Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1342/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1  pkt. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji po uchyleniu decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w P. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267, dalej k.p.a.), decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2011 r. znak: [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż [...] WINB decyzją z [...] sierpnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił własną decyzję z [...] lipca 2010 r., znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] września 2005 r., Nr [...], znak: [...] (sprostowanej postanowieniem PINB dla miasta P. z [...] marca 2006 r., Nr [...], znak: [...]) w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami oraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, kotłownią gazową przy ul. [...] w P..

Przedmiotowa decyzja została zaskarżona do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Decyzją z [...] grudnia 2011 r., znak: [...], GINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 351/12 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2011 r., znak jw. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd wskazał, że "Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien dokonać ponownej oceny kontrolowanej decyzji w aspekcie zgodności zrealizowanej inwestycji z warunkami zawartymi w decyzji o pozwoleniu na budową przez jednoznaczne ustalenie czy wobec nie zapewnienia miejsc postojowych na działce nr [...]wskazane przez inwestora inne miejsca postojowe zostały zapewnione przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie i czy członkowie Wspólnoty mieli gwarancją zapewnionego dostępu do tych miejsc (...)".

Rozpatrując ponownie odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] od decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], w związku z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 24 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 351/12, organ II instancji wskazał w pierwszej kolejności na przepis art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podał następnie, że weryfikowana w niniejszym trybie odwoławczym decyzja [...] WINB z [...] sierpnia 2011 r. została wydana w wyniku przeprowadzenia przez organ wojewódzki postępowania wznowieniowego w stosunku do własnej decyzji z [...] lipca 2010 r., wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla Miasta P. z [...]września 2005 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami oraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, kotłownią gazową przy ul. [...] w P..

Organ wyjaśnił przy tym, iż instytucja wznowienia postępowania służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznych decyzji, które zostały wydane w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w wadliwy sposób. W wyniku wznowienia postępowania otwiera się możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania obejmuje dwa etapy.

Pierwszym jest tzw. etap wstępny (wyjaśniający), w trakcie którego organ bada wyłącznie kwestie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Dopiero po stwierdzeniu wszystkich tych przesłanek organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 k.p.a.

Organ stwierdził, iż wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie został wniesiony przez stronę postępowania, z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Wskazał też, że brak było również innych przeszkód formalnoprawnych do wznowienia postępowania, stąd też [...] WINB zasadnie wznowił postępowanie w niniejszej sprawie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 24 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 351/12.

Przechodząc do oceny merytorycznej, organ podał, iż orzekając w niniejszej sprawie należy zauważyć, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 16 k.p.a., i może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie prawa ma kwalifikowany rażący charakter. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Właściwy organ orzeka więc o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

I dalej, organ podał, że jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta P. decyzją z [...]grudnia 2002 r., Nr [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami oraz z przyłączami: wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, kotłownią gazową przy ulicy [...] w P. z zastrzeżeniem, że przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu budowlanego właściciele nieruchomości nr [...] winni wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę parkingu. PINB dla Miasta P. w decyzji z [...]września 2005 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego wskazał, że przedmiotowa budowa spełnia wszelkie podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w szczególności - roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika jednak z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, miejsca postojowe zostały przewidziane nie na działce nr [...]w P., ale na innej działce położonej przy ul. [...] w P..

Dostrzegając powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że niezapewnienie przez inwestora 10 miejsc postojowych na działce nr [...], dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...]września 2005 r., Nr [...], znak: [...]w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Podał, że -jak wynika z akt sprawy- Spółka U. - pełnomocnik inwestora zawarła w dniu 20 czerwca 2005 r. na czas nieokreślony umowę najmu na 10 miejsc postojowych znajdujących się w P. przy ul. [...] z firmą Z.. Ponadto, odpowiadając na wezwanie GUNB z 20 marca 2013 r., znak: [...] pełnomocnik inwestora przy piśmie z 9 kwietnia 2013 r. przedłożył oświadczenie zarządcy miejsc postojowych, z którego wynika, że " ...gdyby w 2005 r. jakikolwiek nabywca mieszkania przy ul. [...] zgłosił się w celu wynajęcia miejsca postojowego, to taka transakcja zostałaby zrealizowana ramach zawartej w dniu 20 czerwca 2005 r. umowy z U. S.A... ".

