Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 828/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32,  art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia NSA - Halina Kremis, Sędzia WSA - Alicja Palus (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę i rozbudowę na cele hotelowo-biurowe oficyny wschodniej budynku oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną po wcześniejszym uchyleniu przez Wojewodę D. decyzji Prezydenta W. (z dnia [...] r. Nr [...]) odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji własnej orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, Prezydent W. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) zmienił ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. Ł. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę na cele hotelowo-biurowe budynku oficyny wschodniej, położonego przy ul. K. W. [...] we W. (obręb [...], działki oznaczone numerami ewidencyjnymi: 74, 72/2, 73/2, 61/2, AM-[...]) w części dotyczącej projektu budowlanego i zatwierdził projekt budowlany obejmujący następujące zmiany i rozszerzenie zakresu inwestycji:

- zabudowa części oficyny wschodniej,

- zwiększenie części hotelowej i zmniejszenie części biurowej w budynku oficyny wschodniej,

- zmiana instalacji wewnętrznych związanych z układem pomieszczeń,

- włączenie do zakresu opracowania nowego przyłącza kanalizacji sanitarnej,

- zmiana elementów zagospodarowania terenu

oraz udzielił pozwolenia w zakresie wprowadzonych zmian.

W osnowie decyzji organ orzekający orzekł również, że zmiana obejmuje działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym 74, AM-[...], obręb [...] oraz orzekł o zachowaniu pozostałych warunków decyzji Nr [...] z dnia [...] r.

Określił również obszar oddziaływania obiektu – stosownie do przepisu art. 28 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane – wskazując, że obejmuje on działki oznaczone numerami ewidencyjnymi: 74, 73/9, 77, 79/1, 73/3, 75, 73/7, AM-[...], obręb [...].

Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez A. Spółkę z o.o., która w odwołaniu zarzuciła, że posiada tytuł prawny do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 73/9, AM-[...], na której ustanowiono służebność przechodu i przejazdu na rzecz działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 74, objętej przedmiotową inwestycją.

Jednocześnie Spółka wskazała, że oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu "istniejący wjazd na teren" jest niezgodny z zamierzeniami skarżącej. Ponadto podała, że projekt zagospodarowania terenu jest wykonany na nieaktualnej mapie, natomiast projekt budowlany nie został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków ani z D. Wojewódzkim Komendantem Straży Pożarnej.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda D. w dniu 10 lutego 2015 r. wezwał inwestora do przedłożenia:

1) oceny technicznej, wykonanej zgodnie z przepisem § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz.690 ze zmianami - zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie usytuowania budynków). W myśl § 206 ust.2 tego rozporządzenia "Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego". Inwestor winien przedłożyć taką ekspertyzę na wezwanie organu. W projekcie budowlanym powoływano się na tę ekspertyzę, ale brak jej było w aktach sprawy;

2) oświadczenia dotyczącego aktualności mapy zasadniczej, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu, tj. stwierdzenia, że w czasie od wykonania aktualizacji mapy i przyjęcia jej do zasobu powiatowego w dniu 7 maja 2012 r. nie zaszły na aktualizowanym obszarze żadne zmiany, które winny być uwidocznione na mapie do celów projektowych;

3) pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków stwierdzające, że decyzja Nr [...] z dnia [...] r. dotyczy projektu budowlanego zamiennego, obejmującego - między innymi - nadbudowę oficyny wschodniej o kondygnację techniczną.

Z materiału sprawy wynika, że inwestor zastosował się do wezwania i wraz z pismem z dnia 4 marca 2015 r. zawierającym oświadczenie projektanta dotyczące aktualności wykorzystanej w przedmiotowej dokumentacji projektowej mapy do celów projektowych przedłożył uzupełniającą akta sprawy ekspertyzę techniczną stanu zachowania elementów konstrukcyjnych budynku oficyny wschodniej położonej we Wrocławiu przy ul. K. W. [...], sporządzoną przez uprawnioną osobę we wrześniu 2009 r. oraz żądane przez organ pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 lutego 2015 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w części, w jakiej zawiera rozstrzygnięcie o zatwierdzeniu projektu budowlanego dla budowy nowego przyłącza kanalizacji sanitarnej i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda D. opisał przebieg postępowania w sprawie, uwzględniając w tym wszystkie dotychczas podjęte czynności orzecznicze, a następnie przedstawił motywy wydanej w sprawie decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę następuje w trybie art. 36a powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, przy czym – stosownie do treści ust. 3 tego artykułu w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 tej ustawy stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. przywołał przepisy ustawy – Prawo budowlane, określające ustawowe warunki wymagane dla udzielenia pozwolenia na budowę, którymi są:

