Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 708/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1 art. 1, art. 3, art. 6 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.
article: art. 29 ust.. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2137
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 80 ust. 1, ust. 2, ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności w ramach wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 lipca 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 21 lutego 2018 r. ustalającą H. C. kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012.

Decyzja organu odwoławczego została podjęta na tle następującego stanu faktycznego:

H. C., działając jako rolnik, wystąpił w dniu 7 maja 2012 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2012. W tabeli VIII wniosku Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych strona wniosła o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 163,80 ha oraz uzupełniającej płatności podstawowej do działek rolnych o powierzchni 54,52 ha zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Do wniosku strona załączyła materiał graficzny, na którym zaznaczyła położenie działek rolnych zadeklarowanych we wniosku.

Decyzją z dnia 28 maja 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2012 w łącznej wysokości 119.248, 33 zł, w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości 118.937,79 zł, do powierzchni 162,47 ha oraz uzupełniającą płatność podstawową w wysokości 310, 54 zł, ze względu na konieczność zastosowania zmniejszenia wynikającego z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2012 r., zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2012. Wobec braku zaskarżenia decyzja stała się ostateczna.

W dniu 15 lipca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, zakończonego wydaniem decyzji z dnia 28 maja 2013 r.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia 27 marca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił decyzję z dnia 28 maja 2013 r. oraz przyznał stronie jednolitą płatność obszarową na rok 2012 w wysokości 103.747, 55 zł i odmówił przyznania uzupełniającej płatności podstawowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w sprawie ustalił, iż H. C. nie prowadził działalności rolniczej w 2012 r. na działce ewidencyjnej nr [...], wydzierżawionej w dniu 15 stycznia 2001 r. i zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012. W ocenie organu, złożone przez H. C. i W. C. oświadczenia jednoznacznie wskazują, że to W. C. był faktycznym użytkownikiem działki ewidencyjnej nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 9 lipca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, iż organ I instancji winien odnieść się do całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zeznań i wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania przez H. C. i W. C., a następnie wydać decyzję spełniającą wymogi określone w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) dalej "k.p.a.".

Decyzją z dnia 9 października 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił decyzję dotychczasową z dnia 28 maja 2013 r. oraz przyznał stronie jednolitą płatność obszarową na rok 2012 w wysokości 103.747, 55 zł i odmówił przyznania uzupełniającej płatności podstawowej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia 2 grudnia 2015 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 224/16 oddalił skargę strony na ww. decyzję organu odwoławczego.

W dniu 4 stycznia 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poinformował H. C. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 przyznanych na mocy decyzji z dnia 28 maja 2013 r., wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR.

Następnie w dniu 10 lipca 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję o ustaleniu stronie kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2012 z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 15.190, 24 zł.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Decyzją z dnia 13 grudnia 2017 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, iż organ I instancji zobligowany jest przeanalizować kwestię terminu przedawnienia ustalenia obowiązku zwrotu płatności pobranych nienależnie, wynikającego z art. 3 ust. 1 i 3 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. ze zm.), zwane dalej rozporządzenie nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r., ustalić prawidłową kwotę do zwrotu wynikającą z powyższych ustaleń, a następnie wydać decyzję w sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz obowiązujące przepisy prawa.

Decyzją z dnia 21 lutego 2018 r. organ I instancji ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2012 w łącznej wysokości 15.190, 24 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż strona utraciła uprawnienie do uzyskania płatności dla działki ewidencyjnej nr [...] do powierzchni 6,00 ha, przyznanej decyzją z dnia 28 maja 2013 r., na podstawie której otrzymała płatność obszarową w łącznej wysokości 119.248,33 zł, a która w dniu 14 czerwca 2013 r. została przekazana na wskazany przez nią we wniosku o wpis do ewidencji producentów rachunek bankowy, z uwagi na wydaną w postępowaniu wznowieniowym decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej z dnia 28 maja 2013 r. oraz w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranej płatności oraz wyjaśnił, iż brak było podstaw wykluczających obowiązek zwrotu na podstawie art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str. 65), zwane dalej "rozporządzenie nr 1122/2009". Organ ustalił również, iż w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie ustalenia obowiązku zwrotu płatności pobranych nienależnie.

