Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1572/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Z. i R. Z. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 1572/21

UZASADNIENIE

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii postanowieniem ( błędnie nazwanym decyzją)z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku R. Ż. i J. Ż. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz R. Ż. i J. Ż., z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie J. L., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, - odmówił R. Ż. i J. Ż. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r., oraz . stwierdził uchybienie terminu do wniesienia ww. odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r.

Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nieruchomość położona w gminie [...], obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej [...] – [...], odcinek obwodnicy K. - węzeł "[...]", część 2: odcinek realizacyjny obwodnica m. [...] (węzeł "[...]" obecnie "[...]" - węzeł "[...]" obecnie "[...]" z węzłami) długości około [...] km.

Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] sierpnia 2019 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz R. Ż. i J. Ż., z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha.

Od powyższej decyzji odwołanie w dniu [...] sierpnia 2020 r. wnieśli R.Ż. i J. Ż.

W odwołaniu zawarli także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii podkreślił, że zgodnie z art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Organ wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r., , wynika, że została ona doręczona J. Ż. w dniu [...] czerwca 2020 r., natomiast R. Ż. - w dniu [...] maja 2020 r. Wobec powyższego termin na wniesienie odwołania upłynął w przypadku J. Ż. z dniem [...] czerwca 2020 r. (poniedziałek), natomiast ostatnim dniem na wniesienie odwołania przez R. Ż. był [...] czerwca 2020 r.

Tymczasem jak wynika z akt sprawy, odwołanie R.Ż. i J. Ż. zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1041) w dniu 1 sierpnia 2020 r.

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii w związku z powyższym stwierdził, że przedmiotowe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa.

Jednocześnie z odwołaniem, R. Ż. i J.Ż. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...].

Art. 58 § 1 Kpa stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Natomiast zgodnie z art. 58 § 2 Kpa prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazali , że w decyzji z dnia [...] maja 2020 r. wprowadzono ich w błąd pouczając o prawie do odwołania w terminie 14 dni od daty zakończenia stanu epidemii w trybie art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19, który nie obowiązywał już w dacie wydania rozstrzygnięcia.

Ponadto, zdaniem skarżących, treść pouczenia jasno wskazywała datę zakończenia stanu epidemii będącą początkiem biegu terminu na odwołanie.

Organ wskazał, że przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19 został uchylony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przez co z dniem 16 maja 2020 r. ww. przepis przestał obowiązywać. Pomimo tego Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] maja 2020 r., zawarł w pouczeniu regulacje z uchylonego już art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19 i błędnie pouczył strony niniejszego postępowania administracyjnego o terminie do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji.

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii przyznał, że skoro regulacja szczególna została uchylona przed dniem wydania decyzji przez Wojewodę [...], to należało pouczyć strony o treści przepisu art. 129 § 2 Kpa.

Organ wskazał na treść art. 112 Kpa, który stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Organ podkreślił, że jakkolwiek ochrona udzielana na podstawie art. 112 Kpa jest dość szeroka, to nie ma ona jednak charakteru absolutnego. Błędna informacja pouczenia co do sposobu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych dla niej konsekwencji, ale też nie może przyznawać stronie żadnych specjalnych uprawnień.

Organ zwrócił uwagę, że mylne informacje organu co do przysługujących stronie środków prawnych nie wpływają na bieg terminu do wniesienia takich środków, a już na pewno nie oznaczają, że termin do złożenia stosownych środków zaskarżenia nie rozpoczyna w ogóle biegu.

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wskazał, że w orzecznictwie ustalony został pogląd, że w przypadku, gdy organ błędnie objaśnił stronie, warunki wniesienia odwołania, skargi lub powództwa, a strona dowiedziała się o rzeczywistym stanie prawnym już po upływie ustawowego terminu do dokonania takich czynności procesowych, wówczas okoliczność błędnego pouczenia może jedynie stanowić podstawę do przywrócenia terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05).

