Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 303/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 9b ust. 7 pkt 2, art. 3 pkt 3, art. 9c ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego I. uchyla decyzję I i II instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] D. Kurator Oświaty we W., w oparciu o art. 9b ust. 7 pkt 2, art. 3 pkt 3, art. 9c ust. 1, art. 9d, art. 9f oraz art. 18 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), a także art. 156 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. F. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora Przedszkola Nr [...] we W. Nr [...] z dnia [...], tj. aktu nadania stronie stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję.

W jej uzasadnieniu podał, że Prezydent W. stwierdził nieważność aktu nadania A. F. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego uzasadniając to tym, że rażąco narusza on przepis art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela.

Organ odwoławczy ustalił, że A. F. odbywała staż na stopień nauczyciela kontraktowego w Przedszkolu Nr [...] we W. w okresie od dnia 5 września 2001 r. do dnia 30 listopada 2001 r. Następnie w okresie od dnia 1 grudnia 2001 r. do dnia 31 sierpnia 2002 r. była zatrudniona w Przedszkolu Nr [...] we W., gdzie kontynuowała staż i zakończyła go w dniu 31 maja 2002 r. Twierdzenie strony, zawarte w odwołaniu, jakoby jej stosunek pracy w Przedszkolu Nr [...] nie został rozwiązany, nie znajduje potwierdzenia w dokumentach. Zarówno ze świadectwa pracy, wydanego przez dyrektora Przedszkola Nr [...] dnia 25 marca 2003 r. jak i oświadczenia strony wynika, że stosunek pracy w Przedszkolu Nr [...] we W. został rozwiązany w dniu 30 listopada 2001 r. na mocy porozumienia stron. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów mogących świadczyć o tym, że nauczycielka została przeniesiona do pracy w Przedszkolu Nr [...] (jak zdaje się twierdzić w odwołaniu). W Przedszkolu Nr [...] we W. zawarta została pomiędzy jego dyrektorem, a A. F. w dniu 30 listopada 2001 r. umowa o pracę na czas określony od dnia 1 grudnia 2001 r. do dnia 31 sierpnia 2002 r. Ponadto zgodnie z art. 18 Karty Nauczyciela przenieść można wyłącznie nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania.

Zgodnie z art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu jest spełnianie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, odbycie stażu oraz w przypadku nauczyciela stażysty uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po przeprowadzonej rozmowie. Z akt sprawy wynika, że A. F. spełnia wymogi kwalifikacyjne, posiada bowiem dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych na kierunku Pedagogika w zakresie nauczyciel dziecka młodszego (Nr [...], z dnia 5 lipca 2000 r.), uzyskała akceptację komisji kwalifikacyjnej na stopień nauczyciela kontraktowego. Natomiast nie można uznać za prawidłowy stażu odbytego przez nauczycielkę.

Przez staż, zgodnie z art. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela należy rozumieć okres zatrudnienia nauczyciela w przedszkolach, szkołach i placówkach w wymiarze, co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć. Zasady odbywania stażu oraz jego wymiar określone są w art. 9c i 9d Karty Nauczyciela.

Na podstawie art. 9c ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela staż na stopień nauczyciela kontraktowego wynosi 9 miesięcy. Zasadą jest odbywanie stażu w całości, w sposób ciągły, natomiast powołane wyżej przepisy regulują przypadki, kiedy staż może zostać przerwany ze względu na czasową niezdolność do pracy nauczyciela (art. 9d ust. 5 tej ustawy) lub na wniosek nauczyciela - przy czym taką możliwość mają tylko nauczyciele kontraktowi i mianowani (art. 9d ust. 6 Karty Nauczyciela). W art. 9 f ust. 2 Karty Nauczyciela ustawodawca przewidział natomiast sytuację zmiany miejsca zatrudnienia przez nauczyciela, ograniczając jednak stosowanie przepisu do nauczyciela kontraktowego i mianowanego. Nauczycielom takim, którzy w okresie trwania stażu zmienili miejsce zatrudnienia, do stażu zalicza się okres odbytego stażu, jeżeli podjęli zatrudnienie nie później niż 3 miesiące po ustaniu poprzedniego stosunku pracy. Brak podobnej regulacji dotyczącej nauczyciela stażysty powoduje, że osoby te są zobligowane do odbycia stażu w pełnym wymiarze w jednej szkole lub placówce. Odwołująca się odbywała zaś staż w dwóch przedszkolach, co w świetle powyższego przepisu, nie jest dopuszczalne w przypadku nauczyciela stażysty.