1) złożenie wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art.32 ust.4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane);

2) złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art.32 ust.4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane);

3) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa wart.71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art.35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane);

4) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi (art.35 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane);

5) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art.20 ust.1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art.12 ust.7 (art.35 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane);

6) wykonanie - a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust.2 ustawy Prawo budowlane, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art.12 ust.7, tj. zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art.35 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane).

Wojewoda D. wskazał również, że w rozpoznawanej sprawie został złożony prawidłowo sporządzony wniosek o zmianę decyzji wraz z załącznikami (uzupełniony w toku postępowania), inwestor przedłożył takie prawidłowe oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a załączony do wniosku projekt budowalny został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, potwierdzone stosownymi zaświadczeniami.

Następnie Wojewoda D. wyjaśnił w uzasadnieniu, że we wniosku z dnia 17 maja 2012 r. o zmianę decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. Ł. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie na cele hotelowo-biurowe oficyny wschodniej budynku położonego przy ul. K. W. [...] we W. (działki nr 74, 72/2, 73/2 i 61/2, AM-[...], obręb [...]), jako obszar inwestycji inwestor wskazał działki nr 74 i 73/2 AM-[...], obręb [...]. W uzupełnieniu wniosku z dnia 7 października 2013 r. jako zakres obszarowy inwestycji wskazał działkę nr 74 AM-[...] i dla tej działki złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. odnosi się do tej działki.

Organ odwoławczy nadmienił również, że "pierwotna" decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] r. wymieniała jako obszar inwestycji działki nr 74, 72/2, 73/2, 61/2 AM-[...], obręb [...], ale – jak wynika z projektu zagospodarowania terenu - w przypadku działki nr 74 obejmowała jedynie jej część południową - ok. 1/3 całkowitej powierzchni tej działki. Decyzja zmieniająca Nr [...] z dnia [...] r. obejmuje także południową część działki nr 74, lecz większą powierzchnię - ponad połowę całej powierzchni działki. Dotyczy nie tylko budynku, objętego decyzją Nr [...] z dnia [...] r., lecz także przylegającego doń od północy drugiego budynku.

Zaskarżona decyzja obejmuje następujące zmiany i rozszerzenie zakresu inwestycji:

1) nadbudowa części oficyny wschodniej,

2) zwiększenie części hotelowej i zmniejszenie części biurowej w budynku oficyny wschodniej,

3) zmiana instalacji wewnętrznych związanych z układem pomieszczeń,

4) włączenie do zakresu opracowania nowego przyłącza kanalizacji sanitarnej,

5) zmiana elementów zagospodarowania terenu,

przy czym organ pierwszej instancji ograniczył zakres decyzji zmieniającej do terenu działki nr 74, równocześnie włączając nowe przyłącze sanitarne, które wykracza poza teren działki nr 74.

Wojewoda D. wskazał też w uzasadnieniu, że inwestor określił zakres opracowania następująco (str.46 projektu budowlanego):

- dodano dalszą część oficyny wschodniej oraz część terenu, którą obecnie zajmuje oficyna zachodnia, przeznaczona do rozbiórki (wg odrębnego opracowania),

- podział wewnętrzny pomieszczeń,

- konstrukcja projektowanych stropów, dachu,

- instalacje sanitarne, elektryczne

i wyjaśnił (str.46 projektu budowlanego), że zmianie nie ulega:

- dojazd do działki od strony ulicy Z.,

- funkcja hotelowo-biurowa - lokal gastronomiczny został przeniesiony z piwnicy na parter, funkcja biurowa pozostaje tylko w przyziemiu, reszta obiektu zostaje zajęta przez funkcję hotelową.

