Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 374/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art 59 , 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 43
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art 24 , 25
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 3 , 134 , 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg Z. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta T. decyzją z 23 listopada 2017 r., na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1 art. 60 ust. 1, art. 63 ust. 2-4 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r. póz. 1073), po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta T. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę samoobsługowej toalety publicznej na terenie działki nr [...] obręb [...] w T. przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 2 sierpnia 2017 r. wpłynął wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego jw. Inwestycja uzyskała pozytywną opinię zarządcy drogi (opinia z 5 września 2017 r. znak: [...]) oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w związku z lokalizacją zamierzenia inwestycyjnego w układzie urbanistycznym miasta T. wpisanym do rejestru zabytków (opinia w sprawie wytycznych konserwatorskich z 17 października 2017 r., znak: [...]).

Wniosek spełniał wymogi określone w art. 52 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został przygotowany przez osobę uprawnioną.

W dalszej części uzasadnienia organ ustosunkował się do uwag wniesionych przez Z. M. który zarzucił, że inwestycja koliduje z projektowanym zagospodarowaniem terenu działki nr [...] , dla której została uzgodniona koncepcja i wydana decyzja nr [...] Prezydenta Miasta T. znak: [...] [...] z 6 kwietnia 2009r. Podniósł kwestię lokalizacji inwestycji "na obszarze zwartej zabudowy oraz ochrony konserwatorskiej" a także usytuowania obiektu, które pokrywa się z ustanowioną służebnością przechodu i przejazdu na działce nr [...].

Organ wyjaśnił, że inwestycja objęta wnioskiem uzyskała akceptację Kierownika Delegatury w T. działającego z upoważnienia [...] Konserwatora Zabytków w K. w zakresie lokalizacji i formy architektonicznej. Zgodnie z brzmieniem art. 56 w zw. z art.64 ust.1 cyt. ustawy nie można odmówić

wydania decyzji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Granice praw i interesów inwestora oraz stron postępowania określają przepisy prawa zagospodarowania przestrzennego, prawa budowlanego oraz przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Natomiast poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną, wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają sprzeciwy oraz wyrażające osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty, życzenia itp. stron postępowania co do określonej polityki planowania przestrzennego, czy planowanej inwestycji.

Ponadto zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Tak więc nie może być kolizji z inną decyzją o warunkach zabudowy, gdzie terenem inwestycji była między innymi działka objęta niniejszym postępowaniem. Informacja o tym, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich znalazła się w niniejszej decyzji oraz decyzji wydanej w 2009 r.

Inwestycja powinna być zaprojektowana tak aby zabezpieczona została ochrona interesów osób trzecich (w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości, czy uprawnień wynikających z ustanowionych służebności gruntowych), co zostało zostały rozstrzygnięte w pkt 4) niniejszej decyzji. Ponadto, w ocenie organu, ustanowiona służebność o określonym przebiegu i parametrach (pas trzech metrów począwszy od ul. [...] wzdłuż południowej granicy działki [...] z działkami nr [...] i [...]) i wynikające z niej konsekwencje w zagospodarowaniu nieruchomości są do pogodzenia z projektowaną inwestycją (teren inwestycji to pas terenu rozciągający się wzdłuż ul. [...] na długości ok. 22m i szerokości ok. 7.5m, a projektowany obiekt to budynek o wymiarach 3.5m x 2.5m).

Organ podniósł, że teren inwestycji nie jest terenem wykorzystywanym na cele rolne i leśne bowiem zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów działki wymienione we wniosku to grunty sklasyfikowane jako droga -dr. Z uwagi na powyższe decyzja nie podlega uzgodnieniu w zakresie melioracji wodnych. Postanowieniem z 26 października 2017r. znak: [...] Kierownik Delegatury w T. działający z upoważnienia [...] Konserwatora Zabytków w K.

2

uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji. Planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, nie wystąpią też zagrożenia zdrowia ludzi.

Od decyzji odwołanie wnieśli M. M. i Z. M. zarzucając:

- naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 , art. 25 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji

przez organ, który podlega wyłączeniu,

-naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nie uwzględnienie słusznego interesu stron,

- naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym, poprzez błędną ocenę, że planowana inwestycja spełnia przesłanki

określone w tym przepisie, w szczególności, iż będzie stanowiło kontynuację

rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz

parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich w tym

gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, a także intensywności

wykorzystania

terenu,

art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

w zw. z § 2 pkt 3,5, § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania

wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku

braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak

prawidłowego oznaczenia cech zabudowy w szczególności gabarytów, formy

architektonicznej, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, a w konsekwencji

nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i

zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt

1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

* art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w szczególności, że będzie stanowiło kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich

* Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 16 stycznia 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r. póz. 1257), art. 59 ust, 1, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy sporządzonej przez architekta wynika, że organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził analizę zabudowy i jej parametrów. W analizie organ wskazał, że obszar objęty analizą obejmuje fragment zabudowy śródmiejskiej wzdłuż ulicy [...], [...]. Występują tam budynki mieszkalne, usługowe, znajduje się parking, szkoły średnie oraz przychodnia lekarska. Budynki zlokalizowane w terenie analizowanym to w przeważnej części "kamienice". W analizie organ stwierdził, że planowana inwestycja stanowiła będzie uzupełnienie zabudowy istniejącej. W tej sytuacji zarzut odwołania dotyczący braku kontynuacji funkcji należy uznać za chybiony. Kolegium zwróciło uwagę, że teren planowanej inwestycji znajduje się w ścisłym centrum miasta T.. W najbliższym otoczeniu działki nr [...] znajdują się dwie szkoły średnie, sklepy, restauracje, kiosk, przychodnia lekarska brąz parking. W niedalekiej odległości znajduje się Rynek T. oraz Katedra. W tym kontekście budowa publicznej toalety w centrum miasta jak najbardziej stanowi kontynuację funkcji, albowiem jest uzupełnieniem funkcji podstawowej jaka jest realizowana w tym rejonie miasta. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, a nie być identyczna z istniejącym sposobem zagospodarowania nieruchomości sąsiednich.

Inwestycja realizowana będzie w pasie drogowym ul. [...]. Nie istnieje tu wytworzona linia zabudowy. Dlatego też ustalając ten parametr wskazano, że linia zabudowa znajdować się ma w odległości 6 m od krawędzi jezdni ul. [...].

W analizowanym obszarze średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy jest mocno zróżnicowany tj. od 28 % do 100 %, a średni wskaźnik wynosi 73 %. Wiele działek zajętych jest pod zabudowę prawie w 100 %, co jest typowe dla centrum miasta. Jak wynika z wniosku powierzchnia toalety jest ściśle określona (do wniosku załączony został projekt budynku Toaleta "[...]"). Organ wskazał, że maksymalna powierzchnia zabudowy nie będzie wynosiła więcej niż 9 m2. Wskaźnik ten jest tak niski, budynek toalety jest stypizowany, a określenie tego wskaźnika poprzez wskazanie maksymalnej powierzchni zabudowy w metrach kwadratowych, nie stanowi uchybienia. Ul. [...] ma kilkaset metrów długości i ok. 10 metrów szerokości jezdni, bez wliczania w to całego pasa drogowego. A zatem budynek o maksymalnej powierzchni 9 m2 stanowić będzie niewielki procent terenu całej działki tj. ul. [...]. Dlatego też określenie wskaźnika zabudowy poprzez wskazanie powierzchni zabudowanej nie stanowi uchybienia.

Średnia szerokość elewacji frontowej wynikająca z obszaru analizy to 23m. W decyzji szerokość tą ustalono na 3,5m. Organ odwołał się do treści § 7 rozporządzenia.

W analizie stwierdzono, że w obszarze analizy budynki w większości przykryte są dachami płaskimi lub stromymi. Wysokość budynków do attyki lub kalenicy mieści się granicach średniej wynoszącej 19m. Z uwagi na przeznaczanie obiektu i jego gabaryty dopuszczono wyznaczenie tej wielkości indywidualnie. Tak więc w decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono na 3m i jest to wysokość całkowita, albowiem realizowany dach ma być płaski, nie będzie więc posiadał kalenicy.

Według oceny kolegium ustalone w decyzji parametry są prawidłowe, albowiem ustalono je zgodnie przepisami w/w rozporządzenia.

Warunki z art. 61 ust. 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są również spełnione. Teren objęty inwestycją ma dostęp do ulicy [...]. Inwestor posiada zapewnienie właścicieli sieci o możliwości dostarczenia energii elektrycznej i wody oraz odprowadzania ścieków. Warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 w/w ustawy jest spełniony z uwagi na fakt, że działka nr [...] w T. nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnioną architekt zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji uzgodniony został zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w K. (postanowienie z 26 października 2017 r znak: [...]) w zakresie ochrony obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków.

Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną, co wynika z treści art 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W kwestii zarzutu, że lokalizacja toalety pokrywa się z ustanowioną służebnością przechodu i przejazdu do działki nr [...] organ odwoławczy wskazał, że z aktu notarialnego z 13 maja 2008 r. wynika, że trasa służebności biegnie pasem szerokości trzech metrów począwszy od ul. [...] wzdłuż południowej granicy działki nr [...] z działkami [...] i [...]. Kwestie dotyczące służebności nie mają wpływu na decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Za nieuzasadniony kolegium uznało również zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wyłączenia pracowników oraz organu. Wyjaśniło, że fakt, że wnioskodawcą w tej sprawie jest Gmina Miasta T. reprezentowana przez Prezydenta Miasta T., nie powoduje naruszenia przepisów. W tym zakresie organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Ponadto zwrócił uwagę, że do 5 grudnia 1994 r. obowiązywał art. 27a K.p.a. przewidujący wyłączenie organów gminy od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina. Z woli ustawodawcy przepis ten przestał obowiązywać zatem należy uznać, że ustawodawca dopuszcza możliwość załatwiana spraw administracyjnych przez prezydenta, w których gmina mogłaby być stroną postępowania. Przywołana w odwołaniu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r. (OPS 1/03) dotyczy sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, która jest własnością miasta na prawach powiatu. Przywołany wyrok WSA w Warszawie z 23 sierpnia 2006 r. został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 1025/07)

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli osobnymi pismami Z. M. oraz M. M., zarzucając

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

tj. art 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia

zebranego w sprawie materiału dowodowego,

art. 10 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania skarżących przez

Samorządowe Kolegium Odwoławcze o zakończeniu postępowania dowodowego,

uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i uzasadnienie swojego

stanowiska,

c) art. 24 § 1 pkt.1 i 4 K.p.a., art. 25 §1 pkt. 1 K.p.a., poprzez nie uznanie, że na

skutek wydania decyzji przez Prezydenta Miasta T. doszło do wydania decyzji przez organ l instancji który podlega wyłączeniu,

art. 8 § 1 K.p.a., poprzez nie uznanie, że na skutek wydania decyzji przez

Prezydenta Miasta T. z wniosku Gminy Miasta T. nie doszło do

naruszenia bezstronności i równego traktowania Gminy Miasta T. jako

wnioskodawcy oraz skarżącej,

art. 8 § 2 K.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki

rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym poprzez nie

uznanie, że na skutek wydania decyzji przez Prezydenta Miasta T. doszło do

wydania decyzji przez organ l instancji który podlega wyłączeniu,

art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

poprzez błędną ocenę, że zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone w

art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., w szczególności, że będzie stanowiło kontynuację

rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i

wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich w tym gabarytów i

formy architektonicznej obiektów budowlanych, a także intensywności wykorzystania

terenu,

g) art. 64 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w

zw. z § 2 pkt. 3,5, § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań

dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak prawidłowego oznaczenia cech zabudowy w szczególności gabarytów, formy architektonicznej, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, a w konsekwencji nieprawidłowej przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., w szczególności, że będzie stanowiło kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniach opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi aa skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. póz. 1066 z późn. zm.) i art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r. póz. 1369) - zwaną dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy).

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy Prezydenta Miasta T. decyzją z 23 listopada 2017 r., , która po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta T. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę samoobsługowej toalety publicznej na terenie działki nr [...] obręb [...] w T. przy ul. [...].

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. póz. 1073 ze zm. Dalej w skrócie u.p.z.p.) ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren dla którego ustalono przedmiotowe warunki zabudowy nie został objęty ustaleniami planu miejscowego.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest

zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej

zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników

kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy

architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności

wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest

wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub

leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu -Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu.

Zgodnie z treścią § 3 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice .obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy trzeba przede wszystkim wskazać, ze planowana inwestycja to budowa samoobsługowej toalety publiccnej na terenie działki nr [...] przy ul [...] w T. tj. w układzie urbanistycznym miasta wpisanym do rejestru zabytków. Nadto trzeba wskazać, że wnioskowana lokalizacja znajduje się w pasie drogowym ul. [...] w niewielkim pasie o wymiarach 22 m x ok. 7,5 stanowiącym poszerzenie pasa drogowego w zbliżeniu do graniczącej z nią działki nr [...], stanowiącej współwłasność stron skarżących. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że w celu ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy została prawidłowo zrealizowana ww. procedura administracyjna pozwalająca ustalenie warunków, zapewniające w komponowanie zamierzenia w zastany ład urbanistyczno-architektoniczny. Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie podziela argumenty organów, które dwukrotnie rozpatrując sprawę ustaliły wymagane parametry i wskaźniki dla przedmiotowej toalety. Oznacza to zatem, że zarzut nienależytego wyjaśnienia sprawy, skutkujący nieprawidłowym przeprowadzeniem analizy urbanistyczno-architektonicznej co w konsekwencji - w ocenie skarżących doprowadziło do ustalenia nieprawidłowych wskaźników i parametrów jest niezasadny. W przedłożonej do akt administracyjnych sprawach analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu , sporządzonej przez mgr arch. B. M. (nr upr. [...]) scharakteryzowano zabudowę i sposób użytkowania obiektów w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, wskazując iż realizowane w nim funkcje to funkcje mieszkalne, mieszkalno-usługowe i usługowe (jak np. przychodnia lekarska, szkoły średnie, parking). Prawidłowo wskazano także, iż samoobsługowa, ogólnodostępna (publiczna) toaleta stanowi kontynuacje funkcji usługowej stanowiącej uzupełnienie funkcji realizowanych w obszarze analizy i w pełni

komponuje się z zastanym sposobem zagospodarowania tej części miasta T..

Co więcej, z przedłożonych zdjęć uzupełniających analizę wynika, że w obszarze analizy znajduje się nadto kiosk uliczny, określony jako mały obiekt usługowy ( kserokopia zdjęcia na k. 53 akt administracyjnych). Istotne jest, też, iż przedmiotowe zamierzenie uzyskało pozytywna opinię zarządcy drogi - ul. [...] z dnia 5.09. 2017 r., o raz pozytywne uzgodnienie postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora zabytków z 26.10. 2017 r. w zakresie ochrony obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków. Jeśli idzie o linię zabudowy to została ona wyznaczona w odległości 6 m od krawędzi jezdni co jest zgodnie z ww. opinią oraz przepisem art. 43 ust. 1 pkt 3 c ustawy z 21. 03. 1985 o drogach publicznych (Dz.U. 1985 nr 14, póz. 66 ze zm.) Podkreślić należy, że pozostałe parametry z przyczyn oczywistych tj. ze względu na specyficzny charakter obiektu i jego niewielkie wymiary nie nawiązują do średnich parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, natomiast dach jest dachem płaskim zgodnie z kształtem dachów na działkach sąsiednich. Na marginesie trzeba zauważyć, że rozporządzenie dopuszcza ustalenie ww. parametrów z odstępstwem, pod warunkiem, że wynika to z ustaleń analizy i zostało uzasadnione.. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela argumenty i obszerne rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II Instancji, stąd ponowne ich przytaczanie w tym miejscu jest zbędne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 i art. 25 § 1 pkt. 1 k.p.a., w którym skarżący uznają za niedopuszczalne prowadzenie przez Prezydenta Miasta T. postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnych w sytuacji, gdy stroną tego postępowania jest Gmina Miasta T.. W związku z tym należy wskazać, że taka praktyka jest dopuszczalna i w zasadzie nie ma dla niej alternatywy w sytuacji gdy inwestorem zamierzenia inwestycyjnego jest gmina a podmiotem inicjującym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. W takiej sytuacji wójt, burmistrz lub prezydent miasta prowadzi to postępowanie i wydaje decyzję w l instancji. Wynika to z treści art. 60 ust 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Brak jest przepisu który

wykluczałby te podmioty od orzekania w sytuacjach kiedy same składają wniosek o

wszczęcie postępowania. Nadto należy dodać, że nie jest to jedyna sytuacja gdy w postępowaniu administracyjnym ustawodawca danej jednostce będącej organem administracji powierza rolę strony (czy też jednej ze stron) prowadzonego przez siebie postępowania np. w sprawach dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy z 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, czy postępowanie o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W sprawach z zakresu postępowania może bowiem dochodzić i nierzadko dochodzi do połączenia sfery dominium ze sferą imperium. W szczególności w obowiązującym porządku prawnym nie ma ogólnej regulacji uprawniającej do wyłączenia organu samorządu terytorialnego w sytuacji gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje w związku z interesem prawnym danej wspólnoty samorządowej. Widząc konieczność wyłączenia organu administracji od orzekania w sprawie w której występuje także jako strona, ustawodawca wprowadza stosowną normę prawną (np. 124 ust. 8 z 21. 08. 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 11f ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2014 r. II OSK 2075/12 "prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty nie jest wyłączony - wobec braku wyraźnego wyłączenia ustawowego - od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych". Z kolei w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. II OSK 444/15 Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż "z faktu że inwestorem, a jednocześnie stroną postępowania jest Gmina (Miasto) B. nie wynika obowiązek wyłączenia Prezydenta Miasta B. Jak trafnie wskazał Sąd ł instancji, brak jest wyraźnej normy prawnej wyłączającej wójta, burmistrza, prezydenta miasta od orzekania w sprawie, w której jego gmina jest stroną. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej obowiązku takiego nie można wywieść z regulacji zawartych w art. 24 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 k.p.a. Zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy

może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki (pkt 1); w której był świadkiem lub

biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3 (pkt 4); w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej (pkt 7). Pierwsza z przytoczonych wyżej regulacji dotyczy wyłączenia pracownika organu, a nie organu administracji. Wyłączenie organu administracji jest przedmiotem odrębnej regulacji art. 25 § 1 k.p.a., która nie stanowi o orzekaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla której inwestorem jest gmina. Druga z ww. regulacji, tj. art. 24 ust. 4 k.p.a., również nie znajduje wprost zastosowania w sprawie, jako że prezydent miasta nie jest przedstawicielem ustawowym gminy. Nie jest również możliwe zastosowanie pkt 7 ww. przepisu, gdyż prezydent miasta nie pozostaje z gminą w stosunku nadrzędności służbowej" (tak w wyroku WSA w Krakowie z 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1162/17 ). Przytoczone wyżej poglądy w całości przyjmuje za swoje Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie, uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja wymagająca wyłączenia Prezydent Miasta T. lub pracowników urzędu od rozstrzygania. Nie podlega również uwzględnieniu zarzut zgodnie z którym, ustalone warunki zabudowy kolidują z trasą ustanowionej służebności drogowej dla działki nr [...] pasem o szerokości 3 m szerokości metrów począwszy od ul. [...] wzdłuż południowej granicy działki [...] z działkami nr [...] i [...]), a także podniesiony na rozprawie zarzut uniemożliwienia, a przynajmniej istotnego utrudnienia w zagospodarowaniu działki nr [...], stanowiącej własność skarżących. Skarżący zarzucił także preferowanie interesu publicznego nad interesem prywatnym. W związku z powyższym należy wskazać, że pas działki nr [...] przylegający do działki skarżących nr [...] stanowiący teren przedmiotowego przedsięwzięcia ma długość ok. 22 m, a zatem sytuowanie na nim przedmiotowej toalety o wymiarach wynoszących 3.5m x 2.5m jest do pogodzenia, zarówno z drogą konieczną jak z planami inwestycyjnymi skarżących, a w konsekwencji interes społeczny nie koliduje ze słusznym interesem stron, a w rozpatrywanych okolicznościach jest możliwa realizacja zarówno ogólnodostępnej toalety jak i zjazdu z działki skarżących na drogę publiczną - ul. [...]. Na koniec należy zauważyć, że kwestionowane warunki zabudowy nie wyznaczają konkretnego miejsca , w którym toaleta zostanie wybudowana gdyż takie ustalenia są podejmowane w oparciu o przedmiotowe warunki zabudowy dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Konkludując, w ocenie Sądu organ II Instancji prawidłowo wykazał, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji usługowej jaka występuje w obszarze w jakim ma być realizowania. Należy przy tym podkreślić, że nie musi to oznaczać tożsamości funkcji wnioskowanej zabudowy i z faktu, że w obszarze analizy nie znajduje się żadna automatyczna toaleta publiczna nie można wnioskować, że przedmiotowy obiekt nie może być zrealizowany. Pojęcie funkcji usługowej należy bowiem rozumieć szeroko , a nie zawężające (por. wyrok NSA z 16. 10 2007 r. II OSK 1401/06) podobnie zresztą jak pojęcie kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.