Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 114/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a I. przyznać G. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej ; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony urzędowy formularz druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Druk PPF za stronę skarżącą podpisała M. S. wskazując, że zły stan zdrowia strony skarżącej uniemożliwia jej własnoręczne podpisanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do unormowania art. 46 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Przepis ten nie wprowadza żadnych ograniczenia ani wymagań związanych z osobą, która z upoważnienia strony składa za nią podpis. Osobą upoważnioną do składania podpisu za stronę może być więc także osoba, która w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie może być pełnomocnikiem strony. Przepis ten wymaga jednak wskazanie przyczyny, dla której strona sama nie mogła złożyć podpisu. Niewątpliwie zły stan zdrowia nie czyni zadość temu wymogowi. Stwierdzenie to jest bowiem nazbyt ogólne gdyż nie wskazuje jednoznacznie na przyczynę braku możliwości własnoręcznego złożenia podpisu.

W aktach sądowoadministracyjnych niniejszej sprawy znajduje się jednak pismo M. S. z dnia 5 marca 2010 r. (k. 17 - 18), w którym jednoznacznie wskazano przyczynę złego stanu zdrowia strony skarżącej (przerwanie rdzenia kręgowego w obrębie pnia mózgu – k.18). Z tego powodu referendarz sądowy uznał, że złożony przez stronę skarżącą druk PPF spełnia wymogi pisma procesowego.

Oceniając zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy podnieść należy, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem.

Dokonując oceny zasadności żądania zwolnienia od kosztów sądowych stwierdzić należy, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skoro więc kosztów tych strona skarżąca nie musi w niniejszym postępowaniu ponosić jej żądanie o zwolnienie od obowiązku ich ponoszeni jest bezzasadne. Dlatego referendarz sądowy odmówił zwolnienia strony skarżącej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała natomiast, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego nie jest w stanie ponieść kosztów minimalnego wynagrodzenia adwokata.

Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W oparciu o oświadczenie strony skarżącej referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest osobą schorowaną, nie posiadającą żadnych nieruchomości i przedmiotów wartościowych, utrzymującą się z zasiłku stałego i pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 477 złotych miesięcznie.

Porównanie wysokości dochodu strony skarżącej do wysokość minimalnego wynagrodzenia adwokata wskazuje, że poniesienie wynagrodzenia adwokata spowoduje, iż stronie skarżącej na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania pozostanie kwota 184 złotych, która bez wątpienia nie jest w stanie pokryć miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.