Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 818/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1 w zw. z art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 156  par. 1 i  par. 5a
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Andrzej Góraj Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego R. R. z dnia [...] marca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 4, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...] na rzecz skarżącego R. R. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r., skierowanym na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, adwokat R. R. zwrócił się do Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. wykazu sygnatur wszystkich postępowań dotyczących osoby adwokata M. T. [nr legit. [...]], prowadzonych w okresie od [...] stycznia 1989 r. do złożenia niniejszego wniosku przed Sądem Dyscyplinarnym Izby Adwokackiej w W.,

1. treści pisemnych oświadczeń adwokata M. T., złożonych przez niego w ramach wszystkich postępowań, o których mowa powyżej w pkt 1,

2. treści wszystkich protokołów zawierających wyjaśnienia adwokata M. T., złożonych przez niego w ramach wszystkich postępowań, o których mowa powyżej w pkt 1,

3. treści wszystkich orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej

w W. wraz z uzasadnieniami wydanymi w toku postępowań, o których mowa powyżej w pkt 1.

Wnioskodawca zażądał, aby w oparciu o przepis art. 14 ust. 1 pow. ustawy o dostępie do informacji publicznej, przekazać mu powyższe informacje: w zakresie pkt 1 wniosku poprzez przesłanie wykazów wraz z informacjami drogą elektroniczną na adres email podany w stopce niniejszego pisma, w zakresie pkt 2-4 wniosku poprzez przesłanie drogą elektroniczną zdigitalizowanej wersji dokumentów [skany] na adres e-mail podany w stopce niniejszego pisma.

Uzasadniając wniosek, R. R. powołał się na art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, a także na art. 1 ust. 1 i art. art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał też, że zgodnie z art. 39 pkt 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej jest organem, który w oparciu o art. 50 tej ustawy rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej członków izby, poprzez wydawanie orzeczeń w ramach prowadzonych przed nim postępowań.

Prezes Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W., pismem (bez daty), nr [...], udzielając odpowiedzi na złożone do Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. przez skarżącego dziewięć wniosków (z dnia [...] i [...] marca 2015 r.), w tym odnośnie wniosku dotyczącego adwokata M. T., wskazał, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.

W następstwie uzyskanej odpowiedzi R. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej, skierowanego do tego Sądu, w dniu [...] marca 2015 r., zarzucając organowi naruszenie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej, poprzez nieudzielenie przez ww. organ informacji publicznej, określonej w jego wniosku z dnia [...] marca 2015 r.

Skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2015 r. nie został rozpoznany. Wobec czego uznał, że Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w W. dopuścił się naruszenia obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., zgodnie z którym rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia.

Skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. do rozpoznania jego wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej;

2. stwierdzenie, iż bezczynność ww. organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych oraz opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał treść swojego wniosku i odpowiedź organu, a następnie odnosząc się do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP stwierdził, że w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zostało wprost wskazane, że "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu (...)". Na podstawie zaś art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdy posiada prawo do dostępu do informacji publicznej, którą będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne w zakresie tych zadań. Wskazał też, że literalne brzmienie ww. przepisu Konstytucji RP wskazuje, że spełnienie kryterium wykonywania zadań władzy publicznej łącznie z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa odnosi się tylko i wyłącznie do "(...) innych osób oraz jednostek organizacyjnych, a nie do organów samorządu zawodowego".

Następnie skarżący podał, że podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej zostały wskazane w art. 4 u.d.i.p., gdzie w ust. 1 pkt 2 wprost wymieniono organy samorządów zawodowych, do których w oparciu o art. 39 pkt 3 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, należy Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej. Ww. sąd rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej członków izby poprzez wydawanie orzeczeń w ramach prowadzonych przed nim postępowań.

Następnie przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, w których przyjmuje się, że odpowiedzialność dyscyplinarną adwokatów jest formą odpowiedzialności karnej, a skoro tak, to sprawowanie władzy dyscyplinarnej przez organ samorządu zawodowego jest formą wykonywania władzy publicznej i w konsekwencji żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną.

