Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 498/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Skarżony organ: Wojewódzka Komisja Lekarska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia WSA Maciej Dybowski ( spr ) Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J.P. na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej ; I. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej w R. z dnia [...]. nr [...], II. określa, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. /-/ M.Dybowski /-/ E.Makosz-Frymus /-/ R.Batorowicz JFS


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] nr [...] Powiatowa Komisja Lekarska w R. uznała poborowego J.P. za zdolnego do służby wojskowej kategorii A.

Wojewódzka Komisja Lekarska w P., po rozpatrzeniu odwołania J.P., orzeczeniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 p. 1 kpa, art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej ( t.j. Dz.U. 21/02/205 ze zm.) i § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 57/92/278 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] nr [...].

W uzasadnieniu podano, iż w wyniku przeprowadzonego badania przedmiotowego; wywiadu z poborowym; przedłożonej dokumentacji z leczenia ( w całości przyjętej w poczet dowodów); historii choroby z Ośrodka Zdrowia w G.- Poradni Dziecięcej- dg. skrzywienie kręgosłupa w odcinku piersiowym; opinii lekarza specjalisty z Poradni Ortopedycznej Centrum Usług Medycznych "E.-M." sc w R- dg. plecy wklęsło- okrągłe, skrzywienie piersiowe prawostronne I-go stopnia, lędźwiowe lewostronne I-go stopnia; opinii lekarza specjalisty, Gabinet Lekarski- specjalista chirurgii urazowej i ortopedii w G., lek. Z.H.- dg. spondylosis et scoliosis, spina bifida L5,S1, coxae dysplastica; zaświadczenia o stanie zdrowia, Przychodnia Lekarska G. Poradnia Rehabilitacji i Fizykoterapii w M.G. z dnia 22 marca 2004- dg. stan po przeciążeniu kręgosłupa, plecy wklęsło- okrągłe, skrzywienie piersiowe prawostronne I-go stopnia, lędźwiowe I-go stopnia; dokumentacji specjalistycznej z dnia 23 marca 2004 r. WSzZ w L. lek. J.A. specjalista ortopeda- traumatolog, dg. skrzywienie piersiowo- lędźwiowe prawostronne z hyperkyfozą piersiową, ograniczenie funkcji narządu ruchu miernego stopnia; stwierdziła u poborowego J.P. skrzywienie i wady kręgosłupa, wrodzone lub nabyte, nie upośledzające lub upośledzające nieznacznie sprawność ustroju. Poborowy nie przedstawił innej dokumentacji medycznej z prowadzonego wcześniej leczenia na inne schorzenia, pozwalającej zmienić kategorię zdrowia. Wojewódzka Komisja nie znalazła podstaw do zmiany decyzji Komisji Powiatowej; kwalifikując schorzenie, na które uskarża się Poborowy do § 34 p. 1 wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 57/92/278 ze zm.), uznała J.P. za zdolnego do służby wojskowej kategorii A.

Od powyższego orzeczenia skargę złożył J.P., domagając się jego uchylenia "w celu ponownego rozpatrzenia stopnia zdolności do służby wojskowej". Skarżący podniósł, że od dziecka cierpi na skrzywienie i wady kręgosłupa; leczył się w przychodni lekarskiej i u ortopedy, a od 4 lat chodzi na ćwiczenia rehabilitacyjne i fizjoterapeutyczne; mimo zażywania tabletek przeciwbólowych i stosowania maści, Jego stan zdrowia się nie poprawia a ból ustępuje na krótki czas. Dłuższe chodzenie i dźwiganie potęguje ból kończyn dolnych i kręgosłupa.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1270- dalej upsa, sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej.

