Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 175/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 , art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 61, art. 66, art. 66 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Karina Gniewek-Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia [...] września 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej Prezydenta Miasta kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej: "WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia [...]września 2019 r., nr [...] w części dotyczącej terminu wyznaczonego na wykonanie nałożonych decyzją obowiązków. W pozostałym zakresie decyzja została utrzymana w mocy.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego ( Dz.U. z 20120 r. k.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "P.b.").

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że decyzję z dnia [...] września 2019 r. nr [...] na postawie art. 10 § 2, art. 104 i art.108 k.p.a., art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 P.b., nakazał Prezydentowi Miasta usunąć stwierdzone nieprawidłowości w budynku usytuowanym na działce nr ew. 727 obr. [....] położonej przy ul. [...] w [...] poprzez:

1) usunięcie szkła z rozbitych szyb w oknach ściany południowej, w terminie do dnia 30 października 2019 r.,

2) stabilne zamocowanie rury spustowej do ściany wschodniej budynku, w terminie do dnia 30 października 2019 r.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na grożące niebezpieczeństwo dla ludzi.

Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez Prezydenta Miasta, WINB decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] uchylił decyzję PINB w części dotyczącej terminu wyznaczonego na wykonanie obowiązku wskazanego w pkt 1 i 2, i w tym zakresie wyznaczył termin do dnia 31 grudnia 2019 r., zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji WINB stwierdził, że przedmiotowy budynek jest w takim stanie, że w istocie występują nieprawidłowości o jakich mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 i P.b., stanowiące podstawę do wydania decyzji nakazującej ich usunięcie. Odnosząc się do stanowiska Prezydenta Miasta o błędnym wskazaniu adresata decyzji WINB stwierdził, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, a w świetle art. 61 p.b., obowiązki z zakresu prawidłowego utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego należą do jego właściciela lub zarządcy.

W skardze do Sądu Prezydent zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 61 P.b. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed dniem 1 stycznia 1947 r. oraz utraty mocy prawnej niektórych takich ksiąg (Dz.U. z 1986 r., Nr 28 poz. 141; dalej: rozporządzenie z 1986 r.") i na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej, oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta podniósł, że obowiązki określone w art. 66 ust. 1 P.b. mogą być nałożone jedynie na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Tymczasem Skarb Państwa nie jest ani właścicielem ani zarządcą budynku znajdującego się na działce 727 obr. [....]. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Prezydent Miasta stwierdził, że prawa zarządu, a tym bardziej własności nie można domniemywać. W niniejszej sprawie organy nie dysponowały zaś żadnym dowodem na to, iż Skarb Państwa ma prawo własności czy prawo zarządu. Zdaniem Prezydenta Miasta, o tym że Skarb Państwa nie jest właścicielem nieruchomości dobitnie świadczy dokument urzędowy w postaci zaświadczenia Sądu Rejonowego, z którego wynika kto jest wpisany na karcie B zamkniętego wykazu hipotecznego Lwh [...] gm. kat. [....]. Prezydent Miasta zauważył, że księgi dawne, pomimo utraty mocy prawnej zachowały na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia z 1986 r. moc dokumentów urzędowych, co wiąże się z domniemaniem ich prawdziwości (art. 244 § 1 k.p.c.). Zachowanie wartości zamkniętych ksiąg, jako dokumentów urzędowych wiąże się z ich mocą dowodową określoną w art. 76 § 1 k.p.a. Natomiast strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenie organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, powinna okoliczności te udowodnić (art. 76 § 3 k.p.a.).

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 116/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie nie ma sporu co do tego, że budynek znajdujący się na działce nr 727 obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...] znajduje się w stanie uzasadniającym podjęcie przez organy nadzoru budowlanego ingerencji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 P.b. - z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny budynek zagraża życiu lub zdrowiu ludzi. Adresatem decyzji zobowiązującej do usunięcia nieprawidłowości, które owo zagrożenie powodują jest właściciel lub zarządca nieruchomości. Z treści znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że właścicielem działki nr 727 jest Skarb Państwa. Po myśli powołanego przez organy art. 23 ust. 1 u.g.n. nieruchomościami wchodzącymi do zasobu Skarbu Państwa gospodarują starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Stosownie do postanowień art. 91 i art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Dz. U. 2020 r. poz. 920 miasto na prawach powiatu – a takim miastem jest [...] - jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Funkcje organu wykonawczego miasta na prawa powiatu wykonuje prezydent miasta.

