Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 1865/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec, czerwiec i wrzesień 2002r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 czerwca 2003r. o numerze "[...]" Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 10 kwietnia 2003r. określającą Z. S. wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2002r. w wysokości 24.918,00 zł. oraz należny zryczałtowany podatek dochodowy za marzec, czerwiec oraz wrzesień 2002r. w wysokości ogółem 4.983,60 zł.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w toku postępowania podatkowego stwierdzono, iż Z. S. w okresie od marca 2002r. do września 2002r. dokonał importu trzech samochodów osobowych, które następnie sprzedał przed ich pierwszą rejestracją. W marcu 2002r. sprzedał również sprowadzony w październiku 2001r. samochód osobowy marki "A".

Tym samym w ocenie organu drugiej instancji Podatnik prowadził działalność gospodarczą bez zgłoszenia obowiązku podatkowego i nie prowadził stosownych urządzeń księgowych, w tym ewidencji przychodów.

Zdaniem Izby Skarbowej, czynności strony polegające na wielokrotnym zakupie i sprowadzeniu z zagranicy samochodów, a następnie ich sprzedaży z zyskiem, co wynika z porównania cen zakupu i sprzedaży, z uwagi na częstotliwość oraz przedmiot transakcji, są działalnością gospodarczą w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz.1178 z późn.zm.). Podatnik kupował bowiem samochody, a następnie sprzedawał je innym osobom z zyskiem. Częstotliwość zawieranych transakcji, w szczególności niewielki odstęp czasu pomiędzy nabyciem, a zbyciem pojazdu uzasadniają przyjęcie, że pojazdy te nie były nabywane w celu zaspokojenia potrzeb Podatnika, lecz stanowiły przedmiot wykonywanej działalności. Z. S. nie wykazał, że służyły one własnym potrzebom transportowym, tym bardziej, że posiadał je przez krótki okres. Zatem, w ocenie Izby Skarbowej, działalność Podatnika stanowi wyodrębnione źródło przychodu określone w art.10 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. nr 14, poz.176 z późn.zm.) zaś w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do zastosowania art.10 ust.1 pkt 8 lit.d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Warunkiem takiej formy opodatkowania jest bowiem sprzedaż prowadzona poza wykonywaniem działalności gospodarczej.

Izba Skarbowa nie znalazła również podstaw do uznania podnoszonego w odwołaniu zarzutu strony dotyczącego nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w związku ze złożonym oświadczeniem z dnia 27 listopada 2002r., w którym Z. S. podał, iż w lipcu 2002r. pośredniczył przy dokonanym przez K. R. zakupie samochodu ciężarowego, za co otrzymał 150 zł. Izba podniosła, że w tym przypadku Podatnik nie występował jako osoba zgłaszająca do odprawy celnej wymieniony pojazd, przy czym brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego fakt pośrednictwa.

Powołując podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał m.in. na art.6 ust.1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. nr 144, poz.930 z późn.zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, z zastrzeżeniem art.8, podlegają przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art.14 ustawy o podatku dochodowym. Organ powołał również art.17 tej ustawy, na podstawie którego określono wartość niezaewidencjonowanego przychodu i podatek w wysokości 20% tego przychodu.

W złożonej skardze Z. S. zarzucił wydanej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wniósł o jej uchylenie.

Uzasadniając skargę podniósł, iż niespornym jest, że w 2001r. sprowadził z zagranicy i sprzedał samochody osobowe nie dokonując rejestracji na własne nazwisko. Wskazał jednakże, iż nie do przyjęcia jest stanowisko organów podatkowych, że była to działalność gospodarcza w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej, skoro nie była prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły oraz dotyczyła importu czterech samochodów sprzedanych z niewielkim zyskiem, po uwzględnieniu należności granicznych. Nie podlegała zatem, w ocenie Strony, rygorom przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Strony, prowadzenie postępowania w przedstawionej sprawie przez organy podatkowe i dokonany wymiar należności narusza też podstawowe zasady prawa podatkowego oraz przepisy postępowania administracyjnego, w tym zasadę równego traktowania podatników.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną we wcześniejszych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne nie są kwestionowane. Spornym natomiast jest, czy dokonana przez Podatnika sprzedaż samochodów nastąpiła w wykonywaniu działalności gospodarczej i czy w związku z tym zachodziły podstawy do określenia Z. S. na podstawie art.17 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym przychodu niezaewidencjonowanego w 2001r. a następnie 20% zryczałtowanego podatku dochodowego od tego przychodu.

