienia Rady Wydziału [...] nie pozwala ocenić, czy niewłaściwa reasumpcja Komisji Habilitacyjnej była zauważona przez Radę Wydziału i czy została w jakiś sposób oceniana.

Sąd zwrócił uwagę, że opinia Komisji Habilitacyjnej nie jest wiążąca dla Rady Wydziału [...], niemniej jednak Rada, podejmując uchwałę, opiera się na tej opinii i jej wnioskach. Jeśli więc wniosek Komisji Habilitacyjnej został sformułowany wbrew wynikom głosowania jej członków, to nie sposób wykluczyć, że tak poważne uchybienie rzutowało na rozstrzygnięcie organu kolegialnego – Rady Wydziału [...].

Centralna Komisja nie dostrzegła tych nieprawidłowości i w uzasadnieniu decyzji nie odniosła się do nich, chociaż skarżąca podnosiła je w odwołaniu od uchwały Rady Wydziału [...]. To, że organ nie miał w pełni obowiązku wypełnić dyspozycji zawartej w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") nie oznacza, że swojego rozstrzygnięcia nie powinien uzasadniać w sposób umożliwiający Sądowi dokonanie kontroli podjętego rozstrzygnięcia.

Reasumując, Sąd nakazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Centralna Komisja wyeliminowała uchybienia stwierdzone w postępowaniu habilitacyjnym o nadaniu skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Opisane wyższej orzeczenie Sądu stało się prawomocne wobec niezaskarżenia go skargą kasacyjną przez żadną ze stron postępowania.

Uchwałą z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Rada Wydziału [...], po głosowaniu, odmówiła skarżącej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie technologia chemiczna.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Centralna Komisja, mając za podstawę art. 21 ust. 2 w związku art. 18a u.s.n., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od ww. uchwały z 2 czerwca 2017 r., uchyliła zaskarżoną uchwałę i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] Politechniki [...] w [...] (dalej: "Rada Wydziału", "organ pierwszej instancji").

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ odwoławczy podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uchylił uchwały i opinii Komisji Habilitacyjnej z [...] października 2014 r. Zatem Rada Wydziału powinna podjąć ponowną uchwałę w oparciu o opinię Komisji Habilitacyjnej z [...] października 2014 r. Dalsze postępowanie powinno być prowadzone bez udziału Komisji Habilitacyjnej, gdyż formalnie to nie do niej, lecz do Rady Wydziału - w myśl art. 18 u.s.n. - należy kompetencja do rozstrzygnięcia o nadaniu albo odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Niedopuszczalne było zatem przeprowadzenie przez Komisję Habilitacyjną "dodatkowego głosowania" nad wnioskiem o odmowie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego. Skoro Komisja Habilitacyjna powołana przez Centralną Komisję w dniu [...] czerwca 2014 r., po zapoznaniu się z recenzjami i wysłuchaniu habilitantki, przeprowadziła jawne głosowanie i jego wynik był - zgodnie z protokołem z [...] października 2014 r. - następujący: 3 głosy na tak, 1 głos na nie, 3 głosy wstrzymujące się, to oznacza, że opinia Komisji Habilitacyjnej była pozytywna, tj. za nadaniem skarżącej stopnia doktora habilitowanego. Taki też wniosek Komisji habilitacyjnej powinien być głosowany przez Radę Wydziału. Treść uchwały, jaka powinna być przedmiotem głosowania, jest bowiem determinowana opinią Komisji Habilitacyjnej. Powołując się na wyrok NSA z 16 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1325/09, organ drugiej instancji stwierdził, że jeżeli, w razie pozytywnej opinii Komisji Habilitacyjnej, wniosek o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie uzyska w głosowaniu Rady Wydziału bezwzględnej większości oddanych głosów, nie oznacza to automatycznie odmowy nadania, lecz konieczne jest przeprowadzenie drugiego głosowania, tym razem z wnioskiem o odmowę nadania stopnia, w którym również decyduje się bezwzględną większością głosów. Z tego, że rada ma podejmować uchwałę "na podstawie opinii komisji", wydaje się wynikać konieczność przeprowadzenia głosowania z pytaniem zgodnym z opinią komisji, tj. pytaniem o nadanie stopnia, jeżeli opinia jest pozytywna, i pytaniem o odmowę nadania stopnia, jeśli opinia jest negatywna.

