Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 349/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 127;  art. 122;  art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c;  art. 135;
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...]lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...]z dnia [...]sierpnia 2015 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...]na rzecz skarżącego M. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2016 r. (nr [...]),

po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej

w [...] (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji")

z [...]sierpnia 2015 r. (nr [...]). Przedmiotem tych decyzji było wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor IC wskazał między innymi przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "Op"), art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, dalej: "ugh").

Jak wskazano w decyzjach Funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...]w dniu [...]kwietnia 2012 r. przeprowadzili kontrolę w barze przy ul. [...]

w [...]dokumentując ustalenia kontroli protokołem nr [...]z [...]maja 2012 r. Ujawnili w lokalu włączony do zasilania i gotowy do eksploatacji automat o nazwie [...]nr [...], który nie posiadał oznaczeń numerami świadectwa rejestracji. Na tym automacie urządzano grę hazardową bez zezwolenia w lokalu niebędącym kasynem gry. W toku oględzin automatu stwierdzono, że posiadają on, m. in. wrzutnik monet, akceptor banknotów, panel sterowania. Na ekranach wyświetlały się ikony graficzne gier charakterystyczne dla automatów do gier, m. in. wirtualne bębny. Ustalono, że skarżący brał udział w urządzaniu gier na ww. automacie, gdyż w trakcie przeprowadzonej gry kontrolnej stwierdzono, że na ww. automacie można przeprowadzać gry o charakterze losowym. Funkcjonariusz nie mógł bowiem przewidzieć rezultatu gier, gdyż nie wiedział, czy straci punkty, czy też uzyska wygrane punktowe. Gry na automacie urządzane były w celach komercyjnych. W celu przeprowadzenia gry należało urządzenie zasilić banknotem lub monetą. Przeprowadzony eksperyment wykazał, że na ww. automacie były urządzane gry niezgodnie z przepisami ugh. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania, Naczelnik UC decyzją z [...]sierpnia 2015 r. wymierzył zatem skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, powołując się między innymi na przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 ugh.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł między innymi o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzji organu I instancji postawiła zarzuty naruszenia:

- art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 oraz art. 91 w związku z art. 14 ugh poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. Urz. UE L 98.204.37 ze zm.) i w konsekwencji zastosowanie przepisów technicznych, które wobec braku notyfikacji są bezskuteczne i nie mogą być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., a tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości Strony, tj.

z naruszeniem art. 121 § 1 i 2 Op;

- art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 ugh poprzez ich błędną wykładnię dokonaną wbrew dyrektywie płynącej z zasady per non est oraz zasady racjonalnego ustawodawcy, której zastosowanie prowadziłoby do zrównania pod względem znaczenia odmiennych pojęć użytych przez ustawodawcę w definicjach wskazanych

w przepisach art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 ugh a w konsekwencji do zbędności jednego ze wskazanych pojęć i ostatecznie oparcie rozstrzygnięcia na błędnie zrekonstruowanej normie prawnej i tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości skarżącego tj. z naruszeniem art. 121 §1 i 2 Op;

- art. 121 § 1 Op wyrażającego zasadę in dubio pro tributario zgodnie, z którą obowiązkiem organu podatkowego jest rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości faktycznych a także co do wykładni prawa na korzyść podatnika, w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionym wobec braku legalnych definicji pojęć ustawowych takich jak "element losowości" oraz "charakter losowy" zawartych w art. 2 ust. 3 i 5 ugh, budzących poważne wątpliwości interpretacyjne i mających kapitalne znaczenie dla możliwości kwalifikacji gry na konkretnym urządzeniu jako gry hazardowej a tym samym podstawy do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2, polegające na dokonaniu przez organ wykładni najmniej korzystnej dla skarżącego;

- art. 188 w związku z art. 187 § 1 Op przez brak pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego polegającego na nie odniesieniu się do dowodów recypowanych przez organ z postępowania karnego-skarbowego o sygn. akt. [...] w postaci ekspertyzy technicznej biegłego sądowego inż. J. K. dotyczącej sposobu funkcjonowania urządzenia do gier zręcznościowych identycznego z urządzeniem objętym niniejszym postępowaniem, opinii autorstwa prof. dr hab. S. P. oraz opinii prawnej prof. M. C., które to dowody mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i w konsekwencji rozpatrzenie sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy;

