Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 384/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1, art. 145 ust. 3, art. 140
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi N.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej N.S.A. z siedzibą w W. kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...],[...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 245 i art. 42 ust. 1 w zw. z art. 148 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r., Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej cyt. jako "p.w.p"), po rozpoznaniu wniosku N. S.A. (dalej "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]" [...] - utrzymał powyższą decyzję w mocy.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

N. S.A z siedzibą w W. , dalej jako "zgłaszający", "skarżący", w dniu [...] sierpnia 2007 r. złożył wniosek o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]" przeznaczony według zgłaszającego do oznaczania usług zawartych w klasie 35 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług:

- prezentowanie towarów i usług w komunikacji medialnej, szczególnie na stronach internetowych, dla celów handlowych detalicznych i hurtowych (np. w ramach sklepu internetowego),

- usługi handlowe o charakterze detalicznym i hurtowym w zakresie powierzonych przez innych towarów i usług,

- administrowanie (przetwarzanie, realizacja) zamówień handlowych,

- udzielanie informacji i porad dla konsumentów, szczególnie w ramach sklepu internetowego,

- usługi reklamowe w komunikacji medialnej, szczególnie na stronach internetowych.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Urząd Patentowy RP, powołując się na art. 42 ust. 1 w zw.z art. 148 p.w.p., wezwał zgłaszającego do wyjaśnienia nieprecyzyjnych pojęć zawartych w wykazie przedmiotowego znaku towarowego, tj.: "usług handlowych o charakterze detalicznym i hurtowym", "udzielanie informacji i porad dla konsumentów w ramach sklepu internetowego".

Zgłaszający znak pismem z dnia 5 maja 2009 r. przesłał poprawiony wykaz usług w klasie 35.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Urząd Patentowy RP, powołując się na art. 42 ust. 1 w zw.z art. 148 p.w.p., ponownie wezwał zgłaszającego do usunięcia wskazanych nieprawidłowości w złożonym wykazie towarów i usług. Organ podniósł, że w klasie 35 sformułowanie "zaopatrzenie w produkty i usługi dla innych podmiotów gospodarczych’, a także "zarządzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi na rzecz osób trzecich" należy wyjaśnić, przez wskazanie konkretnych usług przez zgłaszającego. Usługi wyszczególnione w wykazie należy przedstawić w formie czynnościowej, bowiem usługą jest czynność służąca do zaspokajania potrzeb ludzkich. W wykazie należy także wskazać branżę jakiej dotyczą określone usługi. W klasie 35 sklasyfikowane są informacje i porady handlowe.

Zgłaszający znak w dniu 8 marca 2010 r. złożył do organu ponownie pismo z wykazem usług. Urząd Patentowy RP, powołując się na art. 42 ust. 1w zw. Z art. 148 p.w.p., decyzją z dnia [...] maja 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]"[...]. W ocenie organu skarżący w piśmie z dnia 8 marca 2010 r. nie uzupełnił braków wniosku o rejestrację znaku towarowego, gdyż nie wskazał branży, której dotyczą wskazane usługi.

Pismem z dnia 17 czerwca 2010 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Skarżący podniósł, że zarówno decyzja z dnia [...] maja 2010 r. jak i poprzedzające je postanowienia mogą odnosić się tylko do usunięcia wskazanych przez organ braków formalnych zgłoszenia będących powodem umorzenia postępowania. Natomiast formułowanie zastrzeżeń w przedmiocie ograniczenia zakresu przedmiotowej ochrony, co ma miejsce w wydanej decyzji i poprzedzających ją postanowieniach, może być rozpatrzone tylko w oparciu o przepis art. 145 p.w.p.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2010 r. Organ, przywołując treść art. art. 42 ust. 1 i art. 148 p.w.p., wskazał, że za jedne z istotnych usterek zgłoszenia znaku towarowego, o których mowa w przepisie art. 42 ust. 1 p.w.p. należy uznać wszelkie nieprawidłowości zawarte w wykazie towarów i usług. Poprawne przygotowanie wykazu, który określa zakres przedmiotowy ochrony, jest niezwykle istotne w toku dalszego postępowania. Doprecyzowanie sformułowań, a tym samym zakresu przyszłej ochrony, może okazać się niezwykle istotne przy ocenie zdolności odróżniającej danego oznaczenia, a także ewentualnego podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi. W przedmiotowej sprawie skarżący nie sprecyzował wykazu usług pomimo dwukrotnych postanowień organu w tej sprawie. Zdaniem organu nadsyłane kolejno nowe wersje wykazu nie czyniły zadość wskazanym w postanowieniach zaleceniom. Organ zatem uznając, że wydane postanowienia nie zostały wykonane, umorzył w tej sprawie postępowanie.