W odniesieniu do pkt 2 wniosku z [...] marca 2015 r. skarżący wskazał, że przedmiotowe informacje posiadają walor informacji publicznej i jako takie podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o u.d.i.p.

Skarżący zaznaczył, że przepisy u.d.i.p. nie ograniczają prawa do informacji wyłącznie do dokumentów urzędowych. Co do zasady udostępnieniu podlegać będzie wszystko co znajduje się w aktach postępowania, niezależnie od tego czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny. Bez znaczenia pozostaje również to, czy dokument znajdujący się w aktach ma charakter wewnętrzny czy roboczy.

Skarżący wskazał, że we wniosku z dnia [...] marca 2015 r. wnosił o udostępnienie konkretnie określonych informacji, a nie całości akt danych postępowań.

Następnie przytaczając treść art. 13 ust:. 1 u.d.i.p., wskazał, że brak wydania przez organ decyzji bądź bezzasadne nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem stanowi o pozostawaniu tego organu w bezczynności.

Reasumując skarżący uznał, że Prezes Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. błędnie uznał wnioskowane przez niego informacje, jako nieposiadające waloru informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu, adwokat P. R., wniósł o jej oddalenie wskazując, że analiza skargi i podniesione w niej argumenty są bezzasadne.

Pełnomocnik powołując się na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazał, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosowne zaś do art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP definiuje pojęcie informacji publicznej oraz zakreśla krąg podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji. Jednocześnie stosownie do ust. 4 tego artykułu, ustawa zwykła, zgodnie z wolą ustawodawcy, może jedynie określić tryb udzielenia informacji publicznej. Zastosowana konstrukcja prawna wskazuje, iż przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP należy wykładać ściśle, zaś odesłanie ustawowe może jedynie regulować tryb, nie zaś krąg podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

Pełnomocnik organu wskazał też, że jakkolwiek prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne jest bezwarunkowym publicznym podmiotowym prawem obywatela, jednak jego bezwzględność i brak jego ograniczenia aktualizuje się jedynie wobec działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, to zgodnie ze zdaniem drugim ustępu pierwszego art. 61 Konstytucji RP, prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych jest limitowane dwiema przesłankami, które muszą zawsze wystąpić łącznie. Prawo to jest aktualne w zakresie, w jakim wskazane w tej grupie podmioty wykonują zadania władzy publicznej, o ile przy wykonywaniu tych zadań gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zastosowana przez ustawodawcę koniunkcja wymusza zawsze spełnieniu obu przesłanek łącznie.

Pełnomocnik organu stwierdził też, że w określonym konstytucyjnie zakresie obowiązek udostępnienia informacji publicznej spoczywa na organach samorządu zawodowego i gospodarczego, o ile - podobnie jak organy samorządu gospodarczego i zawodowego - spełniają przesłanki określone w art. 61 ust. 1 zd. 2 - tzn. wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pełnomocnik organu stwierdził, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej, ponieważ Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej wykonuje co prawda zadania władzy publicznej, ale nie gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w tym przy wykonywaniu zadań władzy publicznej.

Wskazał ponadto, że sądownictwo dyscyplinarne Adwokatury jest zadaniem własnym samorządu adwokackiego, co wynika z art. 3 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z art. 80 Prawa o adwokaturze, w których to przepisach zdefiniowane są zadania własne samorządu adwokackiego, a jednym z nich jest niewątpliwie sądownictwo dyscyplinarne.

Dlatego Sąd Dyscyplinarny nie jest obowiązany do udostępnienie informacji żądanych przez skarżącego, bowiem nie mają one charakteru informacji publicznej. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości przypisania organowi stanu bezczynności, co jednocześnie czyni skargę bezzasadną i podlegającą oddaleniu.

Wskazał też, że z zestawienia zakresu normy prawnej wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z hipotezą normy prawnej zakodowanej w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie ulega wątpliwości, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. nakładający na organy samorządu zawodowego obowiązek udostępnienia informacji publicznej pozostaje w sprzeczności z treścią art. 61 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie, w części dotyczącej pkt 1 i 4 wniosku.