-art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 124 i art. 187 § 1 Op przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji w zakresie niewyjaśnienia przyczyn, dla których organ nie odniósł się do dowodów recypowanych przez organ z postępowania karnego-skarbowego

o sygn. akt [...]w postaci ekspertyzy technicznej biegłego sądowego inż. J. K. dotyczącej sposobu funkcjonowania urządzenia do gier zręcznościowych identycznego z objętym niniejszym postępowaniem, opinii autorstwa prof. dr hab. S. P. oraz opinii prawnej prof. M. C., które to dowody mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy a analiza przedmiotowych dowodów w zakresie oceny funkcjonowania zakwestionowanego urządzenia prowadzi do wniosków przeciwnych od wyprowadzanych przez Naczelnik UC w zaskarżonej decyzji;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh przez błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że przepis art. 89 cyt. wyżej ustawy znajduje zastosowanie także do urządzania gier na symulatorze zręcznościowym nie objętym przepisami art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 ugh;

- art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 ugh i art. 24 i art. 107 § 1 Kks poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 ugh zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, zagrożony grzywną pieniężną czyn penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w związku z art. 24 Kks;

- art. 180 § 1 Op w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.; dalej: ustawa o S.C.) poprzez oparcie ustaleń na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym przepisem;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 ugh poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust 1 pkt 2 ugh.

Autor odwołania wniósł jednocześnie na podstawie art. 180 § 1 oraz art. 188 Op o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego w sprawie i przeprowadzenie dowodu z opinii technicznych biegłego sądowego B. B. dotyczących urządzenia [...] programowo identycznego z urządzeniem będącym przedmiotem eksperymentu funkcjonariuszy celnych na okoliczność wykazania zręcznościowo-symulacyjnego charakteru gier na urządzeniach [...]. Wnioski wysnute z opinii biegłego B. B. są tożsame z wnioskami zawartymi w opinii autorstwa inż. J. K., prof. dr hab. M. C. oraz ekspertyzy prawnej prof. dr hab. S. P. sporządzonymi na zlecenie strony.

Skarżący wystąpił także o zawieszenie postępowania na postawie art. 201 § 1 pkt 2 Op do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez WSA w Gliwicach w dniu 21 maja 2012 r. (sygn. III SA/Gl 1979/11).

Powyższego wniosku nie uwzględnił organ odwoławczy, tj. postanowieniem

z 4 listopada 2015 r. odmówił zawieszenia postępowania.

Dyrektor IC utrzymując w mocy decyzję Naczelnika UC powołał się

na przepisy art. 2 ust. 3-5 ugh oraz na orzeczenie Sądu Najwyższego z 7 maja 2012 r. (V KK 420/11). Wywiódł, że gra na automatach wypełnia przesłankę z art. 2 ust. 3 ugh, gdyż grający na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) miał możliwość osiągania wygranej pieniężnej a gra zawiera element losowości. Skarżący nie posiadał koncesji

na prowadzenie kasyna gry, o której mowa w art. 6 ust. 1 ugh, ani innego zezwolenia

(s. 6-10 zaskarżonej decyzji). To skarżący urządzał gry na automatach w rozumieniu ugh, gdyż zapewnił warunki lokalowe, urządzenia, personel i media (w lokalu był dostęp do elektryczności) (s. 12 zaskarżonej decyzji). Wynika to z protokołu przesłuchania świadka (skarżącego), przeprowadzonego [...]maja 2012 r. Z zeznania świadka wynika, że to on włącza automat i posiada klucze do wnętrza tego automatu (s. 7 akt adm.). W postępowaniu przedstawiono umowę o wspólnym przedsięwzięciu z [...]kwietnia 2012 r., zawartej między skarżącym a [...]sp. z o.o. z/s w [...], której przedmiotem było ustalenie zasad prowadzenia wspólnego przedsięwzięcia oraz osiągania przez strony dochodów. Z treści przedmiotowej umowy wynika, że właścicielem i dysponentem odpowiedzialnym za eksploatację zainstalowanych w kontrolowanym lokalu (przy ul. [...]w [...]) urządzeń do gier jest [...]sp. z o.o. z/s w [...]. Strony umowy ustaliły, że skarżący z tytułu wspólnej eksploatacji urządzeń będzie wypłacał [...]sp. z o.o. z/s w [...]od chwili uruchomienia urządzeń do gier rozrywkowych miesięczną opłatę ryczałtową w wysokości [...]zł (k. 4 akt adm.).

