Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1849/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w [...] aktem mianowania z dnia z dnia [...] listopada 2009 r., działając na podstawie art. 223 ust. 1, 4 i 7 w zw. z art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323), z dniem 30 listopada 2009 r. mianował D. K. na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca złożyła do Szefa Służby Celnej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem w którym zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

– rażące naruszenie przepisów prawa w tym zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. oraz bezpośrednio w art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej) i rozstrzygnięcie w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej,

– rażące naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie zajmowania przez funkcjonariusza stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników,

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego niezastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy.

W tej sytuacji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez mianowanie na stopień komisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze wskazaniem, iż przy ponownym rozpatrzeniu, należy uwzględnić dyspozycję art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. W uzasadnieniu natomiast podała m.in., że w trakcie pełnienia służby zajmowała lub pełniła obowiązki na stanowiskach służbowych związanych z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, tj.:

– od [...] października 2006 r. do [...] marca 2007 r. pełniła stanowisko Naczelnika [...],

– od [...] kwietnia 2007 r. do [...] kwietnia 2007 r. zajmowała stanowisko Kierownika [...],

– od [...] kwietnia 2007 r. do [...] kwietnia 2008 r. była Zastępcą Naczelnika [...].

Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie określenia korpusu.

W wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt SA/Wa 2471/11, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i w uzasadnieniu podał, że organ wydał decyzję bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Wobec powyższego Szef Służby Celnej postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], przywrócił termin do wniesienia odwołania.

Następnie Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do dnia 30 listopada 2009 r., wynikał wprost z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, bowiem ustanowiono w nim, iż w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy, kierownik urzędu obowiązany był dokonać mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe. Ponadto regulacja ta była wyrazem wpływu nowej ustawy o Służbie Celnej na stosunek służbowy funkcjonariusza celnego, powstały pod rządami dotychczasowej ustawy, a procedura przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach uregulowana została w art. 223 ust. 2 – 6 ustawy. Zadaniem organu zatem było umieszczenie danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska, bądź pełnionych obowiązków. Tymczasem w przypadku skarżącej przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania, bowiem dotyczy on funkcjonariuszy, którzy spełniali wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., tj. w dniu 30 października 2009 r. Odwołująca we wspomnianym okresie zajmowała stanowisko eksperta celnego i posiadała stopień służbowy starszego dyspozytora celnego, a stanowisko eksperta celnego nie zostało zaliczone do kategorii stanowisk kierowniczych o których mowa w art. 17 ust. 1 i ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Mając na względzie przepisy powołanego artykułu, mianowanie do korpusu oficerów młodszych Służby Celnej, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. dotyczyło wyłącznie funkcjonariuszy zajmujących bądź wyższe stanowiska kierownicze, bądź stanowisko: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Również posiadany stopień służbowy starszego dyspozytora celnego, nie upoważniał do określenia stopnia w korpusie oficerów młodszych. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w [...] było mianowanie na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej zgodnie z dyspozycja art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. W dalszej części podniósł, że nie kwestionuje on faktu pełnienia przez skarżącą w przeszłości obowiązków na stanowisku związanym z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Jednak przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem uzależnia on mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych, od zajmowania stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników albo pełnienia obowiązków na takim stanowisku, bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy. Ponadto nie sposób się zgodzić z argumentacją, że użyty w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy zwrot "przed dniem wejścia w życia ustawy" powinien być rozumiany, jako dowolny okres poprzedzający wejście ustawy w życie. Wszak skoro został on umiejscowiony w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe" to oznacza to, że reguluje wyłącznie takie sytuacje, które mogą pojawić się na tle wprowadzania w życie nowych uregulowań. Zgodnie bowiem z § 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych. Mianowanie na stopień służbowy na podstawie art. 223 ustawy, miało na celu mianowanie na stopień odpowiadający dotychczasowej pozycji w hierarchii katalogu stopni służbowych, a tylko w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, stanowiło awans.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca D. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 223 ust.3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego nie zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

a. naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.], poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071 t.j. ze zm.), tj. wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego tj. art. 223 ust 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej zawarte w pismach [...] oraz [...] i o pisemne polecenie [...],

b. naruszenie przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez nią stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników,

c. naruszenie przepisu art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia nie przewidzianego w tym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy tylko w zakresie korpusu nie rozstrzygając w zakresie stopnia funkcjonariusza celnego,

