Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1787/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 14a, 14b
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w L. na Dyrektor Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia r. do 31 grudnia 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz A spółki z o.o. z siedzib w L. kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. określającą A spółce z o.o. z siedzibą w L. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 1.108.194 zł

Z akt sprawy wynika, że w dniu 17 września 2008 r. do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. wpłynął wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. wraz z korektą deklaracji CiT-8. W skorygowanej deklaracji Spółka wykazała dochód w kwocie 45.158.908,72 zł (w tym dochody wolne od podatku w kwocie 41.611.340,41 zł), należny podatek w kwocie 957.843 zł i nadpłatę w kwocie 129.389 zł.

Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 27 kwietnia 2009 r. wszczął postępowanie podatkowe i decyzją z [...] r. określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wysokości wynikającej z pierwotnej deklaracji, tj. nie uwzględniając złożonej korekty. Organ wyjaśnił, że w skorygowanej deklaracji zaniżono podstawę opodatkowania o kwotę 556.855 zł, wykazując dochód uzyskany ze sprzedaży złomu jako dochód wolny od podatku dochodowego. Z ustaleń organu wynika, że Spółka w 2003 r., na podstawie zezwolenia nr 2 z dnia 27 maja 1998 r. prowadziła działalność w L. Specjalnej Strefie Ekonomicznej (dalej: [...]). W zezwoleniu, jako działalności prowadzonej w [...], nie wymieniono działalności w zakresie sprzedaży złomu. W 2003 r. Spółka dokonał sprzedaży złomu na rzecz PPZM B we W. oraz C spółki z o.o. w S. Organ podatkowy, powołując art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm.) – dalej: updp oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 1996 r. nr 123, poz. 600 ze zm.), stwierdził, że zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych są tylko te dochody, które podmiot działający w specjalnej strefie ekonomicznej uzyskał z działalności wymienionej w zezwoleniu na działalność w tej strefie. Zezwolenie, jakim w 2003 r. dysponowała Spółka, nie obejmowało sprzedaży złomu. Zmiana zezwolenia polegająca na rozszerzeniu działalności, m. in. o sprzedaż złomu powstałego w wyniku działalności wytwórczej Spółki (produkcja podgrzewaczy do wody) prowadzonej w [...], nastąpiła dopiero w 2008 r. – decyzją Ministra Gospodarki nr [...] z dnia [...] r., przy czym z decyzji nie wynika, że wprowadzona zmiana działała wstecz.

Organ stwierdził także, że bezprzedmiotowe jest rozważenie zakresu związania organu stanowiskiem wyrażonym przez Spółkę we wniosku o pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (tj. wniosku o interpretację indywidualną), gdyż zawarte w tym wniosku oświadczenie, że w sprawie nie toczy się postępowanie kontrolne, podatkowe lub przed sądem administracyjnym było niezgodne z za stanem faktycznym. Wniosek Spółki nie spełniał zatem wymogów z art. 14a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej: O.p. Tym samym organ nie miał obowiązku wydania interpretacji i niecelowe jest rozważania skutków, wynikających z art. 14b § 3 O.p., dotyczących wydanej interpretacji indywidualnej oraz związania organu stanowiskiem Spółki przedstawionym we wniosku i wydanie takiej interpretacji.

W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji i zarzuciła:

- naruszenia art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 210 § 1 pkt 6 O.p. oraz art. 14a O.p., w brzmieniu obowiązującym do 31grudnia 2006 r.

- naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 34 updp

Spółka twierdzi, że w niniejszej sprawie organ toczył dwa odrębne postępowania, tj. w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. i w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku za ten sam okres, zatem wydając decyzję w sprawie określenia zobowiązania podatkowego winien ją prawidłowo uzasadnić. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zdaniem Spółki, nie koresponduje z przedmiotem rozstrzygnięcia, gdyż w całości odnosi się do nadpłaty, a nie do zobowiązania podatkowego. Prawidłowe uzasadnienie winna cechować zwięzłość i związek z osnową. Dalej Spółka powołuje się na art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 updp i podnosi, że zgodnie z art. 17 ust. 4 updp zwolnienie przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a zakresem zwolnienia objęte są także przychody i koszty dotyczące każdej innej działalności pomocniczej niezbędnej do prowadzenia działalności zwolnionej. Sprzedaż złomu, wg Spółki jest konsekwencją prowadzonej działalności zwolnionej (produkcja podgrzewaczy do wody) i jako działalność pomocnicza winna być także zwolniona od podatku dochodowego.

Spółka powołuje się także na swoje stanowisko wyrażone we wniosku o interpretacje indywidualną z dnia 20 czerwca 2006 r. Wyjaśnia, że stanowisko to jest wiążące dla organu, gdyż postanowienie (interpretacja indywidualna) Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. nr [...] została doręczona Spółce 6 listopada 2006 r., tj. po upływie ustawowego terminu na jej wydanie. To zaś oznacza, że Spółka ma prawo do objęcia zwolnieniem także dochodów ze sprzedaży złomu. Stwierdzając przekroczenie terminu do wydania interpretacji Spółka powołała się na uchwałę NSA z 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08), zaś odnosząc się do wykazanych we wniosku o interpretację danych, stwierdziła, że organ przed wydaniem interpretacji winien zweryfikować oświadczenie dotyczące toczącego się postępowania podatkowego, jeśli tego nie zrobił jest interpretacją związany. Jednocześnie dodaje, że stan faktyczny opisany we wnioski nie był przedmiotem kontroli.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Za nietrafne uznał stanowisko strony, że dochody ze sprzedaży złomu podlegają zwolnieniu jako przychody i koszty działalności pomocniczej niezbędnej do prowadzenia na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności gospodarczej wymienionej w zezwoleniu. Nie stwierdził naruszenia przepisów procesowych. Odnosząc się do wydania dwóch decyzji, tj. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego i w sprawie nadpłaty, organ wyjaśnił, że są to dwa odrębne postępowania i organ nie mógł w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zawrzeć rozstrzygnięcie w sprawie nadpłaty. Wniosek o nadpłatę organ bada pod względem jego zasadności i w przypadku wątpliwości może wszcząć postępowanie wymiarowe, którego zakres jest szerszy od postępowania prowadzonego na wniosek podatnika. W zależności od ustaleń dokonanych w toku postępowania wniosek o nadpłatę można oddalić lub określić inną niż we wnioski i skorygowanej deklaracji wysokość nadpłaty. Jednak zakończenie postępowania określeniem zobowiązania w innej kwocie niż wskazana w korekcie deklaracji uzasadnia, zdaniem organu, umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

Decyzja, w ocenie organu, nie narusza także art. 14a O.p. W 2006 r. negatywną przesłanką do wydania interpretacji było bowiem toczące się postępowanie kontrolne, podatkowe lub postępowanie przed sądem administracyjnym a z akt sprawy wynika, że Spółka we wniosku o interpretację oświadczyła, że żadne z takich postępowań się nie toczy, co nie było zgodne z prawdą. W dniu 24 lipca 2006 r., tj. przed złożeniem wniosku o interpretację indywidualną, zostało wszczęte z urzędu przez Dyrektora Urzędy Kontroli Skarbowej we W. postępowanie w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a także należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2004 r. Ponadto, jak wyjaśnił organ odwoławczy, z treści wniosku o wydanie interpretacji wynika, że nie dotyczy on stanu faktycznego z 2003 r., gdyż zakres prowadzonej działalności w [...] Spółka określiła odwołując się do zezwolenia z 1998 r. zmienionego następnie decyzjami z 2004 r. i 2005 r. Ponadto organ wywiódł, że interpretacja nie chroni podatnika za okresy rozliczeniowe jakie zakończyły się przed doręczeniem interpretacji, gdyż negatywne dla podatnika skutki, wynikające z zastosowania się do interpretacji, mogą wystąpić dopiero po zapoznaniu się z treścią interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego i zarzuciła, podobnie ja w odwołaniu, naruszenie przepisów procesowych tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 210 § 1 pkt 6 O.p. także art. 14a O.p (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r.) oraz naruszenie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 updp.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Dyrektor Izby Skarbowej nie wyjaśnił przesłanek, jakimi kierował się utrzymując w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do podstawowej kwestii podnoszonej w odwołaniu, tj. braku spójności osnowy decyzji z uzasadnieniem. W ocenie strony skarżącej, decyzje organów obu instancji nie zawierają rzetelnego uzasadnienie prawnego i faktycznego.