Natomiast na stronie 49b projektu budowlanego, w części opis uzbrojenia i dostawa mediów stwierdzono, że "przewiduje się wykonanie nowego przyłącza kanalizacji sanitarnej do sieci w ulicy Z. oraz przyłącza energetycznego, które objęte zostały odrębnym opracowaniem". Potwierdzenie tego stanowiska znajduje się w ust. 15 części tekstowej "Wyposażenie budynku w instalacje", str.54, ust.4.3. "Opis projektowanej kanalizacji sanitarnej" str.74 projektu budowlanego. Na str.55, w ust. 18 "Wpływ przebudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu na środowisko naturalne" wskazano, że "dostawa wszystkich mediów odbywać się będzie tak jak dotychczas z sieci miejskich i istniejących przyłączy".

Równocześnie na str.80 (część B "Obliczenia instalacji sanitarnych", ust.4 "Obliczenie przepustowości przyłącza kanalizacyjnego") obliczono parametry tego przyłącza.

W ocenie organu odwoławczego powyższe oznacza, że inwestor niewystarczająco precyzyjnie określił zakres rzeczowy i terenowy swojej inwestycji, a organ pierwszej instancji nie doprowadził do jednoznacznego ustalenia w tym zakresie.

Podczas prowadzonego przez Wojewodę D. postępowania odwoławczego, pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r., inwestor oraz projektant wyjaśnili, że przyłącze kanalizacyjne nie jest objęte zakresem omawianego projektu budowlanego. Zatem objęcie zaskarżoną decyzją tego przyłącza jest niezgodne z wnioskiem inwestora (nieprawidłowe) i w tym zakresie decyzja ta podlegała uchyleniu.

Ponadto Wojewoda D. podał w uzasadnieniu, że teren inwestycji położony jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], w części B, w obrębie [...] we W., przyjęty uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r., (Dz.Urz. Woj. [...]). W planie tym działka nr 74 usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 1UX-M/2, a teren inwestycji zawiera się w wydzieleniu wewnętrznym (P).

Dla tego obszaru przewidziano przeznaczenie na usługi centrotwórcze (§ 21 ust.1 pkt 1 planu), do których zaliczono - między innymi - obiekty hotelowe (§ 4 ust.2 pkt 3 lit.c planu) i biura (§ 4 ust.2 pkt 3 lit.f planu). Ustalenia szczegółowe dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu sformułowano w § 21 ust.4 pkt 8 planu:

a) wymiar pionowy, mierzony od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu wieńczącego lub okapu budynku, nie może być mniejszy niż 15 m,

b) wymiar pionowy budynku, mierzony od poziomu terenu najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 23 m,

c) powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 5% powierzchni działki budowlanej.

Dla tej funkcji wyznaczono liczbę miejsc postojowych dla samochodów osobowych towarzyszących w proporcji 30 miejsc postojowych na 100 pokoi hotelowych (§ 21 ust.4 pkt 19 lit.b planu). Miejsca te należy usytuować na terenie, na którym usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą (§ 21 ust.4 pkt 20 planu).

W budynkach, objętych inwestycją przewidziano funkcję hotelową (36 pokoi) i biurową. Dla 36 pokoi hotelowych wymaganych jest - w myśl cytowanego powyżej § 21 ust.4 pkt 19 lit.b planu - 11 miejsc postojowych. Tyle miejsc zaprojektowano, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej. 6 miejsc postojowych usytuowano przy budynku. W przypadku funkcji hotelowej dopuszczalne jest sytuowanie miejsc parkingowych bezpośrednio pod oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Pozostałe miejsca rozmieszczono w zachodniej części działki, 3 - na północ od wjazdu na posesję, 2 - na południe. Od granic działki dzieli je 3 m, co spełnia wymóg przepisu § 19 ust.2 pkt 1 rozporządzenia ws. usytuowania budynków. Dwa z omawianych miejsc parkingowych zlokalizowano na rastrach na trawniku, przez co uzyskano powierzchnię biologicznie czynną o powierzchni 150 m2, co stanowi 8,5% powierzchni działki (plan wymaga 5% - ustalenie § 21 ust.4 pkt 8 lit.c planu).

Wysokości budynków mieszczą się w zakreślonych planem ramach. Najwyższa, nadbudowana część sięga wysokości 20,04 m.; najniżej położony dach sięga wysokości 18.08 m. Wymagania planu, sformułowane w § 21 ust.4 pkt 8 planu lit.a i b, są zatem spełnione.