Nadto Centralna Komisja wskazała, iż uzasadnienie Rady Wydziału [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...] jest "nad wyraz" lakoniczne i nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa.

Powyższa decyzja Centralnej Komisji z [...] czerwca 2018 r. nie została zaskarżona do tut. Sądu i stała się prawomocna.

W dniu [...] września 2018 r. odbyło się posiedzenie Wydziałowej Komisji Habilitacyjnej ds. [...] ([...]) w sprawie postępowania habilitacyjnego skarżącej. Ta stała Komisja Wydziałowa została poszerzona o dwóch wybitnych uczonych posiadających dorobek naukowy w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie technologia chemiczna: [...] M. Ł. i [...] Z. G., a także obradowała w obecności dziekana [...] K. W.. Celem obrad tej Komisji nie było dokonanie oceny merytorycznej osiągnięcia habilitacyjnego skarżącej, a jedynie jego analiza umożliwiająca określenie tego, czy Rada Wydziału [...] Politechniki [...] posiada kompetencje do przeprowadzenia tego postępowania. Komisja Wydziałowa nie zastępowała więc Komisji Habilitacyjnej. Do dyskusji dziekan zaprosił na posiedzenie zarówno recenzentów, jak i pozostałych członków Komisji Habilitacyjnej.

Uchwałą z [...] września 2018 r. nr [...] Rada Wydziału nie udzieliła poparcia wnioskowi Komisji Habilitacyjnej rekomendującemu nadanie skarżącej stopnia doktora habilitowanego, uznając, że osiągnięcia naukowe habilitantki dokonane po uzyskaniu stopnia doktora nie stanowią znacznego wkładu w rozwój nauk technicznych (uprawnionych do głosowania: 32; głosujących: 24, za: 7, przeciw: 16, wstrzymujących: 1, nieważnych: 0).

W kolejnym etapie obrad Rada Wydziału podjęła uchwałę z [...] września 2018 r. nr [...] w sprawie odmowy nadania wnioskowanego stopnia naukowego skarżącej (uprawnionych do głosowania: 32; głosujących: 24, za: 23, przeciw: 1, wstrzymujących: 0, nieważnych: 0).

W uzasadnieniu powyższej uchwały organ pierwszej instancji podał, że podstawą oceny jest osiągnięcie naukowe zatytułowane "Katalityczne utlenianie metanu z powietrza wentylacyjnego kopalń" wydane przez Towarzystwo Wydawnictw Naukowych “[...]" w [...] w 2014 r. oraz pozostałe elementy dorobku naukowego, a w szczególności: opublikowanie 29 prac naukowych, w tym 22 artykułów po uzyskaniu stopnia doktora. Prace po uzyskaniu doktoratu (17) opublikowano w czasopismach z listy JCR, takich jak [...] (1), [...] (5), [...] (2), [...] (1), [...] (4), [...] (2), [...] (1), [...] (1). Na ogólną liczbę 22 prac w dziesięciu z nich habilitantka jest pierwszym autorem. Jednakże w publikacjach o najwyższym indeksie oddziaływania (IF) - [...] skarżąca jest pierwszym autorem tylko w jednej z nich i to z 30% udziałem. Pozostałe publikacje mają niskie lub zerowe współczynniki cytowalności.

Rada Wydziału zaznaczyła, iż publikacje nr [...] powinny być raczej zaliczone do dorobku przed uzyskaniem stopnia doktora (2000 r.). Tym bardziej, że ich tytuły sugerują powiązanie z tematyką realizowaną pod opieką promotora w przewodzie doktorskim [...] T. B. (praca doktorska skarżącej nosi tytuł "Badania zawęglania katalizatorów niklowych promotowanych molibdenem w reakcji reformingu parowego węglowodorów"), zaś prace o nr [...] i [...] stanowią materiały pokonferencyjne i powinny się znaleźć w innym miejscu opisującym dorobek naukowy habilitantki.

