Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 205/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 89 ust. 1, art. 102 ust. 1, art. 104, art. 108 ust. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 49 poz 508
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Beata Cisek - Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3436/13 w sprawie ze skargi P. Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę P. Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu [...] września 2010 r. P. Ł. (dalej: skarżący, wnioskodawca) wystąpił do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego, z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego p "Powłoka powierzchni fakturowanych" [...] udzielonego na rzecz G. K. oraz P. K. (dalej: uprawnieni), zgłoszonego do rejestracji 24 kwietnia 2002 r. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 102 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508; dalej: p.w.p. lub Prawo własności przemysłowej), zarzucając zarówno brak jednoznacznego określenia postaci spornego wzoru oraz brak trwałej postaci, a także, że wzór nie jest bezpośrednim przedmiotem obrotu. Wskazał przy tym, że sporny wzór nie posiada cechy nowości i oryginalności stypizowanych w pierwotnym brzmieniu art. 102 p.w.p.

Według opisu przedmiotem wzoru przemysłowego [...] jest powłoka powierzchni fakturowanych, w szczególności faktur tynku elementów budowli typu ściany, wykonanych z wyrobów cementowo-wapiennych, cementowych i wapiennych z dodatkami. Cechą wyróżniającą i charakterystyczną dla powłoki powierzchni fakturowanych według wzoru przemysłowego jest to, że faktura powierzchni na ścianach elementów imituje zewnętrzną strukturę drewna. Struktura drewna imitowana jest poprzez kolor i charakterystyczny wygląd linii słojów oraz sęków powstałych z poprzecznego i wzdłużnego cięcia drewna oraz promieniowych pęknięć drewna powstających przy jego wysychaniu.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2011 r. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego. Decyzja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 61/12 .

Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP oddalił wniosek skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wyrokiem objętym skargą kasacyjną stwierdził, że stanowisko skarżącego, że sporny wzór obejmuje swoim zakresem ochrony każdą imitację desek wykonanych techniką "odcisku na betonie", przez co przeciwstawione przez niego wzory (odmienne zdaniem organu) mogą stanowić skuteczne przeciwstawienie, jest błędne i stoi w sprzeczności z głównymi zasadami ochrony Prawa własności przemysłowej. Ochrona ta rozciąga się także na wzory przemysłowe "wywołujące takie samo ogólne wrażenie".

Sąd stwierdził, że w niektórych przypadkach – a przynajmniej w rozpatrywanym - różnice między wzorami przemysłowymi nie muszą mieć charakteru zasadniczego, a przynajmniej nie wykluczają jednego źródła inspiracji (struktura drewna).

W ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że sporny wzór przemysłowy nadaje się do przemysłowego, wielokrotnego odtwarzania i jest postrzegany (jako całość) zarówno zmysłem wzroku, jak i dotyku. Posiada on bowiem stałą postać i zarówno na rysunku jak i w opisie nie prezentuje "technologii wykonania", a konkretną postać powierzchni zaprezentowaną na figurach 1 do 6 , a uzupełnionych opisem.

Sąd podzielił pogląd organu, że uprawnionym z tytułu prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego przysługuje ochrona jedynie na postacie wytworów przedstawione na fig. 1 do 6 przy uwzględnieniu cech zawartych w opisie. Prawo z rejestracji tego wzoru przemysłowego nie obejmuje "technologii wykonywania" imitacji drewna na fasadach, elewacjach, etc., która z istoty rzeczy nie może być objęta prawem z rejestracji wzoru przemysłowego. Uprawnionym z tego tytułu nie przysługuje także prawo do innych wzorów imitujących zewnętrzną strukturę drewna z charakterystycznym dla drewna układem linii słojów, a zawierających bruzdy imitujące naturalne pęknięcia belek - pod warunkiem, że wzory te nie stanowią naśladownictwa postaci spornego wzoru prezentowanego na fig. 1 do 6 (rysunki wzoru w aktach sprawy). Oznacza to, że prawo z rejestracji spornego wzoru nie obejmuje swoim zakresem zewnętrznej struktury drewna z charakterystycznym dla drewna układem linii słojów, a jedynie konkretne zestawienie "desek i belek" imitujących drewno, a zaprezentowanych na rys. 1 znajdującym się w aktach sprawy (fig. 1 do 6). Sporny wzór przemysłowy nie obejmuje swoją ochroną innych, odmiennych wytworów, w których zawarto podobną wizerunkowo imitację drewna (nawet wykonanych taką samą technologią wytworzenia) nadaną poprzez odzwierciedlenie układu linii słojów, faktury, koloru drewna, czy bruzd imitujących naturalne pęknięcia belek, etc. Organ, dokonując oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru nie oceniał zatem, samej imitacji faktury drewna (słojów, pęknięć, kolorystyki itp.), lecz wzory przemysłowe postrzegane ogólnie, jako całość, a więc jako konkretne postacie wytworów, przejawiające się w ich kształcie przy uwzględnieniu właściwości powierzchni.

