Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2758/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 141, art. 174, art. 173
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 40, art. 20
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Bartosz Stańczuk po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.M.i W.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2071/15 w sprawie ze skargi M.M. i W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2071/15 oddalił skargę M.w.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2011 r. M.W.M. wystąpili do Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie o wydanie zezwolenia na zajęcie, w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r., pasa drogowego zlokalizowanego w przejściu podziemnym pod ul. [...] o łącznej powierzchni 298,7 m2, obejmującej: 249,09 m2 powierzchni poziomu podziemnego (kioski, szalet) oraz 49,61m2 powierzchni pawilonów naziemnych. W uzupełnieniu wniosku skarżący skrócili wnioskowany czas zajęcia pasa drogowego na okres od 1 do 30 czerwca 2011r. i wskazali, iż opłata za zajęcie pasa drogowego winna zostać ustalona w oparciu o Uchwałę nr XII/200/2011 Rady m.st. Warszawy z dnia 17 marca 2011 r., w szczególności z uwzględnieniem brzmienia pozycji 9b, kolumna 1D oraz 1E załącznika nr 2 do uchwały.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...]działający w imieniu Prezydenta m. st. Warszawy Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w punkcie 1 decyzji zezwolił wnioskodawcom na zajęcie pasa drogowego w obszarze przejścia podziemnego zlokalizowanego w pasie drogowym drogi wojewódzkiej ul. [...] o pow. 543,89 m2 na okres 30 dni: od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 20 czerwca 2011 r.; w punkcie 2 ustalił warunki zajęcia pasa drogowego określone w załączniku nr 2 do decyzji; w punkcie 3 ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego pod targowisko w wysokości 16.316,70 zł; w punktach 4 i 5 określił warunki wniesienia opłaty.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [..] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (SKO), uchyliło zaskarżoną decyzję w punktach 1, 2 i 3 oraz orzekło: w punkcie 1 o zezwoleniu M.W.M. na zajęcie pasa drogi publicznej na obszarze przejścia podziemnego oraz w pobliżu tego przejścia, zlokalizowanego w pasie drogowym drogi wojewódzkiej ul. [...], o łącznej powierzchni 298,70 m2, na okres od 1 czerwca do 30 czerwca 2011 r., na prawach wyłączności (w celu funkcjonowania pawilonów handlowych); w punkcie 2 o ustaleniu warunków zajęcia pasa drogowego, zgodnych z punktami 1.1, 1.3 - 1.17 oraz punktem 2 warunków zajęcia pasa drogowego określonych w decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2011 r.; w punkcie 3 o ustaleniu opłaty za zajęcie terenu w pasie drogowym w wysokości 10.449,30 zł; w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję I instancji.

Powyższą decyzję skarżący uczynili przedmiotem skargi, którą wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił (sygn. akt VI SA/Wa 587/13).

Skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie złożyli M.W.M..

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygn. akt II GSK 167/14 w pkt. 1 uchylił zaskarżony wyrok, w pkt. 2 uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 3 postanowił o kosztach.

NSA za trafny uznał zarzut dotyczący błędnego naliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w świetle treści załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 17 marca 2011 r. nr XII/200/2011, określającego stawki za zajęcie pasa drogowego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że SKO przyjęło niewłaściwą podstawę ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, gdyż do jej wyliczenia zastosowało stawkę z poz. 14 uchwały, odnoszącą się do "innych celów", a nie stawkę określoną w poz. 9a załącznika nr 2 do powołanej uchwały - "zorganizowanie targowiska" . Dlatego też uznał, że decyzja SKO w kwestii dotyczącej naliczenia opłat za zajęcie pasa drogowego narusza art. 40 ust. 3 w związku z ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.; dalej: u.d.p.) w związku z pkt. 9 załącznika nr 2 do powołanej uchwały. Wskazując, że skoro w uchwale wymienione zostało 13 celów, a wśród nich znajduje się cel na jaki wnioskodawcy chcieli zająć pas drogowy, to błędne było ustalenie opłaty na innej podstawie. Dodatkowo NSA zwrócił uwagę, że przyjęcie podstawy wyliczenia opłaty niekorzystnej dla odwołujących się było działaniem sprzecznym z treścią art. 139 k.p.a.

