Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 404/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W trakcie kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniu [...] sierpnia 2005 roku kierowca A. R. okazał do kontroli miesięczną kartę opłaty drogowej ważną w terminie od dnia [...] lipca 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2005 r.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem obowiązujących przepisów [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2005 r. nałożył na A. R. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Organ wymierzając karę wskazał, iż okazana podczas kontroli karta nie jest dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w dniu kontroli, albowiem była ona ważna do dnia [...] sierpnia 2005 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. R. wskazał, iż posiadał niezbędne winiety, w tym również winietę ważną w dniu [...] sierpnia 2005 r. Do odwołania dołączył ksero półrocznej karty opłaty ważnej od dnia [...] sierpnia 2005 r. do [...] lutego 2006 r.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 1.4.1. załącznika do w/w ustawy, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż okazana

w czasie kontroli w dniu [...] sierpnia 2005 r. karta opłaty drogowej ważna do dnia [...] sierpnia 2005 r. nie mogła, ze względu na przekroczony termin jej ważności, stanowić ważnego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Nadto podał, iż kierowca jest obowiązany do posiadania karty opłaty drogowej

w pojeździe i okazywać ją na żądanie uprawnionych do kontroli funkcjonariuszy. Organ może zmienić wysokość kary, gdy po kontroli zostanie dosłana długoterminowa karta opłaty drogowej zakupiona najpóźniej w przededniu kontroli i wypełniona poprawnie.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R. (dalej jako skarżący) podniósł, że

w dniu kontroli posiadał dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, który stanowi winieta ważna od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] lutego 2006 r. Wskazał także, iż podpis pod protokołem kontroli dotyczył innego przewinienia stwierdzonego podczas kontroli, nie zaś braku karty opłaty drogowej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumenty zamieszczone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. Gdy naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

W toku rozpoznawania odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego doszło do naruszenia przepisów postępowania

i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też skarga została uwzględniona.

Zgodnie z art. 138 kpa organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Na mocy art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona, z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygniecie i podaniem analizy poczynionych ustaleń

w świetle mających w sprawie zastosowań przepisów prawa.

Rozpatrując materiał dowodowy organ nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu. Może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodom wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić z jakiej robi to przyczyny. Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny. Jednocześnie, stosownie do art. 78 kpa, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy organ winien uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu.

Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji wykazem naruszeń obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określonych w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ustawodawca w zakresie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem przepisów dotyczących uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych wskazał cztery rodzaje naruszeń i odpowiadających im kar.

W rozpatrywanej sprawie na przedsiębiorcę wykonującego przewóz na potrzeby własne została nałożona kara pieniężna w wysokości 3.000 zł za wykonywanie tego przewozu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (lp. 1.4.1 załącznika do cyt. ustawy)

W przypadku karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli ustawodawca, w razie braku tego typu kraty w pojeździe, przewidział karę pieniężną w wysokości 200 zł (lp. 1.4.2 załącznika do w/w ustawy).

W przedmiotowej sprawie skarżący wraz z odwołaniem nadesłał kserokopię półrocznej karty opłaty drogowej ważnej od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] lutego 2006 r. W aktach sprawy brak jest informacji kiedy karta ta została zakupiona.

W świetle wskazanych powyżej uregulowań prawnych jest to okoliczność istotna, albowiem ustalenie, iż karta ta została wykupiona najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli obligowałoby organ do wymierzenia kary pieniężnej w innej wysokości niż to zostało uczynione.

Organ odwoławczy dysponując kserokopią wskazanej powyżej karty opłaty drogowej nie poczynił ustaleń zmierzających do określenia daty jej zakupu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle się do tego dowodu nie odniósł, naruszając tym samym omówione powyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Powyższe uchybienie, ze wskazanych powyżej powodów, w ocenie Sądu, może mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też zaskarżona decyzja uległa uchyleniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić datę zakupu karty opłaty drogowej ważnej od dnia [...] sierpnia 2005 r., a następnie dokonać subsumcji ustalonego stanu faktycznego z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji orzeczenia.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło w oparciu o art. 152 p.p.s.a.