Sąd wskazał, że przepisy Prawa własności przemysłowej w dniu zgłoszenia spornego wzoru nie "przewidywały" dokonywania oceny oryginalności przez pryzmat "zorientowanego użytkownika". Tym samym zarzut skarżącego o "brak określenia w decyzji podmiotu, wobec którego określa się ogólne wrażenie wywołane przez wzór" jest niezasadny w świetle obowiązującego w dniu wydania decyzji brzmienia przepisu art. 105 ust. 4 w zw. z art. 315 p.w.p.

W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał oceny faktury na zakup matrycy firmy RECKLI o nazwie ALTMUEHL, poprzez pryzmat zarzutów podniesionych przez skarżącego, a więc także przez pryzmat zarzutu wcześniejszego udostępnienia publicznego wzorów wykonywanych matrycami firmy RECKLI.

W zakresie oceny materiału dowodowego w postaci katalogu firmy RECKLI, mimo iż został on ujawniony przed zgłoszeniem spornego wzoru (tj. w 1984 r.) Sąd uznał, że nie przedstawia wzorów przemysłowych identycznych lub podobnych od spornego wzoru przemysłowego. Powyższe ustalenia wynikają z faktu, iż wzór przeciwstawiony przedstawia w rzeczywistości fakturę betonową uzyskaną poprzez odciśnięcie desek "szalunkowych" które nie tworzą zbyt wyraźnej formy słoi oraz faktury drewna. Poza powyższym różni się on zdecydowanie od wzoru spornego brakiem "widocznych spoin poziomych i pionowych", które nawiązują swym wyglądem niejako do odstępów, tzw. "fug" stosowanych podczas układania płytek ceramicznych (tak jak we wzorze spornym). Z tego samego powodu kolejne postacie wytworów, mimo iż posiadają strukturę wyraźniej nawiązującą do "faktury" drewna, nie zawierają cech istotnych dla spornego wzoru, gdyż także nie zawierają kolorów imitujących drewno jak i cech istotnych spornego wzoru wskazanych w opisie jako: ułożenie "na zakładkę", "ściana muru pruskiego", "beli narożnych i ich łączenia", czy nie zawierają wyraźnego łączenia desek "naprzemiennego" jak na fig. 3 wzoru spornego. Wzory te nie tylko posiadają odmienną kolorystykę, ale przede wszystkim nie prezentują "widocznych spoin poziomych i pionowych" nawiązujących w swym wyglądzie do wspomnianych odstępów ("fug") stosowanych podczas układania, np. płytek ceramicznych (tak jak we wzorze spornym). Tym samym elementy istotne wzoru spornego wpływające na ogólne wrażenie, jakie wzór ten wywołuje, przedstawiają odmienne "fasady, faktury, łączenia imitacji drewna" niż te prezentowane w materiale dowodowym. Powyższe, zdaniem Sądu pozwala uznać, że sporny wzór różni się od faktur (fasad) przedstawionych w katalogu RECKLI, w sposób umożliwiający uznanie, iż postacie spornego wzoru przemysłowego, są oryginalne i różnią się w sposób wyraźny od wzorów znanych, o czym stanowi art. 104 p.w.p.

Sąd stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał także, by przed dniem zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego identyczny wzór został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Z uwagi na powyższe Sąd uznał za niezasadny zarzut oparty na art. 103 p.w.p.

Sąd nie zgodził się również z zarzutami prawa procesowego i uznał, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony z wystarczającą dokładnością, a uzasadnienie decyzji spełniało wymagania ustawowe, tak więc bezzasadny był zarzut naruszenia art.7, 77 § 1 oraz 107 § i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej kpa lub Kodeks postępowania administracyjnego).

W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 108 ust. 4 p.w.p. Nawet uznanie, że wszystkie postacie spornego wzoru powinny być zarejestrowane oddzielnie, w kontekście tej sprawy nie miałoby znaczenia i wpływu na uchylenie zaskarżonej decyzji, ponieważ byłoby to inne naruszenie przepisów postępowania, które nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy rozumianego jako kwestia oceny nowości, oryginalności i odmienności spornego wzoru. Uprawnieni dokonali w sposób prawidłowy zgłoszenia spornego wzoru, a więc także przedstawili odrębne postacie wytworu, które mają wspólne cechy istotne.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa).

