Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 642/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Mierzejewska, sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2004 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz P. S.A. kwotę 455 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek Komendanta Straży Miejskiej w B., ul. [...], o wydanie decyzji nakazującej P. S.A. z siedzibą w W., [...], udostępnienie Straży Miejskiej w B. danych osobowych abonenta telefonu komórkowego użytkowanego w sieci P. S.A. o numerze telefonicznym [...], w zakresie imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania. W przedmiotowym wniosku wskazano w szczególności:

1. "Straż Miejska w B. (...) prowadzi sprawę o popełnienie wykroczenia z art. 66 §1 Kodeksu wykroczeń, polegającego na wywoływaniu fałszywych alarmów o pożarze w celu uruchomienia akcji straży pożarnej".

2. "Ponieważ abonent telefonu, z którego dokonano zgłoszenia alarmu należy do sieci telefonii komórkowej [...], wniesiono w dniu 28 kwietnia 2004 r. wniosek o udostępnienie danych osobowych abonenta do operatora P. S.A."

3. "P. S.A. odmówił udostępnienia danych, uzasadniając, że dane abonentów objęte są tajemnicą służbową w rozumieniu art. 266 kk i brak jest podstaw prawnych do ich ujawnienia".

W dniu [...] października 2004 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję administracyjną (sygn. [...]), mocą której nakazał P. S.A. udostępnienie Komendantowi Straży Miejskiej, danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze telefonicznym [...], w zakresie imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania, ze zbioru danych abonentów Spółki.

W dniu 21 października 2004 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo pełnomocnika P. S.A., w którym - na podstawie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej kpa, w związku z:

1) art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 266 § 1 Kodeksu karnego oraz art. 41 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia,

2) art. 10a ustawy o strażach gminnych,

3) art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, wniesiono o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji oraz o odmowę uwzględnienia wniosku Komendanta Straży Miejskiej w B., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Po przeanalizowaniu powyższego wniosku, Generalny Inspektor wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. (sygn. [...]), utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia wzajemnych relacji pomiędzy przepisami ustawy o ochronie danych osobowych a przepisami Prawa telekomunikacyjnego (do dnia 2 września 2004 r. - ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne; Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), regulującymi przetwarzanie danych osobowych użytkowników (abonentów). Kluczowe przy tym jest ustalenie, czy do stanu faktycznego niniejszej sprawy można zastosować przepisy ustawy o ochronie danych osobowych w zakresie, w jakim ustanawiają one przesłanki przetwarzania danych.

W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, umieszczenie w Prawie telekomunikacyjnym przez ustawodawcę przepisów regulujących kwestie przetwarzania danych osobowych użytkowników nie przesądza jeszcze o tym, iż przetwarzanie przedmiotowych danych nie podlega reżimowi ustawy o ochronie danych osobowych na podstawie art. 5 tej ustawy. Przepis art. 161 ust. 1 zd. 2 Prawa telekomunikacyjnego reguluje bowiem kwestię zbiegu przepisów Prawa telekomunikacyjnego z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych i to w taki sposób, iż przepisy obu tych aktów prawnych, w szczególności w zakresie przesłanek przetwarzania danych użytkownika, "uzupełniają się". Przepisy Prawa telekomunikacyjnego nie wyłączają więc w tym zakresie, w ocenie organu, zastosowania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Niezależnie od powyższego, w kontekście zastosowania do przetwarzania danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przepisów innych aktów prawnych, niż Prawo telekomunikacyjne, wskazać również należy na przepis art. 159 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, który przewiduje możliwość przetwarzania (szeroko pojętego wykorzystywania) danych użytkownika (nadawcy komunikatu) przez podmioty inne, niż wynikałoby to bezpośrednio z przepisów tejże ustawy, pod warunkiem wszakże, iż będzie to niezbędne z powodów przewidzianych przepisami odrębnymi.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podkreślił ponadto, iż na gruncie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych za okoliczność "usprawiedliwiającą" przetwarzanie danych uznaje się w szczególności sytuację, gdy przetwarzanie jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych). Aby można było uznać, że przetwarzanie danych odbyło się w oparciu o tę właśnie przesłankę - jak wskazuje się w literaturze ("Ustawa o ochronie danych osobowych". Komentarz, J. Barta, R. Markiewicz. Zakamycze 2004 r., str. 509) - konieczne jest spełnienie łącznie trzech warunków, a mianowicie: działania muszą być prowadzone w interesie publicznym, przy użyciu form niewładczych; zadania publiczne, w tym państwowe, w imię których ma być dokonywane przetwarzanie danych osobowych, muszą być określone prawem; przetwarzanie danych musi być niezbędne do wykonania zadań publicznych.

