Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 507/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 254 par. 1 i art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. G. i K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi T. G. i K. G. (dalej: "skarżący", "małżonkowie" lub "podatnicy"), wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO") z [...] maja 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji" lub "Prezydent") z [...] grudnia 2017 r. Przedmiotem tych decyzji była zmiana decyzji ostatecznej Prezydenta z [...] stycznia 2017 r. ustalającej skarżącym za 2017 r. zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało między innymi przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.; dalej: "upol"), a także przepisy art. 254 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "Op").

2. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

2.1. Prezydenta R. decyzją ostateczną z [...] stycznia 2017 r. ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2017 r. w kwocie [...]zł. Ponieważ skarżący przesłał w marcu 2017 r. korektę informacji w sprawie podatku

od nieruchomości wykazując dane zmniejszające podstawę opodatkowania, organ I instancji postanowieniem z [...] marca 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany swojej decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2017 r.

Pierwotną decyzją z [...] czerwca 2017 r. Prezydent R. odmówił zmiany swojej decyzji ostatecznej. Skarżący załączył do odwołania ewidencję środków trwałych (wydruk z [...] czerwca 2017 r.), protokoły likwidacji i wyceny budowli, wypisy z kartotek budynków i gruntów, a także umowę sporządzona w formie aktu notarialnego. Kolegium uchyliło zatem w całości decyzję Prezydenta R. odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

2.2. Prezydent R. decyzją z [...] grudnia 2017 r. uchylił w konsekwencji swoją decyzję ostateczną z [...] stycznia 2017 r. ustalającą skarżącym zobowiązanie

w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...] zł, jednocześnie ustalając skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...] zł. Uwzględnił bowiem zmiany okoliczności faktycznych, które nastąpiły po wydaniu decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2017 r., potwierdzone w toku postępowania podatkowego prowadzonego w trybie przepisów art. 254 Op. Zmniejszył zatem zobowiązanie skarżących w podatku od nieruchomości na 2017 r. o [...]zł.

2.3. W odwołaniu od tej decyzji skarżący postawili zarzuty procesowe dotyczące wadliwych w ich ocenie ustaleń faktycznych, szczególnie dotyczących zastosowania, wbrew skarżącym, zawyżonych stawek podatkowych przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżących w wyniku wadliwych ustaleń faktycznych zawyżone zostało o ponad [...] zł ich zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r.

2.4. Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przedstawiło przebieg postępowania w sprawie, zarzuty odwołania i związaną z nimi argumentację,

a także ramy prawne niniejszej sprawy. Zacytowało w szczególności przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 oraz ust. 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, a także art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. Wskazało, że K. G. jest przedsiębiorcą od [...] października 1990 r. (Przedsiębiorstwo Techniczno Handlowe [...] – K. G.). Przedmiotowa nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i figurowała w tej ewidencji także w 2017 r. Skarżący w zeznaniu podatkowym z [...] stycznia 2012 r. i jego korekcie z [...] stycznia 2017 r. wskazywał [...] m2 jako, powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W kolejnej korekcie zeznania podatkowego (z [...] marca 2017 r.) wystąpił o opodatkowanie [...]m2 powierzchni gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz [...]m2 powierzchni gruntów "pozostałych". W piśmie z [...] listopada 2017 r. skarżący jeszcze zmniejszył powierzchnię gruntów związanych z prowadzona działalnością gospodarczą wskazując [...]m2. Za grunty pozostałe uznał [...]m2, a za wyłączone z opodatkowania uznał [...]m2 powierzchni gruntów.

Kolegium przyjęło jednak, że stanowisko organu I instancji, a nie skarżącego, jest prawidłowe, gdyż wszystkie grunty skarżący ujmował w ewidencji środków trwałych jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto na tych gruntach, czyli na całej działce, a nie na jej części, posadowił (R.) elektrownię wiatrową, która stanowi środek trwały przedsiębiorstwa (R.). W ocenie Kolegium nie można uznać za wyłączone z opodatkowania grunty ([...]m2) bezumownie zajmowane przez przedsiębiorstwo energetyczne (PGE), gdyż są to grunty związane z działalnością gospodarczą tegoż przedsiębiorstwa energetycznego. Podlegają zatem opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący ubiega się nadto o stosowne odszkodowanie przed sądem powszechnym za bezumowne korzystanie z tych gruntów przez zakład energetyczny.

