Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1005/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 49 par. 1, art. 29 ust 3a1, 3b,3c,3g, art.31 ust.1 lit.a, art.33 ust. 4a, 4a1, 4c, 7,i 7a oraz art. 38 ust. 2 pkt. 1 lit.a
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,
article: art. 49 ust.5c
journal: Dz.U. 2019 poz 1172
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. . od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 447/20 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) września 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności wynikających z nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 447/20 oddalił skargę A. B. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) września 2019 r. nr (...)(...)w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności wynikających z nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Decyzją z (...) kwietnia 2018 r. znak: (...)(...)Prezes PFRON nakazał stronie zwrot, w terminie 14 dni, środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od stycznia do kwietnia 2012 r. w łącznej wysokości 4.954,79 zł wraz odsetkami.

Pismem z 22 czerwca 2018 r. skarżąca wniosła o umorzenie odsetek oraz rozłożenie na raty należności dotyczących zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: styczeń, luty, marzec, kwiecień 2012 r. wraz odsetkami. Powyższą prośbę strona uzasadniła trudną sytuacją finansową. Wyjaśniła, że należności powstały w 2012 r., kiedy prowadziła działalność gospodarczą; od 13 maja 2014 r. działalności nie prowadzi. Obecnie utrzymuje się z emerytury rolniczej w wysokości 988,19 zł z czego ponosi następujące wydatki: gaz – 25 zł, prąd – 50 zł, ogrzewanie – 50 zł, telefon – 50 zł, wywóz śmieci – 10 zł, leki i wizyty lekarskie – 300 zł, oraz koszty wyżywienia i środki higieny – 300 zł. Strona zauważył, że nie posiada żadnego mienia ruchomego, nieruchomego oraz wierzytelności. Podkreśliła, że wiek, jak i stan zdrowia nie pozwalają na podjęcie pracy zarobkowej i jedyną możliwością spłaty są raty w wysokości 100 zł.

Decyzją z (...) kwietnia 2019 r. znak: (...)(...)1 Prezes PFRON odmówił stronie umorzenia odsetek. Decyzja ta następnie została utrzymana w mocy decyzją z (...) stycznia 2019 r., nr (...)(...), a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 4 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 547/19 oddalił skargę strony.

W międzyczasie decyzją z(...)kwietnia 2019 r. Prezes PFRON odmówił stronie rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnych dotyczących zwrotu nienależne pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od stycznia do kwietnia 2012 r.

Organ wyjaśnił, że instytucja rozłożenia należności na raty została skonstruowana na zasadzie uznania administracyjnego. W ocenie Prezesa PFRON analiza zebranej dokumentacji w toku postępowania wykazała, że strona uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości około 990 zł miesięcznie. Natomiast miesięczne koszty z tytułu opłat za energię elektryczną, gaz, ogrzewanie, telefon, wywóz odpadów komunalnych wynoszą 185 zł miesięcznie. Dodatkowo skarżąca ponosi opłaty z tytułu zakupu leków oraz wizyt lekarskich w wysokości 300 zł. Organ zauważył, że z przedstawionej decyzji z 17 maja 2018 r. wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, iż strona posiada zadłużenie wobec Urzędu Skarbowego. Należność została rozłożona na 10 rat, pierwsze 9 rat w wysokości 100 zł, natomiast 10 rata w wysokości 3.288,69 zł, na okres od 25 maja 2018 r. do 25 lutego 2019 r. Dodatkowo w dniu 2 lipca 2018 r. strona zawarła układ ratalny dotyczący zaległości w opłaceniu składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z harmonogramu spłaty należności wynika, iż średnia miesięczna rata wynosi 400 zł. Strona w toku postępowania zadeklarowała spłatę należności w wysokości 100 zł miesięcznie. Zdaniem Prezesa PFRON przedstawiona w toku postępowania sytuacja finansowa strony budzi wątpliwości co do realnych możliwości spłaty należności zgodnie z zaproponowanym we wniosku harmonogramem. Z uzyskanych informacji wynika, iż sytuacja finansowa strony nie gwarantuje szybkiej i skutecznej spłaty zobowiązania.

