Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 381/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2, art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 ust. 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 1990
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 30 maja 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. M. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

P. N. M. – obywatel [...] - wniósł skargę, na bezczynność Wojewody [...], wobec pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W skardze zarzucono naruszenie art. 8, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "K.p.a.", przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy.

W uzasadnieniu skargi przywołano następującą argumentację:

- organ administracji nigdy w sposób prawidłowy nie wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dwóch przyczyn:

- wezwanie z 20 lipca 2016 r. było wadliwe; nie zawierało bowiem informacji, że nie uzupełnienie braków wniosku, wymienionych w pkt. 1, wezwania będzie skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania; brak pouczenia strony o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku powoduje, że organ nie może pozostawić wniosku bez rozpoznania, lecz powinien ponownie w sposób prawidłowy wezwać Wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku;

- pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku powinno zostać doręczone w języku zrozumiałym dla Cudzoziemca; organ, prowadzący postępowanie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy - stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r. poz. 2206) - poucza cudzoziemca pisemnie w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach; obowiązek takiego pouczenia spoczywał także organach prowadzących postępowania w sprawach cudzoziemców na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573), uchylonej z dniem 1 maja 2014 r.; na gruncie tej regulacji ukształtowało się orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy komentatorów; z racji tożsamego brzmienia obecnie obowiązującej regulacji art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach z 2013 roku, co do zakresu pouczenia, nie straciły one na aktualności; art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach normuje obowiązek informacyjny, spoczywający na organach administracji i przejawia się w konieczności niezwykle szerokiego pouczenia o zasadach i trybie postępowania oraz przysługujących prawach i ciążących na nim obowiązkach; powyższe pouczenie nie dotyczy wyłącznie statusu stron, czy zarysu obowiązku pouczenia o środkach odwoławczych w razie niekorzystnego dla cudzoziemca rozstrzygnięcia złożonego przezeń wniosku; pouczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach nie dotyczy wyłącznie stricte postępowania związanego z przedmiotem danego wniosku dopuszczalnego regulacjami ustawy o cudzoziemcach, ale i pouczeń cudzoziemca, których potrzeba wyniknie we wstępnej fazie postępowaniu czy też już w trakcie postępowania administracyjnego, np. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowym, czyli po skutecznym wniesieniu wniosku w tym przedmiocie; art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o cudzoziemcach należy ujmować jako unormowanie konkretyzujące dyrektywę, wynikającą z art. 9 K.p.a.; w jej myśl organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego; czuwają one nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

- z akt sprawy wynika, że Cudzoziemiec otrzymał wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w języku polskim; zatem organ, wzywając cudzoziemca w języku polskim do usunięcia braku formalnego wniosku, działał zgodnie nie tylko z ustawą o cudzoziemcach z 2013 r., ale i z ustawą z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r, Nr 43, poz. 224); niemniej obowiązkiem organu, oprócz doręczenia wezwania skarżącemu przedmiotowego pouczenia w języku polskim, było również doręczenie pouczenia w języku dla niego zrozumiałym; językiem zrozumiałym dla Cudzoziemca jest [...]; tymczasem nie otrzymał on w takim języku stosownego pouczenia; w tym stanie rzeczy organ nie dopełnił omawianego obowiązku; z orzecznictwa sądów administracyjnych zaś wynika, że w innych inicjowanych przez cudzoziemców sprawach organ wypełniał ten obowiązek, gdyż załącznikiem do wezwania do usunięcia braków formalnych i pouczenia dotyczącego tej czynności w języku polskim, było również pouczenie np. w języku [...] (tak wyrok WSA o sygn. akt V SA/Wa 1037/10, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"),

- samo stwierdzenie, że Wnioskodawca nie otrzymał pouczenia o skutku nieusunięcia braków formalnych w języku dla niego zrozumiałym oznacza, że wezwanie nie było skuteczne a organ bezpodstawnie pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania,

- okazane przez Cudzoziemca pełnomocnictwo było w dniu składania wniosku prawidłowe; organ błędnie je natomiast zinterpretował i następnie pozostawił wniosek bez rozpoznania,

- wezwanie do uzupełniania braków formalnych wniosku powinno być precyzyjne, a nie ogólne - w żaden sposób nie przystające do braków pełnomocnictwa okazanego przez Skarżącego; w licznych sprawach, na podstawie okazanego przez Skarżącego pełnomocnictwa, zostało wydane zezwolenie na pobyt czasowy i nie było ono kwestionowane przez organ.

