Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3925/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie: WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: Apl. prok. Maciej Nowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2004 r. sprawy ze skargi K. SA w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o udzielenie patentu oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] września 2003r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku - skarżącej – K. S.A. w P. o ponowne rozpatrzenie zgłoszenia wynalazku pt "[...]" Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty za zgłoszenie wynalazku.

Urząd Patentowy ustalił, że skarżący dokonując zgłoszenia w/w wynalazku nie uiścił opłaty zgodnie z art.223 ust.l ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 119,poz.1117). W dniu [...] marca 2002 r. organ działając w oparciu o przepis art.223 ust.2 powołanej wyżej ustawy wysłał potwierdzenie dokonania zgłoszenia z zamieszczonym wezwaniem do uiszczenia opłaty za zgłoszenie w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania potwierdzenia (wezwania). Opłata nie została uiszczona w wyznaczonym terminie i Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. umorzył postępowanie. Występując z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżącego wnosił o przywrócenie terminu procesowego, przywrócenie biegu zgłoszenia oraz udzielenie patentu na zgłoszony wynalazek. Jednocześnie skarżący wniósł stosowną opłatę w kwocie 450 zł. Wywodząc powyższe wskazał, że powodem nie wniesienia opłaty w terminie były kłopoty finansowe Spółki, które rozpoczęły się pod koniec pierwszego kwartału i trwały również w chwili złożenia wniosku. Organ nie uznał tej argumentacji wskazując w zaskarżonej decyzji, że zgłaszający działał w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika i wobec tego od chwili ustanowienia pełnomocnika działał za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. Zdaniem organu brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności powinien być uzasadniony brakiem winy pełnomocnika - rzecznika patentowego, zawodowo przygotowanego do reprezentowania Zgłaszającego. Urząd Patentowy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż zgodnie z art. 225 ust.3 ustawy decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty za zgłoszenie może być uchylona na wniosek zgłaszającego o ile uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zdaniem organu trudności płatnicze zgłaszającego, na które powołuje się pełnomocnik nie są uprawdopodobnieniem braku winy pełnomocnika, na którym spoczywał obowiązek wniesienia stosownej opłaty. Zdaniem organu uiszczenie opłaty w terminie jest integralną częścią postępowania zgłoszeniowego, a to powinno być wzięte pod uwagę w dniu dokonania zgłoszenia.

Skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2003 r. nr [...] utrzymując w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia nr [...] wniósł skarżący podnosząc naruszenie prawa materialnego z uwagi na brak właściwej interpretacji zwłaszcza art.225 ust.3 ustawy p.w.p. przez odniesienie utraty płynności finansowej Zgłaszającego tylko do osoby pełnomocnika Zgłaszającego, obrazę przepisów prawa procesowego - art.7 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie ustaleń nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym; - art.77 kpa przez niewykorzystanie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - art.104 § 2 kpa przez wydanie decyzji rozstrzygającej tylko w części wniosek bez ustosunkowania się do innych elementów wniosku Zgłaszającego. Pełnomocnik wskazał, że przekazał K. S.A. kopie potwierdzenia zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP wynalazku i zwrócił się do Zgłaszającego o uiszczenie na konto Urzędu Patentowego RP opłaty za zgłoszenie wynalazku w kwocie 450,00 zł, załączając częściowo wypełniony przekaz dla wpłat gotówkowych, podając, że opłata powinna być wniesiona najpóźniej w dniu [...] kwietnia 2002 r. Opłata za zgłoszenie nie została uiszczona w terminie do [...] kwietnia 2002 r. z powodu trudności płatniczych zgłaszającego.

Podniósł, że podstawa prawna decyzji nie powołuje się na Kodeks postępowania administracyjnego, chociaż art.252 ustawy Prawo własności przemysłowej do postępowania przed Urzędem Patentowym RP stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W skardze pełnomocnik zarzuca brak ustosunkowania się do wniosku Zgłaszającego o przywrócenie terminu procesowego.

Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podtrzymał stanowisko wskazując, że nie ustosunkował się do wniosku o przywrócenie biegu zgłoszeniu, bo art. 243 ust.1,2 ustawy prawo własności przemysłowej, na który powołuje się pełnomocnik bowiem przepis ten dotyczy spraw, które nie zostały zakończone decyzją. W związku z faktem, że w wskutek nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie została wydana decyzja o umorzeniu, wniosek został zgodnie art.225 ust.3 i art.244 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej potraktowany jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co jest także zgodne z alternatywnym wnioskiem zgłaszającego. Urząd Patentowy nie dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego: art.7, art.77 kpa, które mówią o niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i niewykorzystaniu w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego bowiem właściwie zgromadził i rozpoznał cały materiał dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p.

Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art.l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 245 ust.1 i 225 ust.3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49, poz. 508) - zwanej dalej ustawą p.w.p. Zgodnie z przepisem art.245 ust.1 ustawy p.w.p. Urząd Patentowy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. Przepis art. 225 ust.3 ustawy p.w.p. wskazuje, że jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 223 ust. 2, decyzja taka może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty.

