Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 30/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Odrzucono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2, art. 3, art. 13-16, art. 18 i art. 21
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010 r. w punkcie 1 i 5 w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; II. w pozostałym zakresie skargę na bezczynność odrzuca; III. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego D. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 30/10

Uzasadnienie

D. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej w skrócie: WSA) w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta Gminy A., mającą polegać na nie udostępnieniu informacji publicznej przy jednoczesnym nie wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W sprawie zaistniał następujący stan faktyczny:

D. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą F.W.H.U. "B." podaniem z 20.04.2010 r. zwrócił się do Wójta Gminy A. o doręczenie mu na piśmie w oryginale, względnie kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem następujących informacji uznanych przez wnioskodawcę za informację publiczną:

1) kiedy przedłożono Wojewodzie uchwałę Rady Gminy Nr [...] z [...].03.2010 r. w sprawie ustalania zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Gminy A.,

2) porządku obrad oraz protokołu z sesji Rady Gminy A. z [...].03.2010 r.,

3) ewentualnej uchwały Rady Gminy A. podjętej na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi,

4) wykazu wszystkich punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, w szczególności zawierających datę wydania zezwolenia, oznaczenie podmiotu, który je uzyskał, adresu punktu sprzedaży, przedmiotu zezwolenia oraz terminu jego ważności,

5) dokumentu określającego skład osobowy gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych,

6) uchwały Rady Gminy A. w sprawie zasad wynagradzania członków gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych,

7) wykazu opinii za trzy lata wstecz w aspekcie zgodności usytuowania punków sprzedaży z uchwałą w tej kwestii,

8) porządku obrad wszystkich sesji Rady Gminy A. od 1.01.2009 r. do końca lutego 2010 r.

Wójt Gminy A. w piśmie z 4.05.2010 r. skierowanym do wnioskodawcy w aspekcie udzielenia informacji publicznej stwierdził, iż D. D. nie wykazał czy ma interes publiczny w uzyskaniu żądanych informacji. Następnie pouczył, że udostępnienie informacji publicznych normuje także Statut Gminy A., wedle którego protokoły z posiedzeń Rady oraz komisji, a także z działalności Wójta nie udostępnia się w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, z tych względów nie mogą podlegać udostępnieniu informacje wskazane w pkt 4 i 7 wniosku. Co do pozostałych informacji odnoszących się do działalności Rady Gminy to udziela ich pracownik ds. jej obsługi w każdy piątek w godzinach pracy Urzędu Gminy A. Poinformowano w piśmie także D. D., że uchwały Rady Gminy stanowiące prawo miejscowe są publikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa oraz ogłaszane na tablicy ogłoszeń, a nadto iż każdy ma prawo uczestniczenia w sesjach Rady Gminy.

D. D. złożył w dniu 5.05.2010 r. wniosek o doręczenie na piśmie informacji zawierającej porządek obrad sesji Rady Gminy A. z 28.04.2010 r., protokołu z jej obrad, a także potwierdzone za zgodność kserokopie podjętych uchwał w tym dniu.

Pismem z 10.05.2010 r. Wójt Gminy A. poinformował wnioskodawcę, że żądane we wniosku z 5.05.2010 r. dokumenty zostaną doręczone w terminie do 14 dni po uiszczeniu opłaty skarbowej w kwocie 80 zł płatnej na rachunek Urzędu Gminy w A. W odpowiedzi na to pismo D. D. w swoim piśmie z 13.05.2010 r. zakwestionował prawidłowość obciążania go opłatą skarbową za udostępnienie żądanej informacji publicznej. W kolejnym piśmie z 17.05.2010 r. działający z upoważnienia Wójta Gminy A. jej sekretarz wskazał na przepisy prawa (załącznik do ustawy z 16.11.2006 r. o opłacie skarbowej), które implikują zasadność pobrania opłaty skarbowej od stwierdzenia zgodności z oryginałem udostępnianych w formie dokumentów informacji publicznych. D. D. w piśmie z 20.05.2010 r. oświadczył, że rezygnuje z poświadczenia za zgodność z oryginałami żądanych przez siebie dokumentów, wymienionych we wniosku z 5.05.2010 r.