Na dorobek publikacyjny skarżącej składa się także 16 opublikowanych prac w formie rozdziałów w pracach zbiorowych (8) i materiałach pokonferencyjnych (8). Habilitantka jest autorem lub współautorem 1 patentu (15% udziału) i 3 zgłoszeń patentowych (udziały odpowiednio 100%, 40% i 10%). Uczestniczyła również w realizacji trzech przedsięwzięć projektowo-technologicznych, zrealizowanych w zespołach badawczych składających się z kilku osób, w których deklaruje swój udział w wysokości 100%, 40% i 5% (odpowiednio pozycje 1, 2, 3 w części B dorobku, zatytułowanej "Zrealizowane oryginalne osiągnięcia projektowe, konstrukcyjne i technologiczne"). Dorobek naukowy skarżącej uzupełnia lista 10 komunikatów tematycznych wygłoszonych na konferencjach krajowych i międzynarodowych, w tym jedna poza granicami RP.

Habilitantka uczestniczyła też w realizacji 7 projektów badawczych. W najważniejszym z nich POIG 1.3.1. "Proekologiczna technologia utylizacji metanu z kopalń", wykonywanego w latach 2009-2013 przez Konsorcjum Utylizacji Metanu z Pokładów Węgla Podziemnych Kopalń utworzonego przez AGH [...], Politechnikę [...] i UMCS, pełniła rolę koordynatora zadania realizowanego przez grupę badaczy z UMCS w [...]. Realizacja przedmiotowego projektu zaowocowała opracowaniem projektu instalacji przemysłowej do katalitycznego spalania resztkowego metanu obecnego w powietrzu wentylacyjnym kopalń.

Dorobek w zakresie działalności dydaktycznej i popularyzatorskiej oraz współpracy międzynarodowej habilitantki obejmuje takie elementy jak: przygotowanie materiałów drukowanych do ćwiczeń z technologii chemicznej; zajęcia dydaktyczne (wykłady, konwersatoria i ćwiczenia laboratoryjne) w tematyce: Podstawy zielonej chemii, Inżynieria chemiczna, Kataliza w ochronie środowiska, Ćwiczenia przemysłowe, Zarządzanie projektami i innowacjami, Mechanika płynów, Technologie proekologiczne itp. Przez 10 lat (1997-2007) skarżąca zajmowała się organizacją i sprawowała opiekę nad ćwiczeniami przemysłowymi dla studentów kierunku Chemia, Ochrona Środowiska oraz Związki bioaktywne i kosmetyki (do 250 osób rocznie) w takich zakładach jak: [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Była opiekunem 5 prac magisterskich i 6 licencjackich oraz pełniła funkcję współpromotora 6 prac magisterskich. Odbyła cztery krótkoterminowe staże naukowe w tym dwa zagraniczne (dwutygodniowy pobyt na [...] i w [...]). Posiada spore doświadczenie jako ekspert w przygotowaniu wydarzeń promujących ekologię i rozwój regionalny.

W ramach obowiązków organizacyjnych w swojej macierzystej uczelni habilitantka pełniła funkcje: Pełnomocnika Rektora UMCS ds. funduszy zewnętrznych (w latach 2009-2011), wydziałowego koordynatora ds. funduszy zewnętrznych (w latach 2008-2011), a także współpracowała z Biurem Doradczym [...] ([...]) w charakterze eksperta (w latach 2008-2012), co zaowocowało współtworzeniem projektów infrastrukturalnych dla UMCS w [...] i badawczych z udziałem przedsiębiorców.

