Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1924/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1, art. 145a par. 1, art. 145b par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Halina Jakubiec Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2015 r. sprawy ze skarg A. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2014 r. nr [...],[...], [...], [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 2 października 2014 r. od Nr [...] do Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 7 oraz art. 151 § 1 pkt 1 i art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) a także art. 10 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2013, poz. 1456 ze zm.) oraz art. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez A. M. (dalej: skarżąca) od: decyzji z dnia [...] 2014 r., od nr [...] do nr [...] Wójta Gminy odmawiającej skarżącej uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2006 r., nr [...], z dnia [...] 2006 r., nr [...], z dnia [...] 2007 r., nr [...], z dnia [...] 2008 r., nr [...] w części dotyczącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu w związku z brakiem podstaw do jej uchylenia - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Skarżąca wystąpiła do organu I instancji w dniach: 19 października 2006 r., 27 stycznia 2006 r., 24 lipca 2007 r., oraz 20 sierpnia 2008 r, z wnioskami o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na A. i A. M.

- Decyzją z dnia [...] 2006 r., [...] Wójt Gminy przyznał skarżącej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu - na A. i A. M. w kwocie 400,00 zł miesięcznie, na okres od 16 października 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r.

- Decyzją z dnia [...] 2006 r., Wójt Gminy przyznał skarżącej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu w kwocie 400,00 zł miesięcznie, na okres od 16 października 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r.,

- Decyzją z dnia [...] 2006 r., Wójt Gminy przyznał skarżącej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu w kwocie 400,00 zł miesięcznie, na okres od 16 października 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r.,

- Decyzją z dnia [...] 2008 r., Wójt Gminy przyznał skarżącej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu w kwocie 400,00 zł miesięcznie, na okres od 1 września 2008 r. do 17 lutego 2009 r.

W dniu 25 lipca 2014 r. skarżąca złożyła do organu I instancji wniosek zawierający żądanie wznowienia postępowania we wszystkich tych sprawach o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki na dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego oraz uchylenia tych decyzji i przyznanie jej tego dodatku po 400 zł na A. i A., zgodnie z uchwałą NSA I OPS 15/13 z dnia 26 czerwca 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. organ wznowił postępowanie w przedmiotowych spawach, a następnie decyzjami z dnia [...] 2014 r. odmówił uchylenia decyzji dotyczącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu - na A. i A. w kwocie po 400,00 zł miesięcznie, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. oraz od dnia 16 października 2006 r. do dnia do dnia 17 lutego 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z okoliczności wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a., przytoczył treść art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych i uznał, że przepis ten jednoznacznie wskazuje, że miesięczna wysokość dodatku nie jest uzależniona od liczby dzieci pozostających pod opieką osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych. Powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowych decyzji.

W odwołaniu A. M., domagała się przyznania jej dodatku z tytułu sprawowania opieki nad A. i A. w kwocie po 400 zł na każde dziecko, zgodnie z uchwała NSA I OPS 15/13 z dnia 26 czerwca 2014 r., w okresie korzystania z urlopu wychowawczego.

Decyzjami z dnia 2 października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie strona nie podała podstawy wznowienia wynikającej z art. 145 § 1, art. 145a § 1 czy art. 145 b § 1 k.p.a. Organ I instancji okoliczności tej nie dostrzegł i nie wezwał strony do sprecyzowania żądania i wskazania konkretnego przepisu prawa jako podstawy wznowienia. Skarżąca we wniosku wskazała, że domaga się wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji dotyczącej przyznania dodatku o którym mowa w art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyznanie ich zgodnie z wnioskiem i uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt: I OPS 15/13, zgodnie z którą "dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przypadku korzystania z urlopu wychowawczego w celu sprawowania opieki nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu, przysługuje do zasiłku rodzinnego na każde z tych dzieci". Zatem organ odwoławczy uznał, że skarżąca opiera swój wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego o przesłankę wynikającą z art. 145 §1 pkt 7 k.p.a.; tj. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). W tej sytuacji wydanie przez organ I instancji postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją o przyznaniu na dwoje dzieci tylko jednego dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w okresie korzystania urlopu wychowawczego na dwoje dzieci urodzonych podczas jednego porodu nie narusza w art. 149 § 1 k.p.a. albowiem w sprawie mogła występować podstawa do wznowienia postępowania. Zatem, po wydaniu postanowienia o wznowieniu należało dokonać oceny wskazanej we wniosku przyczyny wznowienia. Organ I instancji, w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji, ograniczył się do stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w art. 145 k.p.a. Decyzja ta nie spełniła przesłanki formalnej, jaką powinna spełniać decyzja administracyjna, gdyż nie zawiera uzasadnienia odpowiadającego wymogom przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Dlatego też organ I instancji powinien ograniczyć się do podstaw wznowienia w niniejszej sprawie i zbadać tylko przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Przyczyną wznowienia postępowania zawartą w tym przepisie prawa jest rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. W przedmiotowej sprawie wskazana przez skarżącą uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt: I OPS 15/13 dotycząca kwestii interpretacji przepisu art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie jest rozstrzygnięciem wstępnym, które miało być podjęte przed wydaniem przez Wójta Gminy rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku skarżącej o ustalenie prawa do dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowanej opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, na dwoje dzieci urodzonych podczas jednego porodu. Zgodnie z art. 264 § 2 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie których podjęta zastała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt: I OPS 15/13 Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje uchwały zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej w składzie siedmiu sędziów, całej Izby lub w pełnym składzie, na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, a uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 3, na podstawie postanowienia składu orzekającego. Zatem, z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca dla innych sądów administracyjnych wszystkich uchwał - zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skoro wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych, to formalnie nie wiąże ona organów administracji publicznej, stron i uczestników postępowania. Nie może jednak budzić wątpliwości, że czynność procesowa strony, np. wniesienie skargi do sądu administracyjnego, zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna (por. orzeczenia NSA z 4 września 2012 r., II FSK 1719/10; z 18 maja 2010 r., II OSK 853/09; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.). W związku z powyższym stwierdzić należy, że zawarta we wskazanej przez stronę, uchwale NSA wykładania art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych ma moc wiążącą pośrednio w stosunku do organów administracji publicznej podejmujących decyzję w oparciu o ten przepis prawa na przyszłość czyli od momentu podjęcia uchwały przyjmującej tę wykładnie czyli od 26 czerwca 2014r. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt: I OPS 15/13 wydana w składzie siedmiu sędziów dotyczącą kwestii interpretacji przepisu art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wypełnia przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. W konsekwencji w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą okoliczności do uchylenia decyzji Wójta Gminy w oparciu o wskazany przepis art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.