Skarżąca twierdzi, że w 2003 r. miała prawo do korzystania ze zwolnienia podatkowego w zakresie sprzedaży złomu, gdyż była to działalność o charakterze pomocniczym. Złom powstawał bowiem w wyniku prowadzonej przez Spółkę działalności zwolnionej wymienionej w zezwoleniu na działanie w [...]. Powołuje się na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] r. [...] – dot. przychodów operacyjnych i finansowych z tytułu różnic kursowych, odsetek od środków na podstawowych rachunkach bankowych, uznanych reklamacji.

Polemika organu odwoławczego dotycząca kwestii naruszenia art. 14a O.p., zdaniem skarżącej, jest wewnętrznie sprzeczna, ponadto podnosi, że w stanie prawnym z 2006 r. podatnik nie był zobowiązany pod odpowiedzialnością karną do składania oświadczenia co do postępowania podatkowego czy kontrolnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo, w celu potwierdzenia, że sprzedaż odpadów poprodukcyjnych, w tym złomu, nie może być uznana za działalność pomocniczą, organ powołał się na definicje zawartą w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr [...] z dnia [...] r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy systemu produkcyjnego we Wspólnocie (Dz.U. UE. L. 93.76.1 ze zm). Wynika z niej, że działalność pomocnicza w ramach danej jednostki prowadzona jest w celu umożliwienia lub ułatwienia produkcji określonych towarów i usług na rzecz stron trzecich a produkty działalności pomocniczej nie są jako takie dostarczane stronom trzecim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art.134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jakkolwiek rozpoznawana sprawa dotyczy określenia Spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. to na wstępie niezbędne jest odniesienie się do wydanej, na wniosek Spółki, interpretacji indywidualnej oraz interpretacji milczącej, na którą powołuje się Spółka. Każda z tych interpretacji może bowiem być wiążąca dla organu przy wydawaniu decyzji określającej lub ustalającej zobowiązanie podatkowe Spółki za okres objęty interpretacją.

Z akt sprawy wynika, że Spółka wystąpiła do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji, na podstawie art. 14a § 1 O.p. (pism z dnia 20.06.2006 r.). Wniosek Spółki wpłynął od organu w dniu 28 lipca 2006 r. We wniosku Spółka wyjaśniła, że prowadzi działalność w [...] na podstawie zezwolenia otrzymanego w 1998 r., które w dniach 23 stycznia 2004 r. i 11 maja 2005 r. zostało zmienione, poprzez rozszerzenie zakresu działalności gospodarczej wykonywanej w tej strefie. Wskazała także, że w wyniku prowadzonej w strefie produkcji (produkcja podgrzewaczy do wody) powstają odpady w postaci złomu. Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego Spółka zapytała czy przychody uzyskane ze sprzedaży złomu winna zaliczać do dochodów zwolniony od podatku dochodowego w związku z działalnością prowadzoną w specjalnej strefie ekonomicznej. Zdaniem Spółki, sprzedaż złomu jest zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 updp gdyż, w przedstawionym stanie faktycznym, jest ona ściśle związana z działalnością prowadzoną przez Spółkę w [...] na podstawie zezwolenia. Złom powstaje bowiem na skutek prowadzenia przez Spółkę działalności określonej w zezwoleniu i skutku tego nie można uniknąć. Sprzedaż złomu nie ma zatem cech samoistnej działalności produkcyjnej czy handlowej. We wniosku Spółka stwierdziła także, że w opisanej we wniosku sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani postępowanie przed sądem administracyjnym.