Zdaniem Wojewody D. planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, a projekt budowlany posiada następujące uzgodnienia i pozwolenia:

- na projekcie zagospodarowania terenu:

1) uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 8 października 2013 r.,

2) uzgodnienie rzeczoznawcy ds. sanitarnohigienicznych Nr 3/10/13 z dnia 8 października 2013 r.,

- decyzje i pozwolenia:

3) decyzja D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] r. - pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych,

4) decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. - pozwolenie konserwatorskie Miejskiego Konserwatora Zabytków dla przebudowy i rozbudowy oficyny wschodniej, zmieniona decyzją tego samego organu Nr [...] z dnia [...] r. (to drugie pozwolenie zatwierdza projekt zamienny z maja 2013 r., co potwierdzono pismem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 lutego 2015 r.),

5) decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. - pozwolenie konserwatorskie Miejskiego Konserwatora Zabytków dla rozbiórki oficyny (zachodniej, niezabytkowej);

6) postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej Nr [...] z dnia [...] r. zgoda na odstępstwo na podstawie §2 ust.2 rozp. w/s usytuowania budynków od przepisów:

a) §6 8 ust.1 - niezachowanie minimalnej szerokości użytkowej spoczników schodów (istniejące szerokości; od 1,11 m do 1,48 m),

b) § 68 ust.l1- niezachowanie maksymalnej wysokości stopni schodów 0,175 m (istniejące wysokości: od 0,179 m do 0,148 m).

Do postanowienia tego dołączono ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu ochrony przeciwpożarowej z lipca 2013 r., autorstwa rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych Z. K.;

7) pismo ZDiUM (znak: [...]) z dnia [...] r. - uzgodnienie projektu zamiennego.

W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. wskazał, że przedmiotowy projekt posiada niezbędne uzgodnienia i pozwolenia. Wykonały go i sprawdziły osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, zatem należy uznać, że spełnione są wymagania art.35 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane.

Stwierdził też, że omawiany projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania przepisów prawa, określone w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Spełnione są także pozostałe wymagania, określone w art.35 ust.1 oraz w art.32 ust.4 ustawy Prawo budowlane, a więc - w myśl art.35 ust.4 cyt. powyżej ustawy - właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Projekt posiada także aktualne uzgodnienie rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych.

W sprawie wjazdu na teren inwestycji, w tym zakresie projekt nie przewiduje żadnych zmian - zakresem zmiany pozwolenia na budowę nie jest objęta działka nr 73/9 AM-[...], obręb [...], należąca obecnie do skarżącej, przez którą przeprowadzony jest dojazd do działki inwestora, zatem zarzut zawarty w odwołaniu nie odnosi się do rozważanej w niniejszym postępowaniu zmiany pozwolenia na budowę.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała A. Spółka z o.o. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi działający imieniem Spółki pełnomocnik – powołując się na przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – zarzucił zaskarżonej decyzji:

1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że inwestor na mocy art. 47 ustawy Prawo budowlane zobowiązany był przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę skarżącego, jako właściciela działki nr 73/9, 73/3, 79/1, 78/1 AM-[...], na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z działki a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu z uwagi na niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w związku z wykonaniem prac przygotowawczych lub robót budowlanych,

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że wymagania planu zagospodarowania przestrzennego [...], w części B, w obrębie [...] we W., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. w zakresie ilości miejsc parkingowych dla usług hotelowych, w rozdziale 3 tej uchwały § 21, pkt 19b przewiduje 30 miejsc postojowych dla 100 pokoi hotelowych, co daje 0,3 mp na pokój. W zaskarżonej decyzji zaplanowane jest na 36 pokoi 11 miejsc postojowych jednak z tego trzy miejsca parkingowe określone w decyzji jako rozmieszczone "na północ od wjazdu na posesję" są niemożliwe do zrealizowania z uwagi na fakt, że w miejscu tym posadowiony jest budynek, co do którego inwestor nie zrealizował rozbiórki,

3) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegające na pominięciu, że powołany w toku postępowania dokument, tj. ekspertyza techniczna dotycząca stanu ochrony przeciwpożarowej z lipca 2013 r. autorstwa rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych Z. K. jako badany obiekt wskazuje oficynę wschodnią budynku usługowo - mieszkalnego, podczas gdy ekspertyza winna dotyczyć oficyny wschodniej budynku hotelowo - biurowego, co poskutkowało wydaniem decyzji opartej na wadliwym dokumencie,

4) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 50 § 1 kpa, polegające na niewezwaniu inwestora do złożenia wyjaśnień dotyczących rozbieżności w zakresie określenia charakteru budynku w ekspertyzie technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej z lipca 2013 r. oraz w innych dokumentach.

Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik A. Spółki z o.o. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uchylenie tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy Prezydentowi W. do ponownego rozpatrzenia, a ponadto zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki wyjaśnił m.in., że w toku postępowania dopuszczono się naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Pominięto bowiem, że powołany w toku postępowania dokument, tj. ekspertyza techniczna dotycząca stanu ochrony przeciwpożarowej z lipca 2013 r. autorstwa rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych Z. K. wskazuje jako badany obiekt oficynę wschodnią budynku usługowo - mieszkalnego, podczas gdy dokument ten winien dotyczyć budynku hotelowo – biurowego. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w literaturze, zasadami dotyczącymi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego są m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki (lub terenu inwestycji) z przepisami, w tym także techniczno - budowlanymi oraz posiadanie przez projekt budowlany wszystkich, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawozdań, a także informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W przypadku stwierdzenia naruszeń wymogów określonych w powyższym przepisie, właściwy organ wydać powinien postanowienie, w którym nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin na ich usunięcie. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu, a co się z tym wiąże - także odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. (Prawo budowlane. Komentarz, Kuźma, Tymiec, 2015).

W ocenie pełnomocnika skarżącej Spółki uwzględnienie przy orzekaniu wadliwego dokumentu nie odpowiadającego zaistniałemu stanowi faktycznemu, skutkowało wydaniem decyzji naruszającej prawo. Ponadto – zdaniem pełnomocnika – w związku ze zmianą funkcji budynku zmianie uległa m.in. kategoria zagrożenia ludzi określana jako ZL, zgodnie z § 209 ust. 2 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższy przepis stanowi, że budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi: 1) ZL I — zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, 2) ZL II — przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych, 3) ZL III — użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II, 4) ZL IV — mieszkalne, 5) ZL V — zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II. W związku z powyższym należy stwierdzić, że powołana w projekcie budowlanym ekspertyza dotyczy obiektu o zupełnie innej funkcji niż ustalona i nie powinna być ona brana pod uwagę przy wydawaniu decyzji.

Pełnomocnik skarżącej wskazał również w uzasadnieniu, że w zaistniałym stanie faktycznym nie bez znaczenia pozostają nieścisłości w projekcie odnośnie doprowadzenia drogi pożarowej do budynku. Zgodnie z punktem 6.14. ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej z lipca 2013 r. autorstwa rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych Z. K., ze względu na lokalizację działki oraz posadowienie na niej przedmiotowego obiektu nie jest możliwe doprowadzenie do niego drogi pożarowej ze względu na wymiary przejazdu pomiędzy istniejącymi obiektami oraz wskazano, że uzyskano postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. w tym zakresie (tj. postanowienie nr [...] z dnia [...] r., w którym na marginesie wskazano, że dotyczy ono budynku biurowo - usługowego, podczas gdy winno ono dotyczyć budynku hotelowo - biurowego). Na rysunku projektu zagospodarowania terenu (strona 89 dokumentacji) ostemplowanego oraz podpisanego przez rzeczoznawcę pod względem ochrony przeciwpożarowej przedstawiono przebieg drogi pożarowej z możliwością zawrócenia pojazdu. Nie jest w rzeczywistości możliwy przejazd pojazdu wskazaną drogą, ze względu na wymiary pojazdu, ze względu na gabaryty przejazdu w nowoprojektowanym budynku oraz ze względu na wymiary wewnętrznego podwórka skarżącego. Powyższe okoliczności uniemożliwiają manewry wozu strażackiego i nie spełniają norm odległościowych.

