Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 582/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania R. O., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odmawiającą umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości w 2010 r. w kwocie 7.600,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi na dzień złożenia wniosku.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ wskazał na okoliczności powstania zaległości podatkowej. Wyjaśnił, że dnia [...] lipca 2010 r. R.O. sprzedał nabyty w drodze spadku po zmarłej matce udział 1/3 części nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] za cenę 40.000,00 zł. Następnie strona złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2010, w którym został wykazany przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po dniu 31 grudnia 2008 roku, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2010 roku, w wysokości 40 000,00 zł oraz podatek należny w kwocie 0,00 zł.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącemu należny podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości w 2010 roku w wysokości 7.600 zł.

Ponieważ podatek nie został zapłacony do [...] maja 2013 r., przekształcił się na podstawie art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "Ordynacja podatkowa"), w zaległość podatkową, od której zgodnie z art. 53 § 1 w/w ustawy, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. W związku z istniejącą zaległością podatkową Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...] roku wystawił na R.O. tytuł wykonawczy Nr [...].

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 roku R.O. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowej. Wniosek został umotywowany nieznajomością "prawa skarbowego" i konsekwencji z niego wynikających oraz nieświadomym popełnieniem błędu "w rozliczeniach podatku". "Zapłata podatku spowodowałaby utratę dochodu jak i braku wyjścia z zaistniałej sytuacji". Wnioskodawca zaznaczył przy tym, iż zawsze rzetelnie rozliczał się z podatku.

Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego , decyzją z dnia [...] odmówił zastosowania wnioskowanej ulgi, przyjmując, że w przypadku R. O. nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że skarżący nie przedłożył wymaganych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby wyczerpujące zbadanie sytuacji podatnika na okoliczność ewentualnego wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej. Zwrócił też uwagę, że istnienie zaległości podatkowej w sprawie niniejszej nie jest wynikiem nadzwyczajnych, niezależnych od postawy podatnika wypadków, lecz świadomie podejmowanych przez niego decyzji. Zapłata należnego podatku była możliwa w dacie uzyskania przychodu przy zachowaniu zwykłej staranności, ponieważ przychód ten miał charakter jednorazowy i dodatkowy, a zapłata podatku nie powodowałaby zagrożenia egzystencji podatnika.

Od powyższej decyzji R. O. odwołał się do Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazał, że w 2010 roku dochód jego 6 - osobowej rodziny wyniósł [...], poinformował, że sytuacja materialna w jakiej się znajduje od kilku lat jest zła i nie rokuje poprawy. Na bieżące potrzeby jego rodzina zmuszona jest zaciągać drobne pożyczki gotówkowe w bankach. Do odwołania skarżący dołączył kserokopie: zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku Nr [...] o wysokości dochodów uzyskanych przez członków rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, jak również decyzji: Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...], znak [...] w sprawie odmowy przyznania małżonce strony H.O. świadczeń w formie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dzieci: A.,J., M. i M. O., a także dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na córki: M. i M. O. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], znak [...] utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] znak [...].

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancjiną. W pierwszej kolejności wskazał na przepisy mające zastosowanie w sprawie, w szczególności na art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ zwrócił uwagę, że decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ podatkowy ma możliwość, a nie obowiązek udzielenia ulgi w żądanym zakresie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że "ważny interes podatnika" to sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę i, że są to nadzwyczajne przypadki, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Uprawdopodobnienie istnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" wymaga dogłębnego zbadania jego kondycji materialnej. Wykazanie tego interesu spoczywa przy tym w znacznej mierze na wnioskodawcy, który ubiega się o przyznanie ulgi podatkowej, ponieważ tylko on jest w stanie przedłożyć odpowiednie dokumenty oraz złożyć wyczerpujące wyjaśnienia odnośnie do własnej sytuacji finansowej i rodzinnej. Z kolei "interes publiczny" odnosi się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, czy korekta błędnych decyzji. Występowanie "interesu publicznego" przejawia się również w tym, że względy społeczne wymagają, aby zobowiązania podatkowe były realizowane w ustawowych terminach i wysokościach, a podatnik nie był z tego obowiązku pochopnie zwalniany.

Organ odwoławczy wskazał następnie, ze w toku postępowania organ I instancji wzywał podatnika (wezwanie z dnia 21 stycznia 2014 r., doręczone w dniu 24 stycznia 2014 roku domownikowi - córce M.) do złożenia (przesłania) w terminie 3 dni od otrzymania przedmiotowego wezwania oświadczenia o sytuacji majątkowej podatnika wraz z dowodami dokumentującymi wykazane w tym oświadczeniu zapisy, załączając odpowiedni formularz do wypełnienia. W wyznaczonym terminie R.O. nie przedłożył żadnych materiałów, na podstawie których możliwe byłoby przeprowadzenie analizy jego sytuacji materialnej i rodzinnej.

