Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2076/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

A. K. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 26 maja 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Postępowanie to zostało wszczęte w związku z informacją uzyskaną z Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w B. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, wskazującą, że w dniu 13 maja 2009 r. A. K. zostały przedstawione zarzuty: o popełnienie czynu z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk. w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, o popełnienie czynu z art. 231 § 1 kk oraz czynu z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 12 kk.

W toku postępowania organ uzyskał informację o stronie z Krajowego Rejestru Karnego, opinię z Polskiego Związku Łowieckiego Zarząd Okręgowy w S. oraz wywiad środowiskowy z miejsca zamieszkania sporządzony przez Komisariat Policji w B.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w B. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji prowadzi śledztwo pod nadzorem Prokuratora Okręgowego w W., w którym A. K. jest osobą podejrzaną. W dniu 13 maja 2009 r. w Prokuraturze Okręgowej w W. przedstawione mu zostały cztery zarzuty:

1) o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk,

2) o czyn z art. 231 § 1 kk,

3) o czyn z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk,

4 ) o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Organ wyjaśnił, że w przypadku posiadaczy broni wymagana jest nieskazitelna postawa. Osoba, co do której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo z katalogu przestępstw przeciwko mieniu, nie daje zaś rękojmi, że posiadana przez nią broń nie zostanie użyta sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku strony zaistniała zatem przesłanka przewidziana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił przy tym, iż ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W świetle tego przepisu osoby skazane za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw stwarzają uzasadniona obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od tej reguły, w związku z tym organy Policji w tego rodzaju sprawach muszą jedynie ustalić, czy przeciwko posiadaczowi broni prowadzone jest postępowanie karne lub czy jest prawomocnie skazany.

W konkluzji organ wskazał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny implikuje konieczność cofnięcia pozwolenia na broń, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, zatem na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają wpływu nawet dowody korzystnie świadczące o stronie, jak dotychczasowa niekaralność, czy pozytywna opinia w miejscu zamieszkania. Wyjaśnił również, że ustawodawca nie przewidział możliwości uwzględnienia interesu posiadacza pozwolenia na broń w przypadku, gdy toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o czyn godzący w mienie, przyznając jednoznacznie pierwszeństwo interesowi społecznemu.

Od decyzji tej A. K. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że zarzuty jakie mu postawiono zostały oparte na nieprawdziwych zeznaniach oraz niekompletnych dokumentach. Podniósł też, że nie miał do tej pory żadnych możliwości udowodnienia swojej niewinności. Przedstawił również argumentację wskazującą, jego zdaniem, na bezpodstawność zarzutów. Podkreślił też, że w przypadku zarzucanego mu czynu związanego z modernizacją drogi gminnej, Prokuratura Rejonowa w P. prowadziła śledztwo, które zostało umorzone. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o wstrzymanie się z podjęciem ostatecznej decyzji w jego sprawie do czasu zakończenia śledztwa. Podkreślił też, że czynnie uczestniczy w życiu politycznym oraz społecznym, jest m. in. radnym Sejmiku [...].

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] października 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, że organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Z woli ustawodawcy prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną, ponieważ ustawodawca nakazał takie rozstrzygnięcie także w sytuacji, gdy przeciwko takiej osobie tylko toczy się postępowanie karne, m. in. o przestępstwo wymienione przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Stąd też do cofnięcia pozwolenia wystarczające jest ustalenie, iż w postępowaniu przygotowawczym wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów – tak jak w przypadku strony – lub sporządzony został akt oskarżenia.

W ocenie Komendanta Głównego Policji zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że A. K. stoi pod zarzutem popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 kk w zb z art. 270 § 1 kk (nadużycie funkcji oraz fałszerstwo), art. 231 § 1 kk (nadużycie władzy), art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk (m. in. oszustwo - przestępstwo przeciwko mieniu oraz oszustwo kredytowe). Dwa z tych przestępstw zostały wskazane wprost przez samego ustawodawcę jako przesłanka uzasadnionej obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. sprzecznie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym stanie rzeczy organ I instancji miał obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń palną myśliwską.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji publicznej, działając na podstawie procesowego prawa administracyjnego, a nie karnego, nie oceniają, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń palną jest winna popełnienia zarzucanego jej w postępowaniu karnym przestępstwa. Nie weryfikują także prawidłowości postępowania karnego i trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych. Wina, czy niewinność strony nie stanowi więc przedmiotu postępowania administracyjnego, a fakt toczącego się postępowania karnego przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń ma dla organu Policji charakter wiążący.