Zdaniem Sądu, ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że w istocie Z. S. prowadził działalność w zakresie handlu samochodami. Podatnik w/w okresie sprowadzał bowiem kolejne samochody, które następnie zbywał innym osobom, przed dokonaniem pierwszej rejestracji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Tym samym, należy w ocenie Sądu, podzielić stanowisko organów podatkowych, że czynności skarżącego polegające na wielokrotnym zakupie i sprowadzeniu z zagranicy samochodów, a następnie ich sprzedaży z zyskiem, co wynika z porównania cen zakupu i sprzedaży, stanowiły ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji, działalność gospodarczą w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej.

Działalność taka stanowi wyodrębnione źródło przychodu określone w art.10 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do którego nie ma zastosowania wyłączenie, o jakim mowa w punkcie 8 tego przepisu dotyczące źródła przychodu ze sprzedaży innych rzeczy po upływie 6 miesięcy od ich nabycia, jeżeli sprzedaż nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Zasadnie więc organy obu instancji przyjęły, iż skoro brak jest podstaw do zastosowania w sprawie art.10 ust.1 pkt 8 tej ustawy, przychody z tej działalności należy opodatkować w wysokości 20% niezaewidencjonowanej wartości dokonanej przez podatnika w 2001r. sprzedaży, stosownie do treści art.17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Określona przez organy podatkowe wartość niezaewidencjonowanego przychodu znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym dotyczącym przeprowadzonych przez skarżącego transakcji handlowych, które przyniosły mu zysk. Okoliczność, że nabywcami samochodów i części byli krewni i znajomi skarżącego jest bez znaczenia prawnego, nie ma bowiem przepisu, który by takie przypadki wyłączał spod opodatkowania.

Również podnoszone w toku postępowania okoliczności związane z sytuacją życiową i majątkową Z. S. nie mogą wpływać na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie wymiaru podatku. Mogą natomiast być podnoszone w odrębnym postępowaniu zainicjowanym przez stronę wnoszącą o zastosowanie przewidzianej prawem ulgi.

Sąd nie podziela też zarzutów Strony skarżącej odnośnie nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy czym za słuszne należy uznać stanowisko organu w kwestii odmowy przeprowadzenia dowodu w związku z powołanym przez Z. S. świadczeniem usług pośrednictwa przy nabyciu dwóch samochodów przez K. R. Jak trafnie zauważył organ II instancji w uzasadnieniu wskazanej decyzji, powyższa okoliczność, jako związana z wykonywaniem czynności w ramach nie zgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej nie została w jakikolwiek sposób udokumentowana. Z tych też względów nie może, zdaniem Sądu, powodować prawnopodatkowych skutków na gruncie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, a w konsekwencji mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie.

Należy nadmienić, iż dla istnienia zobowiązania z tego tytułu nie mają znaczenia powołane przez skarżącego w toku postępowania okoliczności dotyczące sprowadzenia w 2002r. jedynie czterech samochodów i ich sprzedaży z niewielkim zyskiem w celu poprawy trudnej sytuacji finansowej.

Podkreślić również należy, że w związku z podjęciem czynności związanych z importem i sprzedażą samochodów skarżący powinien zapoznać się z przepisami prawnymi regulującymi tego rodzaju działalność, m.in. w zakresie obowiązków podatkowych, co pozwoliłoby na dokonanie prawidłowej oceny jej zasadności ekonomicznej, jeszcze przed przystąpieniem do tej działalności.

Nie zasługują ponadto na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad prawa podatkowego dotyczących równego traktowania podatników w sferze zobowiązań podatkowych, co wobec nie powołania przez Stronę zarówno w skardze, jak i we wcześniejszym postępowaniu podatkowym jakichkolwiek faktów i dowodów na potwierdzenie tej tezy nie może podlegać kontroli i weryfikacji w toku postępowania w niniejszej sprawie przed sądem administracyjnym.

Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu z mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270).