Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 783/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi D. M. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r. R. C. wniosł o ustalenie warunków zabudowy dla zrealizowanej rozbudowy budynku gospodarczego o pomieszczenie gospodarcze i sanitarne na działce ew. nr [...], w obr. [...], położonej przy ul. S. w Dzielnicy W. w W..

Zarząd Dzielnicy W. W. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia

2012. r. ustalił warunki zabudowy dla zrealizowanej rozbudowy budynku gospodarczego o pomieszczenie gospodarcze i sanitarne na działce ew. nr [...], w obr. [...], położonej przy ul. S. w Dzielnicy W. w W.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli D. i T. M. (dalej: "skarżący") którzy organowi I instancji zarzucili naruszenie art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), § 3 ww. rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1; oraz art. 7, 77 § 1 i 80, 107 § 3 i 11 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej "kpa").

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia

2013. r., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało w szczególności, że z akt sprawy nie wynika, którą część działki organ I instancji uznał za jej front. Stwierdziło także, że niezasadnie organ odstąpił od ustalenia niektórych parametrów objętej wnioskiem zabudowy, niewyraźnie wyznaczono linię zabudowy, z przeprowadzonej analizy, odzwierciedlonej w załącznikach do decyzji nie wynika, jakie konkretnie parametry ma zabudowa sąsiednia; do wniosku nie załączono aktualnych dokumentów (np. od gestorów sieci), z których wynikałoby, że uzbrojenie terenu jest dla planowanej inwestycji wystarczające. Ponadto SKO podało, że organ I instancji pominął właściciela dz. ew. nr [...] - A. K. w rozdzielniku pism wysyłanych w sprawie.

Zarząd Dzielnicy W. Miasta W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r., ustalił warunki zabudowy dla zrealizowanej rozbudowy budynku gospodarczego o pomieszczenie gospodarcze i sanitarne (pow. zabudowy zrealizowanej rozbudowy ca 10 m2) na działce ew. nr [...], w obr. [...], położonej przy ul. S. w Dzielnicy W. w W.

D. i T. M. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, w którym organowi I instancji zarzucili naruszenie § 6 ust. 1 i 2 oraz § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 28, art. 106 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 i 11 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z prawem, a w szczególności z przepisami kpa oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na obszarze objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stąd, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla przedmiotowej, już zrealizowanej inwestycji nastąpiło w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie takiej decyzji było możliwe, bowiem w przedmiotowej sprawie spełnione są łącznie wszystkie warunki wskazane w ww. przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (wezwany o uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie inwestor przedstawił aktualne dokumenty - w szczególności umowy z gestorami poszczególnych sieci potwierdzające, że uzbrojenie terenu jest dla istniejącej inwestycji wystarczające); teren inwestycji, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego wskazując - zgodnie z wytycznymi Kolegium - którą część działki uznał za front. Decyzja określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Do decyzji załączono wyniki analizy zagospodarowania obszaru oraz aktualne mapy, na których wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, linię zabudowy, parametry zabudowy istniejącej i granice obszaru analizowanego. Organ ustalił parametry zabudowy objętej wnioskiem.

Odnosząc się do zarzutów skarżących Kolegium wskazało, że w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej przedmiotowego budynku organ I instancji ustalił, że wskaźnik ten dla zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym wynosi od 5 m do 133 m (średnio 24 m), przy czym dla zabudowy usługowej od 8 m do 133 m (średnio 26 m).

Szerokość przedmiotowego budynku określono na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, niż na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Organ uzasadnił to występowaniem dużej rozbieżności pomiędzy najmniejszą i największą wartością szerokości poszczególnych budynków oraz faktem posadowienia budynku w głębi działki. Dlatego szerokość budynku legalizowanego jest akceptowalna z punktu widzenia planistycznego i nie powoduje zachwiania ładu przestrzennego. Słusznie zatem - w ocenie Kolegium - organ I instancji stwierdził, że szerokość przedmiotowego budynku jest dopuszczalna i określił ją jako szerokość elewacji frontowej dla zrealizowanej rozbudowy uwzględniającą długość budynku gospodarczego, który uległ rozbudowie. Gdyby decyzja dotyczyła zabudowy planowanej parametr ów należałoby określić wprost - poprzez wskazanie konkretnej wartości liczbowej, jednakże w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na określenie parametru dla zabudowy istniejącej, która ma być zalegalizowana, takie określenie szerokości elewacji frontowej zdaniem Kolegium może się ostać.

Za prawidłowe Kolegium uznało także określenie geometrii dachów. Podało, że organ I instancji ustalił, że w obszarze analizowanym występują zarówno dachy dwuspadowe, jak i wielospadowe, jednospadowe i płaskie, przy czym budynki usługowe mają w przeważającej mierze dachy płaskie. Z uwagi na powyższe, dla przedmiotowego budynku przyjęto dach jednospadowy ze spadkiem w kierunku północnym na teren dziedzińca zabudowy dz. ew. nr [...] lub dach płaski. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie takie ustalenie geometrii dachu budynku zrealizowanego należy uznać za wystarczające, tym bardziej, że organ odrębnie również określił wysokość tego budynku maksymalnie na 5 m (jedna kondygnacja naziemna).

Odnosząc się do zarzutu pomijania analizy przepisów przeciwpożarowych i regulujących warunki techniczne w budownictwie Kolegium wyjaśniło, że okoliczność ewentualnego naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisów przeciwpożarowych nie jest w tym postępowaniu brana pod uwagę - nie jest przedmiotem rozważań w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy także w sytuacji, gdy decyzja dotyczy budynku zrealizowanego podlegającego legalizacji. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ma na celu ustalenie tych warunków w zgodzie z przepisami planistycznymi, z ładem przestrzennym. Kwestie warunków technicznych i przeciwpożarowych budynku nawet już istniejącego badane są natomiast przez organ właściwy w sprawach budowlanych - w warunkach legalizacji, prowadzący postępowanie legalizacyjne.

Kolegium nie podzieliło również stanowiska skarżących odnośnie konieczności uzgodnienia przedmiotowej decyzji z Państwowym Inspektorem Sanitarnym. Wskazało, że stosownie do treści art. 106 § 1 kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przepisem odrębnym jest art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgodnień, o których mowa w ww. przepisie, dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Lista organów uzgadniających zawarta w tym przepisie jest zamknięta i nie obejmuje Państwowego Inspektora Sanitarnego. W konsekwencji nie ma materialnych podstaw do występowania do ww. organu o uzgodnienia.

Końcowo podało, że w przedmiotowej sprawie działka ew. nr [...] graniczy bezpośrednio m. in. dz. ew. nr [...], która - jak wynika z informacji z rejestru gruntów - jest własnością A. K.. Organ I instancji pominął ww. osobę w rozdzielniku pism wysyłanych w sprawie. Po zasygnalizowaniu tej okoliczności organowi I instancji ponownie rozpatrując sprawę wyjaśnił, że przedmiotowa działka jest nieruchomością drogową, stosownie zaś do art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W tym stanie rzeczy Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że A. K. jest w istocie władającym, a nie właścicielem przedmiotowej nieruchomości drogowej, i w związku z tym nie ma konieczności powiadamiania go o postępowaniu, ponieważ jako władający nie ma on statusu strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2014 r. wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt. 4 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż jedna ze stron bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

2. art. 10 § 1 w zw. z art. 28 kpa poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niedopełnieniu obowiązku poinformowania wszystkich stron o toczącym się postępowaniu,

3. art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy W. Miasta W. z [...] września 2013 r.,

4. art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na niekompletnym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie poprzez nieustalenie wszystkich stron postępowania oraz zbadania ich legitymacji do uczestniczenia w postępowaniu,

5. art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na niezastosowaniu się do zasady prawdy obiektywnej oraz słusznego interesu obywateli.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że informacje zawarte w rejestrze gruntów dotyczące właścicieli nie mogą stanowić źródła z jakiego wywodzone jest prawo własności nieruchomości. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 maja 2009 r. sygn. I SA/Kr 1269/08, za pomocą zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów prawnych do konkretnych działek nie można dochodzić i udowadniać praw właściciela. Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konkretnych granic, rodzajów użytków i ich jakości - klasy bonitacyjnej). Ewidencja gruntów służy nie ochronie praw poszczególnych podmiotów do gruntów, ale polityce fiskalnej państwa, prawu budowlanemu, ochronie gruntów rolnych, scaleniu, gospodarce przestrzennej itp. Natomiast do ochrony i rejestracji praw podmiotowych na nieruchomościach służą księgi wieczyste, a spory na de własności mogą być dochodzone tylko przed sądami powszechnymi. Pogląd ten potwierdzony został również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 grudnia 2010 r. sygn. I SA/Wa 1301/10 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 14 marca 2013 r. sygn. II SA/Ke 91/13.

Następnie wskazali, że istotą art. 73 ust 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) jest przeniesienie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa bądź właściwych jednostek samorządu terytorialnego własności ustawowo określonej kategorii nieruchomości. O objęciu konkretnej nieruchomości zakresem tego przepisu decydują trzy przesłanki: pozostawanie nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego; zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną; nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

Jednocześnie ust. 2 ww. artykułu warunkuje możliwość ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości od wydania ostatecznej decyzji wojewody. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2009 r. sygn. I SA/Wa 380/09 "wydana przez wojewodę na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzja ma charakter decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej nabycie prawa własności ex lege i jednocześnie jest ona dokumentem stanowiącym podstawę do dokonania wpisu prawa własności w dziale drugim księgi wieczystej. Oznacza to, że tylko ostateczna decyzja administracyjna, stwierdzająca nabycie prawa własności ex lege. stanowi wyłączny dowód nabycia własności konkretnej nieruchomości".

W niniejszej sprawie zarówno Zarząd Dzielnicy W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęły, bez przeprowadzenia postępowania opartego na zasadzie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., że A. K. nie jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] tylko władającym a tym samym utracił status strony postępowania. Organy administracji nie zbadały tego jaki jest stan prawny sąsiedniej nieruchomości (działka ew. nr [...]) - tym samym nie określiły stron postępowania. Ponadto organy nawet nie zbadały czy w stosunku do działki ew. nr [...] toczy się jakiekolwiek postępowanie przed Wojewodą [...]. Z powyższego wynika, że organy administracji, przekraczając zakres swoich kompetencji, przyjęły, że istnieje władcze rozstrzygnięcie administracyjne, mówiące o tym, że A. K. nie jest już właścicielem nieruchomości, składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] — podczas gdy takiego domniemania nie można wyprowadzić ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jednocześnie wskazali, że nieruchomość składająca się z działki ew. nr [...] może nie spełniać przesłanek wskazanych w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - jednakże kompetencje w zakresie przeprowadzenia postępowania posiada inny organ administracji publicznej tj. Wojewoda [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie przed organami obu instancji było prowadzone na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Trzeba wskazać, że co do zasady warunki zabudowy ustala się dla inwestycji jeszcze nieistniejących, jednakże w wyjątkowych sytuacjach - jak w sprawie niniejszej - gdy w odniesieniu do zrealizowanej już inwestycji toczy się postępowanie legalizacyjne, możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zrealizowanego przedsięwzięcia.

Powyższe wynika z brzmienia art. 48 ust. 2 i 3 ustawy prawo budowlane ( przepis zmieniony w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. sygn. akt P 37/06).

W tych okolicznościach zarzut skargi wskazujący, że decyzja jako wydana w odniesieniu do samowoli budowlanej była bezprawna - nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawidłowo organy administracji ustaliły, że na obszarze objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stąd, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla przedmiotowej, już zrealizowanej inwestycji, nastąpiło w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie takiej decyzji było możliwe, bowiem w przedmiotowej sprawie spełnione są łącznie wszystkie warunki wskazane w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie przyjęto, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego - inwestor przedstawił stosowne dokumenty - w szczególności umowy z gestorami poszczególnych sieci potwierdzające, że uzbrojenie terenu jest dla istniejącej inwestycji wystarczające. Z akt sprawy wynika, że teren inwestycji, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Sąd stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego wskazując którą część działki uznano za jej front.

Decyzja I instancji określiła rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Do decyzji załączono wyniki analizy zagospodarowania obszaru oraz aktualne mapy, na których wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, linię zabudowy, parametry zabudowy istniejącej i granice obszaru analizowanego. Organ prawidłowo ustalił parametry zabudowy objętej wnioskiem.

Rozważając podnoszony przez stronę skarżącą zarzut, że decyzja o warunkach zabudowy nie została uzgodniona z organami inspekcji sanitarnej należy wskazać, że słusznie Kolegium podało, że zgodnie z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień, o których mowa w ww. przepisie, dokonuje się w trybie art. 106 kpa.

Lista organów uzgadniających zawarta w tym przepisie jest zamknięta i nie obejmuje Państwowego Inspektora Sanitarnego. W konsekwencji nie było materialnych podstaw do występowania do tego organu o uzgodnienia.

Nie można zatem skutecznie stawiać działającym w niniejszej sprawie organom administracji zarzutu, iż nie zwróciły się o uzgodnienie decyzji z Inspekcją Sanitarną.

Odnosząc się do podniesionej przez stronę skarżącą kwestii, iż jej zdaniem nie wszystkie strony zostały uwzględnione w prowadzonym postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy Sąd stwierdza, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

Powyższe stanowisko prezentowane jest od dawna w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08" z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09). Skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.