Organ podał również, że mając na względzie dyspozycje zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 24 października 2012 r., pismem z 20 marca 2013 r., znak: [...] wezwał pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej W. R. do wskazania, czy przed dniem wydania przez PINB dla Miasta P. decyzji z [...] września 2005 r., inwestor zapewnił członkom Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], 10 miejsc postojowych i, czy mieli oni gwarancję zapewnionego dostępu do tych miejsc (poza 10 miejscami postojowymi w boksach garażowych na działce inwestora) oraz przedłożenia dokumentów na okoliczność zapewnienia bądź niezapewnienia ww. miejsc postojowych przez inwestora. W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z 28 marca 2013 r., pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej poinformował jedynie, że zarówno przed dniem wydania przedmiotowej decyzji z [...] września 2005 r., jak i w terminie późniejszym inwestor nie zapewnił przedmiotowych miejsc postojowych, nie przedkładając jednak na tę okoliczność żadnych dokumentów. Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać (jak stwierdził organ), że wprawdzie inwestor nie zapewnił członkom Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], 10 miejsc postojowych na działce nr [...] w P., co nie wypełniło warunku zawartego w pozwoleniu na budowę, jednakże przedmiotowe miejsca postojowe zostały zapewnione na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Jakkolwiek niezapewnienie miejsc postojowych, może wywierać negatywny skutek z punktu widzenia skutków społeczno-gospodarczych jaki wywołuje dla mieszkańców brak miejsc postojowych. Jednakże skutek ten został usunięty poprzez zapewnienie tych miejsc na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], a przynajmniej brak jest dowodów na to, że miejsca te nie zostały zapewnione mieszkańcom.

I dalej, Główny Inspektor podał, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. nie uprawnia organu orzekającego do rozpatrywania sprawy merytorycznie "co do istoty" tak jak w postępowaniu odwoławczym, lecz wyłącznie w granicach nim określonych. W związku z tym w swojej decyzji organ rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., IV SA 393/87; ONSA 1990, Nr 1, poz. 1). Ponadto, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego (por. wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt: II SA/Wa 2095/2006). W świetle zatem zgromadzonej dokumentacji dowodowej stwierdzić należy, że niezapewnienie przez inwestora miejsc postojowych na działce nr [...] w P. nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Główny Inspektor wskazał w konsekwencji, że decyzja organu powiatowego z [...] września 2005 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że [...] WINB zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], zasadnie uchylił własną decyzję z [...] lipca 2010 r., znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] września 2005 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, strona skarżąca – Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżąca zarzucił naruszenie norm prawa procesowego, a to:

-art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości przedstawionego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów;

-art. art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez nierozważnie okoliczności, które organ winien wyjaśnić z urzędu, a także z wynikającego z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 października 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 315/12 polecenia dokonania ponownej oceny kontrolowanej decyzji w aspekcie zgodności zrealizowanej inwestycji z warunkami zawartymi w decyzji o pozwoleniu na budowę przez jednoznaczne ustalenie czy wobec nie zapewnienia miejsc postojowych na działce nr [...] wskazane przez inwestora inne miejsca postojowe zostały zapewnione przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie i czy członkowie Wspólnoty mieli gwarancję zapewnienia dostępu do tych miejsc.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, iż organ administracji nie określił wyraźnie, czy miejsca parkingowe zostały członkom Wspólnoty zapewnione, czy brak jest dowodów, że miejsca te zostały zapewnione, czy też niezapewnienie miejsc parkingowych przez inwestora jest oczywiste jednak nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Decyzja organu nie została w sposób właściwy uzasadniona. Organ nie zbadał wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawią i nie wykonał dyspozycji zawartej w wyroku Sądu, a zatem postępowanie przeprowadził wadliwie. Członkowie Wspólnoty nie mają dostępu do miejsc postojowych, co powoduje dla nich negatywne skutki społeczno – gospodarcze.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie ujawniły wad tego rodzaju, które uzasadniałyby co najmniej jej uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2013 r. Kwestionowaną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], wydaną w trybie wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2010 r. znak: [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] września 2005 r. znak: [...].