Dodatkowym pismem (k. 21-22) pełnomocnik Skarżącego wyniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczność nie kwestionowania przez organ treści umocowania w innych - tożsamych przeprowadzonych sprawach. W takiej sytuacji - skoro wcześniej określona praktyka nie była kwestionowana - skutkami jej zmiany nie można obarczyć stron postępowania. Podniesiono też, że - o ile brak został uzupełniony przed wystosowaniem pisma o pozostawienie sprawy bez rozpoznania - sprawa powinna zostać wszczęta.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, żądając także zasądzenia od Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano:

- 20 lipca 2016 r. Cudzoziemiec wystąpił, do organu z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- pismem z 20 lipca 2016 r. został on wezwany - w trybie art. 64 § 2 K.p.a. - do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez złożenie czytelnego podpisu pracodawcy lub osoby upoważnionej do reprezentowania pracodawcy na stronie 4 załącznika do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; wezwanie zawierało pouczenie wskazujące, że - jeśli podpis zostanie złożony przez osobę upoważnioną - należy dołączyć kopię prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa do reprezentowania pracodawcy, wraz z okazaniem oryginału pełnomocnictwa do wglądu,

- przedmiotowe wezwanie zostało odebrane 20 lipca 2016 r.; termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął 27 lipca 2016 r.,

- 10 sierpnia 2016 r. organ pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie załącznika nr 1, opatrzonego czytelnym podpisem pracodawcy lub osoby upoważnionej przez pracodawcę; zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zostało wysłane pocztą na adres wskazany przez stronę we wniosku i skutecznie doręczone 25 sierpnia 2016 r.,

- 2 sierpnia 2016 r. do organu wpłynęła prośba Cudzoziemca o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; Cudzoziemiec wskazał, że "brak złożenia dokumentu w terminie wynika z faktu, że osoba upoważniona do jego wydania przebywa za granicą, tj. w siedzibie firmy w [...].",

- postanowieniem z 14 września 2016 r. odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku,

- 20 lutego 2017 r. Skarżący złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy przez organ I. instancji, postanowieniem z 10 listopada 2017 r. uznano zażalenie za nieuzasadnione,

- w sprawie nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku o pobyt czasowy Cudzoziemca; inicjujące postępowanie podanie zawierało bowiem braki formalne; biorąc pod uwagę przepisy art. 106 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 64 § 2 K.p.a., organ administracji prawidłowo wezwał Cudzoziemca do usunięcia braków formalnych wniosku o dzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, określając jednocześnie skutki w przypadku ich nieusunięcia,

- wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, wezwanie z 20 lipca 2016 r. zawierało wyraźne pouczenie o brakujących dokumentach, sposobie ich uzupełnienia oraz konsekwencjach w przypadku ich nieuzupełnienia.

- tym samym organ - mając na uwadze treść art. 64 § 2 K.p.a. - był zobligowany do pozostawienia wniosku bez rozpoznania; wydanie decyzji - zgodnie z żądaniem - stanowiłoby naruszenie przepisów prawa materialnego,

- z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ administracji publicznej nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności; w sprawie Cudzoziemca, nie można mówić o bezczynności organu; prawidłowo, pozostawił on bowiem wniosek Skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych; jest to - przewidziana prawem polskim - czynność, materialno-techniczna,

- odnosząc się do zarzutu skargi, jakoby Cudzoziemiec został wezwany w sposób nieprawidłowy do uzupełnienia braków formalnych, gdyż wezwanie nie zawierało informacji, że nieuzupełnienie braków wniosku będzie skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, uznano go za bezzasadny; w pkt 2 pouczenia w wezwaniu znajduje się bowiem informacja o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych w terminie; Cudzoziemiec odebrał wraz z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych pouczenie o przysługujących mu prawach; jednocześnie ani w toku postępowaniu w I. instancji ani, w zażaleniu na niezałatwienie sprawy w terminie do organu odwoławczego Cudzoziemiec nie kwestionował prawidłowości doręczenia mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych,

