Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1280/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 133 poz 1123
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

SENTENCJA

Dnia 20 października 2005r r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie rejestracji pojazdu o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e :

Dnia [...] r. Starosta Powiatu dokonał rejestracji pojazdu marki [...], na rzecz F. J. Była to pierwsza rejestracja w/w pojazdu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z nabyciem tego pojazdu K. M. dokonał jego rejestracji na własne nazwisko, co nastąpiło na mocy decyzji Starosty z dnia [...] r.

Następnie, Starosta w oparciu o informacje uzyskane z Urzędu Celnego, ustalił, że pierwsza rejestracja przedmiotowego pojazdu na terenie kraju na rzecz F. J. została przeprowadzona w oparciu o nieprawidłowy dowód odprawy celnej, której w istocie nie dokonano. W związku z powyższym organ wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją o rejestracji pojazdu z dnia [...] r. i decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił własną decyzję z dnia [...] r. w sprawie rejestracji pojazdu jednocześnie odmawiając F. J. jego rejestracji.

Postanowieniem z dnia [...] r., Starosta Powiatu , powołując się na art. 145 § 1 pkt 1, art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie rejestracji na rzecz K. M. pojazdu marki [...], której dokonał decyzją z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta uchylił własną decyzję z dnia [...] r. o zarejestrowaniu pojazdu marki [...] na rzecz K. M., unieważniając jednocześnie dowód rejestracyjny serii nr [...], kartę pojazdu nr [...], tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] oraz odmówił ponownej rejestracji przedmiotowego pojazdu.

Na skutek odwołania od w/w decyzji wniesionego przez K. M. pismem z dnia [...] r., Starosta na mocy art. 132 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] r., nr [...] zmienił własną decyzję z dnia [...] r. w ten sposób, że unieważnił dowód rejestracyjny serii nr [...], kartę pojazdu nr [...], tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] wraz z kompletem znaków legalizacyjnych oraz naklejką kontrolną oraz odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny. Uzasadniając zmianę orzeczenia organ podał, że w poprzedniej decyzji z dnia [...] r. zawarł niewłaściwe uzasadnienie, jakoby przesłanką do wznowienia postępowania było dołączenie do sprawy fałszywej odprawy celnej, podczas gdy prawidłową podstawą uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu był brak wymaganych do rejestracji dokumentów, tj. dowodu odprawy celnej.

Od nowo wydanej decyzji Starosty K. M. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] r. i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , powołując się na art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 i art. 132 § 1 k.p.a., orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Starosty z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. uchylającą własną decyzję tego organu z dnia [...] r. w sprawie rejestracji pojazdu marki [...].

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji rażąco naruszył art. 132 § 1 k.p.a., bowiem rozpoznając odwołanie z dnia [...] r. nawet w części nie uwzględnił żądania strony, nawet pogarszając jej sytuację prawną, poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, uzasadnienie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. nie odzwierciedla stanu faktycznego i prawnego w sprawie, co rażąco narusza art. 107 k.p.a. i uniemożliwia organowi II instancji oraz stronie poznanie przesłanek jakimi w istocie kierował się organ I instancji przy podejmowaniu decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta , na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił własną decyzję z dnia [...] r. w sprawie rejestracji na rzecz K. M. pojazdu marki [...], unieważnił dowód rejestracyjny serii nr [...], kartę pojazdu nr [...], tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] i odmówił ponownej rejestracji tego pojazdu. Wskazując przesłankę przeprowadzenia wznowieniowego postępowania i odmowy ponownego zarejestrowania pojazdu organ I instancji podał, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz F. J. okazały się fałszywe. Starosta wyjaśnił, że wydana przezeń decyzja z dnia [...] r. o uchyleniu rejestracji przedmiotowego pojazdu z dnia [...] r., zarazem odmawiająca jego rejestracji na rzecz F. J, stała się prawomocna.