II

Skargę kasacyjną wniósł P. Ł. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i wynikającym z niej niewłaściwym zastosowaniu przepisów:

- art. 102 ust.1 p.w.p. przez uznanie wzoru [...] za nowy i oryginalny;

- art. 104 p.w.p. co polegało na uznaniu, że dokonanie oceny cechy oryginalności wzoru jest możliwe bez ustalenia, z perspektywy jakiego podmiotu dokonywana jest ocena ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór, w tym na uznaniu, że nie musi to być perspektywa "zorientowanego użytkownika" oraz na przyjęciu, że wbrew brzmieniu przepisu oryginalność wzoru nie wymaga wyraźnego odróżnienia się od wzorów wcześniejszych;

- art. 108 ust. 4 p.w.p., co polegało na przyjęciu, że odmiany wzoru mogą się różnić istotnymi cechami, a przepis ten, interpretowany zgodnie z zasadą domniemania prawidłowości decyzji administracyjnej nie jest brany pod uwagę przy określaniu przedmiotu i cech istotnych wzoru przemysłowego posiadającego odmiany.

- art. 107 ust. 2 p.w.p., co polegało na pominięciu opisu wzoru przy określaniu jego istoty na potrzeby porównania z istniejącymi wzorami wcześniejszymi.

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 ust. 1 c) ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 255 ust. 4 p.w.p. i art. 256 ust. 1 p.w.p.

- w zakresie stwierdzenia, że materiał dowodowy w postaci wcześniejszych odcisków matryc firmy RECKLI, pozwalających uzyskać wzór tynku imitującego drewno, nie podważa oryginalności spornego wzoru, podczas gdy m.in. z przedstawionej sprawy dotyczącej pani J. S. wynika, iż wzory są na tyle podobne, iż sami uprawnieni ze spornego wzoru nie są w stanie dostrzec różnic pomiędzy odciskami matryc RECKLI oraz własnym wzorem, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- w zakresie ustalenia przedmiotu spornego wzoru, w sytuacji gdy z opisu wzoru oraz jego przedstawienia graficznego wynikało, że wzorem ma być powłoka powierzchni fakturowanej, nie zaś konkretne zestawienia imitacji desek lub belek.

a w konsekwencji przyjęcie, że sporny wzór spełnia cechy nowości i oryginalności.

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 ppsa, poprzez brak oparcia rozstrzygnięcia o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, a zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie dowodów przedstawionych na brak oryginalności spornego wzoru w postaci:

- wezwania do zaniechania naruszeń wystosowanego przez uprawnionych ze spornego wzoru do pani J. S. w związku z wykonaniem przez nią tynku imitującego strukturę drewna na elewacji zewnętrznej budynku;

- oświadczenia pani J. S., że tynk imitujący strukturę drewna na elewacji zewnętrznej budynku został wykonany przy użyciu matryc ALTMUEHL firmy RECKLI, znanych od 1974 r.;

- faktury zakupu matrycy firmy RECKLI o nazwie ALTMUEHL (ALTMUHL),

co miało istotny wpływ na wynik postępowania,

4. naruszenia art. 141 § 4 ppsa przez nieodniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów zawartych w skardze i bezkrytyczne zaakceptowanie stanowiska Urzędu Patentowego.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odnosząc się najpierw do zarzutów postawionych w obrębie podstawy kasacyjnej, o której stanowi art. 174 pkt 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie poddaje się kontroli merytorycznej najdalej idący zarzut obejmujący naruszenie art. 141 § 4 ppsa. Uzasadniając go skarżący wskazał jedynie, że "uzasadnienie wyroku nie odnosi się prawidłowo do wszystkich zarzutów skargi, w tym w szczególności z uzasadnienia tego zdaje się wynikać, że WSA błędnie zrozumiał zarzut naruszenia art. 108 ust. 4 p.w.p.". Z zacytowanego w całości uzasadnienia tego zarzutu nie wynika, do których zarzutów skargi nie odniósł się Sąd I instancji i jaki to miałoby wpływ na wynik sprawy. Nie wynika także na czym polegał błąd Sądu w zrozumieniu zarzutu naruszenia art. 108 ust. 4 Prawa własności przemysłowej. Te wadliwości zarzutu skutkują brakiem możliwości dokonania oceny merytorycznej stanowiska skarżącego, a tym samym czynią zarzut nieusprawiedliwionym.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w części obejmującej "ocenę dowodów" skarżący stwierdza, że Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi w zakresie podobieństwa wzorów uzyskiwanych przy pomocy matryc RECKLI do poszczególnych odmian spornego wzoru, jednakże następnie skarżący niekonsekwentnie zauważa, że "wzory uzyskane przy pomocy matryc RECKLI 1974, wbrew twierdzeniu zawartemu w wyroku WSA, wskazują wysoki stopień podobieństwa do poszczególnych odmian wzoru [...]".

