Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 61/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...], nr [...] znak: [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz A. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

II SA/Łd 61/16

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy B., działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) – dalej u.p.z.p., na wniosek A Sp. z o.o. z/s M 17 A, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej w postaci elektrowni wiatrowej złożonej z max. 11 nowych jednostek wytwórczych o max. mocy całkowitej do 100 kW każda (łącznie o max. mocy elektrowni do 1,1 MW) wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci drogi dojazdowej wewnętrznej, dróg wewnętrznych technologicznych oraz kabla energetycznego na terenie położonym na nieruchomości gruntowej, składającej się z działek o nr ewid. 142/2 i 143 w obrębie [...], gmina B.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania G. S. od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że niezbędne jest wyjaśnienie przez organ I instancji, czy istnieje potrzeba ustalenia warunków wynikających z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.Nr 164, poz. 1589), dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu poprzez określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, wynikających z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, decyzją z dnia [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej w postaci elektrowni wiatrowej złożonej z max. 11 nowych jednostek wytwórczych o max. mocy całkowitej do 100 kW każda (łącznie o max. mocy elektrowni do 1,1 MW) wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci drogi dojazdowej wewnętrznej, dróg wewnętrznych technologicznych oraz kabla energetycznego na terenie położonym na nieruchomości gruntowej składającej się z działek o nr ewid. 142/2 i 143 w obrębie [...], gmina B.

Od decyzji tej odwołanie w ustawowym terminie wniósł A. K., właściciel jednej z sąsiednich działek, który podniósł, iż analiza hałasu wykonana przez firmę B "jest rozbieżna co do założeń z decyzją o warunkach zabudowy". Nadto wskazał, że ocenie oddziaływania na środowisko powinny podlegać wszystkie elementy farmy wiatrowej.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a inwestycja zmieni zagospodarowanie terenu, jej realizacja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm. – dalej u.g.n.) w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.). Wobec powyższego do inwestycji nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p., a zatem nie bada się, czy spełnia ona tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa" oraz czy posiada dostęp do drogi publicznej.

Niemniej jednak stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Z załączonych do akt sprawy informacji o działkach wynika, że teren, na którym inwestor zamierza zrealizować przedmiotową inwestycję jest gruntem rolnym klasy V, wobec czego decyzja organu I instancji została uzgodniona z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, tj. Starostą [...], postanowieniem z dnia [...]. Z akt sprawy wynika też, że organ I instancji pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. zwrócił się o uzgodnienie decyzji do organu właściwego w sprawach melioracji i urządzeń wodnych, tj. do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], Terenowego Inspektoratu w R. Uzgodnienie w powyższym zakresie uważa się za dokonane w trybie art. 53 ust.5 u.p.z.p., tj. milczącej zgody organu uzgadniającego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, że stosownie do art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie zaś z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zapisuje się poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody.