Sąd zaznaczył, że wypis z ewidencji gruntów ma walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 76 § 1 k.p.a. Wprawdzie ewidencja gruntów i budynków nie stanowi dowodu prawa własności, albowiem funkcję tę pełnią Księgi Wieczyste, jednakże zawarte w wypisie z ewidencji informacje co do właściciela nieruchomości mają walor dokumentu urzędowego w tym znaczeniu, że potwierdzają, iż w ewidencji jako właściciel danej nieruchomości figuruje dany podmiot. In casu, jako właściciel działki 727 figuruje Skarb Państwa. Dla celów postępowania administracyjnego wykazanie prawa własności nieruchomości przy pomocy wypisu z ewidencji gruntów jest praktyką powszechną i niekwestionowaną. Treść ewidencji w tym zakresie odzwierciedla treść Ksiąg Wieczystych, bądź innych dokumentów źródłowych wobec prawa własności.

Dalej Sąd I instancji wskazał, iż Prezydent Miasta próbował wykazać, że nie jest właścicielem działki nr 727 przy pomocy zaświadczenia Sądu Rejonowego Dz. Odp. 758/12 wydane dnia 3 września 2012 r., z którego wynika, że w zamkniętym z urzędu wykazie hipotecznym Iwh [...] gm. kat. [....] wpisana jest parcela 66/2 ogród. Na Karcie B przedmiotowego wykazu, jako właściciel figuruje A.. syn J. Z mapy synchronizacyjnej wynika, że parcela 66/2 odpowiada aktualnej działce 727.

Adekwatnie do postanowień § 5 ust. 1 rozporządzenia z 1986 r. księgi dawne (wykazy hipoteczne) utraciły moc prawną z dniem 1 stycznia 1989 roku. Oznacza to tym samym, że nie stanowią one dowodu prawa własności na analogicznych zasadach, jak obecne księgi wieczyste, a zatem nie korzystają z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Wprawdzie w § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia postanowiono, że księgi dawne, które utraciły moc zachowują znaczenie dokumentów, co jednak oznacza jedynie tyle, że mają moc dokumentu urzędowego w standardowym znaczeniu, wykładanym w oparciu o art. 76 § 1 k.p.a.

Działka nr 727 nie ma założonej księgi wieczystej, nie doszło więc do zmigrowania danych z wykazów hipotecznych, a zatem nie ma dokumentu przesądzającego o prawie własności do tej działki. Ustalenia w tym zakresie poczyniono w oparciu o wypis z ewidencji gruntów, a zatem w oparciu o dokument urzędowy. Przedstawione przez stronę skarżącą zaświadczenie sądu rejonowego posiada analogiczny walor dowodowy - również jest dokumentem urzędowym. Rozstrzygając o tym, który z ww. dokumentów powinien stanowić podstawę ustaleń należy kierować się zasadą aktualności. Przedstawione przez stronę skarżącą zaświadczenie jest miarodajne na dzień 1 stycznia 1989 roku. Wypis z ewidencji gruntów co do właściciela działki nr 727 posiada natomiast walor "bieżącej aktualności" i nie przedstawiono jednocześnie żadnego przeciwdowodu, który by ją podważał. Z tych powodów Sąd I instancji podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego, że to Prezydent Miasta powinien być adresatem decyzji.

Sąd zaznaczył przy tym, że zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi powodowane złym stanem technicznym budynku na działce nr 727 jest realne. Stopień kosztochłonności i czasochłonności prac wytypowanych przez organ z pewnością nie jest znaczny, a wstrzymywanie się z pracami zmierzającymi do usunięcia przedmiotowego zagrożenia jest niepożądane. Nie można też wykluczyć, że w perspektywie dojdzie do ustalenia innego właściciela działki nr 727, od którego prezydent będzie mógł domagać się zwrotu nakładów na drodze cywilnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2358/20 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wyjaśnił, że istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji odnoszącego się do aktualnego właściciela nieruchomości oznaczonej nr ew. 727 obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że o słuszności nałożenia na Prezydenta Miasta obowiązków wskazanych w decyzji z dnia 25 września 2019 r. świadczy treść wypisu z ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy strona przeciwna przedstawiła zaświadczenie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 3 września 2012 r. Dz.Odp. 758/12, z którego wynika, że w zamkniętym wykazie hipotecznym dla nieruchomości odpowiadającej aktualnej działce nr 727 widnieje A. K.