W wytycznych dla organu administracji NSA nakazał SKO wziąć pod uwagę, że nie było kwestionowane przez skarżących w skardze i w zarzutach kasacyjnych rozstrzygnięcie przyjęte w zaskarżonej decyzji, co do wielkości powierzchni objętej wnioskiem i decyzją i w tej kwestii było ono w sposób oczywisty prawidłowe. Zwrócił też uwagę, że decyzja administracyjna, w szczególności taka jak dotycząca zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, powinna być precyzyjna, jednoznaczna i sformułowana w sposób wykluczający spory co do praw i obowiązków strony.

Decyzją z dnia 21 maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu odwołania M.W.M. od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] września 2011 r. orzekło o:

1. zezwoleniu M.W.M. na zajęcie pasa drogi publicznej na obszarze przejścia podziemnego oraz w pobliżu tego przejścia, zlokalizowanego w pasie drogowym drogi wojewódzkiej ul. [...], o łącznej powierzchni 298,70 m2, na okres od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. na prawach wyłączności (w celu funkcjonowania zorganizowanego targowiska w przejściach podziemnych i naziemnego);

2. ustaleniu warunków zajęcia pasa drogowego, zgodnych z pkt. 1.1/, 1.3/ - 1.17/ oraz punktem 2/ warunków zajęcia pasa drogowego określonych w decyzji [..] z dnia [...] września 2011 r., nadto ustaliło, iż zobowiązani są do użytkowania zajętego pasa drogowego jedynie na cel określony w decyzji;

3. ustaleniu opłaty za zajęcie terenu w pasie drogowym w wysokości 8.440,10 zł (osiem tysięcy czterysta czterdzieści złotych 10/100);

w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia.

Organ wskazał, że w uprzednio wydanej decyzji ustalono, że możliwe jest wydanie zezwolenia jedynie na taką powierzchnię zajęcia, o jaką wnioskowały strony. Z tych względów SKO zezwoliło stronom na zajęcie pasa drogowego o powierzchni łącznej 298,70 m2. Z uwagi na wiążący charakter orzeczenia NSA, SKO zastosowało stawkę opłaty za zajecie pasa drogowego drogi wojewódzkiej z pkt. 9 – "zorganizowane targowiska" z załącznika nr 2 do uchwały nr XII/200/2011 i ustaliło opłatę za zajęcie psa drogowego w kwocie 8.440,10 zł.

Od wymienionej na wstępie decyzji M.M.w. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w całości.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - stosownie do art. 153 p.p.s.a. - związane było oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 167/14.

W ocenie Sądu skarga na decyzję SKO z dnia 21 maja 2015 r. nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, obowiązany był przede wszystkim do skontrolowania, czy organ administracji publicznej wydając zaskarżoną decyzję działał w trybie związania wydanym wyrokiem i czy treść wydanej decyzji odpowiada wytycznym jakie w swoim orzeczeniu zawarł Naczelny Sąd Administracyjny.

Zdaniem WSA, SKO wydając zaskarżoną decyzję zastosowało się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego. SKO uchyliło decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 22 września 2011 r. w części zawartej w punktach 1, 2 i 3 i orzekło odpowiednio w pkt 1 i 2 jak w decyzji z dnia 19 grudnia 2012 r., a w pkt 3 ustaliło opłatę za zajęcie terenu w pasie drogowym w wysokości 8.440,10 zł, zgodnie ze stawką wynikającą z poz. 9 załącznika nr 2 do uchwały nr XII/200/2011.