Organ wskazał również, że od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni z wymogami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W świetle natomiast zebranego w sprawie materiału dowodowego stronę należy zaliczyć niewątpliwie do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a oceny takiej nie mogą zmienić nawet dowody korzystnie o stronie świadczące np. pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, czy też pozytywna opinia z Polskiego Związku Łowieckiego.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. K. zarzucił organowi naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi stwierdził, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i niezgodna z prawem. Podkreślił, że Prokuratura Rejonowa w P. umorzyła postępowanie w jego sprawie. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt V KK 252/08 skarżący wywiódł, że postanowienie o przedstawieniu zarzutów wydane po prawomocnym umorzeniu postępowania w jego sprawie traktować należy jako pochodzące od nieuprawnionej osoby. Organ jako podstawę do kwalifikacji "prowadzenia postępowania karnego" z art. 15 ust. 1 pkt 6 powinien przyjąć postanowienie o otwarciu postępowania na nowo, które nie zostało jednak wydane. Stąd też postanowienie o przedstawieniu zarzutów nie może w okolicznościach niniejszej sprawy stanowić podstawy do cofnięcia mu pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że pismem z dnia 2 września 2009 r. wystąpił do Prokuratury Okręgowej w W. z zapytaniem na jakim etapie znajduje się prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne. Z odpowiedzi Prokuratury wynika, że postępowanie to toczy się. Organ otrzymał też uwierzytelnioną kopię postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2010 r. zwrócił się do Sądu o wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w P. o udostępnienie akt sprawy o sygn. [...]. Wyjaśnił, że Prokuratura Rejonowa w P. prowadziła postępowanie w sprawie "Budowa drogi gminnej [...]". Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wydał postanowienie o umorzeniu śledztwa w tej sprawie. Ponadto Prokuratura Rejonowa w P. prowadziła w 2003 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy o sygn. [...] dla firmy [...] ustalającej warunki dla stacji auto - gaz do tankowania pojazdów. Sprawa ta również została umorzona. Powołując się ponownie na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt V KK 252/08 skarżący podkreślił, że po prawomocnym umorzeniu postępowania przygotowawczego prokurator bez zastosowania instytucji przewidzianych w art. 327 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 328 k.p.k. nie dysponuje prawem do skargi publicznej i nie może go odzyskać w innym postępowaniu, jak to ma miejsce w tym przypadku, Akt oskarżenia wobec jego osoby sporządzony przez prokuratora trzeba zatem traktować jako pochodzący od osoby, która skutecznie wyzbyła się swego uprawnienia. Jedyną zaś przewidzianą przez ustawę formą ponownego otwarcia umorzonego procesu jest wydanie postanowienia o podjęciu na nowo postępowania przez prokuratora, czego w tym przypadku nie było.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Warszawie w dniu 1 kwietnia 2010 r. skarżący podtrzymał wniosek zgłoszony w piśmie procesowym o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w P. sygn. akt [...].

Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga A. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07, a także wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07; wyrok z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 514/07; wyrok z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1708/07; z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 698/07).

Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, że (...) w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa (...)".

Użycie zatem w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący.

Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń ustaliły, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie m. in. o popełnienie czynów z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Uzyskały również poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię postanowienia Prokuratura Prokuratury Okręgowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. o postawieniu skarżącemu zarzutów.

Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, niezależnie od tego na jakim etapie (w sądzie, czy w prokuraturze) znajdowało się prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne. Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń nie były natomiast uprawnione do badania, czy postępowanie karne przeciwko skarżącemu jest prowadzone w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami Kodeksu postępowania karnego. Nie były zatem uprawnione do oceny zasadności zarzutów skarżącego, czy wcześniejsze umorzenie postępowania przez Prokuraturę Rejonową w P. stanowiło przeszkodę do wszczęcia kolejnego postępowania karnego w jego sprawie. Istotny był jedynie fakt, że postępowanie takie, o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, jest w stosunku do skarżącego prowadzone.

Organy Policji zasadnie zatem uznały, że w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, z mocy prawa należy uznać go za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zauważyć bowiem należy, iż ustawodawca przyjął, że obawę niewłaściwego użycia broni stwarzają nie tylko osoby skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale także te, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym położono akcent na rodzaj (charakter) przestępstw, a nie na to czy doszło do prawomocnego skazania za ich popełnienie. Obawę użycia broni niezgodnie z przepisami stwarza więc już osoba podejrzana o popełnienie wyszczególnionych w tym przepisie przestępstw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie, w stosunku do której toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim.

Za niezasadne, w ocenie Sądu należy uznać także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto wydając określone rozstrzygnięcie.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.