Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1618/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi F. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do listopada 2015r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w W. (dalej "NMUCS"), decyzją z [...] stycznia 2018 r., określił i zabezpieczył na majątku F.C. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do listopada 2015 r. w łącznej wysokości 975.102 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 186.676 zł.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie:

- art. 121 § 1 w związku z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w związku z art. 33 § 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) – dalej "O.p." - poprzez ustanowienie zabezpieczenia na majątku Strony w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że istnieje uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona zobowiązania podatkowego,

- art. 39 O.p., poprzez brak wezwania Skarżącego do złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej oraz rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego,

- art. 210 O.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, a w konsekwencji jej wydanie z naruszeniem art. 120 O.p. ponieważ brak uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwia ocenę, jakie ustalenia i na jakiej podstawie prawnej były podstawą wydania decyzji, a także poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej "DIAS"), decyzją z [...] kwietnia 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przybliżone kwoty zobowiązań Skarżącego określone zostały w oparciu o informacje o rozmiarach, zakresie i źródle nieprawidłowości stwierdzonych w toku postępowania kontrolnego. W toku postępowania kontrolnego ustalono, że Strona w ewidencjach zakupu VAT za miesiące od lutego 2015 r. do października 2015 r., ujęła faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawione przez A. Sp. z o.o. i N. Sp. z o.o. Organ odwoławczy stwierdził, że dane tych podmiotów zostały wykorzystane przez Stronę w celu ukrycia dokonanego przez niego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

DIAS wskazał, że na podstawie informacji o stanach i obrotach rachunków bankowych ustalono, że Skarżący przekazywał środki finansowe bezpośrednio lub za pośrednictwem swojego konta w I. Sp. z o.o. na rzecz dostawców z innych krajów Unii Europejskiej. Ustalono także, że na rzecz A. Sp. z o.o. i N. Sp. z o.o. lub dostawców tych podmiotów z innych krajów Unii Europejskiej Skarżący przekazał środki finansowe w łącznej kwocie 4.761.297 zł. Kwota ta jest o 869.203 zł niższa niż łączna wartość brutto faktur wystawionych przez A. Sp. z o.o. i N. Sp. z o.o. na rzecz Strony. Oprócz tego Strona przekazała z rachunku gospodarczego na rachunek prywatny środki finansowe w łącznej kwocie 960.400 zł. Środki te Skarżący następnie: wypłacił w gotówce w łącznej kwocie 738.000 złotych, wypłacił w gotówce za pomocą karty debetowej w łącznej kwocie 54.500 złotych, przekazał na rzecz A.M. w łącznej kwocie 25.250 złotych. Pozostałe transakcje stwierdzone na tym rachunku bankowym miały charakter wydatków prywatnych.

DIAS stwierdził, że określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych oraz odsetek za zwłokę dokonano w oparciu o dane zebrane w toku kontroli podatkowej, co odpowiada hipotezie art. 33 § 4 pkt 2 O.p., w świetle której określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu następuje na podstawie danych co do wysokości opodatkowania.

Organ odwoławczy wskazał na treść art. 33 O.p., z którego wynika, że decydujące znaczenie dla podjęcia decyzji o zabezpieczeniu ma wystąpienie przesłanki w postaci uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. NMUCS uzasadnioną obawę niewykonania przez Stronę zobowiązania wywiódł z: braku majątku, sytuacji finansowej Strony (strata wynikająca z działalności gospodarczej w latach 2012-2014, dochód z działalności gospodarczej w 2016 r. w wysokości 38.450.89 zł oraz strata wynikająca z zestawienia sprzedaży z zakupami z deklaracji VAT za 2017 r. w wysokości 146.934 złotych) w porównaniu z określonymi w przybliżonej wysokości zobowiązaniami podatkowymi w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 1.161.772 zł oraz wykorzystywania faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w rozliczeniu podatku od towarów i usług, a co za tym idzie w sposób nieuprawniony zaniżanie zobowiązań podatkowych, a w dalszej konsekwencji trwałe nie uiszczanie wymaganych prawem zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 2015 r.

