Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 899/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. C., B. C. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. C. i B. C. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz W. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kw 899/16

UZASADNIENIE

Decyzją z 25 sierpnia 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. C., B. C., W. K., T. O., P. O. i P. M. od decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy z 6 czerwca 2016 r. umarzającej postępowanie w sprawie składowania odpadów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 526/10 w miejscowości M. gmina B. stanowiącej własność M. S. i P. S., na postawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 2 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzją z 6 czerwca 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy umorzył postępowanie w sprawie składowania odpadów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 526/10 w miejscowości M. gm. B. stanowiącej własność M. S. i P. S..

Organ podał, że uwzględniając zastrzeżenia zawarte w decyzji Kolegium z 23 września 2015 r. wezwał M. S. i P. S. do złożenia wyjaśnień na piśmie w terminie do 27 listopada 2015 r. oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających wykorzystanie odpadów o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 zgodnie z przepisami art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednocześnie na dzień 19 listopada 2015 r. organ wyznaczył oględziny na działce oznaczanej w ewidencji gruntów nr 526/10 w msc. M. gm. B., w celu sprawdzenie czy z ww. działki zostały usunięte odpady. Oględziny potwierdziły usunięcie odpadów zawierających azbest z ww. działki.

Dalej organ wyjaśnił, że w dniu 25 listopada 2015r. P. S. i M. S. złożyli wyjaśnienia na piśmie, w których poinformowali, że dokonali zgłoszenia w Starostwie Powiatowym robót budowlanych na działce nr 526/10 w M., polegających na wykonaniu ośmiu miejsc postojowych na podbudowie z kamieni i ziemi na niej składowanych. Wraz z wyjaśnieniami przedłożone zostało zgłoszenie przedmiotowych robót do Starostwa Powiatowego oraz informacja o sposobie załatwienia sprawy.

Organ I instancji ustalił, że odpady oznaczone kodem 17 05 04 – gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 pochodzą z inwestycji wodociągowej przeprowadzonej w pasie drogi gminnej w msc. M. Organ wyjaśnił także, że przeprowadzone w dniu 28 stycznia 2016 r. oględziny mające na celu ocenę stanu faktycznego na gruncie wykazały, że na działce znajdowały się pojedyncze odłamki z połamanych płyt eternitowych, w tym jedno większe skupisko po stronie zachodniej oraz zalegały luźno porozrzucane pojedyncze kawałki destruktu asfaltowego.

Następnie pismem z dnia 17 marca 2016 r. P. S. poinformował organ I instancji, że zebrał odpady tj. destrukt asfaltowy, płyty azbestowe i przekazał do utylizacji firmie P. M. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Budowlano-Handlowe E. w dniu 14 marca 2016 r. W piśmie tym P. S. stwierdził również, że zebrany azbest wskazany podczas oględzin w dniu 28 stycznia 2016 r. znajdował się na działce 526/6 ok 3 m od granicy jego działki, zatem nie był on jego posiadaczem. Natomiast na jego nieruchomość ziemia była nawożona z inwestycji wodociągowej.

Organ wyjaśnił również, że w dniu 21 kwietnia 2016 r. przeprowadził na gruncie kolejne oględziny, które wykazały że z działki 526/10 zostały zebrane zalegające odpady niebezpieczne tj. odłamki z płyt eternitowych oraz destrukt asfaltowy.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji stwierdził, że odpady o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 zgromadzone na działce nr 526/10 w M. nie stanowią odpadów, co do których istnieje konieczność usunięcia, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku w związku z art. 27 ust. 9 ustawy o odpadach.

Według organu I instancji pozostałe odpady tj. płyty azbestowo-cementowe i destrukt asfaltowy, posiadacz przekazał do utylizacji firmie, która posiada stosowne zezwolenia, co zostało potwierdzone stosownymi dokumentami.

