Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2111/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, 15 ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 87 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 66 ust. 1, art. 38 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1361/11 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1361/11 oddalił skargę W. C. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), Prezydent Miasta K. cofnął W. C. licencję Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób – wobec rażącego naruszenia warunków określonych w licencji oraz innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji podał, że w dniu [...] października 2010 r. do organu wydającego licencję wpłynęło pismo Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w K. z informacją o przeprowadzonej w dniu [...] października 2010 r. kontroli drogowej autobusu marki Mercedes o nr rej. [...], którym kierowca wykonywał regularny transport osób na rzecz przedsiębiorcy W. C. W wyniku kontroli stwierdzono, że pojazd był niesprawny technicznie, a kierowca nie posiadał dowodu rejestracyjnego, gdyż dowód rejestracyjny pojazdu został zatrzymany w dniu [...] września 2010 r. przez Inspekcję Transportu Drogowego w K. za usterki techniczne. Za powyższe naruszenia przepisów kierowcę ukarano mandatem karnym w wysokości 100 zł i zakazano dalszej jazdy. Dalej organ I instancji podał, że w dniu 27 października 2010 r. wpłynęło pismo Departamentu Transportu i Komunikacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w K. zawierające informację o wynikach kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2010 r. przez pracowników tego Urzędu wspólnie z funkcjonariuszem Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w W. – wobec kierującego autobusem marki Mercedes o nr rej. [...], który wykonywał przewóz regularny na rzecz przewoźnika W. C. Kontrola wykazała naruszenie przez przedsiębiorcę warunków udzielonego przez Marszałka Województwa [...] zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, polegające na korzystaniu z przystanku nieujętego w rozkładzie jazdy. Funkcjonariusz Policji stwierdził także brak aktualnego ubezpieczenia OC oraz dowodu rejestracyjnego, który został zatrzymany przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w K. w dniu [...] marca 2010 r. i nie został odebrany przez przedsiębiorcę do dnia kontroli. Organ I instancji stwierdził, że w wyniku późniejszego postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Urząd Marszałkowski Województwa [...], na W. C. została nałożona kara pieniężna w wysokości 3.000 zł za nieprzestrzeganie warunków udzielonego zezwolenia. Prezydent Miasta K. podał następnie, że w dniu [...] listopada 2010 r. skierowano do przewoźnika pismo, w którym wyszczególniono nieprawidłowości dotyczące świadczonych w dniach [...] i [...] października 2010 r. przewozów, które nie zostały zgłoszone do licencji bez dowodów rejestracyjnych, które zostały zatrzymane przez organy kontroli drogowej, i w których funkcjonariusze Policji stwierdzili niesprawność techniczną. W piśmie tym zawarto ostrzeżenie, że w przypadku ponownego stwierdzenia nieprzestrzegania przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego osób, zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.