W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik A. Spółki z o.o. wskazał, że w toku postępowania doszło do dopuszczenia się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na pominięciu, że inwestor na mocy art. 47 ustawy Prawo budowlane zobowiązany był przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę skarżącego, jako właściciela działki nr 73/9 AM-[...], na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z działki a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu z uwagi na niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w związku z wykonaniem prac przygotowawczych lub robót budowlanych. Tym samym zasadą jest, że inwestor może wejść na teren sąsiedniej nieruchomości jedynie za zgodą jego właściciela i po ustaleniu z nim przewidywanego sposobu, zakresu i terminu korzystania z tej nieruchomości. Ustęp 2 w/w przepisu przewiduje, że jeżeli między inwestorem a właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie dojdzie do zawarcia porozumienia w przedmiocie możliwości korzystania z tej nieruchomości, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej może wydać decyzję umożliwiającą inwestorowi wykonującemu roboty budowlane wejście na sąsiednią nieruchomość. W przypadku tej inwestycji inwestor nie wystąpił ani o wyrażenie zgody przez skarżącego, ani też nie zwrócił się z tą kwestią do właściwego organu.

Ponadto pełnomocnik skarżącej Spółki podał, że w zaskarżonej decyzji wskazano, że w budynkach objętych inwestycją przewidziano funkcję hotelową (36 pokoi) i biurową. Dla takiej ilości pokoi hotelowych w myśl § 21 ust. 4 pkt 19 lit. b) planu zagospodarowania przestrzennego [...], części B, w obrębie [...] we W., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. wymaganych jest 11 miejsc postojowych, przy czym 6 z nich usytuowano przy budynku. Połowa z miejsc usytuowanych przy budynku (3 miejsca) rozmieszczona została "na północ od wjazdu na posesję". Przeoczono natomiast fakt - nie pozostający bez znaczenia dla sprawy - że w oznaczonym miejscu posadowiony jest budynek (tj. oficyna zachodnia). Wedle wiedzy skarżącego, inwestor uzyskał pozwolenie na rozbiórkę powyższego budynku w roku 2012, jednakże do chwili obecnej rozbiórka nie została dokonana, a pozwolenie na jej wykonanie wygasło. Umożliwienie zatem inwestorowi wykonania inwestycji nie będzie odpowiadało zamierzeniom budowlanym inwestora oraz będzie sprzeczne z obowiązującym aktem prawa miejscowego. Wydanie pozwolenia na budowę z umiejscowionymi miejscami postojowymi w miejscu istniejącego budynku, umożliwi inwestorowi zachowanie wymogów MPZP dla hotelu. Jednak pozwolenie na rozbiórkę niekoniecznie skutkować będzie wyburzeniem istniejącego budynku, zwłaszcza, że pomimo upływu dwóch lat od wydania pozwolenia, ta rozbiórka nie jest przez inwestora realizowana.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa procesowego pełnomocnik skarżącej Spółki wyjaśnił, że w toku postępowania inwestor przedłożył m.in. ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu ochrony przeciwpożarowej z lipca 2013 r. Organ badający dokumenty pominął istotną okoliczność, że w/w dokument traktuje o budynku biurowo - usługowym, zaś wniosek inwestora dotyczył zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku na cele hotelowo - biurowe. Rozbieżność określania charakteru budynku w zgormadzonych w sprawie dokumentach nie skłoniła organu do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie skarżącego wezwanie takie powinno mieć miejsce, gdyż wyniki wyjaśnień nie pozostawiłyby wątpliwości co do prawidłowości złożonych dokumentów. Poprzez brak wezwania inwestora do złożenia wyjaśnień w tym zakresie naruszony został przepis art. 50 § 1 kpa, zgodnie z którym wezwanie do udziału w czynnościach postępowania administracyjnego może być – co do zasady – kierowane przez właściwy organ do dowolnego podmiotu, jeżeli podmiot ten może dostarczyć materiał informacyjny niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 26 sierpnia 2015 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podając w uzasadnieniu tego wniosku, że po zapoznaniu się z treścią skargi nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Do odpowiedzi na skargę załączone zostało postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekające o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 9 marca 2016 r. pełnomocnik substytucyjny skarżącej Spółki oświadczył, że wnosi i wywodzi tak, jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym tą ustawą przepisom kodeksu postępowania administracyjnego.

Ta ustawa procesowa - stosownie do postanowienia art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - formułuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15), która w jego toku realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, umożliwiający weryfikację w trybie zwyczajnym kwestionowanego aktu.