Wobec powyższego organ I instancji umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyli A. C., B. C., W. K., T. O., P. O. i P. M., zarzucając decyzji:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 kpa, art. 77 kpa oraz art. 80 kpa, oraz art. 107 § 1 i § 3 poprzez:

- brak wnikliwego i całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to niewyjaśnienie losu odpadów niebezpiecznych - azbestu i destruktu, które znajdują się na działce P. S., a jedynie zostały między 18 a 25 maja 2015 r. zasypane głęboko w ziemi,

- zaniechanie zebrania i przeprowadzenia dowodów istotnych dla sprawy o wnikliwe zbadanie stanu gleby i pobranie odpowiednich próbek z wnętrza gleby (kilka metrów w głąb ziemi) i przekazania ich do analiz odpowiednim ośrodkom badawczym w celu ustalenia ilości, składu i właściwości zalegających tam odpadów niebezpiecznych oraz stanu gleby,

- brak odpowiedniego uzasadnienia skarżonej decyzji, tj. brak odniesienia się do wnioskowanych w pismach skarżących dowodów w postaci badań gleby i dlaczego te dowody nie zostały przeprowadzone,

- brak wskazania (strona 3 decyzji) jakie to "stosowne dokumenty" mają potwierdzać przekazanie odpadów płyt azbestowych i destruktu do utylizacji przez właściciela i jak mają one udowadniać, że wszystkie odpady zostały usunięte,

2) naruszenie przepisu art. 28 kpa w zw. z art. 26 ustawy o odpadach i ustawy o ochronie środowiska, poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że mieszkańcy - skarżący nie są stroną, co skutkowało niezasadnym niedopuszczeniem mieszkańców do czynnego udziału w sprawie.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO podniosło, że za stronę postępowania wszczętego z urzędu na podstawie art. 26 ustawy o odpadach nie można uznać podmiotu tylko z tej przyczyny, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości i złożył podanie o usunięcie odpadów.

W realizacji postanowień art. 26 ustawy o odpadach w charakterze strony postępowania może brać udział posiadacz odpadów oraz ewentualnie władający powierzchnią ziemi, jeżeli nie jest nim posiadacz odpadów (taki przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi). To posiadacz odpadów jest adresatem ewentualnej decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Na nim bowiem ciąży z mocy samego prawa obowiązek niezwłocznego usunięcia odpadów z takiego miejsca. Statusu strony powyższego postępowania nie można natomiast wywodzić z samego faktu położenia swej nieruchomości w sąsiedztwie z działką, na której zgromadzone zostały odpady. Taki podmiot jest stroną postępowania tylko wtedy, jeżeli wykaże swój interes prawny wynikający z odpowiedniej normy prawnej zgodnie z art. 28 kpa.

Z akt sprawy wynika, iż nieruchomości skarżących nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należącej do P. S. i M. S.. Odwołujący się nie wykazali również w toku postępowania, że działania właścicieli nieruchomości o nr ewid. 526/10 doprowadziły do immisji na nieruchomościach skarżących.

Kolegium wyjaśniło, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe wykazało, iż na chwilę wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 6 czerwca 2016 r. z nieruchomości P. S. i M. S. zebrane zostały odpady tj. azbest, odłamki z płyt eternitowych oraz destrukt asfaltowy. Na okoliczność ich usunięcia strony przedłożyły kartę przekazania odpadu z dnia 29 maja 2015 r. tj. materiałów budowlanych zawierających azbest, kod odpadu 17 06 05 w ilości 0,100 Mg, oświadczenie z dnia 14 marca 2016 r. wystawione przez P. M. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Budowlano - Handlowe E., który dokonał usunięcia odpadów w postaci destruktu asfaltowego oraz kartę przekazania odpadów z dnia 14 marca 2016 r. dokumentującą odbiór odpadów w postaci materiałów konstrukcyjnych zawierających azbest (kod odpadu 17 06 05) w ilości 0,363 Mg.

Ponadto z protokołu z oględzin z 21 kwietnia 2016 r. przeprowadzonych na działce nr ewid. 526/10 wynika, iż z nieruchomości tej zostały zebrane odpady niebezpieczne tj. odpady eternitowe i destrukt asfaltowy i wszystkie odpady niebezpieczne znajdujące się na działce zostały usunięte. Na okoliczność tą organ przedłożył również stosowną dokumentację zdjęciową.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż P. S. dokonał zgłoszenia robót budowlanych na działce 526/10 polegających na wykonaniu miejsc postojowych w ilości 8 szt. SKO wyjaśniło, że w razie wątpliwości ostateczna ocena zgodności z prawem budowlanym wykonanych robót ziemnych należy do organu nadzoru budowlanego.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że skarżący nie wykazali, że w okolicznościach niniejszej sprawy przysługuje im status strony postępowania, tym bardziej, że jak wykazało postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji, odpady zostały już usunięte ze spornej nieruchomości.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze A. C., B. C. i W. K. wnieśli o uchylenie decyzji z 25 sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację przepisu art. 28 kpa w zw. z art. 26 ustawy o odpadach, poprzez przyjęcie, że mieszkańcy - skarżący nie są stroną, co skutkowało niezasadnym umorzeniem postępowania odwoławczego, co miało wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ odwoławczy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez :

a) zaniechanie wyjaśnienia losu odpadów niebezpiecznych - azbestu i destruktu, które znajdują się na działce P. S., a jedynie zostały między 18 a 25 maja 2015 r. zasypane głęboko w ziemi,

b) zaniechanie zebrania i przeprowadzenia z urzędu dowodów istotnych dla sprawy, o które wielokrotnie pisemnie wnosili skarżący (m.in. pisma z 20 stycznia 2016 r. , 22 lutego 2016 r., 16 maja 2016 r. oraz z 25 maja 2015 i 29 kwietnia 2015 r.), a to o zaniechanie wnikliwego zbadania stanu gleby i pobranie odpowiednich próbek z wnętrza gleby (kilka metrów w głąb ziemi) i przekazania ich do analiz odpowiednio ośrodkom badawczym w celu dokonania właściwych ekspertyz, w tym zaniechanie powołania biegłych specjalistów,

- w celu ustalenia ilości, składu i właściwości zalegających tam odpadów niebezpiecznych oraz ich wpływu na stan gleby, na wodę znajdującą się w studniach mieszkańców i w glebie oraz na otoczenie i środowisko naturalne,

- jak również w celu ustalenia wpływu odpadów niebezpiecznych zalegających na działce nr 526/10 na nieruchomości skarżących, w tym immisji na nieruchomości skarżących.

3. Powyższe naruszenia doprowadziły do nieprawidłowych ustaleń faktycznych, co miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) niezasadnego ustalenia przez organ odwoławczy, że odpady niebezpieczne znajdujące się na działce nr 526/10 zostały usunięte, podczas gdy wedle wiedzy skarżących nadal tam zalegają w ziemi,

b) niezasadnego przyjęcia, że nie doszło do immisji działania odpadów niebezpiecznych z nieruchomości nr ewid. 526/10 na nieruchomości skarżących, z czego organ odwoławczy wywiódł błędną tezę, że skarżący nie są stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa.

Zdaniem skarżących ustalenie tych okoliczności z urzędu przez organ było konieczne już chociażby po to, aby zweryfikować, czy odpady, o których piszą w odwołaniu do SKO, wpływały na nieruchomości skarżących, a więc czy uprawniona jest teza, że skarżący są stroną postępowania administracyjnego. Okoliczności te należało zweryfikować za pomocą wyżej wskazanych dokładnych badań gleby, a nie przyjąć z góry, że takiego wpływu nie było i że skarżący nie są stroną postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że posiadają interes prawny w toczącym się postępowaniu i z tego tytułu przysługuje im status strony. Wynika on z przysługującego im prawa własności nieruchomości położonych w pobliżu działki, gdzie znajdują się odpady oraz immisji odpadów na ich nieruchomość. Na działkach skarżących znajdują się studnie i ujęcia wody pitnej. W ich ocenie szkodliwa działalność sąsiada narusza ich prawo własności, uzyskują więc przymiot strony także na gruncie przepisów ustawy o odpadach.

Skarżący podnieśli, że pomimo sygnałów i wniosków o precyzyjne zbadanie gruntu, dokonania wykopów w głąb ziemi i pobranie próbek gleby z wnętrza ziemi oraz o dokonanie analizy pod kątem chemicznym na obecność tam toksycznych odpadów przez stosowne ośrodki, nie zostało to dokonane.

Zarzucili, że organy bezkrytycznie przyjęły, że odpady zostały rzekomo usunięte, co doprowadziło do umorzenia postępowania.

Tymczasem, ich zdaniem, odpady zostały zakopane i przysypane ziemią, a ziemia wyrównana w okresie od 18 do 25 maja 2015 r., tj. przed dokonaniem pierwszych oględzin przez organ. Działania właściciela działki miały charakter jedynie pozorny, mający na celu ukrycie faktycznego problemu z odpadami na tym terenie.

Skarżący podnieśli, że właściciel działki zobowiązał się usunąć odpady, a poprzestał jedynie na posprzątaniu powierzchni bez usunięcia tego co zakopał głęboko w ziemi.

Zauważyli również, że skoro właściciel został zobowiązany przez organ I instancji o usunięcia z działki łącznie 1200 m3 odpadów to ustalone zostało, że na działce było ich aż tyle, a P. S. nie przedstawił dokumentów na wywóz takiej ilości odpadów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się takich naruszeń przepisów postępowania, które skutkować musiały koniecznością jego uchylenia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze toczące się na skutek odwołania m.in. skarżących od decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie w sprawie składowania odpadów na działce nr ewid. 526/10 w miejscowości M., stanowiącej własność M. S. i P. S..

U podstaw ww. rozstrzygnięcia SKO legło stwierdzenie, że skarżący nie wykazali, iż w okolicznościach badanej sprawy przysługuje im status strony postępowania.

Na wstępie zauważyć trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, to wątpliwości co do legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania go za stronę postępowania (por. wyrok NSA z 29 września 2010 r. sygn. II OSK 1481/09). W uchwale 7 sędziów z dnia 11 października 1999 r. sygn. OPS 11/99 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał zaś, że osoba fizyczna będąca właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie obiektu, którego funkcjonowanie powoduje uciążliwości dla środowiska, może być stroną w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest ograniczenie tych uciążliwości.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 kpa, może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego, taką normę może stanowić art. 140 Kodeksu cywilnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 551/15, z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2603/14).

Dokonując oceny interesu prawnego skarżących organ odwoławczy przyjął, że ich nieruchomości nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należącej do P. S. i M. S., a sami skarżący nie wykazali w toku postępowania, że działania właścicieli działki nr 526/10 doprowadziły do immisji na nieruchomościach skarżących.

Bezspornym jest, że organy prowadziły postępowanie w sprawie składowania odpadów na działce nr 526/10. Organ odwoławczy wskazał, że na chwilę wydania decyzji organu I instancji z 6 czerwca 2016 r. z nieruchomości tej zebrane zostały odpady, tj. azbest, odłamki z płyt eternitowych oraz destrukt asfaltowy. Ustalenia te zostały oparte m.in. na protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 21 kwietnia 2016 r. które wykazały powyższą okoliczność. Ustaleń tych skarżący nie zakwestionowali.

Jednakże na żadnym etapie postępowania organy nie wyjaśniły podnoszonej przez skarżących okoliczności zalegania odpadów niebezpiecznych w głębi gleby.

