Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 110/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 107 par. 3, art. 9, art. 11, art. 7 i art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, , Protokolant: Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] we W. na decyzję W. sp. z o.o. we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od W. sp. z o.o. we W. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] we W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Spółka z o.o. we W. (dalej: Przedsiębiorstwo), na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] z siedzibą we W. (dalej: skarżący) od decyzji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci kopii dziennika budowy inwestycji realizowanej w latach 2010 - 2011 pn.: "[...] we W. - Centrum Innowacyjności w Architekturze i Budownictwie", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że przyczyną odmowy udostępnienia informacji publicznej jest to, że dziennik budowy zawiera istotne informacje dotyczące szczegółów konstrukcji i wyposażenia budynku, które nie mogą być ujawnione z uwagi na bezpieczeństwo imprez masowych odbywających się w obiekcie [...]. Wskazano, że prawo do udzielenia informacji publicznej ulega ograniczeniu zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Nie ma zatem racji skarżący, iż w takim przypadku dokument powinien być objęty klauzulą tajności. Bowiem zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (tj. Dz. U. z 2010 r., nr 182, poz. 1228 ze zm.), ustawy tej nie stosuje się do podmiotu jakim jest Przedsiębiorstwo. Nie mają zatem zastosowania w przedmiotowej sprawie również przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu oznaczania materiałów i umieszczania na nich klauzul tajności (Dz. U. nr 288, poz. 1692 ze zm.). Podniesiono też, że przywołane w odwołaniu rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 sierpnia 2010 r. w sprawie sposobu oznaczenia materiałów, umieszczania na nich klauzul tajności (Dz. U. nr 159, poz. 1069 ze zm.), uchylone zostało z dniem 1 stycznia 2012 r.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosło Stowarzyszenie [...], zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, że dziennik budowy może zawierać informacje, które ograniczają prawo do informacji publicznej. Wobec tego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wskazując, że niewątpliwie podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są podmioty, w których jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą, co ma miejsce w przypadku Przedsiębiorstwa, którego właścicielami są: Gmina W. oraz samorząd Województwa D.

Strona skarżąca podkreśliła, że dziennik budowy, o który dostęp wnosiła, był prowadzony dla inwestycji o charakterze remontowo-rewitalizacyjnym, finansowanej ze środków publicznych, w tym również środków z Unii Europejskiej. W trakcie prac miało dojść do uszkodzenia struktur nośno-konstrukcyjnych budynku [...], których naprawa znacząco zawyżyła koszty przedmiotowej inwestycji, w wyniku czego Przedsiębiorstwo zawarło ugodę sądową z wykonawcą - firmą "[...]S.A." na kwotę ponad 12 mln. zł.

Podnoszona więc w obu decyzjach argumentacja jest zdaniem skarżącej bezpodstawna i ma na celu nieujawnienie tych faktów poprzez ograniczenie dostępu do informacji ze wszech miar publicznej, również w rozumieniu przepisów i dyrektyw Unii Europejskiej, dotyczących przebiegu remontu w bezcennym, zabytkowym obiekcie, wpisanym na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Ponadto dziennik budowy to nie projekt zawierający informacje dotyczące konstrukcji, tylko dokument zawierający informacje o przebiegu budowy. Podnoszona przez Przedsiębiorstwo ochrona tajemnicy przedsiębiorcy nie może mieć w ocenie skarżącego zastosowania do informacji związanych z przebiegiem prac inwestycyjnych i służyć ukrywaniu faktów z przebiegu remontu, tym bardziej, że dotyczą one obiektu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podtrzymano twierdzenie, że dziennik budowy zawiera istotne informacje dotyczące szczegółów konstrukcji i wyposażenia budynku, które nie mogą być ujawnione z uwagi na bezpieczeństwo imprez masowych odbywających się w [...]. Cytując przepis art. 45 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 243, poz. 1623 ze zm.), podkreślono, że w dzienniku budowy nie tylko dokumentuje się na bieżąco przebieg robót budowlanych oraz wszelkich zdarzeń i okoliczności, jakie zaistniały na budowie, w trakcie wykonywania robót, ale również zawarte są tam szczegółowe informacje techniczne wrażliwe na działania terrorystyczne (m.in. informacje o elementach konstrukcyjnych budynku, materiałów z których te elementy zostały wykonane, oraz inne dane "wrażliwe", ujawnienie których może wiązać się ze wzrostem potencjalnego zagrożenia np. dla planów ewakuacyjnych budynku). Nadto wskazano, że w budynku [...] odbywają się na masową skalę imprezy międzynarodowe, w których uczestniczą nierzadko również wysokiej rangi urzędnicy państwowi i samorządowi. Wydarzenia te powinny podlegać szczególnej ochronie, a udostępnienie tak szczegółowych danych technicznych osobom nieupoważnionym zwiększa ryzyko wystąpienia zagrożeń. Informacje zawarte w dzienniku budowy nie mogą zatem zostać udostępnione, a prawo do informacji publicznej podlega w tym przypadku ograniczeniu zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy.