- po stronie organu nie doszło do żadnych zaniedbań; 10 sierpnia 2016 r. pozostawiono wniosek Cudzoziemca bez rozpoznania, a 14 września 2016 r. odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku (postanowienie doręczone 28 września 2016 r.); tym samym poinformowano Cudzoziemca o braku możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy; miał on zatem możliwość zaplanowania kwestii związanych z pobytem na terytorium Polski, zwłaszcza, że ważność jego poprzedniego zezwolenia na pobyt czasowy upływała 30 września 2016 r.; jednocześnie - co wynika z akt sprawy - Cudzoziemiec, jako absolwent ukończonych w Polsce studiów stacjonarnych, ma nieograniczony dostęp do rynku pracy i - co najmniej do końca 2016 roku - wykonywał pracę na terytorium Polski.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma miejsce, gdy - w prawnie ustalonym terminie - organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem stosownego aktu w terminie lub nie podjął wymaganej czynności.

Trafne jest stanowisko, prezentowane przez organ administracji w odpowiedzi na skargę, gdzie wskazuje, że nie przedłożenie właściwego pełnomocnictwa, dla osoby reprezentującej pracodawcę Cudzoziemca, stanowiło brak formalny wniosku, w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a. Ponowne przetaczanie jego argumentacji, wobec uprzedniego zreferowania, byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.

W kontekście zarzutów skargi wypada jednak dodać, co następuje:

Do wniosku wymagane jest załączenie stosownego oświadczenia pracodawcy cudzoziemca (art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach). O ile nie jest ono podpisane przez osoby uprawnione bezpośrednio z mocy prawa do reprezentowania danego podmiotu, osoba go reprezentująca winna załączyć stosowne pełnomocnictwo. Jak wynika z akt sprawy do wniosku nie załączono pełnomocnictwa, gdyż znajdujące się w aktach (k. 46) opatrzone jest pieczęcią z datą 27 lipca 2016 r. Zostało ono więc złożone dopiero wobec wezwania z 20 lipca 2016 r. Obejmowało umocowanie do występowania wskazanej w nim osoby wyłącznie w sprawach dotyczących zezwolenia na wykonywanie pracy. Tymczasem - w myśl nowych regulacji (ustawy o cudzoziemcach z 2013 roku) - przedmiotowe postępowanie dotyczy udzielenia zezwolenia równocześnie - w zakresie pobytu i pracy. Skoro więc - w ramach danego postępowania – ustawa wymaga przedkładania określonych dokumentów w imieniu pracodawcy, osoba go reprezentująca powinna dysponować pełnomocnictwem w zakresie postępowania dotyczącego równocześnie pobytu i pracy.

Cudzoziemca poinformowano o brakach formalnych wniosku stosownym pismem – wezwaniem do uzupełnienia braków. Bezpośrednio z jego treści nie wynikało wprawdzie jednoznacznie, o jakim brzmieniu pełnomocnictwo trzeba załączyć. Nie może mieć to jednak znaczenie dla wyniku sprawy z następującego powodu.

O ile informacja, zamieszczona w wezwaniu, nie jest wystarczająco precyzyjna, może to stanowić przesłankę uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku. Tego rodzaju żądanie zostało złożone i rozpoznane ostatecznym postanowieniem z 14 września 2016 r. Odmówiono nim przywrócenia terminu. Pomimo zawarcia w tym akcie stosownego pouczenia Cudzoziemiec nie wniósł od niego zażalenia (w myśl art. 59 § 1 zd. 2 K.p.a.), a potem - gdyby okazało się nieskuteczne - skargi do sądu administracyjnego (wobec art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W takiej sytuacji ostateczne postanowienie kreuje określony stan prawny. Zawarte w nim oceny - np. co do braku przesłanek przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku - nie mogą zostać podważona, w ramach prowadzenia innego postępowania - przykładowo w przedmiocie bezczynności organu. Wniosek o związaniu treścią postawień, na które przysługują zażalenia, potwierdza właśnie możliwość ich zaskarżenia do sądu administracyjnego, a - gdy są ostateczne - umożliwienie ich wzruszone jedynie w trybach nadzwyczajnych (tak art. 127 in fine K.p.a.). Wskazane uwarunkowania systemowe nakazują uznać legalność postanowienia, na które przysługuje zażalenie pomimo, że pracodawca nie odnosi do niego wprost reguły, wyrażonej w art. 16 K.p.a. Postanowienie takie może być przedmiotem kontroli w ramach innych postępowań. Do czasu wyeliminowania, ma ono jednak przymiot ostateczności (tak samo wyrok NSA o sygn.. akt II OSK 1021/11 – dostępny w CBOSA). Nie realizowałaby postulatu państwa prawnego, w myśl art. 2 Konstytucji R.p. której elementem jest reguła stabilności prawa, koncepcja jakoby każde ostateczne orzeczenie, inne niż decyzja administracyjna, mogło być przedmiotem weryfikacji w ramach dowolnego postępowania przed sądem administracyjnym. Dlatego wykładanie reguł kontroli legalności orzeczeń administracyjnych, w taki sposób nie byłoby dopuszczalne.

