Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 299/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 58
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 64, art. 138
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi Y. T. na pismo Wojewody Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców z dnia 5 listopada 2018 r. znak [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Skarżący Y. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pismo Wojewody z dnia 5 listopada 2018 r. znak [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca na terytorium RP.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dowiedział się z treści postanowienia Wojewody z dnia 25 stycznia 2019 r. Skarżący dodał, że w załączeniu przedkłada brakujący załącznik.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż z powodu nieuzupełnienia braków formalnych złożonego przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, pozostawienie wniosku bez rozpoznania było prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej również jako k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy przedmiotem zaskarżenia jest działanie organu administracji polegające na pozostawieniu bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jako cudzoziemcowi na terytorium RP.

Należy wskazać, iż pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością o charakterze materialnotechnicznym, dla której przepisy k.p.a. nie przewidują określonej formy rozstrzygnięcia w postaci decyzji czy postanowienia. Zaskarżona czynność nie jest zatem ani decyzją, ani postanowieniem, nie służy od niej odwołanie ani zażalenie, a tym samym nie należy ona do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że pozostawienie podania (wniosku, pisma) bez rozpoznania nie jest również czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów administracyjnego prawa materialnego, wymagających od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku o charakterze materialnym. Natomiast pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wywołuje wyłącznie skutki procesowe (por. postanowienia NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1170/08 oraz z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 944/10; a także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 756/11 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 27 grudnia 2012r., sygn. akt III SA/Gd 756/12).

W świetle powyższych rozważań należy zatem stwierdzić, że skarga na pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie podlega kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie przepisów p.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych.

Na marginesie należy zauważyć, iż skoro pozostawienie bez rozpoznania wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym, a złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP nie jest obwarowane żadnym terminem, cudzoziemiec może w każdym czasie wystąpić z nowym, kompletnym wnioskiem.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Na marginesie rozważań Sąd zauważa także, że nawet gdyby przyjąć, iż wniesiona w dniu 7 lutego 2019 r. skarga jest skargą na bezczynność Wojewody, to i tak nie było w ocenie Sądu celowe wzywanie skarżącego o ewentualne doprecyzowanie przedmiotu skargi. Nawet w przypadku uznania, że jest to skarga na bezczynność, skarżący nie wyczerpał bowiem trybu jej wniesienia, to jest nie wniósł ponaglenia, a zatem również taka skarga podlegałaby odrzuceniu.