Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 174/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 b ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: 189
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1732/09 w sprawie ze skargi B. W. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny projektu postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok, 2. odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. W. (B.) na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki - Departamentu Funduszy Europejskich z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu - oddalił skargę.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 9 kwietnia 2009 r., B. W. (skarżący) wystąpił do Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (w skrócie PO IG), Działanie 4.4 - Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym, Priorytet 4 - Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia.

Pismem z 4 maja 2009 r. Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw, jako Regionalna Instytucja Finansująca, poinformowała wnioskodawcę, że wniosek zawiera braki formalne, oraz że uzupełnienie braków może nastąpić do dnia 11 maja 2009 r. Poprawiony wniosek wnioskodawca złożył w dniu 6 maja 2009 r. Pismem z 10 sierpnia 2009 r., Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (w skrócie PARP) poinformowała wnioskodawcę, że jego wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został oceniony pozytywnie, uzyskując 83 punkty. Jednocześnie PARP przedstawiła oceny cząstkowe w poszczególnych kryteriach oceny merytorycznej oraz wskazała, że ze względu na wyczerpanie środków finansowych przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach przedmiotowej rundy aplikacyjnej, podpisanie umowy wsparcia jest obecnie niemożliwe. Na koniec PARP pouczyła wnioskodawcę o przysługującym mu prawie złożenia pisemnego protestu od oceny projektu.

W złożonym proteście skarżący podniósł, iż nie zgodził się z oceną projektu w zakresie kryterium 9, dotyczącym praw własności przemysłowej. Jego zdaniem ocena projektu w tym zakresie nie odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu. Twierdził, że spełnia warunki dla przyznania w ww. kryterium oceny maksymalnej, tj. 15 pkt. Od 27 marca 2009 r., posiada bowiem prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wykorzystywanego bezpośrednio w realizacji zgłoszonego projektu.

Pismem z 21 września 2009 r. PARP poinformowała wnioskodawcę o negatywnym rozpatrzeniu protestu, stojąc na stanowisku, że wnioskodawca nie wykazał w punkcie 14 biznesplanu, iż posiada od 27 marca 2009 r. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego.

W wyniku złożonego przez wnioskodawcę odwołania, Minister Gospodarki, jako Instytucja Pośrednicząca, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów wnioskodawcy, podzielił argumentację PARP przedstawioną w piśmie dotyczącym negatywnego rozpatrzenia protestu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą informację Ministra Gospodarki, B. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz o uznanie, że przedmiotowy w sprawie projekt spełnia wymogi do uzyskania niezbędnych 98 punktów w procedurze konkursowej PO IG. Domagał się uzyskania rekomendacji do podpisania umowy o dofinansowanie złożonego projektu, ewentualnie wnosił o skierowanie projektu do ponownej oceny merytorycznej fakultatywnej (punktowej) w zakresie spełnienia przez projekt kryterium 9. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że w dniu 17 lipca 2009 r. otrzymał pismo Urzędu Patentowego potwierdzające posiadanie przez niego od dnia 27 marca 2009 r. prawa własności przemysłowej - tj. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego Wp -14396 "Denko czoła rynny dachowej". W tej sytuacji - w jego ocenie - po uzyskaniu z Urzędu Patentowego potwierdzenia posiadania prawa do rejestracji wzoru przemysłowego, wykorzystywanego bezpośrednio w ramach zgłoszonego projektu, zmianie uległ stan formalno-prawny, stanowiący istotną przesłankę do prawidłowej oceny merytorycznej fakultatywnej projektu i wniosku o jego dofinansowanie.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, iż w sprawie w zakresie regulacji krajowych dotyczących PO IG, zastosowanie znajduje ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712) oraz Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, tj. dokument zwany dalej Uszczegółowieniem, opracowany na podstawie PO IG - lata 2007-2013, a przygotowany na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Wśród dokumentów składających się na system realizacji PO IG w zakresie wyboru projektów ww. Uszczegółowienie wymienia Regulaminy przeprowadzania konkursów dla działań oraz Przewodnik po kryteriach formalnych i merytorycznych dla poszczególnych działań. WSA podniósł, że w § 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG, Priorytet 4 - Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.4 - Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym, zatytułowanym "Zasady dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie", zawarto postanowienia dotyczące zasad dokonywania oceny merytorycznej. Zgodnie z ust. 2 § 7 Regulaminu, poprawne formalnie wnioski poddawane są ocenie merytorycznej, zgodnie z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący PO IG. Kryteria merytoryczne dzielą się na obligatoryjne i fakultatywne. Wnioski o dofinansowanie, które spełniły wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej, przekazywane są do oceny merytorycznej fakultatywnej. W trakcie oceny merytorycznej przewidziana jest możliwość zwrócenia się do wnioskodawcy o wyjaśnienie dotyczące treści wniosku. Wnioski o wyjaśnienie są kierowane jedynie w przypadku braku możliwości dokonania jednoznacznej oceny. Złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku. W przypadku modyfikacji treści wniosku podlega on odrzuceniu. W myśl pkt 15 ust. 2 omawianego § 7 Regulaminu, w przypadku gdy dostępny budżet nie wystarczy na dofinansowanie wszystkich pozytywnie ocenionych projektów, wsparcie uzyskują projekty, które zdobędą najwięcej punktów po ocenie merytorycznej fakultatywnej.