W takiej sytuacji - skoro w przedmiotowej sprawie:

- Cudzoziemiec został wezwany do usunięcia braków formalnych, także w zakresie załączenia właściwego pełnomocnictwa,

- braki te obiektywnie występowały,

- nie zostały uzupełnione w terminie (przedłożone pełnomocnictwo było wadliwe) oraz

- pozostaje w obrocie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych - nie zostało ono wyeliminowane w trybie nadzwyczajnym -

bezzasadne jest wywodzenie, jakoby organ pozostawał w bezczynności przy rozpatrywaniu wniosku.

W tym świetle nie są uzasadnione szczegółowe zarzuty skargi, z poniższych przyczyn:

- Cudzoziemiec został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku; skierowane do niego pismo - wbrew wywodom skargi - zawierało informacje o skutkach nieuwzględnienia wezwania (pkt 2 pouczenia na str. 1),

- nie może mieć znaczenia dla sprawy, podnoszona kwestia, jakoby organ uprzednio uwzględniał analogiczne pełnomocnictwa - obejmujące wyłącznie procedowanie w przedmiocie uzyskania zezwolenia na pracę; w takiej sytuacji Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, załączonych do dodatkowego pisma; podnoszona kwestia może mieć jedynie znaczenie w kontekście ewentualnego sporu czy Cudzoziemiec w istocie wiedział, w jakim zakresie ma uzupełnić wniosek przez załączenie konkretnego pełnomocnictwa, wobec treści wezwania oraz dotychczasowej praktyki organu; wykracza to jednak poza granice tej sprawy - mogło być przedmiotem rozważania na etapie rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego,

- sama okoliczność uwzględniania w innych sprawach pełnomocnictwa o węższym zakresie nie oznacza, że w przedmiotowej dany dokument można uznać za wystarczający; miał tego zresztą świadomość Cudzoziemiec uzupełniając później brak formalny - już po zakreślonym terminie,

- nie ma znaczenia w sprawie, że wniosek został uzupełniony przed dniem sporządzenia zawiadomienia o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania; stosowny dokument wpłynął do organu 2 sierpnia 2016 r. (k. 54), zaś zawiadomienie jest datowane na 10 sierpnia 2016 r.; termin uzupełnienia braków niewątpliwie wyekspirował, zaś w doktrynie i judykaturze przeważa pogląd, że nie może być on wydłużony; uzupełnienie braku po terminie może być natomiast uznane za skuteczne, o ile w stosownym trybie przywrócono termin dla tej czynności; jak wynika z akt, Cudzoziemiec został poinformowany 27 lipca 2016 r., że dostarczone w tym dniu, w celu uzupełnienia braku - wobec wezwania z 20 lipca 2016 r. – pełnomocnictwo, nie jest prawidłowe (tak: ręczna notatka pracownika organu na kopii wezwania – k. 53 akt adm.); miało to więc miejsce pod sam koniec wyznaczonego terminu; jak już wskazano w obrocie pozostaje jednak - mające walor ostatecznego - postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego; ocena jego legalności wykracza poza granice niniejszej sprawy,

