Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3743/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29 ust. 1 i ust. 3, art. 32 ust. 1 lit a pkt (i), art. 33
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 324 poz 23 art. 23, art. 95 - art.100
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (wersja ujednolicona).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Mydłowska WSA Bożena Zwolenik Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... lipca 2015 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] S.A. w K. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC", "organ odwoławczy" lub II instancji) z [...] lipca 2015r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu [...] "[...]" w W. (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z [...] czerwca 2014r., nr [...] o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] grudnia 2012r. operator przesyłek kurierskich [...] dokonał zbiorczego zgłoszenia celnego towarów w dokumencie SAD nr [...]. Przesyłka nr [...] o deklarowanej wartości [...] wg faktury [...] przeznaczona była dla firmy [...]. Towary te zostały objęte procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady WE nr 1188/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.UE WE L 324 z 10.12.2009 r. – dalej: "rozporządzenie Rady WE 1188/2009").

W wyniku przeprowadzonej kontroli w Spółce przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w K. ujawniono w dokumentacji firmy fakturę nr [...] z dnia [...].11.2012r. wystawioną przez "[...]" na rzecz [...]S.A. opiewającą na łączną kwotę [...] (karty nr 11-12) wraz z potwierdzeniem zapłaty ww. kwoty na rzecz kontrahenta zagranicznego.

Po otrzymaniu protokołu z kontroli wraz materiałem dowodowym Naczelnik UC postanowieniem z [...] marca 2014r. wszczął z urzędu postępowanie celne, a następnie decyzją z [...] czerwca 2014 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu należności wynikających z długu celnego w kwocie [...] zł.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor IC zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył podstawy prawne mające zastosowanie w sprawie oraz ustalił, opierając się na wyjaśnieniach Skarżącej z dnia [...] grudnia 2013 r., że próby tkanin (kupony) wg zakwestionowanej faktury zostały dostarczone razem z katalogami kolekcyjnymi - nr przesyłki [...] [...]. Wysyłający nadał przesyłkę jako towar bez wartości handlowej, wg faktury [...] na kwotę [...]. Przesyłkę odprawiono na zbiorczym JDA SAD nr [...].

Dalej ustalono, że Skarżąca dokonała przelewu należności na rzecz kontrahenta zagranicznego tytułem płatności za towar objęty fakturą nr [...] w dniu [...].11.2012r. w kwocie [...]. W opisie dokumentu księgowego wskazano: " kupony kołekcyjne z firmy [...] na sezon [...]. Zapłacono przelewem [...].11.2012r. Uwaga - przesyłka oclona jako próby bez wartości handlowej".

W odpowiedzi na wezwanie organu Spółka wyjaśniła, że nie dysponuje kontraktem ani zamówieniem na towar będący przedmiotem ww. zgłoszenia celnego. Nie dysponuje także kopią listu przewozowego do przesyłki [...] nr [...] ani też katalogami, na podstawie których były wybierane próbki tkanin. Dostawca nie dostarcza też kart technicznych do przesyłanych próbek. Skarżąca wyjaśniła, że zawartością przesyłki były nieodpłatne katalogi oraz odpłatne próbki tkanin [...] o składzie surowcowym 100% bawełny, barwione różnokolorowe oraz bielone. Łączna całkowita ilość wynosi: [...] mb, wartość [...] , natomiast koszt przesyłki [...]: [...]. Całkowita kwota faktury: [...]. W ocenie Skarżącej przesyłka powinna być odprawiona zgodnie z fakturą nr [...] z dnia [...].11.2012r.

W świetle zgromadzonych dokumentów organy celne uznały, że przedstawiona przez Stronę faktura nr [...] z dnia [...].12.2012r., na kwotę [...], na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego, nie potwierdza rzeczywistej wartości transakcji, gdyż faktycznie uiszczona cena zakupu importowanych towarów jest znacznie wyższa, co wynika zarówno z faktury nr [...] z dnia [...].11.2012r. na kwotę [...], dokumentu księgowego nr [...] oraz zrealizowanego przelewu na rzecz kontrahenta zagranicznego.