W ocenie organu pierwszej instancji, zgromadzony przez habilitantkę dorobek ilościowo jest wprawdzie znaczny (obejmuje wszystkie aspekty działalności pracownika naukowego aspirującego do stopnia doktora habilitowanego), ale jakościowo skromny, o czym najlepiej świadczą wskaźniki bibliometryczne. Według Web of Science, przytoczone w dorobku publikacje mają sumaryczny impact factor IF=18,556, indeks Hirscha=7, liczbę cytowań 254. Najliczniej cytowane są prace opublikowane w Applied Catalysis A: General (153(1-2), 141-156, 1997) i Journal of Catalysis (227(2),282-296, 2004), w których udział skarżącej wynosi odpowiednio poniżej 40% i 30%. Liczba cytowań pozostałych prac wskazuje na ich niskie oddziaływanie na środowisko naukowe; nie wnoszą one znacznego wkładu w rozwój dyscypliny Technologia Chemiczna. Za mankament przygotowanego spisu dorobku Rada Wydziału uznała nie do końca jasne udziały poszczególnych autorów zarówno w publikacjach, jak i patentach. Jest to, zdaniem organu pierwszej instancji, niepokojące, gdyż w oświadczeniach jednego z autorów 13 razy pojawiają się takie frazy jak "sformułowałem problem naukowy, zaplanowałem badania naukowe, współuczestniczyłem w opracowaniu i zinterpretowaniu wyników badań". Utrudnia to obiektywną ocenę wkładu własnego habilitantki we wspomniane dzieła, a w szczególności jej samodzielności naukowej.

Ponadto monografia skarżącej, stanowiąca podstawę wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego, w opinii wszystkich trzech recenzentów zawiera dużo niejasności i błędów.

Po rozpatrzeniu obszernego odwołania habilitantki od uchwały organu pierwszej instancji z [...] września 2018 r. nr [...], Centralna Komisja decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], mając za podstawę art. 21 ust. 2 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.; dalej: "Przep. wprow."), utrzymała w mocy uchwałę organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ odwoławczy wskazał, iż powołał dwóch recenzentów w osobach [...] M. N. (Uniwersytet [...]) i [...] M. K. (Politechnika [...]), którzy przedstawili negatywne opinie co do zasadności odwołania.

Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi po zapoznaniu się z odwołaniem, wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, wypowiedziała się w głosowaniu tajnym przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały objętej odwołaniem (wynik głosowania: za poparciem odwołania: 1 - głosy, przeciw - 33 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Dalej Centralna Komisja uznała, iż Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Postępowanie to zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a uchwała Rady Wydziału została podjęta po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności.

Organ drugiej instancji zaakcentował, iż wraz z decyzją z [...] czerwca 2018 r. przekazał Dziekanowi Wydziału wszystkie posiadane materiały dotyczące wniosku awansowego skarżącej. W protokole z posiedzenia Rady Wydziału z [...] lipca 2018 r. odnotowano wypowiedź dziekana o poinformowaniu członków Rady Wydziału o skierowaniu przez Centralną Komisję sprawy habilitantki do tej Rady, która to sprawa będzie przedmiotem obrad na posiedzeniu wrześniowym. Jednocześnie dziekan wskazał, że ze sprawą można się także zapoznać, studiując dokumentację umieszczoną na stronie Centralnej Komisji, co pozwoli na rzeczową dyskusję na wrześniowym posiedzeniu Rady Wydziału. Dzięki tej informacji, członkowie Rady Wydziału dysponowali dwumiesięcznym okresem na przygotowanie się do dyskusji i podjęcie decyzji w przedmiotowej sprawie.

Centralna Komisja podkreśliła, iż wszyscy recenzenci ocenili negatywnie przedstawioną przez skarżącą monografię. W autoreferacie habilitantka oceniła swój wkład "w całościowy projekt instalacji" na 10%. Jej indywidualny wkład w rozwiązanie techniczne dotyczył opracowania katalizatora palladowego osadzonego na nośniku ceramicznym (100%), przeniesienia jego preparatyki na skalę ćwierć techniczną z udziałem Grupy Azoty w [...] i weryfikacji jego działania w okresie 3 miesięcy (z zespołem współpracowników). Natomiast brak jest informacji pozwalających na precyzyjną ocenę tego materiału. Na str. 21 odwołania skarżąca podała, iż to osiągnięcie - jako unikatowe, oryginalne i samodzielne, zostało [...] grudnia 2012 r. zgłoszone do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP RP"), opublikowane w dzienniku urzędowym, a następnie [...] czerwca 2017 r. (czyli w trakcie procesu habilitacyjnego) uzyskało ochronę patentową. Zdaniem skarżącej, osoby decydujące o przyznaniu stopnia naukowego, w tym recenzent pracy [...] M. H., "doskonale wiedzą lub powinny posiadać wiedzę", iż przed opublikowaniem treści zgłoszenia przez UP RP nie można ujawnić szczegółów, które uniemożliwią uznanie ewidentnej nowości i na tej podstawie przyznanie ochrony patentowej dla wynalazku. Stąd w monografii habilitacyjnej nie mógł znaleźć się opis preparatyk, co zarzuca w recenzji [...] M. H..