Nadto Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie zaistniała negatywna przesłanka uchylenia przedmiotowych decyzji Wójta Gminy w postaci upływu terminu, określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Z akt sprawy, w szczególności z potwierdzenia odbioru decyzji wynika, iż:

- decyzję z dnia [...] 2006 r., [...] skarżąca odebrała osobiście w dniu 27 lutego 2006 r., zatem 5 termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. na dzień złożenia wniosku o wznowienie upłynął 27 lutego 2011 r.

- decyzję z dnia [...] 2006 r., [...] skarżąca odebrała osobiście w dniu 27 lutego 2006 r. - 5 letni termin, upłynął 27 lutego 2011 r.

- decyzję z dnia 23 października 2006 r., [...] skarżąca odebrała osobiście w dniu 27 października 2006 r. - 5 letni termin, upłynął 27 października 2011 r.

- decyzję z dnia [...] 2006r., [...] skarżąca odebrała osobiście w dniu 27 września 2007 r. - 5 letni termin upłynął 27 września 2012 r.

- decyzję z dnia [...] 2006r., [...] skarżąca odebrała osobiście w dniu 26 września 2008 r. - 5 letni termin upłynął 27 września 2012 r.

W skargach do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagała się przyznania jej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 15/13 po 400 zł na każde dziecko.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty (w tym decyzje, postanowienia) nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skargi są zasadne, ponieważ zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa.

Podkreślić należy, że skarżąca we wniosku z dnia 25 lipca 2014 r. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o wznowienia postępowania w sprawach z jej wcześniejszych wniosków dotyczących dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dziećmi w okresie korzystania z urlopu wychowawczego i o przyznanie jej tego dodatku w wysokości po 400 zł na każde dziecko, tj. A. i A. w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia 24 marca 2006 r. oraz od dnia 16 października 2006 r. do dnia 17 lutego 2009 r., zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 15/13. Co prawda we wniosku tym skarżąca wnosi o "wznowienie postępowania", jednak z treści wniosku wynika, że chodzi jej o przyznanie dodatku wychowawczego w kwocie po 400 zł miesięcznie na każde z dzieci urodzonych w trakcie jednego porodu, a aby uzasadnić swoje żądanie powołała się uchwalę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OPS 15/13 z dnia 26 czerwca 2014 r. Również w odwołaniach skarżąca domaga się przyznania jej dodatku z tytułu sprawowania opieki na dziećmi A. i A. w kwocie po 400 zł na każde z dzieci.

Wskazać zatem należy, że wniosek skarżącej z dnia 25 lipca 20014 r. nie spełniał wymogów formalnych wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca nie powołała w nim żadnej z przesłanek wznowieniowych z art. 145, art. 145a i art. 145b k.p.a., a organ nie wezwał jej o sprecyzowanie wniosku. Zgodnie z wymogami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego, przystępując do rozpoznania wniosku o wznowienie, organ właściwy w sprawie wznowienia w pierwszym rzędzie powinien poddać kontroli wniosek o wznowienie pod względem spełnienia przez niego wymogów formalnych, zarówno co do wskazanych w nim przesłanek wznowieniowych, jak i zachowania przewidzianego w k.p.a. terminu złożenia wniosku o wznowienie.

