Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 507/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6310 Wytwarzanie   i   obrót    bronią    i        amunicją
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 pkt 8, art. 24 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1545
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], którą organ działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), w związku z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1545), zwanej dalej "ustawą", po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku M. Sp. z o.o., z siedzibą w Z. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2020 r. nr [...] cofającą M. Sp. z o.o., koncesję nr [...] (z późn. zm.) udzieloną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] listopada 2017 r. na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:

• wytwarzania (w tym odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, celem unieszkodliwienia lub pozbawienia cech użytkowych) broni określonej w ust. 1-9 Załącznika nr 1 "Rodzaje broni i amunicji" - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625, z późn. zm.);

• obrotu rodzajami broni i amunicji określonymi w ust. 1-28 Załącznika nr 1 "Rodzaje broni i amunicji" - BA - do ww. rozporządzenia;

• usług rusznikarskich dotyczących rodzajów broni określonych w ust. 1 - 2 i 6 Załącznika nr 1 "Rodzaje broni i amunicji" – BA - do ww. rozporządzenia;

• wytwarzania wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonych w pozycjach WT III i WT XII Załącznika nr 2 "Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym" - WT - do ww. rozporządzenia;

• wytwarzania (odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, celem unieszkodliwienia lub pozbawienia cech użytkowych) wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonych w pozycjach: WT II, WT XIV - WT XI i WT XIV Załącznika nr 2 "Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym" - WT - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja;

• obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach: WT II - WT XII oraz WT XIV Załącznika nr 2 "Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym"-WT-do ww. rozporządzenia.

Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu [...] listopada 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, udzielił M. Sp. z o.o., (zwanej dalej "Spółką") koncesji nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej we wskazanym powyżej zakresie.

W dniach 15 - 26 października 2018 r. upoważnieni funkcjonariusze Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. przeprowadzili kontrolę wykonywanej przez Spółkę koncesjonowanej działalności gospodarczej, podczas której stwierdzono nieprawidłowości polegające na braku ewidencjonowania jednej sztuki broni, braku uzyskania poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej, a także nie odstrzelenia 3 nabojów z każdej lufy broni przeznaczonej do sprzedaży o kalibrze do 20 mm lub kalibrze wagomiarowym do 12.

Następnie w dniach 29 października - 2 listopada 2018 r. działalność koncesjonowana Spółki została skontrolowana przez upoważnionych funkcjonariuszy Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S., podczas której ustalono, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji nr [...], ponieważ od dnia udzielenia koncesji do dnia 12 marca 2018 r. magazynowała broń i amunicję, pomimo iż w tym okresie nie posiadała uprawnień do magazynowania jakichkolwiek materiałów koncesjonowanych.

Kontrolujący stwierdzili, że Spółka kupiła materiały koncesjonowane od Pana J. S. prowadzącego działalność koncesjonowaną w ramach firmy: P., (zwanego dalej jako "firma P."), które były przechowywane w magazynach innego koncesjonowanego przedsiębiorcy - Pana P. P. prowadzącego działalność koncesjonowaną w ramach firmy: G., (zwanego dalej jako "firma G."). Ponadto w ocenie kontrolujących zapisy w księgach ewidencyjnych świadczyły o tym, że broń i amunicja wciąż pozostawały w rękach Spółki, podczas gdy faktycznie znajdowały się one w magazynach innego przedsiębiorcy.

Spółka nie zgodziła się z ustaleniami kontrolujących, twierdząc, że podejmowane przez nią działania były ustawowo dozwolone, a ich celem było zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego państwa polskiego poprzez fizyczne posiadanie broni i amunicji wyłącznie przez podmioty do tego uprawnione w odpowiednio zabezpieczonych magazynach. Dodatkowo całość operacji była odnotowywana w stosownych księgach ewidencyjnych, które były prowadzone ze szczególną starannością, co - jak Spółka podkreśliła - zauważył także organ kontrolny. Ponadto Spółka wyjaśniła, że wielokrotnie kupowała broń i amunicję od firmy P., w okresie kiedy posiadana przez Spółkę koncesja nr [...] nie obejmowała prawa magazynowania materiałów koncesjonowanych. Z tego względu kupiony przez Spółkę towar nie mógł być odebrany przez jej pracowników. Zakup towarów koncesjonowanych był ewidencjonowany w stosownych księgach ewidencyjnych, jednakże zakupiony towar pozostawał w magazynie sprzedawcy (firmy P.), pomimo iż formalnie towar ten stanowił już własność Spółki. Następnie broń była sprzedawana klientowi, który osobiście taką broń odbierał z magazynu firmy P. W ten sposób Spółka dokonywała obrotu bronią i amunicją, nie mając z nią w rzeczywistości fizycznego kontaktu. Odnosząc się bezpośrednio do sytuacji oddania broni w depozyt firmie G., Spółka wyjaśniła, że ta sytuacja dotyczyła broni kupionej od firmy P., jednakże wciąż przechowywanej w magazynie firmy P. Po zakupie ww. broni Spółka otrzymała informację od firmy P., że traci ona koncesję, przez co nie będzie mogła już dłużej magazynować u siebie broni. Zdaniem Spółki, broń ze względu na swoją koncesjonowaną specyfikę jest towarem trudno zbywalnym i niemożliwe było pozbycie się jej w krótkim czasie. Jak twierdzi Spółka, w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa przechowywania broni, a także bezpieczeństwa porządku publicznego i państwa polskiego podjęła decyzję o zmianie miejsca jej przechowywania. Broń została przewieziona do magazynu zlokalizowanego w K. przy [...] 16, należącego do firmy G., która ze względu na posiadanie koncesji uprawniającej do magazynowania broni i amunicji dawała gwarancję nadaną przez państwo polskie, rzetelnego odbioru broni z magazynów firmy P. i bezpiecznego zdeponowania jej w swoich magazynach. Ponadto Spółka wskazała, że Agencja Mienia Wojskowego również nie posiada własnych magazynów, a będąca na jej stanie broń i amunicja jest deponowana na podstawie stosownego porozumienia w wielu magazynach na terenie Polski stanowiących własność MON, Policji, Straży Granicznej i innych instytucji. Zdaniem Spółki deponowanie broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym u innych koncesjonowanych podmiotów nie jest ustawowo zabronione, a w przypadku ich nabycia przez podmiot nieuprawniony do magazynowania - wręcz w domyśle nakazane. Powyższe w ocenie Spółki potwierdza przez analogię również sam organ koncesyjny, nakazując na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 8 uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, składanie do depozytu u innych koncesjonowanych przedsiębiorców broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, co potwierdzają zapisy umieszczone w koncesjach, tj.: "w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją złożyć broń, amunicję oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym do depozytu przedsiębiorcy posiadającego stosowną koncesję, co nie stanowi przeszkody do jej zbywania".