Z treści art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny WKC (Wspólnotowy Kodeks Celny) – dalej: "WKC wynika, iż wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Ponieważ o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna, to nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość wadliwie podana w dokumentach celnych cena towaru.

Opierając się na przepisach WKC oraz przepisach Rozporządzenia Wykonawczego do WKC (Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r., ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny) organy celne ustaliły wartość celną przedmiotowego towaru przez doliczenie do wartości transakcyjnej towaru (w wysokości [...]) kosztów transportu towaru poniesionych do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty Europejskiej w wysokości [...] PLN (stosownie do art. 29 ust. 1 WKC w związku z art. 32 ust. 1 lit "e" WKC. Kwota [...] PLN została wyliczona jako 70% z podanych całkowitych kosztów w wysokości [...] tj. [...]PLN - 70 % czyli [...] PLN stanowią koszty transportu lotniczego z [...] ([...]) do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty Europejskiej.

Organ odwoławczy stwierdził, także, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia Rady nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. Ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.UE.WE L 324 z 10.12.2009 r. – dalej: "Rozporządzenie Rady nr 1186/2009"), z należności celnych przywozowych zwolnione są przesyłki zawierające towary o niewielkiej wartości wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie. Przy czym "towary o niewielkiej wartości" oznaczają towary, których rzeczywista wartość nie przekracza 150 EUR na przesyłkę. Ujawniona przez organy celne w trakcie kontroli faktura nr [...] z dnia [...].11.2012r. na kwotę [...] znacznie przekraczała ustalony przez prawodawcę wspólnotowego limit wartości towaru stanowiący podstawę zwolnienia z należności celnych. Skarżąca dopiero na etapie odwołania wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie przedmiotowego towaru z należności celnych przywozowych na podstawie art.95 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009. Jednak istotne jest, iż prawodawca wspólnotowy w sposób precyzyjny określił warunki udzielonego zwolnienia z należności celnych przywozowych (art. 95 do 101 cyt rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009), których Skarżąca nie spełniła.

Pismem z 25 sierpnia 2015 r. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję Dyrektora IC z [...] lipca wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji w całości i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 WKC w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a) WKC w zw. z art. 32 ust. 1 lit. e) WKC w zw. z art.33 ust. 1 lit. a) WKC , poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że zostały zrealizowane przesłanki wynikające z wymienionych wyżej przepisów, zobowiązujące Spółkę do ustalenia wartości celnej towaru próbek tkanin (kuponów) oraz zapłaty należności celnych;

2) prawa materialnego, tj. art. 95 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo że towar przewożony na zlecenie Spółki stanowił jedynie próbki tkanin, nieposiadające wartości handlowej i nieprzeznaczone do sprzedaży, a zatem w oparciu o art.95 Rozporządzenia, podlegał zwolnieniu od cła.

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa w zw. z art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która z uwagi na wskazane powyżej naruszenia przepisów prawa materialnego, powinna podlegać uchyleniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Przedmiot sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytania, czy organy celne prawidłowo ustaliły wartość celną towaru oraz czy przywiezione przez Skarżącą próbki tkanin podlegały zwolnieniu z należności przywozowych na podstawie przepisów art. 95 i następnych rozporządzenia Rady nr 1186/2009.

Odpowiadając na powyższe pytania Sąd w składzie orzekającym przychyla się w całej rozciągłości do stanowiska prezentowanego przez organy celne w swoich rozstrzygnięciach.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33.

Natomiast w myśl art. 29 ust. 3 pkt a WKC ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego. Płatność może być dokonana za pomocą akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych i może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio.

W myśl cytowanego powyżej art. 29 ust. 1 WKC wartość celna może być ustalana jeżeli jest to konieczne z uwzględnieniem art. 32 WKC. W art. 32 ust. 1 lit. a pkt (i) WKC prawodawca unijny wskazał, że w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się m.in. koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów.