Oznacza to, że błędne pouczenie, lub jego brak, nie zwalnia od obowiązku zastosowania art. 58 § 2 Kpa, z wszelkimi jednak obwarowaniami zawartymi w tym przepisie. A zatem wniosek o przywrócenie terminu złożony być winien najdalej w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia.

Mając na uwadze treść pouczenia zawartego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r., można domniemywać, że skarżący mogli pozostawać w błędnym aczkolwiek usprawiedliwionym przeświadczeniu, że termin na wniesienie odwołania nie rozpoczął biegu to zdaniem organu, stan ten z całą pewnością nie mógł trwać aż do dnia wniesienia odwołania, tj. do dnia 1 sierpnia 2020 r.

Organ w oparciu o akta sprawy ustalił, że w dniu [...] czerwca 2020 r. Wojewoda [...], działając na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 Kpa, zaświadczył, iż decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2020 r.

Powyższe zaświadczenie zostało doręczone R. Ż. w dniu [...] czerwca 2020 r. Z kolei J. Ż. zaświadczenie zostało doręczone w trybie zastępczym w dniu [...] lipca 2020 r.

Zdaniem organu skoro w sprawie niniejszej początkową datą terminu na złożenie wniosku był dzień [...] czerwca 2020 r., w którym skarżący, mieli realną możliwość podjęcia czynności, to zasadnym jest uznanie, iż wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu [...] sierpnia 2020 r. był spóźniony, wniesiono go bowiem po upływie siedmiodniowego terminu, o jakim mowa w art. 58 § 2 Kpa.

Oznacza to, że skarżący nie dopełnili przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia.

Skargę na postanowienie ( błędnie oznaczone jako decyzja) Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli R. Ż. i J. Ż.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucali naruszenie:

- art. 77 k.p.a. poprzez brak działania, które ma na celu wyczerpujące zebranie i

przeprowadzenie materiału dowodowego do przywrócenia terminu;

- art. 58 k.p.a. poprzez jego niezastosowani co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przywrócenia terminu.

Wnosili o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zmianę postanowienia z przywróceniem terminu do wniesienia odwołania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi wskazali że pozostawali w błędzie odnośnie terminu złożenia odwołania, gdyż w pouczeniu decyzji wydanej przez Wojewodę [...], wskazany był nieaktualny (już w dniu wydania decyzji) przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19, który w przekonaniu skarżących stanowił, że w czasie epidemii SARSCoV-2 termin na złożenie odwołania jest zawieszony i będzie biegł dopiero od ustania pandemii w Polsce.

Skarżący wskazali, że byli przekonani, iż termin na złożenia odwołania jest zawieszony i będzie obowiązywał dopiero po ogłoszeniu ustania pandemii w Polsce.

Skarżący R. Ż. wskazał, że dopiero gdy w dniu [...] lipca 2020 otrzymał od swojego brata M. Ż. pieniądze za zajęcie pasa gruntu pod budowę drogi ekspresowej nabrał wątpliwości co do terminu odwołania i złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Skarżący zwrócili uwagę, że pomimo wskazywania adresu zamieszkania tj.

[...], korespondencja w przedmiotowej sprawie była wysyłana na adres [...], co również utrudniło i wydłużyło właściwą reakcję na otrzymywaną korespondencję.

Zdaniem skarżących Minister nie ocenił jaki wpływ na uchybienie miała pandemia, zarówno w kontaktach międzyludzkich jak i możliwości uzyskania rzetelnej informacji o ustaniu obowiązywania art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19.

Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania.

Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Nie ulega zatem wątpliwości, że aby w ogóle można było mówić o instytucji przywrócenia terminu, konieczne jest stwierdzenie że terminowi temu uchybiono.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że z art. 58 § 2 k.p.a., w myśl którego prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, wynika że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, może być również dzień, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. Dotyczy to sytuacji, w których strona nie miała świadomości przekroczenia terminu i dokonując czynności działała w subiektywnym przeświadczeniu, że robi to w ustawowym terminie. Jeśli zatem strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od uzyskania przez nią wiadomości o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu.