W uzasadnieniu powołała się na opisany powyżej stan faktyczny i przedstawiła przebieg służby wskazując na zajmowane przez siebie stanowiska służbowe, a przytoczone już wyżej. W dalszej części stwierdziła, że zaskarżoną decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa poprzez pominięcie przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, bowiem obowiązek uwzględnienia powyższego przepisu, jako podstawy prawnej mianowania, wynika wprost ze stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdzie w okresie od [...] października 2006 r. do [...] kwietnia 2008 r. zajmowała w czasie podanym w odwołaniu stanowiska Naczelnika [...], Kierownika [....] i Zastępcy [...]. W związku z tym, że powyższa okoliczność miała miejsce przed dniem 31 października 2009 r. tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r., Nr 168, poz. 1323), mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych było obligatoryjne. W myśl bowiem art. 223 ust. 3 pkt 2 o Służbie Celnej "funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej", a pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy", powinno być rozumiane zgodnie z wykładnią językową, jako dowolny okres poprzedzający wejście ustawy w życie. Natomiast zastosowanie wykładni przyjętej przez Dyrektora Izby Celnej, opartej na pisemnych wskazówkach Szefa Służby Celnej, prowadzi do interpretacji rozszerzającej pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy". Dalej stwierdziła, że działanie organu w niniejszej sprawie narusza konstytucyjną zasadę praworządności (art 2 i 7 Konstytucji RP), wzmocnioną w ramach postępowania administracyjnego przepisem art. 6 k.p.a. Art. 2 Konstytucji RP wprowadza fundamentalną zasadę demokratycznego państwa prawa. Zasada ta ujmuje prawo, jako podstawę i granicę wszystkich działań państwa, a więc zwłaszcza działań organów administracji państwowej (w tym organów celnych). Zgodnie z art 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i powyższa zasada jest powtórzeniem treści art. 7 Konstytucji RP. Stąd też zaskarżona decyzja (akt mianowania) narusza art. 6 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego w postaci art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, a przyjęta przez organ podstawa rozstrzygnięcia jest niedopuszczalna. Dyspozycja art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy została sformułowana w sposób dyskrecjonalny i nie dopuszcza możliwości pominięcia, przez organ określający stopnie służbowe, kryterium mianowania wskazanego w tym przepisie, zaś ona sama we wskazanych okresach zajmowała stanowiska związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. W związku z tym, iż powyższa okoliczność miała miejsce przed dniem 31 października 2009 r. tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych było obligatoryjne i treść art 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie pozostawia w tym zakresie wątpliwości, a jego brak w podstawie prawnej aktu mianowania wskazuje na pominięcie przez Dyrektora Izby Celnej przepisu prawa materialnego, którego zastosowanie było obowiązkowe. Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej, Szef Służby Celnej zapewnia sprawne i efektywne wykonywanie jej zadań, w szczególności przez kształtowanie polityki kadrowej i szkoleniowej. Wskazany przepis nie nadaje Szefowi Służby Celnej jednoznacznych uprawnień, lecz jest normą o charakterze ogólnym, która wymaga konkretyzacji w przepisie szczególnym. Takim przepisem jest np. art 24 ust. 3, który powierza Szefowi Służby ściśle oznaczone zadania wobec określonej kategorii funkcjonariuszy (zadania kierownika urzędu wobec funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach organizacyjnych w urzędzie obsługującym ministra wykonuje Szef Służby Celnej). Ogólna dyspozycja art. 10 ust 3 pkt 3 ustawy, w świetle braku przepisu szczególnego, wyklucza wydawanie przez Szefa Służby konkretnych wytycznych w zakresie zadań powierzonych przez ustawę Dyrektorowi Izby. Art. 223 ust. 1 ustawy wskazuje jednoznacznie, że kierownik urzędu (Dyrektor Izby Celnej, zob. art. 24 ust. 3 w zw. z art. 22 pkt 2-3 ustawy) dokona mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe. Powyższy przepis wskazuje wyłączną kompetencję Dyrektora Izby Celnej. Z tego względu wykluczone jest wydawanie w tym zakresie poleceń służbowych i wiążących interpretacji prawnych przez Szefa Służby Celnej. Podkreślono, że interpretacja prawna narzucona Dyrektorowi Izby Celnej, spowodowała niezastosowanie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, którego zastosowanie w niniejszej sprawie było obligatoryjne. Niezależnie od powyższego podała, że przepis art. 7 k.p.a. wyraźnie wskazuje, iż to na organie administracji publicznej spoczywa ciężar wyczerpującego i obiektywnego zebrania materiałów niezbędnych do wydania prawidłowego pod względem merytorycznym rozstrzygnięcia, zaś Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję w przedmiocie jej mianowania bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez nią przed dniem 31 października 2009 r., stanowisk związanych z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Pominięcie tego faktu przy wydaniu aktu mianowania, art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej spowodowało wyłączenie z zakresu postępowania administracyjnego stanu faktycznego, który winien być obowiązkowo wzięty pod uwagę. Ona sama legitymuje się okresem służby na stanowiskach wyżej już podanych, zatem pominięcie dyspozycji art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy świadczy o niewyjaśnieniu, jakie stanowisko zajmowała w trakcie pełnienia służby w Służbie Celnej. Ponadto zgodnie z art 138 § 1 k.p.a. organ II instancji nie ma swobody co do sposobu określania skutków prawnych będących następstwem wniesienia odwołania, lecz władny jest podjąć takie tylko rozstrzygnięcia, jakie są przewidziane w art. 138 k.p.a., przy uwzględnieniu ograniczenia zawartego w art. 139 k.p.a., czyli zakazu reformationis in peius. Ponadto Szef Służby Celnej wydając zaskarżoną decyzję, nie wypowiedział się co do stopnia służbowego funkcjonariusza celnego i organ II instancji nie może ograniczać się w sentencji wyłącznie do korpusu, skoro decyzja Dyrektora Izby Celnej dotyczyła dwóch elementów tj. korpusu i stopnia służbowego.

