Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 673/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 5 lit. a, art. 5 ust. 3, art. 92 ust. 1 i 2, l.p.1.1 i 2.9. załącznika do ustawy
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13.000 zł utrzymał w mocy ww. decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art.5, art. 18 ust. 5a, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.1, lp. 2.9. ust.. 1 załącznika do ww. ustawy.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu [...] sierpnia 2008 r. na ulicy [...] w W. do kontroli zatrzymany został pojazd marki [...] o nr rej. [...] należący do D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., a użytkowany przez skarżącą spółkę i kierowany przez P. P.. Na bocznych drzwiach pojazdu umieszczony był numer telefonu [...], na dachu pojazdu na specjalnych wspornikach umocowano wzdłużnie do pojazdu lampę z logo "E. taxi", numerem telefonu i napisem [...] oraz poprzecznie zamocowaną lampę świetlną z reklamą E. TAXI i numerem telefonu. Pojazd wyposażony był w taksometr o symbolu "[...]" i numerze fabrycznym [...]. W trakcie kontroli kierowca okazał dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaświadczenie poświadczające spełnienie wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym, świadectwo legalizacji pierwotnej i ponownej taksometru, zaświadczenie potwierdzające, iż P. P. jest zatrudniony w A. Sp. z o.o. Pojazd posiadał radio terminal i kasę fiskalną. Na prośbę kontrolującego z taksometru kierowca wydrukował "raport fiskalny dobowy" za dzień [...] sierpnia 2008 r. Raport został wystawiony w imieniu A. Sp. z o.o. na kwotę należności za usługi 108 zł. Zatrzymano wydruk raportu oraz ostatniego paragonu fiskalnego ma kwotę 64.50 zł. Wykonano również dokumentację fotograficzną pojazdu i jego wyposażenia. Przesłuchano w charakterze świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu, który zeznał, że jest zatrudniony w firmie A. Sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę jako kierowca, wykonuje przewozy osób pojazdem marki [...] o nr rej. [...], w pojeździe zamontowany jest taksometr na podstawie którego rozlicza się z pasażerem. Potwierdził, iż w pojeździe znajduje się kasa fiskalna, z której za przebytą w taksometrze drogę wystawia paragon fiskalny.

Stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem: zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, zakazu umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych, zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru.

W związku z powyższym pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. zawiadomiono A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej zwaną skarżącą, o wszczęciu postępowania administracyjnego, wzywając jednocześnie o nadesłanie potwierdzenia zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, oraz wyjaśnienia, do kogo należy numer telefonu [...] umieszczony na różnych elementach kontrolowanego pojazdu.

W odpowiedzi, skarżąca pismem z dnia [...] września 2006 r. wskazała, iż oznaczenia na pojeździe nie naruszały zakazu, gdyż nie zawierały oznaczenia przedsiębiorcy, nazwa przedsiębiorcy jest w oczywisty sposób inna niż nazwa zamieszczona na pojeździe, a wskazany numer nie jest numerem telefonu do przedsiębiorcy. Podniosła, iż organ, posługując się pojęciem nazwy przedsiębiorcy musi stosować się definicją zawartą w kodeksie cywilnym. Firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko, a firmą osoby prawnej jest jej nazwa.

W toku postępowania organ uzyskał z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. informację, iż decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] cofnięto skarżącej licencję na wykonywanie transportu drogowego osób nr [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy w dniu [...] sierpnia 2006 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W..

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]i Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w kwocie 13.000 zł, na którą składały się kary:

- 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru,

- 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz wstrzymanie jej wykonania. Zarzuciła organowi naruszenie norm postępowania administracyjnego oraz oparcie decyzji o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są niekonstytucyjne. Wskazała, iż w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które - zdaniem organu I instancji - mogły być naruszone przez stronę, została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego.

Dokonując wykładni systemowej i celowościowej przepisów ustawy o transporcie drogowym skarżąca stwierdziła, iż przepis art. 18 ust. 5 ust tej ustawy nie dotyczy w ujęciu podmiotowym przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego w przewozach okazjonalnych na podstawie wydanych licencji. Zakazy określone w art. 18 ust. 5 ww. ustawy mogą dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną" w stosunku do swej podstawowej działalności gospodarczej. Podniosła również, iż przepis art. 18 ust. 5 ustawy koliduje z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Skarżąca zarzuciła, iż decyzja I instancji została wydana przez niewłaściwy organ. Powołując się na art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, który znowelizował art. 51 ustawy o transporcie drogowym, skarżąca podniosła, że decyzja administracyjna powinna zostać wydana przez wojewodę, a nie przez wojewódzkiego inspektora transportu drogowego

