Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 378/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska/spr./, Sędziowie NSA Stanisław Gronowski, ases. WSA Izabela Głowacka-Klimas,, Protokolant Katarzyna Kuczykowska, po rozpoznaniu w dniu 26.05.2004 sprawy ze skargi PPUH "W." Spółka Jawna S. J i K. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2002 Nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2001r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz PPUH "W." Spółka Jawna J. S. K. W. kwotę 177 zł /sto siedemdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ( GDDKiA ) Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych w [...] z dnia [...] lipca 200lr. obciążającą PPUH W. [...] opłatą drogową w wysokości 4.434,82 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr [...]. Decyzja została wydana na podstawie art.13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71,poz. 838 z późn. zmianami ), §2 ust.2 i § 9 ust.l pkt 2, ust.2 i 3 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych ( Dz. U. Nr 51, poz. 607 ) oraz § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. Nr 44, poz.432 ) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji podano, iż przekroczenie parametrów dopuszczalnych było bezsporne, a argument strony odwołującej się, że nie ma ona wpływu na kierowanie pojazdem przez kierowcę nie mógł stanowić podstawy do odstąpienia od naliczenia opłaty drogowej, którą ponosi przewoźnik. Organ odrzucił również argument, że PPUH W. [...] nie posiadają ciągnika siodłowego marki [...] nr rej. [...] i naczepy marki [...] nr rej. [...], ponieważ w dacie kontroli w dokumentach rejestracyjnych pojazdów firma W. figurowała jako właściciel tych pojazdów. PPUH "W." Spółka Jawna J.S. K.W., następca prawny ukaranego, zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia w całości. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nie jest odpowiedzialny za czynności wykonywane przez kierowcę i nie może kontrolować pracy kierowcy na odległość. Przekroczenie nacisku na osie było nieznaczne i spowodowane było przemieszczaniem się ładunku, a ponieważ był to ładunek sypki przemieszczanie się było nieuniknione.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) sprawa ze skargi wniesionej przed dniem 1 stycznia 2004r. przeszła do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią m.in. przepisy § 9 ust.l pkt 2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 200r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607).

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r. ( P 6/02 ) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie może być uznana za prawidłową i zgodną z prawem przywołana w zakwestionowanej decyzji GDDKiA podstawa prawna, zgodnie z którą wymierzono skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Zgodnie z art. 190 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę decyzji ostatecznej istnieje powinność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez uchylenie. Z cytowanym przepisem koresponduje dodany przez art. 82 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz. U. Nr 102, poz.643) art. 145a §1 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiący że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na mocy której została wydana decyzja oraz że skargę o wznowienie postępowania w takiej sytuacji, wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia.

W świetle powyższego, z uwagi wyłącznie na fakt występowania w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego jaką jest stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów na których oparto prawomocną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt lb) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ppsa. ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Uwzględniając skargę, na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnął o niewykonalności decyzji uchylonej. Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 ppsa.