Z powyższą argumentacją nie zgodził się organ odwoławczy, wskazując, iż wyniki badań, stanowiące przedmiot zgłoszenia patentowego, można publikować nawet w dniu, w którym UP RP zarejestrował zgłoszenie wynalazku. Wraz z wniesieniem do UP RP zgłoszenia wynalazca otrzymuje tzw. datę pierwszeństwa, która świadczy o tym, że zgłoszenie zostało dokonane przed publicznym ujawnieniem. UP RP ma 18 miesięcy na opublikowanie zgłoszenia, a jego szybkie upublicznienie przez wynalazcę sprzyja ochronie, ponieważ próba zgłoszenia przez konkurencję jest ograniczona pojawieniem się tej informacji w międzynarodowym obiegu informacji naukowej, co bez wątpienia zauważy ekspert badający stan techniki przed zaakceptowaniem konkurencyjnego zgłoszenia.

Skrótowy opis patentowy [...] dotyczy głównie syntezy katalizatora i nie dostarcza precyzyjnych danych fizykochemicznych istotnych z punktu widzenia naukowego, których brak jest w monografii. Pomimo upływu ponad sześciu lat od daty zgłoszenia, habilitantka nie opublikowała pracy, w której zaprezentowałaby ten katalizator i opisała jego właściwości. Został on jedynie uwzględniony jako element prototypu instalacji do utleniania metanu z wentylacji kopalnianych w publikacji autorstwa m.in. skarżącej, która ukazała się w 2017 r. w czasopiśmie [...], a której autorką korespondencyjną jest B. K. z Politechniki [...].

Wprawdzie organ drugiej instancji uznał dorobek naukowy skarżącej za wystarczający dla przeprowadzenia procesu habilitacyjnego, jednak zaznaczył, że jej prace zostały opublikowane w czasopismach o niskim współczynniku oddziaływania; brak jest też oświadczeń niektórych współautorów o ich roli w powstaniu publikacji. W konkluzji Centralna Komisja stwierdziła, iż przedstawiony dorobek publikacyjny nie jest wystarczający w przypadku osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego w tak prężnie rozwijającej się dyscyplinie jaką jest technologia chemiczna. Publikowania w otwartej międzynarodowej literaturze nie można zastąpić uzyskiwaniem ochrony patentowej wynalazków.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o rozważenie możliwości zaktualizowania jej dorobku, organ drugiej instancji wyjaśnił, że u.s.n. nie dopuszcza takiej możliwości. Natomiast przepis art. 21 ust. 3 u.s.n. określa warunki wystąpienia z nowym wnioskiem habilitacyjnym. Na dzień wszczęcia postępowania dorobek naukowy habilitantki nie uprawnia do nadania jej wnioskowanego stopnia naukowego, ponieważ nie spełnia wymogów stawianych w art. 16 ust. 1 u.s.n.