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut skargi kasacyjnej obejmujący naruszenie art. 133 § 1 ppsa polegające, w ocenie autora skargi kasacyjnej, na "braku oparcia rozstrzygnięcia o materiał zgromadzony w aktach sprawy". Powołany przepis, w zakresie objętym ocenianym zarzutem, stanowi, że sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Wynikający z tego przepisu obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Do naruszenia tego przepisu doszłoby wówczas, gdyby Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który został zgromadzony w aktach sprawy. Zgodnie zaś z ugruntowanym orzecznictwem orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania.

Skarżący niezgodność wyroku z art. 133 § 1 ppsa, co wynika z lakonicznej treści uzasadnienia tego zarzutu, upatruje w pominięciu części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (wezwania do zaniechania naruszenia wystosowanego przez uprawnionych do J. S. i jej oświadczenia, że tynk imitujący strukturę drewna na elewacji budynku został wykonany przy użyciu matryc ALTMUEHL firmy RECKLI znanych od 1974 r. oraz faktury zakupu tych matryc).

Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady zgadza się z poglądem, że pominięcie materiału dowodowego (w całości lub w części) zgromadzonego w aktach sprawy można zwalczać przez zarzut naruszenia art. 133 § 1 ppsa. Jednakże dla uznania takiego zarzutu za usprawiedliwiony konieczne jest nie tylko wskazanie konkretnych zdarzeń czy dowodów, których sąd I instancji nie uwzględnił, ale także podanie przyczyn, dla których to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie wskazał żadnych argumentów, dla których zaniechanie odniesienia się do wskazanych w zarzucie okoliczności miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto zauważyć należy, że Sąd I instancji odniósł się do podobieństwa spornego wzoru do wzorów (fasad , elewacji) uzyskanych przy użyciu matryc ALTMUEHL, jak i faktury ich zakupu.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut obejmujący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na przyjęciu, że materiał dowodowy w postaci odcisków matryc firmy RECKLI nie podważa oryginalności wzoru "podczas gdy m.in. z przedstawionej sprawy pani J. S. wynika, iż wzory są na tyle podobne, iż sami uprawnieni nie są w stanie dostrzec różnic". Naruszenie powołanych przepisów miało polegać również na błędnym ustaleniu przedmiotu spornego wzoru.

