Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 742/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5, art 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 78
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: art 19 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna NSA Ryszard Bryk Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu (...) sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy postanowienie P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] pozytywnie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek handlowy, na działce nr ew. 793/4, położonej

w miejscowości B., bez zmiany istniejącej linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr 878 Rz. – D., oraz w zakresie komunikacji - dojazd do działki nr ew. 793/4 istniejącym zjazdem indywidualnym w km 7+168 str. lewa z drogi wojewódzkiej nr 878 Rz. – D., do przebudowy z dostosowaniem jego parametrów do warunków zjazdu publicznego, zgodnie z rozdziałem 13 i § 78 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. ( Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm. )

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, że celem postępowania uzgodnieniowego o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ustalenie czy na terenie, na którym ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne występują negatywne przesłanki do jego realizacji. Jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ I instancji w oparciu o odpowiednie przepisy dokonał prawidłowych ustaleń. Powołując się na treść art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 1985 r., Nr 14, poz. 60 ), zgodnie, z którym obiekty budowlane w terenie zabudowanym powinny być usytuowane w odległości 8,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej, uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zmiany sposobu użytkowania, bez zmiany istniejącej linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej.

Nie podzielił organ odwoławczy podnoszonego przez M. S. w zażaleniu zarzutu odnośnie niezachowania przewidzianej w przepisach prawa budowlanego odległości planowanego budynku od drogi. Zdaniem organu zarzut ten może być skutecznie podnoszony dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Za niezasadny organ uznał również zarzut nieuwzględnienia wpływu planowanego zjazdu na ruch drogowy. Bezprzedmiotowym w ocenie organu odwoławczego okazał się także zarzut parkowania samochodów na terenie prywatnym czy też niedozwolonym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie M. S. wnosi o uchylenie opisanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. i zarzuca organom administracji korupcję, która w jego ocenie polegać ma na wydaniu przez tego samego Burmistrza "zezwolenia na skład gospodarczy, na działalność handlową", i wreszcie prowadzenie niniejszego postępowania w sprawie zmiany użytkowania budynku gospodarczego na handlowy. Podnosi ponadto, że teren, na którym znajduje się budynek jest podmokły, że nie została zachowana wymagana 20 – o metrowa odległość od krawędzi jezdni. W dalszej części skargi opisuje niedogodności wynikające z faktu prowadzenia przez inwestora działalności gospodarczej w przedmiotowym obiekcie. Utrudnienia polegają przede wszystkim na nagminnym parkowaniu klientów inwestora na jego posesji, pozostawianiu na niej licznych kolein, a także na utrudnianiu ruchu, a wręcz na jego tamowaniu przez uniemożliwianie mu wyjazdu z własnej posesji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, który stanowi, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 powyższej ustawy Sąd jest zobowiązany do uchylenia postanowienia lub stwierdzenia jego nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności postanowienia określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w powyższym zakresie, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 cyt. ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

Decyzję o warunkach zabudowy – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządca drogi, a stanowią o tym przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm./. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższego przepisu wynika, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ /wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie/, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, co następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Trzeba też podkreślić, że organ uzgadniający nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego /vide wyrok NSA z dnia 28.09.2001 r. sygn. akt II SA 1818/00, lex nr 53353/.

Postanowienie wydane w trybie cyt. wyżej art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy więc jedynie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego i poza ustawowo określony zakres uzgodnienia organ uzgadniający wyjść nie może. Wobec tak określonych granic działania organu uzgadniającego odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko wówczas, gdy taka podstawa wynika wprost z przepisu prawa.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. z dnia [...] maja 2008 r. /.../ pozytywnie uzgadniające – na wniosek Burmistrza Gminy i Miasta T. – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie:

1. lokalizacji w terenie zabudowanym.

Zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek handlowy na działce nr 793/4 położonej w miejscowości B. bez zmiany istniejącej linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr 878 R. – D.

2. komunikacji

Dojazd do działki nr 793/4 istniejącym zjazdem indywidualnym w km 7 + 168, strona lewa z drogi wojewódzkiej nr 878 R. – D., do przebudowy z dostosowaniem jego parametrów do warunków zjazdu publicznego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. /Dz.U. Nr 43, poz. 430/, rozdział 13 § 78.

P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w R., który pełnił funkcję zarządcy drogi nr 878 R. – D. /art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych/, będącej drogą wojewódzką, uzgodnił powyższy projekt decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ działka inwestora przylega do pasa drogowego i posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, wojewódzkiej, istniejącym zjazdem indywidualnym w km 7 + 168, strona lewa z powyższej drogi wojewódzkiej. Nadto organ ten podkreślił, że przebudowa wspomnianego zjazdu indywidualnego winna być wykonana z dostosowaniem jego parametrów do warunków zjazdu publicznego, określonych § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 43, poz. 430/.

Błędnie zarzucono w skardze – a wcześniej także w zażaleniu wniesionym na postanowienie wydane w pierwszej instancji – jakoby nie została zachowana odległość 20 m budynku usytuowanego na działce nr 793/4 od zewnętrznej krawędzi jezdni. Niezależnie od tego, że taki zarzut mógłby być skutecznie podnoszony dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, to przede wszystkim jednak jest on błędny, gdyż zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm./ odległość obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej, na terenie zabudowy miast i wsi, wynosi 8 m.

W ocenie Sądu, również zarzuty skarżącego dotyczące w istocie rzeczy naruszenia prawa własności jego nieruchomości, w szczególności poprzez "nagminne" parkowanie samochodów klientów inwestora na jego posesji i związanym z tym utrudnieniem ruchu, uniemożliwiającym często wyjazd z własnej posesji, nie mogą uzasadniać zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia. Organy administracji dokonujące uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy kontrolowały jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o drogach publicznych. Natomiast nie były upoważnione do badania w tym postępowaniu innych kwestii, w szczególności dotyczących ewentualnych naruszeń praw rzeczowych przysługujących skarżącemu. Na marginesie zauważyć należy, że z załącznika graficznego do uzgodnionego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wynika, by zamierzenie inwestycyjne na działce nr 793/4 naruszało prawo własności skarżącego, zaś jego obsługa komunikacyjna nie przebiega przez działkę, której właścicielem jest skarżący. Ochrona przed opisanymi przez skarżącego naruszeniami jego prawa własności, nie może w żadnym razie być dochodzona przed organami uzgadniającymi projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji wyroku.