Wobec tego, ponieważ do uzyskania kolejnego stopnia awansu konieczne jest łączne spełnienie trzech warunków określonych w art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, to wydanie decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego, mimo niespełnienia jednego z warunków koniecznych, stanowi zdaniem organu odwoławczego rażące naruszenie prawa.

W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. F. podniosła, że jej uzasadnienie stanowi jedynie powtórzenie uzasadnienia decyzji wydanej przez Prezydenta W. D. Kurator Oświaty nie odpowiedział na postawione przez nią w odwołaniu zarzuty. Wskazała, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób, dlaczego organ uznał, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, nie spełnia ono zatem wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Przy czym, powołała się na wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., sygn. akt l SA 8/98, w którym Sąd orzekł, że "stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać. Niewystarczające jest, w świetle art. 107 § 3 kpa, samo stwierdzenie, iż decyzja rażąco narusza prawo, ale niezbędne jest wyjaśnienie, na czym to rażące naruszanie polega".

Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja w żaden sposób nie wyjaśnia, z jakich względów interpretacja przyjęta przez Prezydenta W. jest właściwa, oraz na czym polega nieprawidłowość przyjętej przez nią wykładni, co jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 11 kpa organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Powołany przepis jest zasadą ogólną postępowania i powinien być szczególnie respektowany. Ponadto taki sposób załatwiania spraw administracyjnych narusza także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 kpa.

W opinii skarżącej, kwestionowana decyzja jest jednak przede wszystkim błędna merytorycznie. Nie sposób się bowiem zgodzić z poglądem, iż zostały spełnione przesłanki art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Jak wskazuje skarżąca, instytucja stwierdzenia nieważności decyzji należy do nadzwyczajnych środków zaskarżenia i stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 kpa zasady stabilności decyzji administracyjnych oraz wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony praw nabytych. Taki charakter instytucji stwierdzenia nieważności implikuje nie tylko możność jej stosowania w wypadkach jedynie wskazanych w przepisach prawa, w tym w art. 156 kpa, ale także konieczność interpretacji jej ustawowych przesłanek w sposób ścisły, a nawet zawężający.