Na powyższą decyzję Centralnej Komisji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania w zakresie obowiązku wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 11 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

• nieuwzględnienie żadnych pozytywnych ocen i recenzji dotyczących dorobku habilitantki, wybiórcze skupienie się wyłącznie na elementach krytyki i negatywnych opiniach,

• pominięcie (bez wskazania jego przyczyn) w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, które organ powinien wziąć pod uwagę przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się przez organ do licznych zarzutów przedstawionych przez skarżącą w stosunku do uchwały wydanej przez organ pierwszej instancji, w odwołaniu z [...] października 2018 r.,

• brak uzasadnienia dlaczego nie uwzględniono pozytywnej uchwały Komisji Habilitacyjnej,

• nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów dotyczących nieprawidłowości proceduralnych w działaniu Rady Wydziału [...] Politechniki Śląskiej w [...] oraz wielu przekłamań w wydanej uchwale,

• oparcie opinii w zakresie uchybień proceduralnych, wskazanych w odwołaniu, wyłącznie na opinii specjalistów bez merytorycznych kompetencji do przeprowadzenia takiej oceny, tj. specjalisty nauk chemicznych i matematyki, specjalność informatyka,

• bezczynność Centralnej Komisji wobec wniosków o wyjaśnienie nieprawidłowości i bezpodstawnych zarzutów autoplagiatu oraz sprostowanie tych informacji, kluczowych dla rzetelnego opiniowania i oceny merytorycznej dorobku, które to wniesione zostały przez Komisję Habilitacyjną i Radę Wydziału Akademii Górniczo-Hutniczej, prowadzących proces dwukrotnie z niedopuszczalną wadą prawną,

• nieprzestrzeganie Instrukcji Kancelaryjnej Centralnej Komisji w zakresie gromadzenia dokumentacji, co skutkowało manipulowaniem, decyzjami podejmowanymi w oparciu o wybrane dokumenty z pominięciem tych "niewygodnych",

• dwukrotną odmowę zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez prokuraturę postępowań wyjaśniających nieprawidłowości i pomówienia habilitantki zaistniałe w niniejszym postępowaniu;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 u.s.n. poprzez brak merytorycznej oceny wskazanego osiągnięcia habilitacyjnego, stanowiącego podstawę uznania lub nie, znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału, przekazanie sprawy innej - wskazanej w odwołaniu - jednostce organizacyjnej do nowego procedowania, jak również zażądała zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne zarzuty. Podniosła m.in, że na każdym etapie procedowania Centralna Komisja powiela błąd, powierzając opiniowanie akcentowanych w odwołaniu uchybień proceduralnych nieuprawnionym do takiej oceny recenzentom, którzy nie posiadają merytorycznej wiedzy w tej kwestii.

Zdaniem skarżącej, organ drugiej instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 379/16.

Habilitantka podkreśliła, iż dokumentacja postępowania gromadzona w Centralnej Komisji była archiwizowana w sposób niezgodny z obowiązującą Instrukcją Kancelaryjną i przez ponad pięć lat nie było żadnej metryki tych akt, co uniemożliwiało rzetelną merytoryczną ocenę dorobku naukowego skarżącej. Metryka powstała po [...] sierpnia 2019 r. r. i obecnie w tej sprawie Prokuratura Rejonowa [...] prowadzi postępowanie wyjaśniające pod sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

We wniosku z [...] września 2019 r. skarżąca domagała się zawieszenia postępowania habilitacyjnego. Postanowieniem z [...] września 2019 r. Centralna Komisja odmówiła zawieszenia postępowania habilitacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.; dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Nadto wedle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1829), począwszy od 17 października 2020 r. m.st. Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie znajduje również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem m.st. Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w związku z § 3 tego zarządzenia).

Uwzględniając z jednej strony powyższe regulacje, a z drugiej strony brak technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnie z udziałem stron oraz konieczność rozpoznania wniesionej w niniejszej sprawie skargi, sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, o czym zawiadomiono skarżącą i pełnomocnika organu pismami Sądu z [...] stycznia 2021 r.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w związku z prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 379/16. Wprawdzie po uprawomocnieniu się ww. orzeczenia, zapadła uchwała Rady Wydziału [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...]o odmowie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie technologia chemiczna, lecz rozstrzygnięcie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego prawomocną decyzją organu odwoławczego z [...] czerwca 2018 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] Politechniki [...] w [...]. Zatem ten ostatni organ, ponownie rozpatrując sprawę, był zobowiązany zrealizować wytyczne zawarte w ww. wyroku oraz uwzględnić zaprezentowaną w nim ocenę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym miejscu wskazać trzeba, że na mocy art. 169 ust. 2 Przep. wprow., została uchylona u.s.n. z dniem 1 października 2018 r., jednakże w myśl art. 179 ust. 1 Przep. wprow., przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu [...] kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy.

Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (vide wyrok NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1550/19).

Przebieg postępowania habilitacyjnego normują przepisy art. 18a u.s.n. Postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2 zd. 2). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11).

Zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.s.n. do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić:

1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie;

2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne;

3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

Z powyższych przepisów wynika, iż postępowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego ma wyjątkowy charakter implikowany specyfiką tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów k.p.a. Wedle art. 29 ust. 1 u.s.n., w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Jeśli zaś ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (vide wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06). W konsekwencji w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego nie ma zastosowania art. 75 § 1 k.p.a., a postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji (vide wyrok NSA z 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.s.n. dotyczy również postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed organem odwoławczym ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 u.s.n. Nie ma też obowiązku zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów.

W przedmiotowej sprawie tut. Sąd przesądził (w prawomocnym orzeczeniu z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 379/16) ugruntowaną w judykaturze sądów administracyjnych kwestię kognicji sądu administracyjnego, która ogranicza się do zbadania, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszeń trybu postępowania określonego w przepisach u.s.n., i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Badanie to nie może dotyczyć kwestii natury merytorycznej. Sąd nie może bowiem dokonywać oceny w zakresie, w jakim zastrzeżone jest to dla recenzentów. Również fakt, że Centralna Komisja podejmuje decyzje w drodze tajnego głosowania świadczy o tym, iż wolą ustawodawcy było zarówno ograniczenie zakresu przedmiotowego uzasadnień sporządzanych przez Centralną Komisję, jak też ograniczenie przedmiotowe sprawy, jaka ma zostać poddana badaniu przez sąd administracyjny.

W dalszej kolejności wskazać trzeba, że u podstaw ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie legło ustalenie, iż uchwała organu pierwszej instancji, tj. uchwała Rady Wydziału [...] z [...] października 2014 r. nr [...] nie posiada uzasadnienia, co nie pozwala na zbadanie sprawy, w szczególności zważywszy, iż opinia Komisji Habilitacyjnej pozostawała w sprzeczności z wynikiem głosowania tej Komisji. Jak już wzmiankowano, [...] października 2014 r. Komisja Habilitacyjna poddała pod głosowanie jawne wniosek o nadanie skarżącej tytułu naukowego doktora habilitowanego, który spotkał się z poparciem 3 członków Komisji i tylko z 1 głosem sprzeciwu. W zaleceniach skierowanych do organu pierwszej instancji tut. Sąd nakazał wyeliminowanie stwierdzonego w postępowaniu habilitacyjnym uchybienia, co sprowadzało się do uzasadnienia rozstrzygnięcia przez Radę Wydziału w sposób umożliwiający Sądowi dokonanie jego kontroli. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że organ nie ma obowiązku w pełni wypełnić dyspozycji zawartej w art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ pierwszej instancji, tj. Rada Wydziału, której przekazano całość akt postępowania habilitacyjnego, wobec uprawomocnienia się decyzji Centralnej Komisji z [...] czerwca 2018 r., uczynił zadość wskazówkom zamieszczonym w prawomocnym wyroku.

Przede wszystkim zaakcentować należy, iż Dziekan Wydziału [...] Politechniki [...] w lipcu 2018 r. z dwumiesięcznym wyprzedzeniem poinformował członków Rady Wydziału o planowanym we wrześniu 2018 r. posiedzeniu w przedmiocie habilitacji skarżącej.

Posiedzenie Wydziałowej Komisji Habilitacyjnej ds. [...] odbyło się [...] września 2018 r. w obecności dziekana – [...] K. W.. W jej skład weszli [...] M. L. i [...] Z. G. - uczeni posiadający dorobek naukowy w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie technologia chemiczna. Ponadto na posiedzenie zaproszono recenzentów i pozostałych członków Komisji Habilitacyjnej. Przedmiotem tego posiedzenia było rozważenie kompetencji Rady Wydziału do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego skarżącej.