Wyjaśnił, że ustalając adresata obowiązku nałożonego decyzją PINB po pierwsze należało mieć na uwadze, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z 1986 r. księga dawna zachowuje znaczenie dokumentu urzędowego, a wobec tego - w myśl art. 76 § 1 k.p.a. - stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Domniemanie zgodności treści dokumentu urzędowego z prawdą nakazuje do czasu jego obalenia uznać, że zaświadczony tam stan prawny nieruchomości jest zgodny z rzeczywistym. Organy nadzoru budowlanego w toku postępowania administracyjnego dysponowały przedłożonym przez Prezydenta Miasta zaświadczeniem Sądu Rejonowego w [...] Dz. Odp. 758/12 wydane dnia 3 września 2012 r., z którego wynika, że w zamkniętym z urzędu wykazie hipotecznym Iwh [...] gm. kat. [...] wpisana jest parcela 66/2 ogród. Na Karcie B przedmiotowego wykazu, jako właściciel figuruje A. K. syn J. Parcela 66/2 odpowiada aktualnej działce 727. Sąd I instancji odmówił wiarygodności omawianego zaświadczenia uznając, że w ewidencji gruntów jako właściciel spornej widnieje Prezydent Miasta [...]. NSA zaznaczył, że stosownie do art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w ewidencji gruntów i budynków wskazuje się właścicieli nieruchomości, lecz nie oznacza to, że następuje to dla potrzeb postępowań administracyjnych dotyczących nieruchomości. W toku dokonywania ustaleń faktycznych dotyczących właściciela nieruchomości objętej postępowaniem organ może posiłkować się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, jednak nie powinien tego czynić automatycznie i bezrefleksyjnie. Dokonując ustaleń dotyczących właściciela nieruchomości można korzystać z danych zawartych w ewidencji, ale wedle takich samych reguł jak ze wszystkich innych materiałów dowodowych. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do aktualności czy też wiarygodności danych zawartych w ewidencji, organ powinien skonfrontować treść tych danych z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Kierując się zasadą prawdy obiektywnej organ powinien więc ocenić te dane w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza gdy istnieją wątpliwości, że ewidencja nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego. Wpis ewidencyjny co do właściciela nieruchomości ani nie korzysta z domniemania prawdziwości (jak odpowiednie wpisy w księdze wieczystej), ani też nie mówi się o rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że miał na uwadze, że z przedłożonego przez skarżącego kasacyjnie aktualnego wypisu z rejestru gruntów z dnia z dnia 6 sierpnia 2020 r. jako właściciel działki nr 727 uwidoczniony został A.K. Dokument ten nie był przedmiotem oceny Sądu I instancji bowiem przedłożony został wraz ze skargą kasacyjną. W świetle powyższego Sąd II instancji stwierdził, że ponownej oceny przez Sąd I instancji będzie wymagała trafność stanowiska organów nadzoru budowlanego w zakresie adresata obowiązku wynikającego z decyzji PINB. Nie zostało bowiem jednoznacznie przesądzone, że Prezydent Miasta należy do kręgu potencjalnych adresatów decyzji wydanej na podstawie art. 66 p.b.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nakazał Sądowi I instancji dokonując kontroli decyzji WINB uwzględnić dokumenty przedłożone przez Prezydenta Miasta wraz ze skargą kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 15 zzs4 ust 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 maja 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Poza brakiem udziału stron w tym postępowaniu, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.: Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 p.p.s.a. Strony zaś zawiadomione o terminie posiedzenia mają prawo przedstawiać swoje stanowiska w sprawie.

Ponadto na podstawie 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja WINB wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b.

