Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 294/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r. , poz. 1257 ze zm.- zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. i) oraz u), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 - dalej u.t.d.), art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1987), art. 2 pkt 35, art. 9 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1013/2006 z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L Nr 190, str.1) oraz lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. B. (dalej: skarżący, strona) od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu [...] września 2017 r. przeprowadzono kontrolę drogową przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego na wniosek Komendy Powiatowej Policji w L. wykonującej czynności wspólnie z Wojewódzkim Inspektoratem Ochrony Środowiska na wysypisku śmieci.

Kontrola udokumentowana protokołem nr [...] wykazała, że w miejscowości K. na wysypisku śmieci miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] w wyniku której stwierdzono, że na naczepie znajdowały się sprasowane odpady różnego rodzaju. Według ustaleń przewożone odpady stanowiły mieszaninę odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, o kodzie spoza listy - 19 12 10, 19 12 12, bez dokonania zgłoszenia właściwym organom i bez wymaganego zezwolenia. Wobec braku uzyskania zezwoleń przewóz odpadów uznano za nielegalny, zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006.

Wszczęte postępowanie zakończyło się wydaniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z [...] lutego 2018 r. nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 4.5 załącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie polegające na wwozie odpadów na terytorium Polski bez wymaganego zezwolenia.

W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1 Kpa poprzez przyjęcie protokołu sporządzonego przez inspektora Inspekcji Ochrony Środowiska w poczet materiału dowodowego, zaniechanie zawiadomienia strony o przeprowadzanym dowodzie z przesłuchania kierowcy przewożącego odpady M. W., zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia właściwej klasyfikacji przewożonego odpadu. Strona zarzuciła decyzji także naruszenie art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez brak zastosowania tego przepisu.

Organ odwoławczy ww decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podkreślił, że jak wynika z okazanych do kontroli dokumentów CMR, przewożony ładunek miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych i gumy o kodzie 19 12 04 o łącznej wadze 23,00 t pochodzące z Niemiec ([...]), mających docelowo trafić do odbiorcy [...] sp. z o.o. w C. Kierowca przedłożył kontrolującym dokument związany z przemieszczaniem odpadów - informację dołączoną do przemieszczanych odpadów według wzoru z załącznika nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Zgodnie z protokołem oględzin przeprowadzonych [...] września 2017 r. stwierdzono, że na naczepie znajdowały się sprasowane odpady różnego rodzaju - folie, butelki plastikowe, opakowania po produktach spożywczych, kartony wielomateriałowe, pianki poliuretanowe, rękawiczki gumowe, szmaty i ściereczki zużyte w gospodarstwie domowym, kawałki drewna, przewody elektryczne, kołpaki, elementy metalowe. Wszystkie odpady były zanieczyszczone odpadami pochodzącymi z gospodarstw domowych (resztki kuchenne). Odpady charakteryzował typowy dla odpadów komunalnych zapach. Zdaniem kontrolujących były to odpady o kodzie 19 12 12 - pozostałe odpady z mechanicznej obróbki odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 oraz odpady o kodzie 20 03 01. Cała zawartość odpadów nie mogła zostać zbadana z uwagi na ich zbelowanie (protokół z oględzin - w aktach sprawy). Podkreślono że oględziny zostały przeprowadzone także przez kontrolujących inspektorów ITD, tak więc włączenie protokołu oględzin w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości.

Według ustaleń GIOŚ przewożone odpady stanowiły mieszaninę odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, o kodzie spoza listy - 19 12 10, 19 12 12, bez dokonania zgłoszenia właściwym organom i bez zezwolenia. Organ wyjaśnił, że przewóz tychże odpadów wymagał zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych organów w Niemczech i w Polsce. Wobec braku uzyskania zezwoleń przewóz odpadów należało uznać za nielegalny, zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, wobec czego odpady powinny zostać zwrócone wysyłającemu odpady.

Pismem z [...] października 2017 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W., Delegatura w L. poinformował organ I instancji o przeprowadzeniu badań próbek odpadów pochodzących m.in. z naczepy o nr rej. [...]. Zgodnie z wynikami przeprowadzonych badań przewożone odpady nie stanowiły odpadów o kodzie 19 12 04, lecz były to odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 (kod 19 12 12).

Za bezzasadny uznano wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wobec faktu przeprowadzenia badań przewożonego ładunku pod kątem zakwalifikowania ich pod prawidłowym kodem.

Organ podkreślił, że do kontroli drogowej nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a., chyba że u.t.d. tak stanowi. Powołał orzecznictwo NSA, zgodnie z którym przepis art. 73 ust. 1a u.t.d. jest regulacją szczególną wobec art. 79 Kpa, której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez inspektorów ITD. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 Kpa. Organ wskazał, że ponowne przesłuchanie świadka (kierowcy) nie było uzasadnione, bowiem nie doszło w sprawie do uchybienia uprawnieniom strony, nadto zeznania świadka były wyczerpujące i znalazły odzwierciedlenie w aktach sprawy, co skutkowało uznaniem ich za wiarygodne.

W skardze pełnomocnik strony zaskarżył decyzję w całości zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1 i art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zastąpienie swobodnej oceny dowodów oceną dowolną, w szczególności dotyczącą:

- protokołu oględzin z [...] września 2017 r. sporządzonego przez Inspektora Ochrony Środowiska a nie przez organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania oraz poprzez ogólnikowe odniesienie się w nim do ładunków zamieszczonych na dwóch naczepach, bez skonkretyzowania, której dotyczy dane stwierdzenie,

- sprawozdania z badań/pomiarów nr [...] procentowego udziału frakcji granulometrycznej oraz materiałowej i pominięciu braku dołączenia do niego protokołu z pobrania próbek,

- pisma GIOŚ z [...] września 2017 r. i pominięciu, że w dacie jego sporządzenia Inspektor nie dysponował wynikami badania próbek,

- pisma WIOŚ z [...] października 2017 r.,

- zeznań świadka M. W. poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu usprawiedliwionego przekonania świadka, że przewożony odpad stanowią tworzywa sztuczne i guma.

Strona zarzuca decyzji pominięcie dowodów pozwalających ustalić prawidłową kwalifikację odpadów, w szczególności dowodu z opinii biegłego, dowodów potwierdzających, że sprawozdanie z badań/pomiarów nr [...] dotyczy próbek pobranych z ładowni pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego [...] września 2017 r., dowodów pozwalających ustalić okoliczności związane z załadunkiem odpadu na pojazd.

Skarżący zarzucił decyzji nadto naruszenie art. 92c ust. 1 u.t.d poprzez jego niezastosowanie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji poprzedzającej, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej zwanej p.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd może więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot postępowania w sprawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu wwozu odpadów na terytorium Polski bez wymaganego zezwolenia.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, ze zm.), zwanej nadal u.t.d. lub ustawą o transporcie drogowym, przepisy rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE.L.2006.190.1, ze zm.), zwane nadal rozporządzeniem nr 1013/2006 oraz ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2018 r. poz. 296).

Na wstępie wskazać należy, że ustawa o transporcie drogowym określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. i oraz lit. u ustawy o transporcie drogowym, użyte w ustawie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia nr 1013 oraz ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia nr 1013/2006 przemieszczanie odpadów pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, na terytorium Wspólnoty lub przez państwa trzecie, przywożonych na terytorium Wspólnoty z państw trzecich, wywożonych ze Wspólnoty do państw trzecich i przewożonych w ramach tranzytu przez terytorium Wspólnoty, na trasie z oraz do państw trzecich może odbywać się tylko na warunkach określonych w tym rozporządzeniu. W zależności od rodzaju przemieszczanych odpadów ich przewóz może być wykonywany na podstawie załącznika VII do rozporządzenia nr 1013/2006, jeżeli znajdują się one na tzw. zielonej liście, albo dopiero po uzyskaniu odpowiednich dokumentów niezbędnych do dokonania przewozu danych odpadów. Przemieszczanie odpadów, które nie mogą zostać zaliczone do odpadów z zielonej listy możliwe jest dopiero po uzyskaniu dokumentu zgłoszenia transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów i dokumentu przesyłania dotyczącego transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów, a także zezwolenia na międzynarodowe przemieszczenie odpadów. Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa wart. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany. Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Zgodnie z art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane m.in. bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Jak wynika z art. 18 ust. 1 ww. rozporządzenia w przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, które mają zostać przesłane, należy dopełnić odpowiednich wymogów proceduralnych. Stosownie do ust. 2 ww. artykułu umowa, o której mowa w załączniku VII, zawarta pomiędzy osobą, która organizuje przemieszczanie, oraz odbiorcą odpadów przeznaczonych do odzysku musi obowiązywać w momencie rozpoczęcia przemieszczania odpadów i obejmować zobowiązanie, że w przypadku gdy przemieszczanie odpadów lub ich odzysk nie zostaną zrealizowane zgodnie z planem albo też w przypadku gdy przemieszczanie będzie nielegalne, osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca - w przypadku gdy osoba ta nie ma możliwości zakończenia przemieszczenia odpadów lub ich odzysku (np. z powodu niewypłacalności): odbierze odpady z powrotem lub zapewni ich odzysk w inny sposób oraz w razie potrzeby zapewni ich składowanie w tym czasie. Osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca przedstawia kopię powyższej umowy na żądanie zainteresowanego właściwego organu.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Zgodnie z lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 10000 (dziesięć tysięcy) złotych.

Przenosząc powyższe regulacje na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że ustalenia wymagało czy podmiot transportujący odpady z Niemiec w trakcie kontroli drogowej posiadał wszystkie wymagane prawem dokumenty i czy odpowiadały one rodzajowi przewożonych odpadów.

W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że skarżący naruszył obowiązki i warunki przewozu drogowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że pierwotnym źródłem ustaleń w zakresie naruszeń obowiązującego prawa pozostaje kontrola (w przedmiotowej sprawie - drogowa), potwierdzona protokołem kontroli. Treść ust. 2 art. 92 ustawy wskazuje bowiem, że podstawą do nałożenia kary pieniężnej są naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. Chodzi więc tutaj o naruszenie stwierdzone w toku kontroli drogowej i opisane w protokole kontroli, o którym stanowi art. 74 ustawy. Zatem to ustalenia protokołu kontroli, jeżeli chodzi o zakres stwierdzonych naruszeń zagrożonych sankcją w postaci kary pieniężnej, określonej w załączniku do art. 92 ust. 4 ustawy, wyznaczają granice przedmiotowe przyszłego postępowania administracyjnego pod względem stanu faktycznego i prawnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za ugruntowane należy uznać stanowisko, że protokół z kontroli ma walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15 – wszystkie powołane orzeczenia - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1416/15, NSA wręcz stwierdził, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Prowadzone postępowanie wyjaśniające, które zostało wszczęte skutkiem naruszeń określonych w protokole kontroli, obejmuje zatem kwestie faktyczne i prawne związane wyłącznie z tymi naruszeniami. W realiach rozpoznawanej sprawy, wobec stwierdzonego w toku kontroli drogowej naruszenia dotyczącego nieokazanie do kontroli wymaganych dokumentów, zasadnym było nałożenie kary za wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 4.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Wbrew twierdzeniom skargi protokół z przeprowadzonej kontroli drogowej nie zawiera wad. Został sporządzony przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego i zawiera opis stwierdzonych naruszeń. Odnotowane fakty zostały potwierdzone przez osobę kierującą zatrzymanym do kontroli pojazdem ( por. protokół z kontroli drogowej).

Ponadto w aktach poza protokołem kontroli drogowej z dnia [...] września 2017 r. znajduje się protokół oględzin pojazdu skarżącego przeprowadzony nie tylko przez kierownika Delegatury w L. WIOŚ w W. oraz inspektora ochrony środowiska lecz także przy udziale pracowników Inspekcji Transportu Drogowego starszego inspektora TD oraz młodszego inspektora TD. W aktach znajduje się z załączonym obszerny materiał zdjęciowy, który nie pozostawia żadnych wątpliwości, że stwierdzone uchybienia dotyczą pojazdu skarżącego.

Wyjaśnić również trzeba, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 79 k.p.a. Oględziny przewożonych odpadów oraz przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka miały miejsce przed wszczęciem wobec skarżącego postępowania administracyjnego, zatem organ nie był zobowiązany do zawiadomienia skarżącego o wykonywanych czynnościach ani też do umożliwienia mu uczestnictwa w nich.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 79 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§1) oraz ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§2). Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 pkt 4, w toku kontroli inspektor może m.in. przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Przepis art. 73 ust. 4 pkt 4 u.t.d. jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a., której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 k.p.a. Jednakże wyposażenie inspektorów w możliwość przesłuchania świadków w momencie kontroli bez uprzedniego zawiadamiania strony o miejscu i terminie dokonania tej czynności nie zwalnia organów z obowiązku przestrzegania pozostałych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 81 k.p.a, zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji dnia [...] grudnia 2017 r. poinformował pełnomocnika strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań i wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z tego prawa. Tym samym, pomimo sformułowanego ogólnego zarzutu przez skarżącego, brak jest podstaw do uznania, że procedujące w sprawie organy naruszyły przepisy art. 79, art. 80, art. 81 k.p.a.

Za nietrafne należy uznać zarzuty naruszenia pozostałych podniesionych w skardze przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i ocenić dowody na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie są istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371). Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Zdaniem Sądu okoliczności istotne dla sprawy zostały przez organ udowodnione i znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a ocena dowodów – wbrew twierdzeniom skargi – nie nosi znamion oceny dowolnej dowodów.