W odpowiedzi na skargę szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323), funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym, niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Natomiast w myśl art. 223 ust. 4 ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę mianowania, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora celnego albo dyspozytora celnego określa się stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Analizując zarzuty zawarte w skardze w pierwszej kolejności należy poddać analizie użyte w tych przepisach określenie "przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko (pełnił służbę)" i dokonując jej przez pryzmat wykładni językowej zwrot ten – w ocenie Sądu – może oznaczać zarówno moment bezpośrednio poprzedzający wejście w życie ustawy, jak i też dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy. Zatem skoro wykładnia językowa nie jest jednoznaczna, przeto odwołać się należy do reguł wykładni systemowej oraz celowościowej, które służą rozstrzyganiu zaistniałych wątpliwości oraz pozwalają uzasadnić wybór między różnymi możliwościami interpretacji językowej danego zwrotu czy przepisu. Zgodnie z zasadą wykładni systemowej, nie można przepisów prawa interpretować w sposób prowadzący do ich sprzeczności z innymi przepisami, a przy wykładni przepisów należy brać pod uwagę ich miejsce w systematyce wewnętrznej aktu normatywnego.

Ustawa o Służbie Celnej miała na celu między innymi uporządkowanie zakresu stanowisk i stopni służbowych funkcjonariuszy celnych oraz stworzenie korpusów stopni służbowych na wzór innych służb mundurowych. Z kolei przepisy przejściowe tej ustawy miały zapewnić jasną i płynną zmianę dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych. Dotyczący omawianej sprawy art. 223 ustawy umieszczony został w Rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe". W przepisach art. 223 ust. 2 – 6 zawarte zostały szczegółowe wytyczne dotyczące przyporządkowania do określonych korpusów, z uwzględnieniem posiadanych przez funkcjonariuszy celnych stopni służbowych "przed dniem wejścia w życie ustawy". Przepis wspomnianego wyżej artykułu nie pozostawia opisanych kwestii uznaniu administracyjnemu. Stopnie służbowe funkcjonariuszy celnych, określone w art. 8 ust. 1 poprzedniej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, zostały w tych przepisach przyporządkowane do określonych korpusów. Przypisanie do określonych korpusów nie jest uzależnione od okresu służby, posiadanych kompetencji i doświadczenia, lecz jedynie od stopnia, który mieli "przed dniem wejścia w życie ustawy". Podkreślić również należy, że celem tej regulacji nie było awansowanie funkcjonariuszy z uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu służby, lecz tylko płynne przeniesienie ich w zakres nowej regulacji prawnej. Dokonując wykładni przepisów należy brać pod uwagę ich miejsce w systematyce wewnętrznej aktu normatywnego. Zawarty w art. 223 ust. 2 – 5 zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" należy interpretować w taki sam sposób w odniesieniu do wszystkich przepisów przejściowych, w których został użyty w tym artykule. Skoro – jak wspomniano wyżej – celem regulacji zawartej w przepisach przejściowych ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. było zapewnienie płynnej zmiany dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane nową ustawą, dlatego zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" należy interpretować jako odnoszący się do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy. Przyjęcie bowiem innej interpretacji, tzn., że chodzi w nim o dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy, prowadziłoby do uznaniowości w zakresie przyporządkowania funkcjonariuszy do określonych korpusów, w zależności od tego, jaki okres służby danego funkcjonariusza, poprzedzający wejście w życie ustawy, organ wziąłby pod uwagę.

W rozpoznawanej sprawie natomiast bezspornym jest, że skarżąca D. K. w przeszłości zajmowała stanowisko służbowe związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników i tak w okresach od [...] października 2006 r. do [...] marca 2007 r. pełniła stanowisko, od [...] kwietnia 2007 r. do [...] kwietnia 2007 r. zajmowała stanowisko Kierownika [...], a od [...] kwietnia 2007 r. do [...] kwietnia 2008 r. była Zastępcą Naczelnika [...]. Jednakże poza sporem jest i to, że 30 października 2009 r. zajmowała stanowisko eksperta celnego i posiadała stopień służbowy starszego dyspozytora celnego, a zatem niezaliczane do stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników.

Stąd też nie było podstaw do mianowania jej – na podstawie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy – w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej i zastosowanie w tej sytuacji regulacji zawartej w art. 223 ust. 4 ustawy było prawidłowe.

W tym stanie rzeczy, w konsekwencji, żaden ze wskazanych przez skarżącą przepisów nie został naruszony i dodać ponadto należy, że – wbrew jej zarzutowi – Szef Służby Celnej utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wypowiedział się – w przeciwieństwie do decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. – co do stopnia służbowego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.