Pismem z dnia 20 marca 2018 r. strona wniosła odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

Decyzją z dnia 13 lipca 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję z dnia 21 lutego 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 ze zm.).

Następnie organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowym postępowaniu organ był zobowiązany do ustalenia, czy H. C. pobrał nienależnie lub nadmiernie przyznane w 2012 r. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Organ odwoławczy wskazał, że bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, iż decyzją z dnia 28 maja 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał, a następnie wypłacił w dniu 14 czerwca 2013 r., stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej wysokości 119.248, 33 zł, w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości 118.937, 79 zł oraz uzupełniającą płatność podstawową w wysokości 310, 54 zł. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z wyjściem na jaw nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi w momencie wydania decyzji organ I instancji wznowił postępowanie, a następnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wydał ostateczną decyzję z dnia 9 października 2015 r., w której uchylił decyzję dotychczasową oraz przyznał stronie jednolitą płatność obszarową w wysokości 103.747, 55 zł i odmówił przyznania stronie uzupełniającej płatności podstawowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 2 grudnia 2015 r., a skarga złożona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na tę decyzję została oddalona, a wyrok jest prawomocny.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w niniejszym postępowaniu nie rozstrzyga o prawidłowości przyznania płatności, a jego kompetencją jest wyłącznie ustalenie, czy organ I instancji prawidłowo ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności na rok 2012.

Według organu II instancji, niezasadny jest zarzut, dotyczący wskazania sprzecznych przepisów w podstawie prawnej w uzasadnieniu decyzji z dnia 21 lutego 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyraźnie bowiem wskazał, w myśl art. 107 § 3 k.p.a., które przepisy obowiązują w rozpoznawanej sprawie, zarówno w sentencji zaskarżonej decyzji, jak i jej uzasadnieniu. Ponadto podniesiona przez stronę w odwołaniu kwestia działania beneficjenta w dobrej lub w złej wierze nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ przepis art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. nie ma zastosowania w odniesieniu do płatności za rok 2012.

W zakresie zarzutu, dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, organ odwoławczy podniósł, iż nie popełniono błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie przyznania płatności na rok 2012, co potwierdza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, oddalający skargę strony w tej sprawie. Zatem nie było podstaw do przyjęcia, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ I instancji naruszyła art. 7, art. 77, czy art. 80 k.p.a.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo ustalił stronie nienależnie pobraną płatność w wysokości 15.190, 24 zł.

Odnosząc się do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie na kwotę nienależnie pobranych płatności składają się kwoty płatności w wysokości 15.190, 24 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz w wysokości 310, 54 zł z tytułu uzupełniającej płatności podstawowej. Zatem kwota nienależnie pobranych płatności z jednolitej płatności obszarowej przekracza kwotę, stanowiącą równowartości 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94 (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, zwanej dalej rozporządzenie nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzi przesłanka uzasadniająca odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Niemniej jednak kwota nienależnie pobranych z tytułu uzupełniającej płatności podstawowej nie przekracza kwoty, stanowiącej równowartości 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013, a więc w odniesieniu do tej płatności, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo odstąpił od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.

W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, strona słusznie została przez organ I instancji zobowiązana do zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu jednolitej płatności obszarowej w łącznej wysokości 15.190, 24 zł.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił, iż art. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE Nr L 25, str. 8 z 28.1.2011 ze zm.) nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przepisy ww. rozporządzenia obowiązują dla płatności w latach 2011 - 2014 wypłaconych w ramach PROW 2007 - 2013. Natomiast w przypadku płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zastosowanie ma rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Tym samym zarzut, dotyczący niezastosowania w niniejszej sprawie art. 5 ust. 3 zd. 1 i 2 rozporządzenia nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. organ II instancji uznał za bezpodstawny.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności zostały określone w art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Zgodnie z art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek: płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy; błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas, jeżeli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności.

