Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 665/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 59
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1804/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1804/14 oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia z [...] listopada 2013 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy wielofunkcyjno - usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą przy ul. [...] w W. na działkach ewidencyjnych: zabudowa kubaturowa - nr [...], cz. dz. [...] z obrębu [...], przekładka sieci ciepłowniczej - cz. dz. [...] z obrębu [...], przyłącza - cz. [...] z obrębu [...].

Odwołanie od decyzji wniosło Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W. (dopuszczone do postępowania na prawach strony, jako organizacja społeczna postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] listopada 2013 r., znak [...]). Stowarzyszenie podniosło, że stanowisko organu I instancji zawarte w decyzji nie stanowi efektu wnikliwego, merytorycznego ustosunkowania się do przedmiotu sprawy, będąc w istocie prezentacją ogólnego stanowiska organu na temat karty informacyjnej przedsięwzięcia i danych dotyczących tła zanieczyszczeń w rejonie przedsięwzięcia. Wskazało, iż przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotne są nie tylko kwestie formalnoprawne, ale również merytoryczne, czego potwierdzeniem jest art. 9 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (sporządzonej 25 czerwca 1998 r.), mówiący o zasadności kwestionowania legalności rozstrzygnięć z przyczyn merytorycznych. Zdaniem Stowarzyszenia właściwe działanie organu I instancji skutkowałoby zarówno koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wraz z udziałem społeczeństwa, jak i sporządzeniem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Rozpatrując odwołanie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] czerwca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2013 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że Stowarzyszenie wniosło zarzuty co do zawartości karty informacyjnej przedsięwzięcia podnosząc, że w dokumencie tym nie została przedstawiona analiza oddziaływania inwestycji na warunki bioklimatyczne oraz analiza w zakresie zaburzenia systemu przewietrzania (funkcji wymiany powietrza) w centrum Warszawy; nie zostały przedstawione alternatywne warianty przedsięwzięcia, nie uwzględniono oddziaływania skumulowanego z inwestycją polegającą na intensywnej zabudowie przy ul. [...] dla której prowadzone jest postępowanie zmierzające do wydania decyzji dla tego przedsięwzięcia; nie została przedstawiona analiza możliwości realizacji inwestycji w obszarze, gdzie nie są obecnie dotrzymywane unijne standardy jakości powietrza. Stowarzyszenie wnioskowało również o przeprowadzenie pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Odpowiadając na powyższe zarzuty, wskazując na treść art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, dalej: "ustawa ooś") organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres karty informacyjnej przedsięwzięcia nie jest dokładnie sprecyzowany, stanowi natomiast katalog danych o środowisku i planowanym przedsięwzięciu, potrzebnych do rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie czy przedsięwzięcie powinno być objęte oceną oddziaływania na środowisko. Katalog ten jest otwarty, nie można więc wykluczyć, że w indywidualnym przypadku karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać inne, dodatkowe informacje - konieczne do wykluczenia obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ II instancji wywiódł, że w rozstrzyganej sprawie dobierał do specyfiki indywidualnego przypadku stopień wymaganej szczegółowości danych, będąc ograniczony obowiązkiem zweryfikowania oraz wykluczenia lub wskazania obowiązku oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z zasadami kpa. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie, analizując kartę informacyjną przedsięwzięcia stwierdził, iż po wprowadzeniu do niej stosownych uzupełnień, nie ma potrzeby szerszego badania oddziaływania inwestycji na warunki bioklimatyczne oraz system przewietrzania w centrum Warszawy i uznał uwagę Stowarzyszenia w tym zakresie za niezasadną. Organ odwoławczy uznał, że karta informacyjna przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie elementów składających się na bioklimat jest kompletna. Wynika bowiem z niej, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza ani hałasu. Biorąc pod uwagę lokalizację przedsięwzięcia i jego charakter, poszerzenie badań, np. o zagadnienie przewietrzania miasta, byłoby nieproporcjonalne do jego potencjalnego oddziaływania na bioklimat.

Podobnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odniósł się do kwestii oddziaływania skumulowanego z planowaną zabudową przy ul. [...] oraz analizy innych wariantów przedsięwzięcia, w tym alternatywy umożliwiającej dotrzymanie standardów jakości powietrza. Podkreślił, że przedsięwzięcie planowane jest w ścisłym centrum miasta, na terenie silnie zurbanizowanym z istniejącą wysoką zabudową, a jego prognozowane oddziaływanie na środowisko, z uwzględnieniem istniejącego sąsiedztwa, ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji i nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza, ani hałasu. W sytuacji takiej nie ma podstaw, ani też potrzeby badania dodatkowych wariantów przedsięwzięcia.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji błędne zakwalifikował planowaną pralnię chemiczną jako przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, ze zm., wskazywanego dalej jako "rozporządzenie"), tj. instalacji do czyszczenia, odtłuszczania lub procesów wykończalniczych włókien lub materiałów włókienniczych. W opinii organu odwoławczego tego typu obiekty usługowe nie stanowią przedsięwzięć mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w ww. przepisie rozporządzenia. Jednocześnie organ wskazał, że wadliwość ta nie wywiera wpływu na wynik sprawy, bowiem całość przedsięwzięcia została prawidłowo zakwalifikowana jako zabudowa usługowa, w skład której wchodzi pralnia chemiczna, (§ 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia) z parkingiem samochodowym (§ 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia), budową wewnętrznej sieci cieplnej (§ 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia) i zbiornikami paliwa do agregatów prądotwórczych (§ 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia).

Stowarzyszenie na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przy wydawaniu decyzji nie podjął się wnikliwego zbadania argumentów i dowodów, przedstawionych przez Stowarzyszenie, zwłaszcza zgodnie z art. 107 § 3 kpa, nie wykazał przyczyn, z powodu których innym dowodom (poza kartą informacyjną przedsięwzięcia) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że zgodnie z orzecznictwem sądowo -administracyjnym, organ prowadząc postępowanie wyjaśniające nie może pominąć żadnego dowodu. Zdaniem Stowarzyszenia organ odwoławczy w trakcie postępowania wyjaśniającego pominął zagadnienia kluczowe dla merytorycznego i prawnego rozstrzygnięcia sprawy, tj. dokument Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk, pt. "Konsekwencje zabudowy Al. Jerozolimskich dla systemu przewietrzania Warszawy i warunków bioklimatycznych w centrum miasta". Ponadto organ nie odniósł się do problemu niezgodności tła, orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie dzielenia inwestycji w trakcie oceny wpływu na środowisko, wspólnotowych kryteriów kwalifikacyjnych konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, rozpatrzenia kwestii kumulacji, co miało wpływ na wynik sprawy.

W opinii Stowarzyszenia stwierdzenie organu administracji, że kartę w zakresie elementów składających się na bioklimat należy uznać za kompletną, świadczy o niekompetencji osoby sporządzającej decyzję, gdyż "trudno mówić o ścisłym związku miedzy powietrzem, hałasem, a bioklimatem miasta w rozpatrywanym rejonie ścisłego centrum". Wskazane stwierdzenie uzasadnia obawy o błędne ustalenie okoliczności faktycznych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Stowarzyszenie podniosło również, że stwierdzenie organu dotyczące nieproporcjonalności poszerzenia badań do potencjalnego nieznaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na bioklimat nie zostało uzasadnione.