Jak podaje skarżąca, temat ten był przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 26 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 993/04 stwierdził, iż "z zasady proporcjonalności decyzji administracyjnej wynika, że pozbawienie praw nabytych przez zastosowanie sankcji nieważności decyzji administracyjnej może nastąpić tylko w razie ciężkiego kwalifikowanego naruszenia prawa." Pogląd ten jest ze wszech miar słuszny i należy go podzielić. W żaden natomiast sposób nie można zgodzić się z poglądem Dolnośląskiego Kuratora Oświaty, iż decyzja o przyznaniu awansu zawodowego rażąco narusza prawo. W kontekście stanowiska NSA wyrażonym w wyroku z dnia 29 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, zgodnie z którym "o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja." Jak wyjaśnił NSA w dalszej części tezy w/w orzeczenia: "Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa." Tymczasem, fakt naruszenia przez dyrektora Przedszkola Nr [...] art. 9 f ust. 2 Karty Nauczyciela nie można uznać za oczywiste. Ustawa bowiem wprost nie określa, czy nauczycielom stażystom należy zaliczać do okresu stażu czas poprzedniego zatrudnienia. W tym zakresie istnieje luka w prawie, i aby ją wypełnić, konieczne jest przeprowadzenie wykładni. Istnieje zatem możliwość zastosowania wykładni językowej i wnioskowania a contrario i uznania, że skoro w przepisach art. 9 f ust. 2 Karty Nauczyciela wskazano jedynie nauczycieli mianowanych i kontraktowych to oznacza, iż nauczycielom stażystom takiego zaliczenia nie można przyznać, bowiem przepis ich wprost nie wymienia. Możliwa jest jednak i inna wykładnia w/w przepisu. Otóż, konieczność zastosowania wnioskowania analogia legis i wyprowadzenia z art. 9 f ust. 2 normy prawnej, zgodnie z którą nauczycielom stażystom również przysługuje uprawnienie do zaliczenia im do okresu stażu czasu poprzedniego zatrudnienia. Do takiego wniosku skłania również to, że ustawodawca chcąc pozbawić nauczycieli stażystów takiej możliwości ustanowiłby przepis, który przewidywałby, iż przepis art. 9 f ust. 2 nie ma zastosowania do nauczycieli stażystów. Takiego przepisu jednak Karta Nauczyciela nie zawiera. Należy zatem uznać, iż sam fakt wystąpienia wątpliwości dotyczących rozumienia przepisu art. 9 f ust. 2 Karty Nauczyciela uniemożliwia nadanie charakteru oczywistości rzekomego naruszenia, którego dopuścił się dyrektor Przedszkola Nr [...] a tym samym brak jest przesłanki zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z treści wyroku NSA z dnia 26 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2347/01 wynika, że słusznym jest jedynie pogląd, iż "cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" oraz wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1506/00, zgodnie z którym "zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa."

Trzecią przesłanką uznania naruszenia prawa za "rażące", którą wskazuje NSA w/w wyroku są racje ekonomiczne lub gospodarcze, które wywołuje decyzja. Muszą być to "skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa." Natomiast z decyzji dyrektora Przedszkola Nr [...] takie konsekwencje w żaden sposób nie wypływają. Istnieją natomiast niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia podstawowych zasad prawa konsekwencje, jakie niesie za sobą decyzją D. Kuratora Oświaty. Otóż, jak mówi skarżąca, w sposób zupełnie przez siebie niezawiniony, z powodu rzekomego naruszenia prawa przez dyrektora Przedszkola, pozbawiona zostanie stopnia zawodowego, co w konsekwencji doprowadzi do utraty zarobków w dotychczasowej wysokości i spowoduje konieczność kolejnego odbywania stażu na nauczyciela kontraktowego. To właśnie ta decyzja, a nie decyzja dyrektora Przedszkola rodzi skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Wynika z niej bowiem, że organ praworządnego państwa nie zważa zupełnie na to, iż jego decyzja obraca w niwecz kilka lat ciężkiej i uczciwej pracy.

D. Kurator Oświaty dopuścił się także naruszenia art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Skarżąca podniosła, że w odwołaniu wskazała, iż stosunek pracy z dyrektorem Przedszkola Nr [...] nawiązała na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 4 września 2001 r., która weszła w życie w dniu 5 września 2001. W dniu 30 listopada 2001 r. otrzymała od dyrektora Przedszkola Nr [...] we W. polecenie służbowe, zgodnie z którym od dnia 1 grudnia 2001 r. rozpoczęła pracę w Przedszkolu Nr [...]. W tym dniu nie doszło do rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron. Znajdujące się w aktach sprawy świadectwo pracy z dnia 25 marca 2003 r. jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Skarżąca podkreśliła, iż rozwiązanie stosunku prawnego w tym stosunku pracy za porozumieniem stron wymaga istnienia woli rozwiązania stosunku po obu stronach. Natomiast do zwarcia jakiejkolwiek umowy, także umowy rozwiązującej istniejący stosunek wymaga się złożenia zgodnych oświadczeń woli stron. Dyrektor Przedszkola Nr [...] nie złożył wobec skarżącej ani w sposób wyraźny, ani per facta concludentia oświadczenia wskazującego na wolę rozwiązania z nią stosunku pracy. Wydane polecenie, iż ma rozpocząć świadczenie pracy w Przedszkolu Nr [...] nie doprowadziło do rozwiązania istniejącego stosunku. Gdyby stosunek pracy ustał w dniu 30 listopada 2001 r. wydałby jej świadectwo pracy niezwłocznie, taki bowiem obowiązek nakłada na pracodawcę art. 97 kp. Nie uczynił jednak tego, bowiem w przekonaniu dyrektora Przedszkola Nr [...], jak i skarżącej stosunek pracy nadal trwał.

