Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 351/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1, ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 966
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 roku sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wysokości dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi U. B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej A. L. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi U. B. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2015 r. A. L., prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe, wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zajmowania lokalu nr 80 przy ul. T. 63 w Ł. o powierzchni użytkowej 28,07 m².

Do wniosku załączona została "Karta użytkownika", wystawiona w dniu 5 stycznia 2015 r. przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A", z której wynika, że miesięczne opłaty ponoszone przez A. L. na rzecz Spółdzielni za lokal nr 80 przy ul. T. 63 w Ł. wynoszą 286,54 zł oraz deklaracja o wysokości dochodów wnioskodawczyni za październik, listopad i grudzień 2015 r., w której wpisany został średni miesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 844,45 zł.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając m.in. na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 966 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817 ze zm.), przyznał A. L. dodatek mieszkaniowy na okres od 2015-02-01 do 2015-07-31 w kwocie 159,87 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż do określenia dodatku mieszkaniowego przyjęto wydatki mieszkaniowe w kwocie 286,54 zł oraz miesięczny dochód gospodarstwa domowego w wysokości 844,45 zł. Wobec powyższego, uwzględniając treść art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami mieszkaniowymi a 15% dochodu jednoosobowego gospodarstwa domowego, organ wyliczył kwotę dodatku w wysokości 159,87 zł.

A. L. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], wnosząc o przyznanie dodatku mieszkaniowego w wyższej kwocie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania, uznało, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. i przyznania dodatku mieszkaniowego w wyższej kwocie, bowiem w dacie rozpoznawania sprawy przez organ I instancji należało uwzględnić wysokość dochodu wg. złożonego oświadczenia oraz wysokość wydatków na mieszkanie w relacji do najniższej emerytury.

Kolegium wskazało, iż przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych posiadają charakter obligatoryjny i z tego względu nie jest możliwe np. przyznanie dodatku mieszkaniowego z pominięciem warunków wymienionych w przepisach ustawy jak również brak jest podstaw do uznaniowego zwiększenia wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego. Dlatego też żadne argumenty dotyczące złej sytuacji finansowej, rodzinnej czy zdrowotnej nie mogą wpłynąć na zmianę decyzji i przyznanie dodatku mieszkaniowego w wyższej kwocie. Przepisy powołanej ustawy w sposób szczegółowy i kategoryczny określają bowiem przesłanki, od spełnienia których uzależniono przyznanie pomocy finansowej z budżetu gminy w postaci dodatku mieszkaniowego.

Organ zaznaczył, iż zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W tej konkretnej sytuacji zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy zobowiązane były do zastosowania unormowań wynikających z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

W skardze do sądu oraz uzupełnieniu skargi A. L. podniosła, iż jej zdaniem wysokość dodatku mieszkaniowego jest zaniżona. Podkreśliła, iż do tej pory nie wypłacono jej tego, co zostało przyznane zaskarżoną do sądu decyzją.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. sąd przyznał A. L. prawo pomocy w zakresie zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata.

Na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. pełnomocnik A. L. oświadczył, iż popiera skargę oraz wyjaśnił, że nie otrzymał od skarżącej żadnych dodatkowych dokumentów potwierdzających zasadność skargi. Podniósł, iż skarżąca nie zgadza się z wysokością przyznanego dodatku mieszkaniowego z uwagi na swoją trudną sytuację życiową. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż nie kwestionuje arytmetycznych wyliczeń dokonanych przez organy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cytowanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie natomiast treścią art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 66 ze zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art.1). Ustawa nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy).

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 omawianej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniżej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. W powyższym przepisie określono, w jakiej wysokości dochody w rodzinie uprawniają do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Podstawowym kryterium, od którego ustawa uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest więc poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy.

Art. 5 wyżej wymienionej ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, wynosi ona 35 m². Z treści powyższego przepisu wynika, iż kryterium, od którego ustawa uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest także powierzchnia użytkowa lokalu, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego.

Z kolei stosownie do treści art. 6 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od łącznego dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego, powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Ponadto należały odnotować, że w myśl art. 6 ust. 4 ustawy, wśród wydatków ponoszonych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego takie jak czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

W rozpoznawanej sprawie ustalono, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 28,07 m² , a więc niższej od powierzchni normatywnej przypadającej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego (35 m²). Dochód gospodarstwa domowego skarżącej w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł 844,45 zł na miesiąc i nie jest wyższy od 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.

Faktycznie ponoszone przez skarżącą wydatki na zajmowane mieszkanie przyjęto na podstawie wniosku i złączonej do niego "Karty użytkownika", wystawionej w dniu 5 stycznia 2015 r. przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A", z której wynika, że miesięczne opłaty ponoszone przez A. L. na rzecz Spółdzielni za lokal nr 80 przy ul. T. 63 w Ł. wynoszą 286,54 zł. Taka wysokość wydatków została uwzględniona przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Następnie przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy prawidłowo uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącej nie przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu tegoż udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15% uzyskiwanych dochodów. Wysokość dodatku mieszkaniowego wynosi zatem 159,87 zł i stanowi różnicę pomiędzy wydatkami mieszkaniowymi a 15% udziałem średniego miesięcznego dochodu 1 członka gospodarstwa domowego (286,54 zł - 15% z 844,45 zł daje kwotę 159,87 zł.)

Stąd też należało uznać, iż wysokość przyznanego skarżącej dodatku mieszkaniowego obliczona została prawidłowo, a w konsekwencji ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy obydwu instancji są zgodne z regułami określonymi w ustawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów administracji naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż w jej ocenie wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego jest zbyt niska z uwagi na jej trudną sytuację życiową, wskazać należy, że przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego organ może kierować się wyłącznie kryteriami wskazanymi w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Trzeba podkreślić, że na gruncie niniejszej sprawy organy administracji przyznając prawo do dodatku mieszkaniowego, kierowały się ściśle określonymi przesłankami ustawowymi. Nie stwierdzono, aby do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyjęte zostały przez organy kwoty wydatków mieszkaniowych czy też dochodu skarżącej w nieprawidłowej lub też niezgodnej z wnioskiem wysokości. Skoro skarżąca, ani jej pełnomocnik ustanowiony z urzędu, nie byli w stanie wskazać, jakie normy prawne organy naruszyły dokonując wyliczenia należnego stronie dodatku mieszkaniowego, czy też jakich ustawowo wskazanych okoliczności faktycznych nie wzięły pod uwagę wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, a sąd takich uchybień również nie dostrzega, to zarzut wadliwego obliczenia wysokości dodatku uznać trzeba za bezzasadny.

Podnoszona natomiast przez skarżącą okoliczność braku wypłaty przyznanego jej dodatku mieszkaniowego nie podlega ocenie sądu w niniejszym postępowaniu. Należy domniemywać, że organ wstrzymał wypłatę dodatku z uwagi na zakwestionowanie przez stronę jego wysokości, do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.

O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącej adwokata orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 615), określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).

d.j.