Dlatego, mając na względzie treść art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 3 lutego 2014 organ ponownie wezwał stronę do złożenia (przesłania), w terminie 3 dni od otrzymania przedmiotowego wezwania, oświadczenia o sytuacji majątkowej podatnika wraz z dowodami dokumentującymi wykazane w tym oświadczeniu zapisy, załączając odpowiedni formularz do wypełnienia. Skarżący nadal nie przedłożył żadnych materiałów. W związku z powyższym do oceny kondycji majątkowej podatnika organ przyjął dane znajdujące się w jego posiadaniu, m.in. sporządzony w dniu [...] listopada 2013 roku przez poborcę skarbowego zatrudnionego w Urzędzie Skarbowym w Z. protokół o stanie majątkowym zobowiązanego.

Ustalono, że podatnik jest zatrudniony na podstawie umowy zlecenia w firmie T. D. K., i osiąga z tego tytułu miesięczny dochód w wysokości 380,00 zł brutto, dający odpowiednio kwotę 276,39 zł netto, co wynika z pisma pracodawcy z dnia [...] grudnia 2013 roku, zajęty na podstawie wystosowanego przez organ I instancji zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank z dnia [...] [...] na poczet realizacji tytułu wykonawczego Nr [...] We wspólnym gospodarstwie domowym podatnik pozostaje razem z żoną, zatrudnioną w "A." "B." w Z., a także czterema córkami, studiującymi – A. i J. oraz uczęszczającymi do gimnazjum – M. i M.. Razem z rodziną, będąc głównym najemcą, zajmuje mieszkanie komunalne będące własnością Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o., o powierzchni 38,00 m2. Miesięczny czynsz najmu tego mieszkania wynosi [...], natomiast zadłużenie z tego tytułu, na dzień spisania protokółu, wynosiło około [...] Ustalono, że podatnik nie posiada żadnych nieruchomości, środków transportu, praw majątkowych (wierzytelności, akcji, obligacji, weksli, praw własności przemysłowej, praw autorskich), czy też oszczędności. Z pisma Dyrektora Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] roku wynikało, że podatnik nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej.

Z zeznania podatkowych PIT-37 podatnika i jego małżonki wynikało natomiast, że: za 2010 rok uzyskali oni dochód w wysokości [...] (miesięcznie [...] zł), za 2011 rok w wysokości [...] zł (miesięcznie [...] zł) a za 2012 rok w wysokości [...] zł (miesięcznie [...] zł).

Organ podatkowy za okoliczność istotną z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy uznał, iż zaległość podatkowa, co do której umorzenia wnioskuje R.O., powstała w wyniku niezapłacenia w terminie płatności podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2010 roku udziału w nieruchomości, przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Stan faktyczny sprawy świadczy o tym, iż istniejąca należność podatkowa nie powstała w wyniku nadzwyczajnych, niezależnych od podatnika okoliczności, jak również nie jest wynikiem wystąpienia zdarzeń losowych. Przeciwnie, podatnik przyczynił się własnym działaniem do jej zaistnienia, jak i do sytuacji, w jakiej się obecnie znajduje, ponieważ sprzedając udział w nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5. lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, powinien liczyć się z koniecznością zapłaty należnego z tego tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Niedopełnienie obowiązku podatkowego było wynikiem zawinionego zaniedbania podatnika, gdyż przy zachowaniu zwykłej staranności mógł on uzyskać szczegółowe informacje dotyczące przepisów prawa i procedur związanych z powstaniem zobowiązania podatkowego na skutek sprzedaży udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Organ podatkowy zwrócił również uwagę, iż brak znajomości regulacji prawnych obowiązujących w sferze prawa podatkowego pozostaje bez wpływu na wynikające z niego obowiązki i nie wywiera skutków w toku postępowania w przedmiocie zastosowania ulgi podatkowej. Zasada regulowania zobowiązań podatkowych w przewidzianych prawem terminach i wysokościach dotyczy wszystkich podatników bez względu na kondycję finansową w jakiej się znajdują, a udzielenie ulgi podatkowej może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach, spowodowanych nadzwyczajnymi zdarzeniami, które w sprawie nie wystąpiły. W przedmiotowej sprawie nie występuje zatem przesłanka "ważnego interesu podatnika" ani "interesu publicznego".