Mając powyższe na uwadze Starosta stwierdził, że dokumenty dołączone do wniosku o rejestracją w/w samochodu przez K. M. przedłożone w organie rejestrującym w dniu [...] r. zostały unieważnione wcześniejszą decyzja wydaną w stosunku do F. J. Skoro pierwsza rejestracja przedmiotowego pojazdu (decyzja) została uchylona a decyzja o jej uchyleniu stała się prawomocna, w związku z tym decyzję o rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz K. M. należało traktować już nie jako wtórną lecz jako pierwszą. K. M. po wydaniu przez organ rejestrujący postanowienia z dnia [...] r. powinien przedstawić dowód odprawy celnej przywozowej w oryginale, który miałby swoje odzwierciedlenie w zasobach Urzędu Celnego. Jednak w wyznaczonym terminie strona tego dokumentu nie dostarczyła.

Od powyższej decyzji Starosty z dnia [...] r. K. M. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wniesionego odwołania zażądał ustalenia przyczyny niedokonania sprawdzenia oryginalności dokumentów odprawy celnej przez urzędników Starostwa przy rejestracji pojazdów po raz pierwszy rejestrowanych przez F. J., i zobowiązanie Starostwa do przyjęcia odpowiedzialności za negatywne następstwa, jakie nastąpiły dla niego jako nabywcy pojazdu w dobrej wierze.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze , w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze. zm.), decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekło o:

1) uchyleniu decyzji Starosty w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej wznowienia postępowania i uchylenia własnej decyzji przez ten organ i w tym zakresie jako podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji Starosty z dnia [...] r. przyjęcia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.,

2) utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu dokonanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołując treść art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz §2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wywiódł, że co do zasady, jeśli pojazd był już zarejestrowany na terytorium kraju to do kolejnej jego rejestracji wymagany jest poprzedni, ostatnio wydany dowód rejestracyjny. Wydanie dowodu rejestracyjnego pojazdu jest czynnością materialno-techniczną z jaką jest związane wydanie decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz oznaczonej osoby. Wydanie tego dowodu jest skutkiem zarejestrowania pojazdu i dzieli byt prawny decyzji wydanej w przedmiocie jego rejestracji. Wyeliminowanie zatem z obrotu prawnego decyzji o rejestracji poprzez jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności, pociąga za sobą konieczność usunięcia z obrotu prawnego także wszystkich dokumentów i dowodów, które były zewnętrznym przejawem wydanej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu w tym oczywiście dowodu rejestracyjnego. Posługiwanie się przez ustawodawcę wymogiem posiadania dowodu rejestracyjnego przy kolejnej rejestracji pojazdu, jeżeli pojazd był już uprzednio zarejestrowany oznacza nic innego, jak konieczność istnienia w obrocie prawnym obowiązującej, ostatniej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu wydanej na wniosek jego zbywcy.

Wydanie zatem ostatecznej decyzji przez Starostę dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] oznacza, że w obrocie prawnym brak jest poprzedniego dowodu rejestracyjnego, co pociągało za sobą konieczność wznowienia postępowania w tej sprawie i uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu.

Z tych powodów organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Starosty , iż uchylenie poprzedniej, pierwotnej rejestracji pojazdu stanowiło przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w postaci ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który ją wydał. Brak dokonania odprawy celnej przewyzowej pojazdu nie był wprawdzie znany organowi I instancji, jednakże okoliczność ta, o ile ujawniłaby się w odpowiednim czasie, powinna stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie pierwszej rejestracji. Rejestracja pojazdu na rzecz K. M. nie była bowiem dokonywana jako rejestracja pojazdu sprowadzonego z zagranicy, dlatego też dla zasadności tej rejestracji należy badać tylko te przesłanki, które w chwili rejestracji stanowiły jej podstawę. Oznacza to, że decyzja o rejestracji na rzecz K. M. została wydana w oparciu o inną, w tym przypadku pierwotną decyzję o rejestracji pojazdu, która następnie została uchylona, co wyczerpuje przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