W dniu [...] grudnia 2010 r. W. C. dokonał pisemnego zgłoszenia pojazdów do posiadanej licencji i załączył kserokopie dowodów rejestracyjnych pojazdów oraz dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nimi. Prezydent Miasta K. wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. wpłynęła decyzja Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2011 r. o nałożeniu na W. C. kary pieniężnej w wysokości 9.000 zł za wykonywanie w dniu 16 grudnia 2010 r. transportu drogowego pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne oraz z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą. Z treści tej decyzji wynikało także, iż autobus, którym wykonywany był transport osób, posiadał szereg usterek, co skutkowało wydaniem zakazu dalszej jazdy. Za brak wymaganych dokumentów w trakcie kontroli oraz za nieprawidłowy stan techniczny pojazdu, kierowca został ukarany mandatem karnym w wysokości 300 zł. Zatrzymanie dowodu rejestracyjnego autobusu nie było jednak możliwe z uwagi na fakt, że został on już zatrzymany przez Inspekcję Transportu Drogowego w K. w dniu [...] grudnia 2010 r. za te same usterki. W dniu [...] grudnia 2011 r. W. C. złożył wniosek o wydanie kolejnego wypisu z licencji Nr [...] zgłaszając do niej pojazd Mercedes [...] i otrzymał wypis Nr 8. Zdaniem Prezydenta Miasta K. wszystkie naruszenia warunków prowadzenia działalności objętej licencją, popełnione przez W. C., należało uznać za rażące. W ocenie organu poprzez wykonywanie regularnych przewozów osób pojazdami niesprawnymi technicznie przedsiębiorca narażał bezpieczeństwo przewożonych pasażerów i stwarzał zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Notoryczne wykonywanie transportu autobusami bez dowodów rejestracyjnych stanowiło naruszenie podstawowej zasady poruszania się pojazdami po drogach. Prezydent Miasta K. podniósł, że za stwierdzony w czasie kontroli drogowej zły stan techniczny autobusów zostali wprawdzie ukarani mandatami kierowcy, ale to przedsiębiorca świadczący usługi transportowe był odpowiedzialny za wykonywanie przewozów pojazdami, które powinny być tak wyposażone i utrzymane, aby nie stwarzały zagrożenia dla osób nimi jadących i innych uczestników ruchu.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego w sprawie oraz powtórzono ustalenia dokonane przez organ I instancji. Kolegium podniosło, że z przedstawionego materiału sprawy wynikało, że przedsiębiorca wielokrotnie naruszył warunki wykonywania działalności objętej licencją. Tym samym, zdaniem organu, cofnięcie W. C. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób było uzasadnione. Organ stwierdził, że za stwierdzony w czasie kontroli drogowej zły stan techniczny autobusów zostali ukarani mandatami kierowcy, jednakże to przedsiębiorca świadczący usługi transportowe był odpowiedzialny za wykonywanie przewozów pojazdami, które nie powinny stwarzać zagrożenia dla osób nimi jadących i innych uczestników ruchu. Podniesiono, że katalog przesłanek cofnięcia licencji z art. 15 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o transporcie drogowym opiera się na kryteriach obiektywnych, niezależnych od sytuacji osobistej kierowcy, w tym majątkowej, jak również od rodzaju stosunków społecznych panujących na obszarze działalności przedsiębiorcy, którego dotyczy postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalając skargę skarżącego wskazał, że podstawę prawną cofnięcia licencji skarżącemu były przepisy art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Bezspornym było, że w dniu [...] listopada 2010 r. skarżący otrzymał pisemne ostrzeżenie o rażącym naruszeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym i ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W ostrzeżeniu podano w szczególności, że w wyniku kontroli drogowych przeprowadzonych w dniu [...] października 2010 r. i w dniu [...] października 2010 r. stwierdzono przewóz osób pojazdami nie zgłoszonymi do licencji, z usterkami technicznymi i bez dowodów rejestracyjnych, które to dowody rejestracyjne zostały wcześniej zatrzymane. Zdaniem Sądu I instancji rację miały organy administracyjne obu instancji wskazując jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności objętej licencją na przewóz osób pojazdami nie dopuszczonymi do ruchu. Kierujący tymi pojazdami nie posiadali dowodów rejestracyjnych pojazdów (ani pozwolenia czasowego) albowiem dokumenty te zostały zatrzymane w wyniku stwierdzenia usterek technicznych pojazdów. Takie działanie przedsiębiorcy wskazywało wprost na zagrożenie bezpieczeństwa osób jadących pojazdami nie dopuszczonymi do ruchu, a także na zagrożenie innych uczestników ruchu. Sąd zwrócił uwagę na to, że pomimo odebranego w dniu [...] listopada 2010 r. przez stronę pisemnego ostrzeżenia o rażącym naruszeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym i ustawy – Prawo o ruchu drogowym ze wskazaniem wyżej przytoczonych przepisów, przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2010 r. kontrola autobusu przedsiębiorcy stwierdziła przewóz osób pojazdem nie zgłoszonym do licencji, z usterkami technicznymi i bez dowodu rejestracyjnego, który to dowód rejestracyjny został zatrzymany przez Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] grudnia 2010 r. z powodu tych samych usterek technicznych. Tym samym, w ocenie Sądu, przedsiębiorca naruszył wskazane w ostrzeżeniu tj. art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym oraz art. 38 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 oraz art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., dalej: prawo o ruchu drogowym).

