Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2071/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz postanowienie organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3 i 5, art. 111, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 188, art. 200, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3, art. 14 ust. 7, art. 62 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 1 marca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary /spr./ sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Robert Sawuła Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 228/11 w sprawie ze skargi J. P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1) uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz J. P. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 228/11, oddalił skargę J. P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Prezydent Miasta T. postanowieniem z [...] października 2010 r., na podstawie art. 62 ust. 2 w zw. z art.10 ust. 2 pkt 8 i art. 10 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) zawiesił do czasu uchwalenia planu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla A Sp. z o.o. z siedzibą w K. na budowę pawilonu handlowego (sprzedaż artykułów sportowych - ubrania, sprzęt, akcesoria) z parkingiem dla samochodów osobowych wraz z infrastrukturą zewnętrzną oraz dwoma zjazdami na terenie działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] cz. dz. [...],[...],[...] obręb [...] oraz [...],[...],[...], obręb [...] położonych w T. przy ul. B.. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że w obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Miasta T. (uchwała Rady Miejskiej Nr Xl/214/1999 z 15. 07. 1999 r. ze zm.) obszar wskazany pod zainwestowanie, przeznaczony jest pod realizację obiektów wielkopowierzchniowych. Nadto teren przedmiotowej inwestycji znajduje się w obszarze, co do którego w dniu 24 stycznia 2008 r. Rada Miejska w T. podjęła uchwałę nr XVIII/244/2008 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania. Powyższe przesądza o konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p.

Zażaleniem J. P. G. zaskarżył ww. postanowienie wskazując, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., na mocy której poprzednia decyzja organu l instancji ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, została zaskarżona przez niego do WSA w Krakowie, stąd zachodzą podstawy do wstrzymania się przez organ od wykonywania jakichkolwiek czynności do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Sąd.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 62 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 7 u.p.z.p. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji.

W uzasadnieniu organ podał, że dla możliwości zastosowania art. 62 ust. 2 u.p.z.p. pierwszoplanowe znaczenie ma ustalenie w jakiej sytuacji, w świetle obowiązujących obecnie przepisów, istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a w konsekwencji obowiązek zawieszenia na zasadzie art. 62 ust. 2 ustawy postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymała zasadę fakultatywności planowania przestrzennego w gminie. O ile bowiem sporządzenie i uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (nie będącego jednak aktem prawa miejscowego) należy do obowiązkowych zadań własnych tej jednostki samorządu terytorialnego, to już nie jest takim zadaniem uchwalenie planu miejscowego dla całego obszaru w granicach administracyjnych gminy. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy gmina ma obowiązek sporządzenia planu miejscowego jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Organ wskazał następnie, że teren inwestycji nie stanowi obszaru, w stosunku do którego przepisy odrębne od u.p.z.p. nakładają na gminę Miasta T. obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Równocześnie brak jest również podstaw do przyjęcia, aby będący przedmiotem rozpatrzenia wniosek "A" sp. z o.o. w K. o ustalenie warunków zabudowy, dotyczył budowy obiektu handlowego wielkopowierzchniowego, tj. o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2. Z wniosku inwestora wynika bowiem, że objęty wnioskiem pawilon handlowy, posiadać ma powierzchnię sprzedaży wynoszącą równo 1999 m2, a więc powierzchnię sprzedaży nie mieszczącą się w pojęciu wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. W takiej zaś sytuacji brak było podstaw do zawieszenia na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy przedmiotowego postępowania. Nadto organ odwoławczy podniósł, że nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez NSA w wyroku z 11 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 87/07.

