Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1289/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.33 ust.4 pkt.6
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Anna Żak /spr./, Protokolant Elżbieta Maik, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1330/02 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1289/05

Uzasadnienie

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 9 czerwca 2005r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn.akt II SA/Gd 1330/02) uchylił decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2002r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) dalej powoływaną jako ustawa Prawo budowlane - nakazał B. K., w celu doprowadzenia budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 159/39 w K. do stanu zgodnego z prawem, rozebrać samowolnie wykonaną rozbudowę (przedłużenie budynku o 90 cm wraz z zadaszeniem) oraz przywrócić poprzednią funkcję budynku. Organ I instancji wskazał, że w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 14 listopada 2001 r. ustalono, że w istniejącym budynku gospodarczym zlokalizowanym w K. przy ul. T., którego właścicielem jest Gmina Miasta K., administratorem [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego Spółka z o.o., użytkownik B. K. w 2000 r. zamontował drzwi dwuskrzydłowe, dokonał przedłużenia ścian pomieszczenia o ok. 90 cm oraz wykonał żelbetonowe zadaszenie. Użytkownik pomieszczenia gospodarczego przedłożył pismo Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. z dnia 18 czerwca 1996 r., w którym wyrażono zgodę na wstawienie drzwi garażowych w w/w pomieszczeniu z przeznaczeniem na przechowywanie samochodu. Organ I instancji uznał, że administrator nie był kompetentny do wydawania zgody na dokonanie rozbudowy i zmiany przeznaczenia obiektu, i w związku z powyższym sprawcą samowolnej rozbudowy jest jej wykonawca.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. K. zarzucił naruszenie przepisów art.48 w zw. z art.29 ust.2 pkt.1 oraz art.30 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. oraz art.t,10,77 par.1 i 107par.1 kpa. podnosząc, że wykonane przez niego roboty budowlane, polegały na remoncie jednego z segmentów istniejącego już obiektu budowlanego. Wykonane prace nie obejmowały zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu oraz nie wpłynęły na zmianę wyglądu budynku w odniesieniu do otaczającej zabudowy. Roboty te zatem nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Brak zgłoszenia nie może jednak skutkować rygorem nałożenia obowiązku rozebrania wyremontowanego obiektu. Odwołujący zakwestionował również ustalenie organu odnoszące się do wydłużenia ścian pomieszczenia o 90 cm wskazując, że w trakcie oględzin budynku nie dokonywano żadnych pomiarów, a w jego ocenie wstawienie drzwi garażowych spowodowało wydłużenie ścian o ok. 70 cm. Zdaniem odwołującego decyzja organu I instancji ma charakter krzywdzący, gdyż nazwanie go sprawcą samowoli budowlanej, w sytuacji uzyskania zgody od administratora osiedla, nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku po rozpatrzeniu odwołania, wymienioną już decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz nakazał B. K. rozbiórkę wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego (przedłużenia budynku o 90 cm wraz z zadaszeniem). Podzielając ustalenia i ocenę prawną zawartą w rozstrzygnięciu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., organ odwoławczy wskazał, że orzeczenie organu I instancji zawiera sformułowanie nie wynikające z zapisu art. 48 ustawy Prawo budowlane "...w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem..." oraz "...przywrócić poprzednią funkcję budynku ..." i dlatego dysponując całością materiału dowodowego bez konieczności jego uzupełnienia uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł merytorycznie o nakazie rozbiórki. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ nadzoru II instancji wyjaśnił, że rozbudowa obiektu zgodnie z prawem budowlanym wymagała uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, a jeżeli inwestor jej nie posiadał to zrealizował obiekt budowlany samowolnie, co zmuszało organ nadzoru do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego. Organ II instancji stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, gdyż strona czynnie uczestniczyła w toczącym się postępowaniu i miała możność zgłaszania swoich uwag. Organ I instancji udokumentował stan faktyczny i strona tych ustaleń nie podważała do czasu wydania rozstrzygnięcia. Zakwalifikowanie wykonanej rozbudowy jako nie wymagające pozwolenia nie jest możliwe ze względu na treść art. 29 ust. 2 pkt. 1ustawy Prawo budowlane. Wykonana rozbudowa spowodowała zmianę wyglądu budynku oraz wprowadziła zmiany elementów konstrukcyjnych obiektu poprzez powiększenie otworu drzwiowego i wykonanie nowego nadproża oraz dachu nad bramą garażową. Organ odwoławczy wskazał także, że strona błędnie interpretuje art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Powołując się na treść art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 28 rozbudowę obiektu można wykonać posiadając decyzję o pozwoleniu na budowę. Zgoda administratora osiedla nie upoważniała inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych polegających na rozbudowie obiektu budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiera elementy wymienione w art. 107 § 1 K.p.a. Odwołujący się w trakcie postępowania administracyjnego oświadczył, że wykonał przeróbkę pomieszczenia gospodarczego na garaż i nie kwestionował tego faktu do czasu wydania rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję wniósł B. K., w której powtórzył argumentację zawartą w swoim odwołaniu.