DIAS wyjaśnił, że NMUCS na podstawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-36L) za lata 2015-2016 oraz deklaracji dla podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r. i 2017 r. dokonał oceny sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego wskazując, iż Strona w 2016 r. uzyskała dochód z działalności gospodarczej w wysokości 38.450.89 zł i stratę wynikającą z zestawienia sprzedaży z VAT za 2017 r. w wysokości 146.934 zł. Ponadto na podstawie danych z CEPiK ustalono, że Skarżący jest współwłaścicielem samochodu marki [...] z 1993 r., oraz właścicielem [...] z 2012 r. i motocykla [...] z 2012 r. Natomiast z danych zawartych w Elektronicznym Systemie Ksiąg Wieczystych wynikało, że Strona była właścicielem lokalu mieszkalnego, do którego prawo w listopadzie 2016 r. umową darowizny zostało przekazane na rzecz jego żony.

W ocenie organu odwoławczego z przedmiotowych ustaleń wynika, że dochód z działalności gospodarczej w 2016 r. w wysokości 38.450,89 złotych oraz strata wynikająca z zestawienia sprzedaży z zakupami z deklaracji VAT za 2017 r. w wysokości 146.934 zł w porównaniu z określonymi w przybliżonej wysokości zobowiązaniami podatkowymi w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę (1.161.772,00 zł) i brak majątku rodzi uzasadnioną obawę, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. To, że Skarżący w odwołaniu powołał się na przychody w latach 2012-2017 dla potwierdzenia tezy, iż jego sytuacja majątkowa i finansowa jest dobra, w ocenie organu odwoławczego, jest nie wystarczające bowiem o sytuacji finansowej nie decyduje sama wysokość przychodów danego podmiotu, a jego dochody.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że wykorzystywanie faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie daje gwarancji wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych przez Skarżącego.

Skarżący, pismem z 30 maja 2018 r., wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie:

- art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w związku z art. 33 § 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 O.p., poprzez ustanowienie zabezpieczenia na majątku Skarżącego w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że istnieje uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona zobowiązania podatkowego.

- art. 210 O.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, a w konsekwencji jej wydanie z naruszeniem art. 120 O.p. - ponieważ brak uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwia ocenę, jakie ustalenia i jakiej przepisy były podstawą wydania decyzji, a także poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, umorzenie postępowania celnego, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie zastosowały w sprawie przepisy art. 33 O.p., uzasadniające, w ustalonych okolicznościach faktycznych, dokonanie zabezpieczenia na majątku Skarżącego przybliżonej kwot zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę za okres od lutego 2015 r. do listopada 2015 r.

Zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 33 § 2 O.p. stanowił natomiast, że zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku.

Przepis art. 33 § 3 O.p. stanowił, że w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Przepis art. 33 § 4 O.p. stanowił, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1 O.p.; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 O.p.

Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji, wbrew stanowisku Skarżącego, w sposób należyty zastosowały do okoliczności rozpoznawanej sprawy ww. przepisy art. 33 O.p. Rację miał przede wszystkim DIAS wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zabezpieczenie należności podatkowych na majątku podatnika uregulowane w ww. przepisach nie ma na celu wykonania obowiązku przez zobowiązanego, ale zagwarantowanie, że zostanie on wykonany w przyszłości. Celem nadrzędnym postępowania zabezpieczającego jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela - Skarbu Państwa, a organ podatkowy, który chce dokonać zabezpieczenia powinien przedstawić spójne i logiczne wyjaśnienia w zakresie uzasadnionej obawy, że podatnik, którego dotyczy zabezpieczenie nie wykona zobowiązania podatkowego, którą przybliżoną kwotę wskazano w decyzji. Posłużenie się przez ustawodawcę w treści art. 33 § 1 O.p. pojęciem "a w szczególności" w odniesieniu do zwrotu "jeżeli zachodzi uzasadniona obawa" oznacza, że to organ podatkowy zobowiązany jest wykazać przesłanki, które wskazują na istnienie uzasadnionej obawy, a jako przykładowe w przepisie art. 33 § 1 O.p. podano: trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym (co w sprawie nie zachodziło) oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, co również w sprawie nie miało miejsca. Tym samym posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 33 § 1 O.p. zwrotem "a w szczególności" wskazuje, że nie tylko ww. przykłady mogą stanowić o istnieniu uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania w przyszłości. Uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, nie została przez ustawodawcę zdefiniowana, a jedynie zobrazowana okolicznościami faktycznymi, z których organ podatkowy może wywieść wniosek, iż zachodzą przesłanki dokonania zabezpieczenia i muszą być one ocenione w każdym przypadku odrębnie (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 89/09 oraz WSA w Warszawie z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1691/16). W związku z tym należy wskazać, że organ podatkowy stosujący zabezpieczenie może zatem odwołać się też do innych, niewymienione wprost w przepisie art. 33 § 1 O.p. okoliczności faktycznych, które uzasadniają obawę, że podatnik nie wykona zobowiązania podatkowego i za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca zastosowanie instytucji zabezpieczenia, ponieważ trudno jest przy tego rodzaju instytucji rozpatrywać stan obawy w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów (por. wyrok NSA z 19 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1383/08).