Zgodnie natomiast z art. 10 ustawy o strażach gminnych, straż wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego, wynikające z ustaw i aktów prawa miejscowego. W celu realizacji tych zadań straż może przetwarzać dane osobowe, z wyłączeniem np. danych o stanie zdrowia, bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą, uzyskane w wyniku czynności podejmowanych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 10a pkt 1 ustawy o strażach gminnych). Ponadto, w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o strażach gminnych, strażnik wykonując zadania, o których mowa w art. 10 i 11 tej ustawy, ma prawo do dokonywania czynności sprawdzających, kierowania wniosków o ukaranie do kolegium do spraw wykroczeń, oskarżania przed kolegium do spraw wykroczeń i wnoszenia środków odwoławczych - w trybie przewidzianym przepisami o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Stosownie natomiast do przepisu art. 54 § 1 oraz art. 56 § 2 kpw, w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie, Straż Miejska może, w granicach swojej właściwości, przeprowadzać czynności wyjaśniające.

W niniejszej sprawie Straż Miejska, realizując nałożone na nią ww. określone prawem zadania w zakresie ochrony porządku publicznego, prowadzi, jak wskazuje Generalny Inspektor, postępowanie w sprawie o popełnienie wykroczenia, zmierzające do ustalenia tożsamości osoby podejrzanej o popełnienie tegoż wykroczenia i skierowania wniosku o ukaranie do właściwego sądu. Ze względu na dokonane w tej sprawie uprzednio ustalenia, w ramach podjętych czynności wyjaśniających Straż Miejska zwróciła się o udostępnienie jej danych osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia do P. S.A. Udostępnienie Straży Miejskiej tych danych było i nadal jest, w ocenie organu, niezbędne do zrealizowania ww. obowiązków (zadań), a P. S.A. jest jedynym podmiotem, który posiada wnioskowane informacje. Generalny Inspektor uznał zatem, iż zaistniały łącznie wszystkie okoliczności określone w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych (interes publiczny, określone prawem zadania oraz "niezbędność" przetworzenia danych), a co za tym idzie, iż dozwolone jest udostępnienie danych abonenta w oparciu o ten przepis.

Organ stwierdził ponadto, iż - ze względu na treść powołanych powyżej przepisów ustawy o strażach gminnych i kpw - za przesłankę, w oparciu o którą może nastąpić udostępnienie Straży Miejskiej danych osobowych użytkownika przez P. S.A., obok tej z art. 23 ust. 1 pkt 4, może zostać uznana także przesłanka z art. 23 ust. 1 pkt 2, która legalizuje przetwarzanie danych, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Udostępnienie przedmiotowych danych jest bowiem warunkiem niezbędnym dla zrealizowania obowiązków (i uprawnień) nałożonych na Straż Miejską przez powyższe akty prawne.

Odnosząc się do kwestii braku po stronie P. S.A. obowiązku udostępnienia Straży Miejskiej danych osobowych abonenta, Generalny Inspektor wyjaśnił, iż stosownie do przepisu art. 161 zd. 2 Prawa telekomunikacyjnego oraz przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, udostępnienie danych abonenta - osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych przez Straż Miejską dla dobra publicznego (zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisu prawa). Co więcej, z przepisów ustawy o strażach gminnych oraz kpw - pośrednio oraz z przepisu art. 159 ust. 1 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego - bezpośrednio, wynika dla Straży Miejskiej uprawnienie do pozyskania danych abonenta, będących w posiadaniu operatora. Skoro więc operator ma podstawę prawną do udostępnienia danych, a po stronie podmiotu występującego z wnioskiem istnieje prawo do pozyskania danych, to odmowa udostępnienia danych stanowi naruszenie prawa. Organ wskazał ponadto, iż ze względu na okoliczności sprawy, tj. posiadanie przez Straż Miejską wyłącznie numeru telefonu komórkowego abonenta, użytkowanego w sieci P. S.A., operator jest jedynym podmiotem, od którego Straż Miejska może uzyskać pełne dane tej osoby.