Skargą J. P. G. zaskarżył powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a., gdyż organ nie uwzględnił dowodów świadczących o obowiązku zawieszenia postępowania oraz naruszenie przepisów u.p.z.p. a na które powołał się organ l instancji. Zarzucił, że organ II instancji swoim postanowieniem naruszył interesy właścicieli działek sąsiednich. Odwołał się do stanowiska NSA wyrażonego w wyrokach z 11 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 87/07 i 13 października 2009 r., sygn. akt OSK 1558/08., w których jako zasadę przyjmuje się obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, określonych w art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 3 u.p.z.p. Podkreślił również, że różnice w oddziaływaniu na otoczenie pawilonu o powierzchni 2001 m2 a 1999 m2 są niedostrzegalne. Zwrócił przy tym uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2008 r., sygn. akt K 46/07 oraz na wyrok WSA w Krakowie z 6 września 2010 r. sygn. akt 1316/10.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że zasadą przyjętą w u.p.z.p. jest fakultatywność planowania miejscowego, natomiast art. 14 ust. 7 wprowadza obligatoryjność uchwalania miejscowego planu, stanowiąc jednocześnie, że obowiązek taki jest ograniczony wyłącznie do sytuacji gdy wymóg taki ustalają przepisy odrębne czyli przepisy zawarte w innych aktach niż u.p.z.p. W obowiązujących przepisach odrębnych brak przepisów, które nakazywałyby obowiązkowe sporządzenie planu miejscowego dla inwestycji dotyczącej wielkopowierzchniowego obiektu handlowego.

Sąd następnie wskazał, że zgodnie z art. 62 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych istnieje dla danego obszaru obowiązek sporządzenia planu miejscowego, to ustawodawca wyłącza możliwość ustalenia warunków zabudowy na podstawie decyzji w sprawie ustalenia warunków, nakazując organowi zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu. Trzeba podkreślić, że obowiązek taki musi wynikać wprost z przepisów ustawowych, a w razie wątpliwości interpretacyjnych, należy mieć na uwadze zasadę z art. 6 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy stanowiącą, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. A zatem granice prawa własności wyznaczają nie poszczególne przepisy lecz całokształt ustawodawstwa na czele z normami Konstytucji RP, a w szczególności normą z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowiącą, że prawo dysponowania własnością może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Odnosząc się do zarzutu skargi, w którym skarżący podziela stanowisko organu l instancji, powołując zarazem poglądy wyrażone w wyrokach NSA, w których jako zasadę przyjmuje się obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych Sąd zauważył, że orzeczenia te zostały wydane w sprawach indywidualnych i jako takie nie wiążą Sądu w niniejszej sprawie. Ponadto w ocenie Sądu obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych nie może wynikać z wykładni systemowej art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 i w zw. z art. 15 ust. 3 cyt. ustawy. Przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 odnosi się do studium, a ponadto także w tym przepisie obowiązek sporządzenia miejscowego planu łączy się z przepisami odrębnymi. Ponadto Sąd zauważył, że o ile w pierwotnej wersji przepis ten miał następujące brzmienie: w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej - to art. 12 ustawy z 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. nr 127, poz. 880) wprowadził zmianę w zakresie kryterium obszarowego odnoszące się do obiektów handlowych (z 2000 m2 na 400 m2). Zmiana ta weszła w życie w oparciu o art. 18 ww. nowelizacji w dniu 18 września 2007 r., a następnie została derogowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2008 r. sygn. akt K 46/07, w którym uznano, że ustawa z 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych w całości jest niezgodna Konstytucją RP (tj. z art. 2, art. 20 i art. 22). Sąd zauważył, mając na uwadze art. 190 ust. 3 Konstytucji RP stanowiący, że orzeczenie TK wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, że orzeczenie Trybunału derogujące zmianę nowelizacyjną wprowadzoną art. 12 ustawy z 11 maja 2007 r. weszło w życie ze skutkiem ex nunc i nie spowodowało automatycznie przywrócenia w treści art. 10 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. wyrażenia "powyżej 2000 m2". Oznacza to, zdaniem Sądu, że z przepisu, który nie określa w żaden sposób wielkości obiektów handlowych, które powinny zostać uwzględnione w studium, tym bardziej nieuprawnione byłoby wywodzenie obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni pow. 2000 m2. Brak bowiem w obowiązujących przepisach takiej normy. A zatem obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wynikać wyłącznie z przepisów odrębnych. Sąd podkreślił, że dyspozycja z art. 10 ust. 3 ustawy wskazuje na obowiązek przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego w przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8, stanowiąc, że obowiązek ten powstaje w ciągu 3 miesięcy od dnia ustanowienia takiego obowiązku.

