Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 648/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...]


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]Nr [...]wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 27 ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 pkt 15 lit. "a" i "b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) w trybie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o uznaniu z dniem [...] E. N. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji wskazał, że strona spełnia wymogi do uznania za osobę bezrobotną, a odmówił przyznania zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodowała ze swojej winy rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia i z tego powodu nie przysługuje jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Pismem z dnia [...] E. N. wniósł do Wojewody Ś. odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu tym zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące sposobu rozwiązania z nim stosunku pracy, ponieważ według niego winnym rozwiązania stosunku pracy jest pracodawca.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58, poz. 514 ze zm.) w związku z art. 146 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Ś. wskazał, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności kwestii związanych z rozwiązaniem stosunku pracy.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "b", art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) w trybie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o przyznaniu E. N. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] do dnia [...]W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji wskazał, że bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował ze swojej winy rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje po upływie 180 dni od dnia rejestracji.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody Ś. wniósł skarżący, który domagał się jej uchylenia względnie zmiany i przyznania zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] do [...]. W motywach odwołania podniósł, że nie otrzymał od pracodawcy wypowiedzenia umowy o pracę. Nadto zaznaczył, że wprowadzenie w stosunku do niego represji związanej z okresem karencji w przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych za krzywdzące jak również niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Ś. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...]. i o przyznaniu mu z dniem [...] prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ ten zaznaczył, że skarżący zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy w dniu [...] natomiast umowa o pracę rozwiązana została bez wypowiedzenia z winy pracownika z dniem [...] a zatem w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem, a zgodnie z treścią art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu w takiej sytuacji przysługuje zasiłek dla bezrobotnych po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania w organie zatrudnienia. W tej sytuacji Wojewoda Ś. uznał domaganie się nadpłacenia zasiłku za okres [...] do [...] za bezzasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący nie zgodził się z treścią powyższej decyzji Wojewody Ś. i zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności podniósł naruszenie praw materialnych, przepisów postępowania administracyjnego, art. 61 Kodeksu cywilnego, przyjęcia oświadczenia pracodawcy za wiarygodne i podjęcia decyzji bez oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd Pracy. W motywach skargi wskazał, że pracodawca zwolnił go z pracy bez wypowiedzenia w okresie, kiedy był jeszcze na zasiłku chorobowym z datą wsteczną. Z tego też powodu uznaje, że wypowiedzenie to jest nieprawidłowe i narusza postanowienia art. 61 Kodeksu cywilnego. Nadto organy administracji dały wiarę oświadczeniom pracodawcy i nie przeprowadziły należytego postępowania dowodowego, czym dopuściły się naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia [...] skarżący podtrzymał wniesioną skargę, jak również zakwestionował stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo do akt sprawy dołączył kolejne dokumenty potwierdzające prawdziwości jego twierdzeń. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2006 r. zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego związanego z rozstrzygnięciem przed sądem pracy sporu między skarżącym a jego pracodawcą o sposób rozwiązania stosunku pracy. Z uwagi na przedłożenie przez skarżącego prawomocnych orzeczeń Sądu Okręgowego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 135/05 podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przed przystąpieniem do omawiania przyczyn uwzględnienia wniesionej skargi należy wpierw stwierdzić, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było pod rządami dwóch ustaw. Wszczęte zostało, gdy obowiązywała ustawa z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 ze zm.) natomiast, gdy organ odwoławczy podejmował pierwsze rozstrzygnięcie w sprawie obowiązywała już ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001). Zgodnie natomiast z art. 146 tej ustawy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatrujący pierwsze odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] obowiązany był do stosowania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, czemu dał wyraz w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia. Natomiast po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organ pierwszej instancji zobligowany był już do działania w oparciu o postanowienia ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oznacza to, ze organy obu instancji w sposób prawidłowy stosowały zmieniające się przepisy w trakcie prowadzonego postępowania. Nadto należy także zaznaczyć, że na dzień podejmowania zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji rozstrzygnięcia te były prawidłowe, ponieważ zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Zasiłek taki przysługuje dopiero po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu rejestracji skarżący przedłożył świadectwo pracy z [...] w którym określono, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z winy pracownika. Zatem organy administracji podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia. Natomiast odrębną kwestią jest to, czy organy te winny wskazane decyzje podejmować w sytuacji, kiedy skarżący poinformował je o złożeniu pozwu do sądu pracy przeciwko byłemu pracodawcy. W tej sytuacji, zdaniem Sądu zachodziły przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego przewidziane treścią art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji nie zawiesiły przedmiotowego postępowania, lecz zdecydowały się orzekać w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Takim postępowaniem naraziły się na podjęcie rozstrzygnięcia, które może zostać uchylone z uwagi na rozstrzygnięcie Sądu. Warto również zwrócić uwagę a fakt, że w sprawie tej organy administracji nie skorzystały z możliwości przewidzianej treścią art. 100 § 2 wyżej wymienionego Kodeksu.

Wniesiona skarga musiała zostać uwzględniona, ponieważ w trakcie prowadzonego postępowania przed tutejszym Sądem skarżący dołączył do akt sprawy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] sygn. akt [...], którym zmieniono częściowo wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] sygn. akt [...] oraz świadectwo pracy z dnia [...] wystawione przez byłego pracodawcę skarżącego, z którego wynika, że jest ono sprostowane zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] W świadectwie tym podano, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia niezgodnie z prawem przez pracodawcę bez winy pracownika. Oznacza to, ze wyczerpana została przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego – decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Skoro zachodzi przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, to tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi, albowiem zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą uwzględnienia skargi jest naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Konsekwencją niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, organ ten winien ponownie dokonać analizy sytuacji prawnej skarżącego z uwzględnieniem przedłożonych przez skarżącego wyroków sądu rejonowego i okręgowego oraz nowego świadectwa pracy, a następnie podjąć stosowne rozstrzygnięcie.

Sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji, ponieważ wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby dla skarżącego niekorzystne, ponieważ mocą tej decyzji otrzymał świadczenie w formie zasiłku dla bezrobotnych i uznany został za bezrobotnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" cytowanej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B.

sw