Sąd I instancji wskazując na granice jego orzekania wynikające z art.134 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)- powoływanej dalej jako p.p.s.a., stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane budową jest zarówno wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, jak i jego odbudowa, rozbudowa, nadbudowa oraz przebudowa. Zarówno rozbudowa, nadbudowa lub przebudowa obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 cyt. ustawy. Jak wynika z akt sprawy zakres dokonanych przez inwestora robót nie może być traktowany jako remont zwalniający od uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ celem przystosowania istniejącego pomieszczenia gospodarczego do pełnienia funkcji umożliwiającej garażowanie samochodu po zainstalowaniu drzwi garażowych nastąpiło przedłużenie ścian istniejącego obiektu. Skarżący nie kwestionował, że prace budowlane wykonał bez zezwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji stwierdził, że z treści art.48 ustawy Prawo budowlane będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia wynika w sposób jednoznaczny, że sama realizacja obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zobowiązywała właściwy organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki i to niezależnie od przyczyn, dla których inwestor zdecydował się na samowolne rozpoczęcie i wykonanie robót budowlanych polegających na powiększeniu istniejącego obiektu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w nauce prawa wielokrotnie podkreślano, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być sformułowane w taki sposób, by możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucji administracyjnej (por. K.p.a. z Komentarzem B. Adamiak, J. Borkowski, CiH. Beck, W-wa 2000 r., str. 446). Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być zatem tak sformułowane, aby nie było wątpliwości nawet po latach, czego ono dotyczyło. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2002 r. nakazuje skarżącemu rozbiórkę wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego (przedłużenia budynku o 90 cm wraz z zadaszeniem). Sąd podkreślił, że podpisanego przez skarżącego protokołu oględzin wynikało, że "dokonano przedłużenia ścian pomieszczenia o ok. 90 cm". W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący kwestionował to ustalenie wskazując, że w czasie wizji nie dokonywano jakichkolwiek pomiarów. Treść protokołu oględzin z dnia 14 listopada 2001 r. potwierdza tę okoliczność. Precyzyjne sformułowanie osnowy decyzji jest szczególnie istotne w decyzjach z zakresu Prawa budowlanego, kiedy decyzja dotyczy konkretnego obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego, wymagającego opisania i określenia położenia w jednostkach fizycznych (m, cm). Te same uwagi należy odnieść do całego postępowania wyjaśniającego, a w szczególności do zasad sporządzania protokołów z konkretnych czynności dowodowych (rozdział 4 k.p.a.). Sąd wskazał, że przedmiot decyzji administracyjnej wynika z jej osnowy i uzasadnienia, a nie z załączników, których nie można interpretować dowolnie w oderwaniu od treści decyzji.

W ocenie Sądu wyjaśnienia wymaga w rozpoznawanej sprawie, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki rozbudowanej części obiektu, bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku gospodarczego oraz zachowania innych wymagań bezpieczeństwa w toku wykonywania prac rozbiórkowych. Jeżeli istniejący obiekt został połączony z dobudowaną samowolnie częścią w taki sposób, że jej rozbiórka naruszałaby bezpieczeństwo istnienia dotychczasowego obiektu budowlanego, to wydanie nakazu rozbiórki winno być poprzedzone sporządzeniem projektu tej rozbiórki, który podlegałby zatwierdzeniu w decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego. Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia jest zastosowanie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

Z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił obie decyzje organów nadzoru budowlanego.

