Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1061/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1, art. 195  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2011 roku zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 lutego 2011 roku – sygn. akt II SA/Ol 1061/10 o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku oraz wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 18 stycznia 2011r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 1061/10 postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 lutego 2011 roku w przedmiocie odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku - sygn. akt II SA/Ol 1061/10; 2. przywrócić M. B. termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011r. – II SA/Ol 1061/10. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011r. oddalono skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]’, nr "[...]’ w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.

Następnie pismem opatrzonym datą 7 lutego 2011r., które zostało wniesione do tut. Sądu w dniu 9 lutego 2011r. M. B. zwróciła się o wydanie odpisu ww. wyroku wraz z uzasadnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 22 lutego 2011r. – II SA/Ol 1061/10 odmówił sporządzenia uzasadnienia wspomnianego wyroku, stwierdzając, że wniosek został przedłożony po terminie do jego skutecznego wniesienia i zaznaczając, że strona nie sporządziła wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia.

Następnie pismem z dnia 2 marca 2011r. M. B. wniosła za pośrednictwem tut. Sądu do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 22 lutego 2011r. – II SA/Ol 1061/10 o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Żaląca się podniosła, że nie odebrała przesyłki zawiadamiającej ją o terminie rozprawy zakończonej wydaniem wyroku z dnia 18 stycznia 2011r. oddalającym jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]’

w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. Stwierdziła, że jej wnuk M. B., który był w tut. Sądzie w celu powzięcia informacji o przedmiotowej sprawie, poinformował ją tylko o terminie wspomnianej rozprawy. Podniosła przy tym, że wnuk nie przekazał jej pouczenia co do terminu złożenia wniosku o sporządzenie wyroku, gdyż nikt mu takiego pouczenia nie udzielił. Strona wskazał, że była przekonana, iż otrzyma orzeczenie

z uzasadnieniem z urzędu, tak jak miało to miejsce w przypadku decyzji wydanej

w sprawie przez organ II instancji.

Następnie w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2011r. – w odpowiedzi na zapytanie tut. Sądu – M. B. podniosła, że jej pismo z dnia 2 marca 2011r. jest również wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zm.), dalej ppsa, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu, wniesione zażalenie ma taki charakter. M. B. bowiem w zażaleniu z dnia 2 marca 2011r. na postanowienie tut. Sądu z dnia 22 lutego 2011r. – II SA/Ol 1061/10 o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku, ujawniła kluczową okoliczność. Stwierdziła bowiem, że jej wnuk, który zobowiązał się w piśmie z dnia 31 grudnia 2010r. (akta sądowe, k. – 14), w związku z nieodebraną przez nią przesyłką listową (zawiadomienie o terminie rozprawy wraz ze stosownym pouczeniem, m.in. co do terminu złożenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia), do przekazania informacji zawartej w tej przesyłce

o terminie rozprawy, nie dysponował informacją co do pouczenia

o terminie przedłożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i w związku z tym nie mógł przekazać tej informacji skarżącej. Strona podkreśliła, że jej wnukowi M. B. nie udzielono pouczenia w tym zakresie. Sama skarżąca zaś była przekonana, że otrzyma wyrok z uzasadnieniem z urzędu tak jak to miało miejsce

w przypadku decyzji zapadłych w toku postępowania administracyjnego.

Bezspornym jest, że skarżąca nie odebrała zawiadomienia o terminie rozprawy

z dnia 18 stycznia 2011r. zawierającego pouczenie co do terminu złożenia ewentualnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z pisma zaś jej wnuka M. B. z dnia 31 grudnia 2010r., który zobowiązał się do przekazania informacji

o terminie tej rozprawy nie wynika, że dysponował on pouczeniem o terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Z pisma tego niezbicie wynika jedynie zobowiązanie M. B. do przekazania informacji o terminie rozprawy.

Tym samym Sąd uznał za uprawdopodobnioną okoliczność, iż strona skarżąca mogła nie dysponować właściwym pouczeniem co do terminu złożenia skutecznego wniosku o sporządzenie uzasadnienia interesującego ją wyroku, co sprawiło, że

w sposób niezawiniony dokonała tej czynności z przekroczeniem terminu. Przedstawione przez M. B. okoliczności w wystarczającym stopniu uprawdopodabniają brak jej winy w uchybieniu terminowi do dokonania wspomnianej czynności, wskazane zaś przez nią argumenty należy uznać za wiarygodne.

Wobec powyższego, na podstawie art. 195 § 2 i art. 86 § 1 ppsa, orzeczono, jak w sentencji.