Kolegium zauważyło, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, w ramach uzupełnienia postępowania w zakresie wskazanym w decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...], pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez określenie, na jakie elementy środowiska oraz w jaki sposób będzie wpływała planowana inwestycja. W dniu 18 maja 2015 r. wniosek został uzupełniony w żądanym zakresie. Po jego przeanalizowaniu organ I instancji uznał za konieczne ponowne zobowiązanie inwestora do merytorycznego uzupełnienia wniosku poprzez podanie zasięgu oddziaływania hałasu generowanego łącznie przez 11 planowanych wiatraków dla jego wartości dopuszczalnych w terenach zabudowy mieszkaniowej (40 dB) i zagrodowej (45 dB) w odniesieniu do godzin nocnych. Uzyskanie wskazanych danych organ I instancji uznał za niezbędne w celu prawidłowego określenia kręgu stron postępowania, których nieruchomości obejmuje zasięg oddziaływania planowanej inwestycji. W dniu 13 lipca 2015 r. inwestor przedłożył analizę hałasu dla planowanego przedsięwzięcia 11 elektrowni wiatrowych, w której miedzy innymi ustalono, że głównym źródłem hałasu eksploatowanych elektrowni wiatrowych będzie praca generatora oraz szum obracających się śmigieł charakterystyczny dla tego typu urządzeń. Wskazano, że bezpośrednie otoczenie planowanego przedsięwzięcia stanowią tereny, dla których przepisy prawa nie określają dopuszczalnych poziomów dźwięku w środowisku. Są to tereny użytkowane rolniczo, nieużytki, pastwiska oraz w dalszej odległości zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa zlokalizowana w odległości 210 m. W wyniku przeprowadzonej analizy akustycznej przewiduje się, że działanie elektrowni wiatrowej zarówno w porze dziennej, jak i nocnej nie przekroczy norm hałasowych dla obszarów, dla których ten teren został zakwalifikowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 112 ze zm.). Przewiduje się, że emisja hałasu poziomu dźwięku 40 dB pochodząca ze źródła punktowego, nad powierzchnią odbijającą (dopuszczalna wartość dla zabudowy mieszkaniowej w porze nocnej) nie będzie występować na terenach chronionych akustycznie. Nadto wskazano, że w konstrukcji elektrowni wiatrowych zastosowano nowoczesne rozwiązania technologiczne ograniczające w najwyższym stopniu emisję hałasu. Poza tym wstępne założenia analizy oraz dokonanych obliczeń uwzględniły najbardziej niekorzystne warunki, kiedy poziom hałasu jest najwyższy, najbardziej rygorystyczne normy oraz istniejące na wskazanym terenie tło akustyczne.

Na podstawie analizy zgromadzonych dokumentów wskazano w decyzji organu I instancji, że nie przewiduje się znaczącego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi przedmiotowej inwestycji. Teren planowanej inwestycji jest położony poza obszarami objętymi prawnymi formami ochrony przyrody i zabytków. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, oz. 1397 ze zm.). Inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz przeprowadzenia postępowania o jej oddziaływaniu na środowisko. W decyzji zawarto nakazy i zakazy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie objętym wymaganiami art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Między innymi nakazano zachowanie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), w szczególności art. 141 stanowiącego, iż eksploatacja instalacji lub urządzenia nie może przekraczać standardów emisyjnych a ich oddziaływanie nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Zawarto warunek, iż realizacja zamierzenia budowlanego oraz jego eksploatacja nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów podlegających ochronie akustycznej określonych przez rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Wskazano, że emisja zanieczyszczeń do powietrza nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87).

Kolegium stwierdziło ponadto, że decyzja organu I instancji spełnia pozostałe warunki i zasady, o których mowa w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zobowiązano inwestora, aby projekt techniczny sieci w części dotyczącej zagospodarowania terenu uwzględniał istniejące zainwestowanie w granicach objętych decyzją oraz na działkach sąsiednich, a także uwzględniał ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Sposób określenia wskazanych warunków w zaskarżonej decyzji spełnia wymagania ustawowe i na tym etapie warunki te nie mogą być bardziej szczegółowe. Warunki te powinny zostać uwzględnione i uszczegółowione w dokumentacji sporządzanej dla celów uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie spełnione zostały również pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p., w zakresie:

- wystarczalności istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego: warunki przyłączenia planowanej linii o krajowej sieci energetycznej - wg technicznych warunków zasilania i przydziału mocy wydanych przez PGE Dystrybucja SA Oddział Ł.-Teren Rejon Energetyczny Ł. (art. 61 ust.l pkt 3 u.p.z.p.),

- braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych - teren planowanej inwestycji to grunty rolne klasy V,

- zgodności z przepisami odrębnymi - w toku postępowania decyzja została uzgodniona z właściwymi organami współdziałającymi, o czym była mowa wyżej (art. 61 ust. 1 pkt 5).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. K. podniósł, że:

- w załączonej do decyzji organu I instancji analizie urbanistycznej wskazano, iż przedsięwzięcie usytuowane ma być w odległości minimum 400 m od budynków mieszkalnych, podczas gdy na podstawie analizy hałasu złożonej w Urzędzie Gminy B. dnia 13.07.2015 r. skarżący ustalił, że odległość planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych na działce nr 67/1 obręb [...] wynosi 270 m, zaś od budynków na działce 142/1 obręb [...] wynosi 210 m. Powyższe zdaniem skarżącego uniemożliwia postawienie wiatraków we wskazanej lokalizacji w decyzji nr 41/1,