Prawidłowe było również powołanie się przez DIAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12, który wskazał, że art. 33 § 2 w związku z art. 33 § 1 O.p., w zakresie w jakim uzależnia zabezpieczenie należności podatkowej w toku kontroli podatkowej od przesłanki "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, jest zgodny z art. 45, art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał w ww. orzeczeniu wyjaśnił ponadto inne, możliwe przesłanki pozytywne uzasadniające zastosowanie instytucji zabezpieczenia: - znaczną wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami w porównaniu z dochodami podmiotu, gdy strona nie podejmuje starań w kierunku uregulowania zobowiązań; - relatywnie niskie dochody podatnika w stosunku do przyszłego zobowiązania, - pozbywanie się przez podatnika znacznej części środków trwałych, gdy podatnik spłaca kredyt bankowy i część bieżących zobowiązań reguluje z opóźnieniem, - ustalone nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych, zwłaszcza zaniżanie dochodów będących przedmiotem opodatkowania, - ujawnienie w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur.

Sąd zauważa, że do tych właśnie okoliczności wskazywanych przez Trybunał Konstytucyjny odwoływały się organy podatkowe rozpatrując kwestię zabezpieczenia na majątku Skarżącego, biorąc pod uwagę znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy i ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych przez Skarżącego, a więc w sposób należyty wypełniając przesłanki wynikające z przepisów art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p. w związku z art. 124 O.p. Warto też zauważyć, że organ podatkowy, który rozpatrywał sprawę zabezpieczenia na majątku Skarżącego nie mógł zignorować ustaleń poczynionych w odrębnym postępowaniu, w postaci posługiwania się przez Skarżącego fakturami, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, jak również świadomego uszczuplania przez Skarżącego należności budżetowych. Z ustaleń organów podatkowych wynikało, że Skarżący w ewidencjach zakupu VAT za miesiące od lutego 2015 r. do listopada 2015 r. ujął faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawione przez A. Sp. z o.o. i N. Sp. z o.o., których dane zostały wykorzystane przez Skarżącego w celu ukrycia dokonanego przez niego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Na podstawie informacji i dokumentów przekazanych przez administrację podatkową Niemiec i Holandii ustalono, że Skarżący podawał dane N. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. dla dostawców z Niemiec oraz dysponował kopiami dowodów osobistych N.G., M.T. i M.A. oraz posługiwał się nimi w zakresie przeprowadzonych transakcji. Ustalono także, że Skarżący przekazywał środki finansowe bezpośrednio lub za pośrednictwem swojego konta w I. Sp. z o.o. na rzecz dostawców z innych krajów Unii Europejskiej. I tak na rzecz A. Sp. z o.o. i N. Sp. z o.o. lub dostawców tych podmiotów z innych krajów Unii Europejskiej Skarżący przekazał środki finansowe w łącznej kwocie 4.761.297 zł. Kwota ta, jak wskazują akta sprawy, jest o 869.203.00 zł niższa niż łączna wartość brutto faktur wystawionych przez A. Sp. z o.o. i N. Sp. z o.o. na rzecz Skarżącego. Oprócz tego Skarżący przekazał z rachunku gospodarczego na rachunek prywatny środki finansowe w łącznej kwocie 960.400 zł. Tym samym prawidłowa i zgodna z treścią art. 191 O.p. była ocena DIAS, że wykorzystywanie faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie daje gwarancji wykonania przez Skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych. Już z tego powodu należało uznać, że rację miał organ podatkowy, że zaszła jedna z przesłanek do dokonania zabezpieczenia należności publicznoprawnych, o której mowa w art. 33 § 1 O.p.