Postanowieniem z dnia 30 października 2006 r. (doręczone Spółce w dniu 6.11.2006 r.). Naczelnik Urzędu Skarbowego stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe.

Skutki prawne związane z wydaniem na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., pisemnych interpretacji indywidualnych oceniane są według przepisów obowiązujących w 2006 r., wynika to z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1590).

W myśl art. 14a § 1 O.p. (w brzmieniu z 2006 r.), m. in. naczelnik urzędu skarbowego na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta zobowiązany był udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (interpretacja indywidualna), w których nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, lub postępowanie przed sądem administracyjnym. Uprawniony podmiot składając wniosek zobowiązany był do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie (art. 14a § 2 O.p.). Udzielenie interpretacji indywidualnej następowało w drodze postanowienia, które zawierało ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14a § 3, § 4 O.p.). Wydana przez organ interpretacja indywidualna nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Jeśli jednak podatnik, płatnik lub inkasent zastosowali się do tej interpretacji, organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia postanowienia zawierającego tę interpretację, jeśli decyzja taka byłaby niezgodne z tą interpretacją (art. 14b §1 O.p.). W myśl art. 14b § 2 O.p., interpretacja taka może zostać zmieniona lub uchylona wyłącznie w trybie decyzji, wydanej albo w wyniku rozpoznania odwołania, które w ocenie organu zasługuje na uwzględnienie, albo z urzędu. Zmiana lub uchylanie interpretacji indywidualnej z urzędu może nastąpić jedynie wówczas, gdy postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunały Sprawiedliwości, w tym jeśli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Jeśli organ nie wyda interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o jej wydanie, stosownie do art. 14b § 3 O.p. uznaje się, że organ ten jest związany stanowiskiem podatnika, płatnika lub inkasenta zawartym we wniosku (9nterpretacja milcząca). Zmiany tego stanowiska organ może dokonać z urzędu na warunkach i w trybie przewidzianym dla zmiany z urzędu postanowienia zawierającego interpretację indywidualną. Zmiana lub uchylenie postanowienia, zawierającego interpretację indywidualną lub interpretacje milczącą, którymi organ jest związany w myśl art. 14b § 3 O.p., następuje w formie decyzji i wywiera skutek począwszy od rozliczenia podatnika za miesiąc następujący po miesiącu, w którym decyzja została doręczona występującemu z wnioskiem i interpretację, a gdy zmiana lub uchylenie dotyczy podatków rozliczanych za rok podatkowy począwszy od rozliczenia podatku za rok następujący po roku, w którym decyzja została doręczona występującemu z wnioskiem (art. 14b § 5 zd.2. O.p.).

Ustawodawca w art. 14c O.p. zastrzegł, że zastosowanie się przez podatnika płatnika lub inkasenta do interpretacji, która następnie została zmieniona, nie może mu szkodzić. Oznacza to, że w zakresie wynikającym z zastosowania się do tej interpretacji organ nie może określić ani ustalić zobowiązania podatkowego za okres, w przypadku podatku dochodowego od osób prawnych, do rozliczania za rok następujący po roku, w którym doręczono podatnikowi decyzję zmieniającą lub uchylającą postanowienie zawierające interpretację indywidualną albo interpretację milczącą, traktowaną analogicznie jak postanowienie, zawierające interpretację indywidualną. Ponadto organ w przepadku zmiany lub uchylenia interpretacji nie wszczyna postępowania w sprawie o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a wszczęte umarza, nie stosuje też innych sankcji wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów karnych skarbowych.