Ograniczenie w dostępie do dziennika budowy zawarte jest również zdaniem Przedsiębiorstwa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. nr 108, poz. 953 ze zm.), a to w § 9 ust. 1 jak i § 11, zgodnie z którym, dziennik budowy znajduje się na stałe na terenie budowy lub rozbiórki i jest dostępny dla osób upoważnionych, o których mowa w § 9 ust. 1. Tylko te osoby mogą mieć wgląd do dziennika budowy. Nie jest on dostępny dla innych osób.

Dodano, iż nie ma racji skarżący, twierdząc, iż Przedsiębiorstwo dąży do ukrycia niewygodnych dla niego faktów z przebiegu remontu. Dziennik budowy nie posiada bowiem informacji dotyczących błędów, a jedynie rejestruje kolejność wykonywania robót budowlanych i ich odbiorów częściowych lub końcowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje zatem oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Działając w granicach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonego aktu przepisów prawnych, stwierdził, że istnieje podstawa zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkującego wyeliminowaniem z obrotu prawnego - objętej kontrolą tutejszego Sądu – decyzji Przedsiębiorstwa z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej poprzez udostępnienie kopii dziennika budowy inwestycji realizowanej w latach 2010 - 2011 pn.: "[...] we W. - Centrum Innowacyjności w Architekturze i Budownictwie"

Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 ustawy, na wniosek. Wniosek nie tylko wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu /podmiotu/ należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy, do udzielenia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, należy w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności ustalić, czy W. Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. we W. , zwanym dalej Przedsiębiorstwem - jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Przepis art. 4 ust. 1 ustawy określa, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Istotne przy tym jest także, że w uchwale z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS

1/05 podjętej w składzie 7 sędziów (publik. ONSAiWSA 2005 r. Nr 4, poz. 63),

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wykonywanie zadań publicznych przez

konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub

rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają)

określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry

wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają

wyraźnego umocowania w przepisach prawa.

Niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że Przedsiębiorstwo jest podmiotem

wykonującym zadania publiczne (osobą prawną), w której jednostka samorządu

terytorialnego posiada dominującą pozycję w rozumieniu przepisów o ochronie

konkurencji i konsumentów. Z rejestru Przedsiębiorców KRS nr [...] wynika,

że podmiot ten jest spółką prawa handlowego, w której Gmina W. posiada

większość udziałów, a zadania przez niego wykonywane mieszczą się w zakresie

zadań publicznych.

Z tych względów Przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, jest zobowiązane co do zasady do udostępnienia informacji publicznej gdyż jest innym niż władza publiczna podmiotem wykonującym zadania publiczne, określonym w pkt 5 tegoż przepisu.

W następnej kolejności rozważenia wymaga, czy żądanie sformułowane przez skarżącego w piśmie z dnia 26 października 2012 r. (wniosku o udostępnienie informacji publicznej) dotyczące udostępnienia kopii dziennika budowy dla opisanej wyżej inwestycji prowadzonej przez Przedsiębiorstwo, dotyczy informacji publicznej.

Mając na uwadze, że inwestorem przedmiotowej inwestycji było w/w Przedsiębiorstwo oraz szeroką definicję informacji publicznej (zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych) należy przyjąć, że żądanie skarżącej strony dotyczyło udostępnienia informacji publicznej - działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne.

Niesporne jest w sprawie, że dziennik budowy, o którego dostęp wnosiła skarżąca strona był prowadzony dla inwestycji o charakterze remontowo-rewitalizacyjnym, finansowanej ze środków publicznych, w tym również ze środków Unii Europejskiej.

Tak jak to juz wyżej Sąd zauważył, zgodnie z powołanym wyżej art. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, LEX nr 164699). W orzecznictwie przyjęte zostało, że jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., II SA/Wa 1009/05, LEX nr 188310). Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r., II SA/Wa 2043/05, LEX nr 196314).

Jak już wyżej wskazano, informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa i stanowią ją nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej (podmiot) , lecz również te, których organ (podmiot) używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań.

Niewątpliwie, zgodnie z definicją legalną "dokumentacji budowy", zawartą w art.3 pkt.13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm.), dziennik budowy stanowi część składową dokumentacji budowy, co oznacza, że ma status dokumentu urzędowego oraz jest przechowywany w miejscu wykonywania robót budowlanych, innymi słowy dziennik budowy jest dokumentem, w którego posiadaniu pozostaje inwestor (§ 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. z 2002 r., Nr 108, poz. 953 ze zm.).