- zamierzenie jest planowane w części jako infrastruktura drogowa i elektroenergetyczna, zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. winien znajdować zastosowanie, gdyż dotyczy planowanego przedsięwzięcia,

- naruszony został art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o ochronie środowiska, ponieważ nie objęto postępowaniem analizy wpływu na środowisko planowanego przyłączenia do istniejącej linii energetycznej stacji transformatorowej wraz z naziemną lub podziemną linią energetyczną,

- skarżący planuje rozbudowę gospodarstwa na działce nr 17 obręb [...], polegającą na budowie domu jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczym i na tę okoliczność załącza zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie warunków zabudowy, wskazuje, że planowane wiatraki uniemożliwiłyby budowę domu jednorodzinnego i budynku gospodarczego na jego działce w związku z negatywnym oddziaływaniem i przekroczeniem norm hałasu wkraczającym na jego działkę, co ogranicza jego prawo władania,

- analiza hałasu nie może zostać uznana za wykonaną, ponieważ opracowanie złożone w dniu 13.07.2015 r. nie zostało podpisane przez osobę sporządzającą, a fakt iż osoba ta została wymieniona na stronie tytułowej nie świadczy, że bierze odpowiedzialność za zawartą w opracowaniu opinię, nie wiadomo także, czy osoba ta może opracowywać takie dokumenty i czy jest biegłą z dziedziny akustyki środowiska z listy Wojewody,

- powołując się na przytoczone w skardze opinie skarżący ocenia, że przedstawiona analiza hałasu oddziaływania turbin wiatrowych posiada następujące błędy: wykorzystanie do obliczeń metody ISO 96 13-2, która ma zastosowanie do źródeł punktowych usytuowanych w pobliżu ziemi, a nie do źródeł zawieszonych kilkadziesiąt metrów nad powierzchnią terenu; nieuwzględnienie wpływu czynników meteorologicznych; brak informacji o kierunku przeważającej siły wiatru; brak parametrów i analizy emisji infradźwięków emitowanych przez turbinę; brak analizy oddziaływania na krajobraz oraz oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego, migotania cienia czy efektu stroboskopowego,

- w "raporcie" brakuje informacji dotyczącej jakości klimatu akustycznego przed podjęciem inwestycji wiatrowej (tzw. wariantu zero) oraz oceny wielkości wpływu planowanych elektrowni na zmianę jego parametrów,

- z uwagi na fakt, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych wartości poziomów hałasu w środowisku ( (Dz. U.Nr 120, poz. 826 ze zm.) nie zawarto wartości dopuszczalnych poziomów hałasu powodowanego przez turbiny wiatrowe dlatego autorzy raportu powinni się odwołać do unormowań przyjętych w innych krajach UE.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że z przedłożonej analizy hałasu wynika, że najbliższy teren wymagający ochrony przed hałasem znajduje się w odległości 210 m i przyjęto dla niego wartości dla terenów zabudowy mieszkaniowej, tj. 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej, które wg analizy nie zostaną przekroczone na wskazanych obszarach chronionych. Rozpatrując sprawę organy wzięły pod uwagę, iż ma do niej zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Niejasny i nieskonkretyzowany, zdaniem organu, jest zarzut naruszenia art. 3 pkt 13 ustawy Prawo ochrony środowiska z powodu nieprzeprowadzenia analizy wpływu na środowisko planowanego przyłączenia do istniejącej linii energetycznej stacji transformatorowej wraz z naziemną lub podziemną linią energetyczną, gdyż przepis ten zawiera jedynie ustawową definicję pojęcia "ochrona środowiska". Z dokumentu załączonego do skargi nie wynika, żeby planowane wiatraki uniemożliwiły skarżącemu budowę domu jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczym, gdyż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy na budowę tych budynków na działce skarżącego zostało dopiero wszczęte.