Chcąc zweryfikować kwestie faktycznego magazynowania broni należącej do Spółki, organ koncesyjny w piśmie z dnia 4 marca 2019 r. zwrócił się w tej sprawie z prośbą o wyjaśnienie do firmy G., ze wskazaniem okresu przechowywania materiałów w magazynie oraz sposobu jej zaewidencjonowania.

W odpowiedzi, firma G. szczegółowo ustosunkowała się do kwestii przechowywania w swoim magazynie materiałów koncesjonowanych należących do innych przedsiębiorców oraz potwierdziła, że w magazynie zlokalizowanym w K. przechowywała broń palną i amunicję należącą do firmy P., która następnie została sprzedana Spółce. Przechowywanie tych materiałów odbyło się na podstawie trójstronnej umowy magazynowania (depozytu) zawartej w dniu [...] stycznia 2018 r. pomiędzy firmą G., Spółką i firmą P., która wraz z kserokopią ewidencji została przedstawiona organowi koncesyjnemu. Broń była przechowywana w okresie od dnia 22 stycznia 2018 r do dnia 21 marca 2018 r.

W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli nieprawidłościami Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] orzekł o cofnięciu M. Sp. z o.o., ww. koncesji nr [...] (z późn. zm.) udzielonej w dniu [...] listopada 2017 r. na wykonywanie ww. koncesjonowanej działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że stan faktyczny ustalony na podstawie materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania kontrolnego wskazuje, że od dnia udzielenia koncesji Spółka wielokrotnie kupowała materiały koncesjonowane od firmy P., których fizycznie nie odebrała, ponieważ posiadana przez nią koncesja nie dawała uprawnień do magazynowania materiałów koncesjonowanych. W związku z tym Spółka postanowiła, że broń mimo zmiany właściciela wciąż będzie znajdowała się w magazynie firmy P. i z tego miejsca była prowadzona jej dalsza sprzedaż. Wydawanie towaru odbywało się bezpośrednio z magazynu firmy P. bez udziału osób związanych ze skarżącą Spółką. Ponadto w chwili gdy firma P. utraciła koncesję musiała pozbyć się wszystkich swoich towarów znajdujących się w jej magazynie i w tym celu na podstawie umowy trójstronnej materiały koncesjonowane należące do firmy P. zostały przekazane firmie G. Zgodnie z treścią tej umowy trójstronnej broń i amunicja w chwili złożenia do depozytu stały się własnością Spółki. Materiały koncesjonowane należące do Spółki były przechowywane w magazynie firmy G. od dnia 22 stycznia 2018 r. do dnia 21 marca 2018 r., skąd były sprzedawane klientom. Organ koncesyjny wskazał, że Spółka rozszerzyła koncesję o możliwość magazynowania dopiero z dniem 12 marca 2018 r. Gdy Spółka już posiadała możliwość magazynowania, to przeniosła wszystkie swoje materiały z magazynu firmy G. do własnego magazynu.

Po analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również wyjaśnień Spółki na okoliczność magazynowania własnych towarów koncesjonowanych w magazynie innego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania, w pierwszej kolejności organ koncesyjny uznał, że taki sposób prowadzenia działalności koncesjonowanej jest niedopuszczalny i nie może być zaakceptowany. Organ stwierdził, że postępowanie Spółki w wyżej wymienionym zakresie stanowiło klasyczny przykład ominięcia "prawa magazynowania", co nierozerwalnie wiązało się z prowadzeniem działalności koncesjonowanej niezgodnie z warunkami udzielonej koncesji. Organ podkreślił, że decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił Spółce koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym bez prawa ich magazynowania. Prawo magazynowania tych materiałów Spółka nabyła dopiero za sprawą decyzji z dnia [...] marca 2018 r. Zanim to się jednak stało, Spółka zgodnie z warunkami określonymi w koncesji, przez ok. 5 miesięcy, nie miała w ogóle uprawnień do magazynowania towarów koncesjonowanych, czy to w swoim magazynie, czy u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie nie miło znaczenia zawarcie tzw. umowy "depozytu".

Przechowywanie towarów koncesjonowanych w magazynie firmy P., a następnie firmy G., świadczy o tym, że Spółka w tym okresie wykonywała koncesjonowaną działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji, ponieważ posiadana przez nią koncesja nie zezwalała Spółce w ogóle na magazynowanie materiałów koncesjonowanych, co jednak miało miejsce.