Zdaniem organu żądanie, aby skarżący doprecyzował wykaz towarów i usług, nie mogło się wiązać z zastosowaniem art. 145 p.w.p. Odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 145 p.w.p. wydawana jest zawsze w związku z zaistnieniem jednej z przesłanek bezwzględnych lub względnych odmowy udzielenia prawa ochronnego. W przedmiotowej sprawie organ umorzył postepowanie z powodu niewykonania postanowienia, nie odmówił natomiast udzielenia prawa ochronnego z powodu braku zdolności odróżniającej czy podobieństwa do znaku z wcześniejszym pierwszeństwem, gdyż kwestie te nie były przedmiotem postępowania na tym etapie.

Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył N. S.A. z siedzibą w W., wnosząc o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał, że:

- zgłoszenie skarżącego nie posiadało braków i istotnych usterek, o których mowa w art. 42 ust. 1 w zw. z art. 148 p.w.p., zatem decyzja została wydana bez podstawy prawnej;

- wykaz usług w klasie 35, doprecyzowany w piśmie z dnia 8 marca 2010 r., został sporządzony w oparciu o opublikowane przez Urząd Patentowy RP oficjalne tłumaczenie poszczególnych pozycji IX edycji Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług, w związku z czym poszczególne terminy nie wymagają żadnego dodatkowego doprecyzowania, szczególnie zawężającego ochronę znaku;

- zgodnie z normą zawartą w art. 261 p.w.p. organ zobowiązany został do realizacji zadań w oparciu również o umowy międzynarodowe, zatem nie może w postepowaniu zgłoszeniowym posługiwać się inną klasyfikacją niż IX edycja klasyfikacji nicejskiej.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 24 listopada 2010 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi oraz zawarł alternatywny wniosek w przypadku uznania prze Sąd niedopuszczalności cofnięcia skargi z powodów wskazanych w art. 60 p.p.s.a, i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2122/10), uznając, że ww. pismo zawierało wniosek o cofnięcie skargi, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r., (sygn. akt II GSK 1127/11), Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Wyjaśnił, iż bezspornym jest, że w piśmie z dnia 24 listopada 2010 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Jednakże w piśmie tym skarżący zawarł alternatywny wniosek - o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zdaniem NSA, z treści pisma skarżącego z dnia 24 listopada 2010 r. nie wynikało jednoznacznie czy jego wolą było cofnięcie skargi, czy też żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Treść pisma była wewnętrznie sprzeczna. W konsekwencji Sąd uznał za przedwczesne umorzenie przez WSA postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd kasacyjny zalecił, by rozpoznając ponownie sprawę, Sąd pierwszej instancji przede wszystkim zobowiązał skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania oświadczenia, czy cofa skargę.

Zarządzeniem z dnia 27 września 2011 r. WSA w Warszawie wezwał skarżącego do sprecyzowania pisma z dnia 24 listopada 2010 r. poprzez jednoznaczne wskazanie, czy cofa skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W piśmie z dnia 19 stycznia 2012 r. skarżący zmodyfikował wnioski procesowe i wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r.; stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji z dnia [...] maja 2010 r.; stwierdzenie nieważności postanowień z dnia [...] marca 2009 r i z dnia [...] listopada 2009 r.; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że wskazane wyżej decyzje i postanowienia zostały podpisane przez ekspertów nie posiadających upoważnienia piastuna funkcji Prezesa Urzędu Patentowego, wydanego zgodnie z art. 268a k.p.a.

Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2012 r. skarżący poparł skargę i potwierdził, iż jej nie cofa. Jednocześnie, z powodów wskazanych w powołanym piśmie z dnia 19 stycznia 2012 r., wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Nadto w ocenie skarżącego organ wadliwie uznał, iż licencjonowanie własności przemysłowej klasyfikuje się w klasie 45, podczas gdy - zdaniem skarżącej - właściwa jest klasa 35. Skarżący zauważył, że w jej pismach nie występował termin: "licencjonowanie własności przemysłowej".

