Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 930/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 24c ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2028
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu "Z." Sp. z o.o. w Ł. od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu spółki z o. o. "Z." z siedzibą w [...] (zwanej dalej: "Spółką" bądź "Sprzeciwiającą") była decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwanego dalej: "Prezesem PGW") z dnia [...] lipca 2021 r. o numerze [...] , którą uchylono w całości decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwanego dalej: "Dyrektorem Regionalnym") z dnia [...] maja 2021 r. oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem złożonym w dniu 24 lutego 2021 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora Regionalnego o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres 3 lat na terenie miasta [...] oraz części gminy K.Ł., gminy A.Ł., miasta Z., gminy N., gminy B. oraz gminy A..

Pismem z dnia 10 marca 2021 r. Dyrektor Regionalny wezwał Spółkę do uzupełnienia braku formalnego wniosku, który został uzupełniony za pismem z dnia 19 marca 2021 r.

Następnie organ regulacyjny wezwał Spółkę – pismem z dnia 9 kwietnia 2021 r. – do przedłożenia informacji i dokumentów, na które Spółka udzieliła odpowiedzi w dniu 23 kwietnia 2021 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Dyrektor Regionalny odmówił zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres 3 lat na terenie miasta [...] oraz części gminy K.Ł., gminy A.Ł., miasta Z., gminy N., gminy B. oraz gminy A. oraz nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni poprawionego projektu taryfy i uzasadnienia, o których mowa w art. 24b ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2028; zwanej dalej: "u.z.z.w."), w zakresie przeprowadzenia optymalizacji kosztów w celu ochrony odbiorców usług przed nadmiernym i nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat (§ 3 ust. 1 lit. "b" rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków; Dz. U. z 2018 r., poz. 472, ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem").

Objętą sprzeciwem decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Prezes PGW uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Dyrektor Regionalny wydał swoją decyzję w otwartym terminie 45-dniowym, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w., będącym efektywnym czasem, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę. Zwrócono uwagę, że dopiero od 19 marca 2021 r. organ I instancji dysponował wnioskiem taryfowym nieobarczonym takimi brakami formalnymi, które nie pozwalałyby nadać sprawie dalszego biegu. Dopiero 23 kwietnia 2021 r. do organu I instancji wpłynęły niezbędne wyjaśnienia ze strony Spółki i Miasta [...].

Natomiast konieczność wydania decyzji kasatoryjnej Prezes PGW uzasadnił naruszeniem art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") przez organ I instancji, który wydał swoją decyzję nie oczekując na wyjaśnienia wystosowane przez Spółkę w ustawowym terminie w odpowiedzi na wezwanie skierowane do niej w trybie ww. przepisu.

Zdaniem organu odwoławczego, w toku postępowania przed Dyrektorem Regionalnym doszło także do istotnego naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez brak uprzedniego ustalenia wszystkich okoliczności ważnych dla oceny, analizy i weryfikacji projektu taryfy oraz uzasadnienia dokonywanych zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w., a w konsekwencji tym, że wskazanych zadań organ nie zrealizował w sposób prawidłowy, zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w., co miało również wpływ na nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

W szczególności Prezes PGW wskazał, że organ I instancji nie zbadał wystarczająco dokładnie wątku dywidendy. Zasadne było bowiem zbadanie, czy osiągnięcie wysokiego zysku w poprzedniej taryfie wynikało z realizacji jedynie części zaplanowanych kosztów. Wskazano, że organ I instancji nie zwrócił się do stron o wszystkie dane oraz wyjaśnienia konieczne dla oceny, analizy i weryfikacji projektu taryfy oraz uzasadnienia, w związku z czym istotny zakres sprawy pozostaje do wyjaśnienia.