Organ I instancji uwzględnił zmiany w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w zawiadomieniu z [...] czerwca 2017 r., dotyczące przeznaczenia budynku handlowo – usługowego na cele mieszkalne, a tym samym opodatkowanie gruntów pod tym budynkiem jako pozostałych, a nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność ta spowodowała zmniejszenie zobowiązania skarżących

w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Zdaniem Kolegium, wpływu na wynik sprawy nie miało "wykreślenie" dwóch budynków (kotłowni i portierni) przez skarżącego z ewidencji środków trwałych (okoliczność ta wynika z kopii ewidencji z [...] listopada 2017 r.). Budynki te figurowały bowiem w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa (R.) w 2017 r., zgodnie

z wydrukami z ewidencji na [...] lutego, [...] maja i [...] czerwca 2017 r. Nie zostały zlikwidowane, co wynika z protokołu oględzin nieruchomości. Budynki te nie tylko istnieją, ale także figurują w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie przedstawił zaś decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego lub górniczego wyłączającej te budynki z użytkowania. Nie wskazał także na zaistnienie okoliczności, o której mowa

w art. 1a ust. 2a pkt 3 upol. Tym samym budynek kotłowni i portierni należało uznać

za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sposób wykorzystywania tych budynków gospodarczych przez skarżącego nie ma zaś znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Budynki te podlegają zatem opodatkowaniu zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Podobnie jak i ta część budynku trzykondygnacyjnego o łącznej powierzchni użytkowej [...]m2, która jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Cześć mieszkalna ([...]m2) została opodatkowana według niższej stawki (poczynając od lipca 2017 r., zgodnie ze zgłoszeniem).

W zeznaniu podatkowym z [...] stycznia 2012 r. skarżący wykazał 10 budowli

o łącznej wartości [...] zł. Budowle te figurowały w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa (R.) według stanu na [...] lutego 2017 r., zgodnie z ww. wyceną. Skarżący zgłosił dokonanie [...] maja 2017 r. wykreślenia z ewidencji środków trwałych 3 budowli (zbiornik ścieków o wartości [...] zł, oświetlenie placu o wartości [...]zł oraz komin wolnostojący o wartości [...]zł.

W trakcie oględzin nieruchomości ([...]października 2017 r.) potwierdzona została likwidacja zbiornika ścieków i oświetlenia placu. Wartość tych budowli została wyłączona z podstawy opodatkowania. Ustalono jednak, że istnieje komin wolnostojący, w odniesieniu do którego nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 201 r. poz. 1409 ze zm.). Budowla ta podlega zatem opodatkowaniu.

W informacji podatkowej IN za 2017 r., powołując się na protokół z [...] stycznia 2017 r., skarżący zmniejszył nadto wartość 5 budowli, wbrew zapisom z ewidencji środków trwałych, a w konsekwencji wbrew art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. Bezsporne bowiem jest, że budowle te są amortyzowane. Wskazywana przez skarżącego okoliczność, dotycząca nienaliczania amortyzacji w celu uniknięcia zwiększenia straty jego przedsiębiorstwa nie ma wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem Kolegium, wpływu na wynik niniejszej sprawy nie wywiera wyrok Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2002 r. (sygn. akt I CK 5/02) wydany na tle przepisów Kodeksu cywilnego (art. 47 i nast.), na tle innego stan faktycznego od tego, który występuje w rozpoznawanej sprawie. Podobnie wpływu na wynik niniejszej sprawy nie wywiera wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt 13/15, gdyż nieruchomość, której współwłaścicielami są skarżący, została ujęta w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa skarżącego (R.)i jest wciąż wykorzystywana do działalności gospodarczej. Podobnie jak i grunty zajęte przez przedsiębiorstwo energetyczne, od którego skarżący domagają się stosownej zapłaty za bezumowne korzystanie z tych gruntów. Kolegium nie dopatrzyło się także podstaw do zastosowania art. 2a Op, gdyż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Za prawidłowe uznało stosowne wyliczenia organu I instancji dotyczące wysokości zobowiązania skarżących w podatku od nieruchomości na 2017 r., przedstawione w tabeli na stronie 7 uzasadnieniu decyzji Prezydenta R..