Przenosząc przywołane regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wniosek Spółki o interpretację (z dnia 30 czerwca 2006 r.) wpłynął do organu w dniu 28 lipca 2006 r., a postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. zawierające interpretację indywidualną zostało podpisane przez osobę uprawnioną w dniu 30.10.2006 r. (tj. przed upływem terminu), jednak Spółce doręczono je dopiera w dniu 6 listopada 2006 r., czyli po upływie 3 miesięcznego terminu o jakim mowa w art. 14b § 3 O.p. Termin upłynął z dniem 2 listopada 2006 r., po uwzględnieniu dni wolnych od pracy. Wymieniony wyżej termin należy bowiem liczyć od dnia wpływu wniosku o interpretację do organu do dnia doręczenia podmiotowi wnoszącemu o wydanie interpretacji indywidualnej postanowienia zawierającego interpretację (por. uchwała NSA z dnia 4.11.2008 r. sygn. akt I FPS 2/08). Oznacza to, że organ podatkowy jest związany stanowiskiem wyrażonym przez skarżącą Spółkę we wniosku (interpretacja milcząca) do czasu zmiany lub uchylenia tego stanowiska w trybie przewidzianym w art. 14b § 5 pkt 2 O.p.

Na akceptację nie zasługuje, twierdzenia organu odwoławczego, że wniosek Spółki nie dotyczył rozliczenie w podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Wywiódł to organ z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, w którym Spółka wskazała, że prowadzi działalność w [...] na podstawie zezwolenia otrzymanego w 1998 r. i zezwolenie to w dniach 23 stycznia 2004 r. oraz 11 maja 2005 r. zostało zmienione w ten sposób, że rozszerzono zakres działalności gospodarczej wykonywanej w [...].

Analiza wniosku o udzielenia interpretacji, w ocenie Sądu, nie wskazuje, aby Spółka ograniczyła zakres pytania jedynie do stanu faktycznego, jaki wystąpił po zmianie zakresu prowadzonej działalności w [...] zgodnie z decyzją z dnia [...] r. Powołanie się w stanie faktycznym na posiadanie zezwolenia na działanie w [...] oraz wskazanie, że zakres tego zezwolenia został rozszerzony miało jedynie charakter informacyjny. Zarówno stan faktyczny, sformułowane pytanie, jak i własne stanowisko przedstawione we wniosku Spółki odnosiły się do problemu, jakim dla Spółki było prawo do korzystania ze zwolnienia podatkowego także w odniesieniu do dochodu ze sprzedaży złomu, powstałego w wyniku działalności produkcyjnej prowadzonej w [...] na podstawie zezwolenia, przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że zezwoleniem tym, w brzmieniu pierwotnym, jak i po zmianie z 11 maja 2005 r., nie była objęta działalność w zakresie sprzedaży złomu. Problem ten dotyczył nie tylko lat podatkowych 2005 i następnych do czerwca 2008 r., kiedy to Spółce doręczono decyzję Ministra Gospodarki z dnia 27 maja 2008 r., rozszerzającą zezwolenie na prowadzenie działalności w [...] o sprzedaż złomu, ale także lat wcześniejszych. Formułując stan faktyczny, pytanie i przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka nie ograniczyła zakresu pytania do konkretnego roku podatkowego, ale do przedstawionego problemu. Organ nie żądał doprecyzowania wniosku. Oznacza to, że wniosek obejmował wszystkie lata podatkowe, poczynając od uzyskania zezwolenia na prowadzenia działalności gospodarczej w [...], w których Spółka uzyskiwała przychody ze sprzedaży złomu, powstałego w wyniku produkcji prowadzonej w [...] na podstawie zezwolenia, które nie obejmowało sprzedaży odpadów poprodukcyjnych, w tym sprzedaży złomu.

Nie sposób także uznać za uzasadnione twierdzenia organów obu instancji, że wniosek Spółki o interpretację indywidualną zawiera nieprawdziwe oświadczenie, co do toczącego się postępowania kontrolnego i tym samym organ nie był zobowiązany do wydania postanowienia, a zatem zarówno postanowienie z dnia 30 października 2006 r. (interpretacja indywidualna) jak i stanowisko wyrażone we wniosku Spółki o wydanie interpretacji ( interpretacja milcząca) nie wiążą organów podatkowych.