W ocenie organu koncesyjnego twierdzenie Spółki, jakoby wszystkie transakcje i operacje były rzetelnie odnotowywane w księgach ewidencyjnych, mija się z prawdą, ponieważ zapisy w księgach ewidencyjnych dotyczące towarów, które znajdowały się w magazynie firmy P. a następnie firmy G., jednoznacznie wskazywały, że asortyment koncesjonowany przez cały czas znajduje się na stanie magazynowym Spółki (podczas gdy Spółka prawnie nie mogła posiadać magazynu). Na tę okoliczność zwrócili uwagę kontrolujący funkcjonariusze WPA KWP w S. Spółka, składając wyjaśnienia, pominęła jednak te ustalenia i z przekonaniem poinformowała, że staranność w księgach ewidencyjnych została potwierdzona przez kontrolujących.

Organ uznał, że twierdzenie Spółki, że "deponowanie broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym u innych koncesjonowanych podmiotów, nie jest ustawowo zabronione (a w przypadku ich nabycia przez podmiot nieuprawniony do magazynowania - wręcz w domyśle nakazane)" - jest całkowicie nieprawdziwe, ponieważ w tamtym czasie żaden przepis uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, czy aktów wykonawczych do tej ustawy nie zezwalał nawet w domyśle na magazynowanie materiałów koncesjonowanych u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, w sytuacji w której podmiot przekazujący ten asortyment nie posiada koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej z prawem magazynowania. Co więcej, powoływanie się przez Spółkę na obowiązki, jakie w treści koncesji organ koncesyjny nałożył na Spółkę w oparciu o przepisy określone w art. 14 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, jest nietrafiony i świadczy jedynie o braku należytego zrozumienia tych przepisów oraz treści koncesji. Koncesja na stronie drugiej istotnie zawiera obowiązki, jakie organ koncesyjny nałożył na Spółkę w oparciu o przepisy w art. 14 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Organ zauważył, że dozwolone jest przekazanie materiałów koncesjonowanych do depozytu innemu przedsiębiorcy, ale wyłącznie w sytuacji, w której przedsiębiorca zaprzestał wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Z takiej możliwości nie może skorzystać przedsiębiorca, który wciąż prowadzi działalność koncesjonowaną. Tłumaczenie Spółki, że Agencja Mienia Wojskowego również nie posiada własnych magazynów, a będąca na ich stanie broń i amunicja jest deponowana na podstawie stosownego porozumienia w wielu magazynach na terenie Polski stanowiących własność MON, Policji, Straży Granicznej i innych instytucji, po pierwsze nie jest w pełni prawdziwe, po drugie nie stanowi merytorycznego argumentu w tej sprawie, a po trzecie świadczy o tym, że Spółka przed złożeniem wyjaśnień nie zapoznała się z treścią koncesji posiadanej przez Agencję Mienia Wojskowego. Należy wskazać, że Agencja Mienia Wojskowego jest podmiotem wykonawczym nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej, a jej status prawny oraz zakres jej kompetencji określa ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2020 r. poz. 231). Do jej podstawowych zadań należało i wciąż należy przede wszystkim przechowywanie i obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Sposób prowadzenia przez Agencję Mienia Wojskowego może różnić się od przeciętego przedsiębiorcy z uwagi na jej ustawowy status w tym zakresie, aczkolwiek Agencja jak każdy inny koncesjonowany przedsiębiorca powinna przestrzegać przepisów dotyczących koncesjonowanej działalności gospodarczej.

Odnośnie swojej działalności Spółka twierdziła, że wszystkie transakcje i operacje były rzetelnie odnotowywane w księgach ewidencyjnych. W ocenie organu koncesyjnego takie stwierdzenie nie jest w pełni obiektywne, ponieważ kontrolujący stwierdzili nieścisłości w prowadzonych przez nią księgach ewidencyjnych. Zapisy w tych księgach wskazywały, że kupione materiały koncesjonowane wciąż znajdują się na stanie Spółki, podczas gdy materiały te faktycznie znajdowały się w magazynie firmy P. a następnie firmy G. Taki sposób prowadzenia ewidencji jest nieprawidłowy i nierzetelny, a zarazem niezgodny z przepisami art. 59 ust. 1 ustawy, ponieważ nie zawiera informacji dotyczących transakcji przekazania materiałów.

Zdaniem MSWiA stan faktyczny ustalony w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego jednoznacznie wskazuje, że Spółka w okresie objętym kontrolą świadomie i z premedytacją ignorowała warunki określone w koncesji oraz wbrew jej zapisom posiadała i magazynowała broń i amunicję w magazynach innych koncesjonowanych przedsiębiorców, podczas gdy posiadana przez Spółkę koncesja nie dawała wówczas uprawnień do jakiegokolwiek i w jakimkolwiek miejscu magazynowania towarów koncesjonowanych, czy to w swoich magazynach, czy w magazynach innych przedsiębiorców. Od dnia udzielenia koncesji Spółka mogła prowadzić działalność w zakresie obrotu tymi materiałami, natomiast nie posiadała uprawnień do ich magazynowania. Działalność Spółki wykonywana od dnia udzielenia koncesji do dnia [...] marca 2018 r. w ocenie organu koncesyjnego rażąco naruszała warunki określone w koncesji, polegające na faktycznym magazynowaniu materiałów koncesjonowanych, pomimo braku takich uprawnień.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ koncesyjny w piśmie z dnia 17 lipca 2020 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia posiadanej przez nią koncesji nr [...], informując jednocześnie o powodach i podstawie prawnej wszczęcia przedmiotowego postępowania, oraz o prawie zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zgromadzonych materiałów dowodowych. Powyższe zawiadomienie, pomimo prawidłowego doręczenia w dniu 24 lipca 2020 r. pozostało bez odpowiedzi.

