Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1654/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.16 par 1,art 15.6 kpa, art 145 par 1 pkt 1 lit.a ppsa
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.), Stanisław Marek Pietras, , Protokolant spec. Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania D.S. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r., dotyczącego ustalenia policjantowi wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 2004 r. w wysokości 10%.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. D.S. zwróciła się do Komendanta Rejonowego Policji [...] o zaliczenie do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] czerwca 1995 r.

Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2011 r. ustalił funkcjonariuszce wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 2004 r. w wysokości 10%.

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor Gabinetu Komendanta Głównego Policji zwrócił się do Komendanta [....] Policji o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...].

Następnie po przeprowadzeniu postępowania w sprawie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [....] z dnia [...] kwietnia 2016 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa związanych z uwzględnieniem okresu od dnia [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] czerwca 1995 r., tj. wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika.

W złożonym odwołaniu D.S. zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy poprzez błędne przyjęcie, że z uwagi na fakt kształcenia się w szkole ponadpodstawowej niemożliwym jest uznanie jej za domownika wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa, art. 108 § 1 kpa i art. 107 kpa.

Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Komendant Główny Policji w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 16 § 1 kpa oraz przybliżył instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z art. 156 § 1 kpa ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki określonej w punkcie 2 tego paragrafu. Wskazał ponadto, iż w odniesieniu do przepisów proceduralnych za rażące naruszenie uznaje się oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania określonych w art. 6-11 kpa w stopniu powodującym istotne ograniczenia uprawnień strony w postępowaniu (z wyjątkiem takiego naruszenia, które stanowi podstawę wznowieniową), jak też mającym wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego, a także przepisów regulujących postępowanie dowodowe, skutkujących wydaniem decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie.

Taka sytuacja zdaniem Komendanta Głównego Policji miała miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy. Podstawą bowiem wydania przez Komendanta Rejonowego Policji [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2011 r. w zakresie dotyczącym pracy [...] D.S. w gospodarstwie rolnym stanowiły: oświadczenie wnioskodawczyni w sprawie zatrudnienia w gospodarstwie rolnym z dnia [...] czerwca 2011 r., zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2011 r. Burmistrza [...] wydanego na podstawie "zeznań świadków" oraz "pisemnych zeznań świadków" z dnia [...] czerwca 2011 r. - Pani H. W. i Pani G. L.

W przedmiotowej sprawie Komendant Rejonowy Policji [...] nie ustalił jednak odległości w jakiej od miejsca zamieszkania strony znajdowało się gospodarstwo rolne jej rodziców, nie wezwał również świadków do złożenia oświadczeń dotyczących pracy strony w gospodarstwie rolnym, a także [...] D.S., mimo iż w oświadczeniach złożonych w dniu [...] czerwca 2011 r. oraz wniosku z dnia [...] października 2011 r. strona wskazała, iż świadczyła pracę w różnych okresach, w curriculum vitae złożonym w związku z ubieganiem się o przyjęcie do służby w Policji stwierdziła, iż w okresie poprzedzającym przyjęcie do służby w Policji nie tylko pozostawała w zatrudnieniu, ale także odbywała praktyki biurowe w Gminnej Spółdzielni "[...]", w Urzędzie Skarbowym oraz Banku Spółdzielczym, nie ustalił także odległości między gospodarstwem małżonków K. i E. J., a gospodarstwami lub miejscem zamieszkania świadków, a także czy świadkowie we wskazywanych okresach pracowali zawodowo i czy realnie mogli obserwować pracę [...] D.S. w gospodarstwie rolnym, a przede wszystkim nie ustalił, czy małżonkowie K. i E. J. byli rolnikami.

Komendant Rejonowy Policji [...] prowadząc postępowanie w sprawie nie wyjaśnił także, czy uprawa obszaru (około 5,61 ha) będącego własnością rodziców strony wymagała zaangażowania dodatkowych osób, w tym i [...] D. S., co niewątpliwie ma kluczowe znaczenie na gruncie niniejszej sprawy.

Komendant Rejonowy Policji [...] w przedmiotowej sprawie nie ustalił także jaki był charakter gospodarstwa, jak również jakie konkretnie czynności w gospodarstwie wykonywała wnioskodawczyni.

Nadto ograniczenie się Komendanta Rejonowego Policji [...] jedynie do uzyskania pisemnych "zeznań" świadków, spowodowało, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, który umożliwiłby dokonanie w niniejszej sprawie subsumpcji oraz wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującymi w danym zakresie przepisami prawa, czym rażąco naruszył nie tylko art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy i art. 80 Kpa, ale także art. 75 § 1 Kpa.

Za nieuzasadniony uznał organ zarzut skarżącej naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczeniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy bowiem nie rozstrzygał sprawy merytorycznie.

