Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 787/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.33 par.1, art.34
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art.6h, art.6q
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] r. sprawy ze skargi C. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), po rozpoznaniu zażalenia C. T. ("strona", "zobowiązany", "skarżący"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (Dyrektor IAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu skarbowego w P. (organ egzekucyjny) z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r.,

nr [...], wystawionego przez Z. w C. .

Organ przywołał treść przepisów, na których się oparł.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r.,

nr [...], wystawionego przez Z. C.. Przedmiotowym tytułem wykonawczym objęto zobowiązanie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odpis powyższego tytułu wykonawczego został odebrany osobiście przez zobowiązanego w dniu [...] lutego 2017 r.

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2017 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności przysługującej stronie, tj. z tytułu zwrotu nadpłaty podatku dochodowego za 2016 r.

Kolejno w dniu [...] lutego 2017 r. oraz [...] lutego 2017 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęły zarzuty zobowiązanego dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W ocenie zobowiązanego, prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postępowanie egzekucyjne do jego majątku było nielegalne i niezgodne z prawem.

Organ egzekucyjny, mając na względzie art. 34 § 1 u.p.e.a., wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., wierzyciel oddalił zarzuty zobowiązanego. Rozstrzygnięcie wierzyciela nie zostało zaskarżone przez stronę.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wierzyciel oddalił zarzuty zobowiązanego.

Organ egzekucyjny, postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], odmówił uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. Przedmiotowe postanowienie doręczono zobowiązanemu w dniu [...] maja 2017 r.

Podkreślono, że wierzyciel zajmując swoje stanowisko uznał zarzut niezgodności i legalności prowadzonej egzekucji za bezzasadny. W dniu [...] listopada 2014 r. wierzyciel wydał decyzję, w której określił wysokość opłat za gospodarowanie opłatami komunalnymi a decyzja ta jest prawomocna.

Organ egzekucyjny wskazał, że jest związany stanowiskiem wierzyciela, w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. i nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postepowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważania w tym trybie stanowiska wierzyciela.

We wniesionym zażaleniu strona nie zgodziła się z ww. postanowieniem oraz ze stanowiskiem wierzyciela. Według zobowiązanego, tytuł wykonawczy nr [...] jest niezgodny z prawem i nie ma cech legalności. Dalej wskazał, iż egzekucję na podstawie u.p.e.a. można prowadzić na zlecenie organu administracji publicznej, a nie prywatnego związku. Następnie dodał, iż z przeprowadzonej analizy treści przedmiotowego zażalenia wynika, iż zobowiązany opisując szereg zdarzeń wskazuje ogólnie na swoje niezadowolenie w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym konsekwentnie podnosząc, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym

nr [...] nie istnieje. Zobowiązany wskazał, że nigdy nie otrzymał od wierzyciela rachunków za usługę wywozu śmieci. Ponadto zawarł również wniosek o wyłączenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i pracowników tego organu od rozpatrzenia tegoż zażalenia.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor IAS, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] [...]), zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie i przekazał akta postępowania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (Szef KAS) w celu rozpoznania wniosku w części dotyczącej wyłączenia Dyrektora IAS i pracowników tego organu od rozpatrywania sprawy dotyczącej zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]

Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Szef KAS odmówił wyłączenia organu administracji publicznej Dyrektora IAS od załatwienia sprawy dotyczącej rozpatrzenia zażalenia.

Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. organ odwoławczy podjął zawieszone postępowanie.

W skarżonym postanowieniu z [...] lipca 2017 r. Dyrektor IAS wskazał, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Wierzyciel natomiast w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2017 r. oddalił zarzuty wniesione przez zobowiązanego. Wyjaśnił, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publicznoprawną, dlatego podlega wpłacie bez wezwania zgodnie ze złożoną deklaracją. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec lub powstają odpady komunalne.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6q § 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 250 j.t. z późn. zm., dalej: "u.c.p.g.") w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 j.t. ze zm., dalej "o.p.") z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust 2, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.

Wierzyciel wskazał, iż zobowiązany był właścicielem nieruchomości położonej w [...] do dnia [...] kwietnia 2014 r. Zgodnie z § 1 pkt 2 uchwały nr [...] Zgromadzenia Ogólnego Związku Gmin D. O. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, właściciel zobowiązany był złożyć deklarację do dnia [...] lutego 2013 r. Zobowiązany nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, w związku z czym Z. C. na podstawie art. 6 u.c.p.g. określił w drodze decyzji wysokość opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Decyzji tej strona nie zaskarżyła, w związku z czym stała się ona ostateczna. Następnie wierzyciel skierował do zobowiązanego upomnienie, w którym wezwał do uregulowania należności wynikających z powołanej decyzji. Podsumowując wierzyciel wskazał, iż skoro zarządowi związku międzygminnego,

a w tym przypadku Związkowi Gmin D. O. w C. przysługują uprawnienia organów podatkowych w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to zarzuty zobowiązanego w powyższym zakresie są całkowicie bezzasadne.

W tym stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy w ocenie organu odwoławczego, organ egzekucyjny nie mógł w zakresie podniesionych zarzutów rozstrzygać odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznym postanowieniu wierzyciela.

Dyrektor IAS wskazał, że organ odwoławczy również nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela na podstawie

art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. jest wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Z tego powodu uznano zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.