W odpowiedzi organ podniósł, iż w klasie 35 nie występuje usługa polegająca na udzielaniu licencji. Podkreślił, że w piśmie skarżącego, które wpłynęło do Urzędu Patentowego w dniu 5 maja 2009 r., skarżący użył sformułowania "zarządzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi na rzecz osób trzecich", a ponieważ licencjonowanie znajduje się w klasie 45, wątpliwości organu wzbudził ten zapis, tym bardziej, że wskazane przez skarżącego symbole KOO36, Z0018 dotyczą koncesjonowania. Skarżący stwierdził, iż formułując swoją opinię odwołał się do IX edycję klasyfikacji nicejskiej strona 265-269. Organ przyznał, że pod numerem Z0018 znajduje się licencjonowanie. Jednocześnie zauważył, że nawet gdyby w postępowaniu administracyjnym ustalono numer Z0018, to i tak znaczenie byłoby zbyt ogólne i wnioskodawca zostałby wezwany do doprecyzowania usługi.

W ramach wszczętego postępowania Sąd uwzględnił wniosek organu o udzielenie terminu do złożenia pisemnego stanowiska co do merytorycznych zarzutów skarżącej, w szczególności dotyczących klasyfikacji usług, a także złożenia potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii odpowiednich stron klasyfikacji nicejskiej IX edycji oraz na wniosek skarżącego zobowiązał pełnomocnika organu do przedstawienia pełnomocnictwa eksperta Urzędu Patentowego do orzekania w niniejszej sprawie administracyjnej.

Wypełniając zobowiązanie Sądu, organ przesłał: wyjaśnienie dotyczące stosowania Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług; dokumenty potwierdzające, iż wskazany ekspert urzędu posiada uprawnienia do orzekania w sprawach udzielania praw ochronnych na znaki towarowe, tj.: upoważnienie z dnia 30 października 2004 r. podpisane przez Prezesa Urzędu Patentowego RP, zaświadczenie z dnia 30 października 2004 r. podpisane przez Prezesa Urzędu Patentowego RP, akt powołania na stanowisko eksperta z dnia 30 listopada 2006 r., podpisany przez Prezesa Urzędu Patentowego RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1780/11 skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności wskazywanych aktów Urzędu Patentowego RP – i to zarówno ze względów procesowych, uregulowanych w ustawie Prawo własności przemysłowej, jak i podmiotowych, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd uznał, iż towary i usługi występujące we wskazanym wykazie klas mają charakter ogólny, bowiem odnoszą się do całej dziedziny, do której te towary lub usługi należą. Aby zatem poprawnie zaklasyfikować każdy towar lub usługę należy szczegółowo przeanalizować zarówno listę alfabetyczną towarów i usług, jak i uwagi wyjaśniające zamieszczone w opisach poszczególnych klas. Jeżeli określonego towaru nie można zaklasyfikować według powyższych wskazówek, należy zastosować kryteria klasyfikowania zamieszczone w uwagach ogólnych. Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 141 p.w.p., zgłaszający wskazując w zgłoszeniu znaku towarowego towary, dla których znak jest przeznaczony, powinien używać polskiej terminologii technicznej oraz określeń jednoznacznych, a wykaz towarów przedstawić w formie uporządkowanej. Użyteczny jest przy tym umieszczony we wskazówkach dla użytkowników klasyfikacji nicejskiej zapis, aby w miarę możliwości stosować szczegółowe nazwy towarów i usług. Należy jednak mieć na uwadze, iż klasyfikacja nicejska ma określoną objętość i w praktyce nie jest możliwe umieszczenie w niej wszystkich towarów i usług, jak to ma miejsce w przypadku usługi z klasy 35, polegającej na prowadzeniu punktów sprzedaży z określonymi towarami. Wskazanie wszystkich tych towarów w klasyfikacji prowadziłoby de facto do powtórzenia tej części klasyfikacji odnoszącej się do towarów.

W rozpatrywanej sprawie dotyczącej znaku towarowego słownego "[...]", zgłoszonego pod numerem [...], w ocenie organu wątpliwość wzbudził zapis: "zarządzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi na rzecz osób trzecich", który w zgłoszeniu znalazł się w klasie 35, a który jest pojęciem bardzo ogólnym, odnoszącym się do wszystkich towarów i usług. Tymczasem zgodnie z zasadami Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług "licencjonowanie własności przemysłowej" oraz "licencjonowanie programów komputerowych" klasyfikuje się w klasie 45. Dlatego też organ zażądał doprecyzowania pierwotnego pojęcia - tak aby wykluczyć wszelkie wątpliwości co do zakresu ochrony znaku "[...]".