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes PFRON zaskarżoną decyzją z (...) września 2019 r. utrzymał w mocy decyzję z (...) kwietnia 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi podkreślił, że w spawie strona powołała się na swoją sytuację majątkową, która uniemożliwia jej spłatę jednorazową całej dochodzonej należności i to skarżąca winna w sposób wiarygodny przedstawić swoją sytuację. W sprawie skarżąca do powyższego się nie dostosowała i nie przedstawiła w sposób wiarygodny (bez zatajania istotnych okoliczności) sytuacji ekonomicznej. Organ zasadnie podał, że mając na względzie możliwości finansowe strony, które wg jej oświadczenia powodują możliwość regulowania miesięcznych rat jedynie w wysokości 100 zł, iż spłata należności PFRON zajęłaby ponad 7 lat (kwota do spłaty wraz z odsetkami wynosi ponad 8.600 zł), co mogłoby spowodować brak możliwości realnej spłaty tych należności. W ocenie Sądu z akt sprawy, a w szczególności dokumentów i oświadczeń złożonych przez skarżącą wynika, że na obecnym etapie skarżąca nie ma możliwości ratalnego uregulowania należności. Skarżąca wg oświadczenia otrzymuje emeryturę w wysokości 990 zł miesięcznie, z czego wg oświadczenia ponosi wydatki na energię elektryczną (50 zł), gaz (25 zł), ogrzewanie (50 zł), telefon (50 zł), wywóz odpadów komunalnych (10 zł), leki i wizyty lekarskie (300 zł), woda – 35 zł (koszt wskazany w oświadczeniu o stanie majątkowym) w łącznej wysokości 515 zł. Dodatkowo ponosi koszty wyżywienia i higieny osobistej oszacowane na 300 zł miesięcznie. Do dyspozycji wg skarżącej pozostaje kwota ok. 100 zł (patrz wniosek o rozłożenie na raty, pismo z 6 sierpnia 2018 r. ). Jednakże skarżąca zupełnie nie uwzględniła faktu, że zobowiązana jest również do uiszczania należności z tytułu rat rozłożonych przez Urząd Skarbowy w wysokości 100 zł miesięcznie (pierwsze 9 rat po 100 zł, ostatnia 10 rata w wysokości 3.288,69 zł) oraz przez ZUS w wysokości ok. 400 zł miesięcznie (60 rat). Tym samym zdolności płatnicze skarżącej są niewystarczające do uiszczenia jakichkolwiek kwot na rzecz PFRON, gdyż wydatki skarżącej w wysokości 1.315 zł (815 zł + raty 500 zł) przekraczają jej dochody w wysokości 990 zł. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że oświadczenie skarżącej o uzyskiwanych dochodach zostało zmienione i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca "przypomniała sobie", że otrzymuje pomoc u rodziny, którą przeznacza na spłatę rat. Skarżąca jednakże nie wskazała od kogo tę pomoc uzyskuje, jej wysokości oraz warunków na których tę pomoc uzyskuje. Powyższe uniemożliwiało realną ocenę zdolności płatniczych przez PFRON. Stąd też zarzut strony o nie wzięciu pod uwagę przez organ faktu otrzymywania pomocy od bliskich jest niezasadny. Skarżąca bowiem nigdy nie twierdziła, że taką pomoc uzyskuje.