Gdy organ przyjmuje, że wnoszący o przywrócenie terminu, dokonał tego z uchybieniem siedmiodniowego terminu od dowiedzenia się o decyzji, musi ustalić w sposób nie budzący wątpliwości datę, w jakiej strona dowiedziała się o danej decyzji.

Mając to na uwadze w pierwszym rzędzie należało poddać kontroli prawidłowość przyjęcia przez organ, że dochowano zasad doręczania pism w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Według art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Z akt administracyjnych nie wynika by doszło do uchybienia któremukolwiek z elementów opisanej procedury doręczenia.

Skarżący w skardze podnieśli, że pomimo wskazywania adresu zamieszkania tj. [...], korespondencja w przedmiotowej sprawie do R.Ż. była wysyłana na adres [...].

Zarzut ten nie jest trafny gdyż w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. bezpośrednio poprzedzającym wydanie i doręczenie decyzji z dnia [...] maja 2020 r. ustalającej odszkodowanie oraz doręczenie zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2020 r. wskazującego że decyzja z dnia [...] maja 2020 jest ostateczna, skarżący R. Ż. wskazał adres [...].

Ponadto korespondencja dla żony R. Ż. J. Ż. wysłana została na niekwestionowany adres.

Wskazać należy, że pismo dla R. Ż. na adres [...], doręczone zostało dorosłemu domownikowi jego bratu M. Ż.

Podjęcie przesyłki adresowanej do strony postępowania przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania decyzji adresatowi. Przepis art. 43 k.p.a. nie przewiduje składania przez domownika odbierającego pismo pisemnego zobowiązania do oddania pisma adresatowi jako warunku uznania doręczenia w trybie tego przepisu za prawidłowe. Doręczający jest natomiast obowiązany uzyskać pokwitowanie odbioru od osoby, która chce i może, zgodnie z przepisem art. 43 k.p.a., odebrać pismo. Odmowa pokwitowania przesyłki jest tożsama z brakiem woli lub możliwości przekazania pisma adresatowi, a to oznaczać będzie konieczność odstąpienia od doręczenia w trybie zastępczym.

Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie miała miejsca.

Pokwitowanie odbioru przesyłki przez M. Ż. oznacza podjęcie się przez niego oddania decyzji adresatowi R.Ż.

Organ w oparciu o akta sprawy ustalił, że w dniu [...] czerwca 2020 r. Wojewoda [...], działając na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 Kpa, zaświadczył, iż decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2020 r.

Powyższe zaświadczenie zostało doręczone R. Ż. w dniu [...] czerwca 2020 r. na adres [...]. Pismo dla R. Ż. doręczone zostało dorosłemu domownikowi jego siostrze B. Ż.

Z kolei J.Ż. zaświadczenie zostało doręczone w trybie zastępczym w dniu [...]lipca 2020 r. na taki sam adres, na który nastąpiło wcześniejsze skuteczne doręczenie decyzji.

Przy czym podkreślić należy, że skarżący nie twierdzą, jakoby korespondencja nie została im skutecznie doręczona.

We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazali , że w decyzji z dnia [...] maja 2020 r. wprowadzono ich w błąd pouczając o prawie do odwołania w terminie 14 dni od daty zakończenia stanu epidemii w trybie art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19, który nie obowiązywał już w dacie wydania rozstrzygnięcia.

Niewątpliwie skarżący mają racje, że skoro regulacja szczególna została uchylona przed dniem wydania decyzji przez Wojewodę [...], to należało pouczyć strony o treści przepisu art. 129 § 2 Kpa.