W takim przypadku na skutek braku w obrocie prawnym decyzji o pierwszej rejestracji pojazdu przyjmując fikcję prawną Kolegium uznało, że przedmiotowy samochód nie był w ogóle zarejestrowany w kraju. W tej sytuacji jednym z wymaganych dokumentów do rejestracji pojazdu stał się dowód odprawy celnej przywozowej lub dokument potwierdzający zapłatę akcyzy w zależności od kraju pochodzenia pojazdu. Brak jednego z tych dokumentów stanowi zatem w aktualnym stanie prawnym i faktycznym przyczynę odmowy ponownej rejestracji pojazdu.

Odnosząc się do żądania odwołującego się w zakresie ustalenia przyczyny niedokonania sprawdzenia oryginalności dokumentów odprawy celnej przez pracowników Starostwa przy pierwotnej rejestracji pojazdu i zobowiązania Starostwa do przyjęcia odpowiedzialności za negatywne skutki jakie strona poniosła z tego tytułu, Kolegium wskazało, że nie posiada kompetencji w tym zakresie, a jako organ odwoławczy działa jedynie w granicach przedmiotu prowadzonego postępowania odwoławczego, który określa treść wydanej decyzji. Natomiast zgłoszenie jakichkolwiek roszczeń po adresem organu I instancji może nastąpić w trybie postępowania cywilnego przed sądem powszechnym (art. 153 k.p.a.).

K. M. złożył na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...] r. w sprawie unieważnienia rejestracji pojazdu marki [...] oraz nakazanie Staroście Powiatowemu wydania zgody na pierwszą rejestrację przedmiotowego pojazdu poprzez dokonanie odprawy celnej przez skarżącego. K. M. zażądał również stwierdzenia odpowiedzialności Starosty za skutki niedopełnienia obowiązków przez jego pracowników, polegających na niedokonaniu sprawdzenia legalności dokumentów przedłożonych do pierwszej rejestracji. Jednocześnie, w razie wystąpienia wątpliwości skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegającego w szczególności na przesłuchaniu pracowników Starostwa Powiatowego oraz skarżącego, na okoliczności związane z pierwszą rejestracją pojazdu oraz jego przerejestrowaniem i ewentualnie o zmianę podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. na art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi K. M. w sposób szeroki przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania ustosunkowując się w tym zakresie do działań Starosty . Odnosząc się do zaskarżonej decyzji podniósł, że sama zmiana przez organ odwoławczy podstawy wznowienia, bez umożliwienia skarżącemu dokonania rejestracji pojazdu i bez ustalenia odpowiedzialności Starostwa Powiatowego za niedopełnienie obowiązków jego urzędników, skutkująca zabezpieczeniem pojazdu przez Prokuraturę Rejonową, jest sprzeczna z konstytucyjnymi zasadami polskiego prawa. Osoby odpowiedzialne za zaistniały stan rzeczy winny ponieść karę, a Starostwo Powiatowe przyjąć odpowiedzialność i naprawić wyrządzoną skarżącemu szkodę. K. M. wyjaśnił, że ma świadomość, iż kwestie te regulują przepisy kodeksu cywilnego, ale w jego ocenie uznanie odpowiedzialności urzędu, co do zasady, może być stwierdzone już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych też powodów żądanie dotyczy również umożliwienia skarżącemu rejestracji pojazdu, poprzez uchylenie poprzednich decyzji i wyrażenie przez Sąd zgody na odprawę celną pojazdu, który nie został skradziony.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że orzeczenie dotknięte jest istotnymi wadami prawnymi mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego takie wadliwe orzeczenie – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przeciwnym wypadku Sąd skargę oddala (art. 151 w/w ustawy).