Dyrektor IC odniósł się też szczegółowo do zarzutów związanych z brakiem notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Radu z 22 czerwca 1998 r. Powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok

z 25 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 183/14), oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r sygn. P 4/14 i stwierdził, że bezpodstawne są zarzuty dotyczące braku mocy obowiązującej przepisów stanowiących podstawę nałożenia kary. Odniósł się też do pozostałych zarzutów odwołania.

W skardze na decyzję Dyrektora IC, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości lub o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, autor skargi postawił zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 91 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ugh poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające

na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji

w Komisji Europejskiej projektu ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia

20 listopada 2006 r. (Dz.U.UE.L. z 1998, nr 204, s. 37 ze zm., dalej: "dyrektywa 98/34") i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 ugh, w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także jako "TSUE" lub "ETS") z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh;

- art. 122 § 1 w związku z art. 187 § 1 Op w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie przez organ w swoich ustaleniach istotnej okoliczności, tj. rozważenia uznania podstawy prawnej rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34 i skutków płynących z takiego zakwalifikowania tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 ugh oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, a tym samym prowadzenia postępowania w sposób budzący wątpliwości strony, czyli

z naruszeniem art. 121 §1 Op;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 ugh poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry,

a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust 1 pkt 2 ugh,

- art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 ugh poprzez ich błędną wykładnię dokonaną wbrew dyrektywie płynącej z zasady per non est oraz zasady racjonalnego ustawodawcy, której zastosowanie prowadziłoby do zrównania pod względem znaczenia odmiennych pojęć użytych przez ustawodawcę w definicjach wskazanych

w przepisach art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 ugh a w konsekwencji do zbędności jednego ze wskazanych pojęć i ostatecznie oparcie rozstrzygnięcia na błędnie zrekonstruowanej normie prawnej i tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości skarżącego tj. z naruszeniem art. 121 §1 i 2 Op;

- art. 121 § 1 Op wyrażającego zasadę in dubio pro tributario zgodnie, z którą obowiązkiem organu podatkowego jest rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości faktycznych a także co do wykładni prawa na korzyść podatnika, w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionym wobec braku legalnych definicji pojęć ustawowych takich jak "element losowości" oraz "charakter losowy" zawartych w art. 2 ust. 3 i 5 ugh, budzących poważne wątpliwości interpretacyjne i mających kapitalne znaczenie dla możliwości kwalifikacji gry na konkretnym urządzeniu jako gry hazardowej a tym samym podstawy do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2, polegające na dokonaniu przez organ wykładni najmniej korzystnej dla skarżącego;

- art. 121 § 2 oraz art. 124 Op poprzez nie wyjaśnienie skarżącemu przesłanek, którymi kierował się organ uznając gry na kwestionowanym urządzeniu za gry

o charakterze losowym według normy w art. 2 ust. 5 ugh, tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości skarżącego tj. z naruszeniem art. 121

§ 1 Op;

- art. 191 Op poprzez błędne przyjęcie, iż zastopowanie przez gracza symboli

w grze ma charakter przypadkowy podczas gdy analiza dowodów zaoferowanych przez skarżącego w postaci ekspertyzy technicznej biegłego sądowego inż. J. K. dotyczącej sposobu funkcjonowania urządzenia do gier zręcznościowych identycznego z objętym niniejszym postępowaniem, opinii prawnej prof. M. C., S. P. i B. B. w zakresie oceny funkcjonowania zakwestionowanego urządzenia prowadzi do wniosków przeciwnych od wyprowadzanych przez Dyrektora IC w zaskarżonej decyzji;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh przez błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że przepis art. 89 cyt. wyżej ustawy znajduje zastosowanie także do urządzania gier na symulatorze zręcznościowym nie objętym przepisami art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 ugh;

- art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 ugh i art. 24 i art. 107 § 1 Kks poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 ugh zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, zagrożony grzywną pieniężną czyn penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w związku z art. 24 Kks;

- art. 180 § 1 Op w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.; dalej: ustawa o S.C.) poprzez oparcie ustaleń na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym przepisem.