W ocenie Sądu wyjaśnienia organu były przekonywujące i uzasadniały żądanie organu skierowane do zgłaszającego znak towarowy słowny "[...]", wobec niewskazania w wyznaczonym terminie branży, której dotyczyć miały wymienione przez skarżącą usługi, dlatego też organ zasadnie umorzył postępowanie. Ponadto Sąd odnosząc się do zarzutów związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji przez osobę nieuprawnioną przypomniał, że odpowiadając na ten zarzut organ nadesłał przy piśmie z dnia 12 kwietnia 2011 r. stosowne dokumenty, z których wynikało, że Prezes Urzędu Patentowego ma prawo upoważnić określone osoby do nie tylko do podejmowania decyzji w jego imieniu w określonych sprawach, lecz również do wyznaczania ekspertów lub asesorów do działania w określonych sprawach, o których mowa w art. 244 ust. 1 – 3 p.w.p. Oznaczało to m.in., że poprzez kolejne upoważnienia można upoważnić eksperta do dokonania czynności, o których mowa w art. 244 ust. 14 p.w p., tzn. do ponownego rozpatrzenia sprawy. Nie został w ocenie Sądu uznany za zasadny zarzut, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało dokonane przez osobę nieuprawnioną w momencie wydawania decyzji (eksperta nie posiadającego stosownego upoważnienia Prezesa Urzędu Patentowego do rozpatrzenia tej konkretnej sprawy). Tym samym niezasadny był, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją – z powodów wyżej wymienionych – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w stopniu mającym spowodować stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący wnosząc o jego uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1491/12 uchylono powyższy wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA wskazał, że w piśmie z dnia 8 marca 2010 r. skarżący przedstawił kolejną wersję wykazu usług w klasie 35: prezentowanie i oferowanie w mediach produktów dla celów sprzedaży detalicznej; udzielanie informacji handlowych i porad konsumentom (punkty informacji konsumenckiej); usługi zaopatrzenia osób trzecich (zakupy produktów i usług dla innych przedsiębiorstw); zarządzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi na rzecz osób trzecich, zarządzanie w zakresie koncesjonowania dóbr i usług na rzecz osób trzecich; zarządzanie w zakresie zamówień publicznych. Nadto skarżący dodał w pkt 2, że poszczególne pozycje odnoszą się do wszelkich rodzajów towarów i usług, zgodnie z ogólną dyspozycją przypisaną do klasy 35 IX edycji klasyfikacji nicejskiej. Organ zaś bez głębszej analizy przyjął, że pismo skarżącego z dnia 8 marca 2010 r. nie stanowiło wykonania postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. i w konsekwencji pominął treść pkt 2 tego pisma.

W ocenie NSA, jeżeli Urząd Patentowy stwierdził, że w zgłoszeniu nie został określony znak towarowy lub nie zostały wskazane towary, dla których znak ten jest przeznaczony, to powinien wezwać do uzupełnienia zgłoszenia, zgodnie z art. 31 ust. 4 p.w.p. (art. 138 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 31 ust. 4 p.w.p. i § 12 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń znaków towarowych – Dz. U. Nr 115, poz. 998 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 8.07.2002 r."). Następnie na mocy art. 42 ust. 1 p.w.p. mającego odpowiednie zastosowanie w zw z art. 148 p.w.p., już po dokonaniu zgłoszenia znaku towarowego, Urząd Patentowy w toku jego rozpatrywania winien wydać, z zastrzeżeniem ust. 2, postanowienie wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym terminie, wskazanych braków i istotnych usterek.

Sąd wskazał, iż podobnej treści przepis znajdował się w art. 41 zd. pierwsze ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 7, poz. 17 z późn. zm., dalej cyt. jako "u.z.t."). Miał on brzmienie: "W toku rozpatrywania podania Urząd Patentowy wydaje postanowienia wzywające zgłaszającego do uzupełnienia braków lub usunięcia usterek podania i dokumentów w terminie trzech miesięcy pod rygorem umorzenia postępowania.". Na tle tego przepisu orzecznictwo przyjmowało, że art. 41 u.z.t. służył do żądania uzupełnienia braków podania. Jednakże, o ile według art. 64 § 2 k.p.a. wniosek złożony z brakami wszczynał postępowanie administracyjne dopiero po ich uzupełnieniu (na wezwanie organu), w razie zaś nieuzupełnienia wniosku w terminie pozostawał bez rozpoznania, to według art. 41 u.z.t. nawet niekompletne podanie (wniosek) wszczynało postępowanie. Natomiast niewykonanie przez stronę postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków podania wywoływało skutek w postaci wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt GSK 715/04, Lex nr 141460). W wyrokach z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 274/08, Lex nr 477234 i z dnia 13 stycznia 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 2315/02, Lex nr 697656, WSA w Warszawie przyjął także, że art. 41 u.z.t. dotyczył badania formalnego zgłoszenia znaku do rejestracji. Na jego podstawie można było żądać wyłącznie usunięcia braków formalnych i uzupełnień zgłoszenia, które nie prowadziły do zmiany istoty zgłoszonego znaku; ale miały zasadnicze znaczenie dla sposobu rozpoznania podania o zarejestrowanie znaku. Usunięcie braków powinno było nastąpić przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy.