Zgodnie z art. 52 ust.2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., to do inwestora należy wskazanie we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, m.in. danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. W ramach uzupełnienia wniosku w tym zakresie wnioskodawca przedłożył krytykowaną w skardze analizę przewidywanego hałasu ze strony planowanej inwestycji. Osoba sporządzająca taką analizę w ramach powyższych działań nie musi być biegłym z listy wojewody, a podważając wymienione dane skarżący jako strona postępowania w jego toku nie wnosił o powołanie biegłego w celu sprawdzenia rzetelności danych przedstawionych przez wnioskodawcę.

Z przytoczonych w skardze opinii można wnioskować, iż dotyczą one innych spraw i stanów faktycznych i prawdopodobnie opinie te zostały wydane na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydawanych w trybie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. O powyższym świadczą zarzuty przedstawione w skardze dotyczące braków i błędów "raportu", który w sprawie ustalenia warunków zabudowy w trybie przepisów u.p.z.p. nie jest sporządzany. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko co do zasady sporządzany jest na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana, ponieważ inwestycja ta nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto organ podkreślił, że wbrew sugestiom skargi nie jest możliwe stosowanie w polskim postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w innych państwach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej w postaci elektrowni wiatrowej złożonej z max. 11 nowych jednostek wytwórczych o max. mocy całkowitej do 100 kW każda (łącznie o max. mocy elektrowni do 1,1 MW) wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci drogi dojazdowej wewnętrznej, dróg wewnętrznych technologicznych oraz kabla energetycznego na terenie położonym na nieruchomości gruntowej, składającej się z działek o nr ewid. 142/2 i 143 w obrębie [...], gmina B.

Dokonując analizy sprawy tut. Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca je decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które musiało wywołać skutek w postaci wyeliminowania powyższych decyzji z obrotu prawnego.

Punkt wyjścia do rozważań stanowi treść art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków uregulowanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Jak jednak wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do inwestycji polegającej na realizacji linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Specyfika takich inwestycji powoduje bowiem, że nie sposób jest dostosowywać ich cech jako cech zabudowy powstającej do cech zabudowy już istniejącej.

Poza sporem pozostawać musi również fakt, że ustawodawca nie zawarł w przepisach u.p.z.p. definicji urządzeń infrastruktury technicznej. Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest już stanowisko, że elektrownie wiatrowe są takimi urządzeniami w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12. Trafnie zauważyło przy tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że za stanowiskiem takim przemawiają regulacje zawarte w u.g.n. oraz ustawie Prawo energetyczne.

Zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. W myśl art. 3 pkt 7 tej ustawy, procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej.

Na kwalifikację elektrowni wiatrowej będącej przedmiotem planowanej inwestycji nie ma wpływu argument skargi, że są to obiekty stanowiące funkcjonalną całość złożoną z różnych elementów budowlanych (w postaci między innymi fundamentów oraz infrastruktury), gdyż inwestycja rozumiana musi być jako całość (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2011 r., II OSK 2251/10).

Stąd też w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji organy zobligowane były ocenić, czy inwestycja ta będąca, jak wyżej wskazano, urządzeniem infrastruktury technicznej spełnia wymogi z art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy założeniu, iż warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Powyższe kwestie stały się przedmiotem ustaleń dokonywanych przez organy administracji publicznej. Przyłączenie projektowanej elektrowni do krajowej sieci energetycznej miało nastąpić według technicznych warunków zasilania i przydziału mocy wydanych przez PGE Dystrybucja SA Oddział Ł. – Teren – Rejon Energetyczny Ł. Grunty objęte inwestycją to grunty, które nie wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze (klasa V), teren planowanej inwestycji jest położony poza obszarami objętymi prawnymi formami ochrony przyrody i zabytków.

Organ ustalił również, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze czy potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz przeprowadzenia postępowania o jej oddziaływaniu na środowisko.

Odnosząc się do nieadekwatności zastosowanej w analizach akustycznych normy PN-ISO 9613-2, należy wyjaśnić, że jest ona jedyną obowiązującą normą do obliczania propagacji hałasu przemysłowego. Mimo, iż jak słusznie podnosi skarżący norma ta dedykowana jest źródłom hałasu znajdującym się blisko powierzchni ziemi, to brak jest formalnych przeszkód do jej zastosowania w przypadku farm wiatrowych, zwłaszcza, że nie istnieje alternatywna norma prawna przeznaczona dla elektrowni wiatrowych. Natomiast kwestie dotyczące infradźwięków czy efektu migotania cienia nie zostały uregulowane prawnie, nie mogą stać się przedmiotem rozważań i stanowić o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

Wątpliwości tut. Sądu budzi jednak kwestia związana z ochroną akustyczną terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją.