Zdaniem Prezesa PGW, uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej jest pozbawione wyczerpujących wskazań dotyczących art. 24c ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.z.w. Brakuje jednoznacznych wskazań co do zgodności projektu taryfy oraz uzasadnienia także z przepisami Prawa wodnego. Bardzo ogólnikowo organ I instancji zbadał także analizę zmian warunków ekonomicznych oraz koszty, co nie pozwala na wyciągnięcie precyzyjnych wniosków co do stwierdzonych nieprawidłowości i utrudnia ich eliminację. Nie wskazano elementów projektu taryfy lub uzasadnienia wymagających poprawienia, a uzasadnienie decyzji jest ogólnikowe i nie odnosi się wyczerpująco do całokształtu sprawy. Organ I instancji nie odniósł się do wszystkich dokumentów złożonych przez spółkę, dotyczy to m.in. wątków czynszu dzierżawnego oraz zaplanowanych remontów. Organ I instancji nie rozstrzygnął wszystkich wątków występujących w sprawie lub uczynił to jedynie sygnalizacyjnie. Organ szczegółowo omówił braki uzasadnienia decyzji Dyrektora Regionalnego.

Prezes PGW wskazał, że w świetle art. 136 k.p.a. przeprowadzenie postępowania dowodowego w II instancji jest możliwe jedynie uzupełniająco i wówczas, gdy zachodzi konieczność uzupełnienia dowodów i materiałów zebranych w I instancji, nie zaś prowadzenia postępowania w znacznej mierze. Organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, albowiem prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i powiązanych z nią praw strony. Pozostały do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i obejmuje w szczególności następujące zagadnienia:

- możliwości zastosowania przez Spółkę klucza podziałowego przewidującego rozliczenie kosztów ogólnozakładowych także na pozostałe działalności;

- czy zaplanowana wartość nakładów na inwestycje modernizacyjne będzie realizowana w okresie obowiązywania taryfy, czy również po upływie 3 lat, co może mieć znaczący wpływ na koszty amortyzacji i podatku od nieruchomości;

- czynszu umownego i powiązanych nakładów inwestycyjnych;

- sposobu planowania podatku od nieruchomości;

- kosztów remontów, kosztów materiałowych, kosztów usług informatycznych, kosztów obsługi pocztowej i obsługi prawnej;

- przyczyn wzrostu podatków i opłat oraz wzrostów kosztów energii;

- czy plan amortyzacji środków transportu służy tylko działalności podstawowej Spółki oraz czy dokonano prawidłowej alokacji kosztów amortyzacji na wszystkie działalności, którym te środki służą;

Prezes PGW zauważył nadto, że całość danych we wniosku opiera się na niewyjaśnionych wskaźnikach. Zwrócono również uwagę na różnice w kalkulacji stawek opłat abonamentowych oraz brak ustaleń w zakresie wykazania i wyjaśnienia przyjętej przez Spółkę procentowej wartości, o której mowa w § 2 pkt 12 rozporządzenia. Nie wyjaśniono baku opłaty abonamentowej w usłudze odbioru ścieków. Nie zweryfikowano ryzyka subsydiowania skrośnego, tj. czy sektor zaopatrzenia w wodę nie rekompensuje braku abonamentu na działalność związaną z odprowadzeniem ścieków.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak ustaleń dotyczących niejasności i błędów w tabelach wypełnionych przez Spółkę. W tym zakresie podniesiono brak weryfikacji wartości wypracowanych wielkości zysku, modyfikacji tabel, których wzór ustalono rozporządzeniem, niezgodności dotyczące pozycji "koszty eksploatacji i utrzymania", czy też porównania niezbędnych przychodów zaplanowanych dla okresu obowiązywania nowej taryfy z wartościami wykonanymi w poprzedzającym okresie obrachunkowym.

Spółka wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze sprzeciwem na decyzję Prezesa PGW, zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a przy tym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co skutkowało wydaniem decyzji kasacyjnej, podczas gdy okoliczności sprawy przemawiały za uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzeniem postępowania z uwagi na przekroczenie 45-dniowego terminu na wydanie decyzji w postępowaniu taryfowym;

2) art. 24c ust. 1 w zw. z art. 24f ust. 2 u.z.z.w. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ pierwszej instancji wydał decyzję przed upływem 45-dniowego terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w., podczas gdy nie miał już kompetencji wydania decyzji administracyjnej w sprawie z uwagi na upływ tego terminu, a zatem wydał decyzję bez podstawy prawnej – w momencie, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe i winno być umorzone.