Organ podkreślił, że analizując niniejszą sprawę należało mieć na uwadze przedmiot prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, zaś w szczególności to, że wykonywana w tamtym czasie przez nią działalność gospodarcza w zakresie obrotu bronią i amunicją, podlegała i wciąż podlega reglamentacji poprzez udzielenie koncesji na wykonywanie tejże działalności na warunkach określonych w koncesji i odrębnych przepisach prawa. Powyższe względy determinują ścisłe przestrzeganie warunków określonych w koncesji przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie obowiązków wynikających m.in. z przepisów ustawy oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Należy podkreślić, że działalność w zakresie obrotu bronią i amunicją to działalność profesjonalna, wymagająca od trudniącego się nią przedsiębiorcy rzetelności w jej prowadzeniu oraz doskonałej znajomości przepisów regulujących tę działalność. Ponadto przedsiębiorca, prowadząc koncesjonowaną działalność gospodarczą, powinien znać treść udzielonej mu koncesji oraz mieć świadomość w jakim zakresie może wykonywać tę działalność i na jakie działania posiadana koncesja mu zezwala.

Organ naczelny podał, że zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy, organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa.

Wyniki kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy WPA KWP w S. wskazują, że Spółka wykonując koncesjonowaną działalność gospodarczą rażąco naruszyła warunki określone w koncesji nr [...], ponieważ wbrew jej zapisom posiadała i magazynowała broń i amunicję w magazynach koncesjonowanych przedsiębiorców, podczas gdy w tym czasie, Spółka nie posiadała uprawnień do magazynowania jakichkolwiek materiałów koncesjonowanych.

Biorąc pod uwagę całość materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego organ koncesyjny stwierdził, że w sprawie zostały wyczerpane przesłanki określone w art, 24 ust. 2 pkt 2 ustawy uzasadniające cofnięcie Spółce koncesji nr [...].

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona postępowania i wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

We wniosku Spółka podniosła, że:

1/ W ocenie Spółki decyzja cofająca koncesję z dnia [...] października 2020 r. została wydana z naruszeniem przepisów art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez ich zastosowanie i na tej podstawie cofnięcie Spółce koncesji nr [...], w sytuacji gdy ustawodawca w powołanym przepisie posługuje się zwrotami nieostrymi, nie określając w sposób jednoznaczny stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji, co winno stwarzać organowi administracji pole do oceny czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy istnieje i czy rzeczywiście należy obligatoryjnie zastosować przepis art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy. .

2/ Spółka stwierdziła, że przedmiotowa decyzja cofająca koncesję narusza przepisy art. 14 ust. 1 pkt 8 uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, broniq, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, poprzez pominięcie, iż w ppkt 2b koncesji nr [...] organ koncesyjny określając zakres praw i obowiązków przedsiębiorcy zbywającego broń Spółce zobowiązał go po zaprzestaniu działalności do złożenia broni, wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym do depozytu przedsiębiorcy posiadającego stosowną koncesję.

3/ Spółka zarzuciła również wydanie decyzji cofającej koncesji naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę. Przejawia się to w szczególności niepodjęciem żadnych czynności zmierzających do ustalenia prawdy materialnej, a co za tym idzie uznanie okoliczności dotyczących zasadności wydania przedmiotowej decyzji za udowodnione wbrew dyspozycji przepisu art. 80 K.p.a.

4/ Dodatkowo, w ocenie Spółki, decyzja naruszała przepis art. 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który wzbudził u Strony wątpliwości co do szczegółowego i pełnego rozpatrzenia sprawy przez organ, a zatem działanie w sposób podważający zasadę zaufania uczestników do władzy publicznej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2020 r. cofającą M. Sp. z o.o., koncesję nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ naczelny wskazał, że w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka błędnie wskazała, iż powodem wydania decyzji z dnia [...] października 2020 r. cofającej koncesję jest: uzasadnione zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego. Prawdziwym zaś powodem wydania powyższej decyzji, wprost w niej wskazanym nie jest okoliczność przedstawiona przez Spółkę, tylko fakt, że Spółka wykonując koncesjonowaną działalność gospodarczą, rażąco naruszyła warunki określone w koncesji nr [...]. Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. Organ podkreślił, że użyty w tym przepisie zwrot "organ cofa koncesję albo zmienia jej zakres" wskazuje wyraźnie, iż decyzja wydana przez organ na podstawie tego przepisu ma charakter decyzji związanej, a więc organ koncesyjny jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej koncesję lub zmieniającej jej zakres w przypadku zaistnienia okoliczności przewidzianych w tym przepisie. Wydanie decyzji, która pozbawia przedsiębiorcę uprawnień wynikających z koncesji nie należy zatem do sfery tzw. uznania organu administracji. Do sfery uznania administracyjnego należy jednak kwestia oceny stanu faktycznego, w kontekście ustalenia ewentualnych przesłanek do cofnięcia koncesji określonych w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy.

Organ naczelny wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego dokonał takiej oceny i stwierdził, że ze względu na poważny charakter oraz skalę nieprawidłowości, Spółka rażąco naruszyła warunki określone w koncesji nr [...]. Co więcej, organ koncesyjny nie zgadził się z opinią Spółki, jakoby konstrukcja przepisu art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy była nieostra, przez co uniemożliwiałaby jednoznaczną ocenę stanu faktycznego. Zdaniem organu koncesyjnego konstrukcja tego przepisu jest sprecyzowana według zamysłu ustawodawcy w taki sposób, aby organ koncesyjny miał możliwość dokonania oceny stanu faktycznego ze względu na stopień i charakter naruszeń, jakich ewentualnie dopuścił się koncesjonariusz. Organ koncesyjny po ponownym rozpoznaniu wszystkich okoliczności sprawy stwierdził, że dotychczas ustalony stan faktyczny świadczy o rażącym naruszeniu przez Spółkę warunków określonych w koncesji nr [...] i w tym zakresie podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w decyzji cofającej koncesję z dnia [...] października 2020 r.