Zgodnie z tym przepisem: w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Adresatami decyzji są – w zależności od stanu faktycznego sprawy – właściciel, użytkownik wieczysty, zarządca ( 61 P.b.), a w pewnych sytuacjach także inny podmiot, który np. z upoważnienia tych podmiotów sprawuje pieczę nad tym, aby obiekt był utrzymywany i użytkowany właściwie. Kryterium wyboru adresata decyzji nakładającej obowiązki z art. 66 ust. 1 P.b. powinno być związane z posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Celem regulacji nakładającej określone obowiązki jest doprowadzenie do wykonania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Tylko podmiot, który posiada określone prawa do wejścia na teren nieruchomości i wykonania określonego obowiązku, może być adresatem takiej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1791/17, to i wszystkie powołane w spawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można wykluczyć, że w niektórych przypadkach podmiotem tym będzie władający, zwłaszcza w razie nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości. Możliwe będzie także, iż nakaz zostanie wydany w stosunku do syndyka masy upadłości czy też likwidatora. Adresując decyzję do podmiotu władającego, organ musi mieć na uwadze to, że ma być ona wykonalna, w przeciwnym bowiem razie zaistnieje przesłanka nieważnością (art. 156 k.p.a.).

W niniejszej sprawie nałożenie obowiązku z art. 66 P.b. dotyczyło budynku usytuowanego na działce nr ewid 727 położonej przy ul. [...] w [...] Obowiązek został skierowany do Prezydenta Miasta jako przedstawiciela Skarbu Państwa figurującego w wypisie z ewidencji gruntów jako właściciel przedmiotowej nieruchomości.

Tymczasem Prezydent Miasta tak w toku postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego przeczył twierdzeniom organów co do tego by przysługiwało mu uprawnienie właścicielskie. Na dowód powyższego przedłożył zaświadczenia Sądu Rejonowego [...] Wydział Ksiąg wieczystych, z którego wynikało, że w zamkniętym z urzędu w wykazie hipotecznym lwh [...] gm. kat. [...] wpisana jest parcela 66/2 ogród, a jako właściciel figuruje A. K., oraz mapę ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że działka nr ewid. 66/2 odpowiada aktualnie działce nr ewid. 727.

Organy, jak również Sąd I instancji przyjęły, że miarodajnym dla oceny uprawnień właścicielskich będzie wypis z ewidencji gruntów.

NSA w wyroku z dnia 25 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2358/20 nie zgodził się z tym stanowiskiem. Powołując się na treść 6 rozporządzenia z 1968 r. stwierdził, że księga dawna zachowuje znaczenie dokumentu urzędowego. Domniemanie zgodności treści dokumentu urzędowego z prawdą nakazuje do czasu obalenia treści tego dokumentu przyznać, że zaświadczony w tym dokumencie stan jest zgodny z prawdą.

W świetle powyższego za nieuprawnione uznano stanowisko Sądu, który dysponując z jednej strony wypisem z ewidencji gruntów z drugiej zaś zaświadczeniem dotyczącym stanu nieruchomości, których treści były ze sobą sprzeczne przyznał moc dowodową wypisowi z ewidencji gruntów. Kwestia ta zdaniem NSA powinna była podlegać wyjaśnieniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy NSA nakazał wziąć pod uwagę dołączone do skargi kasacyjnej zawiadomienie z dnia [...]października 2019 r. o zmianie danych ewidencji gruntów i budynków ( nr zmiany 10011/2019) na podstawie, którego w miejsce dotychczasowego właściciela - Skarbu Państwa - wpisano A. K.

Stanowisko NSA, jak również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy całkowicie podważyły ustalenia organów obu instancji przyjcie jako właściciela działki nr ewid. 727 Skarbu Państwa. Ustalenia te stanowiły, co należy podkreślić wyłączną podstawę do nałożenia obowiązku na statio fisci Skarbu Państwa tj. Prezydenta Miasta.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. z uwagi na konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, jak również to, że prawidłowo ustalony podmiot nie brał udziału w dotychczas prowadzonym postępowaniu Sąd uchylił również decyzję organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265). W ponownie prowadzonym postępowaniu zadaniem organu I instancji będzie ustalenie adresata obowiązków, o których mowa w art. 61 P.b. przy uwzględnieniu zaprezentowanej wyżej wykładni.