Przystępując do rozpoznania niniejszej skargi wskazać należy, że istota sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2014.782.), obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Z przywołanej regulacji wynika, iż ustawodawca w zakresie obowiązku udzielania informacji publicznej zrównał organy samorządów zawodowych i gospodarczych z władzami publicznymi.

Omawiany przepis wywodzi się bezpośrednio z art. 61 ust.1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przywołany przepis Konstytucji RP potwierdza więc generalne uprawnienie obywateli do dostępu do informacji m. in. o działalności organów samorządu zawodowego.

Wbrew twierdzeniom pytanego organu, z art. 61 ust.1 Konstytucji nie sposób skutecznie wywieść, iż dostęp do omawianych informacji uzależniony jest od kumulatywnego spełnienia przez organ samorządu zawodowego dwóch przesłanek, tj. wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Analiza powołanego przepisu wskazuje wyraźnie, że ustawodawca spełnienie ww. wymogów połączył jedynie z uprawnieniem do uzyskiwania informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych. Nie połączył ich zaś z uprawnieniem do uzyskiwania informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego. Materia uregulowania dostępu do informacji o działalności ww. organów samorządowych została bowiem opisana w pierwszej części drugiego zdania ust. 1 art. 61 Konstytucji RP. Zwrot użyty w tej części tj. "prawo to obejmuje również..." w sposób jednoznaczny wskazuje na intencję ustawodawcy zrównania problematyki dostępu do informacji o działalności organów samorządu zawodowego i gospodarczego z dostępem do informacji

o działalności organów władzy publicznej. Regulacja odnosząca się do innych osób oraz jednostek organizacyjnych została zaś umiejscowiona w dalszej części zdania drugiego omawianego przepisu, po przecinku. Taki zabieg stylistyczny, w myśl zasad prawidłowej legislacji wskazuje, w sposób niebudzący wątpliwości, na wolę ustawodawcy wyodrębnienia tej regulacji od unormowań odnoszących się do organów samorządu gospodarczego i zawodowego.

Również ustawodawca, tworząc ustawę o dostępie do informacji publicznej, w sposób zgodny z powyższymi konkluzjami zinterpretował art. 61 ust.1 Konstytucji RP. Dopiero bowiem w pkt 5 ust.1 art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawarł uregulowania dotyczące innych osób lub jednostek organizacyjnych i połączył uprawnienie do informacji o ich działalności od kumulatywnego spełnienia przesłanki wykonywania zadań publicznych i dysponowania majątkiem publicznym.

Stąd też, wbrew twierdzeniom skargi, art. 4 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie rozszerza ustalonego w Konstytucji RP zakresu podmiotów, zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Ustawodawca tworząc omawianą ustawę nie przekroczył zatem umocowania zawartego w art. 61 ust. 4 Konstytucji RP. W świetle powyższego, w ocenie tut. Sądu przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2014.782.) jest kompatybilny z uregulowaniem zawartym w przepisie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Regulacje konstytucyjne zostały bowiem w pełni inkorporowane do ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stąd też, odnosząc się do sformułowanego na rozprawie wniosku pełnomocnika Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W., o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z art. 61 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP, skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że nie powziął wątpliwości, co do zgodności wskazanych przepisów z Konstytucją RP.

A zatem przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że niesporne jest, że Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w W. jest organem samorządu zawodowego. Okolicznością niekwestionowaną przez pytany organ było też to, że wykonuje on w zakresie objętym żądaniem zadania publiczne.

Stąd też, wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 2 pow. ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w W. jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r., poz. 635), adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego zaś zadaniem samorządu zawodowego adwokatury jest m.in. reprezentacja zawodowych, społecznych interesów tego zawodu oraz dbałość o doskonalenie zawodowe i krzewienie etyki zawodowej (art. 3 ust. 1). Z kolei w myśl art. 39 ustawy, organami izby adwokackiej są:

1) zgromadzenie izby składające się z adwokatów wykonujących zawód oraz delegatów pozostałych adwokatów;

2) okręgowa rada adwokacka;

3) sąd dyscyplinarny;

4) komisja rewizyjna.