Tymczasem już w piśmie z 25 maja 2015 r. A. C. podnosił, że na działce nr 526/10 jej właściciel zasypał nieczystości. Następnie w piśmie z 7 grudnia 2015 r. wnioskował on o zbadanie stanu gleby i pobranie odpowiednich próbek w celu ustalenia ilości, składu i właściwości zalegających tam odpadów. Wskazywał również na zagrożenie przenikania odpadów do gleby i wody, a w konsekwencji zagrożenie zdrowia i życia ludzi i zwierząt na pobliskich działkach. Skarżący podnosił to w kolejnych pismach z 20 stycznia 2016 r., 23 lutego 2016 r. (podkreślając, że chodzi o usunięcie niebezpiecznych odpadów zalegających wewnątrz gleby i zasypanych, a nie tylko uprzątnięcie ich z powierzchni), 16 maja 2016 r. oraz w odwołaniu z 20 czerwca 2016 r. (kolejny wniosek o pobranie próbek z wnętrza gleby).

Odnosząc się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonych kwestii, organ I instancji ograniczył się do wskazania, iż w trakcie oględzin z 21 kwietnia 2016 r. P. S. oświadczył, że na działce nr 526/10 nie zakopywano odpadów niebezpiecznych, w tym azbestowych, wszystkie odpady niebezpieczne znajdujące się na działce zostały usunięte i przekazane do utylizacji. W przekonaniu Sądu powyższe jest niewystarczające do stwierdzenia prawidłowości i kompletności prowadzonego w sprawie postępowania.

W związku z wielokrotnie podnoszoną okolicznością zalegania odpadów na działce nr 526/10 poniżej poziomu gleby i wywodzenia na tej podstawie przez skarżących swojego interesu prawnego, mając na uwadze art. 7, 77 § 1, 80 kpa oraz w szczególności art. 84 § 1 kpa, niezbędnym w niniejszej sprawie było dokonanie szczegółowych ustaleń w tym zakresie, co powinno, zdaniem Sądu, nastąpić z wykorzystaniem fachowej wiedzy biegłego z zakresu ochrony środowiska po uprzednim zleceniu mu dokonania oceny działki i sporządzenia opinii. W przedmiotowej sprawie ziściła się bowiem przesłanka z art. 84 § 1 kpa tj. konieczność pozyskania wiadomości specjalnych, albowiem ocena usunięcia odpadów wyłącznie z powierzchni działki, jak to miało miejsce, nie była wystarczająca.

Dopiero dokonanie ustaleń co do zalegania, bądź też nie, odpadów w glebie, a w konsekwencji ustalenie (ewentualnego) obszaru ich oddziaływania na działki położone w sąsiedztwie działki nr 526/10, pozwoli na przesądzenie, czy skarżący winni być uznani za strony toczącego się postępowania.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż na obecnym etapie postępowania dokonana przez organ odwoławczy ocena braku interesu prawnego skarżących musi być uznana za przedwczesną, a wobec stwierdzonych uchybień w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, również Sąd nie jest władny orzec, czy skarżący interes taki posiadają.

Podniesione wyżej okoliczności powodują przyjęcie, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 7, 77 § 1, 80 oraz 84 § 1 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ stwierdzone uchybienia dotyczą również postępowania przed organem I instancji, koniecznym stało się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się uiszczone wpisy w kwocie po 200 zł.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji mając na względzie przedstawione wyżej stanowisko zwróci się do biegłego z zakresu ochrony środowiska o wydanie opinii dotyczącej stanu gleby na działce 526/10, w tym wyjaśnienia okoliczności, czy w głębi gleby zalegają niebezpieczne odpady oraz jaki jest ich ewentualny wpływ na nieruchomości sąsiednie. W tym celu niezbędnym jest dokonanie odkrywek i przeprowadzenie badania gleby pod kątem występowania w niej zanieczyszczeń.

Następnie – w zależności od wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego – organ rozważy, czy skarżącym przysługuje status strony w prowadzonym postępowaniu oraz podejmie stosowne rozstrzygnięcie.