Stowarzyszenie poddało również w wątpliwość argumentację organu odnoszącą się do oddziaływań skumulowanych wskazując, iż organ nie wykazał, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia uwzględniono istniejące sąsiedztwo przy prognozowaniu przekroczeń standardów jakości powietrza i hałasu, bowiem w przeprowadzonej analizie dotyczącej powietrza i hałasu brak jest odniesienia się do sąsiednich obiektów jako współoddziałujących w zakresie powietrza i hałasu. Wskazało, że w trakcie badania kumulacji istotne jest także uwzględnienie nie tylko istniejących, ale też planowanych przedsięwzięć, mogących w powiązaniu z planowaną inwestycją - oddziaływać na środowisko, o czym decyzja nie wspomina. Stowarzyszenie wyraziło pogląd, że dla przedsięwzięcia należało przeprowadzić pełną ocenę oddziaływania na środowisko z udziałem społecznym, za czym przemawia okoliczność, że przedmiotowy projekt spełnia kryteria selekcji wymienione w załączniku III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych ustawy ocenowej tj. występuje stan permanentnego ponadnormatywnego skażenia powietrza w rejonie inwestycji, duża gęstość zaludnienia i duża skala inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Powołanym we wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.) oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2013 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga nie może zostać uwzględniona.

Sąd wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy ooś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1); planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (pkt 2). Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt 1); postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 2). W myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; wymagany zakres monitoringu. Stosownie do brzmienia art. 63 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem (pkt 1): skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające (pkt 2): obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne, obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, gęstość zaludnienia, obszary przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z (pkt 3): zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu stwierdzającym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosując przepisy art. 68 ustawy ooś.

Sąd wskazał, że w rozstrzyganej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie nie podzielił opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z 6 sierpnia 2013 r., nakładającej na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i określającą zakres niezbędnego do wykonania w ramach oceny raportu oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wydał bowiem [...] września 2013 r. postanowienie, stwierdzające brak potrzeby przeprowadzania oceny odziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na brak przesłanek do przeprowadzenia tej oceny.

Zdaniem Sądu w postanowieniu tym organ dokonał prawidłowej analizy skali przedsięwzięcia, powiazań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, emisji i występowania innych uciążliwości, w tym zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu, biorąc pod uwagę usytuowanie przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, przyrodniczych i krajoznawczych. W szczególności wywodził, że generowane przez planowane przedsięwzięcie oddziaływania, zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji, kumulować się będą z istniejącymi oddziaływaniami generowanymi przez przedsięwzięcia już znajdujące się na przedmiotowym obszarze, przy czym ewentualna kumulacja nie wpłynie znacząco na warunki środowiska w porównaniu do stanu obecnego, co znalazło również wyraz w zaskarżonej decyzji (str. 3 decyzji organu I instancji).

Sąd zaaprobował trafność powyższego twierdzenia i wskazał, że słusznie organy wywodziły, iż kartę informacyjną przedsięwzięcia w zakresie elementów składających się na bioklimat uznać należy za kompletną, bowiem wynika z niej, iż przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza, ani hałasu. Jako słuszne uznał twierdzenie organów, że biorąc pod uwagę lokalizację przedsięwzięcia i jego charakter, poszerzenie badań, np. o zagadnienie przewietrzania miasta, byłoby nieproporcjonalne do jego potencjalnego oddziaływania na bioklimat.

Sąd wyjaśnił, że karta informacyjna przedsięwzięcia w pkt. 4.2.7. w podrozdziale Stan jakości powietrza przyjmuje stan jakości powietrza zgodnie z informacją Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Warszawie, zgodnie z pismem MO.7016.1.74.2013.IW z dnia 27 marca 2013 r. (strona str. 21 karty konformacyjnej). Nie ma zatem podstaw do skutecznego wywodzenia, że nie wzięto pod uwagę istniejącego stanu jakości powietrza. Uwzględniono ponadto analizę wyników pomiarów dla pyłu zawieszonego, dwutlenku siarki i dwutlenku azotu, odnosząc się do dopuszczalnej liczby przekroczeń. Dokonana w karcie ocena stanu istniejącego środowiska obejmowała ponadto inne aspekty - np. klimat akustyczny (str. 24 karty). Stwierdzono, że "emisja substancji do środowiska związana z eksploatacją inwestycji nie spowoduje przekroczeń poziomów dopuszczalnych oraz wartości odniesienia w powietrzu na poziomie terenu oraz na wysokości sąsiadującej zabudowy" (str. 120 karty). Zasadnie - zdaniem Sądu - organ wywiódł, że na podstawie dostępnych dokumentów można wnioskować, że skala planowanego przedsięwzięcia nie wyróżnia go w centrum miasta, które, mimo zawartej i gęstej zabudowy, nie ma tak dużej gęstości zaludnienia jak osiedla bloków. Ponieważ zaś prognozowane (i mieszczące się w normach) oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji, nie dojdzie do kumulacji oddziaływań.