NSA w dokonanej ocenie prawnej podkreślił, że poprzednio obowiązująca regulacja nie zawierała odpowiednika obecnego art. 138 ust. 1 p.w.p., w zw. z art. 31 ust. 4 p.w.p. Tak więc w sytuacji, kiedy skarżący odpowiadał na wezwania organu, a w pkt 2 pisma z dnia 8 marca 2010 r. określił, że poszczególne pozycje odnoszą się do wszelkich rodzajów towarów i usług, zgodnie z ogólną dyspozycją przypisaną do klasy 35 IX edycji klasyfikacji nicejskiej, to stanowisko organu – wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości było niezasadne.

NSA wskazał ponadto, iż w ocenie odpowiedzi skarżącego, w kontekście ustaleń czy uzupełnił wezwania organu i w dalszej kolejności oceny prawidłowości zastosowania art. 42 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 148 p.w.p., zarówno organ, jak i WSA powołując się na wyrok TSUE z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt C-418/02, opubl. curia.europa.eu, nie uwzględniły jego treści w całości, gdyż w pkt 30 i 31 powołanego wyroku stwierdzono, że:

"30. Zgodnie z motywem piątym dyrektywy państwa członkowskie zachowują swobodę ustalania przepisów proceduralnych dotyczących rejestracji znaków towarowych, na przykład w zakresie określania formy postępowań rejestracyjnych dotyczących znaku towarowego. W motywie siódmym podkreślono jednak, że osiągnięcie celów zamierzonych przez zbliżanie ustawodawstw wymaga, aby warunki uzyskania prawa z zarejestrowanego znaku towarowego były co do zasady jednakowe we wszystkich państwach członkowskich.

31. Określenie charakteru i zakresu usług, które mogą być chronione zarejestrowanym znakiem towarowym, nie wynika z przepisów dotyczących procedury rejestracji, lecz z materialnych przesłanek uzyskania prawa przyznanego przez znak towarowy."

Zdaniem NSA, skoro strona skarżąca wskazała, że zgłoszone usługi odnoszą się do wszelkich rodzajów usług, to organ powinien był przystąpić do badania czy są spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa. Tymczasem organ, a za nim sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, że w wydanych postanowieniach Urząd Patentowy miał zastrzeżenia tylko do części pojęć ujętych w wykazach usług przedlożonych przez skarżącego, w związku z czym do niekwestionowanej przez siebie części wykazu usług mógł dokonać oceny i sprawdzenia, czy spełnione są ustawowe warunki wymagane do udzielenia prawa ochronnego, a następnie podjąć decyzję w przedmiocie ew. udzielenia ochrony, a nie w całości umorzyć postępowanie w sprawie. Sąd wskazał, iż art. 145 ust. 3 p.w.p. nakłada na Urząd Patentowy obowiązek dokonania pełnej oceny zgłoszonego znaku (dla wszystkich wymienionych we wniosku towarów) i podjęcie w tym zakresie w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia pozytywnego, tj. udzielenia prawa ochronnego dla towarów, dla których może być ono udzielone, a następnie ew. odmowy udzielenia ochrony dla pozostałych towarów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1412/07, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie NSA, odnośnie pozostałych wskazanych przez skarżącego usług należałoby w tej sytuacji założyć, że zostały spełnione wymagania z art. 141 ust. 1 p.w.p. czyli usługi, dla których znak był przeznaczony zostały określone przy pomocy polskiej terminologii technicznej oraz określeń jednoznacznych, a wykaz tej części towarów został przedstawiony w formie uporządkowanej, stosowanie do przyjętej klasyfikacji. Zgodnie bowiem z pkt 31 wyroku TSUE z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt C-239/05, skoro wnosi się o rejestrację znaku towarowego dla towarów lub usług określonych w zgłoszeniu, to kwestia czy znak jest objęty zakresem podstaw odmowy rejestracji, o których mowa w art. 3 dyrektywy, musi być oceniana in concreto w odniesieniu do tych towarów lub usług.