W odniesieniu zaś do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § pkt 10 u.p.e.a.) organ odwoławczy wskazał, że został on zgłoszony po raz pierwszy dopiero na etapie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów, zatem należało go uznać za spóźniony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący na wstępie skierował szereg obelg i inwektyw w odniesieniu do pracownika podpisującego zaskarżone rozstrzygnięcie z upoważnienia Dyrektora IAS. Następnie zarzucił postanowieniu organu odwoławczego skrajne kłamstwa mogące zaistnieć tylko wobec przestępczej bezkarności urzędników nigdy nie ściganych i nie skazywanych za przestępstwa.

Skarżący podniósł, że złamane zostały prawa do rzetelnego postępowania i obrony, nie otrzymywał wyjaśnień a wierzyciel nie miał prawa wydawać decyzji, bowiem obowiązek ten jest powinnością wójta gminy. Wskazał, że Deklaracji nie miał składać do wierzyciela, tylko do Wójta Gminy K., a on miał przekazywać po weryfikacji. Podkreślił, że żadna korespondencja nie była mu dostarczana.

Skarżący zażądał uchylenia skarżonego postanowienia, ponieważ w swej istocie pomija ono wszystkie zgłoszone merytoryczne zarzuty i nie odnosi się do niczego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie w zakresie prawa pomocy adwokata z urzędu.

W dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie dla niego adwokata.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący złożył wniosek wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie od orzekania w sprawie skarżącego.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., w sprawie o sygn. akt I SO/Go 1/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił w części wniosek skarżącego, tj. w odniesieniu do 6 sędziów, natomiast postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Sąd ten odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia [...] września 2018 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. uwzględniono wniosek skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym.

Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Wyjaśnić, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Analizując pisma skarżącego stanąć należy na stanowisku, że zgłoszone zostały zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 6 i 9 u.p.e.a.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w trybie art. 34 u.p.e.a.

W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

Z kolei, w myśl przepisu art. 34 § 4 u.p.e.a, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Odnosząc się twierdzenia skarżącego, jakoby organ jak i organ egzekucyjny podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie pominął fakt, że nie miał on obowiązku składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do Związku Gmin Dolnej Odry, tylko do Wójta Gminy K., a w konsekwencji nie uznał

za uzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku, zauważyć należy, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jako organ II instancji nie był uprawniony do ingerowania zarówno w proceduralne, jak i merytoryczne aspekty wydawania stanowiska przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów i zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. jest wiążące także dla odwoławczego organu egzekucyjnego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Ponadto, organ będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela.

Legalność postanowień wierzyciela w sprawie zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega jednak kontroli sądu administracyjnego.

Pomimo tego, że aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej, w skrócie: "p.p.s.a.") wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego.

Zarysowany tu zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 p.p.s.a.

Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Zatem, dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., ale także postanowień wierzyciela uznających za niezasadne zarzuty skarżącego, które stanowiły podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z 11 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z 28 października 2008 r., sygn. akt II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z 4 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 216/10, Lex nr 992340; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 466/08, Lex nr 549018), co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1140/13.

Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że w postanowieniu z [...] kwietnia 2017 r. wierzyciel oddalił zarzuty wniesione przez zobowiązanego.

Stanowisko to należy uznać za prawidłowe.

Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publicznoprawną, dlatego podlega wpłacie bez wezwania zgodnie ze złożoną deklaracją.

Zgodnie z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250, j.t. ze zm. – zwana dalej "ustawą") ustawy, właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6m ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdeklarowana w deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6l ustawy.

Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec lub powstają odpady komunalne.

Zgodnie z art. 6q § 1 ustawy w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 j.t. ze. zm.) z tym. że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust 2. w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.

Jak wynika z akt sprawy zobowiązany był właścicielem nieruchomości położonej w [...] do [...] kwietnia 2014 r.

Zgodnie z § 1 pkt 2 uchwały nr [...] Zgromadzenia Ogólnego Związku Gmin D. O. z [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, właściciel zobowiązany był złożyć deklarację do dnia 28 lutego 2013 r. Zobowiązany nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, w związku z czym Z. C., na podstawie art. 6 ustawy, określił w drodze decyzji wysokość opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Decyzja ta nie została zaskarżona, w związku z czym stała się ostateczna. Następnie, wierzyciel skierował do zobowiązanego upomnienie, w którym wezwał do uregulowania należności wynikających z powołanej decyzji. Zasadnie wierzyciel wyjaśnił jednocześnie, że zarządowi związku międzygminnego, a w tym przypadku Z. w C. przysługują uprawnienia organów podatkowych w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W tym stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie zawarte w ostatecznym postanowieniu wierzyciela jest prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że podniesione przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty są nieuzasadnione.

Odnosząc się do kwestii niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr [...] wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § pkt 10), wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania mogą być tylko te zarzuty, które zostały zgłoszone przez zobowiązanego w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu zobowiązany nie może uzupełniać zarzutów o nowe podstawy faktyczne i prawne. Organ egzekucyjny nie ma przy tym uprawnienia, ani obowiązku by z urzędu badać inne przesłanki niż te zgłoszone przez zobowiązanego.

Powyższy zarzut zgłoszony został po raz pierwszy dopiero na etapie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów. Skoro zatem zarzut ten nie był podniesiony we wstępnej fazie postępowania, to nie mógł on być, jako spóźniony, przedmiotem rozpoznania merytorycznego. Tym samym, zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., nie podlegał rozpatrzeniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wyda referendarz sądowy na posiedzeniu niejawnym.