Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 177/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: att. 199 pkt 4, art. 149, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącej Fundacji [...] o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r., w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Fundacji [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r., przesłanym drogą poczty elektronicznej, Fundacja [...] zwróciła się do Wojewody (dalej w skrócie: "organ") o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści wniosków, które otrzymały dofinansowanie w ramach programu Razem Bezpieczniej w latach 2017, 2018, 2019.

Odpowiadając na powyższy wniosek organ pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. poinformował Fundację, że w jego ocenie żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie: Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Organ wskazał, że wnioski o dofinansowanie w ramach Programu są to dokumenty pochodzące od podmiotów nieobjętych zakresem stosowania przepisów u.d.i.p., a jedynie będące w posiadaniu organu, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dalej organ przytoczył tezy z orzecznictwa sądowego, w których wyrażono pogląd zgodnie z którym wnioski o dofinansowanie są dokumentami prywatnymi i nie stanowią informacji publicznej. Organ zauważył, że przekazując własne projekty do dofinansowania i realizacji w ramach naboru Programu, wnioskodawcy tym samym nie dokonali przeniesienia praw autorskich na podmiot dokonujący naboru, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2018 r., poz.1191). Jednocześnie organ podkreślił, że dostęp do wniosków można uzyskać zwracając się bezpośrednio do autorów zgłoszonych projektów. W takiej sytuacji poszczególni autorzy, jeżeli zdecydują się samodzielnie udostępnić własne projekty, uczynią to na własną odpowiedzialność oraz na własnych warunkach.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Fundacja wniosła skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na jej wniosek z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1, w zw. z art. 3 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4a w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., polegające na ich błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że treści wniosków, które otrzymały dofinansowanie w ramach Programu Razem Bezpieczniej nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy wnioski są informacją publiczną, a wnioski skierowane przez jednostki samorządu terytorialnego stanowią dokumenty urzędowe; art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wskazaniu wnioskodawców jako podmioty właściwe do udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy Wojewoda jako adresat jest w posiadaniu żądanych informacji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wywodziła, że organ jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, nadto przedmiotem jej wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. była informacja publiczna. Żądana informacja dotyczy działalności organu władzy publicznej oraz spraw publicznych - w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p., bowiem odnosi się do realizowanego programu rządowego. Treść żądanych informacji wiąże się przy tym z dofinasowaniem środkami publicznymi, związanymi zrealizowanym programem, niezależnie od tego czy chodzi o wniosek złożony przez organ władzy publicznej, czy też przez organizację pozarządową lub inny podmiot prowadzący działalność pożytku publicznego. Zdaniem skarżącej nie ma w sprawie znaczenia kwestia przeniesienia na rzecz urzędu praw autorskich przez wnioskodawców, gdyż prawa autorskie są kwestią irrelewantną dla ustalenia zakresu przedmiotowego i podmiotowego zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądowe i podniosła, że w sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, że wnioski w ramach Programu Razem Bezpieczniej zostały złożone przez jednostki samorządu terytorialnego, a zatem dokumenty te zostały wytworzone przez organy władzy publicznej, co sprawia, że są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wnioski o dofinansowanie w ramach Programu Razem Bezpieczniej są dokumentami pochodzącymi od podmiotów nieobjętych stosowaniem przepisów u.d.i.p., a jedynie będącymi w posiadaniu organu do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ ponownie stwierdził, że przekazując własne projekty do dofinansowania i realizacji wnioskodawcy nie dokonali tym samym przeniesienia praw autorskich na podmiot dokonujący naboru, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej w skrócie: "NSA"), który wyrokiem z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3201/21 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (dalej w skrócie: "WSA") z dnia 19 maja 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 27/20 i przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że o ile wniosek (żądanie, podanie) inicjujący określonego rodzaju procedurę co do zasady stanowi dokument prywatny i nie powinien podlegać upublicznieniu, o tyle trzeba wyraźnie podkreślić, że pogląd ten nie znajdzie zastosowania w każdej sytuacji i w każdym przypadku. To od okoliczności konkretnej sprawy oraz jej specyfiki zawsze będzie zależało, czy dane żądanie stanowi informację publiczną, czy też nie. Niekiedy bowiem wnioski inicjujące określonego rodzaju procedury są niewątpliwie informacją o sprawach publicznych i winny zostać udostępnione w trybie u.d.i.p. Dzieje się tak przede wszystkim ze względu na ich treść, ale czasami istotne znaczenie ma także ich postać. Pośród informacji publicznych ustawodawca nie bez przyczyny wyodrębnił bowiem kategorię dokumentu urzędowego, którym zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega zaś nie tylko treść dokumentów urzędowych, ale również i ich postać. Nieco inaczej – jak wskazał NSA - sytuacja kształtuje się, gdy mamy do czynienia z dokumentem prywatnym. W tym przypadku należy wyraźnie oddzielić treść informacji od jej nośnika. Dokument prywatny może bowiem zawierać w sobie zarówno dane mające charakter publiczny, jak i informacje pozbawione tego waloru. Udostępnieniu będzie podlegała zatem jedynie treść informacji publicznej w nim zawartej, nie zaś sama postać takiego dokument (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1520/18, z dnia 26 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 814/16, oraz z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2807/15). W tak zakreślonych ramach prawnych, uwzględniających konieczność dokonywania zróżnicowanej kwalifikacji danych znajdujących się w posiadaniu podmiotów publicznych, oraz po uwzględnieniu okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, NSA nie zgodził się ze stanowiskiem WSA, że wnioski o dofinansowanie projektów, o których udostępnienie występowała skarżąca, w całości pochodziły od podmiotów nieobjętych zakresem zastosowania przepisów u.d.i.p., oraz że nie mogły one stanowić informacji publicznej. Po pierwsze NSA zwrócił uwagę, że zgodnie z "Programem ograniczania przestępczości i aspołecznych zachowań Razem bezpieczniej im. [...] na lata 2016 i 2017", stanowiącym załącznik do uchwały nr 23 Rady Ministrów z dnia 8 marca 2016 r. (M.P. z 2016 r., poz. 293), oraz "Programem ograniczania przestępczości i aspołecznych zachowań Razem bezpieczniej na lata 2018-2020", stanowiącym załącznik do uchwały nr 6 Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2018 r. (M.P. z 2018 r., poz. 167), uczestnikami programu dotacyjnego mogły być nie tylko organizacje pozarządowe oraz podmioty określone w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2003 r., Nr 96, poz. 873 ze zm.) nieprowadzące działalności gospodarczej, ale również jednostki samorządu terytorialnego. Z akt administracyjnych sprawy nie tylko zaś nie wynika, jakie wnioski otrzymały dofinansowanie, ale także które podmioty w ogóle wzięły udział w procedurze naborowej organizowanej przez Wojewodę. Przyjęte zatem przez Sąd pierwszej instancji założenie, że wszystkie zwycięskie wnioski dotacyjne pochodziły od podmiotów nieobjętych zakresem zastosowania przepisów u.d.i.p. nie znajdowało potwierdzenia w aktach sprawy. Obowiązku wykazania tej okoliczności nie można było przy tym przerzucać na skarżącą, albowiem było to co najwyżej rolą samego organu. Zważywszy zaś, że okoliczność ta miała istotny wpływ na kształt przyjętej przez Sąd podstawy faktycznej wydanego wyroku, winna ona wynikać nie tylko z twierdzenia organu, ale także z konkretnych dowodów przywołanych na jego poparcie. W przeciwnym razie kontrola sądowoadministracyjna miałaby iluzoryczny charakter. Skoro nie można było wykluczyć, że wnioski o dofinansowanie mogły pochodzić również od jednostek samorządu terytorialnego, czego skarżąca starała się dowieść w treści skargi kasacyjnej i w dołączonych do niej załącznikach, to należało rozważyć, czy dokumenty aplikacyjne przedłożone przez organy tych jednostek, spełniały kryteria do potraktowania ich w kategoriach dokumentów urzędowych. Gdyż te, jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. i o czym była już mowa wcześniej, podlegały udostępnieniu zarówno w zakresie swojej treści, jak i postaci. W związku z tym, że takich rozważań w niniejszej sprawie zabrakło, nie można było uznać, aby Sąd pierwszej instancji dokonał wyczerpującej wykładni i prawidłowo zastosował art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

Po drugie - zdaniem NSA - trzeba spostrzec, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej była treść zwycięskich aplikacji o dofinansowanie, a nie ich postać. Jak już zaś zostało to wyżej wskazane, informacja zawarta w dokumencie prywatnym, która posiada cechy informacji publicznej, winna podlegać udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Drugorzędnym zagadnieniem było przy tym, czy treść takiej informacji ma zostać stronie udostępniona w formie kopii wniosku o dofinansowanie, czy też w postaci innego rodzaju dokumentu, z którego mogłaby ona wynikać. Natomiast w razie istnienia w tym względzie jakichkolwiek wątpliwości organ mógłby zaś wezwać stronę do doprecyzowania preferowanego przez nią sposobu otrzymania zawnioskowanych danych.

W wytycznych NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, winien ocenić zasadność wniesionej skargi na bezczynność z punktu widzenia powołanej wyżej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zestawieniu z pojęciem dokumentu prywatnego oraz dokumentu urzędowego, a także z uwzględnieniem zróżnicowanego statusu uczestników konkursu dotacyjnego, w tym uczestników, których wnioski otrzymały dofinansowanie. W razie zaś uznania, że zgromadzony w tym względzie w aktach sprawy materiał dowodowy jest niekompletny, Sąd winien rozważyć wezwanie organu do jego uzupełnienia o te dokumenty, które organ zobowiązany był dołączyć do akt administracyjnych w momencie ich przekazania do sądu na zasadzie art. 54 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze WSA któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania wobec treści rozstrzygnięcia NSA zobowiązany był rozpoznać skargę z uwzględnieniem stanowiska NSA.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy żądane przez skarżącą informacje stanowią informacje publiczne. Odnosząc się to tej kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tylko informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. U.d.i.p. stanowi w art. 1 ust. 1, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, wskazując m.in. że taki walor mają informacje o podmiotach władzy publicznej i innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, o zasadach ich funkcjonowania, a także o majątku publicznym i danych publicznych, w tym treści dokumentów urzędowych. Konstytucji RP określa natomiast w art. 61 ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W orzecznictwie i doktrynie przyjęto, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 710/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SAB/Kr 109/08 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"); M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28). Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazane podmioty. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których ww. podmioty używają do zrealizowania powierzonych im prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio (tak np. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08; z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt I OSK 343/15; z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt I OSK 469/15 – CBOSA).

Nie można zatem z góry odmówić wszystkim wnioskom o dofinansowanie niezależnie od tego, od jakiego podmiotu pochodzą, waloru dokumentu urzędowego, a w związku z tym możliwości udostępnienia jako informacji publicznej w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W myśl art. 115 § 13 pkt 4 kodeksu karnego funkcjonariuszem publicznym jest m. in. osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że wnioski o dofinansowanie są oświadczeniami woli i wiedzy skierowanymi do innego podmiotu, to jest instytucji zarządzającej, pośredniczącej lub wdrażającej, która ogłasza dany konkurs. Jeżeli wnioskodawcami są jednostki samorządu terytorialnego, to z całą pewnością wnioski zostały podpisane w imieniu tej jednostki przez jej pracownika, który jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu. Tym samym takie wnioski będą dokumentami urzędowymi. Za informację publiczną należy zatem uznać wnioski pochodzące od jednostki samorządu terytorialnego, jej jednostek organizacyjnych oraz spółek komunalnych złożone w celu uzyskania dofinansowania, bez względu na sposób ich rozpoznania. W każdym wypadku chodzi bowiem o dokument wytworzony przez organ władzy publicznej (jednostkę organizacyjną tego organu lub osobę prawną jednostki samorządu terytorialnego) w toku jego działalności (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2388/17 – CBOSA).

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że organ nie przeanalizował czy objęte żądaniem udostępnienia informacji publicznej wnioski, które otrzymały dofinansowanie w ramach programu Razem Bezpieczniej w latach 2017-2019, pochodzą od jednostek samorządu terytorialnego. Tymczasem beneficjentem dofinansowania w ramach ww. programu mogą być jednostki samorządu terytorialnego (ze złożonej skargi kasacyjnej wynika to wprost) oraz organizacje pozarządowe. Organ natomiast błędnie przyjął, że każdy złożony wniosek o dofinansowanie w ramach wskazanego wyżej programu, bez względu na podmiot ubiegający się o to dofinansowanie, nie stanowi informacji publicznej. Nie udostępniając zatem skarżącej wnioskowanej informacji, organ nie wykazał, że w ramach wnioskowanej przez skarżącą informacji nie ma wniosków pochodzących od jednostek samorządu terytorialnego lub ich jednostek organizacyjnych. Zauważyć przy tym należy, odnosząc się do argumentacji organu, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1231) nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego m.in. urzędowe dokumenty, a także że w niniejszej sprawie organ nie wykazał, iż nie posiada żądanej informacji.

Na gruncie u.d.i.p. stan bezczynności może mieć miejsce zarówno w przypadku, gdy podmiot zobowiązany wbrew przepisom prawa ani nie udostępni (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2, w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., i w art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) żądanej informacji, ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, ani też nie podejmie innego działania mającego na celu rozpoznanie wniosku np. poprzez poinformowanie pisemnie wnioskodawcy, że informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) albo, że nie posiada informacji publicznej lub, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Z bezczynnością mamy do czynienia również wówczas, gdy aktywność organu rozpoznającego wniosek przybrała niewłaściwą formę. Natomiast ww. 14-dniowy termin, stanowi czasowe ramy, w których organ powinien podjąć działanie związane z oceną wniosku i jego rozpoznaniem.

Sprawa żądania zawartego we wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2019 r. nie została do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd załatwiona w sposób prawidłowy, gdyż organ błędnie przyjął, bez poczynienia niezbędnych ustaleń co do podmiotu od którego pochodzi wniosek o dofinansowanie, że wszystkie wnioski o dofinasowanie objęte wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej nie stanowią informacji publicznej. Wymaga też wskazania, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, nawet jeśli prawa autorskie należą do innego podmiotu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 190/19 i przywołane w nim wyroki NSA – CBOSA), a ponadto że nie można automatycznie ograniczać prawa dostępu do informacji publicznej jedynie do treści dokumentów urzędowych, bez dokonania analizy czy objęty wnioskiem o udostępnienie dokument prywatny zawiera informację o charakterze publicznym, czyli informację dotyczącą m.in. majątku publicznego, w tym pomocy publicznej i odnoszącą się do działania organów władzy publicznej, względnie wykorzystywaną przez te organy przy dysponowaniu majątkiem publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 710/16 – CBOSA).

W tych okolicznościach należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności. W związku z tym, koniecznym stało się zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowego wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt I sentencji wyroku.

Zdaniem Sądu, stwierdzona w sprawie bezczynność organu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikała ona raczej z nieprawidłowej oceny przepisów prawa, a nie oczywistego i ewidentnego lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd. W ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia w sprawie, iż bezczynność organu cechował szczególnie duży ciężar gatunkowy, co wyklucza możliwość zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie II wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.