Przy piśmie z 24.05.2010 r. działający z upoważnienia Wójta Gminy A. jej sekretarz miał doręczyć porządek sesji, protokoły obrad oraz podjęte na sesji w dniu 28.04.2010 r. uchwały Rady Gminy A.

D. D. wniósł następnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) zażalenie na bezczynność Wójta Gminy A. dotyczące wadliwego załatwienia wniosku z 5.05.2010 r. o udzielenie informacji publicznej. Z treści tego pisma wynikało ponadto, że żalący się kwestionuje postępowanie wójta, który miał nie przesłać do SKO w Przemyślu jego odwołania od decyzji odmawiającej mu wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ustosunkowując się do treści zażalenia Wójt Gminy A. uznał je za nieuzasadnione, wyeksponował iż wnioskodawca modyfikował swoje żądania, a udzielone mu odpowiedzi były poprawne i wyczerpujące. Postanowieniem z [...].06.2010 r. SKO uznało wniesione przez D. D. zażalenie za nieuzasadnione.

W dniu 6.07.2010 r. D. D. wniósł za pośrednictwem Wójta Gminy A. opisaną na wstępie skargę na bezczynność organu, domagając się jej stwierdzenia oraz zobowiązania do udzielenia informacji w żądanym zakresie w źródłowym podaniu oraz zwrotu kosztów. Odwołując się do stanowiska judykatury dotyczącej zaskarżania bezczynności organów administracji publicznej skarżący eksponuje, że wniósł skargę w terminie oraz iż jest ona dopuszczalna. Skarżący wywodzi, że nie otrzymał żądanych w źródłowym wniosku z 20.04.2010 r. dokumentów, nie została też wydania decyzja administracyjna o odmowie ich udostępnienia, względnie o umorzeniu postępowania w tym zakresie. To ma uzasadniać trafność skargi, dla której nie ma znaczenia uprzednie żalenie się do SKO.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy A. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, a także o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi tej zrekapitulowano stan faktyczny sprawy, przytaczając treść pism skarżącego oraz odpowiedzi na nie. Wniosek o odrzucenie skargi motywowano tym, że "sprawa na bezczynność" została już rozpatrzona raz przez SKO i sąd administracyjny po raz drugi nie ma podstaw do jej rozpatrywania. Brak ma być także podstaw do wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji względnie o umorzeniu postępowania w tym zakresie.

Skarżący po doręczeniu mu odpowiedzi na skargę w piśmie procesowym z 27.07.2010 r. stwierdził, że we wniosku z 5.05.2010 r. nie zamierzał ani modyfikować, ani wycofywać wniosku z 20.04.2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 Ppsa).

W ocenie Sądu skarga jest częściowo uzasadniona.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosków organu zawartych w odpowiedzi na skargę, które zdaniem Sądu nie są trafne. Wniosek o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania od skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia na gruncie Ppsa, Sąd wyjaśnia, iż zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu nie jest możliwe w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, nawet w przypadku oddalenia skargi, co do reguły strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 Ppsa). Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o odrzucenie skargi motywowany tym, że sprawa ewentualnej bezczynności wójta była już przedmiotem rozpoznania przez SKO. Gdyby uznać argumentację organu w tym aspekcie, to oznaczałoby aprobatę dla wyłączenia konstytucyjnej zasady dostępu do sądu. Sądy administracyjne są właściwe do rozpoznawania skarg w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, z wyjątkiem gdy doszło do odmowy jej udostępnienia z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawa do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwową, służbową, skarbową lub statystyczną (por. art. 21 i 22 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej Udip). Do takiej odmowy motywowanej potrzebą ochrony powyżej wskazanych wartości nie doszło, zatem skarga na bezczynność wójta mieści się w kognicji sądu administracyjnego.

Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej normują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Udip). Zanim jednak dokonana zostanie wykładnia przepisów tej ustawy w aspekcie przedmiotowej skargi przytoczyć należy brzmienie jeszcze innych przepisów, jakie mogą mieć znaczenia dla oceny zasadności skargi. W myśl art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa z 2.07.1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.): "Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa" (ust. 1), "Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu", (ust. 2), "Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa" (ust. 3), "Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy" (ust. 4). Z kolei art. 11b ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm., zwana dalej Usg) stanowi, że: "Działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw" (ust. 1), "Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy" (ust. 2), "Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy" (ust. 3).