Taki zakres kognicji oznacza, że sąd administracyjny nie jest upoważniony do wydawania rozstrzygnięć stwierdzających o odpowiedzialności jakiegokolwiek organu w zakresie niedopełnienia obowiązków przez jego pracowników. Sąd nie może również podejmować orzeczeń w formie zgody na wykonanie czynności, do których wyłączną kompetencję mają właściwe organy administracji publicznej.

Poczynienie tych uwag stało się niezbędne ze względu na zawarte w skardze żądanie z którego wynika, iż skarżący oczekiwał od Sądu zajęcia stanowiska w przedmiocie stwierdzenia niedopełnienie obowiązków przez pracowników Starostwa , uznania ich odpowiedzialności oraz wydania przez Sąd zgody na dokonanie odprawy celnej przedmiotowego samochodu.

K. M. w złożonej skardze, prócz zarzutów, które mogłyby stanowić podstawę wniesienia skargi w trybie art. 227 k.p.a., nie wskazał naruszenia konkretnych norm prawa materialnego. Niemniej jednak Sąd związany treścią art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie ewentualne naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu określone zostały w Rozdziale 2 Działu III ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.). Art. 72 tej ustawy określa dokumenty jakie są niezbędne do dokonania rejestracji pojazdu. Dokumentami tymi, z zastrzeżeniem postanowień art. 72 ust. 2, są:

• dowód własności pojazdu lub dokument potwierdzający powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5;

• karta pojazdu, jeżeli była wydana;

• wyciąg ze świadectwa homologacji albo odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli jest wymagana;

• zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane;

• dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

• dowód odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa trzeciego i jest rejestrowany po raz pierwszy;

• dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju, jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego i jest rejestrowany po raz pierwszy;

• zaświadczenie wydane przez właściwy organ potwierdzający:

a) uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub

b) brak obowiązku, o którym mowa w lit. a,

- jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1a.

Z treści przywołanego przepisu wynika, że nieco inne dokumenty wymagane są przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium kraju, a inne przy kolejnej jego rejestracji.

Okolicznością niesporną w rozpatrywanej sprawie jest to, że K. M. zgłaszając do rejestracji w dniu [...] r., stanowiący Jego własność, samochód marki [...], dopełnił wszystkich ciążących na nim obowiązków przedkładając wymagane przepisami prawa dokumenty. Jako że pojazd wcześniej był już zarejestrowany na terytorium kraju, dołączył do wniosku dotychczasowy dowód rejestracyjny Seria [...], wystawiony na wniosek F. J.. W dniu rejestracji pojazdu, tj. [...] r., zarówno organ rejestrujący - Starosta , jak i skarżący, działali w przeświadczeniu, iż pojazd został prawidłowo wprowadzony na terytorium kraju i dopuszczony do ruchu z zachowaniem wszystkich wymogów prawnych. Tak ustalony stan faktyczny upoważniał Starostę do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. i zarejestrowania pojazdu.

Fakt, że pierwsza decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu jak i wydana w oparciu o nią kolejna decyzja o jego rejestracji na wniosek K. M, były ostateczne, nie oznacza, iż orzeczenia te nie mogły zostać wzruszone. Pomimo, że jedną z naczelnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych (art. 16), to w Kodeksie tym przewidziano możliwość wzruszenia takich decyzji w tzw. trybach nadzwyczajnych, w tym m.in. w trybie wznowienia postępowania (art. 145 i nast.). Aby mogło dojść do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, musi zaistnieć przynajmniej jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Jedną z podstaw wznowienia postępowania jest ustalenie, że przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o wcześniejszą decyzję, która następnie została uchylona lub zmieniona (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.).

