Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 918/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 11, art. 79a, art. 107
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 31zo, art. 31zq, art. 31zt
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 266
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...]


UZASADNIENIE

M. N. (dalej: "skarżący") złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "organ") wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek (RDZ) za maj 2020 r.

Decyzją z dnia [...] września 2020 r. znak [...] organ odmówił skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, a także dobrowolne ubezpieczenie chorobowe i ubezpieczenie zdrowotne za maj 2020 r. ze względu na niespełnienie warunku z art.31zq ust. 3 ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. poz. 1842

z późn. zm.; dalej "ustawa o przeciwdziałaniu COVID-19"), tj. brak deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 r.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] organ utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] września 2020 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ stwierdził brak podstaw do dokonania zawnioskowanego zwolnienia z opłacania składek. Skarżący nie złożył w terminie do 10 marca 2020 r. deklaracji rozliczeniowej cz. II (DR 2) wraz z ZUS DRA za luty 2020 r., w której winna być ustalona informacja

o przychodzie i dochodzie, a tym samym o podstawie wymiaru składek na okres od lutego do grudnia 2020 r. Ww. deklaracja została złożona 24 czerwca 2020 r. Natomiast deklaracja rozliczeniowa ZUS DRA za maj 2020 r. nie została złożona do 30 czerwca 2020 r. lecz w dniu 16 września 2020 r., tj. po upływie terminu bezwzględnego wyznaczonego przepisami prawa.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do tutejszego sądu, w której wskazał, że prowadzi działalność jednoosobowo, deklaracja DRA II za styczeń 2020r. została przez niego złożona w dniu 14 lutego 2020 r. z ustaloną na 2020 rok podstawą wymiaru składek.

Skarżący podał także, że z uwagi na brak zmian w następnych miesiącach nie miał obowiązku składania deklaracji DRA za kolejne miesiące. Złożenie przez niego deklaracji w czerwcu i we wrześniu nastąpiło w wyniku rozmowy telefonicznej

z pracownikami ZUS, w której zasugerowano mu ich złożenie w związku ze złożonym wnioskiem o zwolnienie ze składek za miesiące marzec – maj 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, utrzymująca w mocy decyzję o odmowie zwolnienia skarżącego z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne

i rentowe oraz wypadkowe i zdrowotne za maj 2020 r.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 31zt ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. poz. 1842 z późn. zm.; dalej "ustawa o przeciwdziałaniu COVID-19")., obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek, o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek. Tym samym, tutejszy sąd uznaje się za właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym spraw z zakresu działalni Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (t.j. Dz.U.

z 2020 r. poz. 1773), który wskazuje, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności z tytułu składek, o których mowa w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy.

Dokonując sądowej kontroli według wskazanych powyżej kryteriów, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że skarżący jako płatnik składek, opłacający składki sam za siebie zgłosił się do ubezpieczeń w ramach Małej Działalności Gospodarczej Plus (tzw. "mały ZUS+"). Skarżący nie złożył jednak

w terminie do 10 marca 2020 r. deklaracji rozliczeniowej cz. II (DR 2) wraz z ZUS DRA za luty 2020 r., w której winna być ustalona informacja o przychodzie

i dochodzie, a tym samym o podstawie wymiaru składek. Deklaracja DR 2 wraz

z deklaracją rozliczeniową ZUS DRA za luty 2020 r. została przez skarżącego złożona 24 czerwca 2020 r. Jako płatnik składek skarżący złożył deklarację rozliczeniową ZUS DRA za maj 2020 r. w dniu 16 września 2020, tj. po upływie terminu bezwzględnego – do 30 czerwca 2020 r., wyznaczonego ustawą

o przeciwdziałaniu COVID-19.

W ocenie sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji (a także uzasadnienie decyzji organu z [...] września 2020 r.) sporządzone zostało z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., który wskazuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno

w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uchybienie w tym zakresie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 12 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 2550):

- ubezpieczony, który na 2020 r. ustalał najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe zgodnie z art. 18c ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym po wejściu w życie niniejszej ustawy ustala podstawę wymiaru składek na te ubezpieczenia zgodnie z art. 18c ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą bez złożenia zgłoszenia wyrejestrowania i ponownego zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 36 ust. 14 ustawy zmienianej w art. 1;

- ubezpieczony, o którym mowa w ust. 1, przekazuje:

1) informację, o której mowa w art. 18c ust. 9 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym odpowiednio w imiennym raporcie miesięcznym albo w deklaracji rozliczeniowej, składanych za styczeń 2020 r., oraz

2) informację, o której mowa w art. 18c ust. 9 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą odpowiednio w imiennym raporcie miesięcznym albo

w deklaracji rozliczeniowej, składanych za luty 2020 r.