Sąd zauważył, iż w kontrolowanej sprawie z wniosku skarżącego o dofinansowanie projekt został oceniony pozytywnie (po ocenie merytorycznej fakultatywnej uzyskał 83 punkty na 100 możliwych), natomiast uzyskana liczba punktów była za niska, aby projekt mógł być rekomendowany do dofinansowania. W zakresie kryterium 9, dotyczącego posiadanych przez wnioskodawcę praw własności przemysłowej, nie przyznano 15 punktów, gdyż kryterium to nie zostało spełnione, albowiem beneficjent nie wykazał prawa, o którym w nim mowa.

WSA - w tak dokonanej ocenie merytorycznej fakultatywnej - nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości i za prawidłowe uznał stwierdzenie, że skarżący we wniosku nie wykazał prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał też, że zgodnie z § 9 Regulaminu, środkami odwoławczymi w sprawach dotyczących oceny wniosków o dofinansowanie projektów, są protest i odwołanie a szczegółowe warunki i sposób wnoszenia środków odwoławczych określa Załączniku 4.4 do Uszczegółowienia.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez B. W. w całości skargą kasacyjną. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił on naruszenie:

- prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie :

- § 7 Załącznika 4.4 - Procedura odwoławcza w ramach PO IG do " Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia na lata 2007-2013 (Dokument opracowany na podstawie Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 zatwierdzony decyzją Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2007 r. oraz uchwałą Rady Ministrów z dnia 30 października 2007 r.), ze szczególnym podkreśleniem postanowień § 7 ust. 2 lit. c, odnośnik czwarty, w odniesieniu do postanowień Załącznika nr 4.3 - "Opis systemu wdrażania działań" do Szczegółowego Opisu Priorytetów PO IG pkt 2. "Pozostałe definicje";

- rozdziału 2.2., pkt 13-19 oraz opisu dla Działania 4.4. - Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia na lata 2007-2013 Dokument opracowany na podstawie Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 stwierdzonego decyzją Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2007 r. oraz uchwałą Rady Ministrów z dnia 30 października 2007 r. Warszawa, 12 czerwca 2009;

- wytycznych nr 2 w zakresie szczegółowego opisu priorytetów programu z 13 marca 2007, sygnatura MRR/H/2(l)/03/2007f;

- art. 11,13,14 i 103 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, ze zm.).

Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty, dla których - w jego ocenie - projekt powinien w kryterium 9 otrzymać maksymalną ilość punktów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, odstępstwo od zasady związania granicami skargi kasacyjnej przewiduje też art. 189 p.p.s.a. Przepis ten stanowi m.in., że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Jak wskazano w powołanej uchwale "z jednoznacznej treści art. 189 p.p.s.a. wynika nakaz badania z urzędu przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy przed wojewódzkim sądem administracyjnym prawidłowo nadano sprawie bieg, tzn. czy w sprawie nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (...). Badanie dopuszczalności skargi pod kątem wskazanym w art. 189 p.p.s.a. nie jest związane zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej".

W rozpoznawanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał kontroli prawidłowość merytorycznej oceny projektu, o dofinansowanie realizacji którego skarżący wnioskował w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 4. - Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.4 - Nowe Inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak zaś rozważań o dopuszczalności wniesionej skargi.

Przypomnieć trzeba, że z akt sprawy wynika, iż zgodnie z informacją o wynikach oceny projektu - udzieloną wnioskodawcy przez PARP pismem z dnia 10 sierpnia 2009r. - projekt skarżącego został oceniony pozytywnie, uzyskując 83 punkty. Wnioskodawcę poinformowano jednocześnie, że ze względu na wyczerpanie środków finansowych przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach przedmiotowej rundy aplikacyjnej podpisanie umowy jest niemożliwe. Poza sporem skarżący został pouczony o możliwości wniesienia środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego. Nie jest też kwestionowane, że wniesiony przez niego protest od wyniku oceny projektu jak i odwołanie zostały rozpatrzone negatywnie, a skarżący został poinformowany o negatywnym wyniku procedury odwoławczej i o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wprawdzie, zgodnie z art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wnioskodawca może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę, w sposób określony art. 30 c ust. 2, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa z art. 30 b ust. 4.

Zauważyć jednak należy, że - stosownie do art. 30 b ust. 1 ww. ustawy - procedura odwoławcza, o wyniku której wnioskodawca jest informowany z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30 b ust. 4), może być uruchomiona tylko i wyłącznie w razie negatywnej oceny projektu. Jednoznacznie stanowi o tym art. 30 b ust. 1, w myśl którego "W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść".

W świetle przytoczonych regulacji - dla oceny dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego - konieczne jest więc nie tylko zbadania czy jej przedmiotem jest informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, ale także czy procedura odwoławcza była dopuszczalna, tzn. czy zgodnie z informacją, przewidzianą art. 30 a ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, projekt oceniony został "negatywnie".

Wobec treści informacji skierowanej do skarżącego, rozstrzygnięcia wymaga zatem, czy informację o braku możliwości podpisania umowy ze względu na wyczerpanie środków finansowych przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach przedmiotowej rundy aplikacyjnej, można uznać za "negatywną ocenę projektu", w rozumieniu art. 30 b ust. 1 ustawy, umożliwiającą wniesienie środka odwoławczego, a w konsekwencji, w razie negatywnego wyniku procedury odwoławczej, otwierającą drogę do kontroli sądowoadministracyjnej.

Ważąc tę kwestię należy podnieść, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wskazuje wprost, co należy rozumieć pod pojęciem "negatywnej oceny projektu". Określenia: negatywna/pozytywna w sposób jednoznaczny odnoszą się jednak do oceny projektu. W świetle art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy pozytywnie oceniony projekt to taki, który przeszedł pozytywnie wszystkie etapy jego oceny.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy m.in. przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego (...). Wybór projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego, dokonywany jest - w myśl art. 26 ust. 1 pkt 4 - w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3 ww. art. 26 ust. 1. Informacja o tych kryteriach podawana jest w ogłoszeniu o konkursie (art. 29 ust. 2 pkt 6). Według Kryteriów wyboru dla Działania 4.4 - Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym - w Programie Operacyjnym Innowacyjna gospodarka 2007 – 2013 kryteria dzielą się na formalne i merytoryczne obligatoryjne oraz merytoryczne fakultatywne.

Tak określone kryteria wskazuje też Regulamin przeprowadzenia konkursu.

Zgodnie z § 7 powołanego Regulaminu, ocena obejmuje ocenę formalną (ust. 1) i merytoryczną (ust. 2). Poprawne formalnie wnioski poddawane są ocenie merytorycznej, przy czym kryteria tej oceny dzielą się na obligatoryjne i fakultatywne. Do oceny merytorycznej fakultatywnej przekazywane są wnioski, które spełniły kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej (§ 7 ust. 2 pkt 4,5 i 8).

Stosownie zaś do treści § 7 ust. 2 pkt 13) "Aby wniosek mógł zostać rekomendowany do wsparcia musi uzyskać w ocenie merytorycznej według kryteriów fakultatywnych co najmniej 60 punktów na 100 możliwych".