Zgodnie z art. 1 ust.1 Udip "Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie". W myśl art. 2. ust. 1 i 2 Udip każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 cyt. ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane "prawem do informacji publicznej", zaś od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, 2) wglądu do dokumentów urzędowych, 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów; prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 Udip). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 Udip). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11, 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (art. 7 ust. 1 Udip). Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek, informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (art. 10 ust. 1 i 2 Udip). Zgodnie z art. 11 Udip "Informacja publiczna może być udostępniana: 1) w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, 2) przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją.

Problematykę udostępniania informacji publicznej na wniosek normuje art. 13 ust.1 Udip, wedle którego "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2". Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 14 ust.1 i 2 Udip udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 Udip). Zdaniem Sądu dla treści rozstrzygnięcia sprawy ze skargi D. D. ma także znaczenie brzmienie art. 18 ust. 1 i 3 Udip, wedle których posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są jawne i dostępne, a organy te są obowiązane zapewnić lokalowe lub techniczne środki umożliwiające wykonywanie prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3. Nadto w myśl art. 19 cyt. ustawy organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady.

Oceniając zasadność skargi D. D. zdaniem Sądu istotne są treści żądań skarżącego wyrażone w źródłowym podaniu z 20.04.2010 r. oraz treść udzielonej mu odpowiedzi przez Wójta Gminy A. z 4.05.2010 r. Podzielić należy stanowisko skarżącego, iż składając kolejne podanie o dostęp do informacji publicznej w dniu 5.05.2010 r. wnosił o udzielenie innych informacji, niż ujęte w pierwotnym podaniu.

Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, skoro udostępnienie takiej informacji jest obowiązkiem organu władzy publicznej, przeto dopuszczalna jest skarga na bezczynność z tytułu bezczynności w tym zakresie (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 Ppsa). Niesporne jest, że w odpowiedzi na źródłowy wniosek D. D., wójt gminy udzielił mu wyłącznie odpowiedzi w piśmie z 4.05.2010 r. W judykaturze wskazano, że rozpoznając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Ocenie sądu nie podlega tez kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone. Przedmiotem tej sprawy jest bowiem tylko to, czy organ dopuścił się bezczynności, a nie to, czy sprawę załatwił (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z 10.09.2002 r., II SA/Wr SAB/Wr 78/02, opublik. w I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Dostęp do informacji publicznej, Warszawa 2007, s. 134). W ocenie składu orzekającego Sądu nie można jednak całkowicie abstrahować od oceny treści stanowiska wójta gminy, gdy chodzi o dokonanie ustalenia, czy odpowiedź organu na wniosek o udostępnienie informacji zawiera odniesienie się do wszystkich elementów w nim zawartych. Zdaniem Sądu w dwóch punktach źródłowego wniosku Wójt Gminy A. trwa w bezczynności i skarga w tym zakresie jest uzasadniona.

D. D. wnosił o udzielenie informacji, czy uchwała Rady Gminy A. Nr [...] z [...].03.2010 r. została przedstawiona organowi nadzoru w trybie art. 90 ust. 1 Usg, a jeżeli tak, to w jakim terminie, oraz wnosił o podanie składu osobowego gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. do obydwu kwestii w ocenie Sądu brak jest jakiejkolwiek reakcji wójta, w szczególności udzielona skarżącemu odpowiedź w dniu 4.05.2010 r. do nich się nie odnosi. Nie ulega wątpliwości, że to wójt przedkłada organowi nadzoru podjętą przez radę gminy uchwałę w terminie 7 dni od dnia jej podjęcia (art. 90 ust. 1 Usg). Nie ulega także wątpliwości, że ta kwestia nie dotyczy sprawy indywidualnej, które w ocenie Wójta Gminy A., abstrahując od trafności tego stwierdzenia, nie podlegają udostępnianiu. Do właściwości wójta gminy, zgodnie z art. 4¹ ust. 3 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 70 z 2007 r., poz. 473 ze zm.) należy także powołanie członków gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Obie te kwestie poruszone w źródłowym podaniu skarżącego w pkt 1 i 5 w ocenie Sądu stanowią informację publiczną, obie dotyczą działalności wójta gminy, w stosunku do obu z nich Wójt Gminy A. nie udzielił informacji, mimo upływu ustawowego terminu, określonego w art. 13 ust. 1 Udip. Z tego względu skargę w tym zakresie Sąd uznaje za uzasadnioną, z tego przyczyny wyznaczono termin na załatwienie wniosku D. D. Warto także mieć na uwadze, iż na zasadzie art. 23 Udip "Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku".

