Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 790/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 563/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji podał, że w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, uzasadniając go złą sytuacją społeczno-gospodarczą kraju. Wskazał, że wyegzekwowanie kwoty 15.000 zł stworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, gdy doprowadziłoby do likwidacji prowadzonej działalności transportowej.

Odmawiając wstrzymania decyzji Sąd I instancji stwierdził, że uzasadnienie wniosku sprowadza się do ogólnych twierdzeń, a skarżący nie udokumentował w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że zgromadzone w aktach sprawy dokumenty finansowe (przedstawione w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy) zostały wzięte pod rozwagę, jednak nie mogły stanowić podstawy do pozytywnego załatwienia wniosku. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że jego sytuacja majątkowa uniemożliwia wykonanie decyzji, ani nie udokumentował, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

W uzasadnieniu skarżący podał, że egzekwowanie 15.000 zł może wpłynąć na utratę płynności finansowej przez firmę skarżącego, a co za tym idzie – zwolnienie pracowników firmy, a z tych względów istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej zasady i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w ustawie procesowej przesłanek. Istotne jest zatem, aby strona należycie uzasadniła swój wniosek, poprzez wykazanie istnienia przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Zatem sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09, zbiór lex nr 563508).

Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił wskazywane przez skarżącego w treści skargi okoliczności, mające jego zdaniem, uzasadniać udzielenie mu ochrony tymczasowej. Argumentacja wniosku sprowadzająca się do stwierdzenia, że "wyegzekwowanie kwoty 15.000 zł stworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, gdy doprowadziłoby do likwidacji prowadzonej działalności transportowej" nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dysponował informacjami, które mogłyby świadczyć o spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego.

Oceny dokonanej przez Sąd I instancji nie zmienia argumentacja powołana w zażaleniu. Skarżący zarzucił, że nałożona na niego kara w wysokości 15.000 zł w sytuacji prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej jest kwotą niemożliwą do wykonania. Zablokowanie znajdujących się na koncie środków oznaczałoby likwidację firmy i zwolnienie pracowników. Argumentacja powołana przez skarżącego jest bardzo ogólna i nie odnosi się do żadnych konkretnych faktów, nie została także poparta żadnymi dokumentami.

Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.