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem Kolegium nie zgodzili się skarżący. Pismem z [...] czerwca 2018 r. wnieśli zatem skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako "Sąd" lub "WSA"). Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji, postawili zarzuty dotyczące wadliwego prowadzenia postępowania podatkowego i wadliwych ustaleń faktycznych. Wskazali

na braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarga ma charakter opisowy. Z jej treści wynika, że Kolegium zawyżyło skarżącym o [...] zł podatek od nieruchomości

na 2017 r., naruszając przy tym przepisy art. 2a i art. 123 § 1 Op, a także art. 4 ust. 5 upol. Skarżący przedstawili siedem grup zarzutów dotyczących:

1) pominięcia ich uwag i zastrzeżeń, a także bezpodstawnego przedłużenia postepowania, czyli naruszenia art. 123 § 1 Op;

2) bezpodstawnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości na 2017 r. według najwyższej stawki (0,83 zł zamiast 0,40 zł) gruntów zajętych przez Region Energetyczny, pomijając fakt, że w wyniku prowadzonego przez skarżących od wielu lat z Rejonem Energetycznym sporu sądowego, nie otrzymali oni żadnej "rekompensaty", gdy w ocenie skarżących zasadne byłoby wyłączenie z opodatkowania tych gruntów, zgodnie z art. 2a Op;

3) bezpodstawnego kwestionowania wyceny 7 budowli dokonanej 10 stycznia 2017 r. przez skarżących, udokumentowanej stosownym protokołem, sporządzonym

na podstawie art. 4 ust. 5 upol, a także pomijania wskazywanych przez skarżących okoliczności dotyczących odstąpienia od dokonywania odpisów amortyzacyjnych, gdyż powiększałyby straty przedsiębiorstwa skarżącego;

4) bezpodstawnego odrzucenia wyceny budowli dokonanej przez podatnika;

5) przyjęcia za dowód protokołu oględzin z [...] października 2017 r., który zawiera istotne braki;

6) odstąpienia przez Kolegium od szczegółowego wskazania wysokości podatku odnośnie do każdego składnika majątkowego wchodzącego w skład nieruchomości należącej do skarżących, w ocenie których tabela sporządzona na stronie 7 decyzji organu I instancji jest niewystarczająca;

7) dokonania wymiaru podatku wbrew wyliczeniom dokonanym przez skarżących na 1 stycznia 2017 r. (pkt I – XI), dotyczącym wymienionych w skardze składników majątku, tj. "hal fabrycznych, budynków, gruntów i budowli przedsiębiorstwa", czego konsekwencją było ustalenie zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie zawyżonej o [...] zł lub o [...]zł;

3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wystąpiło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zarzuty skargi uznało za chybione.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając przy tym z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "uppsa"), Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego. Nie wystąpiły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów art. 145 § 1 uppsa.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest decyzja Kolegium wydana w trybie przepisów art. 254 Op, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta R. zmieniającą jego ostateczną decyzję z 18 stycznia 2017 r. ustalającą skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji uznał, że wystąpiły przesłanki do zmniejszenia skarżącym zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2017 r. o [...]zł. Uwzględnił tym samym częściowo żądania skarżących, którzy w toku postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 254 Op domagali się zmniejszenia zobowiązania o znacznie większą kwotę, na podstawie okoliczności zaistniałych przed i po wydaniu decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2017 r.

4.4. Ramy prawne.

Zgodnie z przepisami art. 254 § 1 i 2 Op, decyzja ostateczna, ustalająca

lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji (§ 1). Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego (§ 2).

Z przepisów art. 1a pkt 3 upol wynika, ze za grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, zgodnie z którym do gruntów, budynków

i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.),

lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W świetle art. 2 ust. 1 upol, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty,

2) budynki lub ich części,

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 upol, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Z art. 1a ust. 1 pkt 4 upol wynika zaś, że działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.), z zastrzeżeniem ust. 2, który to przepis stanowi,

że za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy (upol) nie uważa się:

1) działalności rolniczej lub leśnej;

2) wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się

na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej

na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5;

3) działalności, o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, tj. działalności rolników w zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.).

5.1. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy podatkowe orzekające w sprawie zasadnie przyjęły, że prowadząc postępowania w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w przepisach art. 254 Op, nie mogą uwzględniać okoliczności faktycznych, które nastąpiły przed doręczeniem decyzji ostatecznej, której postępowanie dotyczy, tj. skutecznie doręczonej skarżącym 11 lutego 2018 r. decyzji wymiarowej Prezydenta R. z [...] stycznia 2017 r. Postępowanie podatkowe prowadzone na podstawie przepisów art. 254 Op nie może zmierzać do powtórnego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2018 r., II FSK 3083/1; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwana "CBOSA", a także w bazie LEX nr 2454995). Decyzja ostateczna korzysta bowiem