Minister SWiA stwierdził, że większość przedstawionych przez Spółkę argumentów dotyczących możliwości przechowywania materiałów koncesjonowanych w magazynach innych przedsiębiorców, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania, stanowi niejako powtórzenie wyjaśnień, składanych przez Spółkę podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Organ koncesyjny ustosunkował się do większości tych kwestii w decyzji cofającej koncesję w rozdziale "podsumowanie" oraz uważa, że stawiane przez Spółkę zarzuty oraz przedstawione w tej sprawie argumenty są błędne i pozbawione racji. Twierdzenie Spółki, że oddanie broni w depozyt innej koncesjonowanej firmie było jedynym możliwym rozwiązaniem zabezpieczenia broni i Spółka nie mogła postąpić inaczej, świadczą o tym, że Spółka nie posiadała i wciąż nie posiada wiedzy na temat podstawowych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Spółka powinna wiedzieć, że legitymując się koncesją na wykonywanie działalności koncesjonowanej bez prawa magazynowania, od dnia 16 listopada 2017 r. do dnia 12 marca 2018 r. nie miała uprawnień do przechowywania (magazynowania) gdziekolwiek i jakichkolwiek materiałów koncesjonowanych, czy to w swoim magazynie, czy u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy. Prawo magazynowania tych materiałów Spółka nabyła dopiero za sprawą decyzji zmieniającej koncesję z dnia [...] marca 2018 r. Przechowywanie asortymentu koncesjonowanego np. w magazynie innego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania - jest niedopuszczalne i świadczy o wykonywaniu działalności wbrew warunkom określonym w koncesji. Należy przy tym dodać, że organ koncesyjny wydał powyższą decyzję na wniosek Spółki, co oznacza, że Spółka zdawała sobie sprawę, że rozszerzenie koncesji w powyższym zakresie umożliwi jej prawo magazynowania materiałów koncesjonowanych. W tej sytuacji złożony przez Spółkę wniosek o zmianę koncesji podważa zatem sens odrębnego prawa magazynowania.

Niemniej jednak odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów art. 14 ust. 1 pkt 8 uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, organ koncesyjny podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie wyrażone w decyzji cofającej koncesję, jednocześnie wskazując, że przedstawione przez Spółkę argumenty są całkowicie niezasadne. Organ wskazał, że przepis art. 14 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy ani żaden inny przepis tej ustawy nie zezwalał Spółce na magazynowanie materiałów koncesjonowanych u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, w sytuacji w której podmiot przekazujący ten asortyment nie posiada koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej z prawem magazynowania. Co więcej, powoływanie się przez Spółkę na obowiązki, jakie w treści koncesji organ koncesyjny nałożył na Spółkę w oparciu o przepisy art. 14 ust. 1 pkt 8 uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, jest nieprawidłowe i świadczy jedynie o braku należytego zrozumienia tych przepisów oraz treści koncesji. Organ zauważył, że koncesja nr [...] na stronie drugiej istotnie zawiera obowiązki, jakie organ koncesyjny nałożył na przedsiębiorcę w oparciu o przepisy art. 14 ust. 1 pkt 8 starej ustawy. Jednakże obowiązki te oraz powyższe przepisy odnoszą się wyłącznie do firmy P., a nie do Spółki i dotyczą możliwości przekazania materiałów koncesjonowanych do depozytu innemu przedsiębiorcy, ale wyłącznie w sytuacji, w której przedsiębiorca zaprzestał wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Z takiej możliwości skorzystała firma P., która przekazała materiały koncesjonowane do magazynu firmy G., ponieważ utraciła koncesję, a tym samym uprawnienia do ich przechowywania w swoim magazynie. Z takiej możliwości nie mogła natomiast w żadnym wypadku skorzystać Spółka, która od dnia 22 stycznia 2018 r. do dnia 21 marca 2018 r. nie posiadała koncesji z prawem magazynowania, przez co nie miała uprawnień do magazynowania towarów koncesjonowanych w żadnych magazynach w tym firmy P., a następnie w magazynach firmy G. W tych okolicznościach nie można uznać, aby organ koncesyjny nałożył na Spółkę obowiązki dotyczące przechowywania materiałów koncesjonowanych u innych przedsiębiorców, w sytuacji, gdy Spółka posiadała koncesję bez prawa magazynowania. Przechowywanie materiałów koncesjonowanych w magazynie innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania świadczy o tym, że Spółka wykonywała działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji. Ten sposób prowadzenia działalności jest niedopuszczalny i nie może być akceptowany. Organ koncesyjny podtrzymuje zatem swoją opinię wyrażoną w decyzji cofającej koncesję z dnia [...] października 2020 r., iż działania podjęte przez Spółkę polegające na magazynowaniu materiałów koncesjonowanych w magazynach innych koncesjonowanych przedsiębiorców stanowią "klasyczny przykład ominięcia prawa magazynowania". Skala tych nieprawidłowości oraz pełna świadomość ich popełnienia oraz premedytacja z jakim Spółka ignorowała zapisy określone w koncesji świadczą zaś o rażącym naruszeniu warunków tej koncesji.

Organ koncesyjny wskazał także, ze nie kwestionuje rzetelności wpisów dotyczących transakcji materiałów koncesjonowanych dokonywanych w księgach ewidencyjnych, o czym informował Spółkę już w treści uzasadnienia decyzji cofającej koncesję z dnia [...] października 2020 r. Organ koncesyjny kwestionuje natomiast sposób prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej, ponieważ przechowując materiały koncesjonowane w magazynach innych przedsiębiorców, nie przestrzegała warunków określonych w posiadanej koncesji.