Organ wskazał też, że wnioskujący o przyznanie ulgi podatnik nie złożył, pomimo dwukrotnie kierowanych do niego wezwań, oświadczenia o stanie majątkowym. Nie wypowiedział się również w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W konkluzji organ stwierdził, że skoro przedmiotowa zaległość podatkowa nie powstała wskutek nadzwyczajnych, niezależnych od postawy podatnika okoliczności, to przyjąć należy, że nie występowały żadne obiektywne przyczyny uniemożliwiające zapłatę podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości. Uzyskany z tej transakcji przychód w kwocie 40.000,00 zł był przy tym przychodem faktycznie osiągniętym, co oznacza, iż w stosownym terminie płatności podatnik posiadał środki pieniężne pozwalające na uregulowanie powstałego zobowiązania podatkowego.

Na koniec, jedynie w odniesieniu do argumentacji podatnika wskazano, że odliczenie ulgi podatkowej na dzieci od dochodów uzyskanych z tytułu sprzedaży nieruchomości, wykazanych w zeznaniu podatkowym PIT-39, nie przysługuje. Ulgi te rozliczył podatnik w przysługujących mu kwotach w kolejnych latach podatkowych, co wynika z zeznań rocznych PIT-37.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uwzględnienie treści odwołania R. O. wyraził stanowisko, iż jest dyskryminowany przez Państwo Polskie, że organy podatkowe interpretują prawo "przeciwko rodzinom wielodzietnym o niskim dochodzie" oraz, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając zaświadczenie o wysokości dochodów podatnika, na podstawie którego odmówiono przyznania skarżącemu dodatku rodzinnego na dzieci złamał przepisy art. 32 i 71 Konstytucji RP. Za niesprawiedliwe skarżący uznaje, iż ulgi na dzieci nie mógł wykorzystać w całości, pomimo iż należał mu się zwrot podatku. Jego sytuację materialną organy podatkowe znają, czego dały wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, iż w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Ustalając przesłanki umorzenia zaległości podatkowych, ustawodawca użył w przepisie art. 67a Ordynacji podatkowej zwrotów niedookreślonych takich , jak "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny", co można uznać za swoistą klauzulę generalną, odsyłającą do systemu ocen pozaprawnych. Jest oczywistym, iż podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, organ powinien poprzedzić dokładną analizą sytuacji finansowej wnioskodawcy, by móc w pełni rozważyć wystąpienie indywidualnego interesu skarżącego. Analiza ta powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami postępowania podatkowego, zawartymi w Ordynacji podatkowej.

Bezspornym jest, iż decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy, a więc, do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Nie może to jednak oznaczać, że organ podatkowy rozstrzygając sprawę zachowuje się w sposób dowolny i pomija w swej ocenie istotne okoliczności faktyczne. Umorzenia dokonuje się bowiem poprzez pryzmat zdarzeń dotykających konkretnego, indywidualnego podatnika.

Ocena, czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej).

Zauważyć też należy, że jakkolwiek uznaniowy charakter decyzji oznacza, że organy podatkowe mogą ale nie muszą, umorzyć zaległość podatkową, to jednak decyzje wydane w tym trybie nie mogą być dowolne i wymagają uzasadnienia odpowiadającego rygorom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zwłaszcza negatywne rozstrzygnięcie, dotyczące umorzenia zaległości podatkowych, powinno być przekonująco i jasno uzasadnione zarówno co do faktów, jak i co do prawa , tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją.

Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się właśnie do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

Wskazać jednak należy, że choć to na organie ciąży obowiązek ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, w tym również przesłanek zastosowania ulg w spłacie podatków (art. 122 Ordynacji podatkowej), to bez czynnego udziału podatnika realizacja tej zasady w praktyce jest bardzo utrudniona. To podatnik bowiem występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie danej ulgi.

W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, organy obu instancji dołożyły należytej staranności celem zrealizowania zasady prawdy obiektywnej. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wzywał R. O. do złożenia informacji o stanie majątkowym, informując, iż jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy i dołączając stosowny druk oświadczenia w sprawie aktualnej sytuacji materialnej i rodzinnej podatnika. Strona została przy tym poinformowana, że w przypadku niezłożenia stosownych informacji organ rozpatrzy sprawę w oparciu o materiał dowodowy pozostający w jego dyspozycji (wezwanie z dnia 21 stycznia 2014 r. oraz kolejne, z dnia 3 lutego 2014 r.). Pomimo prawidłowego doręczenia, żądanych przez organ informacji strona nie złożyła. Skarżący nie wskazał też na żadne inne okoliczności, dotyczące sytuacji majątkowo-rodzinnej, które miałyby wpływ na ocenę jego sytuacji (oraz jego rodziny) pod kątem przyznania mu ulgi.

