Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 548/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. w przedmiocie: skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 12 października 2004 r. sygn. akt III SA 2379/03 postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 października 2004 r., sygn. akt III SA 2379/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Z. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... sierpnia 2003 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych. W dniu 19 lutego 2007 r. (data prezentaty) skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, uchylenie przedmiotowego wyroku i rozpatrzenie merytoryczne sprawy.

Jako podstawę wznowienia postępowania Z. P. wskazał art. 273 § 1 pkt 2, § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a).

Skarżący wskazał, iż o podstawach wznowienia dowiedział się w dniu 20 listopada 2006 r. po rozpatrzeniu jego spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący podkreślił, że przedmiotowy wyrok został uzyskany za pomocą przestępstw wskutek kłamliwych, niezgodnych z prawdą, niezgodnych i sprzecznych z prawem, niezgodnych i sprzecznych z rzeczywistym prawdziwym stanem faktycznym okoliczności sprawy informacji pochodzących od strony skarżonej Ministra Finansów i tym samym wyłudzenie poświadczeń nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne (k... skargi).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 275 P.p.s.a., do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie.

Przechodząc do oceny dopuszczalności wniesionej skargi, Sąd zauważa, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, skarga o wznowienie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji, Skarżący zobowiązany jest wykazać w takiej skardze przesłanki dopuszczalności wznowienia. Oznacza to oparcie skargi na ustawowej podstawie oraz podanie okoliczności, w odniesieniu do których sąd stwierdza zachowanie terminu.

W skardze o wznowienie postępowania skarżący zawarł żądanie uchylenia oraz powołał przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiące podstawę wznowienie postępowania.

Odnosząc się do przesłanek wskazanych w skardze stwierdzić należy, iż przytoczone przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego, pomimo że pokrywają się z przepisami P.p.s.a., to jednak nie wypełniają ustawowych przesłanek wznowienia postępowania.

W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega więc odrzuceniu (por. post. NSA z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01).

Na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia jeżeli prawomocne orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Stosownie do art. 274 P.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W złożonej skardze Z. P. powołując powyższe przepisy nie wykazał istnienia przesłanek określonych w cyt. art. 274 P.p.s.a. Fakt popełnienia przestępstwa musi zostać ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym. Skarżący nie poparł żadnym dowodem zarzutu "uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa"; nie wskazał wyroku, nie przytoczył również okoliczności uniemożliwiających wszczęcie postępowania karnego lub powodujących jego umorzenie z innych powodów niż brak dowodów.

Przechodząc do drugiej z przywołanych przez stronę w skardze podstawy wznowienia, Sąd stwierdził, że w myśl art. 273 § 2 P.p.s.a. skarżący może żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zwrócić uwagę trzeba, iż w przepisie tym mowa o "wykryciu" okoliczności faktycznych lub dowodu, a to oznacza, że chodzi wyłącznie o te okoliczności lub dowody, które istniały już w poprzednim postępowaniu, ale nie weszły w skład podstawy faktycznej wyrokowania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma bowiem na celu, jeśli chodzi o rozważaną podstawę wznowienia, zapewnienie - z zastrzeżeniem spełnienia innych przesłanek dopuszczalności - możliwości ponownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które - obiektywnie rzecz biorąc - istniały już w chwili wyrokowania (zamknięcia rozprawy), ale z których zainteresowana strona nie mogła skorzystać.

Sąd nie dopatrzył się w skardze żadnej innej ustawowej podstawy wznowienia postępowania, w konsekwencji uprawdopodobnienie dochowania terminu do wniesienia skargi pozostaje bez znaczenia.

Reasumując, sam fakt przywołania przepisów określających przesłanki wznowienia nie wystarcza do wznowienia postępowania, jeżeli już z samego sformułowania skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. W myśl postanowień art. 280 § 1 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeżeli nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 279 i art. 280 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.