NSA zauważył ponadto, że nie zostało zbadane czy dokonywane wskutek wezwań Urzędu Patentowego w zgłoszeniu uzupełnienia i poprawki mieściły się w ramach wyznaczonych przez art. 140 ust. 1 p.w.p. (przepis ten zakazuje dokonywać w zgłoszeniu uzupełnień i poprawek, które nie mogą prowadzić do zmiany istoty znaku towarowego ani rozszerzać wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony). W przeciwnym bowiem razie zastosowanie miałby art. 1441 p.w.p. mówiący, że jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia znaku towarowego uzupełnienia lub poprawki, których nie dopuszczają przepisy ustawy, organ wydaje postanowienie odmawiające uwzględnienia takich uzupełnień i poprawek.

W konsekwencji NSA w konkluzji za zasadne uznał zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie określenia etapu, na którym powinno zakończyć się omawiane postępowanie w przedmiocie zgłoszenia znaku towarowego "[...]".

NSA odniósł się także do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych w zakresie uprawnień eksperta Urzędu p. M. S. do rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tym charakterze. Wyjaśnił, iż powołani przez Prezesa UP eksperci są z mocy ustawy – Prawo własności przemysłowej (art. 264 ust. 1 p.w.p.) uprawnieni do orzekania w sprawach, o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (orzekanie w sprawach udzielania patentów i dodatkowych praw ochronnych na wynalazki, praw ochronnych na wzory użytkowe oraz znaki towarowe, a także praw z rejestracji wzorów przemysłowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych) i 261 ust. 2 pkt 3 p.w.p. (rozstrzyganie spraw w postępowaniu spornym w zakresie określonym ustawą), a także w sprawach dokonywania wpisów do rejestrów. Z mocy art. 264 ust. 2 p.w.p. ekspert reprezentuje Urząd Patentowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach, o których mowa w art. 248 (skarg na decyzje i postanowienia w przedmiocie zgłoszenia prawa) i 257 (skarg na decyzje i postanowienia wydane w trybie postępowania spornego).

Jednocześnie z mocy art. 244 ust. 14 p.w.p. do ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta.

W kontekście uprawnień Prezesa Urzędu Patentowego i Zastępców Prezesa, Sąd wskazał, iż na mocy art. 263 ust. 1 p.w.p. na czele Urzędu Patentowego stoi Prezes Urzędu Patentowego, który kieruje Urzędem i, z zastrzeżeniem art. 264 ust. 2, reprezentuje go na zewnątrz oraz ustala szczegółową organizację wewnętrzną i szczegółowy zakres zadań komórek organizacyjnych. Zgodnie z § 4 ust. 1 statutu Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie nadania statutu Urzędowi Patentowemu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 140, poz. 1484) podział zadań między Prezesa Urzędu Patentowego i zastępców Prezesa określa Prezes. Z kolei na podstawie wydanego na podstawie art. 263 ust. 1 p.w.p. zarządzenia nr 3 Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 30 czerwca 2008 r. o wprowadzeniu jednolitego tekstu zarządzenia w sprawie szczegółowej organizacji wewnętrznej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej – załącznik zarządzenie nr 2 Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowej organizacji wewnętrznej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (publ. Dz. Urz. UPRP z 2008 Nr .2, poz. 3) Urzędem Patentowym kieruje Prezes Urzędu przy pomocy zastępców Prezesa Urzędu (§ 1). Ponadto na mocy § 2 Prezes Urzędu, zastępcy Prezesa Urzędu i Dyrektor Generalny sprawują bezpośredni nadzór nad działalnością komórek organizacyjnych wskazanych w schemacie organizacyjnym Urzędu (ust. 1), przy czym jeden z zastępców Prezesa zastępuje Prezesa Urzędu w przypadku jego nieobecności we wszystkich sprawach należących do Prezesa Urzędu (ust. 2), a nadto Zastępcy Prezesa Urzędu wykonują także inne zadania niż określone w ust. 1 i 2, do których zostali upoważnieni przez Prezesa Urzędu, lub które zostały im przez Prezesa Urzędu powierzone (ust. 3).

W świetle wymogów ustawowych określonych w art. 268a k.p.a. warunkiem skutecznego upoważnienia przez piastuna organu innej osoby do wykonywania kompetencji jest pisemne określenie, do załatwienia, której kategorii spraw należących do zakresu działania organu jest wskazany z imienia i nazwiska pracownik urzędu obsługującego ten organ, z określeniem daty, od której upoważnienie to można uznać za skuteczne (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1554/12, Lex nr 1292350). Mieści się w opisanych upoważnieniach kompetencja do wydawania dalszych upoważnień, o ile wyraźnie wynika z danego upoważnienia.