Zarzuciła ponadto, iż decyzja wydana została na rzecz osoby nie będącej stroną postępowania. Wskazała, iż zgodnie art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca posiadający licencję na krajowy przewóz osób może powierzyć wykonywanie przewozu osobom trzecim wykonującym przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz licencjobiorcy. Skarżąca jest tylko pośrednikiem, zawarła stosowną umowę cywilno-prawną na mocy której kierujący pojazdem wykonywał przewozy we własnym imieniu, ale na jej rzecz. Kierujący pojazdem korzystał z wypisu z licencji wydanej na D. Ś., z którą z kolei zawarła umowę o współpracy, co stosownie do treści ustawy o transporcie drogowym jest dozwolone. Zatem skarżąca spółka pośredniczy tylko w wykonywaniu przewozów przez kierujących na podstawie licencji D. Ś., a zamawiającymi usługi.

Zarzucała naruszenie art. 77 k.p.a., albowiem nie zebrano i należycie nie rozpatrzono materiału dowodowego.

W wyniku rozpatrzeniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r., którą utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z ustaleń dokonanych po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że skontrolowanym pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny. Zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym zabronione zostało wykonywanie przewozu okazjonalnego jeśli w pojeździe umieszczony i używany był taksometr. Skontrolowany pojazd miał zamontowany taksometr i urządzenie to było używane podczas wykonywanych usług przewozowych osób wraz z wydaniem pasażerowi oryginalnego wydruku z urządzenia, co potwierdził również kierowca przesłuchany w charakterze świadka. Ponadto organ wskazał, iż strona wykonywała w dniu kontroli przewóz nie posiadając stosownych uprawnień, bowiem licencja udzielona przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. została decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] cofnięta. Potwierdza to treść pisma Urzędu Miasta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...].

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o jej uchylenie skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym,

2. naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu, który nie powinien być stroną w sprawie,

3. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie art. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że A. Sp. z o.o. powinna mieć licencję w przedmiotowej sprawie oraz poprzez przyjęcie, że nie można wykonywać transportu drogowego w imieniu własnym, lecz na rzecz podmiotu posiadającego licencję,

4. naruszenie przepisów postępowania art. 7, 10 i 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące zarzutu dokonania przez organy błędnej wykładni art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Podniosła, iż nie była podmiotem wykonującym przewóz, jedynie powiernikiem pomiędzy posiadającą licencję D. Ś. a klientem. Fakt wystawienia przez A. paragonu fiskalnego wymaganego przez odrębne przepisy skarbowe nie ma w sprawie większego znaczenia. Jako powiernik posiadacza licencji D. Ś., nie musiała posiadać własnej licencji. Stwierdziła, iż z art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, wynika, że ustawodawca dopuścił możliwość wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Według skarżącej, intencją ustawodawcy było umożliwienie doprecyzowania warunków umów łączących przedsiębiorcę z kierowcami na zasadzie swobody umów. Jedynym warunkiem postawionym przez ustawodawcę jest ten, że kierowcy mają wykonywać przewozy osobiście, ale na rzecz przedsiębiorcy. Z punktu widzenia prawa jest to konstrukcja podobna do umowy ajencyjnej.

Ponadto skarżąca podniosła, że rodzaj rozliczenia pomiędzy kierowcą a przedsiębiorcami nie przesądza o istocie stosunku prawnego i nie ma żadnego wpływu na określenie, czy czynności są wykonywane na rzecz innego przedsiębiorcy, tj. ze skutkiem obciążającym danego przedsiębiorcę. Skarżąca wskazała dodatkowo, iż organ wyciągnął błędne wnioski z analizy paragonu fiskalnego z dnia kontroli.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego skarżąca stwierdziła, iż organy nie dochowały wymogów działania na podstawie przepisów prawa tzn. ich działania nie miały wystarczającej podstawy prawnej. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie wyjaśniły wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy, wydały decyzję opartą wyłącznie na protokole kontroli, a całkowicie pominęły wyjaśnienia złożone przez stronę. Skarżąca stwierdziła ponadto, iż organ I instancji, naruszył art. 10 k.p.a. podkreślając, że organ ten wszczynając postępowanie administracyjne nie wezwał jej do złożenia wyjaśnień i nie zapewnił jej możliwości swobodnego wzięcia w nim udziału.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 25 marca 2009 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wskazując na trzy powody: utrzymanie w mocy decyzji I instancji rażąco naruszającej prawo, nałożenie kary pieniężnej nieznanej ustawie i wydanie obu decyzji bez podstawy prawnej.