W ocenie sądu przy tak ustalonym stanie faktycznym prawidłowo organ stwierdził, że sytuacja finansowa strony budzi wątpliwości co do realnych możliwości spłaty należności. Słusznie także podkreślił Prezes PFRON, że istnieje ryzyko, iż strona nie będzie dysponować środkami finansowymi na wywiązanie się z ewentualnie udzielonego układu ratalnego, szczególnie, że posiada zadłużenia w innych urzędach.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca wnosząc o uwzględnienie skargi uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 49 ust. 5c pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1172 ze zm., dalej:ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych) przez przekroczenie granic uznania administracyjnego i dowolne ustalenie, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające rozłożenie świadczenia na raty,

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnym (Dz.U. z 2019 r., ppoz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i art. 122 w związku z art. 187 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i uznanie, że nie zachodzą przesłanki rozłożenia zaległości skarżącej względem PFRON na raty.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Postawione przez skarżącą kasacyjnie zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.

W zarzutach tych wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. W zarzucie naruszenia prawa materialnego powołano naruszenie art. 49 ust. 5c pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przekroczeniu granic uznania administracyjnego i dowolne ustalenie, że nie zachodzą przesłanki do rozłożenia świadczenia na raty. Natomiast w drugim zarzucie powołano naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i uznanie, że nie zachodzą przesłanki rozłożenia zaległości skarżącej względem PEFRON na raty.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337).

Odnosząc się zatem do postawionych w skardze kasacyjnej dwóch zarzutów stwierdzić przede wszystkim należy, że w orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego podnieść należy, że w złożonej skardze kasacyjnej powołano jako naruszone przepisy Ordynacji podatkowej, a mianowicie: art. 122 i art. 187 tego aktu, przepisy regulujące obowiązek ustalenia przez organy podatkowe prawdy materialnej. Stwierdzić należy, że wskazanie tych przepisów jako naruszonych jest błędne, regulacji tych podczas prowadzonego postępowania dotyczącego rozłożenia na raty nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych organy nie stosowały.

Art. 49 ust. 5c ustawy o rehabilitacji odnosi się bowiem tylko do rozkładania na raty należności z tytułu wpłat, o czym wprost stanowi art. 49 § 1 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że do wpłat o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 22b, art. 23, art. 29 ust. 3a1, 3b, 3c i 3g, art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 33 ust. 4a, 4a1, 4c, 7 i 7a, oraz art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509, z późn. zm.) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu.

Przedmiotowa sprawa nie dotyczy zaś rozłożenia na raty wpłat, tylko odnosi się do rozłożenia na raty nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, a więc zastosowanie znajdzie art. 49f ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Z powołanego przepisu wynika, że na wniosek dłużnika lub strony umowy, której przedmiot obejmuje dokonanie wydatków ze środków Funduszu, organy i podmioty powołane do zawierania takich umów mogą: umorzyć w części lub w całości należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, w drodze decyzji, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 (pkt 1), lub rozłożyć na raty spłatę tych należności lub odroczyć termin ich płatności, w drodze umowy (pkt 2) - w przypadku uzasadnionym ważnym interesem dłużnika, interesem publicznym, względami gospodarczymi lub społecznymi, lub innymi przyczynami zasługującymi na uwzględnienie, w szczególności w razie całkowitej nieściągalności w rozumieniu art. 49 ust. 5b (całkowita nieściągalność, zachodzi w przypadkach określonych w art. 67d Ordynacji podatkowej). W myśl zaś art. 49f ust. 3c ustawy o rehabilitacji przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do należności pieniężnych dotyczących zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych przyznanego na podstawie art. 26a. Natomiast art. 49f ust. 3d ustawy o rehabilitacji stanowi, że rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, o których mowa w ust. 3c, lub odroczenie terminu ich płatności może nastąpić jednokrotnie. Całkowity okres spłaty należności nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

W kwestiach proceduralnych PFRON jest zobowiązany stosować przepisy k.p.a. Wskazuje na to art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, z którego to wynika, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Także, w tej materii, wskazać należy na art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, w myśl którego przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez PFRON, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy k.p.a. Za odrębny przepis, który miałby zastosowanie w tej sprawie należy uznać art. 67 ust. 1 u.f.p., w myśl którego do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 (niepodatkowych należności budżetowych), nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) i odpowiednio przepisy dział III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 724/20, LEX nr 3064595).