Ostatnio wymienioną decyzją organ powiatowy na podstawie art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku inwestora -Przedsiębiorstwa A. Spółki z o.o. w P. z 28 lipca 2005 r., udzielił ww. Spółce pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami wraz z przyłączami, działka nr [...],[...], obręb [...] (wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę nr [...]sygn. [...]z [...]grudnia 2002 r. Prezydenta Miasta P.). Decyzją z [...] lipca 2010 r. powyżej wymienioną, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w P., stwierdził nieważność ww. decyzji organu powiatowego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że inwestor nie wywiązał się -przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu- z obowiązku nałożonego na niego w pkt 5 decyzji Prezydenta Miasta P. z [...]grudnia 2002 r. o pozwoleniu na budowę. Warunek ten dotyczył zapewnienia miejsc parkingowych na działce nr [...]i został sformułowany następująco: "Przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie właściciele nieruchomości nr [...]winni wystąpić do tut. Wydziału o udzielenie pozwolenia na budowę parkingu, poprzedzone decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego będzie przedstawienie długoterminowej umowy dzierżawy w/w parkingu jako integralnej części funkcjonowania inwestycji objętej niniejszym pozwoleniem na budowę".

Z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na użytkowanie, pismem z 28 lutego 2011 r. wystąpił inwestor – A.Spółka z o.o. w P., powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W toku postępowania wznowieniowego, wnioskodawca tego postępowania, celem wykazania (na żądanie organu), iż wypełnił pkt 5 decyzji o pozwoleniu na budowę, przedstawił umowę najmu z 20 czerwca 2005 r. zawartą w P. pomiędzy firmą zarządzającą – Z. oraz Spółką U.. Umowa została zawarta na czas nieokreślony i dotyczy 10 miejsc postojowych położonych w P. przy ul. [...]. Nadto, wnioskodawca przedstawił pełnomocnictwo z 28 grudnia 2004 r. udzielone przez przedstawiciela Spółki A., Spółce U.. Pełnomocnictwo dotyczy prowadzenia inwestycji budowlanej na nieruchomości stanowiącej własność mocodawcy przy ul. [...] w P.. W efekcie, organ wojewódzki po pierwsze uznał, że należy wznowić postępowania z wniosku inwestora i wydał postanowienie tej treści, po drugie przyjął, że wystąpiła w sprawie przesłanka wznowieniowa (albowiem inwestor nie brał udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) oraz -po trzecie- stwierdził (orzekając co do istoty w sprawie), iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie (badana na nowo w kontekście przesłanek nieważnościowych, po wznowieniu postępowania), nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie miejsca parkingowe nie zostały zapewnione na działce nr [...], ale uczyniono to na innej nieruchomości.

Organ II instancji, kontrolowaną obecnie przez Sąd decyzją z [...] kwietnia 2013 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji ww. treści (tj. uchylające własną decyzję z [...] lipca 2010 r. i odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego z [...] września 2005 r.), wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazać przy tym trzeba, iż decyzja organu II instancji zapadła po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 351/12, co nie pozostaje w sprawie bez znaczenia wobec treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wymaga tym samym przypomnienia, iż wskazanym wyrokiem Sąd uchylił poprzednią decyzję Głównego Inspektora wydaną w tej sprawie w dniu [...] grudnia 2011 r. znak: [...] (która to również utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2011 r.). Sąd wskazał na nie wyjaśnienie wszystkich kwestii w sprawie, ale jednocześnie pewne jej aspekty przesądził. Stwierdził przede wszystkim, że organ wojewódzki zasadnie wznowił w tej sprawie postępowanie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem wniosek pochodził od strony, wniesiono go w terminie miesięcznym od dowiedzenia się o decyzji oraz brak było innych przeszkód formalnoprawnych do wznowienia postępowania. Przechodząc natomiast na grunt wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o stwierdzeniu nieważności decyzji organu powiatowego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie Sąd zauważył, iż zadaniem organów było wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nadto, w kontekście przesłanki, która w tej sprawie miała kluczowe znaczenie, tj. przesłanki rażącego naruszenia prawa uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Sąd wskazał, iż podziela stanowisko organów administracyjnych, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu ww. przepisu, decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dostrzeżone naruszenie prawa za sobą pociąga. Sąd zauważył, że za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Odnosząc się zaś do badanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, Sąd zaznaczył, iż warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu było przedstawienie długoterminowej umowy dzierżawy parkingu na działce nr [...]jako integralnej części funkcjonowania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Warunek ten przed wydaniem ww. orzeczenia z [...] września 2005 r. nie został spełniony, a to mogło wywołać negatywny skutek, w związku z brakiem miejsc postojowych dla mieszkańców. Czy zagrożenie to, a więc ewentualny negatywny skutek, został usunięty poprzez zabezpieczenie miejsc postojowych, nie zostało jednak -w ocenie Sądu- wyjaśnione. Z tego też powodu Sąd -wskazanym powyżej wyrokiem- uchylił decyzję organu II instancji.

W konsekwencji, organ II instancji, będąc związany wytycznymi, które wynikały z ww. wyroku Sądu, obowiązany był raz jeszcze przeanalizować i ustalić, czy naruszenie prawa, do którego doszło miało charakter rażący. Za bezsporne bowiem w świetle treści ww. wyroku należało uznać, iż badana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydana została z naruszeniem prawa, a naruszenie to należało rozważyć w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wydając to orzeczenie nie wzięto pod uwagę, iż inwestor nie wywiązał się z obowiązku jaki został nałożony na niego w pkt 5 decyzji o pozwoleniu na budowę (pozostającej w obrocie prawnym). Warunek ten dotyczył zapewnienia dodatkowych miejsc postojowych na konkretnej działce, poprzez przedstawienie długoterminowej umowy dzierżawy tych miejsc. Inwestor nie wykonał cyt. powyżej warunku 5 decyzji o pozwoleniu na budowę, a mimo to decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wydano, uznając, iż inwestycję zrealizowano w całości zgodnie z tym pozwoleniem. Sąd w ww. wyroku stwierdził, że dopuszczenie do użytkowania obiektu bez wymaganych pozwoleniem na budowę miejsc postojowych może wywierać negatywny skutek społeczno-gospodarczy. Niemniej należało w sprawie wyjaśnić, a tego wówczas nie uczyniono, czy ten negatywny skutek został usunięty, poprzez zabezpieczenie miejsc postojowych na innej działce. Należało tym samym, jak stwierdził Sąd, ustalić, czy członkom Wspólnoty (przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) zapewniono inne miejsca postojowe w zamian tych, które miały znajdować się na działce o nr [...], tj. "czy członkowie Wspólnoty mieli gwarancję zapewnionego dostępu do tych miejsc".