Kwestię dotyczącą skutków, jakie organ wyprowadza z zamieszczenia przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nieprawdziwego oświadczenia, co do toczącego się postępowania kontrolnego należy rozważyć na gruncie art. 14a § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.).

Przede wszystkim należy stwierdzić, że przepis art. 14a § 1 O.p., także inne przepisy regulujące wydawanie interpretacji indywidualnych, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., nie nakładały na podatnika obowiązku składania oświadczeń co do toczącego się postępowania podatkowego, kontrolnego czy postępowania przed sądem administracyjnym. Przepisy te, tym samym, nie przewidywały skutków braku takiego oświadczenia lub złożenia oświadczenia niegodnego ze stanem faktycznym. Bezpodstawnym jest zatem wywodzenie negatywnych skutków dla wnioskującego o wydanie interpretacji z faktu złożenia oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym. Tym bardziej, że w myśl art. 14a § 1 O.p., to organ winien badać własne kompetencje do wydania interpretacji. Powołany przepis stanowi bowiem, że m.in. naczelnik urzędu skarbowego na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji w ich indywidualnych sprawach w których nie toczy się postępowanie kontrolne, podatkowe lub przed sądem administracyjnym. Oznacza to, że w przypadku, gdy jedno z wymienionych postępowań było w toku w momencie złożenia wniosku o interpretację organ nie miał obowiązku udzielenia interpretacji, nie oznacza to jednak zakazu udzielenie podatnikowi, płatnikowi czy inkasentowi interpretacji indywidualnej, jak wywodzą organy podatkowe obu instancji. Jeśli organ zaniechał na wstępnym etapie badanie prawidłowości wniosku i mimo, że nie miał takiego obowiązku udzielił interpretacji, skutkami własnych uchybień nie może o obciążać podmiotu składającego wniosek o interpretację indywidualną.

Istnieje jeszcze drugi aspekt związany z obowiązkiem udzielenia interpretacji indywidualnych, dotyczy on rozumienia, na gruncie art. 14a § 1 O.p. sformułowania sprawy, objętej wnioskiem o interpretację, w której nie toczy się postępowanie kontrolne, podatkowe lub przed sądem administracyjnym. Jeśli bowiem takie postępowanie się toczy organ nie ma obowiązku udzielania interpretacji. Postępowania kontrolne lub podatkowe zazwyczaj organy wszczynają w przedmiocie prawidłowości rozliczenia w zakresie określonych podatków za wymienione okresy rozliczeniowe zaś wnioski o wydanie interpretacji indywidualnych dotyczą często problemów w zakresie rozliczenia jednego z elementów wchodzących w skład konstrukcji podatku (np. przychody, koszty), zwolnień podatkowych itp. obejmujących kilka lat podatkowych. Uwzględniając sformułowanie zawarte w art. 14a § 1 O.p., zdaniem Sądu, zasadnym jest przyjęcie, że organ nie ma obowiązku udzielenia interpretacji jedynie za ten okres rozliczeniowy, za który przed otrzymaniem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej skutecznie wszczęto postępowanie podatkowe, kontrolne lub postępowanie przed sądem administracyjnym w zakresie podatku którego dotyczy wniosek o interpretację.

W rozpoznawanej sprawie, jak już wyjaśniono, wniosek o interpretację indywidualną dotyczył zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych obejmującego kilka lat podatkowych w tym lata 2003 i 2004. Postępowanie kontrolne, na które powołuje się organ odwoławczy, zostało wszczęte z urzędu przez organ kontroli 24 lipca 2006 r. i obejmowało rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2004 r. Postępowanie to obejmowało rozliczenie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. i nie zwalniało organu z obowiązku udzielenia interpretacji w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 20 czerwca 2006 r. o udzielenie interpretacji, a dotyczącym prawa do stosowania zwolnienia w podatku dochodowego od osób prawnych za inne lata podatkowe niż rok 2004, w tym za rok 2003.