Podsumowując powyższe wywody NSA wskazał, że na gruncie badanej sprawy nie zostało wykazane upoważnienie Zastępcy Prezesa Urzędu Patentowego – A. P. do podpisania powołania na stanowisko eksperta M. S. i tym samym jej dalszych kompetencji. Jeżeli wskazany Zastępca Prezesa posiadał stosowne upoważnienie, to czynności M. S. w ocenie Sądu były zgodne z prawem. W pozostałym zakresie

nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż dokonano błędnych ustaleń zarówno na etapie postępowania administracyjnego – rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i postępowania sądowoadministracyjnego co do upoważnień dla eksperta J. M. i jej uprawnienia do rozpatrywania spraw w przedmiocie udzielania praw ochronnych na znaki towarowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zarejestrował sprawę przekazaną do ponownego rozpoznania pod sygn. akt VI SA/Wa 384/14. Wezwano organ do nadesłania upoważnienia dla zastępcy Prezesa Urzędu Patentowego A. P. do powoływania w imieniu Prezesa Urzędu Patentowego RP ekspertów w dniu 1 lutego 2008 r.

W dniu 25 marca 2014 r. wpłynęło pismo procesowe skarżącego wraz z załącznikiem do protokołu rozprawy, w którym zawarto wniosek o rozważenie wydania przez sąd w tej sprawie postanowienia sygnalnego oraz żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji organu oraz decyzji ją poprzedzającej, jak również zasądzenie kosztów wcześniejszej skargi kasacyjnej. Ponadto podtrzymano zarzut zaistnienia w badanej sprawie przesłanek nieważności postępowania administracyjnego.

W dniu 27 lutego 2014 r. od organu wpłynęło potwierdzone za zgodność z oryginałem upoważnienie z dnia 17 marca 2005 r. dla A. P. – Zastępcy Prezesa Urzędu Patentowego RP, natomiast na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. organ przedstawił upoważnienie z dnia 30 października 2004 r. do wykonywania przez wskazanego eksperta – M. S. zadań w charakterze asesora oraz zaświadczenie Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 30 października 2004 r. o złożeniu egzaminu przewidzianego w art. 267 ust. 3 p.w.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, nie kierując się względami słuszności czy też zasadami współżycia społecznego.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1b), inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

W przypadku w niniejszej sprawy podkreślić należy, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przyjmuje się, iż wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach.

Przez wykładnię prawa rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie wykładnia prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Sąd pierwszej instancji nie jest natomiast związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą stanu faktycznego sprawy, bowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (tak: m. in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 881 i powołane tam orzecznictwo; podobnie: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268).

Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy (zob. /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 624 i cyt. tam wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r., I OSK 1290/07).

W konsekwencji należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej przez NSA wykładnią prawa, a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku sądu pierwszej instancji.

Mając na względzie powyższe zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1491/12.

W powyższym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując oceny zasadności zarzutów kasacyjnych, w pierwszej kolejności, w kontekście podniesionych przesłanek nieważności postępowania administracyjnego, wskazał na konieczność zbadania przez sąd I instancji prawidłowości upoważnienia zastępcy Prezesa Urzędu Patentowego do powołania w imieniu Prezesa pracownika tego urzędu J. M. na stanowisko eksperta, do którego kompetencji należy rozpatrywanie spraw w przedmiocie udzielania praw ochronnych na znaki towarowe.

Dokonując w badanej sprawie oceny prawnej w tym zakresie, skład orzekający WSA w Warszawie w niniejszej sprawie w świetle przedstawionych przez organ administracji nowych dokumentów (wskazanych wyżej upoważnień dla Wiceprezesa Urzędu Patentowego RP oraz pracownika tego urzędu) stwierdza, iż odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, w związku z czym za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów, których skutkiem byłoby stwierdzenie nieważności dotychczasowego postępowania ( art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. ). Jak wskazał NSA w cytowanym wyżej wyroku, inne naruszenie prawa w rozpatrywanej sprawie nie spełniało kryterium rażącego naruszenia przepisów, które nakazywałby stwierdzenie nieważności postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok sądu I instancji dokonał także wykładni prawnej w zakresie podstawy odmowy merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy przez organ (wniosku o udzielenia ochrony na znak towarowy) stwierdzając, iż dokonane w tym przedmiocie ustalenia organu są niewłaściwe i naruszają obowiązujące przepisy p.w.p. W ocenie NSA nie budzi wątpliwości, że w tej sprawie nastąpiło zgłoszenie znaku towarowego i zgodnie z art. 42 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy w toku jego rozpatrywania wydał stosowne postanowienia (z dnia [...] marca 2009 r. oraz z dnia [...] listopada 2009 r.) wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym terminie braków i istotnych usterek. Skarżący odpowiadając na żądanie organu za każdym razem przedstawiał kolejne wersję wykazu towarów i usług w klasie 35 (ostatnią w piśmie z dnia 8 marca 2010 r.) obejmujących: prezentowanie i oferowanie w mediach produktów dla celów sprzedaży detalicznej; udzielanie informacji handlowych i porad konsumentom (punkty informacji konsumenckiej); usługi zaopatrzenia osób trzecich (zakupy produktów i usług dla innych przedsiębiorstw); zarządzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi na rzecz osób trzecich, zarządzanie w zakresie koncesjonowania dóbr i usług na rzecz osób trzecich; zarządzanie w zakresie zamówień publicznych. Jednocześnie w ww. piśmie (w pkt 2), wskazała, że poszczególne pozycje odnoszą się do wszelkich rodzajów towarów i usług, zgodnie z ogólną dyspozycją przypisaną do klasy 35 IX edycji klasyfikacji nicejskiej.