Sąd dyscyplinarny rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej członków izby. Przepis art. 50 ustawy stanowi, że do zakresu działania sądu dyscyplinarnego należy wydawanie orzeczeń w sprawach dyscyplinarnych członków izby. Wobec powyższego, skoro skarżący skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. i treść jego żądania była jasna, to podmiotem zobowiązanym do odpowiedzi na ten wniosek był sąd dyscyplinarny, jako jeden z organów przy pomocy którego funkcjonuje samorząd adwokacki.

Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Nadto, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonej we wniosku. Zatem żądana przez skarżącego informacja w postaci treści orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. wraz z uzasadnieniami, odnoszących się do konkretnej osoby adwokata, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stwierdzić bowiem należy, że rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych, nie odnoszą się do spraw organizacyjnych ani porządkowych, lecz do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i ustawie, a w szczególności udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa. Adwokat podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków zawodowych korzysta z ochrony prawnej, podobnie jak sędzia i prokurator (art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze). Stąd też adwokat, jako osoba korzystająca w związku z wykonywaniem swojego zawodu z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym, realizuje funkcje i zadania publiczne. Odpowiedzialność dyscyplinarna adwokatów jest formą odpowiedzialności karnej,

a skoro tak, to sprawowanie władzy dyscyplinarnej przez organ samorządu zawodowego jest formą wykonywania władzy publicznej i w konsekwencji żądane przez skarżącego informacje stanowią, jak już wyżej stwierdzono, informację publiczną.

Informacją taką będą również sygnatury pod jakimi toczyły się sporne postępowania dyscyplinarne. Sygnatura jest bowiem częścią składową dokumentu urzędowego, umożliwiającą jego identyfikację. Skoro więc w świetle powyższych dywagacji, za posiadające przymiot informacji publicznej należy uznać orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego, to konsekwentnie taki przymiot będzie też przysługiwał części składowej tego orzeczenia jaką jest niewątpliwie sygnatura konkretnego postępowania.

Odnosząc się do kwestii oceny bezczynności organu pod kątem posiadania przez nią cech rażącego naruszenia prawa, to podkreślić należało, ze materia przyczyn leżących u podstaw braku uwzględnienia wniosku strony, ma wpływ na ocenę tego, czy bezczynność organu nosiła cechy bezczynności kwalifikowanej. W ocenie tut. Sądu, w realiach faktycznych sprawy nie sposób dopatrzyć się takiego kwalifikowanego rodzaju bezczynności po stronie organu. Nieuwzględnienie wniosku strony nie wynikało bowiem ze złej woli organu, a jedynie z odmiennej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tym stanie sprawy, uznając iż organ, popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, w zakresie opisanym w wyroku, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zaś o kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).

Jeśli zaś chodzi o żądanie skarżącego, wyrażone w jego wniosku, w zakresie jego pkt 2 i 3, to stwierdzić należy, że w ocenie Sądu trafnie organ przyjął, iż pytania te nie stanowią informacji publicznej. Przypomnieć należy, że w pytaniu nr 2 skarżący żądał udostępnienia treści pisemnych oświadczeń adw. M. T., złożonych przez niego w ramach wszystkich postępowań, prowadzonych w okresie od [...] stycznia 1989 r. do dnia złożenia wniosku, zaś w pytaniu nr 3 żądał on treści wszystkich protokołów zawierających wyjaśnienia adwokata M. T., złożonych przez niego w ramach wszystkich postępowań dyscyplinarnych dotyczących jego osoby w okresie od [...] stycznia 1989 r. do dnia złożenia wniosku.

Wskazać należy, że skarżący żądając oświadczeń i protokołów, zawierających wyjaśnienia adwokata M.T., złożonych przez niego