Skutecznie wniesione przez uprawniony podmiot odwołanie gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia - przy zachowaniu jej tożsamości - i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu.

Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 kpa. Jego treść wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi jak i merytorycznymi, przy czym wobec obowiązującej koncepcji zasady dwuinstancyjności powinnością organu odwoławczego jest rozpatrzenie na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie, co wymaga dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Prawidłowo dokonane czynności organu odwoławczego w tym zakresie umożliwiają prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy w warunkach określonych w art. 138 kpa, a motywy rozstrzygnięcia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa.

W ocenie Sądu Wojewoda D. orzekając w rozpoznawanej sprawie nie naruszył prawa w omawianym powyżej zakresie ani nie uchybił swoim ustawowym obowiązkom.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Korzystając z przyznanej tym przepisem organowi odwoławczemu kompetencji kasacyjno-merytorycznej Wojewoda D. uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr [...]) zmieniającą ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] r. udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę na cele hotelowo-biurowe budynku oficyny wschodniej, położonego przy ul. K. W. [...] we W. (działki nr 74, 72/2, 73/2 i 61/2, AM-[...], obręb [...]) w części dotyczącej projektu budowlanego i obejmującej działkę nr 74, AM-[...], obręb [...], w części w jakiej zawiera rozstrzygnięcie o zatwierdzeniu projektu budowlanego dla budowy nowego przyłącza kanalizacji sanitarnej i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uznaniu Sądu organ odwoławczy zasadnie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w zakresie powyżej opisanym, jednocześnie uchylając w odpowiadającej temu zakresowi części decyzję Prezydenta W., wcześniej opisaną.

Z doręczonych Sądowi akt sprawy w tym przede wszystkim z treści znajdującego się w nich pisma z dnia 28 kwietnia 2015 r. zawierającego oświadczenie inwestora i projektanta wynika w sposób jednoznaczny, że zakresem opracowania projektu budowlanego zamiennego nie jest objęte przyłącze kanalizacji sanitarnej do sieci tej instalacji biegnącej w ulicy Z.. Z tych względów konieczne było wyeliminowanie – poprzez kasacyjne rozstrzygnięcie – z treści decyzji orzeczenia odnoszącego się do tego elementu przedmiotowej inwestycji i umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego.

W przyjętej w odniesieniu do omawianej kwestii ocenie organ odwoławczy – prawidłowo – uwzględnił zapisy znajdujące się na str. 49b oraz na str. 55 projektu budowlanego, stwierdzające, że wykonanie nowego przyłącza kanalizacji sanitarnej i przyłącza energetycznego zostało objęte odrębnym opracowaniem, a dostawa wszystkich mediów odbywać się będzie z istniejących przyłączy.

Ponadto – zdaniem Sądu – Wojewoda D. orzekając w rozpoznawanej sprawie w stopniu odpowiednim do wnioskowanej zmiany decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę uwzględnił przepisy art. 32-35 ustawy – Prawo budowlane, stosując się do wskazań ustawodawcy.

W powyższych regulacjach określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę.

Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu właściwego należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym posiadania wszystkich wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń, a także sprawdzenie czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji - kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym powyżej przepisie, wcześniej przywoływaną, uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i wydania negatywnego orzeczenia.

Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa.

Z materiału sprawy wynika przede wszystkim, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], w części B, w obrębie [...] we W., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r., obowiązującego dla terenu, w obszarze którego usytuowana jest działka, nr 74 objęta wnioskowanym zamierzeniem inwestorskim.

Zgodność z ustaleniami planistycznymi dotyczy funkcji zamierzonego obiektu, jego parametrów wielkościowych i architektonicznych oraz sposobu wykorzystania terenu z uwzględnieniem wymagań w zakresie powierzchni terenu biologicznie czynnego, co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto analiza zapisów planistycznych zawartych w § 21 ust. 4 pkt 19 lit. b i § 21 ust. 4 pkt 20 wskazanej powyżej uchwały i rozwiązań projektowych przedstawionych w przedmiotowym opracowaniu upoważnia również do stwierdzenia, że przedłożony projekt budowlany zamienny spełnia wymagania odnoszące się do ilości miejsc parkingowych, określone przez lokalnego prawodawcę przy uwzględnieniu odpowiednich proporcji w odniesieniu do liczy pokoi hotelowych.