Następnie [...] września 2018 r. Rada Wydziału głosowała nad wnioskiem Komisji Habilitacyjnej rekomendującym nadanie skarżącej wnioskowanego stopnia naukowego. W uchwale nr [...] nie udzieliła poparcia temu wnioskowi, uznając, że osiągnięcia naukowe habilitantki dokonane po uzyskaniu stopnia doktora nie stanowią znacznego wkładu w rozwój nauk technicznych (uprawnionych do głosowania: 32; głosujących: 24, za: 7, przeciw: 16, wstrzymujących: 1, nieważnych: 0).

Wobec powyższego organ pierwszej instancji prawidłowo uczynił, przystępując (w tym samym dniu) do kolejnego głosowania - w sprawie odmowy nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego, które zakończyło się podjęciem odmownej uchwały nr [...] (uprawnionych do głosowania: 32; głosujących: 24, za: 23, przeciw: 1, wstrzymujących: 0, nieważnych: 0). Uzasadnienie ww. uchwały jest obszerne, wyczerpujące i nie pozostawia wątpliwości z jakich powodów Rada Wydziału uznała, iż dorobek naukowy skarżącej nie spełnia wymogów określonych w art. 16 u.s.n. Ze względu na szczegółowe przedstawienie treści tej uchwały w części historycznej niniejszego uzasadnienia, Sąd uznaje za zbędne ponowne jej przytaczanie. Lektura przedmiotowej uchwały prowadzi do konstatacji, że organ pierwszej instancji dokonał drobiazgowej analizy dorobku naukowego habilitantki.

Tut. Sąd stwierdza, iż zarówno uchwała Rady Wydziału z [...] września 2018 r. nr [...], jak i zaskarżona decyzja Centralnej Komisji odpowiadają zaleceniom zamieszczonym w prawomocnym orzeczeniu z [...] listopada 2016 r. W przypadku rozstrzygnięć podjętych w głosowaniu tajnym Centralna Komisja nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za odmową nadania stopnia doktora habilitowanego. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania opinii jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 u.s.n. Z przepisów nie wynika natomiast wymóg zapoznania habilitanta, przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Centralna Komisja prowadzi w ograniczonym zakresie własne postępowanie dowodowe w postaci postępowania opiniodawczego. Jej kompetencje ograniczone są wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie. Opinie recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym winny więc odnosić się do tych kwestii, których dotyczyły opinie recenzentów powołanych w postępowaniu przed radą jednostki organizacyjnej.

Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów skarżącej, konkludując, że uchwała Rady Wydziału była w pełni zasadna i merytorycznie trafna.

Okoliczność, że skarżąca zainicjowała postępowanie wyjaśniające, zarzucając Centralnej Komisji naruszenie zapisów Instrukcji Kancelaryjnej w kontekście archiwizowania dokumentacji, niepotwierdzone co najmniej prokuratorskim aktem oskarżenia, pozostaje bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. W świetle powyższego przekonanie skarżącej o nieprawidłowościach pracy organu odwoławczego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania na mocy art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wedle ww. przepisu, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Tut. Sąd pragnie zauważyć, że gdyby zarzuty skarżącej znalazły potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu karnego, którym w myśl art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany, to byłaby to przesłanka do wznowienia postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.).

Przedstawiony w zgromadzonym materiale dowodowym przedmiotowej sprawy dorobek naukowy skarżącej, opisany w decyzjach organów obu instancji, został oceniony jako obszerny pod względem ilościowym, ale niewystarczający pod względem jakościowym dla osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego w tak dynamicznie rozwijającej się dyscyplinie jaką jest technologia chemiczna. Jednakże sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, a także tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej (vide wyroki NSA: z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08 i z 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08).

W tym stanie sprawy, w świetle powyższych rozważań, nie podzielając argumentów zawartych w skardze i uznając, że organ w sposób prawidłowy wypełnił zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku z 29 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.