Skargę na decyzję tę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S.A. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. w całości, jak również - z ostrożności procesowej - (...) o uchylenie decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2004 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 10a ustawy o strażach gminnych oraz art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez błędne przyjęcie, że istniejące po stronie straży gminnych, w oparciu o te przepisy, prawo do przetwarzania danych osobowych, rodzi po stronie dysponentów tych danych osobowych obowiązek do ich przekazania,

2) naruszenie art. 10a pkt 1 ustawy o strażach gminnych w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 59 § 2 ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, poprzez błędne przyjęcie, że przepis art. 10a pkt 1 ww. ustawy o strażach gminnych może stanowić podstawę uzyskiwania przez straże miejskie danych osobowych przed wszczęciem postępowania w sprawie o wykroczenie,

3) naruszenie art. 41 § 3 ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie przewiduje szczególnych warunków, w jakich dopuszczalne jest przetwarzanie (udostępnianie) danych osobowych objętych tajemnicą służbową (w tym tajemnicą telekomunikacyjną)".

W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, iż brak było podstaw do wydania zaskarżonych decyzji w świetle przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przywołanych na wstępie ustaw, których naruszenie jest przedmiotem zarzutów postawionych przez P.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów, należy powiedzieć, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W myśl art. 159 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych, zwana dalej "tajemnicą telekomunikacyjną", obejmuje miedzy innymi dane dotyczące użytkownika, to jest podmiotu korzystającego z publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej lub żądającego świadczenia takiej usługi dla zaspokojenia własnych potrzeb. Zakazane jest, jak stanowi art. 159 ust. 2 ustawy, zapoznanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez inne osoby niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że:

1) będzie to przedmiotem usługi lub będzie niezbędne do jej wykonania;

2) nastąpi za zgodą nadawcy lub odbiorcy, których dane te dotyczą;

3) dokonanie tych czynności jest niezbędne w celu rejestrowania komunikatów i związanych z nimi danych transmisyjnych, stosowanego w zgodnej z prawem praktyce handlowej dla celów zapewnienia dowodów transakcji handlowej lub celów łączności w działalności handlowej;

4) będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi.

Z wyjątkiem przypadków określonych ustawą, ujawnienie lub przetworzenie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej (art. 159 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego).

Treści lub dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną mogą być zbierane, utrwalane, przechowywane, opracowywane, zmieniane, usuwane lub udostępniane tylko wówczas, gdy czynności te, zwane daje "przetwarzaniem", dotyczą usługi świadczonej użytkownikowi albo są niezbędne do jej wykonania. Przetwarzanie w innych celach jest dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustawowych (art. 161 art. 1 Prawa telekomunikacyjnego).

Stosownie natomiast do treści art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), zwanej dalej u.o.d.o., legalny charakter mają takie sytuacje, w których przetwarzanie danych osobowych:

a) następuje za zgodą osoby zainteresowanej,

b) oparte jest o uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa,

c) jest niezbędne w celu realizacji umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą,

d) jest niezbędne do podjęcia działalności przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą,

e) jest niezbędne do wykonywania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (ta przesłanka "zazębia się" w pewnej mierze z przesłanką podaną w pkt. b),

f) jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, a nie jest możliwe uzyskanie zgody osoby zainteresowanej; legalizacja w oparciu o tę okoliczność traci znaczenie z chwilą, gdy uzyskanie zgody staje się możliwe,

g) jest niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów (takich jak np. marketing bezpośredni własnych produktów lub usług albo dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej) przez administratorów danych lub odbiorców danych; ustawa zastrzega jednak w tym przypadku, że warunkiem dopuszczalności przetwarzania danych jest to, aby przetwarzanie takie nie naruszało praw i wolności osoby, której dane dotyczą (por. Janusz Barta, Paweł Fajgielski, Ryszard Markiewicz "Ochrona danych osobowych - Komentarz, Wydanie III, Zakamycze 2004, s. 476-477).