Skarżąca podniosła, że nie ustalono, czy rzeczywiście był wykonywany niezarobkowy przewóz osób. Z protokołu kontroli wynika, że podczas kontroli w samochodzie nie znajdowała się żadna osoba poza kierowcą. Zdaniem skarżącej, należało obligatoryjnie przesłuchać w charakterze świadka osobę lub osoby przewożone skontrolowanym pojazdem. Dodatkowo wskazała, iż paragon fiskalny nie jest dowodem na potwierdzającym przewóz drogowy osób, albowiem dowodzi on tylko zaewidencjonowania określonej kwoty z tytułu bliżej nieokreślonej usługi.

Skarżąca podniosła, iż decyzja I instancji wydana została bez podstawy prawnej, bowiem w petitum decyzji przywołano jedynie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a sprecyzowanie naruszenia nastąpiło dopiero w uzasadnieniu decyzji. Jej zdaniem rozstrzygnięcie stoi w sprzeczności z art. 92 ustawy i art. 6 k.p.a., bowiem ustawa nie przewiduje możliwości nałożenia kary łącznej (jednolitej) za kilka naruszeń. Sprecyzowanie naruszeń w uzasadnieniu decyzji nie może rozstrzygać o prawach i obowiązkach strony, bo jedynie w petitum decyzji umieszcza się oświadczenie organu o nałożeniu kary ze wskazaniem podstaw jej nałożenia. Według skarżącej spółki z przepisu art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że karę pieniężną można nałożyć jedynie podczas kontroli drogowej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Nałożenie kary pieniężnej w następstwie wszczętego postępowania jest niedopuszczalne, jako dokonane bez ustawowego upoważnienia.

.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz stosownych unormowaniach wspólnotowych regulujących wykonywanie transportu drogowego, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w łącznej wysokości 13.000 zł organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] sierpnia 2006 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowo także uznano, że strona skarżąca wykonywała w tym dniu transport drogowy bez wymaganej licencji.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 5 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne wskazane w tym przepisie.

Ze wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile oczywiście osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie.

W dniu kontroli skarżąca wykonywała krajowy transport drogowy osób za pośrednictwem zatrudnionego kierowcy – P. P.. Wprawdzie podczas kontroli kierowca kontrolowanego pojazdu okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., jednakże w trakcie postępowania administracyjnego uzyskano z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. informację, iż decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] cofnięto skarżącej licencję na wykonywanie transportu drogowego osób nr [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy w dniu [...] sierpnia 2006 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej co do błędnego oznaczenia przez organ administracji strony postępowania. Okazane przez kierowcę zaświadczenie potwierdza, że kierujący pojazdem jest pracownikiem spółki A.. Także z paragonu fiskalnego oraz dobowego raportu fiskalnego wynika, że opłaty za przewozy były pobierane przez skarżącą, co stanowi potwierdzenie, iż usługi transportu drogowego osób są wykonywane na rzecz spółki A.. W świetle powyższego nie do przyjęcia jest więc także teza skarżącej, że to kierowca, jako pracownik spółki A., wykonywał własną działalność gospodarczą przewozów okazjonalnych.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca twierdziła, że była wyłącznie pośrednikiem, który zwarł umowę cywilną, na mocy której kierujący pojazdem wykonywał przewozy we własnym imieniu, ale na jej rzecz. Kierowca wykonując te przewozy miał korzystać z licencji D. Ś., z którą z kolei miał mieć zawartą umowę o współpracy, w skardze natomiast spółka A. twierdziła, że działała jako pośrednik na podstawie umowy o współpracy, którą to ona zawarła z D. Ś.. Do skargi dołączono omawianą kopię umowy o współpracy pomiędzy skarżącą spółką a D. Ś., zawartą w dniu [...] września 2006 r.

Sąd administracyjny bada legalność decyzji na podstawie materiału i dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie jest upoważniony do przeprowadzania postępowania dowodowego we własnym zakresie. Spółka powołując się w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji na umowę o współpracy z kierowcą nie przedłożyła tego dokumentu, dołączyła ją dopiero do skargi. Takie powstrzymywanie się od czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, przez reglamentowane przedkładanie posiadanych przez skarżącą dowodów, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, nie powinno zasługiwać na aprobatę i pod względem procesowym działać na korzyść skarżącej.

Odnosząc się do załączonej do skargi umowy o współpracy spółki A. z D. Ś. należy zauważyć, że umowa ta została zawarta w dniu [...] września 2006 r., a więc po dacie kontroli. Z zeznań kierującego pojazdem wynika, że w dniu kontroli on i samochód, który prowadził, był w wyłącznej dyspozycji skarżącej. Skarżąca nie przedłożyła ani w postępowaniu administracyjnym, ani przed Sądem dowodu potwierdzającego przekazanie D. Ś. kontrolowanego samochodu, w celu wykonywania przez tą osobę działalności gospodarczej, polegającej na wykonywaniu transportu okazjonalnego osób. Nie przedłożyła także licencji D. Ś., którą jej zdaniem posługiwał się kierowca kontrolowanego pojazdu.