W ocenie organu naczelnego Spółka jako profesjonalny podmiot gospodarczy, legitymująca się koncesją udzieloną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, powinna znać przepisy i warunki dotyczące wykonywanej koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz znać treść swojej koncesji i mieć świadomość konsekwencji w przypadku dopuszczenia się ewentualnych naruszeń w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu nr 3 i 4, organ koncesyjny nie zgodził się z opinią Spółki jakoby decyzja cofająca koncesję została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez "niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę, przejawiając się w szczególności nie podjęciem żadnych czynności zmierzających do ustalenia prawdy materialnej, a co za tym idzie uznanie okoliczności dotyczących zasadności wydania przedmiotowej decyzji za udowodnione wbrew dyspozycji przepisu art. 80 K.p.a." Spółka zarzuciła organowi koncesyjnemu również naruszenie przepisów art. 8 K.p.a. poprzez "przeprowadzenie postępowania w sposób, który wzbudziło u strony wątpliwości co do szczegółowego i pełnego rozpatrzenia sprawy przez organ, a zatem działanie w sposób podważający zasadę zaufania uczestników do władzy publicznej".

W ocenie organu zgromadzony dowodowy materiał jest wyczerpujący i pozwolił precyzyjnie i bez żadnych wątpliwości ustalić stan faktyczny. Organ koncesyjny dokonał m.in. skrupulatnej analizy dokumentacji z postępowań kontrolnych prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w tym wyjaśnień składanych przez Spółkę w trakcie tych kontroli dotyczących m.in. kwestii przechowywania materiałów w magazynach firmy G. Zgromadzony materiał kontrolny został dodatkowo uzupełniony o wyjaśnienia oraz dokumenty pozyskane od firmy G. Ponadto organ koncesyjny zapewnił Spółce czynny udział w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia koncesji, w tym umożliwił zapoznanie się i wypowiedzenie w sprawie zgromadzonego materiału, przy czym przed wydaniem decyzji cofającej koncesję Spółka nie skorzystała z tych uprawnień. Nie zmienia to jednak faktu, że ustalony przez organ koncesyjny stan faktyczny jest prawidłowy, co potwierdzają również twierdzenia i wyjaśnienia Spółki złożone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z których wynika, że Spółka nie kwestionuje zasadniczej kwestii magazynowania materiałów koncesjonowanych u innego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania uprawnień w tym zakresie.

Po ponownej analizie wszystkich materiałów dowodowych zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ koncesyjny stwierdził, że argumenty i zarzuty przedstawione przez Spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są bezzasadne i nie dają uzasadnionych podstaw do uchylenia decyzji cofającej Spółce koncesję nr [...] i umorzeniu postępowania w sprawie.

Powyższa decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2020 r. stała się w całości przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W swojej skardze M. Spółka z o.o.z siedzibą w Z., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 14 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ust. 3 pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. 2018.2037 ze zm.) a także § 1 pkt 1 i 2, § 2 pkt 5, § 5 ust. 1 pkt 1-12, § 6 ust. 1-4, § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U.222.1451 ze zm.) [dalej: rozporządzenie z 27.10.2010 r.j poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż określone w wyżej wskazanej ustawie prawo magazynowania należy odczytywać jako przyznaną koncesjonariuszowi ogólną możliwość decydowania o miejscu przechowywania stanowiących jego własność materiałów koncesjonowanych przeznaczonych do obrotu podczas gdy prawidłowa wykładnia tego sformułowania, dokonana w świetle wyżej wskazanych przepisów, wsparta wykładnią językowa oraz systemowa, powinna prowadzić do uznania iż na treść prawa magazynowania składa się wyłącznie szereg czynności faktycznych (tj. np. uzyskanie odpowiednich zezwoleń i opinii, fizyczne magazynowanie towarów koncesjonowanych z jednoczesnym prawidłowym ich składowaniem, zapewnienie ochrony) umożliwiających przedsiębiorcy fizyczne przechowywanie towarów objętych koncesją w miejscu wykonywania przez niego działalności, z zapewnieniem wymogów określonych przepisami prawa;

2) art. 24 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 22.06.2001 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż Skarżąca Spółka przechowywała towary koncesjonowane które nabyła od przedsiębiorcy J. S. w okresie w którym nie posiadała prawa do magazynowania podczas gdy z ustalonego przez Organ stanu faktycznego bezsprzecznie wynika iż:

a) nabywane przez Spółkę od przedsiębiorcy J. S. towary koncesjonowane były odbierane przez klientów Skarżącej bezpośrednio z magazynu firmy P., a Spółka prowadziła tylko obrót fakturowy, bez magazynowania zakupionych towarów;

b) towary koncesjonowane zostały przekazane do magazynu przedsiębiorcy P. P. przez J. S., nie zaś przez Skarżącą a powodem przekazania materiałów koncesjonowanych było zobowiązanie nałożone na J. S. przez Organ z powodu cofnięcia koncesji;

c) towary koncesjonowane zakupione przez Skarżącą od J. S. nie były przechowywane w miejscu wykonywania przez Skarżącą działalności gospodarczej czy też w budynkach do których Spółka posiadałaby jakikolwiek tytuł prawny,

d) broń i amunicja nie były składowane przez osoby upoważnione przez Skarżącą Spółkę czy też działające w jej imieniu;

e) towary koncesjonowane zostały odebrane przez Skarżącą i złożone w magazynach Spółki dopiero po rozszerzeniu koncesji nr [...] w zakresie prawa magazynowania;

- w kontekście powyższego nie sposób uznać aby Spółka magazynowała zakupiony przez nią towar, gdyż w istocie dochodziło do obrotu wyłącznie fakturowego, bez przechowywania towaru przez stronę Skarżącą

3) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22.06.2001 r. w zw. z § 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1-3 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 sierpnia 2012 r. w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U.2012.1008) [dalej: rozporządzenie ] poprzez ich błędną wykładnię i uznanie iż ujęcie przez Skarżącą w ewidencji przeznaczonych do obrotu towarów koncesjonowanych zakupionej przez nią broni i amunicji dokumentuje fakt znajdowania się tych towarów na stanie magazynowym Spółki, w sytuacji gdy prawidłowe rozumienie powołanych przepisów powinno doprowadzić do uznania iż w ewidencji przeznaczonych do obrotu towarów koncesjonowanych uwzględnia się wszystkie towary nabyte przez przedsiębiorcę wykonującego koncesjonowaną działalność gospodarczą (z uwzględnieniem w szczególności źródła pochodzenia, rodzaju oraz ilości tych materiałów) w celu ich dalszej sprzedaży, nie zaś towary faktycznie magazynowane w ramach działalności koncesjonariusza;

