Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 369/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 i 23
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.), art. 21 i 23 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 1551 ze zm.) w zw. z art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48, dalej powoływane jako rozporządzenie nr 640/2014), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16 maja 2016 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2016 r. (Dz. U. poz. 680), po rozpatrzeniu odwołania R. B. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z dnia [...] września 2016 r., Nr [...], w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu [...] czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR w G. wpłynął wniosek R. B. o przyznanie płatności na rok 2016. W wyniku przeprowadzonej kontroli kompletności wniosku organ I instancji w dniu [...] czerwca 2016 r. wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku, tj. braku podpisu wniosku, braku wyrysowania działki rolnej na załączniku graficznym, braku wszystkich danych w sekcji VIII wniosku, w terminie do 11 lipca 2016 r. oraz braku oczywistego wniosku - braku podpisu załącznika graficznego w terminie do dnia wydania decyzji. W pouczeniu znalazła się informacja, że nieusunięcie braków w terminie wskazanym w wezwaniu spowoduje rozpoznanie wniosku w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony oraz na podstawie załączonych do niego dokumentów. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone na wskazany przez stronę w ewidencji producentów adres za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 20 czerwca 2016 r.

W dniu 5 sierpnia 2016 r. (data nadania 1 sierpnia 2016 r.) do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła korekta do ww. wniosku. W piśmie z 1 sierpnia 2016 r. wnioskodawca podniósł, że [...] lipca 2016 r. telefonicznie otrzymał informację o braku uzupełnienia wniosku mimo wezwania. W dniu [...] lipca 2016 r. wnioskodawca stawił się do organu celem zapoznania się z aktami sprawy. Podał, że wezwanie nie zostało mu doręczone, gdyż przesyłkę zawierającą wezwanie odebrała jego matka. Wyjaśnił, że mieszka w W., natomiast jest zameldowany pod adresem: P., [...] , pod którym dokonano doręczenia wezwania o uzupełnienie wniosku.

W związku ze złożeniem przez stronę wniosku w dniu 1 sierpnia 2016 r., tj. po ostatecznym terminie na składanie wniosków, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. wydał w dniu [...] września 2016 r. decyzję Nr [...], którą odmówił R. B. przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W motywach rozstrzygnięcia organ, powołując przepisy mające zastosowanie w sprawie wskazał, że wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 czerwca i termin ten nie podlega przywróceniu. Wniosek strony wpłynął zaś po terminie – w dniu 1 sierpnia 2016 r.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożył R. B. wnosząc o jej uchylenie i przyznanie płatności. Zarzucił naruszenie art. 6 i art. 42 § 1 K.p.a. oraz art. 13 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia nr 640/2014. Wskazał, że organ pominął charakter przyczyn, z powodu których wniosek o przyznanie płatności nie został uzupełniony w terminie. Podniósł, że wezwanie z 16 czerwca 2016 r. do uzupełnienia braków nie zostało mu skutecznie doręczone. Wobec powyższego, uzupełnienie dokonane z dniem 1 sierpnia 2016 r. było prawidłowe.

Zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Zgodnie z art. 21 ust. 2 cyt. ustawy, na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2016 r. ustawodawca polski wydłużył termin na składanie wniosków w roku 2016 do 15 czerwca.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014, z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia (art. 13 ust. 1 akapit trzeci).

Poprawki pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego do składania po terminie pojedynczego wniosku lub wniosków o płatność, jak określono w ust 1. Za niedopuszczalne uznaje się poprawki do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność wniesione po tym terminie (ust. 3). Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.

Organ wskazał na regulację zawartą w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, która w art. 23 ust. 1 stanowi, że w przypadku, gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 K.p.a., kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 K.p.a. nie stosuje się (art. 23 ust. 1). W przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów (art. 23 ust. 2).

Z uwagi na charakter terminu do uzupełnienia braków oraz sposób uzupełniania braków uregulowany w przepisie art. 23 cyt. ustawy, bez znaczenia dla sprawy pozostają podnoszone przez stronę okoliczności niewłaściwego doręczenia wezwania. Organ I instancji nie był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, gdyż wyznaczony przez organ termin jest terminem prawa materialnego, do którego nie mają zastosowania przepisy K.p.a. w zakresie przywrócenia terminu.

Ostatecznym terminem na złożenie wniosku, zmiany do wniosku lub korekty wniosku, uwzględniając dodatkowe 25 dni, w roku 2016 był dzień 11 lipca. Skarżący złożył wniosek 15 czerwca 2016 r., ale jego braki uzupełnił w dniu 1 sierpnia 2016 r., co powoduje, że wniosek ten należało traktować jak złożony w tej dacie.