Organ II instancji podkreślił, że zasadą jest, iż płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone, a tym samym przepisy ustanawiające wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane zawężająco.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji podał, że w niniejszej sprawie płatności, wypłacone w dniu 14 czerwca 2013 r., na podstawie decyzji z dnia 28 maja 2013 r., nie wynikały z pomyłki ARiMR, bowiem w dniu wydawania ww. decyzji organ nie posiadał informacji, z których wynikałoby, iż H. C. wydzierżawił W. C. na okres 15 lat na podstawie umowy dzierżawy z dnia 15 stycznia 2001 r. działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 6,00 ha.

Odnosząc się do kwestii przedawnienia terminu do ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, organ odwoławczy wskazał, że w przypadku nienależnie pobranych płatności zastosowanie ma art. 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1995 r., natomiast w przypadku nadmiernie pobranych płatności stosuje się art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej.

W związku z tym organ II instancji odnotował, że w przedmiotowej sprawie datą dopuszczenia się nieprawidłowości jest data złożenia przez stronę wniosku o przyznanie płatności na rok 2012, tj. 7 maja 2012 r. Niemniej postanowieniem o wznowieniu postępowania z urzędu oraz wezwaniem z dnia 15 lipca 2014 r., doręczonymi stronie w dniu 18 lipca 2014 r., organ poinformował wnioskodawcę o nieprawidłowościach w zakresie działki ewidencyjnej nr [...], wskazując, iż do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła informacja o wydzierżawieniu w dniu 15 stycznia 2001 r. części gruntów W. C.. W rezultacie okres przedawnienia uległ przerwaniu, a w dniu 18 lipca 2014 r. (data doręczenia wezwania do złożenia wyjaśnień) zaczął biec na nowo, co oznacza, że czteroletni okres przedawnienia, wynikający z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, nie upłynął. W ocenie organu II instancji, zarzut, dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 jest więc bezzasadny.

W konkluzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, że kwota płatności w wysokości 15.190, 24 zł jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. i jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2018 r. H. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia 13 lipca 2018 r.

Decyzji organu odwoławczego zarzucono:

I. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

1.art.80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, poprzez jego niezasadne zastosowanie, mimo że nie było podstaw do uznania, iż na rzecz skarżącego została dokonana nienależna płatność;

2.art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu, a błąd nie mógł zostać wykryty przez skarżącego;

3.art. 73 ust.5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008, poprzez:

-jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy pomiędzy datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta, będącego w dobrej wierze, przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, minął okres 4- letni,

-jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie działał w "dobrej wierze", to jest nie znajdował się w uzasadnionym przekonaniu, iż przysługuje mu płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego również na działkę ewidencyjną nr [...], którą faktycznie współposiadał z W. C.,

4.art. 5 ust. 3 zd.1 rozporządzenia Komisji UE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy płatność została dokonana na skutek omyłki właściwego organu, a błąd nie mógł zostać wykryty przez skarżącego;

5.art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy upłynął okres przedawnienia wynoszący cztery lata od wydania decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r.;

II. obrazę przepisów o postępowaniu, mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie przepisu:

1.art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez wybiórcze i niepełne zgromadzenie w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę prowadzącą do poczynienia ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym sprawy, w tym niedopuszczenie z urzędu dowodu w postaci pisemnych i ustnych wyjaśnień skarżącego oraz W. C., składnych w postępowaniu wznowieniowym, co było niezbędne do ustalenia dobrej wiary po stronie H. C. oraz ustalenia, czy ewentualny błąd mógł zostać wykryty przez skarżącego;

2.art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób nie budzący zaufania jej uczestników do władzy publicznej, w szczególności zaś poprzez pominięcie wyjaśnień złożonych przez stronę postępowania;

3.art. 80 k.p.a., polegające na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego;

4.art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, a jedynie ograniczenie się do przytoczenie przepisów prawa;

III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia w postaci przyjęcia, iż:

-skarżący nie był posiadaczem gruntów rolnych, na które rolnikowi przysługuje płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

-skarżący oraz W. C. nie współkorzystali, a zatem nie byli współposiadaczami gruntów rolnych, na które rolnikowi przysługuje płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

-skarżący nie prowadził działalności rolniczej w 2012 r. na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w Z.,

-skarżący, zgłaszając do płatności działkę ewidencyjną nr [...], nie znajdował się dobrej wierze i mógł wykryć błąd, polegający na przyznaniu mu płatności na powyższą działkę.