W oparciu o te zarzuty Sprzeciwiająca wniosła o uchylenie decyzji Prezesa PGW w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na sprzeciw, Prezes PGW wniósł o jego oddalenie ponawiając stanowisko wyrażone w objętej nim decyzji.

Pismem procesowym z dnia 28 września 2021 r. Sprzeciwiająca wystąpiła z repliką na odpowiedź na skargę.

Wyrokiem z dnia 28 września 2021 r. o sygn. akt V SA/Wa 4272/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw.

Na skutek skargi kasacyjnej Spółki, wyrokiem z dnia 8 marca 2022 r. o sygn. akt I GSK 332/21, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. Zdaniem sądu kasacyjnego, sąd I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), który zobowiązuje sąd do zbadania "istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.". Niewątpliwie taką przesłankę może stanowić kwestia upływu terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w., a zagadnienie to było podnoszone w sprzeciwie skierowanym do sądu pierwszej instancji. Uchylając się do tej kontroli, WSA w Warszawie naruszył art. 64e p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że Sąd orzekał w niniejszej sprawie na skutek przekazania jej do ponownego rozpoznania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2022 r. o sygn. akt I GSK 332/22. W konsekwencji – stosowanie do treści art. 190 p.p.s.a. – Sąd związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przypomnieć zatem trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd I instancji powinien ocenić nie tylko przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a., lecz również kwestię upływu terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w.

Realizując powyższe zalecenie, Sąd ponownie rozpatrujący sprzeciw za zasadne uznaje odwołanie się w tym względzie do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 29 marca 2022 r. o sygn. akt I GSK 485/22 oraz powołanego w nim orzecznictwa, zgodnie z którym, przepis art. 24c ust. 1 u.z.z.w. stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45-dniowego jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie (por. także wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I GSK 514/20; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odrębną kwestią od charakteru przedmiotowego terminu jest sposób, w jaki jest on liczony. Zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. 45-dniowy terminy do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ, przy czym wniosek ten powinien odpowiadać określonym prawem wymogom formalnym. Wprawdzie w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie – datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r. o sygn. akt II OSK 1777/07).

Z kolei przy obliczaniu, czy został zachowany termin do załatwienia sprawy, należy uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2020 r. o sygn. akt I GSK 514/20).

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy, w ocenie Sądu, organ I instancji zachował 45-dniowy termin na wydanie decyzji zarówno, gdyby liczyć dni efektywnego działania, jak również, gdyby wyłączyć z omawianego terminu dni, w których organ nie mógł działać.

Jeśli chodzi o pierwszą ze wskazanych metod, to należy uwzględnić jako czas efektywny następujące okresy: od 25 lutego 2021 r. (dzień następny po wpłynięciu wniosku) do 10 marca 2021 r. (dzień wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku); od 20 marca 2021 r. (dzień następny po uzupełnieniu braku formalnego wniosku) do 9 kwietnia 2021 r. (dzień wezwania do przekazania informacji oraz dokumentów); od 24 kwietnia 2021 r. (dzień następny po dniu udzielania odpowiedzi na wezwanie z dnia 9 kwietnia 2021 r.) do dnia [...] maja 2021 r. (dzień wydania decyzji I instancji). Sumując zatem okres efektywny pomiędzy dniem następnym po dniu złożenia wniosku a dniem wydania decyzji I instancji – Sąd stwierdza upływ 43 dni efektywnych, co oznacza, że nie został przekroczony termin 45-dniowy.

Przyjmując drugą metodę należy zaś wskazać, że upływ 45-dniowego terminu liczony od dnia następnego po dniu złożenia wniosku wypadałby w dniu 10 kwietnia 2021 r., przy czym należy z niego wykluczyć liczbę dni, w których organ był pozbawiony możliwości działania, tj. okresy: od 10 marca 2021 r. (dzień wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku) do 19 marca 2021 r. (data wpływu do organu uzupełnienia braku formalnego); od 9 kwietnia 2021 r. (dzień wezwania do przekazania informacji oraz dokumentów) do 23 kwietnia 2021 r. (data wpływu odpowiedzi na wezwanie). Sumując dni, w których organ nie mógł działać (25 dni) i przenosząc je po dniu 10 kwietnia 2021 r. (w którym wypadał upływ 45-dniowego terminu), organ I instancji był obowiązany wydać decyzję do dnia [...] maja 2021 r. Tym samym wydając tę decyzję w dniu [...] maja 2021 r. nie przekroczył omawianego terminu.

