Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1361/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-01-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. I., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "C.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] , wymierzającą karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego – drogi powiatowej al. B. w S. pod reklamę o pow. [...] m² bez zezwolenia zarządy drogi w dniach od [...]

M. I., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika –r.pr. J. H. – W., pismem z dnia [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "z uwagi na niepowetowaną szkodę grożącą Skarżącym".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).

Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005).

Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.

Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że zachodzą określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji – nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności umożliwiających ocenę decyzji z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy. Ocena taka nie może być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności.

Sam fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez skarżącą nałożonej kary nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skutki spełnienia świadczeń pieniężnych są bowiem odwracalne. Dlatego też w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca nie poniesie szkody, albowiem wówczas nastąpi zwrot należności.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.