W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący spełniał wszystkie przesłanki do uzyskania płatności w 2012 r., bowiem wraz z bratem W. C. wspólnie prowadzili gospodarstwo rolne, a zatem wspólnie korzystali z działki, na którą przyznano płatność, w konsekwencji obaj byli współposiadaczami gruntów rolnych, na które rolnikowi przysługuje płatność.

Ponadto wskazano, że istnieje sprzeczność pomiędzy tym, jakie organ powołuje przepis prawa w podstawie decyzji, a jakie przywołuje w jej uzasadnieniu.

Niezależnie od powyższego, skarżący zaakcentował, że organ nie zebrał materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji. W jego ocenie, zeznania i wyjaśnienia składane w toku postępowania wznowieniowego winny być dopuszczone z urzędu przez organ w niniejszym postępowaniu w odniesieniu do kwestii dobrej wiary po jego stronie oraz tego, czy ewentualny błąd mógł przez niego zostać wykryty. Zdaniem skarżącego, organ naruszając przepisy proceduralne, niewłaściwe zastosował przepisy prawa materialnego. Ponadto naruszył zasadę zaufania do organów administracji.

Końcowo, skarżący dodał, że postępowanie w niniejszej sprawie winno być umorzone z uwagi na przedawnienie terminu do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W pierwszej kolejności przed merytorycznym ustosunkowaniem się do zarzutów skargi należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego, a mianowicie zarzutu przedawnienia obowiązku zwrotu płatności.

Wskazać należy, że w tej kwestii zastosowanie ma rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L z 1995 r., Nr 312, str. 1 ze zm.). Otóż, zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia nr 2988/95 okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1.

Wyjaśnić należy, że przepisy rozporządzenia Rady nr 2988/95 są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów krajowych (Ordynacji podatkowej) i mają zastosowanie w zakresie terminu przedawnienia do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności. Termin ten wynosi cztery lata od dopuszczenia się nieprawidłowości, przez którą należy rozumieć jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem (art.1 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2988/95).

W rozpoznawanej sprawie za datę dopuszczenia się nieprawidłowości przez skarżącego należy uznać, co prawidłowo odnotował organ II instancji, dzień złożenia przez niego wniosku o przyznanie płatności na 2012 r., tj. dzień 7 maja 2012 r. Z kolei przerwanie okresu przedawnienia nastąpiło na skutek doręczenia skarżącemu postanowienia o wznowieniu postępowania z urzędu oraz wezwania z dnia 15 lipca 2014r., w których organ wyraźnie poinformował skarżącego o nieprawidłowościach w zakresie działki ewidencyjnej nr [...].

W konsekwencji organy prawidłowo skonstatowały, iż w niniejszej sprawie - stosownie do regulacji, wynikającej z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 - nie nastąpiło przedawnienie terminu do ustalenia nienależnie pobranych przez skarżącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Dodać również należy, że w odniesieniu do płatności na lata 2004-2009 jednolity termin przedawnienia dla ustalenia obowiązku zwrotu płatności wynika z art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 - dla płatności na rok 2004 oraz z art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 - dla płatności na lata 2005- 2009. Natomiast przepisy sektorowe, odnoszące się do płatności na rok 2010 i następne, tj. art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, nie zawierają regulacji odnoszących się do terminu przedawnienia na ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. W związku z tym dla oceny przedawnienia na ustalenie obowiązku zwrotu płatności na rok 2010 i następne należało właśnie zastosować art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, wskazać należy, że postępowanie w sprawie nienależnie pobranych płatności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, prowadzonym w trybie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 2137). Zgodnie z tym przepisem ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Wymaga wyjaśnienia, że nienależną płatnością jest wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota nienależnie pobranych środków publicznych pochodzących

z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/GL 831/10, LEX nr 619010).