Zdaniem Sądu także z treści art. 15 ust. 3 pkt. 4 stanowiącego, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt. 8 nie wynika obowiązek sporządzania dla przedmiotowych obszarów planu miejscowego.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że o obowiązku sporządzenia planu miejscowego decyduje norma z art. 14 ust. 7 u.p.z.p., a nie treść art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 i art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy. Należy się zatem zgodzić z organem odwoławczym, że w odniesieniu do terenu wnioskowanego przez inwestora do ustalenia warunków zabudowy - przewidzianego pod realizację obiektów wielkopowierzchniowych w obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej T. Nr XI/214/1999 z 15. 07. 1999 r. - nie został ustalony w przepisach odrębnych obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a w konsekwencji nie ma przesłanki do zastosowania art. 62 ust. 2 u.p.z.p.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, w tym zarzutu naruszenia art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a., Sąd wskazał, iż są one niezasadne w odniesieniu do niniejszej sprawy, ponieważ odnoszą się do meritum sprawy związanej z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na wniosek A Sp. z o.o. na budowę przedmiotowego pawilonu handlowego.

Skargą kasacyjną J. P. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., przez błędną ich wykładnię, sprowadzającą się do poglądu, iż na gruncie ww. ustawy nie istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania i wynikająca z niego konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy, jeśli wniosek w takiej sprawie dotyczy obszaru, wyznaczonego w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania na lokalizację obiektów handlowych wielkopowierzchniowych;

2) przepisów postępowania, których pominięcie miało negatywny wpływ na przyjęte ostatecznie rozstrzygnięcie, w szczególności przepisy w zakresie postępowania dowodowego, tj. art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. poprzez odrzucenie na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także art. 111 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z nieprzyjęciem wniosku skarżącego o rozpatrzenie skargi łącznie ze sprawą, która toczyła się przed WSA w Krakowie w podobnej sprawie (sygn. akt SA/Kr 1316/10).

Ze względu na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w łącznej wysokości 300 zł z tytułu opłat od wpisu i opłaty kancelaryjnej oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przypisanej prawem z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wykładnia Sądu I instancji nie tylko w nieuzasadniony sposób zawęża rozumienie treści art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. do dyspozycji zawartej w treści art. 14 ust. 7 tej ustawy, ale również jest sprzeczna ze stanowiskiem NSA wyrażonym m.in. w wyroku z dnia 11 marca 2008 r., syn. akt II OSK 87/07.

Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które doprowadziły do pominięcia istotnych dla sprawy dowodów, skarżący zauważył, że z uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 18 grudnia 2003 r. nr XVIII/280/2003, dotyczącej obowiązującego aktualnie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T., wynika jednoznacznie, że tereny działek objętych wnioskiem Spółki, a także tereny działek w przedmiotowym wniosku pominiętych, tj. działki nr [...] i [...] w obrębie [...], oznaczone są symbolem 8 - jako tereny możliwej lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Dodatkowo na podstawie uchwały Rady Miejskiej w T. nr VI/92/2007 z dnia 29 marca 2007 r. przystąpiono w tym samym obszarze do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania. Jak wiadomo, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Skoro zatem organ I instancji przystąpił już do sporządzenia miejscowego planu, to pominięcie w decyzji ustalającej warunki zabudowy - jak chciałby wnioskodawca - którejkolwiek z działek znajdujących się w takim obszarze może prowadzić do naruszenia zasady określonej w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Dalsze kontynuowanie procedury związanej z ustaleniem warunków zabudowy wydaje się również niezasadne w kontekście dowodów znajdujących się w osnowie samego wniosku Spółki z dnia 4 października 2010 r. Otóż teren wskazany w nim jako teren na realizację inwestycji składa się z kilkunastu małych działek i żadna z nich samodzielnie nie jest wstanie zapewnić warunków w zakresie powierzchni terenu koniecznej do tej realizacji. Oznacza to, iż budowa pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą nie jest możliwa do zrealizowania bez uprzedniego przeprowadzenia scalenia nieruchomości, a to następuje w drodze przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 8). Dodatkowo w zakresie działki nr [...] w obrębie [...], wniosek ten jest w ogóle bezprzedmiotowy, gdyż jak wykazał skarżący w pominiętym przez Sąd piśmie z dnia 4 kwietnia 2011 r., działki takiej nie ma już w rejestrze nieruchomości, natomiast powstała w wyniku jej podziału działka nr [...] w obrębie [...] leży częściowo w obszarze przewidzianym pod infrastrukturę techniczną budowanego zjazdu z węzła autostradowego T.-K..

Omawiając dowody, które, zdaniem skarżącego, uzasadniają konieczność sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania w rozpatrywanym obszarze na podstawie art. 14 ust. 7, jak i na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. zwrócono uwagę na fakt, iż w rejonie tym budowane i projektowane są następujące inwestycje publiczne: 1) zjazd łączący miasto T. z węzłem autostrady [...] w K.; 2) rondo u zbiegu ulic J. i B.; 3) projektowana jako droga dowiązana od strony wschodniej do ronda wymienionego w pkt 2, droga zbiorcza obszarowa o symbolu 11 .KZo 2/2; 4) wariant [...] obwodnicy T., zaprezentowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Dwie pierwsze inwestycje są już na takim etapie realizacji, iż wydawanie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem Spółki w obszarze ich lokalizacji, tj. w obszarze dawnej działki nr [...] w obrębie [...], prowadziłoby do naruszenia warunków w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania budowanych inwestycji drogowych, a zatem warunków określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1a i 1c ustawy Prawo budowlane. Ponadto ze względu na fakt, iż część terenu dawnej działki nr [...] w obrębie [...] leży jednocześnie w obszarze, w którym zachodzi obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia, a także w obszarze przewidzianym pod infrastrukturę techniczną budowanego zjazdu z autostrady [...], ustalanie w tym miejscu warunków zabudowy byłoby sprzeczne z art. 4 pkt 15a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.). W każdym razie pominięcie w dotychczasowym postępowaniu odwoławczym, a także sądowoadministracyjnym, zarzutu skarżącego o zbyt bliskim sytuowaniu linii rozgraniczającej pod zabudowę kubaturową, tj. zarzutu o dopuszczaniu możliwości wznoszenia obiektów kubaturowych w obszarze przeznaczonym na infrastrukturę techniczną, powoduje, iż zagrożenie związane z nieuwzględnieniem wskazanych wyżej przepisów jest nadal aktualne. Natomiast z pewnością nie miałoby ono miejsca w sytuacji obowiązkowego określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.