Z cytowanego wyżej przepisu jasno wynika, że do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej zawsze dolicza się koszty transportu i ubezpieczenia, bez względu na to czy zostały one ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej prowizje czy też nie.

Z kolei zgodnie z przepisem art. 33 WKC nie wlicza się do wartości celnej kosztów transportu towarów po ich przybyciu na obszar celny Wspólnoty, o ile można je wyodrębnić z ceny zapłaconej lub należnej.

W wyniku kontroli przeprowadzonej u Skarżącej ujawniono w dokumentacji firmy fakturę opiewającą na kwotę [...], przy czym na fakturze wykazano kwotę [...] jako koszt transportu. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżąca wyjaśniła, że próby tkanin (kupony) wg powyższej faktury zostały dostarczone razem z katalogami kolekcyjnymi ujętymi na fakturze nr [...] na kwotę [...] - nr przesyłki [...], które odprawione zostały w zbiorczym dokumencie SAD z [...] grudnia 2012 r.. Należności za powyższą fakturę zostały uiszczone na rzecz kontrahenta zagranicznego.

W związku z powyższym zasadnie organy celne uznały, że przedstawiona przez Skarżącą faktura nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego z dnia [...] grudnia 2012 r., nie obejmuje rzeczywistej wartości transakcyjnej, gdyż faktycznie uiszczona cena zakupu importowanych towarów jest wyższa i obejmuje także fakturę na kwotę [...]. Organy celne prawidłowo ustaliły wartość celną w oparciu o art. 29 i 33 WKC, doliczając do wartości transakcyjnej towaru kosztów transportu towaru poniesionych do miejsca wprowadzenia ich na obszar celny Wspólnoty.

Rację mają również organy celne odmawiając zastosowania zwolnienia przywiezionych towarów od należności celnych przywozowych.

Przede wszystkim należy zauważyć, że towary nie zostały w ogóle zgłoszone do odprawy celnej. Skarżąca w dacie zgłoszenia celnego tj. [...] grudnia 2012 r. wnioskowała o zastosowanie zwolnienia z należności celnych na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady WE 1188/2009. Zgodnie z treścią tego przepisu rzeczywista wartość towarów nie może przekroczyć 150 EUR na przesyłkę. Podstawą udzielonego zwolnienia była faktura na kwotę [...], a więc zwolnienie mogło być udzielone. Ujawnienie faktury na kwotę [...] spowodowało, że wartość towaru znacznie przekroczyła ustalony przez prawodawcę limit wartości towaru stanowiący podstawę zwolnienia z należności celnych. Zwolnienie nie mogło być więc udzielone na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady WE 1188/2009. Zasadnie zatem Naczelnik Urzędu orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych, uwzględniając ujawnioną w czasie kontroli fakturę.

Skarżąca dopiero na etapie postępowania odwoławczego wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie przedmiotowego towaru z należności celnych przywozowych na podstawie ]art. 95 rozporządzenia Rady WE 1188/2009.

Zgodnie z treścią art. 95 rozporządzenia Rady WE 1188/2009 zwolnione z należności celnych przywozowych są towary przeznaczone do badań, analiz lub prób mających na celu określenie ich składu, jakości lub innych parametrów technicznych, przeprowadzanych dla uzyskania informacji lub w ramach testów o charakterze przemysłowym lub handlowym. Zwolnienie obwarowane jest wieloma zastrzeżeniami. I tak kolejne przepisy rozporządzenia Rady WE 1188/2009 stanowią że:

• zwolnienie stosuje się wyłącznie pod warunkiem, że towary poddawane badaniom, analizom lub próbom zostaną w całości zużyte lub zniszczone w trakcie ich wykonywania (art. 96);

• zwolnienia nie stosuje się do towarów wykorzystywanych do badań, analiz lub prób, stanowiących promocję handlową (art. 97);