Wskazać zatem należy, że z treści wyżej przywołanego przepisu wynika wprost, że przedmiotem postępowania toczącego się przed organami jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Ustalenie, czy przyznane uprzednio kwoty pomocy, czy płatności były przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości może wynikać z ustaleń dokonanych w toku postępowania toczącego się na podstawie art. 29 ust. 1 ww. ustawy, jak i z ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniach nadzwyczajnych w przedmiocie przyznania płatności lub pomocy.

W pierwszym przypadku do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i funduszy krajowych dochodzi wówczas, gdy środki pochodzące z tych funduszy zostaną przyznane decyzją administracyjną i zostaną wypłacone, a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W takim przypadku zadaniem organów jest ustalenie, że doszło do dokonania nienależnej płatności oraz czy nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość żądania jej zwrotu. Rolą organów prowadzących postępowanie w oparciu o art. 29 ust. 1 ww. ustawy nie jest natomiast kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne (tj. czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną) i czy decyzja została skierowana do właściwego podmiotu.

Wymaga zaakcentowania, że postępowanie w sprawie przyznania płatności jest postępowaniem odrębnym od postępowania uregulowanego w art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym również Sąd, rozpoznając skargę od decyzji w przedmiocie nienależnego lub nadmiernego pobrania środków, nie może zajmować stanowiska co do zgodności z prawem decyzji przyznającej płatności.

Na gruncie rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzją z dnia 28 maja 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał, a następnie wypłacił w dniu 14 czerwca 2013 r., stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej wysokości 119.248, 33 zł, w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości 118.937, 79 zł oraz uzupełniającą płatność podstawową w wysokości 310, 54 zł. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ I instancji wznowił postępowanie, a następnie wydał ostateczną decyzję z dnia 9 października 2015 r., w której uchylił ww. decyzję z dnia 28 maja 2013 r. oraz przyznał stronie jednolitą płatność obszarową w wysokości 103.747, 55 zł i odmówił przyznania uzupełniającej płatności podstawowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 2 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 224/16 oddalił skargę strony na ww. decyzję organu II instancji.

W tak ustalonym stanie faktycznym zostały spełnione wspomniane wcześniej przesłanki, pozwalające uznać przyznaną i wypłaconą skarżącemu płatność za nienależną w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Przekazane na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 6 grudnia 2013 r. środki pieniężne w łącznej wysokości 146.697,85 zł stały się nienależne, skoro doszło do ostatecznego wyeliminowania ze zbioru legalnych aktów administracyjnych tej decyzji, zaś kolejną ostateczną decyzją przyznano środki w niższej wysokości.

Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 224/16 przesądził, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem działki ewidencyjnej nr [...] na dzień 7 maja 2012r., a W. C. był osobą, która utrzymywała grunty zgodnie z normami i przestrzegała wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek o dopłaty rolnicze, co potwierdził także sam skarżący wskazując, iż W. C. podejmował decyzje odnośnie zasiewów i działań agrotechnicznych.

Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie obowiązek zwrotu nienależnej płatności wynikał z art. 80 ust.1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009. Jak stanowi art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki naliczone zgodnie z ust. 2. Przy czym obowiązek ten podlegał wyłączeniu w przypadku stwierdzenia istnienia negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia. Stosownie do treści tego przepisu obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać przez beneficjenta (rolnika) wykryty w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności.

