Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 44/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postepowanie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska ( spr. ) Sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Wojewody Łódzkiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi a Wojewodą Łódzkim w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku Wojewody Łódzkiego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 marca 2011 r. nr IA-II.7722.1.2011.AM, Wojewoda Łódzki wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego jaki zaistniał pomiędzy nim a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi, z uwagi na to, że Samorządowe Kolegium, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], uznało się za niewłaściwe do rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] i przekazało na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., sprawę Wojewodzie Łódzkiemu do załatwienia wg właściwości.

Samorządowe Kolegium stwierdziło, że stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a. samorządowe kolegia są organami wyższego stopnia w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, a w sprawie ma zastosowanie art. 82 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, który jako organ I instancji administracji architektoniczno-budowlanej wskazuje starostę, zaś jako organ odwoławczy wojewodę.

Wojewoda Łódzki we wniosku o rozpoznanie sporu podkreślił, że przedmiotem sprawy jest wyłącznie czynność procesowa, przekazanie wniosku do rozpoznania organowi właściwemu – tego dotyczyło postanowienie Starosty, od którego zostało złożone zażalenie – przekazana nim bowiem została przez tego Starostę sprawa wniosku W. D. do załatwienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, wobec tego zastosowanie mają tylko przepisy k.p.a., tj. art. 65 § 1, art. 127 § 2 w zw. z art. 144 i art. 17 pkt 1 w zw. z art. 5 § 2 pkt 6, zatem właściwe jest Samorządowego Kolegium.

Samorządowe Kolegium, odpowiadające na wniosek wniosło o wskazanie Wojewody jako organu właściwego, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty takie, jakie w uzasadnieniu ww. postanowienia przekazującego zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 173, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd umarza postępowanie, gdy stanie się bezprzedmiotowe z innych przyczyn aniżeli wskazane w pkt 1 i 2. W niniejszej sprawie ma miejsce sytuacja bezprzedmiotowości postępowania o wskazanie organu właściwego do rozpoznania zażalenia, wydanego na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.

W dacie wystąpienia przez Wojewodę Łódzkiego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego art. 65 § 1 k.p.a. przewidywał by przekazanie sprawy do organu właściwego miało formę postanowienia, na które służy zażalenie. Jednak w związku z wejściem w życie dnia 11 kwietnia 2011 r. ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18 ze zm.) art. 65 § 1 k.p.a. otrzymał nowe brzmienie. Przekazanie sprawy następuje pismem, od którego nie służy żaden środek odwoławczy. Oznacza to, że postępowanie z zażalenia od postanowienia o przekazanie sprawy staje się bezprzedmiotowe. Tym samym ustaje przyczyna wskazania organu wyższego stopnia, który miałby zażalenie rozpatrzyć.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.