Składając wniosek producent podpisał się pod oświadczeniem o tym, że znane mu są zasady przyznawania płatności. Tym samym skutki złożenia obarczonego brakami wniosku oraz jego nieuzupełnienia w terminie obciążają wnioskodawcę.

Skargę na decyzję organu II instancji złożył R. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 42 § 1-3 oraz art. 43 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że dla rozpatrzenia sprawy nie ma znaczenia okoliczność, iż wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone w sposób niezgodny z wymienionymi przepisami prawa;

2. art. 13 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia nr 640/2014 poprzez jego niezastosowanie prowadzące do uznania, że nieuzupełnienie braków formalnych wniosku skutkuje jego uznaniem za złożony po terminie;

3. art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie podlega rygorom z art. 42 i z art. 43 K.p.a.

Skarżący wskazał, że art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 dotyczy jedynie nanoszenia poprawek przez osobę składającą wcześniej wniosek, nie dotyczy on natomiast uzupełnienia wniosku. Zdaniem skarżącego wezwanie do uzupełnienia wniosku nie zostało mu skutecznie doręczone. W takiej sytuacji brakuje podstaw do przyjęcia, że przekroczył on termin do uzupełnienia braków wniosku. Wobec tego, brak było podstaw do odmowy przyznania płatności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej przywoływana jako P.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

W sprawie bezsporne jest to, że skarżący 16 czerwca 2016 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2016 w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W związku z brakami formalnymi we wniosku tego samego dnia, tj. 16 czerwca 2016 r. organ I instancji wysłał do skarżącego wezwanie do usunięcia braków wniosku, tj.:

1. dla co najmniej jednej z działek rolnych nie podano danych w kolumnie 2, 3 lub 5 Sekcji VIII;

2. wniosek nie został podpisany przez rolnika;

3. rolnik nie wyrysował wszystkich działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej na załącznikach graficznych;

4. rolnik nie podpisał dołączonych załączników.

Wezwanie powyższe zostało wysłane na adres wskazany przez skarżącego, a przesyłka została odebrana przez dorosłego domownika, tj. matkę skarżącego, dnia 20 czerwca 2016 r. Następnie, 1 sierpnia 2016 r. skarżący przesłał do Biura Powiatowego ARiMR w G. prawidłowo wypełniony i podpisany wniosek o przyznanie płatności na rok 2016.

Zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania płatności na rok 2016 - z uwagi na złożenie ww. wniosku po terminie przewidzianym stosownymi przepisami, tj. art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi, że "Z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. (...)."

Z kolei w myśl art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wnioski o przyznanie płatności składane są w terminie od 15 marca do 15 maja. Uwzględniając akapit 3 art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 wskazać trzeba, że wniosek mógł zostać złożony także w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków, tj. do 11 lipca 2016 r. ("Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia" - akapit 3).

Także zmiany wniosku skarżący mógł dokonać w określonym terminie. W myśl art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014: "Z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, wniesienie poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność po ostatecznym terminie wnoszenia poprawek, ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot związanych z faktycznym wykorzystywaniem danych działek rolnych. Poprawki w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego dla składania po terminie pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Jeżeli jednak ten najpóźniejszy termin jest wcześniejszy niż ostateczny termin wnoszenia poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, o którym to terminie mowa w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu, bądź gdy terminy te przypadają w tym samym dniu, za niedopuszczalne uznaje się poprawki do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność wniesione po tym terminie."

Podkreślenia również wymaga, że według art. 21 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, termin, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu. Termin ten ma zatem charakter materialny. Skutkiem upływu terminu materialnego jest wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji. Z tego względu materialny charakter terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności powoduje, że jego upływ skutkuje wygaśnięciem bądź niemożnością dochodzenia przed organem administracji roszczenia o przyznanie płatności. Terminy materialne nie podlegają przywróceniu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przywróceniu mogą podlegać jedynie - w przypadku ich uchybienia - terminy procesowe.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został wezwany do usunięcia braków wniosku o płatność i zobowiązania tego nie wykonał w terminie, który wskazano powyżej (11 lipca 2016 r.). Uzupełnienie braków nastąpiło bowiem dopiero 1 sierpnia 2016 r.

Wobec materialnoprawnego charakteru terminu bez znaczenia jest to, czy rolnik został prawidłowo poinformowany o istniejących brakach wniosku, a nawet czy w ogóle organ wezwał do usunięcia tych braków. Upływ terminu materialnoprawnego do złożenia kompletnego wniosku o płatność jest bowiem od tych okoliczności niezależny. Ewentualne zaniedbanie organów obowiązkowi określonemu w art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie przywróci prawa do otrzymania płatności. Tym samym, zarzut naruszenia przez organ art. 23 ust. 1 powołanej ustawy w zw. z art. 42 i art. 43 K.p.a. należy uznać za niezasadny.

