Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 70/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2007 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz R. N. kwotę 1520,00 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pana R. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. R. N. w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] o nałożeniu na przedsiębiorstwo kary pieniężnej w wysokości 8.400 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art.92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.2 i lp. 11.3 ust. 1 załącznika do w/w ustawy z dniu 6 września 2001 r. o transporcie drogowym art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 31.12.1985r. P.0008-0021).

Podstawę faktyczną decyzji stanowiły ustalenia kontroli inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dokonane w dniu [...] lutego 2006 r., kiedy w miejscowości G. droga krajowa nr [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki O. o nr rej. [...] prowadzony przez kierowcę K. P. W toku kontroli ustalono, iż kierowca okazał pozwolenie czasowe kontrolowanego pojazdu wystawione w dniu [...] lutego 2006 r., nie zgłoszonego do okazanej licencji nr [...], której wypis nr [...] okazał kontrolującym.

Stwierdzono także używanie nieprawidłowego typu wykresówek dla urządzenia rejestrującego tego pojazdu.

W toku przeprowadzanego przed organem I instancji postępowania administracyjnego ustanowił się pełnomocnik – radca prawny, celem reprezentowania strony. W dwóch pismach procesowych jakie złożył przed wydaniem decyzji ( z [...] marca 2006 r. i [...] maja 2006 r.) wskazywał na 14 dniowy termin przysługujący stronie na złożenie wniosku w zakresie zmian w licencji, a w czasie kontroli pojazdu strona posiadała jeszcze czasowy dowód rejestracyjny. Stały dowód rejestracyjny został odebrany w dniu [...] lutego 2006 r., a w dniu [...] lutego 2006 r. strona złożyła wniosek o aktualizację licencji.

Decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.400 zł : 8000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz 400,- zł za używanie niewłaściwych wykresówek.

Decyzja ta została doręczona bezpośrednio stronie, która w złożonym osobiście odwołaniu powoływała się na argumenty wskazane w złożonych pismach procesowych.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazywał, że przedsiębiorca wykorzystywał kontrolowany pojazd do prowadzonej działalności już w dniu [...] lutego 2006 r. , a dopiero w dniu [...] lutego 2006 r. złożyła wniosek o zmiany w licencji. W związku z powyższym stwierdził, że strona przekroczyła 14 dniowy termin przysługujący jej z mocy art. 14 ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pan R. N. reprezentowany przez pełnomocnika domagał się początkowo uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymierzenia kary 8000 zł za wykonywanie transportu pojazdem nie zgłoszonym do licencji.

W piśmie uzupełniającym skargę, które wpłynęło [...] marca 2007 r. skarżący dodatkowo domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji podnosząc, iż organ I instancji nie doręczył decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi, a bezpośrednio stronie. Wywodziła, ze skutkiem wadliwego doręczenia decyzja nie jest prawomocna. Odwołanie od prawidłowo doręczonej decyzji powinien złożyć ustanowiony pełnomocnik. Składając odwołanie osobiście strona nie miała możliwości podniesienia prawidłowych zarzutów. W tym celu od wszczęcia postępowania administracyjnego działała przez ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzii na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione, mając na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153. poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) stanowiącą, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie – w szczególności z powodów wskazanych w piśmie uzupełniającym skargę, w zakresie słusznego zarzutu, iż decyzja I instancji nie została doręczona występującemu w imieniu strony profesjonalnemu pełnomocnikowi. Podnieść należy, że strona w dniu [...] marca 2006 r. ustanowiła do reprezentowania przed organami administracji radcę prawnego A. D.

Przed wydaniem decyzji I instancyjnej pełnomocnik ten dwukrotnie przesyłał organowi pisma procesowe.

Poza sporem pozostaje, że rozstrzygnięcie I instancji zostało wadliwie skierowane do strony, zamiast do jej pełnomocnika. Okoliczność tę organ odwoławczy powinien zbadać z urzędu badając kwestię jej skutecznego doręczenia, bowiem tylko skuteczne doręczenie decyzji otwiera termin do złożenia odwołania. Z akt administracyjnych nie wynika, by strona cofnęła pełnomocnictwo przed wydaniem decyzji I instancyjnej.

Podnieść należy, że strona ma prawo do czynnego uczestnictwa w czynnościach procesowych. Jednakże po ustanowieniu pełnomocnika ma prawo do tego, by podejmował on w jej imieniu czynności procesowe, czyli brał udział w postępowaniu administracyjnym.

Jeżeli organ prowadzi czynności z udziałem strony, ale z pominięciem jej ustanowionego, profesjonalnego pełnomocnika, to takie uchybienie stanowi o wadzie równoznacznej z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym. Wada taka stanowi podstawę do wznowienia postępowania o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. takie stanowisko spotkało się z aprobatą orzecznictwa w wyroku NSA z 10 lutego 1987 r. oraz doktryny w glosie B.Adamiak (OSPiKA 1989, nr 4, poz.79), w Komentarzu do kodeksu postępowania adminisytacyjnego B.Adamiak, J.Borkowski (Wyd.C.H. Beck 2005 – str. 644).

Stwierdzona powyżej wadliwość oznacza konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji odwoławczej, która zapadła w wyniku rozpoznania odwołania w sytuacji nie doręczenia decyzji profesjonalnemu pełnomocnikowi strony.

Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem Sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji Sad orzekł na mocy art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach po myśli art. 200 p.p.s.a.