Sąd I instancji podkreślił również, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie SKO co do wielkości powierzchni objętej wnioskiem stron oraz decyzją o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Natomiast wszystkie podniesione zarzuty dotyczące naruszenia zasad konstytucyjnych oraz naruszenia prawa procesowego zostały przez NSA uznane za nieusprawiedliwione lub nie mające wpływu na wynik sprawy.

W związku z powyższym, analizując powołane w rozpoznawanej skardze zarzuty, Sąd I instancji uznał je za niewystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji szczegółowo i wszechstronnie wyjaśnia przyczyny podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), które zapadło po zebraniu i rozpoznaniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Sąd I instancji nie dopatrzył się też naruszenia przez organ art. 80 k.p.a. Nietrafnie również, zdaniem WSA, skarżący wywodzą o naruszeniu zasad konstytucyjnych, w tym zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady równego traktowania czy też zasady legalizmu.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących nakazu ponoszenia przez skarżących pełnych kosztów utrzymania ogólnodostępnej części przejścia podziemnego WSA uznał twierdzenia skarżących za bezzasadne. Stwierdził, że żadna z części zaskarżonej decyzji nie nakładała na skarżących wspomnianego obowiązku, na co zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt II GSK 167/14), wskazując, że takie rozstrzygnięcie nie wynika ani z decyzji I ani II instancji. Sąd II instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 39 ust. 4 u.d.p., utrzymanie obiektów i urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, należy do ich posiadaczy. Wskazał, że z ww. przepisu nie wynika obowiązek ponoszenia kosztów utrzymywania czystości i oświetlenia w całym przejściu podziemnym przez podmiot zajmujący jedynie jego część.

M.W.M. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2, art.7, art. 32, art. 87 oraz art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 40 ust. 2 pkt 4, art. 20 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 140, poz. 1481), oraz § 4 i § 60 - 67 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735) przez przyjęcie, że podmiot zajmujący jedynie część przejścia podziemnego ponosi obowiązek utrzymania czystości i oświetlenia w całym przejściu podziemnym, co rażąco narusza dyspozycję art. 39 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz polegające na określeniu warunków i zastosowanie przepisów sprzecznie ustawowych jako podstawy materialnej zaskarżonego orzeczenia, a także polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, co skutkowało oddaleniem skargi, pomimo że była ona zasadna co narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz nakaz równego traktowania, będący emanacją określonej w art. 32 Konstytucji zasady równości;

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 2, art. 32, art. 184 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 77, 107 i 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 167/14, brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo istnienia ku temu podstaw w konsekwencji naruszenia prawa materialnego i procesowego przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej w szczególności samorządowego kolegium odwoławczego;

art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) oraz art. 141 § 2 i § 4 p.p.s.a. polegające na nie wzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy a przede wszystkim na nie rozpoznaniu zarzutów skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Natomiast przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu, który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zauważyć, że uzasadniając skargę kasacyjną, skarżący wskazali, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, kto ponosi koszty utrzymania drogowych obiektów inżynierskich – przejść podziemnych zlokalizowanych w pasie drogowym, w tym ponoszenia kosztów oświetlenia, o których mowa w art. 20 pkt 4 w zw. z art. 40 ust. 1 pkt 4 u.d.p., ich powierzchni ogólnodostępnej przeznaczonej do ruchu pieszego w sytuacji gdy adresat decyzji zajmuje tylko jego część. Podnieśli, że z przepisu art. 39 ust. 4 u.d.p. nie wynika obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania czystości i oświetlenia w całym przejściu podziemnym przez podmiot zajmujący jedynie jego część. Wskazali również, że taka ocena prawna została wyrażona w wyroku NSA sygn. akt II GSK 167/14.

Z dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że rzeczywistej istoty problemu skarżący upatrują w tym, że Prezydent m. st. Warszawa zezwalając innemu niż skarżący podmiotowi na zajęcie pasa drogowego w tym samym przejściu podziemnym, w decyzjach określał zwrot ½ poniesionych przez ten podmiot kosztów zużycia energii elektrycznej dotyczącej ogólnodostępnej części przejścia podziemnego, którego to uprawnienia skarżącym nie przyznano.