W niniejszej sprawie, w opinii skarżącej, występuje wysoki stopień niewspółmierności pomiędzy wagą rzekomo naruszonych przepisów, a znaczeniem nabytych przez nią praw.

Niezgadzając się z zarzutami skargi, w odpowiedzi na skargę, D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 kpa). Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przez ten kodeks lub ustawy szczególne przypadkach. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Z rażącym naruszeniem prawa mamy zaś do czynienia wtedy, gdy naruszenie to, w jednoznacznie ustalonym i bezspornym stanie prawnym, jest oczywiste oraz wyraźne. Z kolei bezsporny stan prawny oznacza istnienie przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszenie prawa można mówić jedynie wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazom, zakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa, obowiązki lub ich odmówiono. Aby naruszenie prawa miało charakter rażący treść wydanej decyzji nie mogłaby być akceptowalna jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, a wywołane przez nią skutki musiałyby być niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwić i tolerować. Stwierdzając nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa konieczne jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego to naruszenie oceniono jako rażące.

Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta W. wydane zostały na skutek wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] Nr [...], wydanej przez dyrektora Przedszkola Nr [...] we W. Zdaniem organów decyzyjnych, będąca przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzja rażąco narusza prawo, bowiem wydana została niezgodnie z art. 9 b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674), gdyż odbyty przez skarżącą staż był nieprawidłowy.

W myśl art. 9 b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, warunkiem nadania nauczycielce stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, było spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Kwalifikacje do zajmowania przez nauczyciela stanowiska określono w art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, zgodnie z którym stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Z kolei, po myśli art. 3 pkt 3 tej ustawy przez staż należy rozumieć okres zatrudnienia nauczyciela w przedszkolach, szkołach, palcówkach i innych jednostkach organizacyjnych (...), w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć, rozpoczętego i realizowanego w trybie i na zasadach określonych w przepisach rozdziału 3a.

W przepisach wskazanego rozdziału, w szczególności zaś w art. 9 c i 9 d Karty Nauczyciela określono między innymi moment rozpoczęcia stażu, czasookres jego trwania – z wyszczególnieniem poszczególnych stopni awansu zawodowego nauczycieli, a także możliwość przerwania stażu włącznie z określeniem przyczyn przerwania oraz konsekwencjami jego przerwania.

Zgodnie z brzmieniem art. 9 c ust.1 pkt 2 Karty Nauczyciela, w przypadku ubiegania się o awans na stopień nauczyciela kontraktowego, staż trwa 9 miesięcy, rozpoczęty zostaje z początkiem roku szkolnego (...) (art. 9d ust. 1 Karty Nauczyciela). Staż przerywa się w przypadku nieobecności nauczyciela w szkole z powodu czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby, zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy oraz urlopu innego niż urlop wypoczynkowy. Nauczyciel kontraktowy i nauczyciel mianowany mogą przerwać staż z przyczyn niewymienionych w ust. 3 na swój wniosek w każdym czasie (art. 9 d ust. 5 Karty Nauczyciela). Wobec treści art. 9 f ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela nauczycielowi kontraktowemu i nauczycielowi mianowanemu, którzy w okresie trwania stażu zmienili miejsce zatrudnienia, do stażu o którym mowa w art. 9 c ust. 1 pkt 2, zalicza się okres dotychczas odbytego stażu, jeżeli podjęli zatrudnienie w szkole nie później niż 3 miesiące po ustaniu poprzedniego stosunku pracy i za okres dotychczas odbytego stażu otrzymali pozytywną ocenę dorobku zawodowego.