Z powyższego wynika zatem wyraźnie, że ocena projektów jednoznacznie dotyczy oceny dokonywanej na ww. etapach. "Wszystkie etapy" oceny projektu, zgłoszonego do konkursu - o których mowa w art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy - to: etap oceny formalnej, od której zależy przekazanie wniosku do oceny merytorycznej (§ 7 ust. 1 pkt 6) i dwie części (obligatoryjna i fakultatywna) etapu oceny merytorycznej. Pozytywne przejście tych etapów zaś to uzyskanie przez projekt co najmniej 60 punktów. Tym samym za projekt, który oceniony został negatywnie, uznać należy projekt, który nie przeszedł ww. etapów oceny "pozytywnie" - w przedstawionym wyżej znaczeniu.

Zwrócenia uwagi wymaga też, że skoro w myśl art. 30 a ust. 3 ustawy właściwa instytucja zobowiązana jest do informowania wnioskodawcy o wynikach oceny tzn., że chodzi o informację o wynikach oceny ww. etapów. Uzasadnienie wyników oceny projektu zamieszcza się tylko w przypadku negatywnej oceny projektu i tylko w takim przypadku prawidłowa informacja zawiera pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego (art. 30 b ust. 1 zdanie drugie). Takie ograniczenie wymogu uzasadnienia wyników i pouczania o środkach odwoławczych pozostaje w zgodzie z regulacją, według której tylko w przypadku negatywnej oceny projektu, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, wnioskodawca może wnieść środek odwoławczy, przewidziany w systemie realizacji programu operacyjnego.

Odnośnie środków odwoławczych zauważyć trzeba, że w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju uchylony został art. 5 pkt 10 – definiujący protest. Na mocy zmian ustawy o zasadach polityki rozwoju, które weszły w życie z dniem 20 grudnia 2008 r. art. 30 otrzymał nowe brzmienie; przestała obowiązywać regulacja, zgodnie z którą: "Wnioskodawca, którego projekt nie został wyłoniony do dofinansowania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1, może złożyć pisemny protest" (art. 30 ust. 2).

Ustawa - w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu - wskazywała jedynie, że w razie negatywnej oceny projektu wnioskodawca po otrzymaniu informacji o wynikach oceny projektu może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji projektu (art. 30 b ust. 1).

Regulujący "Procedurę odwoławczą" § 9 ww. Regulaminu, w kwestiach szczegółowych odsyła do Załącznika 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007 – 2013, precyzującego "Procedurę odwoławczą w ramach PO IG". Według tego Załącznika "protest" - jako wniosek o ponowne sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z "kryteriami wyboru" (§ 5) - może wnieść wnioskodawca, którego projekt został oceniony negatywnie, tzn. gdy wynik oceny nie pozwala na zakwalifikowanie do dofinansowania, przy czym środek odwoławczy nie przysługuje na okoliczność braku alokacji dla danego konkursu (§ 6 pkt 1 i 2). Zakres przedmiotowy protestu może dotyczyć tylko wyników oceny: formalnej jak i merytorycznej (§ 7 pkt 1). "Odwołanie" jest wystąpieniem o ponowne rozpatrzenie kwestii będących uprzednio przedmiotem protestu (§ 12).

Dodać też trzeba, że na mocy art. 35 ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego uprawniony jest wydać wytyczne dotyczące programów operacyjnych. Z dniem 9 września 2008 r. wydane zostały "Wytyczne w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze dla wszystkich programów operacyjnych", treść których uległa zmianie dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008 r.

W wytycznych tych (wydanych na podstawie art. 35 ust 3 pkt 11 ustawy) doprecyzowano wprawdzie, że za przykład negatywnej oceny projektu uznać należy przypadek, w którym projekt przeszedł pozytywnie wszystkie etapy oceny, ale nie został zakwalifikowany do dofinansowania ze względu na wyczerpanie puli środków przewidzianych w ramach danego konkursu i został umieszczony na liście rezerwowej lub rankingowej - na pozycji, która uniemożliwia podpisanie umowy.

Jednocześnie wytyczne wskazują, że w przypadku wyczerpania alokacji - o której mowa w art. 30 a ust. 1 pkt 2 ustawy, a więc na działanie lub priorytet - środki odwoławcze nie przysługują.