Z dokumentacji lekarskiej złożonej przez Skarżącego do akt sprawy wynika, iż cierpi On na skrzywienie i wady kręgosłupa; stan po przeciążeniu kręgosłupa. Z Informacji dla lekarza kierującego specjalisty ortopedy traumatologa S.R. wynika, że z przyczyn medycznych zakazuje się J.P. dźwigania ciężkich przedmiotów. Z opinii lekarza specjalisty chirurgii urazowej i ortopedii Z.H. z dnia 11 marca 2004 r. wynika, że J.P. wymaga stałej rehabilitacji; zakazuje się Mu dźwigania ciężarów powyżej 15 kg, skoków, przewrotów i długich biegów ( k. 4, 5 akt administracyjnych). Mimo, że Przewodniczący Komisji Lekarskiej w P. skierował J.P. w trybie § 11 ust. 2 p. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 marca 2000 r. w sprawie komisji lekarskich i komisji poborowych oraz wynagradzania za udział w ich pracy ( Dz.U. 16/00/205) na badania do lekarza specjalisty z dziedziny ortopedii, rozpoznanie lekarskie z dnia 23 marca 2004 r. ogranicza się jedynie do dg. skrzywienie piersiowo- lędźwiowe prawostronne z hyperkyfozą piersiową; ograniczenie funkcji narządu ruchu miernego stopnia; § 34 p. 1. ( k. 11 akt administracyjnych).

Owo rozpoznanie lekarskie pełni funkcje opinii biegłego ( art. 84 kpa) i jako takie winno być umotywowane w sposób zrozumiały dla stron, organów orzekających (gdyż tylko jeden z członków Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej był chirurgiem- ortopedą), a także dla Sądu, Sąd zaś obowiązany jest ocenić, czy wydane na podstawie takiego rozpoznania lekarskiego orzeczenia są zgodne z prawem. W niniejszej sprawie ani w rozpoznaniu lekarskim, ani w uzasadnieniach decyzji obu instancji, nie ma odniesienia do wskazywanych w odwołaniu dolegliwości bólowych (kręgosłupa, nóg, a od trzech lat także bioder) i wzmagania się dolegliwości bólowych związanych z podnoszeniem lub dźwiganiem ciężarów ( k. 6). Lekarz specjalista ortopeda traumatolog J.A. nie odniósł się do tych twierdzeń Odwołującego się, ani do przedłożonej dokumentacji medycznej. Wad tych nie usunął w postępowaniu odwoławczym organ II instancji. Nie sposób zatem ustalić, czy przedłożone przez Zainteresowanego rozpoznania lekarzy są takie same, bądź niesprzeczne z rozpoznaniem lekarza J.A.; czy stan zdrowia Odwołującego się daje podstawy do przyjęcia istnienia deklarowanych przez J.P. dolegliwości bólowych, czy też Zainteresowany dokonuje agrawacji bądź symulacji tychże objawów; czy stan zdrowia J.P. daje podstawy do respektowania zakazów wskazanych przez lekarzy: Z.H. i S.R.; wreszcie- gdyby owe rozpoznania i zalecenia były trafne i usprawiedliwione stanem zdrowia Skarżącego- czy odpowiadają przyjętej w obu decyzjach chorobie J.P., bądź też innym chorobom i ułomnościom- w szczególności przewidzianym w § 34 p. 2 i nast. załącznika.

Organ II instancji, pomimo iż Skarżący przedłożył w postępowaniu odwoławczym odpisy trzech dokumentów medycznych, które Wojewódzka Komisja w całości przyjęła w poczet dowodów, w swoim orzeczeniu nie odniósł się merytorycznie do treści tych dokumentów i nie rozważył w ich świetle zdolność Zainteresowanego do służby wojskowej. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa). Wojskowa komisja lekarska ma obowiązek ustalenia stanu zdrowia poborowego w sposób wszechstronny i oparty na wyczerpującym wywiadzie chorobowym, dokumentacji leczenia oraz pełnym badaniu przedmiotowym. W niniejszej sprawie organ II instancji przy jej rozstrzyganiu nie ustalił w pełny sposób stanu zdrowia Skarżącego, pomijając wyjaśnienie objawów choroby J.P. i zaleceń medycznych, sformułowanych przez lekarzy, których dokumenty Zainteresowany przedłożył.

Zaskarżone orzeczenie wydane zostało więc z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 77 § 1 kpa, i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Ponownie rozpoznając sprawę wyjaśnić należy szczegółowo wyżej wskazane zagadnienia, a dokonane ustalenia, ocenę dowodów i akt subsumcji szczegółowo przedstawić w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 kpa.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) upsa należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżone orzeczenie.

O wykonalności zaskarżonego orzeczenia rozstrzygnięto w oparciu o art. 152 upsa.

/-/ M.Dybowski /-/ E.Makosz-Frymus /-/ R.Batorowicz

JFS