Odnosząc się najpierw do tej pierwszej potencjalnej wadliwości Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że subiektywna ocena uprawnionych odnosząca się do zakresu udzielonej im ochrony wynikającej z prawa z rejestracji wzoru nie ma znaczenia dla ustalenia istotnej z materialnoprawnego punktu widzenia przesłanki oryginalności czy też nowości wzoru przemysłowego. Zauważyć także należy, że Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokładnie wskazał zakres prawa z rejestracji wzoru przemysłowego i to nie tylko poprzez podanie na co przysługuje ochrona, ale również przez wskazanie czego prawo to nie obejmuje.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu skarżącego co do błędnego ustalenia przedmiotu spornego wzoru przemysłowego. Zauważa, że zgodnie z art. 107 ust. 2 Prawa własności przemysłowej w brzmieniu wiążącym w tej sprawie zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łącznie rysunki wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. Według tych kryteriów Urząd Patentowy określił zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru, a Sąd I instancji ocenę tę zaaprobował. Stawiając tezę przeciwną skarżący koncentruje się w istocie na nazwie wzoru przemysłowego "Powłoka powierzchni fakturowanych" pomijając jego istotne cechy wskazane w opisie. Sprzeczność jaką zdaje się skarżący upatrywać w zestawieniu przedmiotu wzoru (powłoka powierzchni fakturowanych) z rysunkami wzoru nie zachodzi.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 102 ust.1 Prawa własności przemysłowej. Skarżący w petitum skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie tego przepisu w obu jego formach, o których mowa w art. 174 pkt 1 ppsa jednakże w uzasadnieniu środka odwoławczego nie wskazano żadnego argumentu dla wykazania poglądu, że Sąd błędnie zrozumiał treść przepisu i w wyniku tego błędu niewłaściwie go zastosował.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej obejmuje naruszenia art. 104 Prawa własności przemysłowej. Przepis ten w brzmieniu wiążącym w sprawie stanowił, że wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeśli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. W ocenie skarżącego do naruszenia tego przepisu doszło z dwóch powodów. Po pierwsze poprzez przyjęcie, że dokonanie oceny cechy oryginalności jest możliwe bez ustalenia z perspektywy jakiego podmiotu dokonywana jest ocena ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór, w tym na uznaniu, że nie musi to być perspektywa zorientowanego użytkownika. Po wtóre, na przyjęciu, że oryginalność wzoru nie wymaga wyraźnego odróżnienia od wzorów wcześniejszych.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze skarżącym, że Sąd I instancji w odniesieniu do przesłanki oryginalności wzoru przemysłowego wyraził pogląd, który może sugerować, że wzór nie musi się w sposób wyraźny różnić od wzorów znanych, jednakże ten jedyny fragment uzasadnienia wyroku stanowiący podsumowanie rozważań, niemających znaczenia dla sprawy, bo dotyczący znaków towarowych przestrzennych, pozostaje w sprzeczności ze zdecydowanym stanowiskiem Sądu I instancji zaprezentowanym w dalszej części uzasadnienia. Sąd I instancji stwierdza bowiem, że "sporny wzór różni się od faktur (fasad) przedstawionych w katalogu RECKLI, w sposób umożliwiający uznanie, iż postacie spornego wzoru przemysłowego Pt. "Powłoka powierzchni nr [...], są oryginalne i różnią się w sposób wyraźny od wzorów znanych, o czym stanowi art. 104 p.w.p.".

Tym samym uprzednie stwierdzenie, że "różnice pomiędzy wzorami przemysłowymi nie muszą mieć charakteru zasadniczego, a przynajmniej nie wykluczając jednego źródła inspiracji (struktury drewna)" w oderwaniu zresztą od przesłanki oryginalności wzoru, i jak już wskazano, wyrażone po rozważaniach dotyczących znaków towarowych przestrzennych, nie stanowi o błędnej wykładni art. 104 Prawa własności przemysłowej. To uchybienie, tak jak użycie w jednym zdaniu określenia "indywidualny charakter" stanowią o pewnej wadliwości uzasadnienia wyroku, ale niemającej żadnego wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 104 Prawa własności przemysłowej w zakresie w jakim zarzucono Sądowi I instancji uznanie, że dokonanie oceny cechy oryginalności wzoru możliwe jest "z perspektywy jakiego podmiotu dokonywana jest ocena ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór, w tym uznaniu, że nie musi to być perspektywa zorientowanego użytkownika". Podkreślenia wymaga, że odnosząc się do podobnie sformułowanego zarzutu w skardze Sąd I instancji stwierdził, że przepisy Prawa własności przemysłowej w dniu zgłoszenia spornego wzoru nie "przewidywały" dokonywania oceny oryginalności przez pryzmat "zorientowanego użytkownika" i dalej Sąd przyjął, że "tym samym zarzut skarżącego" o braku określenia w decyzji podmiotu, wobec którego określa się ogólne wrażenie wywołane przez wzór "jest niezasadny w świetle obowiązującego w dniu wydania decyzji brzmienia art. 105 ust. 4 w zw. z art. 315 p.w.p.". Tego poglądu omawiany, ani żaden inny zarzut skargi kasacyjnej nie zwalcza.

Autor skargi kasacyjnej wadliwości wykładni i zastosowania art. 104 Prawa własności przemysłowej wiąże z zaniechaniem dokonania prounijnej jego wykładni wskazując na regulacje zawarte w dyrektywie 98/71 WE odnoszące się do przesłanki indywidualnego charakteru wzoru i powiązanej z nią "wrażeniu jakie zostało wywarte na zorientowanym użytkowniku".

Stawiając taką tezę skarżący nie wziął jednak pod uwagę, że zarówno organ, jak i Sąd I instancji związany był oceną prawną wyrażoną w uprzednim prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 61/12. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję UP i przesądził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa własności przemysłowej obowiązujące w dacie rejestracji wzoru. W tym brzmieniu przepisów, mowa była o przesłance oryginalności, a nie indywidualnego charakteru.