Bezspornym jest, że przewożone odpady nie należały do odpadów podlegających procedurze informowania z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Według dokumentu CMR przewożone odpady miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych i gumy o kodzie 19 12 04. Tymczasem w składzie znajdowały się odpady różnego rodzaju - folie, butelki plastikowe, opakowania po produktach spożywczych, kartony wielomateriałowe, pianki poliuretanowe, rękawiczki gumowe, szmaty i ściereczki zużyte w gospodarstwie domowym, kawałki drewna, przewody elektryczne, kołpaki, elementy metalowe. Wszystkie odpady były zanieczyszczone odpadami pochodzącymi z gospodarstw domowych (resztki kuchenne). Były to odpady o kodzie 19 12 12 - pozostałe odpady z mechanicznej obróbki odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 oraz odpady o kodzie 20 03 01, co potwierdziły oględziny odpadów przeprowadzone 7 września 2017 r., potwierdzone protokołem z oględzin. Oględziny – jak wyżej wskazano - zostały przeprowadzone wspólnie przez kontrolujących inspektorów ITD oraz inspektorów Inspekcji Ochrony Środowiska, tak więc włączenie protokołu oględzin w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy nie powinno budzić wątpliwości. Nadto, wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego, treść protokołu oględzin nie zawiera stwierdzeń ogólnikowych, lecz szczegółową charakterystykę odpadów znajdujących się na każdej z naczep poddanych oględzinom.

Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia była informacja pochodząca od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (pismo z [...] września 2017 r.), zgodnie z którą organ podjął działania celem dokonania powrotnej wysyłki odpadów do Niemiec, gdyż przewożone odpady stanowiły mieszaninę odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, HIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, o kodzie spoza listy - 19 12 10, 19 12 12, bez dokonania zgłoszenia właściwym organom i bez zezwolenia. Nadto według GIOŚ zarówno odbiorca jak i nadawca nie dokonali zgłoszenia przewozu właściwym organom ani nie uzyskali wymaganego zezwolenia.

Bezspornie przewóz odpadów z dnia kontroli był przewozem nielegalnym w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1013/2006.

Wbrew twierdzeniom skargi brak dołączenia do sprawozdania z badań/pomiarów nr [...] procentowego udziału frakcji granulometrycznej oraz materiałowej protokołu z pobrania próbek do badań nie podważa wiarygodności dokumentu. W dokumencie wskazano, że dotyczy pobrania próbek z naczepy skarżącego, podano także jej numer rejestracyjny.

Za bezzasadny należy uznać zarzut skargi o nieuzasadnionym nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego wobec faktu przeprowadzenia badań przewożonego ładunku pod kątem zakwalifikowania ich pod prawidłowym kodem. Należy także stwierdzić, że powyższe badanie miało na celu jedynie potwierdzenie prawidłowości wyników oględzin przewożonych odpadów. Główny Inspektor Transportu Drogowego, sporządzając pismo z [...] września 2017 r., opierał się na protokole oględzin z [...] września 2017 r. stanowiącym wiarygodny dowód w sprawie. Bezspornie bowiem przewożone odpady nie były odpadami z tzw. "listy zielonej", których transgraniczne przemieszczanie wymaga dopełnienia jedynie procedury zgłoszenia przewozu, bez konieczności uzyskania stosownego zezwolenia na wwóz.

Zarówno z treści zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka, jak i z dokumentu CMR okazanego do kontroli wynikało, że skarżący pełnił rolę transportującego odpady pochodzące z Niemiec. Transportującym odpady jest podmiot wykonujący usługę transportu odpadów, który obowiązany jest dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je posiadaczowi odpadów (art. 24 ust. 4 ustawy o odpadach). Skarżący jako podmiot dysponujący zezwoleniem na transport odpadów winien był posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny, czy przewożone odpady odpowiadają kategorii odpadów określonej w dokumentach przewozowych. W razie niewyposażenia kierowcy w odpowiednie zezwolenie dotyczące przewozu danej kategorii odpadów skarżący powinien był odmówić realizacji przewozu lub liczyć się z konsekwencjami za wwóz odpadów na terytorium RP bez zezwolenia. Podkreślić w tym miejscu należy, że klasyfikacja odpadu dokonana przez pracowników WIOŚ przy udziale pracowników ITD została dokonana organoleptycznie. W toku postępowania przeprowadzono badanie próbki odpadów na procentowy udział frakcji granulometrycznej oraz materiałowej, której celem było potwierdzenie, jakiego rodzaju odpad był w dniu kontroli przewożony. Niezasadne są zatem argumenty pełnomocnika strony, zgodnie z którymi przewoźnik ani jego pracownik nie byli w stanie dokonać oceny, czy przewożony odpad był w rzeczywistości odpadem, którego dotyczyły dokumenty przewozowe.

W ocenie Sądu prawidłowo przyjęły organy, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 utd. Znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 utd wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 1 stycznia 2012 roku) art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego zasadne staje się przywołanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 roku (sygn. akt II GSK 989/08), gdzie stwierdzono, iż " okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". A zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie udowodnienia zaistnienia przesłanek z art. 92c u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku strona nie przedłożyła wiarygodnych dowodów na okoliczność, zgodnie z którą popełnienie naruszenia spowodowane było okolicznościami, na które nie miała wpływu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.