4) art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. 2020.1545) [dalej: ustawa z 13.06.2019 r.] poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zaś w konsekwencji cofnięcie udzielonej Skarżącej koncesji nr [...], w sytuacji gdy z ustalonego przez Organ stanu faktycznego nie wynika aby M. Sp. z o.o. w stopniu rażącym naruszała określone w koncesji warunki wykonywania działalności gospodarczej;

5) art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym poprzez jego zastosowanie i przyjęcie iż Skarżąca prowadziła ewidencję w sposób nieprawidłowy i nierzetelny, a zarazem niezgodny z tym przepisem z uwagi na to że ewidencja ta nie zawiera informacji dotyczących transakcji przekazania materiałów w sytuacji gdy w okresie wykonywania przez Skarżącą działalności objętej zaskarżoną decyzją obowiązywała ustawa z dnia 22.06.2001 r. (która została uchylona ustawą z 13.06.2019 r. w dniu 1 sierpnia 2019 r.) w związku z czym Spółka nie mogła prowadzić ewidencji w oparciu o nieistniejący w tym czasie przepis prawa.

Skarżąca zarzuciła także zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U, z 2020 r. poz. 256 ze zm.) poprzez błędne ustalenie przez Organ, że z dokumentacji dotyczącej postępowania kontrolnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w sprawie [...] (w szczególności protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2018 r.) wynika iż Skarżąca prowadziła działalność z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji, podczas gdy z dokumentacji tej (pkt 1.1 oraz pkt 2.1 wskazanego wyżej protokołu) bezsprzecznie wynika iż M. Sp. z o.o. w kontrolowanym okresie prowadziła działalność zgodnie z zakresem określonym w koncesji;

2) art. 7, art. 7a § 1, art. 11, art.76 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Organ z urzędu czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych rozbieżności w wynikach postępowań kontrolnych prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w sytuacji gdy oba postępowania kontrolne dotyczyły tego samego zakresu oraz obejmowały praktycznie ten sam okres działalności Skarżącej; zaś rozbieżności w wynikach przeprowadzonych kontroli świadczą o istniejących wątpliwościach co do treści normy prawnej, dotyczącej wykonywania prawa magazynowania, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony;

3) art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji:

a) kryteriów na podstawie których Organ uznał iż prowadzenie działalności przez Skarżącą wypełniało przesłanki rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności określonej w koncesji,

b) rodzaju i wielkości skali zastosowanej przez Organ przy ocenie postępowania Spółki,

c) dowodów oraz okoliczności na podstawie których Organ ustalił iż postępowanie Skarżącej cechowała pełna świadomość oraz premedytacja dokonania zarzucanych Spółce naruszeń;

4) art. 6, art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzytoczenie w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przepisów prawa, których naruszenie przez Skarżącą doprowadziło Organ do uznania, iż Spółka prowadziła działalność rażąco naruszającą warunki określone w koncesji lub inne warunki działalności gospodarczej, określone przepisami prawa;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego oraz prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego powinny skutkować uchyleniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - działającego jako organ drugiej instancji, zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania w pierwszej instancji w całości.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez ten Organ;

2) zasądzenie od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła przedstawione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Sąd zauważa, że w związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli nieprawidłościami Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zasadnie orzekł o cofnięciu M. Sp. z o.o., ww. koncesji nr [...] udzielonej w dniu [...] listopada 2017 r. na wykonywanie ww. koncesjonowanej działalności gospodarczej.

Stan faktyczny ustalony na podstawie materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania kontrolnego wskazuje jednoznacznie, że od dnia udzielenia koncesji Spółka wielokrotnie kupowała materiały koncesjonowane od firmy P., których fizycznie nie odbierała, ponieważ posiadana przez nią koncesja nie dawała uprawnień do magazynowania materiałów koncesjonowanych. W związku z tym Spółka postanowiła, że broń mimo zmiany właściciela wciąż będzie znajdowała się w magazynie firmy P. i z tego miejsca była prowadzona jej dalsza sprzedaż. Wydawanie towaru odbywało się bezpośrednio z magazynu firmy P. bez udziału osób związanych ze skarżącą Spółką. Ponadto w chwili gdy firma P. utraciła koncesję musiała pozbyć się wszystkich swoich towarów znajdujących się w jej magazynie i w tym celu na podstawie umowy trójstronnej materiały koncesjonowane należące do firmy P. zostały przekazane firmie G. Zgodnie z treścią tej umowy trójstronnej broń i amunicja w chwili złożenia do depozytu stały się własnością skarżącej Spółki. Materiały koncesjonowane należące do Spółki były przechowywane w magazynie firmy G. od dnia 22 stycznia 2018 r. do dnia 21 marca 2018 r., skąd były sprzedawane klientom. W tym miejscu trzeba zauważyć, że Spółka rozszerzyła koncesję o możliwość magazynowania dopiero z dniem 12 marca 2018 r. Gdy Spółka już posiadała możliwość magazynowania, to przeniosła wszystkie swoje materiały z magazynu firmy G. do własnego magazynu.