Sąd w składzie orzekającym w sprawie przedstawioną w odniesieniu do powyższych kwestii argumentację organu odwoławczego w całości akceptuje.

Ponadto przedłożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie wymagane uzgodnienia i pozwolenia, których katalog zamieszczony został w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej (str.5). Obejmuje on m.in. uzgodnienie rzeczoznawcy d/s ubezpieczeń przeciwpożarowych, pozwolenie organu konserwatorskiego, potwierdzone pismem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 lutego 2015 r., postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, uzgodnienie Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta.

Odnosząc się natomiast do zarzutów przedstawionych w skardze należy wyjaśnić, że nie zasługiwały one na akceptację. Wskazany przez skarżącą Spółkę jako naruszony przepis art. 47 ustawy – Prawo budowlane określa obowiązki inwestora w sytuacji, gdy wykonanie prac przygotowawczych lub realizowanie robót budowlanych wymaga ograniczenia na rzecz inwestora praw właściciela sąsiedniej nieruchomości.

Kwestie z tym związane, wynikające z niezbędności wejścia przez inwestora na teren sąsiedniej nieruchomości budynkowej, lokalowej lub gruntowej zostały szczegółowo uregulowane przez ustawodawcę. Nie stanowią jednak elementu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, a uzgodnienia stron w zakresie, o którym mowa w przepisie art. 47 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, czy rozstrzygnięcie właściwego organu podjęte w trybie art. 47 ust. 2 wskazanej ustawy nie warunkuje udzielenia pozwolenia na budowę. Dysponentem uprawnienia do korzystania z cudzej nieruchomości w sytuacjach określonych w ustawie – Prawo budowlane i w sposób w niej wskazany jest bowiem inwestor, któremu ustawodawca przyznał inicjatywę co do uzgodnień z właścicielem sąsiedniej nieruchomości oraz ewentualnego wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji w omawianym przedmiocie.

Nie jest również trafny zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia ilości miejsc parkingowych, wynikającego z usytuowania trzech z nich "na północ od wjazdu na posesję" w miejscu, w którym nadal posadowiony jest budynek, co do którego inwestor nie zrealizował rozbiórki. Istotne w omawianej sytuacji jest, że z materiału sprawy wynika, że inwestor uzyskał pozwolenie na rozbiórkę wskazanego obiektu i sam decyduje o czasie realizowania tego uprawnienia z zachowaniem warunku legalnego działania. Fakt dotychczasowego istnienia obiektu objętego pozwoleniem na dokonanie jego rozbiórki w żadnym razie nie wyłącza możliwości uwzględnienia w rozwiązaniach projektowych w miejscu jego obecnego posadowienia miejsc parkingowych (postojowych).

Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut sformułowany wobec wykorzystanej w toku postępowania w tej sprawie ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej, sporządzonej przez rzeczoznawcę d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wbrew sugestiom skarżącej Spółki opisany dokument nie jest obarczony wadliwością materialną, a jego autor wskazuje jako przedmiot opracowania budynek hotelowy zlokalizowany przy ul. K. W. [...] we W., a jako cel opracowania przeprowadzenie analizy bezpieczeństwa pożarowego w tym budynku w związku z warunkami budowlanymi, ewakuacji oraz dojazdem pożarowym.

Autor opracowania wskazał przy tym na postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. (Nr [...] i [...]) dopuszczające rozwiązania zamienne w zakresie parametrów klatki schodowej i drogi pożarowej.

Z tego względu – konsekwentnie – nie można zaaprobować dalszych zarzutów wyprowadzonych z treści ekspertyz, dotyczących nieprawidłowego określenia w przedmiotowym obiekcie stref przeciwpożarowych i kategorii zagrożeń ludzi.

Ponadto – w okolicznościach powyżej przedstawionych – za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 50 § 1 kpa, wynikający z zaniechania uzyskania wyjaśnień inwestora dotyczących nieprawidłowego – zdaniem strony skarżącej – określenia charakteru przedmiotowego budynku w ekspertyzie dotyczącej ochrony przeciwpożarowej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy orzekające w postępowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej i stosownie do przepisu art. 152 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.