Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 161/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich wniosku pełnomocnika strony skarżącej ustanowionego z urzędu o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu Z. Z. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej w kwocie 164,40 zł (słownie: sto sześćdziesiąt cztery złote czterdzieści groszy) obejmujące: 1. zwrot wynagrodzenia w kwocie 146,40 zł (słownie: sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 26,40 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy), 2. zwrot wydatków w kwocie 18 zł (słownie: osiemnaście złotych).


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną przez J. P. decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości, a także zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 200 (dwieście) złotych, z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.

Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, przyznał J. P. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu oraz oddalił jego wniosek w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.

Odpis postanowienia o ustanowieniu radcy prawnego z urzędu został stosownie do art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a., w związku z § 35 ust. 2 i 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646), przesłany z Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. celem wyznaczenia radcy prawnego z urzędu dla skarżącego. Okręgowa Izba Radców wyznaczyła radcą prawnym z urzędu Z. Z.

W dniu 6 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła opinia, sporządzona przez radcę prawnego z urzędu, o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. P. Do opinii tej radca prawny dołączył wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych oraz poniesionych przez niego wydatków w kwocie 18 zł za dojazdy (przedłożył bilety PKP). Pełnomocnik przesłał też dowód zapoznania się skarżącego z opinią, w postaci poświadczonego za zgodność z oryginałem oświadczenia.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynoszącej 240 zł, nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w brzemieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 5 kwietnia 2004 r., Nr 454, poz. 535 ze zm.) stawka podatku od towarów i usług wynosi 22 %, jest to stawka podstawowa, i obowiązuje ona podatników świadczących usługi prawnicze.

Referendarz sądowy przyznając radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. P., należy mu przyznać, wynagrodzenie w stawce minimalnej. Rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego uzasadniał, w ocenie referendarza sądowego, taką wysokość wynagrodzenia. Referendarz sądowy przyznał też radcy prawnemu zwrot niezbędnych wydatków, których poniesienie wykazał w kwocie 18 zł. Wydatki te obejmowały przejazdy z siedziby kancelarii radcy w K. do siedziby tut. Sądu w celu zapoznania się z aktami sprawy, wobec czego referendarz sądowy uznał je za niezbędne.

Zasądzając wynagrodzenie uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 26,40 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych 40 groszy).

W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.