Faktem niekwestionowanym w sprawie jest okoliczność, iż skarżący dokonując zgłoszenia wynalazku nie uiścił opłaty zgodnie z art.223 ust.1 ustawy p.w.p.. W dniu [...] marca 2002r. organ działając w oparciu o przepis art.223 ust.2 powołanej wyżej ustawy wysłał potwierdzenie dokonania zgłoszenia z zamieszczonym wezwaniem do uiszczenia opłaty za zgłoszenie w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania potwierdzenia (wezwania). Wezwanie zawierało pouczenie o rygorze w postaci umorzenia postępowania w przypadku nieuiszczenia opłaty. Opłata nie została uiszczona w wyznaczonym terminie i Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. umorzył postępowanie. Występując z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżącego wnosił o przywrócenie terminu procesowego, przywrócenie biegu zgłoszenia oraz udzielenie patentu na zgłoszony wynalazek. Jednocześnie skarżący wniósł stosowną opłatę w kwocie 450 zł. Wywodząc powyższe wskazał, że powodem nie wniesienia opłaty w terminie były kłopoty finansowe Spółki zgłaszającej, które rozpoczęły się pod koniec pierwszego kwartału i trwały również w chwili złożenia wniosku. Skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia nr [...] na wynalazek wniósł skarżący podnosząc naruszenie prawa materialnego z uwagi na brak właściwej interpretacji przepisów a zwłaszcza art.225 ust.3 ustawy p.w.p. przez odniesienie utraty płynności finansowej zgłaszającej tylko do osoby pełnomocnika, obrazę przepisów prawa procesowego - art.7 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie ustaleń nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym; - art.77 kpa przez niewykorzystanie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - art. 104 § 2 kpa przez wydanie decyzji rozstrzygającej tylko w części wniosek bez ustosunkowania się do innych elementów wniosku zgłaszającej.

Zdaniem Sądu zarzuty przedstawione przez skarżącego zaskarżonej decyzji są niezasadne. Organ prawidłowo uznał i rozpatrzył odwołanie skarżącego. Jak słusznie wskazano przepis, na który powołuje się pełnomocnik skarżącego, na podstawie którego możliwe jest wnoszenie o przywrócenie biegu zgłoszeniu, tj przepis art.243 ust.1,2 ustawy p.w.p., dotyczy spraw, które nie zostały zakończone decyzją. W niniejszej sprawie w wskutek nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie została wydana decyzja o umorzeniu postępowania, tak więc wniosek ten został zgodnie art.225 ust.3 ustawy p.w.p. potraktowany jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w tym określonym stanie faktycznym tylko tak mógł być zakwalifikowany. Zgodnie z przepisem art. 225 ust.3 ustawy p.w.p. jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty (o której mowa w art. 223 ust. 2 ustawy p.w.p.), tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, decyzja taka może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. W tym stanie rzeczy zgłaszający w celu uzyskania korzystnej dla siebie decyzji winien uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i jednocześnie uiścić zaległą opłatę.

Okolicznością bezsporną jest fakt, że składając wniosek z dnia [...] lipca 2002r. skarżący uiścił stosowny wpis w kwocie 450 zł.

W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Taką niezawinioną okolicznością nie jest powoływanie się skarżącego na kłopoty finansowe Spółki zgłaszającej, które rozpoczęły się pod koniec pierwszego kwartału i trwały również w chwili złożenia wniosku. Zdaniem Sądu zgłaszając wniosek skarżący winien był liczyć się z kosztami postępowania w tym z koniecznością ponoszenia odpowiednich opłaty a przynajmniej powinien być poinformowany przez pełnomocnika o konieczności ponoszenia wydatków. Tak więc powoływanie się na brak środków finansowych niezbędnych do prowadzenia postępowania nie może być uznane w tym stanie faktycznym za usprawiedliwione.

W ocenie Sądu, Urząd Patentowy nie dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego: procesowego - art.7 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie ustaleń nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym; - art.77 kpa przez niewykorzystanie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - art.104 § 2 kpa przez wydanie decyzji rozstrzygającej tylko w części wniosek bez ustosunkowania się do innych elementów wniosku Zgłaszającego. Zarzut naruszenia przepisu art.7 i 77 kpa jest bezzasadny. Organ zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia przepisu art. 104 § 2 kpa bowiem zastosowanie przepisu art.225 ust.3 ustawy p.w.p. i ponowne rozpatrzenie sprawy najpełniej konsumowało wniosek skarżącego. Zdaniem Sądu zarzut skarżącej, iż decyzja nie powołuje się na Kodeks postępowania administracyjnego, chociaż przepis art.252 ustawy p.w.p. wskazuje, iż do postępowania przed Urzędem Patentowym RP stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie miał wpływu na rozstrzygnięcie a jak wskazano wyżej prawa procesowe skarżącego zostały w postępowaniu zabezpieczone.

Sąd nie podziela stanowiska organu w zakresie dotyczący zawinionego działania pełnomocnika skarżącego w zakresie nieuiszczenia opłaty w terminie.

W ocenie Sądu obowiązek uiszczenia opłaty spoczywał na zgłaszającym i to zgłaszający nie wykazał braku winy w nieziszczeniu opłaty w terminie. Niemniej jednak uchybienie to w ocenie Sądu nie miało wpływu na wynik postępowania.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekła jak w sentencji.