Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1940/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-12-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie ustanowienia pełnomocnika, zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: Art. 249a w zw. z art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7 oraz art. 246  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Wojewody z dnia 1 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: I. umorzyć postępowanie wywołane obecnym wnioskiem skarżącej w części zawierającej żądanie ustanowienia adwokata, II. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżąca w złożonym dnia 7.12.2015 (data wpływu) r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Objaśniając swoją sytuację pozakreślała rubryki 6-11 co prowadzi do wniosku, że brak jest osób, z którymi skarżąca pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie. Nie ma też żadnego majątku ani dochodów.

Uzasadniając swoje starania podniosła, że przebywa w zakładzie karnym i jest osobą chorą psychicznie.

Z urzędu stwierdza się, że postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata (vide: k. 32), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas M. R. (k. 54). Wyznaczona adwokat podjęła czynności przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, za co otrzymała stosowne wynagrodzenie (k. 102). Z akt nie wynika aby przyznane skarżącej w takim zakresie prawo pomocy zostało cofnięte. Brak również podstaw do ustaleń by zaistniały okoliczności powodujące ustanie lub wygaśnięcie stosunku pełnomocnictwa łączącego skarżącą z wyznaczoną adwokat.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Zacząć należy od tego, że skoro w sprawie ustanowiono już dla skarżącej adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas M. R., to przyznanie skarżącej po raz kolejny prawa pomocy w takim zakresie jest zbędne gdyż zostało ono już skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08). Innymi słowy mecenas M. R. jest w dalszym ciągu adwokatem skarżącej. W konsekwencji postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.

Opisana sytuacja pozostaje bez wpływu na drugie z żądań skarżącej. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się bowiem możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tyle, że wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Przyjęciu odmiennej optyki stoją bowiem na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają jednak walor li tylko teoretyzujący. Odwołując się bowiem do argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, że możliwości płatnicze skarżącej są znikome. Skarżąca nie ma bowiem żadnego majątku ani dochodów. Boryka się z problemami zdrowotnymi. Powtórzyć również trzeba, że dla osoby osadzonej w zakładzie karnym konieczność wygospodarowania jakichkolwiek sum na koszty postępowania stanowi problem.

Mając to wszystko na uwadze orzeczono zatem jak w punkcie drugim sentencji, na podstawie powołanych wyżej przepisów.