Reasumując Wojewódzki Sad Administracyjny wskazał, że nawet wielokrotne naruszenie przepisów o przewozie osób pojazdem nie zgłoszonym do licencji mogłoby nie zostać uznane za rażące naruszenie przepisów ustawy, to jednak przewóz osób pojazdem ze stwierdzonymi usterkami technicznymi, a zwłaszcza pojazdem nie dopuszczonym do ruchu powinno zostać bezwzględnie uznane za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności objętej licencją choćby tylko przewóz w takich warunkach nastąpił jeden raz przed otrzymanym ostrzeżeniem i następnie jeden raz powtórzony. Sąd stwierdził, że skarżący nie dopełnił podstawowych obowiązków i jego działalność naruszała warunki wykonywania działalności objętej licencją w sposób rażący, co zostało ujawnione i wykazane w decyzjach organów obu instancji.

W. C. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęcia "cofnięcie licencji poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy";

- art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu, zwłaszcza poprzez błędne przyjęcie rażącego charakteru naruszeń.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym kasator podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna W. C. opiera się na niewskazanej wprost podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Za podstawę wyroku z 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1361/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Prezydenta Miasta K. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z których wynika, że wobec rażącego naruszenia warunków określonych w licencji oraz innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa W. C. cofnięto licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W trakcie kontroli drogowej [...] października 2010 r. stwierdzono, że pojazd jest niesprawny technicznie, a kierowca nie posiada dowodu rejestracyjnego, gdyż dowód rejestracyjny pojazdu został zatrzymany w dniu [...] września 2010 r. przez Inspekcję Transportu Drogowego za usterki techniczne. Departament Transportu i Komunikacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] października 2010 r. przeprowadził kontrolę podczas, której stwierdzono naruszenie przez przedsiębiorcę warunków udzielonego przez Marszałka Województwa zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, polegające na korzystaniu z przystanku nieujętego w rozkładzie jazdy. Funkcjonariusz Policji stwierdził także brak aktualnego ubezpieczenia OC oraz dowodu rejestracyjnego, który został zatrzymany przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w dniu [...] marca 2010 r. i nie został odebrany przez przedsiębiorcę do dnia kontroli. Prezydent Miasta [...] listopada 2010 r. skierował do przewoźnika pismo, w którym wyszczególniono nieprawidłowości dotyczące świadczonych w dniach [...] i [...] października 2010 r. przewozów, tj. wykonywanie transportu drogowego pojazdami marki Mercedes, które nie zostały zgłoszone do licencji (co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), bez dowodów rejestracyjnych, które zostały zatrzymane przez organy kontroli drogowej (co stanowi naruszenie art. 38 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym), i w których funkcjonariusze Policji stwierdzili niesprawność techniczną (co stanowi naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W piśmie tym zawarto ostrzeżenie, że w przypadku ponownego stwierdzenia nieprzestrzegania wyżej wskazanych przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego osób, zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. W dniu [...] kwietnia 2011 r. wpłynęła decyzja Komendanta Miejskiego Policji o nałożeniu na W. C. kary pieniężnej w wysokości 9.000 zł za wykonywanie w dniu [...] grudnia 2010 r. transportu drogowego pojazdem marki Mercedes, który nie został zgłoszony do licencji (co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne (co stanowi naruszenie art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym) oraz z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą (co stanowi naruszenie art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym). Z treści tej decyzji wynikało także, że autobus, którym wykonywany był transport osób, posiadał szereg usterek, co skutkowało wydaniem zakazu dalszej jazdy. Za brak wymaganych dokumentów w trakcie kontroli oraz za nieprawidłowy stan techniczny pojazdu, kierowca został ukarany mandatem karnym w wysokości 300 zł. Zatrzymanie dowodu rejestracyjnego autobusu nie było jednak możliwe z uwagi na fakt, że został on już zatrzymany przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu [...] grudnia 2010 r. za te same usterki.

Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. musi polegać na wskazaniu w jej podstawie postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni.

Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 u.t.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyraził pogląd, że ostrzeżenie poprzedzające wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia licencji może dotyczyć tylko i wyłącznie ponownego stwierdzenia naruszenia przepisów określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e. Ostrzeżenie, które otrzymał W. C. dotyczyło naruszenia art. 14 ust. 1 u.t.d., art. 38 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 prawa o ruchu drogowym oraz art. 66 ust. 1 prawa o ruchu drogowym stwierdzonego kontrolami z [...] i [...] października 2010 r. Skarżący usuwając stwierdzone nieprawidłowości zgłosił do licencji dwa pojazdy marki Mercedes o nr rejestr. [...]. Natomiast kolejna kontrola z [...] grudnia 2010 r. dotyczyła pojazdu marki Mercedes o nr rejestr. [...], podczas której stwierdzono naruszenie art. 14 ust. 1 u.t.d., art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d. oraz art. 5 ustawy zmianie u.t.d. oraz prawa o ruchu drogowym art. 87 ust. 3 u.t.d. W ocenie kasatora, były to zatem zupełnie inne nieprawidłowości niż wymienione w ostrzeżeniu z [...] listopada 2010 r.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Dane wskazane w art. 8 u.t.d. to między innymi, rodzaj i liczba pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca (art. 8 ust. 2 pkt 4 u.t.d.). Naruszenie wskazanego obowiązku może być kwalifikowane jako przypadek z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. – posiadacz licencji rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa.

W rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że organ licencyjny w pisemnym ostrzeżeniu z [...] listopada 2010 r. wskazał przepisy prawa, które naruszył posiadacz licencji. Naruszenie art. 14 ust. 1 u.t.d. polegało na tym, że wykonywano transport drogowy dwoma pojazdami nie zgłoszonymi do licencji. Ponadto transport drogowy był wykonywany pojazdami bez dowodów rejestracyjnych, które zostały wcześniej zatrzymane przez organ kontroli ruchu drogowego; pojazdy były niesprawne technicznie. W. C. [...] grudnia 2010 r. zgłosił oba wskazane pojazdy do licencji dysponując dowodami rejestracyjnymi.

Podczas kolejnej kontroli [...] grudnia 2010 r. stwierdzono wykonywanie transportu drogowego pojazdem marki Mercedes o nr rejestr. [...] nie zgłoszonym do licencji (art. 14 ust. 1 u.t.d.); naruszenie warunków dotyczących pracy kierowcy (art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d.); naruszenie warunków dotyczących dokumentacji kierowcy (art. 5 ustawy zmianie u.t.d. oraz prawa o ruchu drogowym, art. 87 ust. 3 u.t.d.). W rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. zaistniała zatem przesłanka rażącego naruszenia warunków określonych w licencji oraz przesłanka naruszenia innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa. Cofnięcie licencji było dopuszczalne, ponieważ zostało poprzedzone skierowaniem do przewoźnika drogowego pisemnego ostrzeżenia wskazującego stwierdzone naruszenie art. 14 ust. 1 u.t.d., a po tym ostrzeżeniu doszło do ponownego naruszenia wskazanego przepisu prawa. Przewoźnik drogowy ponownie nie zgłosił w terminie 14 dni na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych dotyczących rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponował.

Rażące naruszenie warunków określonych w licencji zachodzi wówczas, kiedy posiadacz licencji posiadając wiedzę, co do danych dotyczących rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje świadomie nie zgłasza w terminie 14 dni organowi licencyjnemu tego, że wykonuje transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Nie zastosowanie się do przepisu ustawowego wywołuje w takim wypadku skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, unijnej zasady konkurencyjności oraz zasady równości przedsiębiorców. Zachodzi rażące naruszenie warunków określonych w licencji, ponieważ przepisy dotyczące licencji są jasne, czytelne i bezpośrednio zrozumiałe. Skoro istnieje przepis prawa nakazujący określone zachowanie się posiadaczowi licencji, a jego faktyczne i notoryjne zachowanie bez uzasadnionego powodu jest sprzeczne z przepisem prawnym, to zachodzi przypadek rażącego naruszenia warunków określonych w licencji. Nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności zachowania, które pozostaje w oczywistej i jawnej sprzeczności z wzorcem wynikającym z ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. nie naruszył prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.