W przedstawionej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skardze kasacyjnej Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku zarzucono wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. zobowiązanie organów nadzoru budowlanego do zastosowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który nie ma zastosowania do decyzji wydawanych przez organy nadzoru, albowiem nie mieści się w kompetencjach tych organów określonych w art. 83 prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ze wskazaniem temuż Sądowi, że art. 33 ust. 4 pkt 6 nie ma zastosowania do decyzji wydawanych przez organy nadzoru, a w powyższej sprawie do decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu.

Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że Sąd uchylił obydwie wydane w przedmiotowej sprawie decyzje organów administracji nie kwestionując przy tym słuszności nakazania rozbiórki elementów wybudowanych na skutek samowoli budowlanej, a wskazał jedynie nieprecyzyjność w sformułowaniu sentencji decyzji, które niedostatecznie określały elementy podlegające rozbiórce. Sąd wskazał przy tym, że "wydanie nakazu rozbiórki winno być poprzedzone sporządzeniem projektu tej rozbiórki, który podlegałby zatwierdzeniu w decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego." Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 33 ust. 4 pkt 6 prawa budowlanego. Skarżący w całości zakwestionował stanowisko Sądu I instancji w odniesieniu do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 6 prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Według skarżącego art. 33 ust. 4 pkt 6 nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przepis art. 83 prawa budowlanego zawiera wyliczenie spraw należących do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Przywołany artykuł w ust. 1. zawiera enumeratywne wyliczenie tych artykułów prawa budowlanego, które określają zadania i kompetencje organów nadzoru. Wyliczenie to nie zawiera w ogóle art.33 prawa budowlanego, dlatego też stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest nakazanie organom nadzoru stosowanie artykułu 33 prawa budowlanego, skoro ustawodawca wyraźnie i jednoznacznie sytuacje objęte tym przepisem spod kompetencji organów nadzoru wyłączył. Brak bowiem podstaw, żeby uznać, że wyliczenie zawarte w art. 83 ust. 1 prawa budowlanego nie stanowi katalogu zamkniętego. Świadczy o tym brak zwrotów takich jak np. "w szczególności". Za stanowiskiem, że zawarte w art. 83 ust. 1 prawa budowlanego wyliczenie stanowi katalog zamknięty zadań i kompetencji organów nadzoru budowlanego przemawia również, wyrażona w art. 7 Konstytucji RP z 1997r., zasada państwa prawa, konsekwencją której jest to, że niedopuszczalne jest domniemanie kompetencji organów państwa tam, gdzie ustawodawca wprost ich nie przyznał. Niezależnie od powyższego, kierując się ostrożnością procesową, skarżący podnosi co następuje. Art. 33 prawa budowlanego wskazuje bowiem na zakres przedmiotowy decyzji o pozwoleniu na budowę, zawiera wykaz wymaganych przy ubieganiu się o takie pozwolenie dokumentów, itp. W ust. 4 art. 33 ustawodawca wskazał dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. Podstawową metodą wykładni przepisów prawa jest

wykładnia językowa, a do innych metod wykładni można się odwołać tylko wówczas gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych wniosków. Przepis art. 33 ust. 4 in principio brzmi: "Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć:". Ustawodawca jednoznacznie wskazuje zatem, że art. 33 ust. 4 ma zastosowanie tylko i wyłącznie do sytuacji kiedy wniosek o pozwolenie na rozbiórkę obiektu jest kierowany do organu administracji władnego takiego pozwolenia udzielić. Odmiennej interpretacji omawianego przepisu stoi na przeszkodzie jego jednoznaczne brzmienie. Nawet gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na tle wykładni językowej powziął wątpliwości co do zakresu przedmiotowego przepisu art. 33 ust. 4 winien był odwołać się do wykładni systemowej. Art. 33 został umieszczony w Rozdziale 4-ym prawa budowlanego zatytułowanym "Postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych". Z kolei procedura stosowana w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej została przez ustawodawcę umieszczona w Rozdziale 5-tym prawa budowlanego zatytułowanym "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych". Skoro zgodnie z Konstytucją RP z 1997r., art. 178 ust. 1, sędziowie podlegają Konstytucji i ustawom, to niedopuszczalne jest rozszerzanie przez Sąd zakresu przedmiotowego przepisów rangi ustawy na instytucje, do których stosowanie danych przepisów nie zostało przez ustawodawcę przewidziane. Ponadto stanowisku Sądu sprzeciwia się wykładnia celowościowa instytucji rozbiórki obiektu wybudowanego bez stosownych zezwoleń. Obiekty budowlane muszą spełniać szczególne wymagania techniczne, dlatego też ich tworzenie, modyfikacja, jak i rozbiórka zostały poddane kontroli organów Państwa. Skoro ktoś wbrew powszechnie obowiązującym przepisom dopuszcza się samowoli budowlanej to winien ponieść z tego tytułu wszelkie konsekwencje, w tym finansowe. Surowe konsekwencje i wysokie koszty mają bowiem służyć prewencji ogólnej i szczególnej, a więc zapobiegać kolejnym przypadkom samowoli budowlanej. Przerzucanie obowiązku sporządzenia projektu rozbiórki obiektu na organ nakazujący tę rozbiórkę, czyli w istocie łagodzenie dla sprawcy samowoli dolegliwości związanych z bezprawnym wybudowaniem/rozbudowaniem obiektu, jest więc i z celowościowego punktu widzenia niedopuszczalne.