W ustalanym w niemniejszej sprawie stanie faktycznym organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie określenia skarżącej Spółce podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. związany był interpretacją milczącą z dnia 20 czerwca 2006 r. od dnia, w którym upłynął termin do wydania interpretacji indywidualnej przez organ, tj. od dnia 3 listopada 2006 r. (po uwzględnieniu dni wolnych od pracy), co wynika z art. 14b § 3 O.p.

Spółka we wniosku (z dnia 20.06.2006 r.) o udzielenie interpretacji indywidualnej, przedstawiając własne stanowisko w sprawie stwierdziła, że na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 updp zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych są uzyskane przez nią dochody ze sprzedaży złomu, mimo, że w zezwoleniu na prowadzenie działalności w [...], jakie posiada, nie wymieniono sprzedaży złomu. Sprzedawany złom powstaje bowiem w wyniku działalności produkcyjnej Spółki prowadzanej w [...] na podstawie zezwolenia, jako rodzaj odpadu poprodukcyjnego.

Stan faktyczny, ustalony w toku postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., w zakresie dotyczącym sprzedaży złomu, jako odpadu poprodukcyjnego, jest analogiczny jak stan faktyczny przedstawiony we wniosku Spółki z dnia 20.06.2006 r. o udzielenie interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy, wydając decyzję określającą skarżącej Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 2003 r. zobligowany był zatem uwzględnić interpretację milczącą, tj. stanowisko Spółki wyrażone we wniosku o interpretacje indywidualną. Obowiązek taki wynika z art. 14b § 1 O.p., który stanowi, że jeśli podatnik zastosował się do interpretacji indywidualnej lub interpretacji milczącej organ nie może bez zmiany albo uchylenia takich interpretacji wydać decyzji określającej lub ustalającej zobowiązanie podatkowe, jeśli taka decyzja byłaby niezgodna ze stanowiskiem zawartym w takiej interpretacji.

W rozpoznawanej sprawie, Spółka stwierdziwszy, że wiążącym dla organu jest stanowisko wyrażone w interpretacji milczącej, zastosowała się do tego stanowiska poprzez złożenie, w dniu 17 września 2008 r., korekty zeznania podatkowego i wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ, w związku ze złożonym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i korekty zeznania podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., uznał za konieczne wszczęcie postępowania w przedmiocie określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. W wyniku tego postępowania wydał decyzję określającą skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób pranych za 2003 r. bez uwzględnienia milczącej interpretacji zawartej we wniosku Spółki z dnia 20.06.2006 r.

Działaniem takim organ naruszył art. 14b §1 O.p.. gdyż do czasu usunięcia z obrotu prawnego interpretacje milczącej, w trybie przewidzianym w art. 14b § 5 pkt 2 O.p., organ nie mógł orzec nie uwzględniając stanowiska Spółki zawartego we wniosku z dnia 20.06.2006 r. o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, określając zobowiązanie skarżącej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., winien uwzględnić interpretację milczącą zawartą we wniosku Spółki z dnia 20.06.2006 r.

Uznanie, że w sprawie ma zastosowanie interpretacja milcząca nie oznacza, że Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela stanowisko Spółki w zakresie wykładni art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 updp.

Sąd zauważa także, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania regulacja art. 14c O.p., na którą powołuje się organ. Regulacja ta ma bowiem zastosowanie dopiero wówczas, gdy doszło do uchylenia lub zmiany interpretacji indywidualnej albo interpretacji milczącej w trybie przewidzianym w art. 14b § 5 O.p. W rozpoznawanej sprawie organ nie uchylił ani nie zmienił interpretacji milczącej.

Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie o wykonalności uchylonej decyzji uzasadnia art. 152 ww. ustawy, a orzeczenia o kosztach postępowania sądowego art. 200 tej ustawy.