- wynikający z art. 7 ust. 1 in fine ustawy o cudzoziemcach obowiązek pouczenia strony pisemnie, w języku dla niej zrozumiałym, o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach można odnosić wyłącznie do przekazywania informacji o charakterze ogólnym; tego rodzaju została zaś przekazana (patrz: informacje w pouczeniu na formularzu samego wniosku o zezwolenie); nie obejmuje on natomiast obowiązku prowadzenia korespondencji w języku cudzoziemca - np. w kwestii pouczania, jakie braki formalne zawiera wniosek; wskazany przepis stanowi bowiem wyjątek od reguły prowadzenia postępowania w języku polskim - wobec treści ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2011 r., Nr 43, poz. 224); nie może być więc wykładany rozszerzająco; w sprawie – w toku postępowania - nie było nawet podnoszone, aby uchybienie terminu uzupełnienia wniosku wynikało z braku zrozumienia treści wezwania, wobec nieznajomości języka polskiego; gdyby w danym zakresie wystąpiły więc pewne uchybienia nie mogło mieć to znaczenia dla wyniku sprawy, rozumianej jako skuteczne pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W takiej sytuacji bezzasadne są zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, określających reguły, co do terminów załatwienie spraw i sprawności postępowania. Skoro zasadnie wydano postanowienie o pozostawienie sprawy bez rozpoznania, a wniosek w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków, nie został uwzględniony i orzeczenie w tym przedmiocie pozostaje w obrocie, nie można przypisać organowi bezczynności.

Bez znaczenia dla wyniku danej sprawy jest, odnotowana przez organ rozpoznający zażalenie na nieterminowe rozpoznanie sprawy, nieprawidłowość co do treści o uzasadnienie zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wskazano w nim na wadliwość pełnomocnictwa złożonego 27 lipca 2016 r., która w istocie nie występował. Nie mogło to jednak mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Wniosek Cudzoziemca był bowiem w istocie dotknięty brakiem, wskazanym w samym wezwaniu, prawidłowe pełnomocnictwo nie zostało złożone w terminie, zaś terminu uzupełnienia braku nie przewrócono. Ewentualne wady, co do treści uzasadnienia zawiadomienia o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, mogłyby mieć wyłącznie znaczenie w kontekście rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków. Jak wskazano już wcześniej, nie ma to w przedmiotowej sprawie znaczenia.

Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, miał na uwadze, że w judykaturze bywa zaprezentowany także pogląd, jakoby przepisy dotyczące przywrócenia terminów (art. 58-59 K.p.a.) nie miały w ogóle zastosowania w sprawach wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku (tak np. orzeczenie WSA o sygn. akt IV SA/Wa 706/170, opubl. w lex LEX nr 2417895, dostępne też w CBOSA). Koncepcja ta jest oparta na założeniu, jakoby pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie miało w istocie skutków materialno-prawnych, w kontekście praw i obowiązków stron. Możliwe jest bowiem złożenie ponownego wniosku (po uzupełnieniu braku), który zainicjuje nowe postępowanie. Jest ona chybiona, gdyż pominięto w niej w ogóle kategorię spraw, gdzie termin zainicjowania postępowania ma istotne skutki materialno-prawne dla stron. Może on przesądzać w szeregu przypadków np. o zastosowanie przepisów nowego bądź zastępowanego aktu normatywnego (często stosowane rozwiązanie w regulacjach intertemporalnych), czy - jak w przypadku wniosku o uzyskanie zezwoleń dla cudzoziemców, wobec art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach – istotne może być zachowanie stosownego okresu przed wygaśnięciem poprzedniego zezwolenia (patrz np. skutki materialne z art. 108 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy). Dlatego założenie jakoby art. 58-59 K.p.a. (przepisy o przywracaniu terminu) nie miały zastosowanie w sprawach wezwań, kierowanych w myśl art. 64 § 2 Kodeksu, nie jest trafne. W judykaturze nie ma zresztą obecnie jednolitości w danym zakresie (patrz np. wyroki WSA o sygn. akt: II SA/Ke 430/07 opubl w LEX nr 440019 oraz II SAB/Po 26/17 opubl. LEX nr 2399549 - oba dostępne też w CBOSA).

Nie doszło wobec tego do naruszenia ani art. 64 § 2 K.p.a. ani też przepisów, zakreślających termin załatwienia sprawy oraz obowiązku sprawnego prowadzenia postępowania.

Sąd nie uwzględnił wniosku organu o zasądzenie od Skarżącego zwrotu kosztów postępowania wobec braku ku temu stosownych podstaw prawnych. Zgodnie z zasadą, wyrażoną w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strony ponoszą własny koszty postępowania (art. 199), zaś -przewidziane od tego wyjątki - nie obejmują przypadku oddalenie skargi przez sąd I. instancji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.