Gdyby zaś liczyć omawiany termin od dnia złożenia kompletnego wniosku, to należy przyjąć, że dopiero od dnia 19 marca 2021 r. wniosek został uznany za formalnie poprawny, zaś od dnia 23 kwietnia 2021 r. za kompletny, wobec czego z pewnością do dnia [...] maja 2021 r. nie wyekspirował 45-dniowy okres efektywnego działania organu I instancji.

Reasumując za niezasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 24c ust. 1 w zw. z art. 24f ust. 2 u.z.z.w. i w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej zamiast uchylenia decyzji I instancji i umorzenia postępowania, gdyż z wyżej wskazanych powodów nie doszło do upływu 45-dniowego terminu przed wydanie decyzji w postępowaniu taryfowym.

Sąd stwierdza jednocześnie, że analiza akt administracyjnych sprawy nie pozwala na przyjęcie, że w ciągu 45 dni od wpływu wniosku do organu regulacyjnego, organ ten nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku, a ograniczył się tylko do wysłaniem stronom zawiadomienia o wszczęciu postępowania, co czyniłoby sprzeciw zasadnym (patrz np. wyroki WSA w Warszawie z: 9 listopada 2021 r. o sygn. akt V SA/Wa 4698/21; 26 stycznia 2022 r. o sygn. akt V SA/Wa 4892/21).

Odnosząc się natomiast – na zasadzie art. 64e w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. – do oceny zaskarżonej decyzji kasacyjnej pod kątem przesłanek art. 138 § 2 k.p.a., Sąd orzekający nie dostrzega w tym względzie uchybień uzasadniających wyeliminowanie spornego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jak to się wskazuje w orzecznictwie, warunek "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest z istoty swej ocenny i rozumiany jest zasadniczo w ten sposób, że obejmuje zwłaszcza sytuację, w której przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy wykraczałoby poza uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie, w rozumieniu art. 136 § 1 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. II OSK 1274/11).

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że decyzja Dyrektora Regionalnego wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu regulacyjnego na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego. Należy przy tym podkreślić, że dopiero prawidłowe uzasadnienie decyzji pozwala stronie na należyte zrealizowanie jej prawa do odwołania, bowiem daje jej możliwość polemiki ze stanowiskiem organu. Ta okoliczność jak się okazuje miała znaczenie w kontrolowanej sprawie, niezależnie od generalnego przekonania Sprzeciwiającej, że postępowanie odwoławcze winno zakończyć się uchyleniem decyzji I instancji i umorzeniem postępowania administracyjnego.

Z kolei oparcie rozstrzygnięcia na materiale niepełnym, na co słusznie zwrócił uwagę Prezes PGW, skutkuje naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i stanowi przesłankę z art. 138 § 2 k.p.a. Należy przy tym podzielić pogląd organu odwoławczego, że zakres niezbędnych ustaleń w sprawie wykraczał poza ramy uzupełniającej procedury unormowanej w art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu, wyjaśnienie dostrzeżonych przez organ odwoławczy i wyczerpująco przezeń opisanych w uzasadnieniu decyzji kwestii w trybie art. 136 k.p.a., zupełnie pominiętych przez organ I instancji, mogłoby naruszać zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Stąd też prawidłowo wydano rozstrzygnięcie kasatoryjne, umożliwiające wypowiedzenie się stronie we wszystkich aspektach sprawy, w tym przedstawienie niezbędnej dokumentacji, w obu instancjach.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że sprzeciw i podniesiona w nim argumentacja nie zasługiwały na uwzględnienie, co obligowało do jego oddalenia na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 190 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosowanie do przepisu art. 64d § 1 p.p.s.a.