Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 380/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że decyzje opisane w pkt. 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz G. W. kwotę 735 (siedemset trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztu postępowania


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 380/07

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust.1, art. 92 ust. 1 oraz 1p. 1.6.1.8. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), art. 13, 15 ust. 3, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm), przepis 5.4.3., 8.1.2.1. oraz 9.1.2.1.1. załącznika A do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1629), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nakładającą na G. W. karę pieniężną w wysokości 15. 000 zł.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W trakcie kontroli drogowej, która miała miejsce dnia [...] lutego 2004 r. stwierdzono, iż kontrolowany zespół pojazdów składający się z ciągnika marki [...] i naczepy [...] przewozi etanol. Kontrola wykazała, iż wykonywany przewóz drogowy towarów niebezpiecznych odbywa się bez świadectwa dopuszczenia pojazdu i naczepy, bez świadectwa przeszkolenia oraz bez opłaty drogowej. Kierowca nie posiadał także wykresówek za 2, 3, 4, lutego 2004 r., natomiast na wykresówce z dnia 5 - 6 lutego 2004 r. był używany nieprawidłowo przełącznik grup czasowych. W związku z wynikami kontroli decyzją z dnia [...] marca 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na G. W. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. 12.000 zł. stanowiło karę za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (2 x 6.000 zł. za dwa pojazdy), 3.000 zł. to kara za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, 100 zł. nałożono za nieużywanie bądź nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych, zaś karę w wysokości 800 zł. za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (4 x 200 zł. za każdą wykresówkę).

W odwołaniu od powyższej decyzji G. W. (dalej jako skarżąca) podnosiła, iż nie jest zobowiązana do zapłaty kary, albowiem nie jest właścicielem pojazdu silnikowego marki [...]. Wskazała, iż organ nie podał na jakiej podstawie wymagane jest świadectwo dopuszczenia i nie wykazał czy zatrzymana do kontroli jednostka transportowa należy do pojazdów EX/II, EX/III, FL, OX i AT czy też jest innym pojazdem. W ocenie skarżącej brak jest podstaw do uznania, że przyczepa jest odrębnym pojazdem od ciągnika i w konsekwencji nałożenia dwóch kar pieniężnych po 6.000 zł. każda. Nadto skarżąca podniosła, że karta zapłaty drogowej została wypełniona w 14 dniu od jej wydania oraz że nieprawidłowe użycie wyłącznika grup czasowych spowodowane było błędem w jego obsłudze a nie celowym działaniem. Przedstawiła także oświadczenie kierowcy, że w dniach 2, 3, 4, lutego 2004 r. nie prowadził pojazdu.

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podał, iż zgodnie z 9.1.2.1.1 załącznika A do umowy ADR pojazdy m. in. FL powinny być poddawane corocznym badaniom technicznym i obowiązek ten dotyczy zarówno naczep i przyczep, jak i pojazdu ciągnącego je. Potwierdzeniem badania jest świadectwo dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Kontrolowana jednostka transportowa składała się z ciągnika i przyczepy i dla każdego z nich wymagane jest świadectwo dopuszczenia. Sankcją za jego brak jest kara pieniężna w wysokości 6.000 zł. za brak świadectwa dla konkretnego pojazdu. Skoro każdy pojazd winien posiadać świadectwo to kara wynosi 12.000 zł. Jednocześnie organ wskazał, że nadesłane świadectwa zostały wydane już po kontroli, a zatem nie mogą mieć wpływu na wymierzoną karę. W zakresie kary za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych organ stwierdził, iż okazana w czasie kontroli siedmiodniowa karta opłaty drogowej nr [...] nie spełnia przesłanek ważności. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, siedmiodniowa karta opłaty drogowej musi być wypełniona w ciągu 14 dni od zakupu, aby mogła być uznana za ważną. W rozpoznawanej sprawie przedsiębiorca uchybił 14 - dniowemu terminowi, albowiem kartę wypełnił 5 lutego 2004 r., przy dacie zakupu karty 28 stycznia 2004 r., w konsekwencji czego nie można było uznać okazanej karty opłaty drogowej za ważny dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Odnośnie kary za nieokazanie czterech wykresówek organ podał, iż w chwili kontroli kierowca nie okazał 4 wykresówek z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość pojazdu oraz czas jazdy i postoju. Nie przedstawił również zaświadczenia wskazującego przyczyny nieposiadania wykresówek. Zarówno wykresówki, jak i zaświadczenie winny być okazane podczas kontroli, zaś brak tych dokumentów skutkuje wymierzeniem kary w wysokości 200 zł. za każdą brakującą wykresówkę. Po analizie okazanej do kontroli wykresówki z dnia 5 – 6 lutego 2004 r. stwierdzono nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego. Kierowca nieprawidłowo używał przełącznika grup czasowych – na wykresówce rejestrowana była "inna praca" zamiast prowadzenia pojazdu. Wobec tego że nie było wątpliwości co do zapisów na tej wykresówce organ nałożył karę w wysokości 100 zł.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. W. wnosząc o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji zarzuciła jej:

1) naruszenie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy o transporcie drogowym przez błędne uznanie, że jest ona stroną zobowiązaną do zapłaty kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją;

2) naruszenie postanowień określonych w 9.1.2. ADR przez brak wykazania związku tej normy prawnej z transportem drogowym objętym przedmiotową decyzją;

3) naruszenie przepisów określonych w 8.1.2.2.(a) w zw. z 8.1.1. ADR w zw. z art. 4 ustawy o transporcie drogowym przez błędną interpretację tych przepisów i uznanie, że przyczepa jest odrębnym obok ciągnika pojazdem samochodowym i nałożenie kary za brak świadectwa dopuszczenia pojazdu w podwójnej wysokości;

4) naruszenie przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych w zw. z art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i interpretację i zastosowanie do oceny przedmiotowej sprawy, polegającym na uznaniu, że okazana przez kierowcę przy kontroli karta opłaty była nieważna;

5) naruszenie zasad praworządności wyrażonych w art. 6 i 7 k.p.a. przez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, która jako podstawę prawną wskazuje przepisy ustawy, która nie została opublikowana we wskazanym przez organ I instancji dzienniku ustaw oraz przez błędną interpretację przepisów prawa, bez uwzględnienia słusznego interesu strony postępowania;

6) naruszenie art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów państwa czego przykładem jest występowanie istotnych różnic i sprzeczności pomiędzy protokołem kontroli a rozstrzygnięciem dokonanym w zaskarżonej decyzji.

W zakresie uzasadnienia skargi skarżąca podtrzymała swoje argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał rozważania zamieszczone w zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu.

W licznych orzeczeniach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywał już na niejasność rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 188 z 2002 r., poz. 1577) wprowadzającego obowiązek użycia karty dobowej w ciągu 7 dni od jej zakupu , zaś karty tygodniowej w ciągu 14 dni od jej zakupu i podniósł brak korelacji tego rozporządzenia z rozporządzeniem z dnia 14 grudnia 2001 r., brak określenia skutków uchybienia terminu wypełnienia karty, brak procedur zwrotu "przedterminowych" kart.

Ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149 poz. 1452) złagodzone zostały znacznie przepisy o karach za naruszenie różnych obowiązków nałożonych na przedsiębiorców transportowych m. in. w lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wprowadzono nowy rodzaj uchybienia polegający na "wykonaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej". Kara za to uchybienie wynosi 500 zł., zaś kara za brak uiszczenia opłaty drogowej – 3.000 zł. Nowe przepisy weszły w życie 28 września 2003 r.

Wraz z nową ustawą nie zostało zmienione rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. stanowiące w § 5 pkt 6, że karta niewypełniona lub wypełniona w inny sposób niż określony rozporządzeniem, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

W tym stanie rzeczy jest oczywiste, ze istnieje sprzeczność między przepisami rozporządzenia, które jako dowód wniesienia opłaty traktują tylko kartę wypełnioną prawidłowo (§ 5 ust. 6 rozporządzenia z 14 grudnia 2001 r.) a przepisami ustawy (załącznik do ustawy o transporcie drogowym p.1.4.4.), które obecnie przewidują karalność dwóch odrębnych naruszeń prawa: nieuiszczenia opłaty i nieprawidłowego wypełnienia karty. Z tego wysunąć można tylko jeden wniosek, iż obecnie ustawodawca przewiduje sytuację, gdy uznaje się, że opłata jest uiszczona na podstawie dokumentu jakim jest karta nieprawidłowo wypełniona.

Należy więc rozważyć jak stosować sprzeczne ze sobą przepisy zmienionej ustawy i rozporządzenia, które w żadnej części nie zostało formalnie uchylone. Nie ulega wątpliwości, ze pierwszeństwo mają przepisy ustawy, po pierwsze z racji rangi aktu prawnego, a po drugie dlatego, iż są późniejsze. Jeśli jednak uznać, że pierwszeństwo mają przepisy załącznika do ustawy o transporcie drogowym, ustanawiające nowe uchybienia polegające na nieprawidłowym wypełnieniu karty, to należy jednocześnie uznać, że § 5 ust. 6 rozporządzenia określający skutki nieprawidłowego wypełnienia karty (karta nieprawidłowo wypełniona nie jest dowodem uiszczenia opłaty) – traci moc. Oznacza to, że mogą być przypadki kiedy karta jest wypełniona nieprawidłowo, a jednak uznaje się, że opłata za przejazd została uiszczona i wymierza karę tylko za nieprawidłowe wypełnienie karty (500 zł.).

Ustawodawca nie daje definicji nieprawidłowego wypełnienia karty ani nie wskazuje jakie sytuacje są nieprawidłowym wypełnieniem karty, a jakie są jej niewypełnieniem tj. nieuiszczeniem opłaty. W ocenie Sądu każde uchybienie należy oceniać indywidualnie kierując się wskazówką, że celem przepisów jest pobieranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli karta jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie (dla innego pojazdu, w innym dniu itd.) uchybienie należy traktować łagodniej i karać wg uregulowań lp. 1.4.4. załącznika do ustawy. Gdy zaś karta jest wypełniona wadliwie i w sposób, który umożliwia jej ponowne użycie lub nie pozwala na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono, a więc ma na celu uniknięcie opłaty (np. brak numeru pojazdu, całkowity brak daty) a także, gdy karta została wypełniona po rozpoczęciu przejazdu, należy uznać, że opłata nie została uiszczona i karać za jej brak.

Elementem prawidłowości wypełnienia karty jest także wypełnienie jej w odpowiednim czasie od daty zakupu tj. wypełnienie w ciągu 7 dni od zakupu karty dobowej i w ciągu 14 dni karty tygodniowej. W razie użycia karty po wskazanych terminach opłata zostaje uiszczona poprzez zakup karty i "skasowana" poprzez wypełnienie, wypełnienie to nie jest jednak prawidłowe, gdyż wykonane w nieodpowiednim czasie od daty zakupu. Trudno uznać w takich przypadkach, że opłata nie została uiszczona, w szczególności wobec utraty mocy przez § 5 ust. 6 rozporządzenia. Należy jednak bezwzględnie pamiętać, że wypełnienie karty dopiero w trakcie przejazdu nie jest wypełnieniem w nieodpowiednim czasie, tylko wykonywaniem przejazdu bez uiszczenia opłaty, bowiem sytuacja ta jest jakościowo zupełnie odmienna, a transport do momentu wypełnienia karty jest wykonywany bez opłaty.

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca uiścił opłatę drogową wykupując kartę opłat i wypełniając ją. Nie ulega też wątpliwości, że kartę wypełnił nieprawidłowo, bowiem wypełnienie miało miejsce po upływie 14 dni od daty zakupu. Takie wypełnienie, choć wadliwe sprawia, że cel przepisu zostaje osiągnięty, tzn. opłata za konkretny przejazd została uiszczona.

Skarżąca wypełniła więc kartę nieprawidłowo, jednak opłatę uiściła, gdyż kartę opłat "skasowała", ale do kwestii tej organ w ogóle się nie ustosunkował, jak również nie ocenił sprawy w świetle nowych uregulowań dotyczących wadliwego wypełnienia karty i nie wyjaśnił dlaczego ich nie zastosował. Takim działaniem organu naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W pozostałym zakresie rozpoznawana skarga nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 92 ustawy o transporcie drogowym, w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, odpowiedzialność za naruszenie przepisów ustawy lub przepisów ustaw i umów wymienionych w tym artykule ponosił podmiot wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne. W rozpoznawanej sprawie podmiotem tym jest G. W., co jednoznacznie wynika z dołączonego do protokołu kontroli listu przewozowego materiałów niebezpiecznych, w którym jako nadawca i przewoźnik figuruje skarżąca. Zauważyć jednocześnie należy, na co wskazuje zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, że skarżąca wykonywała działalność gospodarczą m. in. w zakresie produkcji alkoholu etylowego, który to towar był przedmiotem kontroli. W protokole kontroli w rubryce "Nazwa przedsiębiorstwa" wpisane zostało Przedsiębiorstwo prowadzone przez skarżącą. Nie ma natomiast znaczenia, kto jest właścicielem pojazdu silnikowego, skoro podmiot ten spornego przewozu nie wykonywał.

W pojeździe będącym przedmiotem kontroli przewożony był alkohol etylowy (etanol), stanowiący materiał niebezpieczny, dopuszczony do przewozu na warunkach określonych w umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1629 ze zm.). Wykaz towarów niebezpiecznych znajduje się w części 3 Załącznika A do tejże umowy. W tabeli zawierającej ten wykaz określony jest również kod określający pojazd, który może być używany do przewozu danego materiału w cysternie. Dla etanolu kod pojazdu to FL. W zaskarżonej decyzji brak jest rzeczywiście jednoznacznego określenia do jakiej kategorii pojazdów należy kontrolowana jednostka transportowa. Uczynił to jednak pośrednio organ II instancji, określając iż pojazdy FL powinny być poddane corocznym badaniom technicznym w kraju ich rejestracji, w celu potwierdzenia zgodności z odpowiednimi przepisami bezpieczeństwa. Uchybienie powyższe – w ocenie Sądu – pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, albowiem w toku postępowania administracyjnego skarżąca dla obu pojazdów tj. dla ciągnika naczepy i dla naczepy złożyła dwa świadectwa dopuszczenia (wydane po dacie kontroli) z oznaczeniem pojazdu FL. Nie ma zatem żadnych wątpliwości co do kategorii pojazdu. Jak wynika z 9.1.2.1.1. ADR pojazdy FL powinny być poddawane corocznym badaniom technicznym. W przypadku przyczep lub naczep połączonych z pojazdem ciągnącym, również pojazd ciągnący powinien być poddany analogicznym badaniom technicznym. Zgodność z wymogami określonymi w ADR potwierdza się w świadectwie dopuszczenia, którego wystawienie poprzedzone jest badaniem technicznym (9.1.2.1.2., 9.1.2.1.4. ADR). Świadectwa te, co wynika z ich istoty, wystawiane są dla każdego pojazdu oddzielnie. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, jednakże świadectwa zostały wystawione dnia [...] lutego 2004 r., a więc po dacie kontroli. Tymczasem zgodnie z 8.1.2.2. ADR, jak również z art. 28 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), gdy przepisy ADR wymagają sporządzenia m. in. świadectwa dopuszczenia, to dokumenty te dla każdej jednostki transportowej lub wchodzącego w jej skład pojazdu, powinny być przewożone w danej jednostce transportowej. Brak tych dokumentów sankcjonowany był karą w wysokości 6.000 zł. (lp. 1.6..1.8. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym). Kara ta odnosi się do braku świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Skoro w rozpoznawanej sprawie wymagane były dwa świadectwa dopuszczenia, to brak ich obu uzasadniał nałożenie kary w podwójnej wysokości.

Zarówno przepisy obowiązujące w dacie kontroli, tj. ustawa o czasie pracy kierowców z dnia 24 sierpnia 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 123, poz. 1354) (art. 15), jak i przepisy znajdujące zastosowanie w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (art. 15 ust. 7) i ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879) (art. 31) nakładały na kierowcę obowiązek okazania w trakcie kontroli wykresówek za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Za dzień, w którym kierowca pojazdu nie prowadził, winno być przedstawione podczas kontroli zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.

W rozpoznawanej sprawie w trakcie kontroli ani wykresówki ani stosowne zaświadczenie nie zostały okazane. Już po kontroli nadesłano 4 oświadczenia skarżącej, ale dotyczące pojazdu a nie kierowcy. Tak więc zarówno moment złożenia, jak i treść oświadczeń uniemożliwiają uznanie ich za wypełnienie wskazanego powyżej obowiązku i dlatego też kara w wysokości 800 zł. tj. po 200 zł. za każdą z 4 brakujących wykresówek jest zasadna stosownie do lp. 1.11.11 pkt 1b załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Uzasadnienie w obowiązujących w dacie kontroli i w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisach prawa tj. art. 35 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 24 sierpnia 2001 r. i art.13 i 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 znajduje kara 100 zł. nałożona zgodnie z lp. 1.11.9.3. ust. 3 lit. c załącznika do ww. ustawy. Wykresówka z dnia 5 - 6 lutego 2004 r., co jest niesporne między stronami, wykazała nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego. Nie ma znaczenia w sprawie, że jest to wynik błędu w obsłudze przyrządu, a nie celowego działania, albowiem kara jest nakładana w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów bez badania stopnia zawinienia.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż w protokole kontroli podano, że są trzy naruszenia, a z decyzji wynika że jest ich więcej wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie protokół stanowił podstawę do wszczęcia w dniu [...] lutego 2004 r. postępowania administracyjnego. W jego toku organ dokonał analizy dokumentów okazanych do kontroli i na tej podstawie ustalił do naruszenia jakich przepisów prawa doszło. Co istotne, strona nie podnosi aby okazała dokumenty, za brak których została nałożona na nią kara, a zatem podnoszona przez skarżącą różnica w liczbie stwierdzonych uchybień pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do zarzutu podania przez organ pierwszej instancji błędnego miejsca publikacji ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, zauważyć należy, iż wskazane przez organ miejsce publikacji ww. aktu prawnego jest prawidłowe.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie.

O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 206 p.p.s.a., zaś rozstrzygniecie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.