Dlatego też za bezpodstawne według wnoszącego skargę kasacyjną, uznać należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, według którego organ, który na skutek stwierdzenia samowoli budowlanej wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu winien uprzednio sporządzić projekt tejże rozbiórki

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej cytowanej w skrócie jako p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Ponadto art. 184 P.p.s.a. stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny oddali skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Skarżący choć nie powołał podstawy prawnej, oparł w istocie skargę kasacyjną na przesłance określonej w art. 174 pkt.1 p.p.s.a. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.33 ust.4 pkt.6 ustawy Prawo budowlane z 1994.

Rozpatrując skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż zaskarżony przez stronę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odpowiada prawu.

Sąd instancji uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2002r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji słusznie stwierdzając, że doszło do naruszenia art.7, 77 par.1 i 107 kpa,/ dokładnie art.107 par.3 kpa/ w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bowiem osnowa decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego została sformułowana nieprecyzyjnie, nie wskazując dokładnie jaka część obiektu podlega rozbiórce. Sąd powołał przy tym stanowisko reprezentowane w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, aby nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło./ wyrok NSA z dnia 15.10.1999r. IV SA 1654/97/.

Należy się zgodzić z poglądem Sądu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie decyzja nakazująca rozbiórkę "wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego / przedłużenia budynku o 90 cm wraz z zadaszeniem /" jest nieprecyzyjna, w szczególności, gdy zważy się, że w trakcie oględzin budynku ustalono przedłużenie ścian o około 90cm, a ustalenie to skarżący kwestionował w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Już tylko powyższe uchybienie obligowało Sąd Wojewódzki do wyeliminowania z obrotu prawnego obu decyzji.

Wskazać jeszcze należy, że nakazując rozbiórkę części obiektu budowlanego nie można tego czynić w sposób ogólnikowy, ponieważ powodować to może trudności w wykonaniu takiej decyzji. Rozbiórkę można nakazać tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższa zasada jest szczególnie istotna właśnie w tych sytuacjach, kiedy tylko część obiektu została wzniesiona w warunkach samowoli budowlanej. Jeżeli już dochodzi do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu budowlanego, to nie może być żadnych wątpliwości, co do zakresu tej rozbiórki, a tym samym co do podstaw merytorycznych takiej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska reprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art.33 ust.4 pkt.6 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Ma rację autor skargi kasacyjnej, że w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy nie ma podstaw ani do sporządzania projektu rozbiórki, ani też do zatwierdzenia takiego projektu przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Oczywistym jest jednak, że właściwe organy administracji publicznej orzekając rozbiórkę części obiektu budowlanego muszą brać pod uwagę wykonalność tej decyzji z punktu widzenia warunków technicznych - możliwości dokonania rozbiórki bez zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego, wykonanej zgodnie z prawem.

Z przytoczonego wyżej art. 184 p.p.s.a. wynika, iż naruszenie przepisu prawa nie prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeżeli nie miało ono wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia. Dlatego też błędne w części uzasadnienie prawidłowego rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie powoduje w niniejszej sprawie uwzględnienia skargi kasacyjnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, treść wyroku nie uległaby zmianie.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało skargę kasacyjną oddalić.