Co do projektowanych inwestycji wskazanych w pkt 3 i 4, skarżący wskazał, że dowody związane z nimi odsłaniają jeszcze dwa inne, pominięte przez Sąd aspekty sprawy. Otóż droga zbiorcza obszarowa o symbolu 11.KZo 2/2 została przewidziana do realizacji na podstawie miejscowego planu zagospodarowania działki nr [...] w obrębie [...], która znajduje się po wschodniej stronie terenu inwestycji przewidzianej we wniosku Spółki. Plan ten został przyjęty na podstawie uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 26 października 2000 roku nr XXIX/467/2000. Zgodnie z przedmiotowym planem, dyspozycja dotycząca zagospodarowania wykracza znacznie poza obszar działki nr [...], ponieważ w celu zapewnienia właściwej komunikacji z tym terenem trasę przebiegu drogi zbiorczej obszarowej o symbolu 11.KZo 2/2 wytyczono w obszarze przylegającym do ulicy B., w którym znajdują się wymienione we wniosku A działki nr [...],[...],[...],[...], w obrębie [...]. W takim razie Sąd pomijając ten fakt, uchybił przepisom art. 59 ust. 1 w zw. z art. 86 u.p.z.p., w myśl których do terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 powołanej ustawy. Z kolei wzmiankowany w pkt 4 wariant [...] obwodnicy T., jak również dwa pozostałe, mają znaczenie ze względu na opracowywany aktualnie projekt miejscowego planu zagospodarowania w rejonie skrzyżowania ulic J. i B. oraz L.. Niezależnie bowiem od wyboru któregokolwiek z tych wariantów, musi zostać dokonana zmiana Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta T., gdyż żaden z nich nie pokrywa się z przebiegiem obwodnicy wyznaczonym w tym dokumencie. Stawia to organ, który podjął już przecież uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu w trudnej sytuacji, ponieważ odsuwa się w czasie moment uchwalenia samego planu. Jednakże ze względu na zasadę określoną w art. 9 ust 4 u.p.z.p. nie wydaje się właściwe porzucanie tego rozwiązania na rzecz kontynuowania zaskarżonej procedury.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie ponieważ uzasadniony jest podniesiony w jej podstawach zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela bowiem pogląd wyrażony już uprzednio przez ten Sąd w wyroku z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1531/10, zgodnie z którym przepis art. 14 ust. 7 u.p.z.p., na którym Sąd I instancji w całości oparł swoje stanowisko, nie jest jedynym przepisem regulującym obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika również z przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 u.p.z.p. Słusznie podniesiono w ww. wyroku z dnia 26 października 2011 r., że do takiego wniosku prowadzi zarówno wykładnia systemowa jak i celowościowa. Należy powtórzyć za tym orzeczeniem, że celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego porządku planistycznego, dlatego też z woli ustawodawcy decyzja o tym, czy i w jakim miejscu gminy może powstać obiekt wielkopowierzchniowy została pozostawiona organowi stanowiącemu gminy, który, w sytuacji określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, zobowiązany jest do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym słuszne jest stwierdzenie, że przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 u.p.z.p. stanowi źródło obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. (uchwała Rady Miejskiej nr XI/214/1999 z dnia 15 lipca 1999 r. ze zm.) obszar wskazany pod zainwestowanie przeznaczono pod realizację obiektów wielkopowierzchniowych, to organ stanowiący tej gminy zobowiązany jest, na mocy art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 u.p.z.p., do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Powyższe natomiast obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym wprost stanowi art. 62 ust. 2 u.p.z.p.

W konsekwencji stwierdzić należy, że słusznie Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., na podstawie art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 u.p.z.p. zawiesił do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowanie administracyjne z wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że przepis ten wyznacza ścisłe granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika przede wszystkim, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym dopuszczenie takiego nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Nawet zatem w sytuacji, gdy dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to nieprzeprowadzenie dowodu z takiego dokumentu przez Sąd nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1343/05).

Nieuzasadniony jest także drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Połączenie spraw, przewidziane w art. 111 p.p.s.a., ma charakter techniczny i jest podyktowane ekonomią procesową. Nie pozbawia ono połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia ich samodzielnego charakteru. Tym samym brak uwzględnienia wniosku o połączenie spraw nie może być uznany za uchybienie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, uznając za zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając natomiast skargę należało stwierdzić, iż jest ona uzasadniona, albowiem jak zostało wykazane, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. zostało wydane z naruszeniem art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 u.p.z.p. Uzasadnia to uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188, 145 § 1 pkt. 1 lit. a) oraz art. 200 i 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wykładnię przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazaną w niniejszym wyroku.