Jeżeli zatem inwestorem jest jednostka realizująca zadania publiczne, to i dziennik budowy służy realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot i jego organy. Z tego względu dostęp do tego dokumentu należy traktować jako dostęp do informacji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) jest dokumentacją, do której dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajduje się ona w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., IV SA/Po 545/07, LEX nr 516697, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., II SA/Go 595/07, LEX nr 459987).

Wobec powyższego i mając na uwadze przepis art.45 ust.1 Prawa budowlanego, przyjąć należy, że dziennik budowy, jako urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót, stanowi informację publiczną, albowiem – a co jest w sprawie niesporne - dotyczy robót budowlanych związanych z wykonywaniem przez w/w Przedsiębiorstwo zadań publicznych. Dokumentacja zaś procesu budowlanego obiektu, który był współfinansowany przez Gminę jako jego właściciela, zawiera informacje niezbędne z punktu widzenia funkcjonowania tego obiektu, a więc zawiera informacje o sposobie realizacji zadań gminy w zakresie powierzonych prawem zadań. Dokumentacja procesu budowlanego jak wielokrotnie podkreśla orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest również informacją o działalności organów nadzoru budowlanego, w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej. Możliwie szeroka dostępność do danych i dokumentów przechowywanych w instytucjach publicznych jest traktowana jako jedna z istotnych gwarancji transparentności funkcjonowania instytucji publicznych. Gwarancje prawa dostępu do informacji mają przyczyniać się do pełnego informowania społeczeństwa o wszystkim, co dotyczy życia publicznego.

Skoro w rozpatrywanej sprawie, wniosek strony skarżącej dotyczył informacji publicznej, tj. działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne, to co do zasady Przedsiębiorstwo jako inwestor inwestycji o charakterze publicznym było zobowiązane udostępnić określoną w piśmie z dnia 26 października 2012 r. informację publiczną.

Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji zasadę "prawa do informacji", wyznaczył tym samym podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt OSK 678/11).

Tymczasem w wydanych decyzjach generalnie odmówiono stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, stwierdzając jedynie, że przyczyną odmowy udostępnienia informacji jest to, że dziennik budowy zawiera istotne informacje dotyczące szczegółów konstrukcji i wyposażenia budynku, które nie mogą być ujawnione z uwagi na bezpieczeństwo imprez masowych odbywających się w obiekcie [...]. Ogólnikowo stwierdzono, że w omawianym przypadku prawo do udzielenia informacji publicznej ulega ograniczeniu zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Nie może budzić wątpliwości pogląd, zgodnie z którym ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy, determinuje wyłącznie regulacja ustawowa i tylko ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa przewidzianą w aktach rangi ustawy (art. 61 ust. 3 Konstytucji).

Na poziomie ustawy zasadę tę statuuje istotnie przepis art. 5 w/w ustawy. Jednakże w myśl tego przepisu, odmowa udzielenia informacji może nastąpić jedynie na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej z uwagi na ochronę m.in. danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną. Brak jest we wskazanym przepisie możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej z powołaniem się na źródło jej powstania, zwłaszcza, gdy w chwili wnioskowania o jej udostępnienie stanowi informację związaną z wykonywaniem zadań publicznych. Jeżeli zaś dokumenty obrazujące fakty dotyczące procesu wykonawczego i powykonawczego obiektu służącego wykonywaniu zadań publicznych są informacją publiczną, to w omawianej sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy.

Natomiast w sytuacji, gdy organ – podmiot przyjmie, że udzielenie informacji narusza którąś z tajemnic ustawowo chronionych, winien odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji nie tylko z powołaniem się ogólnie na konkretny przepis prawa dający danemu podmiotowi taką możliwość, ale obowiązany jest również szczegółowo wyjaśnić stronie przyczyny odmowy udostępnienia informacji w trybie omawianej ustawy.

W niniejszej sprawie, tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, w bardzo ogólnikowych uzasadnieniach wydanych decyzji jako przeszkodę udostępnienia informacji podano prywatność osoby fizycznej i tajemnicę przedsiębiorcy. Nie przedstawiono jednak żadnych dokumentów (dowodów), z których wynikałyby tego rodzaju ograniczenia, nie wykazując przy tym także, że przedsiębiorca podjął kroki mające na celu zachowanie przedmiotowej informacji w poufności.

Skoro zaś przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej, wydana na podstawie art. 17 ustawy to zastosowanie tu znajdują odpowiednio przepisy k.p.a. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia). Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest zaś podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Sądu zaskarżone w sprawie decyzje, zostały wydane z naruszeniem powyższych zasad procedury administracyjnej, a co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie w pkt II sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy, a pkt III w jej art. 200.