Jak wynika z akt sprawy, zmianę (poprawkę) do wniosku skarżący złożył 1 sierpnia 2016 r., a więc już po ostatecznym terminie na składanie zmian, zgodnie z cyt. wcześniej przepisami. Zmiana danych we wniosku składana z inicjatywy producenta rolnego stanowi zmianę do wniosku, do której mają zastosowanie ww. wymogi określone w przepisach unijnych. Producent rolny dokonując zmiany miał obowiązek zachować termin 11 lipca 2016 r. Nie powinno więc budzić wątpliwości to, że po wskazanym terminie - zarówno na podstawie przepisów unijnych jak i krajowych - niedopuszczalne jest dokonanie przez beneficjenta (z własnej inicjatywy lub po otrzymaniu informacji od organu o stwierdzonych brakach) poprawek (usunięcie braków w złożonym wniosku o płatność). Należy przy tym podkreślić, że braki wniosku w niniejszej sprawie miały taki charakter, że bez ich uzupełnienia nie można było wniosku rozpoznać.

Intencja ustawodawcy unijnego nakazująca dokonanie takiej wykładni przepisów dotyczących terminów składania wniosków o przyznanie płatności została wyrażona w pkt 15 preambuły do rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z tym wskazaniem, "Przestrzeganie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność i innych deklaracji, terminów zgłaszania poprawek do wniosków o przyznanie pomocy obszarowej lub wniosków o płatność oraz terminów składania dokumentów uzupełniających lub umów, jest niezbędne, aby organy krajowe miały możliwość planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność lub innych dokumentów. Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące terminów, w których będą przyjmowane spóźnione dokumenty. Aby skłonić beneficjentów do przestrzegania terminów, w przypadku wniosków złożonych po terminie należy stosować zniechęcające zmniejszenie, z wyjątkiem opóźnień wynikających z przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności."

W ocenie Sądu, zasadnie odmówiono skarżącemu przyznania płatności. Wskazać należy, że od producentów rolnych składających wnioski o przyznanie płatności należy wymagać - między innymi w zakresie wypełniania wniosków o przyznanie płatności - należytej staranności. Wykonują oni swoją działalność zawodowo i na własny rachunek. Nakłada to wymóg nie tylko posiadania wysokich kwalifikacji odnośnie produkcji rolniczej i ich podnoszenia, ale także stosownej wiedzy w zakresie zasad i trybu przyznawania pomocy finansowej, zwłaszcza takiej jak w przypadku płatności rolniczych, która jest przyznawana na wniosek osoby zainteresowanej takim wsparciem. Przepisy unijne, jak i krajowe, w zakresie przyznawania płatności nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości. Uznaniowość prowadziłaby bowiem do nierównego traktowania producentów rolnych spełniających takie same warunki oraz byłaby sprzeczna z zasadą konkurencyjności. To z kolei nakłada na beneficjentów tej pomocy obowiązek zachowania należytej staranności na etapie wypełniania i składania wniosków o przyznanie płatności, w tym korzystanie z usług profesjonalnych doradców.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 § 1-3 oraz art. 43 K.p.a. wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżący wniosek o przyznanie płatności na rok 2016 złożył za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 15 czerwca 2016 r. Na kopercie (k. 2 akt adm.) widniał adres P. [...] . Z akt sprawy wynika również, że przesyłka zawierająca wezwanie, została wysłana na ww. adres wskazany w ewidencji producentów i skutecznie doręczona w trybie art. 43 K.p.a. Ten sam adres skarżący wskazywał również organowi jako adres do korespondencji. Odbiór przesyłki pokwitował dorosły domownik w osobie matki skarżącego. Ponadto, skarżący nie wskazał organowi innego adresu do doręczeń.

Zasadą jest, że w postępowaniu administracyjnym pisma doręcza się stronie, w przypadku jednak nieobecności adresata pismo - stosownie do art. 43 K.p.a. - doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podejmie się oddania pisma adresatowi. Podjęcie się oddania pisma adresatowi jest rozumiane jako podjęcie przesyłki adresowanej do strony przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Za datę doręczenia pisma w tym trybie przyjmuje się datę odbioru pisma przez dorosłego domownika. Pokwitowanie odbioru pisma uzasadnia przyjęcie domniemania istnienia po stronie kwitującego woli oddania pisma bezpośrednio adresatowi.

Ponadto, mając na uwadze treść art. 27 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, należy podzielić prezentowany w orzecznictwie pogląd, że na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jest on jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne. W konsekwencji zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały bez naruszenia przepisów. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę, jako bezzasadną, oddalić.