Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 884/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3 w zw. z art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: stu złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2014 r. J. K. wniósł skargę do tut. Sądu, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. na indywidualną interpretację tego organu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, albowiem strona skarżąca nie wniosła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zaakcentował też, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia [...] r. została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 30 czerwca 2014 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującej skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z mocy art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§1).

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2). Od zasady tej został jednak wprowadzony wyjątek w § 3 cyt. wyżej artykułu. Określa on możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mianowicie skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (a więc również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Zakwestionowanie zatem pisemnej, indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest warunkiem jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarżący został pouczony, w końcowej części zaskarżonej interpretacji, o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o jej wydaniu, do usunięcia naruszenia prawa. Mimo prawidłowego pouczenia przed złożeniem skargi do Sądu skarżący nie wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Zatem w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracyjnymi.

Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.