Nie mógł zatem samodzielnie ustalać, czy skarżąca spełnia wszystkie przesłanki z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy i art. 6 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz art. 2 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin - obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 r. Uprawniony był jedynie do oceny, czy organ orzekający w trybie zwykłym swoje stanowisko oparł o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając w sposób rażący przepisów postępowania i przepisów materialnych. Wbrew natomiast zarzutom [...] D. S. Komendant [...] Policji w sposób dostateczny uzasadnił swoje stanowisko odnosząc się do materiału dowodowego sprawy. Nie było natomiast rolą Komendanta [...] Policji badanie okoliczności czy wymieniona może być uznana za domownika, a jedynie ocena decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym pod kątem spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ocena taka została dokonana. Polemika więc podjęta w odwołaniu z ustaleniami poczynionymi w postępowaniu zwykłym nie mogła odnieść zamierzonego skutku, a tym samym zarzut naruszenia art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 Kpa, 80 Kpa i art. 107 Kpa nie mógł być uwzględniony. Organ w postępowaniu nadzorczym nie mógł bowiem gromadzić i oceniać dowodów.

Odnosząc się do zastosowania w sprawie art. 108 § 1 kpa organ podniósł, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreślił, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez D. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na obrazę zarówno prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych mających wpływ na treść decyzji.

W skardze podniosła te same argumenty, które przedstawiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła organowi:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkujące nieprawidłowym przyjęciem, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2011 roku wydany został z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja jest zgodna z aktami normatywnymi, a nawet gdyby uznać, że decyzja narusza prawo, to naruszenie prawa nie ma postaci rażącej,

2) naruszenie przepisów art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 roku o wliczaniu pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, poprzez błędne przyjęcie, że z uwagi na fakt kształcenia się w szkole ponadpodstawowej niemożliwym jest uznanie zainteresowanej za domownika wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym,

3) naruszenie art. 77, 80 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zbadania wszelkich jej okoliczności oraz wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo potraktowany materiał dowodowy, tak jakby celem organu nie było wyczerpujące zbadanie sprawy, ale jedynie dopasowanie wybranych dowodów do z góry założonej tezy, przy czym pojawiające się wątpliwości wyjaśniono za pmocą hipotez, zamiast środków dowodowych,

4)naruszenia art. 7 i 107 § 3 kpa poprzez:

-niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

-załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej,

-nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności.

Wskazała, iż nie można stwierdzić nieważności decyzji administracyjnej z powodu, iż ocena dowodu której dokonuje organ nadzorczy, różni się od oceny tego samego dowodu przez Komendanta Rejonowego Policji [...]. Nie można też stwierdzić nieważności decyzji gdy istnieje wątpliwość co do naruszenia prawa, wyrażająca się odmiennymi poglądami orzekających organów, szczególnie jeżeli poglądy organów obu instancji na daną sprawę kształtuje rozbieżne orzecznictwo sądowe. Wskazane przez Komendanta Głównego Policji argumenty mogłyby mieć znaczenie, gdyby były one rozpatrywane w trybie zwykłym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Komendant Główny Policji prowadząc przedmiotowe postępowanie myli zasady stosowane do oceny prawidłowości rozstrzygnięć administracyjnych w trybach zwykłych z zasadami oceny takich rozstrzygnięć stosowanymi w postępowaniach szczególnych. Poprzez brak takiego rozróżnienia, z postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego, organ uczynił quasi kolejną instancję, co uznać należy za działanie sprzeczne z wyrażoną w art. 16 § 1 kpa zasadą trwałości decyzji ostatecznych.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, przewidziane w art. 156 kpa, jest jednym z postępowań szczególnych, a zatem może być prowadzone jedynie w granicach zakreślonych przez ten przepis. Działanie w trybie nadzoru wymaga bowiem zbadania innych okoliczności niż przy rozpoznawaniu sprawy w pierwszej instancji lub w postępowaniu odwoławczym. W postępowaniu nadzorczym organ nie może podejmować kroków zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, tak jak to czyni w postępowaniu zwykłym. Należy pamiętać o tym, że celem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem ustalenia, czy badana decyzja jest dotknięta jedną z wad oznaczonych w art. 156 kpa.

Postępowanie nadzorcze jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie to, iż ewentualne wady, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji, muszą tkwić w samej decyzji.

Wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, tj. rażące naruszenie prawa, zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że sporna decyzja nie może być akceptowana jako akt władczy wydany przez organ działający w państwie prawa. Podkreślenia przy tym wymaga to, że nie chodzi tutaj o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty.

Co zaś się tyczy rażącego naruszenia przepisów postępowania, to ugruntowane stanowisko judykatury w tej materii, z którym tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne, wyrażone zostało m.in. w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 798/13. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można rozważać w sytuacji, gdy organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym."

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że Komendant Główny Policji zasadność swojego stanowiska, wyrażonego w zaskarżonej decyzji, upatruje w naruszeniu przez Komendanta Rejonowego Policji [...] przy wydawaniu kwestionowanego rozkazu personalnego norm proceduralnych, to jest przepisów kpa, a w szczególności art. 80 kpa, w kontekście braku dokonania wystarczających - w jego ocenie - ustaleń do zastosowania art. 1 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) oraz uznania skarżącej za domownika w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, przy czym Komendant Główny Policji nie kwestionuje wprost poczynionych wówczas ustaleń, ale wskazuje na swoje wątpliwości, co do dogłębności zbadania wszystkich aspektów sprawy przez Komendanta [...] Policji.