W ocenie Sądu z tego powodu nie można również zgodzić się z opinią Stowarzyszenia co do nietrafności twierdzeń organu dotyczących bioklimatu. Zgodnie z definicją bioklimatu, znajdującą się na stronie Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, bioklimat to "zespół czynników atmosferycznych, które działają pobudzająco na receptory zmysłowe człowieka (definicja stworzona już w końcu XIX wieku przez niemieckiego klimatologa A. Humboldta", a przedsięwzięcie nie będzie generować ponadnormatywnych zanieczyszczeń powietrza ani hałasu, to nie można mówić o jego negatywnym wpływie na bioklimat.

Sąd uznał, że zarzuty wywiedzione przez Stowarzyszenie, a dotyczące oddziaływania skumulowanego z planowaną zabudową przy ul. [...] oraz analizy innych wariantów przedsięwzięcia, w tym alternatywy umożliwiającej dotrzymanie standardów jakości powietrza są niestanowiące przeciwwagi dla przedstawionych danych. Karta informacyjna przedsięwzięcia nie musi zawierać - jako obligatoryjnego elementu - alternatywnych rozwiązań, bowiem art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy ooś mówi jedynie o: "ewentualnych wariantach przedsięwzięcia". Nie zasługuje - w ocenie Sądu - na aprobatę twierdzenie o wadliwości zaskarżonej decyzji ze względu na brak alternatywnego rozwiązania ponadto zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie są ogólnikowe, nie zawierają konkretnych danych i argumentacji, która mogłyby stanowić podstawę do dokonania odmiennej oceny zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, że nie jest zasadny argument dotyczący pominięcia dokumentu IGiPZ PAN, pt. "Konsekwencje zabudowy [...] dla systemu przewietrzania Warszawy i warunków bioklimatycznych w centrum miasta" bowiem ma on charakter ogólnych wskazań co do napowietrzania miasta negatywnie odnoszących się do projektu zabudowy odcinka od Placu [...] do Dworca [...], a kwestie jakości powietrza zostały omówione w decyzji.

W ocenie Sądu twierdzenie, że zgodnie z wyrokiem ETS z 20 listopada 2008 r. w sprawie C-66/06 należało dla przedsięwzięcia przeprowadzić pełną ocenę oddziaływania na środowisko z udziałem społecznym, bowiem projekt spełnia kryteria selekcji wymienione w załączniku III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE oraz w art. 63 ust. 1 ustawy ooś, tj. występowanie stanu permanentnego ponadnormatywnego skażenia powietrza w rejonie inwestycji, istnieje duża gęstość zaludnienia i skala inwestycji, jest niesłuszne ze względu na to, że wyrok dotyczy sytuacji niedostosowania prawa państwa członkowskiego do wymogów Dyrektywy 85/337/EWG, a zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcia dane dotyczące zanieczyszczenia powietrza nie odpowiadają argumentacji skarżącego Stowarzyszenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1/ art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś, w związku z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4(2)(b) i 4(3) Dyrektywy EIA (dyr. 85/337/WE z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska (zmiana: dyrektywa 97/11/We z dnia 3 marca 1997 r. poprawiająca dyrektywę 85/337/We, zmiana: dyrektywa 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzeniu niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do sprawiedliwości dyrektywy 85/337, sprostowanie do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. Dz.U.UE.L.2008.67.23/1, zmieniona dyrektywą 2011/92/EU) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie było konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy na skutek przekroczenia progu taka ocena winna być przeprowadzona;

2/ art. 63 ust. 1 ooś w związku z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (przekroczenie przez inwestycję "progu" 0,5 ha dla garaży i parkingów) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy na skutek przekroczenia progu tak ocena winna być przeprowadzona.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie;

2. zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia wskazał, że istotą sprawy jest niedostrzeżenie przez Sąd nieprawidłowo przeprowadzonego przez organ administracji w związku z art. 63 ustawy ooś badania planowanego przedsięwzięcia, przez co organ bezprawnie odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Stowarzyszenie wskazało, że w sprawie należy ograniczyć się ściśle do jednego parametru inwestycji, określonego w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b wskazanego powyżej rozporządzenia. Inwestycja, której dotyczy decyzja jest wymieniona w pkt 10(b) Aneksu II dyrektywy ("parkingi dla samochodów"). Wszystkie inwestycje wymienione w tym Aneksie są traktowane jako inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko (inwestycje dla których przeprowadzenie oceny ooś może być wymagane). Parkingi dla samochodów z pkt 10(b) Aneksu II Dyrektywy nie mają przyporządkowanych żadnych progów ilościowych. Określenie takich progów pozostawiono Państwom Członkowskim. Ustawodawca, wychodząc naprzeciw postanowieniom powyższej Dyrektywy wprowadził właśnie ów "próg" o wielkości 0,5 ha dla parkingów samochodowych.

Podsumowując Stowarzyszenie wskazało, że organ administracji nie miał swobody przy rozstrzyganiu w sprawie obowiązku przeprowadzenia ooś, a poprzez fakt przekroczenia "progu" oraz fakt spełnienia kryteriów selekcji był formalnie zobligowany do podania inwestycji ooś, co umknęło uwadze Sądu I instancji, który aprobując stanowisko organów administracji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 powyższej ustawy nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do wykładni, obowiązującego w chwili wydawania zaskarżonych przed sądem administracyjnym decyzji, § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, przy czym przez powierzchnię użytkową rozumienie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego.

Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, użyty w tym przepisie próg wielkości powierzchni parkingów odnosi się sytuacji, w której w przypadku gdy powierzchnia parkingu nie przekracza 0,5 ha przedsięwzięcie będzie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji więc w przypadku przekroczenia progu 0,5 ha będzie to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stowarzyszenie uznało, że organ administracji nie miał swobody w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stanowisko to nie jest trafne. Z treści § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b powyższego rozporządzenia wynika wprost, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się parkingi o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha czyli w przypadku gdy powierzchni parkingu przekracza 0,5 ha przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ooś. Jeżeli chodzi o rozumienie pojęcia "o powierzchni nie mniejszej niż" to uznać należy, że chodzi tutaj o powierzchnię minimalną, która decyduje o zaliczeniu przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie o powierzchnię maksymalną.

W konsekwencji powyższych rozważań nie również zasadny zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś. Przepis ten stanowi tylko, że przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja tych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy ooś. Z kolei dyspozycja art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że obowiązek przeprowadzenia tej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla takiego przedsięwzięcia stwierdza w drodze postanowienia właściwy organ uwzględniając wymienione w tym przepisie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki danego przedsięwzięcia.

W rozpatrywanej sprawie wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej powyższa analiza oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko została przez właściwy organ prawidłowo przeprowadzona. Świadczy o tym postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] sierpnia 2013 r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że wbrew stwierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie jest to oczywiście przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ w świetle § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia parkingi o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Z tych względów, na podstawie art. 184 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjnego orzekł jak w sentencji wyroku.