Postawiony zatem w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej jest nieskuteczny. Organ wydający decyzje przepisów tych w sprawie nie mógł zastosować i ich nie zastosował, o czym świadczy treść wydanych decyzji. Decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami na podstawie art. 104 k.p.a., natomiast decyzja odwoławcza została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Nie podważono zatem ustaleń faktycznych organu zaakceptowanych przez Sąd I instancji.

Podstawowym ustaleniem organu decydującym o rozstrzygnięciu sprawy zaakceptowanym przez Sąd I instancji była okoliczność, z której wynikało, że wnioskodawczyni nie jest w stanie płacić wskazanej we wniosku wysokości rat, gdyż jej wydatki przekraczają uzyskiwane dochody. Wydatki te na podstawie wskazań skarżącej wynoszą w sumie 1.315 zł (815 zł plus spłacane raty z innych tytułów 500 zł miesięcznie), zaś jej dochody to dochód z emerytury w wysokości 990 zł. Ustalenie zatem dodatkowego obciążenia w postaci raty, choćby tylko w wysokości 100 zł miesięcznie, czyniłoby taki układ niewykonalnym od samego początku. Podkreślić zatem jeszcze raz należy, że tych ustaleń skutecznie skargą kasacyjną nie podważono.

W konsekwencji powyższego NSA jest związany dokonanymi ustaleniami, w szczególności tym istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy wyżej opisanym ustaleniem podczas oceny zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego.

W tych okolicznościach nie można skutecznie twierdzić, że doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 49 ust. 5c pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przekroczeniu granic uznania administracyjnego i dowolne ustalenie, że nie zachodzą przesłanki do rozłożenia świadczenia na raty.

Przede wszystkim zauważyć jednak należy, że powołany przepis stanowi, iż Prezes Zarządu Funduszu, w drodze decyzji, na wniosek pracodawcy, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem pracodawcy lub interesem publicznym może odroczyć termin płatności zaległości z tytułu wpłat, odsetek za zwłokę lub rozłożyć ich zapłatę na raty - uwzględniając możliwości płatnicze pracodawcy oraz stan finansów Funduszu. W przypadku zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa w skardze kasacyjnej winna być przedstawiona ta błędna wykładnia wskazanego przepisu oraz prawidłowa wykładnia kwestionowanego uregulowania. Skarga kasacyjna tego warunku nie spełnia. Poza tym, co istotne, w zarzucie tym de facto kwestionuje ustalenia faktyczne, co potwierdza treść tego zarzutu oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej.

Nie można w zakresie zarzutu błędnej wykładni mówić o naruszeniu granic uznania oraz dowolnych ustaleniach w przedmiocie przesłanek stanowiących podstawę rozłożenia należności na raty, które to kwestie są domeną postępowania i winny być kwestionowane poprzez postawienie zarzutów procesowych. Powtórzyć jeszcze raz należy, że podważenia ustaleń faktycznych można skutecznie dokonać jedynie w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, którymi w przedmiotowej sprawie były regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego, a których to naruszenia przepisów skarżąca kasacyjnie w zarzutach złożonej skargi kasacyjnej nie postawiła.

Niezależnie od powyższego NSA zauważa, że jeśli nie jest możliwa spłata należności w sposób ratalny, ze względu na wyższe wydatki niż uzyskiwane dochody, to rozstrzygnięcie w postaci odmowy rozłożenia długu na raty jest usprawiedliwione.

Zasadnie Sąd I instancji podniósł, że strona ma możliwość złożenia ponownego wniosku o rozłożenia przedmiotowego zobowiązania na raty. Jeśli bowiem dochodzi do zmiany stanu faktycznego sprawy istnieje możliwość ponownego złożenia takiego wniosku. Skarżąca kasacyjnie winna w takim wniosku przedstawić dokładnie swoją sytuację finansową z uwzględnieniem pomocy rodziny

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.