Po analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału, w tym również wyjaśnień Spółki na okoliczność magazynowania własnych towarów koncesjonowanych w magazynie innego przedsiębiorcy, pomimo braku posiadania koncesji z prawem magazynowania, Sąd stwierdza, że organ koncesyjny prawidłowo uznał, że taki sposób prowadzenia działalności koncesjonowanej jest niedopuszczalny i nie może być zaakceptowany. Postępowanie Spółki w wyżej wymienionym zakresie stanowiło ominięcia "prawa magazynowania", co jednoznacznie wiązało się z prowadzeniem działalności koncesjonowanej niezgodnie z warunkami udzielonej koncesji. Należy zauważyć, że decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił Spółce koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, jednakże bez prawa ich magazynowania. Prawo magazynowania tych materiałów Spółka nabyła dopiero za sprawą decyzji z dnia [...] marca 2018 r. Spółka zatem, zgodnie z warunkami określonymi w koncesji, przez pięć miesięcy, nie miała w ogóle uprawnień do magazynowania towarów koncesjonowanych, czy to w swoim magazynie, czy u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy.

Przechowywanie towarów koncesjonowanych w magazynie firmy P., a następnie firmy G., świadczy o tym, że Spółka w tym okresie wykonywała koncesjonowaną działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w koncesji, ponieważ posiadana przez nią koncesja nie zezwalała w ogóle na magazynowanie materiałów koncesjonowanych, co jednak miało miejsce.

Zasadnie stwierdził organ koncesyjny, iż twierdzenie Spółki, jakoby wszystkie transakcje i operacje były rzetelnie odnotowywane w księgach ewidencyjnych, mija się z prawdą, ponieważ zapisy w księgach ewidencyjnych dotyczące towarów, które znajdowały się w magazynie firmy P. a następnie firmy G., jednoznacznie wskazywały, że asortyment koncesjonowany przez cały czas znajduje się na stanie magazynowym Spółki (podczas gdy Spółka prawnie nie mogła posiadać magazynu). Na tę okoliczność zwrócili uwagę kontrolujący funkcjonariusze WPA KWP w S. Spółka, składając wyjaśnienia, pominęła jednak te ustalenia i poinformowała, że staranność w księgach ewidencyjnych została potwierdzona przez kontrolujących.

Ponadto twierdzenie Spółki, że "deponowanie broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym u innych koncesjonowanych podmiotów, nie jest ustawowo zabronione (a w przypadku ich nabycia przez podmiot nieuprawniony do magazynowania - wręcz w domyśle nakazane)" jest całkowicie mylne, ponieważ w tamtym czasie żaden przepis uchylonej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, czy aktów wykonawczych do tej ustawy nie zezwalał na magazynowanie materiałów koncesjonowanych u innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, w sytuacji w której podmiot przekazujący ten asortyment nie posiada koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej z prawem magazynowania. Powoływanie się przez Spółkę na obowiązki, jakie w treści koncesji organ koncesyjny nałożył na Spółkę w oparciu o przepisy określone w art. 14 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, jest nietrafne i świadczy jedynie o braku należytego zrozumienia tych przepisów oraz treści koncesji. Koncesja na stronie drugiej istotnie zawiera obowiązki, jakie organ koncesyjny nałożył na Spółkę w oparciu o przepisy w art. 14 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Zasadnie zatem organ naczelny zauważył, że dozwolone jest przekazanie materiałów koncesjonowanych do depozytu innemu przedsiębiorcy, ale wyłącznie w sytuacji, w której przedsiębiorca zaprzestał wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Z takiej możliwości nie może skorzystać przedsiębiorca, który wciąż prowadzi działalność koncesjonowaną. Odnośnie swojej działalności skarżąca Spółka twierdziła, że wszystkie transakcje i operacje były rzetelnie odnotowywane w księgach ewidencyjnych. W ocenie organu koncesyjnego takie stwierdzenie nie jest w pełni obiektywne, ponieważ kontrolujący stwierdzili nieścisłości w prowadzonych przez nią księgach ewidencyjnych. Zapisy w tych księgach wskazywały, że kupione materiały koncesjonowane wciąż znajdują się na stanie Spółki, podczas gdy materiały te faktycznie znajdowały się w magazynie firmy P. a następnie firmy G. Taki sposób prowadzenia ewidencji jest nieprawidłowy i nierzetelny, a zarazem niezgodny z przepisami art. 59 ust. 1 ustawy, ponieważ nie zawiera informacji dotyczących transakcji przekazania materiałów.

Zdaniem Sądu stan faktyczny ustalony w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego jednoznacznie wskazuje, że Spółka w okresie objętym kontrolą świadomie ignorowała warunki określone w koncesji oraz wbrew jej zapisom posiadała i magazynowała broń i amunicję w magazynach innych koncesjonowanych przedsiębiorców, podczas gdy posiadana przez Spółkę koncesja nie dawała wówczas uprawnień do jakiegokolwiek i w jakimkolwiek miejscu magazynowania towarów koncesjonowanych, czy to w swoich magazynach, czy też w magazynach innych przedsiębiorców. Od dnia udzielenia koncesji Spółka mogła prowadzić działalność w zakresie obrotu tymi materiałami, natomiast nie posiadała uprawnień do ich magazynowania. Działalność Spółki wykonywana od dnia udzielenia koncesji do dnia [...] marca 2018 r. w ocenie Sądu rażąco naruszała warunki określone w koncesji, polegające na faktycznym magazynowaniu materiałów koncesjonowanych, pomimo braku takich uprawnień.

Organ naczelny stwierdziwszy taką praktykę po stronie skarżącej Spółki zasadnie orzekł o cofnięciu koncesji. Należy podkreślić, że w świetle powyższego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - nie mógł odstąpić od nałożenia na przedsiębiorcę sankcji w postaci cofnięcia koncesji.

Sąd uznał również za niezasadne zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego, naruszenia przez organ art. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 K.p.a.

Zdaniem Sądu, organ działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ jest prawidłowa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia w niniejszej sprawie ani przepisów prawa materialnego w tym szczególnie art. 24 ww. ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.