W tych okolicznościach oraz w świetle zeznań kierowcy, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organy miały uzasadnione podstawy do uznania, iż podmiotem wykonującym w dniu kontroli działalność w zakresie transportu drogowego osób była skarżąca, która powinna posiadać licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Mając to na względzie uznać trzeba, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego a następnie organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, który karę 8.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Bezsporne jest w sprawie, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż w pojeździe znajduje się taksometr o symbolu "[...]" i numerze fabrycznym [...]. Podczas kontroli kierowca okazał paragon fiskalny i fiskalny raport dobowy potwierdzający wykonanie usługi przewozowej w dniu [...] sierpnia 2006 r. Zasadnie zatem stwierdzono, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten m.in. stanowi, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru,. O tym, że skarżąca wykonywała przewozy okazjonalne a nie taksówką bez licencji świadczy to, że pojazd nie został wyposażony w dodatkowe światło z napisem "TAXI", numer boczny, poza tym w dowodzie rejestracyjnym nie została również ujęta adnotacja dotycząca przeznaczenia pojazdu jako "taxi". Skarżąca nie wykonywała też przejazdu regularnego ani regularnego specjalnego, dlatego też organy prawidłowo uznały, że był to przewóz okazjonalny, a skoro tak, to art. 18 ust. 5 miał wobec strony zastosowanie.

W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu jest całkowicie niezasadny. Zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w pismach z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz [...] grudnia 2006 r. nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. Warto zaznaczyć, iż przed wydaniem decyzji skarżąca z możliwości tej skorzystała, nie kwestionując jednocześnie by organ przeprowadzał jakieś istotne dla rozstrzygnięcia czynności procesowe poza jej wiedzą.

Nie sposób też zgodzić się z pozostałymi zarzutami zawartymi w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2009 r.

Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Elementem decyzji jest powołanie podstawy prawnej. Wadliwość w powoływaniu podstawy prawnej może przybierać różne postacie, jednak należy odróżnić wydanie decyzji bez podstawy prawnej od wydania decyzji bez zamieszczenia w niej podstawy prawnej, która faktycznie istnieje, a jedynie w wyniku uchybienia organu administracji nie została ona zamieszczona lub zamieszczona została w sposób wadliwy. Z pierwszą sytuacją, a więc wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, spotykamy się wówczas, gdy przepisy prawa nie upoważniają organu administracji do załatwienia sprawy w tej formie, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności, stosownie do postanowień art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1983 r., I SA 217/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 41). Druga sytuacja występuje wtedy, gdy podstawa prawna wydania decyzji administracyjnej obiektywnie istnieje, jednakże w wydanej decyzji nie powołano tych przepisów lub też powołano tylko część, względnie powołano przepisy niewłaściwe.

W orzecznictwie NSA wskazuje się, że brak zamieszczenia w decyzji podstawy prawnej jej wydania lub zamieszczenie wadliwej podstawy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w ten sposób decyzji (wyr. NSA z dnia 16 kwietnia 1997 r., I SA/Kr 970/96, LEX nr 29336).

W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z zaistniałych sytuacji. Organ wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia zawarta w uzasadnieniu decyzji, w świetle powyższych rozważań nie czyni decyzji nieważną, jak chce tego skarżąca.

Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:

1) 15.000 zł - w odniesieniu do kontroli drogowej;

2) 30.000 zł - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

Z przepisu tego nie wynika, aby karę pieniężną można było nałożyć jedynie podczas kontroli. Przepis ten reguluje jedynie kwestię sumy kar wydanych na skutek jednej kontroli. Tak też stało się w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego kontrola zakończyła się wydaniem decyzji o nałożeniem kary pieniężnej. Jej wydanie poprzedziło sporządzenie protokołu, w następstwie czego wszczęte zostało postępowanie administracyjne.

Nałożona kara nie jest też karą łączną. Przepis powyższy mówi o sumie kar pieniężnych i tak też należy rozumieć kwotę wynikającą z zaskarżonych decyzji.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro podjęty przez skarżącą spółkę w dniu [...] sierpnia 2006 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, oraz bez licencji na wykonywanie transportu drogowego, organy prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 i lp. 2.9. ust. 1 załącznika do tej ustawy.

W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), zaś rozstrzygnięcie zostało uzasadnione zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z faktem, iż w przedmiotowej sprawie wykazano, iż skarżąca nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, bezprzedmiotowe jest ustosunkowywanie się do zawartej w skardze opinii, iż zakazy określone w art. 18 ust. 5 ww. ustawy nie mogą dotyczyć przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.