• zwolnienie stosuje się jedynie do tych ilości towarów, które są ściśle niezbędne do osiągnięcia celu, dla którego są przywożone. Ilości te w każdym przypadku są określane przez właściwe organy, po uwzględnieniu tego celu (art. 98);

• zwolnienie stosuje się do towarów, które nie zostaną całkowicie zużyte lub zniszczone w czasie badań, analiz lub prób, pod warunkiem że produkty pozostałe, za zgodą i pod nadzorem właściwych organów, będą (art. 99):

o całkowicie zniszczone lub pozbawione wartości handlowej po zakończeniu badań, analiz lub prób; lub

o przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, lub

o wywiezione poza obszar celny Wspólnoty.

• produkty pozostałe po zakończeniu badań, analiz lub prób podlegają należnościom celnym przywozowym bądź za zgodą i pod nadzorem właściwych organów, strona zainteresowana może przekształcić pozostałe produkty na odpady lub złom, które także podlegają należnościom celnym przywozowym (art. 100);

• organy celne określają termin, w którym należy przeprowadzić badania, analizy lub próby oraz w którym należy dokonać formalności administracyjnych, aby zapewnić wykorzystanie towarów zgodnie z zamierzonym celem.

Z powyższych regulacji wynika, że zwolnienie od cła towarów przywożonych do celów badawczych, analitycznych i prób uzależnione jest od spełnienia szeregu warunków, które określa organ celny w momencie zastosowania zwolnienia. Brak dokonania zgłoszenia takich towarów uniemożliwia nadzór organów celnych nad procesem ich wykorzystania a tym samym uniemożliwia zastosowanie zwolnienia z należności celnych post factum.

Należy podkreślić, że Dyrektor Izby podjął próbę ustalenia, czy zostały zachowane wymogi wynikające z przepisów rozporządzenia Rady nr 1186/2009 i wezwał Skarżącą o nadesłanie konkretnych dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek określonych w przepisach rozporządzenia Rady WE 1188/2009 (karta nr 139 akt administracyjnych).

W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca wyjaśniła, że nie dysponuje kontraktem dotyczącym zamówienia próbek tkanin od spółki [...], zamówienie było składane drogą mailową. Zawartością przesyłki były – oprócz nieodpłatnie przesłanych katalogów - odpłatne próbki tkanin [...] w ilości [...] mb. Importowane próbki tkanin były przedmiotem testów w zakresie: przeszycia próbnego wzoru [...], prasowania, prania, badania kurczliwości tkaniny oraz przygotowania próbek katalogowych (uszycia wzorów [...] do celów wewnętrznych Spółki. Wyjaśniła, że nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi ilość towarów potrzebnych do przeprowadzenia prób czy też terminów, w których badania te miały zostać przeprowadzone (karty 164 – 144 akt admin).

Zasadnie zatem Dyrektor Izby uznał, że brak było podstaw do zastosowania w stosunku do importowanego towaru zwolnienia z należności celnych na podstawie art. 95 rozporządzenia Rady WE 1188/2009. Skarżąca na etapie importu towarów nie wystąpiła do organów celnych o określenie ilości towarów, które są niezbędne do osiągnięcia celu, dla którego są przywożone, nie uzgodniła terminów, w których należy przeprowadzić badania. Nie przedłożyła dokumentów wskazujących, iż przedmiotowe towary zostały poddane badaniom, analizom lub próbom oraz zostały w całości zużyte lub zniszczone w trakcie ich wykonywania.

W rozpoznawanej sprawie organy celne podjęły wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły) cały materiał dowodowy. Dokonana przez organy celne ocena materiału dowodowego mieściła się w dyspozycji art. 191 O.p. Decyzje zostały skonstruowane zgodnie z regułami wynikającymi z Ordynacji podatkowej, zawierają podstawę prawną, rozstrzygnięcie, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. Stronie zapewniono także czynny udział na każdym etapie postępowania, poprzez możliwość przedstawiania dowodów na poparcie swoich twierdzeń, zapoznania się z dowodami i wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego.

Reasumując należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.