Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 419/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1, art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 30
journal: Dz.U. 2021 poz 423
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 marca 2022 r. nr 480000/251106/2022 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 14 marca 2022 r., nr 480000/251106/2022, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z 27 stycznia 2022 r., nr [...], odmawiającą P.G. (dalej: skarżący) wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za osoby zgłaszane do ubezpieczeń w części finansowanej przez ubezpieczonych.

W podstawie powołał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423; dalej u.s.u.s.).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozpoznając wniosek skarżącego z 10 grudnia 2021r. w sprawie umorzenia zadłużenia z tytułu składek ustalił, że zadłużenie obejmuje m. in. składki w części finansowanej przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek. Zgodnie zaś z art. 30 u.s.u.s. do tych należności nie stosuje się art. 28 tej ustawy, na podstawie którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych umarza należności z tytułu składek. Wobec powyższego organ stwierdził, że wskazane należności wyłączone są spod możliwości umorzenia na podstawie powołanych przepisów prawnych, a zatem zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, co prawidłowo stwierdzono w decyzji pierwszoinstancyjnej.

W skardze na powyższą decyzję ostateczną, pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie:

- art. 83 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 104 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię, która polegała na odmowie rozpatrzenia wniosku strony, gdy tymczasem art. 83 ust. 4 nakazuje rozpoznanie wniosku strony w drodze decyzji.

- art. 28 ww. ustawy i art. 30 art 31 ww. ustawy , przez ich błędne zastosowanie i pominięcie rozróżnienia z art. 30

- art. 24 ust. 4 i inne ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Prezesa ZUS, którą organ utrzymał w mocy decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o umorzenie składek w części dotyczącej składek za ubezpieczonych nie będących jednocześnie płatnikami składek, na podstawie art. 30 w zw. z art. 28 u.s.u.s.

W myśl art. 28 ust. 1 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Jednakże z art. 30 u.s.u.s. wynika, że do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek, nie stosuje się przepisu pozwalającego ZUS-owi umorzyć należności z tytułu składek w całości lub w części ("nie stosuje się przepisu art. 28"). Sąd zaznacza, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym funkcjonował już wyjątek od zasady opisanej w art. 30 u.s.u.s. (art. 30 został zmieniony przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2021 poz. 1621). Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 30 u.s.u.s., do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek nie stosuje się przepisu art. 28, z wyłączeniem ust. 3 pkt 4c. Jako że opisany wyjątek dotyczy ogłoszenia upadłości, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe - nie ma znaczenia w sprawie.

Zatem możliwość umarzania składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami została wyłączona, z wyjątkiem który w kontrolowanej sprawie nie występuje. Płatnikowi składek nie przysługuje prawo domagania się ich umorzenia, gdyż to nie on, a ubezpieczony poniósł rzeczywisty ciężar finansowy tych składek. Płatnik jest jedynie pośrednikiem, który odprowadza składki do ZUS, a zatrzymanie tych składek lub rozporządzenie nimi stanowi w istocie naruszenie przepisów u.s.u.s.

Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że w przypadku składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących ich płatnikami, a także w przypadku składek ubezpieczonych nie będących jednocześnie płatnikami składek ustawodawca co do zasady nie przewiduje możliwości ich umarzania, rozkładania na raty, czy odraczania terminu płatności. Innymi słowy, co do zasady nie istnieją podstawy prawne do merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Organ zobligowany był więc do odmowy wszczęcia postępowania w tym zakresie.

Zaskarżana w tej sprawie decyzja obejmowała zadłużenie z tytułu składek w części dotyczącej składek za ubezpieczonych nie będących jednocześnie płatnikami składek (finansowane przez ubezpieczonych nie będących jednocześnie płatnikami składek). Zasadnie zatem ZUS odmówił wszczęcia postępowania, w części dotyczącej składek finansowanych przez osoby ubezpieczone, niebędące płatnikami tych składek na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 30 u.s.u.s. Jest to bowiem rozstrzygnięcie formalne.

Zgodnie bowiem z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W konsekwencji więc Sąd stwierdza, że ZUS zasadnie odmówił wszczęcia postępowania, skoro wniosek dotyczył zaległości w zakresie składek za ubezpieczonych nie będących jednocześnie płatnikami składek. Jest to rozstrzygnięcie formalne bowiem przepis prawa tj. art. 30 u.s.u.s. wprost nie pozwala na realizację wniosku skarżącego w tym zakresie. Tym samym zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku.

Podsumowując, zaskarżone rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe i tym samym zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.