Otóż, analiza akt administracyjnych wskazuje na pewne nieścisłości w określeniu przedmiotu planowanej inwestycji.

Z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 27 sierpnia 2014 r. wynika, że przedmiotem inwestycji będzie zespół turbin wiatrowych o wysokości całkowitej do 30 metrów i promieniu wirnika do 11 m i mocy maksymalnej do 100kW każda. W uzupełnieniu wniosku z dnia 17 grudnia 2014 r. inwestor stwierdził, że przedmiotem inwestycji będą wiatraki o wysokości masztu do 20 m i promieniu wirnika do 10 m. W kolejnym piśmie z dnia 18 maja 2015 r. uzupełniającym wniosek o ustalenie warunków zabudowy inwestor wskazał ponownie, że promień wirnika będzie wynosić do 11 metrów. W opracowaniu zawierającym analizę hałasu dla przedsięwzięcia, sporządzonym przez mgr inż. M. S. wskazano, że dla analizy rozprzestrzeniania się hałasu przyjęto moc akustyczną dla turbiny o nominalnej mocy 70kW, średnicy wirnika 21 metrów i wysokości wieży do 18 metrów. Decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] ustaliła warunki zabudowy dla inwestycji złożonej z zespołu wiatraków o wysokości masztu do 20 metrów i promieniu wirnika do 10 metrów oraz mocy maksymalnej do 100kW każdy.

Powyższe daje podstawy do twierdzenia, że nie jest jednoznaczne, jaki w rzeczywistości będzie przedmiot inwestycji i jaki hałas będzie on wytwarzał, skoro w sposób jednoznaczny nie zostały określone parametry planowanej inwestycji. Co więcej nie można zaakceptować sytuacji, w której sporządzona analiza hałasu nie dotyczy wprost inwestycji o parametrach takich jak to wynika z wniosku, lecz jej autor odnosi się do wiatraków o wysokości masztu 18 metrów i promieniu wirnika 10,5 metra, a co istotne o mniejszej mocy znamionowej (do 70kW). Przyjęcie za podstawę analizy rozprzestrzeniania się hałasu od turbin o nominalnej mocy 70 kW i innej wysokości masztu stawia pod znakiem zapytania wartość dowodową złożonego przez inwestora opracowania, sporządzonego przez mgr inż. M. S.. Nie sposób bowiem stwierdzić, czy wiatraki będące przedmiotem planowanej inwestycji (wyższe i o mocy maksymalnej 100 kW) stanowią w ogóle porównywalne źródło hałasu z wiatrakami przyjętymi do analizy przez autorkę opracowania. W ocenie tut. Sądu powyższe nieścisłości nie pozwalają w konsekwencji na przyjęcie, że prawidłowo ustalony został zakres i sposób oddziaływania planowanej inwestycji, a zatem, że prawidłowo została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. Sąd zdaje sobie sprawę, że pojęcia mocy nominalnej i maksymalnej nie są tożsame. Jednakże w sytuacji, gdy wiatrak o określonej mocy nominalnej może w określonych warunkach uzyskiwać wyższą moc, to analizę hałasu winno się przeprowadzić z uwzględnieniem tej wyżej mocy.

Opisane nieścisłości, w ocenie tut. Sądu, powinny być w toku postępowania dostrzeżone przez organy administracji publicznej, a nasuwające się wątpliwości usunięte przed wydaniem decyzji, gdyż to na organach prowadzących postępowanie spoczywa obowiązek analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dokumentów. Dostrzeżenie uchybienia na etapie sądowej kontroli decyzji administracyjnych uzasadnia natomiast postawienie zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Prowadząc ponownie postępowanie organy zobligowane będą uwzględnić oceną prawną wynikającą z niniejszego wyroku.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak w pkt 2 wyroku, zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu.

ał