Dodatkowo wskazać też należy, że DIAS, mając na względzie określoną przez organ pierwszej instancji przybliżoną wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę, łącznie 1.161.722 zł, zestawił ją z dochodami z działalności gospodarczej Skarżącego w 2016 r. w wysokości 38.450,89 zł oraz stratą wynikającą z zestawienia sprzedaży z VAT za 2017 r. w wysokości 146.934 zł i prawidłowo uznał, że istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Organ odwoławczy ustosunkował się także do uzyskiwanych przez Skarżącego przychodów w latach 2012 – 2017 i słusznie zauważył, że o sytuacji finansowej Skarżącego nie decyduje sama wysokość przychodów danego podmiotu, a jego dochody.

Ponadto uzasadnieniem obawy niewykonania zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie jest brak majątku Skarżącego. Skarżący jest właścicielem dwóch samochodów osobowych (w tym jeden we współwłasności) oraz motocykla. Poza tym Skarżący na podstawie umowy z 16 listopada 2016 r. dokonał darowizny na rzecz swojej żony lokalu mieszkalnego o szacowanej wartości 450.000 zł, a w elektronicznym systemie ksiąg wieczystych nie ujawniono innych nieruchomości, których właścicielem jest Skarżący.

Powyższe okoliczności wskazują, że organy podatkowe, a w szczególności DIAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, dążyły do rzetelnego poznania faktów oraz oparły się na całokształcie okoliczności prawnych i faktycznych wynikających z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, który dawał podstawy do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w VAT za miesiące od lutego 2015 r. do listopada 2015 r. Nieuzasadniony był zatem zarzut skargi o naruszeniu przez organy podatkowe przepisu art. 121 § 1 O.p.

Trafne było również stanowisko DIAS, że decyzja w przedmiocie zabezpieczenia przyszłych zobowiązań podatkowych nie określa wysokości zobowiązania podatkowego w VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe, lecz jedynie jego przybliżoną kwotę, która będzie ustalana w odrębnym postępowaniu, zaś organ podatkowych rozpatrujący kwestię zabezpieczenia posługuje się danymi uzyskanymi w toku postępowania kontrolnego lub podatkowego w celu określenia przybliżonej, a nie rzeczywistej kwoty ww. zobowiązania i nie może pominąć informacji uzyskanej z ww. postępowań, choć w sposób odrębny nie ocenia dowodów zebranych w tym odrębnym postępowaniu. Skarżący będzie mógł kwestionować prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w zakresie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w toku tzw. postępowania wymiarowego, a postępowanie zabezpieczające, z uwagi na swój charakter pomocniczy i tymczasowy, temu celowi służyć nie powinno. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie bowiem podkreślano, że decyzja zabezpieczająca nie rozstrzyga o istocie sprawy dotyczącej przyszłego zobowiązania podatkowego, a jedynie uprawdopodabnia wysokość przyszłego zobowiązania, przy użyciu informacji zgromadzonych w odrębnym postępowaniu (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 23 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1136/13). Sąd pogląd ten w pełni podziela i uznaje, że prawidłowe w związku z tym było stanowisko DIAS wyrażone w zaskarżonej decyzji w kwestii tego, że organy podatkowe, a w szczególności organ pierwszej instancji uprawdopodobnił na podstawie udostępnionych mu informacji przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych.

Ponadto stwierdzić należy, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze DIAS, wydając zaskarżoną decyzję, wziął pod rozwagę zebrany w sprawie całokształt materiału dowodowego sprawy i dokonał jego należytej reasumpcji – z zachowanie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p., a przede wszystkim wyjaśnił, odnosząc się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dlaczego uznał, że w sprawie zostały wypełnione przesłanki pozwalające na dokonanie zabezpieczenia na majątku Skarżącego, o których mowa w art. 33 § 1 i 2 O.p. DIAS uczynił tym samym zadość zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. DIAS wyjaśnił przede wszystkim, z jakich powodów uznał, że uzasadniona była obawę niewykonania przez Skarżącego w przyszłości zobowiązań podatkowych w VAT za miesiące od lutego 2015 r. do listopada 2015 r., mając na względzie zarówno sytuację majątkową Skarżącego, jak również przyszłą wysokość zobowiązań podatkowych w VAT. Dodatkowo oceny organu odwoławczego nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p. – były logiczne i spójne oraz miały potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach.

Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne jest oddalenie skargi na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).