Decydujące znaczenie dla oceny omawianego zarzutu ma to, że Sąd w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. odnosząc się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę, że zastosowanie art. 102 Prawa własności przemysłowej w obecnej wersji nie miało wpływu na wynik sprawy, wyraził wiążącą ocenę prawną, że "zmiana przepisów obejmujących definicję wzoru przemysłowego nastąpiła w celu dostosowania polskiej regulacji do regulacji wynikających z przepisów unijnych. Gdyby zmiany nie były istotne, nie byłoby potrzeby ich wprowadzenia. Wystarczyłaby odpowiednia interpretacja obowiązujących uregulowań, uwzględniająca wiążące Polskę umowy międzynarodowe".

W tej sytuacji żądanie, aby UP a także Sąd I instancji dokonywał oceny oryginalności wzoru poprzez pryzmat zasad i regulacji odnoszących się do przesłanki indywidualności, która "zastąpiła" przesłankę oryginalności jest nieuprawnione i pozostaje w niezgodzie z treścią art. 153 ppsa. Przepis ten stanowi, w zakresie istotnym dla rozważanego zagadnienia, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem postępowania, a także sądy. Oceną prawną dokonaną w poprzednim wyroku zapadłym w tej sprawie związany jest więc też Naczelny Sąd Administracyjny.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 108 ust. 4 Prawa własności przemysłowej. Przepis ten stanowi, że jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne. Jak się wydaje skarżący prezentuje pogląd, że naruszenie tego przepisu może stanowić przesłankę unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Naczelny Sąd Administracyjny tego poglądu nie podziela i zauważa, że zgodnie z treścią art. 117 ust. 1 Prawa własności przemysłowej, do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 Prawa własności przemysłowej stosuje się odpowiednio. W myśl art. 89 ust. 1 Prawa własności przemysłowej patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Odpowiednie stosowanie tego przepisu do wzorów przemysłowych oznacza, że prawo z rejestracji może być unieważnione w sytuacji wykazania, że nie zostały spełnione przesłanki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji. Przesłanki te zostały określone w przepisach art. 102-104 Prawa własności przemysłowej, a nie w art. 108 ust. 4 Prawa własności przemysłowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa sprzeczność pomiędzy uzasadnieniem omawianego zarzutu odnoszącym się do omówionej wyżej kwestii, a jego treścią zawartą w petitum skargi kasacyjnej, obejmującą naruszenie polegające na przyjęciu, że odmiany wzoru mogą się różnić istotnymi cechami i że przepis ten nie jest brany pod uwagę przy określeniu przedmiotu i cech istotnych wzoru przemysłowego posiadającego odmiany. Zauważyć zatem należy, że to według skarżącego odmiany wzoru różnią się istotnymi szczegółami. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjął jednoznacznie, że odrębne postacie wytworu mają wspólne cechy istotne.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 107 ust. 2 Prawa własności przemysłowej. Podobnie jak przy zarzucie naruszenia art. 108 ust. 4 Prawa własności przemysłowej przyczyna naruszenia tego przepisu zaprezentowana w petitum skargi kasacyjnej różni się od powodów podanych w jego uzasadnieniu. W petitum skargi kasacyjnej wskazano, że naruszenie art. 107 ust. 2 omawianej ustawy polegało na pominięciu opisu wzoru przy określeniu jego istoty "na potrzeby porównania z istniejącymi wzorami wcześniejszymi". Natomiast w jego uzasadnieniu stwierdzono, że " Sąd kwestionuje, mimo wyraźnego brzmienia art. 107 ust. 2 Prawa własności przemysłowej możliwość wyróżnienia cech istotnych wzoru, niezależnie zaś od tego w istocie opiera się wyłącznie na rysunkach".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji kwestionował, że zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określa łącznie rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. Wielokrotnie w uzasadnieniu Sąd odwoływał się do treści art. 107 ust.2 Prawa własności przemysłowej, a oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z tym przepisem stwierdził, że organ na podstawie rysunków i opisu prawidłowo określił co podlega ochronie w spornym wzorze. Sąd I instancji zaaprobował zatem stanowisko Urzędu Patentowego, który, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określił między innymi istotne cechy wskazane w opisie wzoru. To, że skarżący uważa, że zakres ochrony jest szerszy, bo obejmuje każdą imitacje desek wykonanych techniką "odcisku na betonie" (stanowisko zaprezentowane w skardze), a Urząd Patentowy, a następnie Sąd I instancji, aprobując stanowisko organu, wyraził pogląd odmienny, nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 107 ust. 2 Prawa własności przemysłowej.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.