Autor skargi wystąpił także o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego

i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci:

- protokołu z kontroli z [...]marca 2011 r. przeprowadzonej przez Urząd Celny

w [...], sprawie Sklepie Spożywczym-Przemysłowym (analogicznej sprawie),

na okoliczności wykazania, że identyczne programowo urządzenie [...] ma charakter zręcznościowy, a nie losowy "gdyż wynik gry zależy od gracza, który sam decyduje o wariancie zatrzymania motywów, a przez to jego decyzja ma wpływ na wynik gry" oraz na okoliczność wykazania, iż urzędnicy celni w [...]dokonując badania tego samego urządzenia doszli do diametralnie odmiennych wniosków niż urzędnicy Urzędu Celnego w [...], a zatem nawet w łonie Służby Celnej istnieją rozbieżności co do charakteru gier oferowanych przez identyczne urządzenia.

Ponadto o:

- zawieszenie, na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270

ze zm.; dalej: "uppsa") postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą niniejszą, do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C – 303/15.

Dyrektor IC w odpowiedzi na skargę wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, jednak zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane. Podstawowe ustalenia faktyczne w sprawie co do urządzania przez skarżącego w dniu [...]kwietnia 2012 r. gier na automacie poza kasynem gry oparte są zasadniczo na:

1) protokole z [...]z [...]maja 2012 r. dotyczącym kontroli w przeprowadzonej [...]maja 2012 r.,

2) protokole przesłuchania skarżącego w dniu [...]maja 2012 r. w charakterze świadka na okoliczność czynności kontrolnych w dniu [...]maja 2012 r.

Te podstawowe dla ustalenia stanu faktycznego dowody nie odnoszą się do okoliczności faktycznych podawanych jako podstawa rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Na marginesie należy zauważyć, że sprawa nałożenia na skarżącego grzywny na automacie o nazwie [...]w dniu [...]maja 2012 r. była już przedmiotem rozpoznania tut. Sądu w sprawie VIII SA/Wa 238/16, gdzie zapadł już nieprawomocny wyrok.

W tej sytuacji należy uznać, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających uznać, że wykazano podstawową dla sprawy okoliczność faktyczną. Stanowi to oczywiste naruszenia przepisów postępowania dotyczących ustalenia stanu faktycznego, w szczególności art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zmianami). Wobec braku podstaw do przyjęcia prawidłowości ustalenia przez organy stanu faktycznego Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do podstawowych zarzutów skargi.

Należy też zauważyć, że z postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego nie wynika, jakiego konkretnie zdarzenia ma dotyczyć, gdyż nie określono tam daty urządzania gier.

Ponownie rozpoznając sprawę organy będą zobowiązane prawidłowo ustalić stan faktyczny w oparciu o dowody dotyczące przedmiotowego w sprawie, wynikającego

z postanowienia o wszczęciu postępowania stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami, dalej: p.p.s.a.) należało uchylić zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., biorąc pod uwagę zasadę dwuinstancyjności postępowania wynikającą z art. 127 Ordynacji podatkowej należało również uchylić decyzją organu I instancji.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 poz. 1800), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez adwokata. Sąd zastosował miarkowanie przyznanego zwrotu kosztów postępowania, to jest przyznając wynagrodzeni adwokackie w wysokości [...]zł, gdyż uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło

z przyczyn innych niż wskazywane w skardze, a reprezentujący skarżącego adwokat jest autorem bardzo wielu niemal identycznych w treści skarg do Wojewódzkich Sadów Administracyjnych