- w terminach określonych w art. 47 ust. 1 pkt 1 lub 3 ustawy zmienianej w art. 1.

Ponadto, na podstawie art. 31zq ust.1-3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19:

- za marzec, kwiecień i maj 2020 r. a w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 8 - za lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r., płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania (ust. 1);

- Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwalnia z obowiązku opłacania należności

z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przesłania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych należnych za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek, a w przypadku gdy płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od terminu, w którym powinna być opłacona składka za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek (ust. 2);

- warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. a w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 8 należnych za lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r. do dnia 31 października 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania (ust. 3).

Skarżący podniósł w skardze do tutejszego sądu, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Ostatnią deklarację DRA skarżący złożył za styczeń 2020 r. wraz z częścią II deklaracji (DR 2), a kolejnych deklaracji nie składał z uwagi na zwolnienie z tego obowiązku osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. Skarżący wskazał, że złożył deklaracje w czerwcu i wrześniu 2020 r. po rozmowie telefonicznej z pracownikami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

w której zasugerowano skarżącemu złożenie brakujących deklaracji w związku

z otrzymanym wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek.

Z treści skargi można zatem wywieść, dwie okoliczności. Skarżący wiedział, że w 2020 r. korzystając z tzw. "małego ZUS" ciążył na nim obowiązek złożenia do 10 lutego 2020 r. deklaracji ZUS DRA za styczeń 2020 r. wraz z cz. II, celem ustalenia podstawy wymiaru składek na styczeń 2020 r. na dotychczasowych zasadach, zgodnie z którymi podstawa zależała od przychodu. Skarżący nie wiedział natomiast, że w terminie do 10 marca 2020 r., jeżeli chciał być objęty ubezpieczeniem w ramach tzw. "małego ZUS+", był obowiązany złożyć deklarację DRA za luty 2020 r. wraz z cz. II, celem ustalenia podstawy wymiaru składek na okres od lutego do grudnia 2020 r. na nowych zasadach, zgodnie z którymi podstawa zależy od dochodu.

Z uzasadnienia decyzji nie wynika, jaki wpływ na zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. ma złożenie przez skarżącego po terminie deklaracji ZUS DRA za luty 2020 r. wraz z cz. II (DR 2). Należy przy tym zauważyć, że ww. deklaracja została złożona przez skarżącego 24 czerwca, tj.

w trakcie trwającego postępowania, jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2020 r. Skarżący wskazał, że w rozmowie telefonicznej z pracownikami ZUS, zasugerowano złożenie tych deklaracji w związku z otrzymanym wnioskiem

o zwolnienie z opłacania składek.

Z uzasadnienia decyzji nie wynika również, czy wskazany przez organ obowiązek złożenia przez skarżącego deklaracji ZUS DRA za maj 2020 r. do 30 czerwca 2020 r., któremu to terminowi skarżący uchybił, jest konsekwencją objęcia skarżącego od lutego 2020 r. ubezpieczeniem na zasadach ogólnych, z powodu złożenia po terminie deklaracji ZUS DRA za luty 2020 r. wraz z cz. II (DR 2), która to deklaracja uprawniałaby skarżącego do kontynuacji opłacania niższych składek (mały ZUS+). Organ tylko lakonicznie stwierdził, że deklaracja rozliczeniowa ZUS DRA za maj 2020 r. została złożona 16 września 2020 r., tj. po upływie terminu bezwzględnego wyznaczonego ustawą o przeciwdziałaniu COVID-19, do 30 czerwca 2020 r. Skarżący natomiast twierdzi w skardze, że prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą, był zwolniony z obowiązku składania deklaracji ZUS DRA za maj 2020 r.

W tym miejscu należy przypomnieć, że uzasadnienie decyzji winno stanowić integralny składnik decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 12.05.2000 r., I SA/Kr 856/98). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji, winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego

w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa,

a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracyjny jest zobowiązany wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać i zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 7 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1245/08: "Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale

i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy".

W szczególności decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 25.01.2011 r., II GSK 96/10). Brak zatem wykazania, że ustalono istotne okoliczności faktyczne w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu (wyrok WSA w Kielcach z 28.02.2013 r., II SA/Ke 56/13: wyrok WSA we Wrocławiu z 15.03.2012 r., III SA/Wr 693/11).

Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji stwierdza, że zaskarżona decyzja wymogów tych nie spełnia. Biorąc to pod uwagę, podkreślić trzeba, że zadaniem sądu administracyjnego nie jest wyręczanie organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. W analizowanej sprawie organ ponownie rozpoznając sprawę nie sanował błędów w tym zakresie poprzednio popełnionych. Organ poświęcił całej sprawie jedynie kilka lapidarnych zdań. Z lektury zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, z czego organ wywodzi, że skarżący miał obowiązek złożyć brakujące dokumenty. Organ uniemożliwił tym samym stronie poznanie toku rozumowania, utrudniając tym samym możliwość polemiki z jego twierdzeniami, a następnie możliwość zweryfikowania tego stanowiska przez sąd administracyjny. Te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem uzasadnienie decyzji jest tak lakoniczne i ogólnikowe, to zachodzi prawdopodobieństwo, że organ nie zbadał sprawy z należytą pieczołowitością.

Sąd w postępowaniu organu dostrzega także naruszenie art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego

i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony

i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Tej zasady ogólnej, wyrażonej w art. 9 k.p.a., organ nie przestrzegał.

Doszło również do istotnego naruszenia obowiązku wynikającego z art. 79a k.p.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej

z żądaniem strony.

Nadmienić należy, że skarżący występował bez profesjonalnego pełnomocnika i czynił starania, aby swoją sprawę należycie załatwić – składając 24 czerwca 2020 r. zaległą deklarację ZUS DRA za luty 2020 r. wraz z cz. II oraz 16 września 2020 r. ZUS DRA za maj 2020 r. Niestety z uzasadnienia nie wynika, czy i jaki skutek odnosi wobec skarżącego złożenie po terminie ww. dokumentów.

Zaniechanie informacyjne organu dotyczyło nie tyle treści przepisów powszechnie obowiązującego i opublikowanego prawa, ile tego, że stronie nie uświadomiono istnienia obowiązku złożenia konkretnych dokumentów, warunkujących zastosowanie zwolnienia. Organ nie poinformował więc strony

o "okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają znaczenie dla ustalenia praw

i obowiązków". Skarżący zaś był w błędzie, że złożone po terminie deklaracje ZUS DRA zostały przez organ konwalidowane i trwał w tym błędnym przeświadczeniu, dopóki nie otrzymał decyzji odmownej.

Drugie zdanie art. 9 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek chronienia strony przed poniesieniem szkody z powodu nieznajomości prawa. Z tego obowiązku organ również się nie wywiązał. Szkodą, którą strona poniosła, było nieuzyskanie zwolnienia z opłacania składek za maj 2020 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę (wyrok NSA z 6 września 2001 r., V SA 44/01, LEX nr 50158). Obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (teza pierwsza wyroku NSA z 25 czerwca 1997 r., SA/Lu 2087/95, LEX nr 30816).

W niniejszej sprawie swoim zaniechaniem organ dopuścił do tego, że na skutek upływu terminu na złożenie dokumentu, strona spotkała się z odmową pozytywnego załatwienia jej wniosku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania oraz wskaże jaki wpływ na decyzję dotyczącą odmowy prawa do zwolnienie z opłacania składek za maj 2020 r., odnosi wobec skarżącego złożenie po terminie deklaracji ZUS DRA za luty 2020 r. wraz z cz. II (DR 2), podając przy tym podstawę prawną. Innymi słowy, z treści uzasadnienia powinno wynikać, dlaczego złożona przez skarżącego po terminie – ale jeszcze przed wydaniem decyzji organu I instancji -deklaracja ZUS DRA za luty 2020 r. wraz z cz. II (DR 2) nie została przez organ uwzględniona w sprawie i czy skarżący jest nadal uprawniony do korzystania z tzw. "małego ZUS+". Ponadto organ wskaże, dlaczego w związku z powyższym na skarżącym ciążył obowiązek złożenia spornej deklaracji ZUS DRA za maj 2020 r. do 30 czerwca 2020 r., jeżeli prowadzi on jednoosobową działalność gospodarczą. Następnie organ rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w sposób umożliwiający poznanie motywów rozstrzygnięcia zarówno skarżącemu, jak też - ewentualnie - sądowi administracyjnemu. Decyzje dotychczas wydane w sprawie przez organ, ze względu na swoją niekompletność nie poddają się bowiem kontroli co do zagadnienia podlegania przez skarżącego obowiązkowi złożenia dokumentacji.

Stwierdzając, że naruszenia art. 9, art. 79a § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.