Przepis art. 129 § 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni, od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Stosownie do art. 112 kpa, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, a taka sytuacja miała miejsce, nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

Regulacja art. 112 k.p.a. jest konsekwencją przyjętej w Kodeksie postępowania administracyjnego zasady ogólnej obowiązku informowania stron wyrażonej w art. 9 k.p.a., a także odgrywa istotną rolę w realizacji zasady ogólnej ochrony zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), jednakże nie może ona pozostawać w oderwaniu od obowiązującego porządku prawnego.

Ochrona przewidziana w art. 112 k.p.a. jest dość szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego, w szczególności zaś nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania.

Przypomnieć należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a jedyną możliwością jego przywrócenia jest uprawdopodobnienie, że dokonanie czynności procesowej w terminie nie było możliwe z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności nie dało się przezwyciężyć. Strona musi więc uwiarygodnić swoją staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna, czyli gdy strona nie mogła jej usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wskazany przepis nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji.

W rozpatrywanej sprawie słusznie organ nie dopatrzył się spełnienia przesłanek do przywrócenia terminu.

Zdaniem Sądu nie można odmówić organowi słuszności, że początkową datą terminu na złożenie wniosku był dzień [...] czerwca 2020 r., w którym skarżący, mieli realną możliwość podjęcia czynności, gdyż w tym dniu R.Ż. otrzymał zaświadczenie, że decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stała się ostateczna.

Klauzula ostateczności jest potwierdzeniem, że decyzja administracyjna jest ostateczna w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli że nie zostało od niej wniesione odwołanie do organu wyższej instancji.

Dla skarżących jest to informacja, że uchybili terminowi na wniesienie odwołania pomimo błędnego pouczenia.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd iż z art. 58 § 2 k.p.a. wynika że datą, od której należy liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, może być również dzień, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi.

Tym dniem był niewątpliwie dzień w którym skarżący otrzymali zaświadczenie, że decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stała się ostateczna.

Mając na uwadze błędną treść pouczenia zawartego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. można wnosić , że skarżący pozostawali w błędnym aczkolwiek usprawiedliwionym przeświadczeniu, że termin na wniesienie odwołania nie rozpoczął biegu jednak przeświadczenie to musiało ustać gdy otrzymali zaświadczenie, że decyzja jest ostateczna.

Po otrzymaniu zaświadczenia iż decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2020 r., skarżący z cała pewnością nie mogli już pozostawać w przeświadczeniu, ze mają otwarty termin na wniesienie odwołanie od tej decyzji.

Zgodzić należy się z organem, ze stan ten z całą pewnością nie mógł trwać aż do dnia wniesienia odwołania, tj. do dnia 1 sierpnia 2020 r.

Skarżący R. Ż. przyznał, że dopiero gdy w dniu [...] lipca 2020 otrzymał od swojego brata M. Ż. pieniądze za zajęcie pasa gruntu pod budowę drogi ekspresowej nabrał wątpliwości co do terminu odwołania i złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Z art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, że uchybiła terminowi, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu.

Skoro termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez stronę wiadomości o tym, że uchybiła terminowi, to tym dniem jest jak wskazano wyżej dzień w którym skarżący otrzymali zaświadczenie, że decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stała się ostateczna.

Z treści art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że składający wniosek o przywrócenie terminu obok dokonania czynności, której terminowi uchybiono, obowiązany jest podać datę ustania przyczyny uchybienia, co stanowi element konieczny wniosku.

Skarżący wskazali, że datą w jakiej ustała przyczyna w uchybieniu terminu, jest data otrzymania przez nich odszkodowania.

Z takim twierdzeniem nie sposób się zgodzić, gdyż jak wskazano powyżej po otrzymaniu zaświadczenia iż decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stała się ostateczna skarżący nie mogli już pozostawać w przeświadczeniu, ze mają otwarty termin na wniesienie odwołanie od tej decyzji.

Jest to zatem data od której należy liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Mając względzie powyższe Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze. Nie znaleziono także innych podstaw uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.