Porównanie treści przywoływanych powyżej przepisów prowadzi, w ocenie Sądu, do wniosku, iż przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne przewidują dalej idącą ochronę danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, niż przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. W tej zaś sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 5 u.o.d.o. regulujący relację zachodzącą między normami prawa wewnętrznego. Ustawodawca w przepisie tym przyjmuje zasadę rozstrzygania zbiegu norm na korzyść tych norm, które przewidują wyższy poziom ochrony. Tak więc, o zakresie i sposobie ochrony danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną decydować będą przepisy Prawa telekomunikacyjnego, a nie ustawy o ochronie danych osobowych.

W niniejszej sprawie przedmiotem udostępnienia są dane osobowe abonenta telefonu komórkowego użytkowanego w sieci P. S.A. Dane te winny, w ocenie Generalnego Inspektora, zostać udostępnione przez operatora Komendantowi Straży Miejskiej w B. w związku z prowadzonym przez tę jednostkę organizacyjną postępowaniem wyjaśniającym w sprawie o wykroczenie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 114 z późn. zm.).

W związku z tym, iż ww. dane osobowe, objęte tajemnicą telekomunikacyjną (art. 159 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne), winny zostać udostępnione, jak to wynika z zaskarżonej decyzji, Komendantowi Straży Miejskiej w B., należało, stosownie do treści art. 161 ust. 1 zdanie drugie Prawa telekomunikacyjnego, zbadać, czy przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 1779 z późn. zm.), ewentualnie przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 z późn. zm.) dopuszczają przetwarzanie tych danych przez straż miejską w celu przeprowadzenia czynności wyjaśniających w toku postępowania w sprawie o wykroczenie, tj. w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie.

Analiza przywołanych aktów prawnych prowadzi do wniosku, iż brak jest w nich przepisów dopuszczających przetwarzanie danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez straż gminną w toku powyżej wskazanych czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawach o wykroczenia. W szczególności, przepisem dopuszczającym przetwarzanie danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną nie jest przepis art. 10a ustawy o strażach gminnych.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż przepisy innych ustaw, jak np. art. 20c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), art. 10b ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U. Nr 78, poz. 462 ze zm.), art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1353 z późn. zm.), art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych (Dz. U. Nr 139, poz. 1326 z późn. zm.), dopuszczają przetwarzanie przez te organy danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, a w szczególności danych identyfikacyjnych abonenta.

Wskazać również należy, iż z treści art. 15 ust. 1 Dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), (Official Journal L 201, 31/07/2002, s. 37) wynika, iż państwa członkowskie mogą uchwalić środki ustawodawcze w celu ograniczenia między innymi poufności komunikacji (art. 5 Dyrektywy), gdy takie ograniczenia stanowią środki niezbędne, właściwe i proporcjonalne w ramach społeczeństwa demokratycznego do zapewnienia bezpieczeństwa narodowego, obronności, bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania przestępstw kryminalnych lub niedozwolonego używania systemów łączności elektronicznej.

W świetle przywołanej dyrektywy oczywistym jest brak podobnej, jak wskazane powyżej, regulacji dopuszczającej przetwarzanie danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną w toku postępowania w sprawach o wykroczenie. Dyrektywa dopuszcza bowiem uchwalanie przez państwa członkowskie środków ustawodawczych w celu ograniczenia poufności komunikacji w związku z zapobieganiem, dochodzeniem, wykrywaniem i karaniem przestępstw.

Reasumując, stwierdzić należy, iż zarówno zaskarżona decyzja GIODO z dnia [...] stycznia 2005 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] października 2004 r., nakazująca P. S.A. udostępnienie Komendantowi Straży Miejskiej w B. danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o oznaczonym numerze telefonicznym ze zbioru danych abonentów P. S.A., wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 159 ust. 1 pkt 1, art. 159 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 161 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 oraz art. 209 przywołanej ustawy.