w ramach wszystkich postępowań dyscyplinarnych dotyczących jego osoby toczących się od [...] stycznia 1989 r. do chwili złożenia wniosku, w istocie żądał dostępu do akt wszystkich postępowań dyscyplinarnych, prowadzonych przeciwko adwokatowi M. T. w tych latach. Podanie zaś jedynie nazwiska, imienia i numeru legitymacji osoby, przeciwko której toczyło się postępowanie, nie czyni z tak postawionego pytania żądania udostępnienia informacji publicznej. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu o sygn. akt I OSK 1948/14 z dnia 5 marca 2015 r., wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości popiera i traktuje za własny, że przepisy art. 156 K.p.k. regulują dostęp do akt sprawy. Dostępu tego nie można utożsamiać z dostępem do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wskazał też, że akta jako zbiór różnego rodzaju informacji, tj. takich które są informacja publiczną, i takich, które jej nie stanowią, nie są w całości informacją publiczną i nie powinny być co do zasady w całości udostępniane (por. Hanna Knysiak-Molczyk "Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym", Warszawa 2011, s. 191). Stanowisko to umacnia brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten określa jedno z uprawnień tworzących prawo do informacji publicznej jako uprawnienie do wglądu do dokumentów. Rozważana norma nie normuje dostępu do akt sprawy. Jest to unormowanie różniące się od regulacji art. 156 § 1 K.p.k., w którym to przepisie jest mowa o "udostępnieniu akt sprawy sądowej" oraz art. 156 § 5a K.p.k., w którym jest mowa o "udostępnieniu akt sprawy" w toku postępowania przygotowawczego. Tak więc zarówno wykładnia gramatyczna art. 3 ust. 1 pkt 2, jak i wykładnia systemowa, nie pozwalają na utożsamienie "wglądu do dokumentów" z "udostępnieniem akt sprawy", czy też z "prawem przeglądania akt sprawy". Jednocześnie nie ma podstaw do twierdzenia jakoby "prawo dostępu do akt sprawy" wynikało z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W zakresie dostępu do akt sprawy przepisy art. 156 K.p.k. wyłączają stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (patrz: uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, ONSA i WSA 2014/3/37).

Dokumentami stanowiącymi przedmiot żądania skarżącego jest treść oświadczeń i protokołów, zawierających wyjaśnienia adwokata M. T., złożonych przez niego w ramach wszystkich postępowań dyscyplinarnych dotyczących jego osoby toczących się od [...] stycznia 1989 r. do chwili złożenia wniosku. W tym stanie rzeczy należy najpierw ustalić, czy treść tego wniosku stanowi informacje publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro wniosek ten jest czynnością procesową uprawnionego organu, tj. Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W, konieczne jest rozważenie treści norm ustawy o dostępie do informacji publicznej, które nawiązują do tej postaci informacji publicznej, która jest tworzona w trakcie postępowań indywidualnych prowadzonych przez organy państwa, czyli procedur załatwiania spraw z określonych zakresów prawa. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e stanowi zaś, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Do postępowań indywidualnych nawiązuje także art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, stanowiąc, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Niewątpliwie zatem jako informację publiczną ustawa o dostępie do informacji publicznej kwalifikuje:

- informację o sposobach przyjmowania spraw,

- informację o sposobach załatwiania spraw,

- informację o stanie przyjmowanych spraw,

- informację o kolejności załatwiania spraw,

- informację kolejności rozstrzygania spraw,

- treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

W postępowaniach indywidualnych wytwarzane są przez organy prowadzące te postępowania nie tylko akty administracyjne (w postępowaniu administracyjnym), czy też wszelkie rozstrzygnięcia (w postępowaniu cywilnym, karnym). Są to przede wszystkim dokumenty utrwalające czynności procesowe organów oraz dokumenty z postępowania dowodowego, np. protokół z zeznań świadka, przesłuchania strony. Te konkretne dokumenty procesowe nie zostały w art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej wymienione. Przyjęcie, że do dokumentów urzędowych wytworzonych w postępowaniu indywidualnym należy zaliczyć każdy dokument nie odpowiadałoby sensowi regulacji art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i li. e oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze.

Biorąc zatem pod uwagę charakter żądania skarżącego, wyrażony w pkt 2 i 3 jego wniosku, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organu, stwierdzające że dokumenty te nie stanowią informacji publicznej, jest stanowiskiem prawidłowym, a to oznacza, że organ nie pozostawał w zakresie tych żądań w bezczynności.

Dlatego też nie podzielając argumentów zawartych w rozpatrywanej skardze odnośnie pkt 2 i 3 wniosku, Sąd oddalił ją w tym zakresie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).