Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 13/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. L. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania dokumentu i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego; p o s t a n a w i a skargę odrzucić /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

Skarga podlega odrzuceniu.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Wojewody w związku ze skierowanym do tego organu wnioskiem o wydanie dokumentu – kserokopii porozumienia zawartego przez ten organ ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w [...] oraz żądaniem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Dyrekcji i nauczycieli Młodzieżowego Domu Kultury Nr [...] oraz dyrekcji Szkoły Podstawowej Nr [...] .

Właściwość rzeczowa sadów administracyjnych, zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zmianami, dalej - ppsa), obejmuje sprawy sądowoadministracyjne, tj. sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (art.1). W art. 3 tej ustawy wskazane jest z kolei, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wskazane w tym przepisie decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne niż wyżej wskazane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; bezczynność organów w przypadkach wyżej określonych. W oparciu o wskazany przepis sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

W niniejszej sprawie podnoszona w skardze bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania żądanego dokumentu rozpatrywana może być jako nie podjęcie czynności materialno-technicznej w postaci wydania dokumentu z akt administracyjnych sprawy z zakresu administracji publicznej, prowadzonej i zakończonej przez ten organ.

Sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów, wówczas gdy organ administracyjny jest uprawniony do podjęcia decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, które kończy postępowanie, albo które rozstrzyga sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zdaniem sądu załatwiając żądanie wydania z akt odpisu znajdującego się w nich dokumentu organ administracyjny ma obowiązek wydania takiego odpisu lub podjęcia postanowienia o odmowie wydania odpisu. Wynika to z art. 74 § 2 k.p.a.

Przesłanką dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającej na nie dokonaniu czynności materialno-technicznej jest wyczerpanie, przed wniesieniem skargi, środków prawnych przewidzianych w art. 37 kpa, tzn. strona skarżąca winna wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z dnia 27 grudnia 2005 r. strona zwróciła się do Premiera RP z prośba "o interwencję wobec Wojewody w przedmiotowej sprawie" (dowód: karta 18 akt administracyjnych sprawy). Treść tego pisma nie pozwala na uznanie go za zażalenie, o którym stanowi przepis art. 37 k.p.a., stąd niezłożenie takiego zażalenia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, stanowi brak formalny skargi skutkujący jej odrzuceniem. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż skarga na bezczynność złożona została przy piśmie strony z dnia 26 stycznia 2006 r., a więc przed upływem jednego miesiąca od wyżej wskazanego pisma z dnia 27 grudnia 2005 r., skierowanego do Premiera RP, tym samym w sytuacji, gdyby pismo to mogło zostać uznane za zażalenie złożone w trybie art. 37 k.p.a., skarga jako przedwczesna podlegałaby odrzuceniu (art. 52 par. 2 ppsa).

Również zarzucana bezczynność Wojewody w przedmiocie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec wskazanych nauczycieli zatrudnionych w placówkach oświatowych Miasta nie podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Żądanie skarżącej w istocie oznacza, że domaga się ona wznowienia, mocą decyzji administracyjnej, postępowania dyscyplinarnego wobec wskazanych osób – nauczycieli, z którymi kiedyś pracowała i którzy nie godzą się na jej ponowne zatrudnienie.

Zgodnie z art. 77 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz.U. Nr 118 poz. 1112 ze zm.) w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli orzekają w pierwszej instancji komisje dyscyplinarne przy wojewodach dla nauczycieli wszystkich szkół na terenie województwa. (ust.1), a drugą instancją w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli jest odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania, powołane do rozpatrywania odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnych wymienionych w ust. 1. Zgodnie z ust. 5 tego art. od prawomocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscyplinarnych przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania w sprawach dyscyplinarnych stronom przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, a do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Tym samym akty wydawane w postępowaniu dyscyplinarnym nauczycieli, w tym także akty inicjujące to postępowanie, nie należą do aktów poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 §2 ppsa. W sprawie nie ma również zastosowania przepis art. 3 §3 ppsa, zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, gdyż żaden przepis ustawy Karta Nauczyciela nie przewiduje w przedmiotowym zakresie sprawowania kontroli przez sądy administracyjne.

Z art. 177 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ( Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ) wynika, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Jak wskazano w cytowanym art. 77 ustawy Karta Nauczyciela zainteresowany może dochodzić swoich praw na drodze sądowej, a więc nie ma tu mowy o drodze sądowej przed szczególnym sądem, jakim jest sąd administracyjny. Wynika z tego, że w sprawach, o których mowa w art. 77 tej ustawy właściwym jest sąd powszechny, co wyklucza właściwość sądu administracyjnego.

Stąd w zakresie objętym zarzutami skargi podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i 6 i §3 ppsa jako przedwczesna, a przez to niedopuszczalna w zakresie zarzutu bezczynności organu odnośnie wydania żądanego przez stronę dokumentu oraz jako nie podlegająca kognicji sądu administracyjnego w zakresie obejmującym żądanie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec wskazanych nauczycieli.

Z wyżej przytoczonych powodów orzeczono jak w sentencji.

/-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak

jf