Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2420/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.), Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", Stowarzyszenia " [...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2001 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z usługami i garażami podziemnymi przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że projektowana inwestycja usytuowana jest w obrębie obszaru planistycznego oznaczonego w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy zatwierdzonym Uchwałą Rady Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Warszawskiego Nr 15, poz. 184) symbolem MU-23. W obszarze tym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi ludności oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi ludności. Dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi, a wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałaby poza granice terenu inwestycji. W ocenie organu odwoławczego zamierzona inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego z usługami i garażami podziemnymi, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że organy prowadzące postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie są uprawnione do badania, czy wnioskodawca posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której zamierza realizować inwestycję. Ponadto podniesiono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest decyzją budowlaną a jedynie uprawnia ona do wystąpienia o uzyskanie pozwolenia na budowę. Warunki jakich określenia wymaga art. 42 ust. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należy ustalać kierując się treścią art. 3 ustawy. Z powołanego przepisu wynika, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Osoby trzecie mają prawo ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób. Ochrona interesu prawnego polega na ochronie przed naruszeniem uprawnień wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i innych ustaw. Zarzut naruszenia interesu prawnego osób trzecich sposobem zagospodarowania terenu, określonym w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może dotyczyć kwestii, które nie są ustalone w tej decyzji. Dotyczy to w szczególności warunków techniczno -budowlanych określanych w pozwoleniu na budowę. W toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę strony, zdaniem których realizacja inwestycji naruszy ich uzasadnione interesy, będą miały możliwość zgłoszenia swych zastrzeżeń, a obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego będzie ich rozpatrzenie.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli: Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. i Stowarzyszenie "[...]" w W., domagając się jej uchylenia. Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. zarzuciła, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera istotnych parametrów technicznych (ilość kondygnacji, powierzchnia ogólna, kubatura obiektu, ilość mieszkań i miejsc postojowych), nie określa warunków związanych z wymogami obrony cywilnej, a ponadto daje całkowitą dowolność projektantowi obiektu budowlanego, ponieważ nie ustala warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób wiążący. Ponadto zarzucono, że pkt 3.2 decyzji nie został w ogóle sformułowany. Natomiast Stowarzyszenie "[...]" w W. zarzuciło, że plan zagospodarowania działki przy ul. [...] jest niezgodny z warunkami technicznymi, obowiązującymi w projektowaniu, w tym z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy to gabarytów, wysokości zabudowy i odległości między budynkami. Zdaniem Stowarzyszenia projektowana zabudowa zasłoni dostęp światła słonecznego do mieszkań w budynkach sąsiednich, usytuowanych przy ul. [...]. Ponadto proponowana zabudowa jest niezgodna z planem zagospodarowania osiedla, gdyż ingeruje w jego układ przestrzenny i funkcjonalny oraz pogarsza warunki życia mieszkańcom.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargi są niezasadne.

Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu zbadanie czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizując ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy organy obu instancji trafnie oceniły, że budowa budynku mieszkalnego z usługami i garażami podziemnymi mieści się w preferowanej funkcji obszaru MU-23 - mieszkaniowo-usługowej. Niezasadne są zarzuty skargi co do niekompletności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali i okres ważności decyzji. Jak wynika z powyższego organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma obowiązku określania w decyzji informacji jakie powinny być zamieszczone we wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie a dotyczących podstawowych parametrów inwestycji (ilość kondygnacji, powierzchnia ogólna, kubatura itp.). W ocenie Sądu decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie zarzutu nie sformułowania pkt 3.2 decyzji Burmistrza Gminy W. stwierdzić należy, iż istotnie treść tego punktu budzi pewne wątpliwości, które wynikają z niestarannego sporządzenia tej części decyzji. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, iż mimo stwierdzonego mankamentu, w oparciu o powołane w tym punkcie przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ustalić można, że kwestionowana część decyzji dotyczy obowiązku uzgodnienia dokumentacji projektowej z organami inspekcji sanitarnej. Nietrafny jest także zarzut dotyczący ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób niewiążący przyszłego projektanta. Należy w tym miejscu przywołać unormowanie zawarte w art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie, z którym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Oznacza to, że także projektant jest związany powyższymi ustaleniami, gdyż w przypadku odstąpienia od określonych warunków projekt nie mógłby być zatwierdzony przez organ wydający pozwolenie na budowę. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez skarżące Stowarzyszenie stwierdzić należy, że nie dotyczą one kwestii rozstrzyganych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na tym etapie procesu inwestycyjnego organ administracji publicznej nie rozstrzyga o warunkach technicznych inwestycji, w tym wysokości obiektu. Podnieść przy tym należy, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich jest w pełni realizowana w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu skarżący będzie mógł zgłaszać wszystkie uwagi dotyczące projektowanej inwestycji, oczywiście z uwzględnieniem zasady określonej w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.). Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na jego przedmiot, doznaje ograniczeń w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga, że ewentualna sprzeczność projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż decydujące znaczenia w sprawie mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustalenie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza wydanie decyzji odmownej. W związku z tym uznać należy, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Gminy W. nie naruszają prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji