Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2138/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, art. 56
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 19/18 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 19/18 oddalił skargę Z. P. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent Miasta R., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., na wniosek T. S., ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku handlowo-usługowego na terenie oznaczonym nr ewid. działek: [...] i [...], obręb [...], zlokalizowanym w R. przy ul. L.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, ze zm.; dalej u.p.z.p.). Z powołaniem się na wyniki analizy zagospodarowania terenów, przewidzianej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej rozporządzenie), ustalił warunki zabudowy i zasady zagospodarowania terenu.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący oraz H. P., J. i J. G., Z. D., D. Ł., B. i R. G., M. i L. G., A. i R. S., H. i M. H., L. i A. G., M. i A. O., M. O., E. A. współużytkownicy wieczyści działki o nr [...], graniczącej z terenem inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej k.p.a.), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalonej wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek i powierzchni zabudowy budynku handlowo-usługowego (pkt 1), ustaliło wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do łącznej powierzchni terenu inwestycji - od 13,8% do 27% (pkt 2), a w pozostałej części decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy (pkt 3).

Motywując rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że kwestia braku oceny stanu technicznego wieży ciśnień nie może w tym postępowaniu odnieść żadnego skutku, a zwłaszcza wpłynąć na ocenę wydanej decyzji. Kwestia ta jest poza niniejszym postępowaniem, tak samo jak kwestia wybudowania w odległości ok. 10 m od terenu inwestycyjnego "budy" pod nazwą "[...]" i parkingu.

Organ nawiązał do § 9 ust. 3 rozporządzenia i stwierdził, że w sprawie odpowiednia mapa znajduje się w aktach, na której widnieje nr ewid. dz. [...], która nie może być kwestionowana w tym postępowaniu. Ustalając linie zabudowy organ I instancji wskazał, iż nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono z uwzględnieniem strefy 50,0 m od cmentarza.

Organ stwierdził, że znana jest mu z urzędu decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...], mocą której stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2004 r. znak [...], sprostowanej postanowieniem z [...] października 2015 r. znak [...]. Prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy w przedmiocie budowy obiektu usługowego pod wynajem oraz zmianie sposobu użytkowania wraz z rozbudową wieży ciśnień na lokal gastronomiczny (po wydaniu ww. decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2017 r.), nie stanowi podstawy do obligatoryjnego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przedmiotowego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku handlowo-usługowego. Organ nie dostrzegł także podstaw do uwzględniania wniosku odwołujących się o umorzenie postępowania z racji oczywistej bezprzedmiotowości wniosku. Prowadzenie przez organ pierwszej instancji równolegle postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy z wniosku tego samego inwestora i dla tego samego terenu inwestycyjnego, ale dla innej inwestycji, nie stanowi przesłanki bezprzedmiotowości niniejszego postępowania.

Nadto podał, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] stycznia 2012 r. inwestor określił teren inwestycyjny - dz. nr ewid. [...],[...], obręb [...], w załączniku graficznym przedstawił uwidoczniony we wniosku teren inwestycyjny. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedziło sporządzenie analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] kwietnia 2017 r. składającej się z części tekstowej i graficznej. W analizie wskazano, iż działki, na których będzie realizowana inwestycja zlokalizowane są w obszarze wielofunkcyjnej zabudowy, gdzie występuje głównie zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jednorodzinna uzupełniona zabudową usługową oraz znajduje się w pobliżu ul. P., na której dominuje zabudowa usługowa. W uzupełniniu analizy przekazanej Kolegium w związku z pismem Kolegium z dnia [...] września 2017 r. wskazano, na których oznaczonych nr ewid. działkach występuje zabudowa usługowa w obszarze analizowanym i jakiego rodzaju są to usługi. Zdaniem Kolegium budowa budynku handlowo-usługowego w obszarze wielofunkcyjnej zabudowy miasta jest częścią istniejącej zabudowy i dopuszczalnym sposobem zagospodarowania nieruchomości w jej obszarze. Nie zgodził się, że skoro nieruchomość objęta wnioskiem inwestora zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, to wyklucza możliwość realizacji wnioskowanej inwestycji na tym terenie. Organ odwoławczy zgodził się z konkluzją organu pierwszej instancji, że funkcja projektowanej zabudowy, stanowi kontynuację zabudowy ulokowanej na obszarze analizowanym. Spełniona jest wobec tego zasada dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., która nie oznacza wcale obowiązku wiernego kopiowania istniejącej zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Odnosząc się do określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy zostały one wyznaczone w sposób dopuszczony przez przepisy rozporządzenia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł skarżący.

W odpowiedzi na skargę organ którego działanie zaskarżono, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaakceptował przyjęte przez organ stanowisko, że przez działki sąsiednie należy rozumieć nie tylko nieruchomości bezpośrednio przyległe, lecz wszystkie działki w obszarze analizowanym. W konsekwencji nie podzielił zarzutu skarżącego, że zasada dobrego sąsiedztwa nie została spełniona, gdyż w obszarze analizowanym nie ma zabudowy, która stanowiłaby punkt odniesienia dla planowanej inwestycji. Kolegium wskazało bowiem konkretne numery działek w obszarze analizowanym, na których istnieje zabudowa analogiczna do planowanej przez inwestora, mogąca stanowić punkt odniesienia i są to zarówno usługi, jak i handel. Niewątpliwie więc, w ocenie Sądu, ustalenia co do spełnienia planowaną inwestycją zasady dobrego sąsiedztwa, jak i kontynuacji funkcji, są poczynione prawidłowo. W tym zakresie Sąd skonstatował, że zgromadzone w sprawie dokumenty pozwalają tym samym podzielić pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego o dopuszczalności planowanej przez inwestora zabudowy i sposobie wyznaczania jej parametrów. Niewątpliwie w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie postanowienia wynikające z przepisów § 4 - 8 rozporządzenia, dodatkowo skorygowane przez organ II instancji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz szczegółowo i obszernie omówione w uzasadnieniu Kolegium.

Ponadto Sąd zaaprobował wyznaczenie linii zabudowy podkreślając, że pozwoli ona na zachowanie ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Zgodził się również z Kolegium, że wskazane ustalenie znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy, wynika z analizy i odpowiada przepisom odrębnym tj. wskazanemu wyżej rozporządzeniu, a także ustawie o drogach publicznych.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo, korzystając z regulacji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skorygował rozstrzygniecie w zakresie określenia wskaźnika zabudowy wskazując, że wskaźnik zabudowy na nieruchomościach zlokalizowanych w obszarze analizowanym jest różnorodny i kształtuje się na poziomie od 1,8% do 100%, średni wskaźnik wynosi 39,55%, a bez uwzględnienia garaży 33,6%, w tym dla zabudowy usługowej wskaźnik kształtuje się od 1,8% do 97,6%, przy czym na jednej z działek (nr ewid. [...]) wskaźnik zabudowy wynosi 0,5%, zaś działka nr ewid. [...] jest niezbudowana. W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę planowane zamierzenie inwestycyjne, w tym zmodyfikowaną przez inwestora powierzchnię zabudowy, Kolegium ustaliło wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy na poziomie od 13,8% (tak jak ustalił organ I instancji) do 27%, co znajduje uzasadnienie w analizie. W ocenie Sądu, ustalony przez Kolegium wskaźnik w ramach tzw. widełek jest co do zasady dopuszczalny i taki sposób określenia wskazanego parametru nie budzi wątpliwości w orzecznictwie. Odnosząc się natomiast do wskazanej wartości parametru, to zauważył, że mimo, iż odbiega nieco od średniego, to jednak powiela wartości występujące już na tym terenie i nie przekracza wartości minimalnej ani maksymalnej występującej w obszarze analizowanym. W ocenie Sądu słusznie organ uznał, że ustalona wartość i sposób wyznaczenia omawianego parametru będzie mieścić się w granicach wniosku i nie zaburzy ładu przestrzennego.

Sąd odniósł się także do kwestii szerokości elewacji frontowej. Zaznaczył, że szerokość elewacji frontowej została wyznaczona na zasadach odstępstwa na poziomie 36,5 m., przewidzianego w § 6 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu argumentacja organu prezentowana w kwestionowanym rozstrzygnięciu jest dopuszczalna zważywszy na wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej terenu. Jak wynika to bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy zestawienia tabelarycznego analizy, podobne wartości szerokości elewacji frontowych występują na terenie analizowanym (37 m - dz. nr [...]). Wskazana przez organ szerokość elewacji frontowej ma więc odniesienie w zabudowie istniejącej i nie wprowadza żadnej nowej wartości, która stanowiłaby dysproporcję dla istniejącego ładu przestrzennego.

Zaznaczył, że w obszarze analizowanym wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych budynków są zróżnicowane i kształtują się w przedziale od 2,2 m do 17,3 m, zatem średnio 8,95 m, w tym zabudowy usługowej od 3,5 m do 15,0m. Wobec tego, w okolicznościach sprawy najbardziej uzasadnione z punktu widzenia ładu przestrzennego było ustalenie wielkości omawianego parametru na podstawie budynków usługowych, czyli o analogicznej funkcji, powołując się na brzmienie § 7 ust. 4 rozporządzenia, co organ uczynił. Wskazał także, że w decyzji organ pierwszej instancji ustalił dla planowanej inwestycji dach płaski o kącie nachylenia połaci od 2º do 5º (bez kalenicy) i wysokości na poziomie 4 m do 4,5 m. Ustalenia w tym zakresie odpowiadają prawu, a zaplanowana geometria dachu została dostosowana do geometrii dachów charakterystycznych dla tej samej zabudowy.

Podsumowując Sąd stwierdził, że organ wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia. Sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy analiza jest prawidłowa, odpowiada bowiem wszystkim zasadom jej sporządzenia zawartym w przytoczonym powyżej rozporządzeniu. W szczególności zawiera ona nie tylko część opisową i graficzną, ale również szczegółowe zestawienie tabelaryczne pozwalające w sposób jasny i czytelny ustalić i wyliczyć niezbędne dane, co czyni niezasadnym zarzuty skargi. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Prawidłowo również organy ustaliły, że spełnione zostały pozostałe warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p., co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku, zaskarżając go w całości. Jednocześnie zarzucił naruszenie przepisów prawa:

- art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu istnienia na danym terenie centrali wodociągowej oraz linii energetycznej znajdującej się w miejscu planowanej lokalizacji budynku usługowego.

- art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 u.p.z.p. w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do kwestii związanej z ustawą prawo wodne oraz energetyczne, co ma istotny wpływ na wynik sprawy albowiem planowany obiekt handlowy ma powstać na centrali wodociągowej oraz pod linią wysokiego napięcia 15 kV.

Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie wyroku oraz decyzji organu drugiej instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniósł również o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Ze względu na redakcję skargi kasacyjnej, celowe jest przypomnienie podstawowych wymogów, jakie powinna ona spełniać. Wymogi te zostały określone w art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. Art. 174 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zauważenia wymaga, że w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wymieniono dwie formy naruszenia prawa materialnego umożliwiające zaskarżenie orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji: błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy, bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, strona powinna określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zastrzec trzeba, że poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (w tym niewłaściwego jego zastosowania) nie można zwalczać ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji za miarodajne. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania, przy czym przez wzgląd na postanowienia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego wykazywać można poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego lub zarzut naruszenia prawa materialnego.

Wynikające z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej oraz należytego uzasadnienia. Zarówno z treści art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone, czy tez ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w kwestionowanym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Podkreślić przy tym należy, że nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2920/21, LEX nr 3158277). Ze względu na powyżej wskazane wymogi formalne, które musi spełniać skarga kasacyjna, a także skutki niedochowania tych wymogów, w art. 175 p.p.s.a. ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Osoby wykonujące zawody wymienione w tym przepisie lub pełniące wymienione w nim funkcje powinny bowiem zagwarantować przygotowanie tego wysoko sformalizowanego środka odwoławczego na odpowiednim poziomie merytorycznym.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna, aczkolwiek sporządzona przez osobę mającą do tego kwalifikacje, nie spełnia wymogów określonych w omówionych przepisach prawa, zatem postawione w niej zarzuty uchylają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przede wszystkim skarga kasacyjna na wstępie wskazuje, że zaskarża wyrok WSA w Łodzi w części, po czym we wnioskach wnosi o uchylenie wyroku w całości. Uzasadnienie skargi nie zawiera należytego rozwinięcia zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej, wobec czego nie wiadomo na czym miało polegać naruszenie wskazanych w skardze przepisów prawa. Przyjmując, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, choć prawidłowa jego konstrukcja powinna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. ze wskazanym przepisami k.p.a., to w ogóle nie wykazano wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. W petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 64 ust. 1 i art. 56 u.p.z.p., ale w jej uzasadnieniu nawet nie wspomniano o regulacji zawartej w tych przepisach, a więc i nie wykazano w oparciu o ich treść w czym skarżący upatruje nieprawidłową ich wykładnię i jaka według niego wykładnia jest prawidłowa, ewentualnie w czym upatruje niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów. Skarżący kasacyjnie wskazuje na konieczność uwzględnienia na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy przepisów prawa wodnego oraz prawa energetycznego, ale jednocześnie nie wskazuje, które z tych przepisów uniemożliwiają wydanie w niniejszej sprawie decyzji o warunkach zabudowy, a tylko wówczas miałoby to znaczenie dla oceny prawidłowości kwestionowanej decyzji.

Wskazane nieprawidłowości skargi kasacyjnej powodują, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może poddać kontroli zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Co najwyżej przez wzgląd na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA) odnośnie do podniesionych w skardze kasacyjnej argumentacji, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie w kontrolowanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego wyroku ze względu na nie odniesienie się przez Sąd I instancji do kwestii związanej z ustawą prawo wodne oraz energetyczne, w kontekście lokalizacji na terenie objętym decyzją centrali wodociągowej oraz linii energetycznej.

Zwrócić należy uwagę, iż choć ustawodawca nie wymienił enumeratywnie wszystkich przepisów prawa, z którymi powinna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy, to jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oczywiste jest, że zgodność ta musi odnosić się do wszystkich obowiązujących i funkcjonujących w systemie prawnym przepisów, bez względu na ich rangę. Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. ustawy sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi" oznacza ocenę decyzji pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także - jak wskazuje się w piśmiennictwie (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 523-524) - brak relacji wykluczania się, niedostateczną spójność z normami prawa. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż w myśl art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po dokonaniu szeregu uzgodnień z innymi organami. Poprzez uzgodnienie współdziałający organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Celem uzgodnień jest zapewnienie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z państwowym porządkiem prawnym. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia przepisów prawa. Powołany przepis nie nakłada jednak obowiązku uzgadniania decyzji z właścicielami sieci czy to energetycznej, czy też wodociągowej. Inwestor na etapie składnia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy określa zapotrzebowanie na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a p.p.s.a.). W niniejszej sprawie inwestor przedłożył warunki przyłącza energetycznego wydane przez Zakład Energetyczny [...] S.A. Rejon Energetyczny [...]., gdzie szczegółowo wskazano sposób zrealizowania przyłącza do istniejącej na tym terenie linii energetycznej, nie wskazując przy tym na brak możliwości realizacji inwestycji z uwagi na aktualny przebieg linii energetycznej. Podobnie w przypadku sieci wodociągowej Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w R. określiła warunki przyłącza do sieci nie wskazując na brak możliwości realizacji planowanej inwestycji na wskazanym terenie.

W decyzji o warunkach zabudowy określa się podstawowe parametry dotyczące zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę unormowanym w przepisach prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach. Dopiero w postępowaniu następującym po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy - dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie w świetle zachowania ładu przestrzennego. Należy również zauważyć, że przepisami odrębnymi, do których ustawodawca odsyła w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., nie są przepisy należące do systemu prawa budowlanego, bowiem przepisy te normują zupełnie inny etap postępowania inwestycyjnego, jakim jest etap realizacji inwestycji w postaci wykonania zaplanowanych robót budowlanych, uprzednio już przetestowanych co do zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II OSK 121/16, LEX nr 2375454).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.