Zasadności tego poglądu nie można jednak podzielić w świetle rozważań poczynionych na wstępie niniejszego uzasadnienia.

Zawarty w aktach osobowych materiał dowodowy na okoliczność pracy skarżącej w gospodarstwie rodziców na podstawie którego orzekał Komendant Rejonowy Policji [...], może być obecnie oceniany jako mniej lub bardziej przekonywujący. Jednakże nie można zasadnie stwierdzić, iż materiału tego w ogóle nie było, albo iż brak było jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku policjanta o zaliczenie danych okresów do stażu służby.

To, że materiał dowodowy, na okoliczność pracy skarżącej w gospodarstwie rodziców, może budzić wątpliwości i potrzebę dokonania dodatkowych ustaleń bądź wyjaśnień (w uzasadnieniu swojej decyzji wątpliwości te Komendant Główny Policji dokładnie omawia) i że w przypadkach postępowań zwykłych wątpliwości takie skutkują zazwyczaj uchyleniem podjętych z takimi wadami dowodowymi decyzji, nie znaczy, iż uchybienia takie mogą stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji.

Wady natury dowodowej, mniej czy bardziej przekonywujące danie wiary danym dowodom przez organ, wymykają się generalnie z oceny dokonywanej w ramach nadzwyczajnego trybu kontrolnego przewidzianego w art. 156 kpa. Dlatego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzuty formułowane przez Komendanta Głównego Policji na poparcie tezy o nieważności weryfikowanego w trybie nadzorczym rozkazu personalnego nie są zasadne i uchybienia te, w takiej formie jak przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie mogą stanowić, w ocenie Sądu, podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu. Twierdzenie przeciwne prowadziłoby do rażącego naruszenia zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wskazanej w art. 16 § 1 kpa i w konsekwencji prowadziłoby do przekształcenia trybu nadzwyczajnego w kolejny zwykły tryb kontrolny rozstrzygnięć administracyjnych.

Oczywiście teoretycznie można sobie wyobrazić rażące naruszenie przez dany organ zasad oceny materiału dowodowego, skutkujące zastosowaniem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ale tezę tę możnaby uzasadnić absolutnym brakiem jakiegokolwiek postępowania dowodowego w takiej sprawie, w której przeprowadzenie dowodów jest niezbędne, orzeczeniem wbrew oczywistym i jednoznacznym dowodom zgromadzonym w sprawie, albo też w przypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzono rażąco naruszając podstawowe prawa strony do dowodzenia swoich racji.

W niniejszej sytuacji do żadnej z takich sytuacji jednakże nie doszło.

W uzasadnieniu weryfikowanego przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego, dokładnie wskazano na jakiej podstawie rozkaz personalny wydano powołując między innymi § 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu zakończonym wydaniem powyższego rozkazu personalnego zgromadzono dowody potwierdzające prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rodziców skarżącej oraz okoliczność pracy skarżącej w tym gospodarstwie. Dowody te to zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2011 r. wydane z upoważnienia Burmistrza [...] przez Inspektora ds. kadrowych i działalności gospodarczej potwierdzające, że D. S. w latach od [...] sierpnia 1990 r. do [...] grudnia 2004 r. zamieszkiwała w [...] Gmina [...] i pracowała w gospodarstwie swoich rodziców K. i E. J., oświadczenie D.S. o wykonywaniu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców poświadczone przez Urząd Miejski w J., z którego wynika, iż K. i E.J. w przedmiotowym okresie prowadzili gospodarstwo rolne o powierzchni 5,61 ha, zeznania świadków z dnia [...] czerwca 2011 r., którzy potwierdzili, że skarżąca świadczyła stałą pracę w gospodarstwie rolnym rodziców.

Nie można zatem zasadnie przyjąć, że Komendant Rejonowy Policji [...] rozstrzygnął przedmiotową sprawę bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego naruszając w sposób rażący przepis art. 80 kpa.

Zarzuty Komendanta Głównego Policji co do tego czy skarżąca faktycznie wykonywała jakiekolwiek czynności w gospodarstwie rolnym swoich rodziców, nieustalenia czy rodzice skarżącej we wnioskowanym okresie byli rolnikami, ilości osób faktycznie zaangażowanych w wykonywanie czynności w gospodarstwie rolnym, struktury tego gospodarstwa, rodzaju upraw i hodowli zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sprowadzają się jedynie do sfery wątpliwości, czy wyjaśniono wszelkie aspekty sprawy.

Należy stanowczo podkreślić, że same wątpliwości, co do prawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego i jego oceny nie mogą stanowić podstawy do zastosowania instytucji nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Reasumując, w analizowanej sprawie Komendant Główny Policji nie wykazał rażącego naruszenia prawa, lecz odmiennie niż uczynił to Komendant Rejonowy Policji [...] ocenił stan faktyczny sprawy oraz zebrany materiał dowodowy.

Tym samym decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 16 § 1 kpa .

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.