z przymiotu trwałości, zgodnie z art. 128 Op, a jej zmiana może nastąpić tylko

w przypadkach przewidzianych w przepisach art. 254 Op. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że wpływu na jej wynik nie mogły mieć okoliczności fatyczne zaistniałe przed 6 lutego 2018 r. Tym samym za chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące pominięcia przez organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie tych okoliczności faktycznych i związanych z nimi dowodów, które zaistniały przed 6 lutego 2018 r. Dodać należy, że odstąpienie przez skarżącego od możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych (budowli) ujawnionych w stosownej ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych, istniejących w 2017 r., nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Istotna bowiem jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol, wartość tych budowli ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji, a nie dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Wycena budowli dokonana 10 stycznia 2017 r. oraz dane zawarte w informacji podatkowej (IN) z 24 stycznia 2017 r nie mogły zostać uwzględnione przez organy orzekające w sprawie. Tym bardziej, gdy są one niezgodne z tym, co wynika z ewidencji środków trwałych prowadzonej w 2017 r. przez skarżącego na potrzeby jego działalności gospodarczej (R.).

5.2. Prezydent R., uwzględniając stanowisko SKO, dokonał zmiany swojej decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2017 r. z uwagi na zaistnienie po jej doręczeniu okoliczności faktycznych (likwidacja zbiornika ścieków i oświetlenia placu), mających wpływ na wysokość zobowiązania skarżących z tytułu podatku od nieruchomości

na 2017 r. Skoro jedna z budowli wykreślonych przez skarżącego z ewidencji środków trwałych [...] maja 2017 r. (komin wolnostojący) istnieje i nie została dla tej budowli wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67

ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 201 r. poz. 1409 ze zm.), to znaczy, że w 2017 r. budowla ta podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji uwzględnił nadto korzystne dla skarżących zmiany dotyczące innego przeznaczenia jednego z budynków (z funkcji handlowo – usługowej na mieszkaniową).

5.3. Zdaniem Sądu, rację należy przyznać organom podatkowym orzekającym

w niniejszej sprawie co do tego, że w świetle art. 2 ust. 2 upol grunty zajęte

na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości. Wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości użytków rolnych lub lasów dotyczy wyłącznie sytuacji, w której użytki rolne lub lasy nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Tożsamy problem prawny był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14 oraz z 17 czerwca 2016 r., II FSK 1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14 (CBOSA). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w tych wyrokach. Grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej podlegają zatem opodatkowaniu według najwyższej stawki.

6. Mając na uwadze powyższe rozważania, za chybione Sąd uznał zarzuty skargi, o których mowa w pkt 2 – 5 i 7 skargi. Pominięcie uwag skarżącego dotyczących okoliczności faktycznych zaistniałych przed [...] lutego 2017 r., tj. przed doręczeniem decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2017 r., było zasadne. Sąd nie dopatrzył się uchybień ze strony Kolegium mających istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, związanych

z przedłużeniem terminu rozpatrzenia odwołania. Takich uchybień nie wskazał także skarżący. Tym samym za chybione należało uznać zarzuty, o których mowa w pkt 1 skargi. Zaskarżona decyzja została sporządzona w sposób zrozumiały, odpowiadający normom wnikającym z przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § Op. Organ odwoławczy nie ma obowiązku przytaczania wszystkich okoliczności wskazywanych przez organ I instancji, szczególnie dotyczących stosownych wyliczeń, jeżeli zostały one prawidłowo dokonane, a przez to uznane za własne przez organ odwoławczy (SKO). Taka sytuacja miała miejsce (zob. s. 9 zaskarżonej decyzji) w niniejszej sprawie odnośnie do tabeli zawierającej stosowne wyliczenia, sporządzonej na stronie 7 decyzji organu I instancji,

a także szczegółowych rozważań dotyczących poszczególnych składników majątku skarżących (gruntów, budynków i budowli) podlegających opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości. Tym samym za chybione należało uznać zarzuty z punktu 6 skargi.

Z uwagi na fakt, że autor skargi sporządził skargę w sposób opisowy, pomijając specyfikę niniejszej sprawy związaną z nadzwyczajnym trybem, o którym mowa

w przepisach art. 254 Op, Sąd w podsumowaniu (pkt 6 uzasadnienia wyroku) odnosił się do poszczególnych grup zarzutów skargi, a w zasadzie argumentacji przedstawionej przez autora skargi, w sposób uwzględniający charakter rozpoznawanej sprawy, czyli przez pryzmat rozważań przedstawionych w pkt 5.1. uzasadnienia niniejszego wyroku.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie tego rodzaju wątpliwości, o których mowa w art. 2a Op, pozwalających na zastosowanie tego przepisu.

7. Działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł zatem jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę jako niezasadną.