Z powyższego wynika, że przepisy te wprost nie regulują kwestii możliwości zmiany zatrudnienia w toku odbywanego stażu przez nauczyciela stażystę. A więc, brak w nich regulacji dla sytuacji, w której dochodzi do zmiany przez nauczyciela stażystę pracodawcy, lecz przy zachowaniu ciągłości zatrudnienia, który w myśl art. 9d ust. 1 Karty Nauczyciela rozpoczął staż z początkiem roku szkolnego i nie miał przerwy w zatrudnieniu, choć zmienił miejsce pracy.

W takim samym stanie faktycznym orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 21 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 251/08 (CBOIS). Stanowisko wyrażone w podjętym wyroku, w pełni podzielił Sąd w obecnym składzie. Otóż, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wskazana powyżej "sytuacja prawotwórcza to nic innego jak luka tetyczna, która z natury rzeczy wymaga unormowania w drodze wykładni systemowej i funkcjonalnej. Niewątpliwie powołane wyżej przepisy pozwalają na dokonanie wykładni pozwalającej wyprowadzić wniosek do jakiego doszły organy administracji orzekające w sprawie, według którego niedopuszczalna jest zmiana pracodawcy przez nauczyciela stażystę w toku odbywania stażu na stopień nauczyciela kontraktowego. Z brzmienia przepisu art. 9 f ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela wynika bowiem możliwość zmiany miejsca zatrudnienia w okresie trwania stażu wyłącznie przez nauczyciela kontraktowego i mianowanego. Za taką interpretacją przemawia również legalna definicja pojęcia stażu określona w przepisie art. 3 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela, zgodnie z którym przez staż rozumie się okres zatrudnienia nauczyciela w przedszkolach, szkołach, placówkach i innych jednostkach organizacyjnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć, rozpoczętego i realizowanego w trybie i na zasadach określonych w przepisach rozdziału 3 a. Użyte w tym przepisie – w odniesieniu do okresu zatrudnienia - sformułowanie "rozpoczętego i realizowanego", o którym mowa w komentowanym przepisie - w kontekście przepisu art. 9 f ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela dopuszczającego zmianę pracodawcy wyłącznie przez nauczycieli kontraktowych i mianowanych – wskazują na to, że intencją ustawodawcy było w przypadku nauczycieli stażystów odbywanie stażu – trwającego 9 miesięcy - wyłącznie w tym samym miejscu zatrudnienia.

Powyższe rozważania nie mogą mieć jednak wpływu na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem (...) będąca przedmiotem osądu decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, którego przedmiotem jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 kpa. Idąc dalej podkreślić (...) należy, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności opartym o przesłankę rażącego naruszenia prawa między decyzją, a przepisem prawa ma zachodzić ewidentna sprzeczność widoczna niejako na pierwszy rzut oka. W analizowanej sprawie takiej oczywistej sprzeczności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził. Istnienie bowiem luki prawnej w zakresie o jakim mowa wyżej, wymaga jednak sięgnięcia do reguł wykładni, których efektem jest dopiero odkodowanie normy prawnej, pozwalającej na stwierdzenie naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu decyzji aktu nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Jednakże w ocenie Sądu naruszenie to nie może zostać uznane za rażące. Przypomnieć w tym miejscu należy, że nie jest dopuszczalne "podciąganie" przypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie prawa kwalifikowane, a więc rażące (...)."

Wobec, tego co wyżej powiedziano, a co znajduje pełne potwierdzenie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w oparciu o art. 145 § 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.

O wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.