Przepis art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, że nienależna płatność ma zostać dokonana "na skutek pomyłki organu". Zwrot ten wskazuje, że chodzi tu o takie działanie organu, które jest czynnikiem sprawczym bezpodstawnego przyznania rolnikowi płatności. Celem określonego w powołanym przepisie wyjątku od zasady, że płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone, jest zwolnienie z obowiązku zwrotu tylko w takich sytuacjach, w których to błąd organu spowodował wypłatę nienależnej płatności. Chodzić tu będzie o tę część rozstrzygnięcia, za którą w całości i niezależnie od rolnika odpowiada organ.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sposób prawidłowy zbadał przesłanki wynikające z ww. przepisu, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Jak wskazał organ II instancji, płatności wypłacone w dniu 14 czerwca 2013 r., na podstawie decyzji z dnia 28 maja 2013 r., nie wynikały z pomyłki ARiMR, ponieważ w dniu wydawania ww. decyzji organ nie posiadał informacji, z których wynikałoby, iż H. C. wydzierżawił W. C. na okres 15 lat na podstawie umowy dzierżawy z dnia 15 stycznia 2001 r. działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 6,00 ha.

Skoro zatem płatność nie została dokonana na skutek błędu właściwego organu, to słusznie organ II instancji uznał, że brak jest przesłanek do zastosowania art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia. Tym bardziej, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że na dzień wydania decyzji o przyznaniu płatności na 2012 r. organ był w posiadaniu informacji, by wnioskujący nie był faktycznym użytkownikiem działki nr [...] zgłoszonej do płatności w 2012 r. Zatem nie budzi wątpliwości, że płatność nie została dokonana na skutek pomyłki organu. Okoliczność ta czyni zbyteczną analizę możliwości wykrycia ewentualnego błędu przez rolnika, czy też istnienia dobrej wiary rolnika, bowiem przesłanka ta nie występuje w przepisach, mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zaznaczyć również należy, że postępowanie w sprawach dotyczących płatności jest sformalizowane, a oświadczenia woli wnioskodawcy składane są na formularzu. Organ jest związany danymi wskazanymi we wniosku i nie ma obowiązku, ani też uprawnienia do zastępowania skarżącego. Zatem za rzetelność danych zawartych we wniosku odpowiada rolnik. Wypełniając wniosek o przyznanie płatności, wnioskodawca składa oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność i nie może tej odpowiedzialności za wypełnienie takiego wniosku przerzucać na organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 2103/17, wyrok NSA z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 3697/15, publ. CBOSA).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że trafne jest rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki, wyłączające obowiązek zwrotu nienależnie przyznanych płatności. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009.

Ponadto wymaga odnotowania, że kwota nienależnie pobranych płatności z jednolitej płatności obszarowej przekracza kwotę, stanowiącą równowartości 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013, stąd rację ma organ II instancji, że w odniesieniu do tej płatności nie zachodzi przesłanka, uzasadniająca odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Niemniej jednak kwota nienależnie pobranych z tytułu uzupełniającej płatności podstawowej nie przekracza kwoty, stanowiącej równowartości 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013, a więc w odniesieniu do tej płatności prawidłowo organ II instancji odstąpił od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.

Nie można też przyjąć, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy naruszyła art. 7, art. 77, czy art. 80 k.p.a. Nie naruszono również zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a.

Z treści ww. przepisów wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Powyższe reguły, zdaniem Sądu, zostały zachowane w rozpoznawanie sprawie.

Wymaga podkreślenia, że w niniejszej sprawie poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Wszystkie okoliczności niniejszej sprawy istotne w świetle przepisów prawa materialnego, w tym również okoliczności podnoszone przez skarżącego, zostały wzięte pod uwagę w zaskarżonej decyzji, przy czym nie mogły one prowadzić do odstąpienia od ustalenia skarżącemu przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Co ważne, zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zatem twierdzeniom skargi, nie sposób doszukać się sprzeczności w podstawie prawnej i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podsumowując, organy administracji w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Organy prawidłowo więc określiły kwotę płatności podlegających zwrotowi, jak również zgodnie z przepisami określiły obowiązek zwrotu ustalonej kwoty wraz z należnymi odsetkami. A zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji i umorzenia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.