Co się tyczy pozostałych kwestii podniesionych we wniosku skarżącego wszczynającego postępowanie, to w ocenie Sądu skargę należy w tym zakresie odrzucić. Skarżący domagał się m.in. porządku obrad sesji Rady Gminy A. oraz dwóch uchwał tej rady. Cyt. powyżej art. 19 Udip obowiązek udostępniania protokołów swoich obrad nakłada na pochodzące z wyborów kolegialne organy władzy publicznej. Zatem to na Radzie Gminy A., a nie na wójcie spoczywa ustawowy obowiązek udostępnienia protokołów z obrad sesji rady gminy. Podobną uwagę należy odnieść do żądania wyrażonego w pkt 7 podania, w aspekcie wykazu opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Komisja ta jest odrębnym od wójta funkcjonalnym organem administracji publicznej, nie podlega wójtowi, który posiada wyłącznie kompetencję do jej wykreowania. Z tych względów w ocenie Sądu skarga powinna być odrzucona na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, jako z innych przyczyn niedopuszczalna.

Powołana uprzednio podstawa prawna uzasadnia także odrzucenie skargi w aspekcie żądań wymienionych w pkt 3 i 6 odnoszących się do żądania doręczenia na piśmie w trybie Udip dwóch uchwał Rady Gminy A. Art. 1 ust. 2 Udip stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Gdy chodzi o dostęp do tekstów aktów prawnych problematykę tę normuje ustawa z 20.07.2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów (Dz. U. Nr 17 z 2010 r. poz. 95, zwana dalej Unorm). Zgodnie z art. 28. ust. 2 Unorm "Urząd gminy prowadzi zbiór przepisów gminnych dostępny do powszechnego wglądu w jego siedzibie". Wedle art. 28a cyt. ustawy udostępnienie kopii lub wydruków aktów normatywnych lub innych aktów prawnych jest odpłatne. Kierownik urzędu, w którym są udostępnione do powszechnego wglądu dzienniki urzędowe i zbiory aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę, ustala cenę arkusza kopii lub wydruku aktu normatywnego lub innego aktu prawnego, tak aby kopia lub wydruk mogły być powszechnie dostępne, a cena pokrywała koszty udostępnienia tych kopii lub wydruków. Innymi słowy Unorm w szczególny sposób określa zasady udostępniania tekstu aktu normatywnego, nie ma więc w tym zakresie zastosowania Udip. Każdy może zgłosić do urzędu gminy prośbę o udostępnienie do wglądu, względnie za odpłatnością wydanie kopii tekstu uchwały podjętej przez radę tej gminy. Unorm nie przewiduje przy tym żadnego terminu dla podjęcia takiego działania, innymi słowy ma to nastąpić niezwłocznie. Z tego względu skargę w tym zakresie także należało odrzucić.

Sąd zwraca ponadto uwagę organowi gminy, że z mocy art. 5 ust. 1 Udip "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych", zaś z mocy ust. 2 cyt. przepisu "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji (art. 5 ust. 3 Udip). Dodatkowo rada gminy będąc upoważniona do określenia w statucie wyłącznie zasad udostępniania gminnych dokumentów na podstawie art. 11b Usg nie ma żadnego ustawowego umocowania, aby ograniczać ustawową zasadę jawności działania organów samorządu terytorialnego.

Uwzględnienie skargi chociażby w części uzasadniało zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz skarżącego, na zasadzie art. 200 Ppsa.