Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1215/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 i art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 24 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego M. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi L. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. postanawia 1) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz ustanowionego w niniejszej sprawie z urzędu doradcy podatkowego M. C. kwotę 8.856zł (słownie: osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych), na którą składa się kwota 7.200zł (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za czynności doradcy podatkowego oraz kwota 1.656zł tytułem 23% podatku od towarów i usług (słownie: jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt sześć złotych), 2) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego M.C. kwotę 435zł (słownie: czterysta trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków doradcy podatkowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 marca 2013r. przyznał L. D. (zwanemu dalej "Skarżącym") prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Krajowa Izba Doradców Podatkowych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu doradcę podatkowego M. C..

Pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 5 lipca 2013r. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za prowadzenie sprawy w wysokości 43.200zł, tj. w wysokości sześciokrotności stawki podstawowej. Następnie pełnomocnik Skarżącego na rozprawie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego oraz wydatków z tytułu podróży z T. do W., oświadczając jednocześnie, że opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Pełnomocnik oświadczył także, iż w chwili obecnej nie dysponuje biletami na udokumentowanie ww. podróży.

Referendarz sądowy WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 24 września 2013r. przyznał pełnomocnikowi Skarżącego kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 55,20zł tytułem 23% podatku od towarów i usług, tj. łącznie kwotę 295,20zł.

Pełnomocnik Skarżącego w sprzeciwie od powyższego postanowienia podniósł, że referendarz sądowy błędnie przyznał koszty sądowe w wysokości 240zł, stosując § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z dnia 11 lutego 2011r., zwane dalej "rozporządzeniem w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego").

Pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że rzeczywistym przedmiotem sporu w sprawie była należność podatkowa, ponadto od początku sprawa Skarżącego była traktowana jako sprawa o wartości przedmiotu sporu w kwocie 1.115.040zł. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika, przyznanie mu kosztów powinno odbyć się na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego.

Ponadto według pełnomocnika Skarżącego poniesione przez niego wydatki są udokumentowane biletami i delegacjami, które pełnomocnik załączył do sprzeciwu, a których nie zdążył przesłać do Sądu przed wydaniem postanowienia przez referendarza sądowego WSA w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa ww. rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. Wpis sądowy miał charakter wpisu stosunkowego i jego wysokość została określona na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w odniesieniu do wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 1.150.040zł.

Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego stawka wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach w pierwszej instancji, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł, wynosi 7.200zł. W związku z powyższym wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu należało zasądzić wynagrodzenie w kwocie 7.200zł, która podlegało ponadto podwyższeniu o podatek VAT w stawce 23% - zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego.

Decydując o wynagrodzeniu w ww. kwocie Sąd miał na uwadze rodzaj i charakter sprawy zawisłej przed sądem oraz jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjął w sprawie. Wskazać należy przy tym, że wniosek pełnomocnika o zasądzenie na jego rzecz kwoty w wysokości sześciokrotności stawki określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 ww. rozporządzenia. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 5 lipca 2013r. uzupełnił skargę, podnosząc argumentację na poparcie stanowiska Skarżącego, ponadto przeglądał akta sprawy w dniu 8 lipca 2013r. oraz uczestniczył w rozprawie.

W ocenie Sądu nakład pracy pełnomocnika związany z powyższymi czynnościami nie uzasadniał konieczności zasądzenia na jego rzecz opłaty w zwiększonej, wynoszącej 150% kwoty podstawowej, wysokości.

Odnosząc się natomiast do wskazywanych przez pełnomocnika Skarżącego wydatków, Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 250 P.p.s.a. in finito i stosownie do § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.

Sąd podkreśla przy tym, że wskazywane w art. 250 P.p.s.a. i § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego wydatki muszą być udokumentowane, co oznacza, że pełnomocnik powinien przedłożyć dokumenty potwierdzające dokonanie wydatków – np. faktury lub rachunki. W ocenie Sądu dokumentem potwierdzającym wydatki nie jest jednakże, dołączone do sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, "Rozliczenie kosztów związanych ze sprawą III SA/Wa 1215/12", będące w istocie oświadczeniem pełnomocnika Skarżącego.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że w sprawie niniejszej dyspozycję art. 250 P.p.s.a. i § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego wypełniały wydatki w łącznej wysokości 435zł, w tym: wydatki za nocleg w kwocie 177zł, udokumentowane poświadczoną kopią faktury VAT nr [...] z dnia 17 lipca 2013r., wystawionej przez O., wydatki za usługi transportu kolejowego w kwocie 127zł, udokumentowane poświadczoną kopią faktury VAT nr [...] z dnia 17 września 2013r., wystawionej przez "P." S.A., wydatki za usługi transportu kolejowego w kwocie 127zł, udokumentowane poświadczoną kopią biletu kolejowego z dnia 18 września 2013r. oraz wydatki za usługi transportu kolejowego w kwocie 4zł, udokumentowane poświadczoną kopią biletu kolejowego z dnia 18 września 2013r.

W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 250 i art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.