W przypadku tak ogólnie sformułowanym wniosku, organ I instancji powinien był najpierw wezwać skarżącą o sprecyzowanie wniosku, poprzez wyjaśnienie jaka była intencja skarżącej i czy rzeczywiście chodziło jej o wznowienie poprzednich postępowań, czy też o wzruszenie wcześniejszych decyzji w innym trybie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego lub w o świadczeniach rodzinnych (np. art. 31). Dopiero po potwierdzeniu, że rzeczywiście wolą skarżącej było zainicjowanie postępowania wznowieniowego, organ winien był wezwać skarżącą o uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania poprzez wskazanie przesłanki wznowieniowej i wykazanie, że skarżąca zachowała terminu do wniesienia tego wniosku, strona musi bowiem udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (por. wyr. NSA z dnia 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). Brak powołanej przesłanki wznowieniowej lub stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie, zobowiązywałoby organ I instancji do wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. W takim przypadku nie można wydać decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, bowiem nie dochodzi w tym postępowaniu do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyr. WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., II SA/Gd 18/08, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Co do tych kwestii w ogóle nie wypowiedział się organ I instancji. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze kontrolując decyzję organu I instancji trafnie zwróciło uwagę, że organ I instancji nie zauważył, że skarżąca nie podała podstawy wznowienia wynikającej z art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. i nie tylko nie wezwał strony do sprecyzowania żądania i wskazania konkretnego przepisu prawa jako podstawy wznowienia, ale wznowił postępowania w sprawach zakończonych w/w decyzjami Wójta Gminy. Trafnie też SKO zauważyło, że decyzje organu I instancji nie odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w ich uzasadnieniach Wójt Gminy ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w art. 145 k.p.a. Wbrew jednak stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy uznać, że te wady decyzji organu I instancji nie mogły być konwalidowane przez organ II instancji. (podobnie w wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 2006/14, publ.http// orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie SKO samodzielnie uznało, że intencją A. M. było wznowienie postępowań i że powołaną przez nią przesłanką wznowieniową była przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a. W ocenie Sądu treść wniesionego przez skarżącą wniosku, bez jego doprecyzowania i uzupełnienia, nie dawała do tego żadnych podstaw. Trafnie wskazuje SKO, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt l OPS 15/13, dotycząca kwestii interpretacji przepisu art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych, podjęta na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie była rozstrzygnięciem wstępnym, które miało być podjęte przed wydaniem przez Wójta Gminy decyzji o ustalenie prawa strony do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowanej opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, na dwoje dzieci urodzonych podczas jednego porodu. Nie było jednak w niniejszej sprawie podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tak istotnymi wadami, które zresztą samo Kolegium dostrzegło. Brak wskazania podstaw wznowieniowych we wniosku o wznowienie i nieodniesienie się do tego przez organ I instancji, uniemożliwiał dokonanie na etapie rozstrzygania sprawy w II instancji próby zakwalifikowania odwołania się przez A. M. do poglądu zawartego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt l OPS 15/13 jako przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie doszło zatem do tego, że organ sam określił, nie mając do tego wyraźnej podstawy we wniosku strony, co jest przesłanką wznowieniową i to dopiero na etapie postępowania w II instancji. W postępowaniu wznowionym w sposób wadliwy, bo bez wyjaśnienia zachowania wymogów formalnych organ II instancji stwierdził, że przesłanka wznowieniowa, określona przez ten organ, nie zaistniała, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwych decyzji wydanych na podstawie art. 151 k.p.a. odmawiających uchylenia decyzji ostatecznych z uwagi na brak podstaw do ich uchylenia.

Wobec powyższego należy uznać, że wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji są wadliwe, co stanowi przesłankę ich uchylenia przez Sąd w niniejszej sprawie. We wstępnej fazie rozpoznawania wniosku o wznowienie organ powinien zbadać, czy skarżąca powołała się na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1, art. 145a, lub 145b k.p.a. Nie uczynienie tego przez organy stanowi naruszenie przepisów art. 148 § 1 i 149 § 1 k.p.a., a próba konwalidowania tej wady na etapie postępowania odwoławczego narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z tych względów Sąd uchylił zaskarżone decyzję oraz poprzedzające je decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę z wniosku A. M. z dnia 25 lipca 2014 r. organ winien wezwać skarżącą o jego sprecyzowanie poprzez wyjaśnienie jaka była intencja skarżącej i czy rzeczywiście chodziło mu o wznowienie poprzednich postępowań, czy też o wzruszenie wcześniejszych decyzji w innym trybie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (np. art. 31), albo o przyznanie nowego świadczenia. Organ musi przy tym wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 9 K.p.a. ma obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organ winien zatem udzielić stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek co do jej sytuacji prawnej. Dopiero po potwierdzeniu, że rzeczywiście wolą skarżącego było zainicjowanie postępowania wznowieniowego, organ winien wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku o wznowienie poprzez wskazanie przesłanki wznowieniowej i wykazanie zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia tego wniosku, strona musi bowiem udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.