Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 489/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 7 kwietnia 2015 r., skarżący R. M. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Do wniosku pełnomocnik skarżącego dołączył: (-) odpis księgi przychodów i rozchodów skarżącego za 2014 r., (-) oświadczenie skarżącego o dochodach za okres od listopada 2014 r. do stycznia 2015 r. i o niewystąpieniu zaliczek na podatek dochodowy za ten okres, (-) oświadczenie skarżącego o wyborze opodatkowania na rok 2015 w formie ryczałtu ewidencjonowanego, (-) wydruk z CEIDG, (-) odpis umowy majątkowej małżeńskiej zawartej w dniu 28 września 2005 r., (-) odpis wyroku sądu rejonowego z dnia 7 grudnia 2011 r. zasądzającego od skarżącego alimenty na rzecz dwójki jego małoletnich dzieci wraz z oświadczeniem żony skarżącego o ich terminowym regulowaniu, (-) oświadczenie żony skarżącego o odrębnym prowadzeniu gospodarstw domowych, (-) spis wierzycieli skarżącego i sumą jego zobowiązań, (-) oświadczenie skarżącego o nieposiadaniu rachunków bankowych oraz pojazdów mechanicznych, (-) oświadczenie skarżącego o posiadanych składnikach majątku.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego wniosku należy wskazać, że orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi, który jest wpisem stałym i wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., alej jako rozporządzenie); 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł (§ 3 rozporządzenia); 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).

Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika, referendarz sądowy ustalił, że skarżący poza sprzętem spawalniczym (maską, planikiem, wężami i reduktorami) nie posiada żadnego innego majątku, utrzymuje się z działalności gospodarczej, z której w ub.r. osiągnął dochód w kwocie 15.374,80 zł (przychód z tego tytułu wyniósł 17.834,80 zł a koszty jego uzyskania – 2.460 zł), natomiast jego średni miesięczny dochód z tego tytułu za okres od listopada 2014 r. do stycznia 2015 r. wyniósł 1.753,30 zł, skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, ponosi niewielką część opłat związanych z eksploatacją lokalu stanowiącego własność żony oraz w całości pozostałe koszty swojego utrzymania, w tym wyżywienia, tytułem alimentów przekazuje żonie kwotę 1.000 zł miesięcznie, stan jego zadłużenia wynosi łącznie 3.500.232,77 zł, z czego 3.186.775,02 zł to kwota zaległości podatkowych.

W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Wprawdzie koszty, które mogą wystąpić w niniejszym postępowaniu nie są wysokie (każdorazowo nie przekraczają one bowiem kwoty 100 zł), to jednak biorąc pod uwagę wysokość dochodów skarżącego oraz fakt, że skarżący nie posiada majątku oraz oszczędności, posiada natomiast znaczne zadłużenie wobec urzędu skarbowego, ZUS i kontrahentów oraz na mocy wyroku sądu został zobowiązany do przekazywania kwoty 1.000 zł tytułem alimentów, należało uznać, że obciążenie skarżącego tymi kosztami doprowadziłoby do pozbawienia go środków na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania swojego i jego małoletnich dzieci.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.