Sąd, analizując niniejszą sprawę -i kontrolując zaskarżoną obecnie decyzję- uznał, iż Główny Inspektor zastosował się do zapadłego w sprawie wyroku, w tym uzupełnił postępowanie dowodowe na potrzeby niniejszego postępowania, w takim zakresie w jakim zostało to nakazane ww. wyrokiem i było -co wymaga podkreślenia- możliwe. Ustalenie, czy członkowie Wspólnoty mieli gwarancję zapewnionego dostępu do dodatkowych miejsc parkingowych przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie, mogło bowiem odbyć się jedynie poprzez uzyskanie informacji w tym zakresie od samych stron zainteresowanych, a więc Wspólnoty i inwestora. Wskazane strony wypowiedziały się ww. kwestii, a organ poddał tak uzyskany materiał dowodowy ocenie. Dysponował z jednej strony umową najmu na 10 miejsc postojowych usytuowanych przy ul. [...] w P. i oświadczeniem zarządcy tych miejsc, z którego wynika, że jakikolwiek nabywca mieszkania przy ul. [...] w P. mógł z tych miejsc korzystać od 2005 r. Z drugiej strony, obowiązany był wziąć pod uwagę oświadczenie pełnomocnika Wspólnoty, niczym nie poparte, a wskazujące, iż tak wówczas jak i teraz Wspólnota nie ma zapewnionych dodatkowych 10 miejsc postojowych. W efekcie organ ten, oceniając całość zgromadzonego materiału dowodowego, prawidłowo -w ocenie Sądu- uznał, iż nie można badanej decyzji zarzucić rażącego naruszenia prawa. Słusznie w tym kontekście stwierdził, że brak jest dowodu na to, aby stan sprawy w opisanym powyżej zakresie przedstawiał się tak, jak twierdzi Wspólnota. Wręcz przeciwnie, dowody zgromadzone w sprawie wskazują, że negatywne skutki ww. uchybienia (polegającego na niezapewnieniu parkingu na działce o nr [...]i tym samym niewypełnieniu warunku wynikającego z pkt 5 decyzji o pozwoleniu na budowę) zostały naprawione. Dostrzec przy tym raz jeszcze należy, iż warunek zapisany w pkt 5 decyzji Prezydenta Miasta P. z [...]grudnia 2002 r. Nr [...]o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w P. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, dotyczył przedstawienia długoterminowej umowy cywilnoprawnej, której przedmiotem miał być parking zrealizowany na działce nr [...]. Do realizacji parkingu na tej działce nie doszło, niemniej inwestor przedstawił długoterminową umowę cywilnoprawną dotyczącą również miejsc postojowych, tyle że usytuowanych w innym miejscu, tj. przy ul. [...]w P.. Tym samym, należało zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, iż negatywny skutek naruszenia prawa, do jakiego doszło przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie został usunięty. Miejsca postojowe, których to dotyczył ww. warunek pozwolenia na budowę, zostały bowiem przewidziane i zapewnione dla nieruchomości przy ul. [...] w P., na innej działce – przy ul. D[...]w P..

Z tych też przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutów skargi, w tym zarzutu naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i akt administracyjnych sprawy, wynika bezspornie, że organ II instancji miał na uwadze wytyczne Sądu wskazane w wyroku z 24 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 351/12 (którym to był związany), jak również, że się do nich zastosował. Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, w tym zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Wyraźnie wynika z niej, iż organ co prawda stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zapadła z naruszeniem prawa, ale w zaistniałych w sprawie okolicznościach faktycznych uznał, że nie miało ono charakteru rażącego. Wziął przy tym pod uwagę, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Miał w tym zakresie także na względzie, że skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Analizując materiał dowodowy sprawy przyjął jednak, iż tego rodzaju kwalifikowane naruszenie prawa w tym przypadku nie miało miejsca, uzasadniając w sposób wystarczający swoje stanowisko w tej kwestii, poprzez wskazanie i wykazanie, że w sprawie nie wystąpiły łącznie trzy ww. przesłanki, którymi to należy kierować się dokonując kwalifikacji naruszenia.

Nadto, w kontekście zarzutów wskazujących na naruszenie w sprawie art. art. 7, 77 i 80 k.p.a., które Sąd także uznał za chybione, zauważyć należy, iż Wspólnota Mieszkaniowa podnosząc w skardze zarzuty procesowe i wskazując na brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie nakazanym wyrokiem Sądu, w istocie nie podała, tj. nie sprecyzowała jakich dowodów nie uwzględniono, czy też - po jakie dowody nie sięgnięto. Tymczasem, w ocenie Sądu, akta administracyjne wskazują na to, że organ II instancji podjął takie działania w celu wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, które w stanie faktycznym tej sprawy były jako jedyne możliwe i właściwe oraz, że istotną w sprawie okoliczność ocenił na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (nie pominął żadnego dowodu i do każdego się odniósł).

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.