Odnosząc się do takiej interpretacji środków odwoławczych uznać trzeba, że nie znajduje ona oparcia w przedstawionym wyżej systemie operacyjnym. Zarówno Kryteria wyboru, (o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 3 oraz 29 ust. 2 pkt 6 ustawy), Regulamin przeprowadzenia konkursu w ramach PO IG, Priorytet 4, Działanie 4.4, jak i postanowienia Załącznika regulującego procedurę odwoławczą w ramach PO IG, przemawiają za tym, że przedmiotem protestu może być tylko wynik oceny formalnej i merytorycznej.

W tym miejscu odwołać należy się ponownie do treści art. 30 ust. 1 i 2 oraz art. 30 a ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z pierwszym z przywołanych artykułów, podstawę dofinansowania stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą (ust.1), która to umowa określa warunki dofinansowania oraz prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (ust. 2). Według zaś art. 30 a ust. 1 umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, w odniesieniu do projektu: 1/ który przeszedł pozytywnie wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania, oraz 2/ którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego.

Przytoczone unormowania pozwalają stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie dofinansowywania projektów odbywa się w dwóch etapach, a każdy z tych etapów przewiduje odrębne przesłanki, spełnienie których jest konieczne dla dofinansowania.

Pierwszy etap postępowania o dofinansowanie (30 a ust. 1 pkt 1 ustawy) oprócz wymogu pozytywnego przejścia wszystkich etapów oceny projektu obejmuje też zakwalifikowanie projektu do dofinansowania. Zwrócenia uwagi wymaga jednak, że ustawa nie określa odrębnych od pozytywnej oceny projektu przesłanek "zakwalifikowania" projektów do dofinansowania w rozumieniu powołanego przepisu. Nie wskazuje, z jakich przyczyn pozytywnie oceniony projekt mógłby nie zostać zakwalifikowany do dofinansowania. Regulaminowe zasady oceny wniosków (§ 7 powołanego wyżej Regulaminu) jak i Kryteria wyboru nie popierają stanowiska, że na wynik oceny (pozytywnej/negatywnej) mają wpływ kryteria finansowe, w szczególności by ocena dostępności środków na dofinansowanie należała do etapów oceny projektu, a tym samym by dostępność tych środków rzutowała na wynik oceny projektu na wszystkich jej etapach (formalnych i merytorycznych)..

Uznać zatem trzeba, że każdy projekt, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny, co do zasady kwalifikuje się do dofinansowania. Regulamin w § 7 ust. 2 pkt 15) jednoznacznie określa projekty, które zostały pozytywnie ocenione, jako "kwalifikujące się do wsparcia". Zauważyć też wypada, że o wynikach oceny wnioskodawcy są indywidualnie informowani (art. 30 a ust. 3), lista wszystkich projektów zakwalifikowanych do dofinansowania jest zaś ogłaszana na stronie internetowej (art. 30 a ust. 2).

Uzyskanie pozytywnej oceny oraz zakwalifikowanie projektu do dofinansowania jest zatem warunkiem koniecznym "przejścia" projektu do kolejnego etapu postępowania o dofinansowanie, jakim jest przyznanie dofinansowania/wsparcia - prowadzące do podpisania umowy o dofinansowanie.

Ustawodawca wprowadzając na pierwszym etapie postępowania w przedmiocie dofinansowania przesłankę pozytywnego przejścia wszystkich etapów oceny projektu i jego zakwalifikowania do dofinansowania jednocześnie wyraźnie wskazał w art. 30 b ust. 1, że tylko negatywna ocena projektu może być przedmiotem środków odwoławczych.

Faktycznie informacja o braku możliwości zawarcia umowy w istocie jest informacją negatywną dla wnioskodawcy. Nie jest jednak informacją o negatywnej ocenie projektu, a tylko dla takiego rodzaju informacji została ustawowo zastrzeżona możliwość wniesienia środków odwoławczych. W ocenie składu orzekającego uznania informacji o wynikach oceny projektu za negatywną bądź pozytywną nie można dokonywać w oderwaniu od ustawowej przesłanki oceny etapów (oceny formalnej merytorycznej).