W tych okolicznościach sprawy, Urząd Patentowy uznając, że pismo to w ogóle nie stanowi wykonania jego postanowienia (z dnia [...] listopada 2009 r.), niesłusznie pominął treść pkt 2 pisma skarżącego. W konsekwencji doszedł do nieprawidłowego wniosku, iż pismo to nie stanowi ani uzupełnienia dokonanego zgłoszenia znaku towarowego, ani usunięcia wskazanych braków i istotnych usterek wniosku, dokonanych we wspomnianym wyżej trybie.

Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się do orzecznictwa TSUE (w szczególności do wyroku z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt C-239/05), wskazał, iż w tym przypadku brak było podstaw do umorzenia postępowania w pełnym zakresie, gdyż skarżący poinformował Urząd, że zgłoszone usługi odnoszą się do wszelkich rodzajów usług wymienionych w klasyfikacji nicejskiej, jak również wskazał na okoliczność, iż w wydanych postanowieniach organ miał zastrzeżenia tylko do części pojęć ujętych w przedstawionych wykazach usług, a ponadto część z przedłożonych przez skarżącego wyjaśnień została przez Urząd Patentowy zaakceptowana. W tym też zakresie w ocenie NSA organ powinien był przystąpić do badania, czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy.

Pogląd ten podziela skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż w świetle przepisu art. 145 ust. 3 p.w.p. Urząd Patentowy jest obowiązany dokonać pełnej oceny zgłoszonego znaku, tj. dla wszystkich wskazanych przez wnioskodawcę towarów oraz usług w celu udzielenia prawa ochronnego i może odmówić takiego prawa tylko dla tych towarów lub usług, dla których z uzasadnionych powodów nie może być ono udzielone. W tym zakresie istotne jest także ustalenie, czy dokonywane w zgłoszeniu uzupełnienia i poprawki mieszczą się w ramach wyznaczonych przez art. 140 ust. 1 p.w.p., tzn. czy nie prowadzą do zmiany istoty znaku towarowego lub rozszerzenia wykazu towarów oraz usług, dla których znak ten został zgłoszony, gdyż takie stwierdzenie obliguje Urząd Patentowy do wydania postanowienia w sprawie odmowie uwzględnienia dokonanych uzupełnień i poprawek, zgodnie z art. 144(1) p.w.p. Z akt sprawy wynika, iż kwestia ta nie była wcześniej przedmiotem badania przez organ, zaś sąd rozpatrujący skargę na wskazany akt administracyjny nie dokonuje w tym zakresie własnych ustaleń, gdyż przeprowadza jedynie ocenę zgodności działań organu administracji z prawem i nie może pod tym względem zastępować organu.

Okoliczność ta musi zatem zostać zbadana przez Urząd Patentowy, który ponownie rozpoznając sprawę winien odnieść się także w sposób merytoryczny do wskazanego w zgłoszeniu znaku towarowego "[...]" zakresu towarów i usług, w stosunku do których na tle IX edycji klasyfikacji nicejskiej przyznanie prawa ochronnego na ww. znak towarowy nie budzi wątpliwości organu. W pozostałym zakresie organ może, w szczególności, ponownie zastosować tryb określony w art. 42 ust. 1 p.w.p., mając na uwadze także treść regulacji zawartej w art. 142 tej ustawy.

Konkludując, ze względu na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla wyniku sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 200, w związku art. 205 § 4 p.p.s.a oraz uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. nr I OPS 4/07.