Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 707/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Dnia 4 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2005 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zwrócić M. R. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem połowy wpisu uiszczonego w dniu 9 sierpnia 2005 r., a zaksięgowanego pod poz. 1298.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 707/05

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 106 poz. 1126 ze zm.) nakazał M. R. rozbiórkę dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego pomieszczenia o wymiarach 6,5 m x 4,0 m, wykonanego bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia, na działce położonej w miejscowości D., gmina P. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż w związku z wejściem ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane na mocy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 106 poz. 1126 ze zm.), zaistniała możliwość zalegalizowania samowolnie wzniesionego obiektu po spełnieniu przez inwestora ustawowych warunków legalizacji.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na dobudowie do budynku mieszkalnego pomieszczenia o wymiarach 6,5 m x 4,0 m bez wymaganego pozwolenia na budowę i nakazał M. R. przedstawić w terminie do dnia 15 lutego 2005 r.:

1. zaświadczenie Burmistrza Miasta P. o zgodności budowy z ustaleniami

obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz zaświadczeniem potwierdzającym wpis projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektonicznobudowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym technicznobudowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej,

3. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponieważ M. R. nie wykonał w terminie nałożonych na niego obowiązków organ wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego pomieszczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. R. podniósł, iż w dniu rozpoczęcia dobudowy przedmiotowego pomieszczenia nie był świadomy konsekwencji prawnych z tego tytułu wynikających. Nie sądził, że budowa pomieszczenia o takich wymiarach wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Również jego sytuacja rodzinna wpłynęła na to, iż nie szukał żadnych informacji dotyczącej jakiejkolwiek dokumentacji związanych z dobudową. W 2003 r. zawarł związek małżeński, zmarł ojciec skarżącego i urodziła mu się córka. Te wydarzenia oraz brak wiedzy z dziedziny Prawa budowlanego spowodowały, iż nie wystąpił o pozwolenie na budowę. M. R. zaznaczył również, iż przebywa na urlopie wychowawczym. Jedynym dochodem jego rodziny jest wynagrodzenie z tytułu pracy żony. Nie stać go na uiszczenie opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 tysięcy zł. W kwestii wymaganej dokumentacji, M. R. wyraził gotowość podjęcia się jej przygotowania.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), wydanym na podstawie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2004r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadzenie do dnia 25 kwietnia 2005 r. postępowania wyjaśniającego, czy samowolnie dobudowane pomieszczenie jest powiązane konstrukcyjnie z istniejącym budynkiem mieszkalnym.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2004r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z poz. zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 cytowanej ustawy. W świetle art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, wykonywanie robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego części budynku nie jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Bezspornym jest fakt, iż inwestor wykonał dobudowę przybudówki do istniejącego budynku mieszkalnego w 2003 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W takim stanie prawnym organ I instancji prawidłowo zastosował art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 1 organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu. W ustępie 2 art. 48 daje możliwość legalizacji obiektu, jeśli spełnione zostaną określone w tym przepisie warunki. W celu umożliwienia legalizacji obiektu organ I instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia określonych dokumentów w terminie do dnia 15 lutego 2005 r. Skoro inwestor nie przedłożył określonych dokumentów, zasadne jest rozstrzygnięcie określające rozbiórkę części obiektu wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, w oparciu o art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków zastosowanie ma przepis ust. 1 tego przepisu.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, z którego wynika, iż samowolnie dobudowane pomieszczenie nie jest powiązane konstrukcyjnie z istniejącym budynkiem mieszkalnym i rozbiórka przedmiotowego pomieszczenia nie naruszy konstrukcji istniejącego budynku. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu argumentów, w tym dotyczących trudnej sytuacji finansowej, organ wyjaśnił, że okoliczności takie nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia przez organ nadzoru budowlanego. Także nieznajomość przepisów prawa nie może w jakikolwiek sposób wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję M. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący podniósł, iż nie przygotował na czas wymaganej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. dokumentacji z uwagi na bardzo wysoką opłatę legalizacyjną.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumenty merytoryczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Łodzi w dniu 4 listopada 2005 roku M. R. cofnął wniesioną skargę. M. R. oświadczył, iż cofa skargę wniesioną na decyzję nakazującą rozbiórkę przybudówki, gdyż nie będzie ubiegać się o jej legalizację - z uwagi na zbyt wysoką opłatę legalizacyjną.

Przewodniczący pouczył M. R. o skutkach prawnych cofnięcia skargi oraz o trybie postępowania dotyczącego legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego.

Po udzieleniu pouczenia o skutkach prawnych cofnięcia skargi, M. R. podtrzymał oświadczenie o cofnięciu skargi. Skarżący wyjaśnił, iż nie stać go na poniesienie kosztów legalizacji przybudówki. Zdaniem M. R., znacznie mniejsze będą koszty rozbiórki przybudówki i jej wybudowanie na podstawie pozwolenia na budowę. Skarżący oświadczył, iż sam budował przybudówkę, więc orientuje się w kosztach budowy. M. R. oświadczył, iż rezygnuje ze sprawy, gdyż obecnie ma świadomość, że do legalizacji konieczne jest nie tylko przygotowanie dokumentacji, ale i uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Wysokość tej opłaty jest skarżącemu znana, gdyż poinformowano skarżącego w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w P. oraz otrzymał decyzję z określeniem tej kwoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi jest czynnością procesową. Składając takie oświadczenie woli skarżący rezygnuje z postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym z rozpoznania skargi przez Sąd. Zgodnie z zasadą dyspozycyjności strona postępowania sądowego może rozporządzać swoimi uprawnieniami procesowymi. Od woli skarżącego zależy, czy zostanie wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne, a nadto Sąd - co do zasady - jest związany cofnięciem skargi. Oświadczenie woli skarżącego o cofnięciu skargi podlega jednak ocenie Sądu w zakresie jego dopuszczalności.

Oceniając oświadczenie woli skarżącego M. R. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne w rozumieniu art. 60 cytowanej ustawy i nie zmierzające do obejścia prawa bądź też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

M. R. wyjaśnił przyczyny cofnięcia skargi, jak też jednoznacznie oświadczył, iż nie jest wolą skarżącego legalizacja spornej przybudówki. M. R. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nakazującą rozbiórkę pomieszczenia dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego, wykonanego bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia. Skarżący wyjaśnił, iż nie stać go na poniesienie kosztów legalizacji przybudówki. Zdaniem M. R., znacznie mniejsze będą koszty rozbiórki przybudówki i jej wybudowanie na podstawie pozwolenia na budowę. Skarżący orientuje się w kosztach budowy, gdyż sam budował przybudówkę. M. R. zrezygnował ze sprawy, gdyż ma świadomość, że do legalizacji przybudówki konieczne jest przygotowanie dokumentacji i uiszczenie opłaty legalizacyjnej, której wysokość jest skarżącemu znana.

Z powyższych względów cofnięcie skargi przez M. R. należy uznać za dopuszczalne w rozumieniu art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. O zwrocie połowy uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana.