Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 745/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Nr 149/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2022 r., znak: WOB.7721.529.2021.JKLI w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem decyzją z dnia 28 września 2021 r., nr 240/21, znak: NB.5160.3.12.2016.OP na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane nakazano inwestorowi - A. B. rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w miejscowości Kościelisko o wymiarach 2,18 mx 3,22 m - wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez A. B. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 19 kwietnia 2022 r., znak: WOB.7721.529.2021.JKLI utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") i art. 48 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity, Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: "Pr. bud.").

W jej uzasadnieniu wskazano, że po analizie zgromadzonego przez Organ I instancji materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji fotograficznej dokonanej podczas oględzin z dnia 6 września 2021 r. przedmiotowy budynek posiada cechy pozwalające zakwalifikować go jako obiekt o funkcji gospodarczej.

Dalej wskazano, że obiekt ten wykazuje cechy tymczasowego obiektu budowlanego, przez co zgodnie z art. 3 pkt 5 Pr. Bud. należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

Wymieniony katalog nie zawiera enumeratywnych wyliczeń tymczasowych obiektów, zatem organ prowadząc postępowanie administracyjne każdorazowo zobowiązany jest zweryfikować, czy obiekt budowlany spełnia przesłanki umożliwiające uznanie go za tymczasowy. Organ I instancji tego nie uczynił, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 12 Pr. Bud.: Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z zeznań Inwestora, wniesionych do protokołu z oględzin z dnia 6 lipca 2021 r. wynika, że przedmiotowy budynek powstał ok. 15 lat temu (akta PINB, znak: NB.5160.3.12.2016.OP, k. 59). Data realizacji obiektu jest kluczowa do stwierdzenia, że na jego budowę Inwestor winien dysponować pozwoleniem na budowę, gdyż nie ulega wątpliwości, że obiekt nie uległ rozbiórce i nie został przeniesiony w inne miejsce w okresie znacznie dłuższym niż 180 dni. Warto także podkreślić, ze inwestor nie dokonał zgłoszenia realizowanych robót budowlanych, którego wymóg zawarty został w art. 30 ust. 1 pkt 1, zatem gdyby nawet zostały one zakwalifikowane przez PINB jako budowa tymczasowego obiektu budowlanego, a jednocześnie obiekt uległby rozbiórce lub przeniesieniu w czasie określonym w powyższym artykule, w dalszym ciągu należałoby kwalifikować prowadzone roboty jako samowolę budowlaną.

Dlatego organ odwoławczy uznał, że PINB prawidłowo prowadził postępowanie na podstawie art. 48 Pr. bud.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud.: roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przedmiotowy budynek nie zalicza się do enumeratywnie wymienianych obiektów, podlegających zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem PINB w Zakopanem słusznie uznał, iż prowadzone roboty budowlane stanowią samowolę budowlaną.

W myśl przepisów art. 48-49 Pr. bud. obiekt budowlany, wybudowany lub będący w trakcie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę, może zostać zalegalizowany tyko wtedy, gdy spełnione są łącznie dwa podstawowe warunki, o których mowa w art. 48 ust. 2 Pr. bud., tj. zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami techniczno - budowlanymi w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB, że przedmiotowy budynek nie spełnia wymagań, jakie muszą być spełnione, by zaistniała możliwość przeprowadzenia procedury legalizacji z uwagi na to, że na terenie objętym przedmiotowym postępowaniem obowiązuje uchwała nr XXIII/157/2001 Rady Gminy Kościelisko z dnia 2 lipca 2001 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 3 października 2001 r. nr 133 poz. 1993) wraz z jej zmianą zatwierdzoną uchwałą nr XIV/76/07 Rady Gminy Kościelisko z dnia 30 października 2007 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 7 lutego 2008 r. nr 95 poz. 705), zgodnie z którą działka ewid. nr 295 obr. 404 znajduje się w terenie oznaczonym symbolami:

- REz - teren zieleni o wysokim reżimie ochrony,

- KL - tereny komunikacji drogowej, ulice lokalne, jednojezdniowe z dwoma pasami ruchu (112). Zgodnie z § 14 ust. 3 uchwały nr XXIII/157/2001 Rady Gminy Kościelisko z dnia 2 lipca 2001 r.: na terenach REz, o których mowa w ust.l pkt 2, ustala się następujące zasady zabudowy, zagospodarowania i ochrony:

1) ustala się zakaz zabudowy z następującymi wyjątkami:

a) obiekty małej architektury, z zachowaniem zasad określonych w § 13 ust. 2,

b) budowle i urządzenia związane z gospodarką leśną, wodną i infrastrukturą techniczną,

2) mogą być urządzane turystyczne ścieżki piesze, rowerowe i konne oraz trasy narciarskie,

3) istniejące obiekty budowlane mogą być modernizowane, przebudowywane i rozbudowywane, z możliwością wyłącznie jednorazowego powiększania kubatury istniejącej, nie więcej niż o 10% oraz z zachowaniem warunków określonych w § 6 ust. 2 pkt 7-9,

4) tereny powinny być częściowo zakrzewione i zadrzewione, przede wszystkim w otoczeniu cieków i w ich partiach źródliskowych, przy zastosowaniu gatunków miejscowych.

Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, że budowa budynku mieszkalnego jest sprzeczna z obowiązującym mpzp.

Zgodnie z art. 52 Pr. bud. inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 5. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że inwestorem przedmiotowych robót budowlanych jest A. B., który jednocześnie posiada tytuł prawny do obiektu. Zatem obowiązek dokonana rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w miejscowości Kościelisko o wymiarach 8,24 m x 4,21 został nałożony w prawidłowy sposób.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu dot. naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poinformowano, że postępowanie przed Sądem Rejonowym w Zakopanem Wydział I Cywilny w sprawie o sygn. akt: I Ns 859/15 nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, zatem nie stanowi zagadnienia wstępnego określonego w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. B., zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji, gdy organ administracji publicznej winien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy (tj. umorzyć postępowanie administracyjne), po uprzednim zawieszeniu postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o zasiedzenie toczącego się przed Sądem Rejonowym w Zakopanem, Wydział I Cywilny, sygn. akt: I Ns 859/15 i ustalić właściciela przedmiotowej nieruchomości;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., art. 70 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz brak weryfikacji całości materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że:

- co do budynku tzw. gospodarczego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] Kościelisko o wymiarach 2,18 x 3,22 m wymagane jest pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy obiektu nie sposób zakwalifikować jako budynku gospodarczego i nie sposób przyjąć, iż obiekt ten wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem nie jest trwale związany z gruntem, usadowiony jest na tzw. "peckach" i w każdym czasie istnieje możliwość jego przeniesienia lub likwidacji

- obiekt, o którym mowa w decyzji, nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a nawet zgłoszenia do organów administracji publicznej, albowiem jest to budka - obiekt małej architektury, dopuszczalna w świetle postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

3) naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 29 w zw. z art. 28 ustawy prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż obiekt o wymiarach 2,18m x 3,22 metra, trwale niezwiązany z gruntem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja przepisów nakazuje twierdzić, iż co do obiektu o takich rozmiarach, który nie jest trwale związany z gruntem nie jest wymagane uzyskanie ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia do odpowiednich organów architektoniczno - budowlanych

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że dla obiektu małej architektury o wymiarach 2,18m x 3,22 metra, posadowionego na "peckach" i trwale niezwiązanego z gruntem wymagane Jest uzyskanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy dla budowy takiego obiektu nie jest wymagane nawet zgłoszenie robót budowlanych, albowiem obiekt nie Jest trwale związane z gruntem;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443; dalej Jako ustawa zmieniająca) polegające na ich niewłaściwym niezastosowaniu i przyjęciu, że w niniejszej sprawie zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 30 ust 1 pkt 2c ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, ze zm., dalej Jako Prawo budowlane) w aktualnym brzmieniu, w sytuacji w której w art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życiu tej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, które to naruszenie skutkowało nieuzasadnionym wydaniem nakazu rozbiórki;

6) naruszenie przepisów postępowania. Jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 97 § 1 pkt 4} k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wydanie decyzji przez organ administracji publicznej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tJ. przez Sąd Rejonowy w Zakopanem, Wydział I Cywilny, albowiem:

- kwestia tytułu własności nieruchomości wyłoniła się w toku postępowania administracyjnego, zaś we wniosku o zasiedzeniu A. B. wnosi o stwierdzenie zasiedzenia z dniem 17 marca 1985r., a zatem przed powstaniem budynków;

- wyłącznie sąd powszechny ma kompetencja do rozstrzygania w kwestii tytułu własności nieruchomości, nie zaś Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Zakopanem ani Małopolski Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Krakowie;

- istnieje zależność co do uprzedniego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w Zakopanem Wydział I Cywilny w sprawie o sygn, akt I Ns 859/15 a sprawą administracyjną;

- postępowanie o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie ma charakter sprawy prejudycjalnej, a zatem winno zostać rozstrzygnięte przed uprzednim zakończeniem postępowania administracyjnego.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł:

1) o uchylenie zaskarżonej decyzji - w całości, wraz z decyzją organu I instancji,

2) o zasądzenie od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych;

3) o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Aktualnie stan epidemii został zastąpiony przez stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Ponieważ strony postępowania nie odpowiedziały na wezwanie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przedmiotem postępowania jest ocena legalności posadowienia obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w miejscowości Kościelisko o wymiarach 2,18 mx 3,22 m, niepołączonego trwale z gruntem, pełniącego funkcję stróżówki przy prowadzonej działalności parkingu. Poza sporem pozostaje, że obiekt ten został wzniesiony przez A. B., a właściciel nieruchomości (A. K.) nie wyraża zgody na jego lokalizację i domaga się jego rozbiórki.

Istotą sporu jest przede wszystkim kwalifikacja przedmiotowego obiektu budowlanego jako tymczasowego obiektu budowlanego (jak chce Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie), bądź też jako obiektu małej architektury – jak twierdzi skarżący.

Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo budowlane - ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;

2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

4) obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,

c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki;

5) tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

Obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania nie jest połączony trwale z gruntem i nie ma fundamentów, a zatem nie jest to budynek. W ocenie Sądu, prawidłowo zakwalifikowano go w kontrolowanym postępowaniu jako tymczasowy obiekt budowlany, bowiem posiada ściany i dach (zatem jest "wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych"). Przykładowe wyliczenie cech obiektów małej architektury wskazuje, że są one definiowane przez pełnione funkcje: obiekty kultu religijnego, funkcje ozdobne (obiekty architektury ogrodowej), funkcje rekreacyjno – porządkowe. Obiekt będący przedmiotem postępowania nie kwalifikuje się do żadnej z tych funkcji, natomiast pełni funkcję obiektu gospodarczego (stróżówki). W ocenie Sądu stanowi więc tymczasowy obiekt budowlany.

Zarzut dotyczący niewłaściwej kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego należy więc uznać za bezzasadny.

Również nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem organy nadzoru budowlanego zebrały niezbędne dowody i ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. W istocie skarżący podnosząc zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. podnosi zarzut błędnej kwalifikacji przedmiotowego obiektu – co mogłoby ewentualnie stanowić naruszenie art. 3 pkt 4 i 5 ustawy Prawo budowlane, a więc naruszenie przepisów prawa materialnego, a nie przepisów postępowania.

Za oderwany od realiów sprawy należy uznać zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443) w związku z faktem, że w art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życiu tej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa ta weszła w życie 28 czerwca 2015 r., podczas gdy postępowanie w kontrolowanej sprawie wszczęto w roku 2016.

Całkowicie błędne i nieodnoszące się do kontrolowanego postępowania są również te fragmenty skargi, w których mowa jest, że "organy rozpoznały niniejszą sprawę w trybie postępowania naprawczego uregulowanego przepisami art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane" (str. 7 skargi), a także twierdzenia, jakoby wątpliwości co do daty powstania przedmiotowego obiektu budowlanego były "poparte załączonymi do sprawy zdjęciami lotniczymi", podczas gdy w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek zdjęć lotniczych, podobnie jak wskazywanej przez skarżącego "opinii fotogrametrycznej".

Jeśli chodzi o datę powstania przedmiotowego obiektu to Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie przyjął, że budowa miała miejsce ok. 2006 roku (str. 4: "Z zeznań Inwestora, wniesionych do protokołu z oględzin z dnia 6 lipca 2021 r. wynika, że przedmiotowy budynek powstał ok. 15 lat temu (akta PINB, znak: NB.5160.3.12.2016.OP, k. 59)."). Według art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w tym czasie (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Na mocy art. 30 ust. 1 pkt 1 budowa, o której mowa w cytowanym przepisie wymagała zgłoszenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że mimo upływu okresu znacznie dłuższego niż 120 dni obiekt ten nie został rozebrany ani przeniesiony w inne miejsce – a zatem wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Kwestie te znalazły się w treści zaskarżonej decyzji, nie budząc wątpliwości Sądu.

Dla porządku trzeba jednak wskazać, że w zaskarżonej decyzji powołano się również na twierdzenia A. B. (właściciela działki nr ewid.[...] w Kościelisku), złożone podczas czynności kontrolnych 9 lutego 2016 r., iż przedmiotowy budynek wybudowano w 2015 r. W tym czasie powołane wyżej art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie zmieniły brzmienia i przedmiotowa budowa jako budowa tymczasowego obiektu budowlanego na czas znacznie przekraczający 120 dni również wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

W skardze podnosi się: "Przedmiotowy obiekt został zrealizowany w latach 90-tych XX wieku, co widać na zdjęciach lotniczych. Mimo załączenia opinii fotogrametrycznej do odwołania MWINB w ogóle się do tego nie odniósł". Jak już wcześniej wskazano – ani do odwołania, ani w żadnym innym momencie postępowania administracyjnego nie załączono do akt sprawy zdjęć lotniczych ani opinii fotogrametrycznej, a twierdzenia jakoby przedmiotowy obiekt powstał w latach 90-tych XX wieku są sprzeczne z oświadczeniami skarżącego składanymi podczas postępowania administracyjnego i nie znajdują żadnego potwierdzenia w jakimkolwiek materiale dowodowym.

Na podsumowanie stwierdzić należy, że obiekt będący przedmiotem postępowania prawidłowo zakwalifikowano jako tymczasowy obiekt budowlany, a wobec funkcjonowania tego obiektu w tym samym miejscu przez wiele lat, należało przyjąć, że wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę. Nie ma żadnych wątpliwości, że skarżący takim pozwoleniem (ani nawet zgłoszeniem) się nie legitymował. W ocenie Sądu nie ma też wątpliwości, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza istnienia tego rodzaju obiektów, a zatem nie było podstaw aby wszczynać i prowadzić postępowanie legalizacyjne. Prawidłowo orzeczono nakaz rozbiórki.

Irrelewantny jest również zarzut braku zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości. Kwestia własności działki nr [...] nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy i nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego. Przyczyną wydania nakazu rozbiórki jest brak możliwości legalizacji obiektu w związku z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie brak po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi również wątpliwości, że obecny właściciel nieruchomości udziela inwestorowi prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele dokonania rozbiórki, o której orzeczono w zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższego zaskarżoną decyzję należało ocenić jako prawidłową, a zarzuty podniesione w skardze jako bezzasadne. Dlatego też skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a