Przesłankę w postaci dostępności środków przeznaczonych na dofinansowanie - w postaci dostępności alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego - ustawa przewiduje dopiero na drugim etapie postępowania o dofinansowanie (art. 30 a ust. 1 pkt 2 ).

Także treść powoływanego wyżej § 7 ust. 2 pkt 15) i pkt 16) Regulaminu wskazuje, że dopiero po zakończeniu etapu oceny formalnej i merytorycznej projektu pod uwagę brana jest dostępność środków w ramach alokacji i - ewentualnie - data wpływu kompletnego wniosku. To ilość środków finansowych przeznaczonych na przyznanie wsparcia decyduje o tym, czy wnioski kwalifikujące się do wsparcia zostają umieszczone na liście rankingowej, jako wnioski rekomendowane do dofinansowania, czy też na liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania.

Przytoczone regulaminowe postanowienia pozostają w zgodzie z brzmieniem art. 30 a ust. 1 pkt 2) ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa stanowi tylko o alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Dostępność tej alokacji stanowi przesłankę przewidzianą dopiero na drugim z etapów postępowania o dofinansowanie. Choć niewątpliwie zaistnienie tej przesłanki jest konieczne do przyznania wsparcia w sposób określony w § 8 Regulaminu, a w konsekwencji niezbędne do podpisania umowy, to jednak nie ma podstaw ku temu, by możliwość dofinansowania w ramach dostępnej alokacji uznać za przesłankę, od spełnienia której zależy pozytywna ocena projektu. Ustawa rozróżnia jako przesłanki dwóch odrębnych etapów postępowania "zakwalifikowanie do dofinansowania" od "możliwości dofinansowania" w ramach dostępnej alokacji, z którą z kolei Regulamin wiąże rekomendację do dofinansowania. Brak rekomendacji do dofinansowania w następstwie braku środków nie może być zatem utożsamiane z negatywną oceną projektu. Nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia, że skoro "wsparcie" uzyskują projekty pozytywnie ocenione, które zdobędą najwięcej punktów po ocenie merytorycznej fakultatywnej to automatycznie pozostałe pozytywnie ocenione projekty, gdy dostępny budżet nie wystarczy ich dofinansowanie, uznać należy za ocenione negatywnie. Umieszczenie projektu na liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania nie zmienia bowiem faktu, że projekty te przeszły pozytywnie pełną - formalną i merytoryczną - ocenę.

Ocena przesłanki możliwości dofinansowania w ramach dostępności przeznaczonych na ten cel środków, nie mieści się zatem w pojęciu spraw, o których mowa w art. 3 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (do którego odsyła art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach powadzenia polityki rozwoju) ani nie jest aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (wskazanego w art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Tego typu aktem lub czynnością jest tylko informacja o negatywnym wyniku oceny formalnej i merytorycznej projektu.

W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, przyjąć trzeba, że informacja o pozytywnej ocenie projektu - ze wskazaniem na brak możliwości zawarcia umowy wsparcia z uwagi na wyczerpanie środków przeznaczonych na dofinansowanie - nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Tym samym informacja taka wyklucza wniesienie środków odwoławczych przewidzianych ww. przepisem.

Skoro ustawodawca w art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju kategorycznie ogranicza możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego tylko w razie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej - oczywiste jest i to, że akt ten musi zostać wydany w ramach dopuszczalnej procedury.

Błędne pouczenie zarówno o możliwości wniesienia środków odwoławczych - sprzecznie z regulacją zawartą w art. 30 b ust. 1 ww. ustawy - jak i o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie czyni rozpoznanego środka odwoławczego i skargi dopuszczalnymi.

Zgodnie z 30 e ustawy - do postępowania przed sądami administracyjnymi w sprawach o dofinansowanie projektów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie nieuregulowanym odmiennie i z wyłączeniem artykułów w przepisie tym wymienionych. Oznacza to, że WSA zobligowany był do odrzucenia skargi - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - jako niedopuszczalnej z przyczyn innych niż wskazane w art. 30 c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Stwierdzenie, że Sąd I instancji wadliwie nadał sprawie bieg i rozpoznał niedopuszczalną skargę, uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 189 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.