Ponieważ z argumentacji wniosku o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami, ani z żadnych innych pism strony składanych w sprawie nie wynikały konkretne informacje dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, organy podatkowe wzięły pod uwagę dostępne im informacje dotyczące dochodów R.O. i jego małżonki, wynikające z rocznych zeznań podatkowych za lata 2010 – 2012, opisując je w sposób szczegółowy w uzasadnieniu decyzji. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się też o udzielenie informacji o korzystaniu przez skarżącego z pomocy do Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie. W odpowiedzi nadesłano pismo o nieskorzystaniu z takiej pomocy przez R. O.(k. 21 akt podatkowych).

Organy obu instancji w szczegółowy sposób wskazały na źródła informacji oraz wnioski w ramach dokonanej przez organy oceny tych danych. Wobec braku jakiejkolwiek współpracy R. O. w zakresie przedstawienia swojej sytuacji majątkowo-rodzinnej, prawidłowo organy wzięły pod uwagę dane będące w ich dyspozycji i na informacjach z nich wynikających dokonały oceny tej sytuacji pod kątem wystąpienia przesłanek, o których mowa w 67a Ordynacji podatkowej.

Uzasadnienie stanowiska organów podatkowych obu instancji jest szczegółowe i wyczerpujące. Zawiera odniesienie do argumentacji strony, z wyjaśnieniem jej podstaw i przesłanek orzekania w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej. W wyczerpujący i prawidłowy sposób zostało też stronie wyłożone co do kwestii odliczenia ulgi na dzieci od dochodów uzyskanych z tytułu sprzedaży nieruchomości.

Reasumując, odmowa umorzenia odsetek od zaległości podatkowej ciążącej na skarżącym poprzedzona została ustaleniem jego sytuacji materialnej w zakresie posiadanych możliwości i kompetencji organu. Sąd stwierdził, iż w decyzji poddanej kontroli skonkretyzowano w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy znaczenie "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego", odniesiono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności do tychże kryteriów i dokonano - opartego na uprawnieniach uznaniowych organu - wyboru sposobu rozstrzygnięcia wniosku strony, dostatecznie uzasadniając ten wybór. Powyższe odpowiada zakresowi sądowej kontroli decyzji opartych na uznaniu administracyjnym sprowadzającej się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07).

Sąd nie dopatrzył się też, w sprawie poddanej rozstrzygnięciu, innych naruszeń prawa, w tym powoływanych w skardze przepisów Konstytucji RP: opartej na art. 32 zasady równości wobec prawa oraz wynikającej z art. 71 obowiązku uwzględniania w swojej polityce przez państwo dobra rodziny i wspierania rodzin wielodzietnych znajdujących się w trudnej sytuacji społecznej i materialnej. Z treści art. 32 ust. 1 konstytucji wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zastosowanie tej zasady, w powiązaniu z art. 84 ustawy zasadniczej państwa, statuującym zasadę powszechności opodatkowania, wymaga od organów podatkowych zbadania czy zróżnicowanie prawne podatników, którym przyznano ulgę podatkową, w stosunku do innych podatników pozostaje w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej. Z kolei wynikający z treści art. 71 ust. 1 konstytucji obowiązek Państwa uwzględniania w swojej polityce gospodarczej i społecznej dobra rodziny oraz udzielania szczególnej pomocy rodzinom, zwłaszcza wielodzietnym, znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, realizowany być powinien w różnych dziedzinach jego aktywności, w tym stosowania prawa przez organy podatkowe. W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy realizacja wskazanych obowiązków polega na poddaniu analizie pojęcia "słusznego interesu podatnika" oraz pojęcia "interes publiczny" z uwzględnieniem jego sytuacji rodzinnej, w tym faktu posiadania na utrzymaniu dzieci. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, ustalenia organów podatkowych nie naruszają wskazanych obowiązków w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Nie można tym samym podzielić zarzutu skarżącego, opartego na art. 32 ust. 2 konstytucji, iż jest on dyskryminowany przez Państwo Polskie a organy podatkowe interpretują prawo przeciwko rodzinom wielodzietnym o niskich dochodach.

Zwrócić należy także uwagę, iż zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd rozstrzyga sprawę, w której wydany został zaskarżony akt lub czynność, w rozpatrywanym przypadku sprawę umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia przez R.O. udziału w nieruchomości w 2010 r. Kwestia odmowy przyznania żonie skarżącego H.O. świadczeń w formie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego w 2011 r., oraz znaczenia dla tego rozstrzygnięcia zaświadczenia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, znajduje się poza tak rozumianymi granicami sprawy i nie może być oceniana przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.