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Organ rejestrujący stwierdziwszy, że wprowadzając na polski obszar celny będący przedmiotem sprawy samochód marki [...] nie uiszczono stosownych opłat celnych a zgłaszając pojazd do rejestracji posłużono się niepotwierdzonymi przez Urząd Celny dokumentami o dokonaniu jego odprawy celnej przywozowej, decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił własną decyzję z dnia [...] r. stanowiącą pierwszą rejestrację pojazdu na terenie kraju i jednocześnie odmówił F. J. jego rejestracji. Oznacza to, że z chwilą uprawomocnienia się tejże decyzji, z obrotu prawnego wyeliminowana została decyzja o pierwszej rejestracji pojazdu. Równocześnie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] r., bowiem została ona wydana na podstawie dowodu rejestracyjnego stanowiącego odzwierciedlenie uchylonej decyzji o rejestracji pojazdu (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.).

Po wznowieniu postępowania organ miał obowiązek ustalić obowiązujący stan prawny kształtujący możliwość zarejestrowania pojazdu na terytorium kraju. W związku z tym, że w obrocie prawnym nie funkcjonowała już poprzednia decyzja o rejestracji pojazdu, trafnie organy przyjęły, że podtrzymując wniosek o rejestrację pojazdu K. M. zobowiązany był przedłożyć takie dokumenty, jakie wymagane są przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium kraju. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, że fakt wydania decyzji o pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium kraju dokonany bez stosownych dokumentów lub na podstawie dokumentów sfałszowanych, niejako legalizowałby taki stan faktyczny, dopuszczając do ruchu pojazd wprowadzony na terytorium kraju bez wymaganej odprawy przywozowej. Taka sytuacja byłaby nie do zaakceptowania. Kwestią wtórną, nie mogącą mieć znaczenia dla procesowego toku wznowionego postępowania administracyjnego w przedmiocie rejestracji pojazdu, jest ustalenie ewentualnej odpowiedzialności organu lub innych osób za zaistniały stan rzeczy.

Skoro skarżący w trakcie postępowania wznowieniowego nie przedłożył organowi rejestrującemu wszystkich wymaganych dokumentów o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 6a, a w szczególności dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, Starosta zasadnie odmówił rejestracji pojazdu i dopuszczenia go do ruchu.

W przedstawionych okolicznościach faktycznych, organ odwoławczy trafnie wskazał, jako podstawę przeprowadzenia wznowienia postępowania, art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. a nie powołany w decyzji Starosta art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd nie podzielił zatem również wniosku skarżącego, jakoby podstawą wznowienia miał być przepis art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję nie zaistniała jednak potrzeba zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzekania o uchyleniu decyzji organu I instancji w części wskazanej podstawy prawnej wznowienia postępowania. Przywołanie w osnowie decyzji niewłaściwej podstawy wznowienia postępowania, w sytuacji gdy orzeczenie organu I instancji co do istoty było prawidłowe i znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach dotyczących tego trybu postępowania administracyjnego, nie uzasadniało potrzeby skorzystania z regulacji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ta część osnowy decyzji nie stanowi samodzielnej części rozstrzygnięcia w ścisłym tego słowa znaczeniu, które byłoby wyrazem woli organu administracji, określającym przedmiot postępowania i kształtującym prawa i obowiązki strony. Uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu uniemożliwienia skarżącemu rejestracji pojazdu, po wznowieniu postępowania w tym przedmiocie. Stwierdzeniu temu przeczy znajdujące się w aktach administracyjnych pismo Starosty z dnia [...] r., doręczone [...] r., w którym poinformowano K. M. o konieczności i możliwości przedstawienia dokumentu świadczącego o legalnym dopuszczeniu pojazdu do obrotu na terytorium kraju.

Dla porządku prawnego należy zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pouczając skarżącego o możliwości prawnego dochodzenia od organu I instancji roszczeń wskazało na nieobowiązujący już w dacie wydania decyzji art. 153 kpa. Przepis ten utracił moc z dniem 1 września 2004r. na mocy art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 162, poz. 1692/. Aktualnie kwestie te normują art. 417, 4171 i 4172 Kodeksu cywilnego.

Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż brak jest podstaw do zarzucenia zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa, które skutkować musiałoby jej uchyleniem, w związku z czym, skargę jako niezasadną należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).