Dokonując oceny pierwszego ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, to jest zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów art. 2, 7, 32 ,87 i 184 Konstytucji RP, art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 20 pkt 4 u.d.p. oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i § 4 i § 60 - 67 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest nietrafny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym.

Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem strony, rozumienia naruszonego przepisu. Wyjaśnień takich w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zabrakło.

Ponadto, NSA zauważa, że wskazanych przepisów Konstytucji WSA nie mógł naruszyć poprzez ich błędne zastosowanie, ponieważ nie były one podstawą wyrokowania, a w postępowaniu administracyjnym podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Podobnie nie były podstawą wyrokowania i wydania decyzji wskazane w zarzucie przepisy rozporządzeń Rady Ministrów i Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej oraz art. 20 pkt 4 u.d.p. Natomiast przepis art. 40 ust. 2 pkt 4 u.d.p. był podstawą udzielenia skarżącym zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a skarżący nie uzasadnili na czym miałoby polegać jego błędne zastosowanie.

Niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów skarżący kasacyjnie upatrują w przyjęciu przez organy orzekające i WSA, że podmiot zajmujący jedynie część przejścia podziemnego ponosi obowiązek utrzymania czystości i oświetlenia w całym przejściu podziemnym, co rażąco narusza dyspozycję art. 39 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, a także polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż w sprawie nie doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, co skutkowało oddaleniem skargi, pomimo że była ona zasadna co narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz nakaz równego traktowania, będący emanacją określonej w art. 32 Konstytucji zasady równości.

Zarzut ten jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, ponieważ będąca przedmiotem kontroli w tym postępowaniu sądowym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. zezwalająca na zajęcie przez M.W.M. określonego pasa drogi nie nakładała na nich obowiązku ponoszenia kosztów utrzymania czystości i oświetlenia w całym przejściu podziemnym, co trafnie stwierdził Sąd I instancji. Decyzja ta w punkcie 2 orzekła o ustaleniu warunków zajęcia pasa drogowego, zgodnych z punktami 1.1, 1.3 do 1.17 oraz punktem 2 warunków zajęcia pasa drogowego określonych w decyzji [...] z dnia [...] września 2011 r. wskazując dodatkowo, że wnioskodawca zobowiązany jest do użytkowania zajętego pasa drogowego jedynie na cel określony w decyzji. Żaden z punktów 1.1 oraz 1.3 – 1.17 oraz punkt 2 nie zawierają wskazanego przez skarżących zapisu. Podkreślić należy, że punkt 1.2 warunków zajęcia pasa drogowego stanowiących załącznik nr 2 do decyzji z dnia 22 września 2011 r. wskazujący, że pod pojęciem "targowisko" zlokalizowane w przejściu podziemnym należy rozumieć całą powierzchnię przejścia podziemnego i pomieszczeń z wyłączeniem schodów i klatek schodowych oraz łączników, określoną szczegółowo w załączniku nr 1 do decyzji, został uchylony wraz z punktem 3 decyzji organu I instancji, a jego treść nie została włączona do warunków zajęcia pasa drogowego w punkcie 2 decyzji SKO.

Zarzut naruszenia wynikającej z art. 32 Konstytucji RP zasady równości skarżący wywodzą z faktu, że Prezydent m.st. Warszawy zezwalając innym podmiotom na zajęcie pasa drogowego w tym samym przejściu podziemnym, określił w decyzjach dotyczących tych podmiotów zwrot ½ poniesionych kosztów zużycia energii elektrycznej dotyczącej ogólnodostępnej części przejścia podziemnego.

Zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem dla oceny legalności kontrolowanej decyzji nie ma znaczenia powoływana przez skarżących praktyka zwrotu 50 % kosztów zużytej energii elektrycznej dla innych podmiotów.

Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że istoty sporu skarżący upatrują w kwestiach, które nie były przedmiotem orzekania przez organy administracji, w kontrolowanej decyzji nie ma bowiem rozstrzygnięcia dotyczącego ponoszenia kosztów oświetlenia dotyczących ogólnodostępnej części przejścia podziemnego, a sąd administracyjny nie mógł dokonać kontroli nieistniejącego w tej materii rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego należy przypomnieć, że zarzucono naruszenie art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 2, art. 32, art. 184 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 77, 107 i 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 167/14, brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo istnienia ku temu podstaw w konsekwencji naruszenia prawa materialnego i procesowego przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej w szczególności samorządowe kolegium odwoławcze.

W pierwszej kolejności NSA stwierdza, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy.

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone zostały w wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 167/14, którym Sąd uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję SKO, wskazując że SKO przyjęło niewłaściwą podstawę ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Pozostałych zapisów decyzji NSA nie uznał za niezgodne z przepisami. NSA stwierdził również, że nie są usprawiedliwione zarzuty dotyczące ponoszenia kosztów oświetlenia i utrzymania czystości przejścia podziemnego w pełnej wysokości, bowiem takie rozstrzygnięcie nie wynika ani z decyzji organu I instancji, ani z decyzji organu II instancji.

WSA stwierdził, że SKO wydając zaskarżoną decyzję zastosowało się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stanowisko to uznaje za uzasadnione.

Przechodząc do oceny naruszenia kolejnych wskazanych w ramach omawianego zarzutu przepisów należy ponownie przypomnieć, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym, i profesjonalnym, co oznacza, że jej skuteczność zależy od trafności i poprawności zbudowania zarzutu i przedstawienia jego uzasadnienia. Zatem skarga kasacyjna powinna wskazywać, które działania Sądu I instancji i w jaki sposób naruszały prawo procesowe lub materialne poprzez akceptację wadliwych działań organów administracji. Ogólnikowe powołanie się na przepisy Konstytucji RP, to jest art. 2, art. 32, art. 184 i przepisy art. 6, 7, 77, 107 i 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. bez wskazania, w jaki sposób organ wymienione przepisy naruszył, wymogu tego nie spełnia. Wskazanych przepisów Konstytucji WSA nie mógł naruszyć, ponieważ nie były one podstawą wyrokowania, a w postępowaniu administracyjnym podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Przepisy konstytucyjne mogłyby zostać naruszone, ale tylko poprzez naruszenie konkretnych przepisów procesowych, gdyż wyrażone w nich zasady konkretyzują przepisy określonych procedur k.p.a. i p.p.s.a. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona nie podniosła skutecznie zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. ani p.p.s.a., to tym samym nie wykazała naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji RP. Brak wyjaśnienia, na czym polegało naruszenie przepisów prawa procesowego powoduje, że wymienione zarzuty są gołosłowne i nie spełniają wymogów ustawowych, zatem nie mogą zostać uznane za usprawiedliwione.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez wyrok art. 141 § 2 i § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zdaniem autora skargi kasacyjnej polega na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a przede wszystkim nierozpoznaniu przez WSA zarzutów skargi. Z treści art. 141 § 2 p.p.s.a. wynika, że w sprawie, w której oddalono skargę, sporządza się uzasadnienie na żądanie strony złożone w ustawowo określonym terminie. Wyrok objęty skargą kasacyjną posiada uzasadnienie pomimo oddalenia skargi, zatem zostało ono sporządzone, a więc nie mogło dojść do naruszenia tej normy prawnej. Z kolei art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Analiza tej części wyroku wskazuje, że uzasadnienie spełnia warunki z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten nie nakazuje odniesienia się przez Sąd do każdego z podnoszonych w skardze zarzutów. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Deficytu uzasadnienia wyroku strona skarżąca upatruje w nieodniesieniu się przez WSA (a uprzednio przez SKO) do podnoszonego przez stronę problemu ponoszenia kosztów oświetlenia przejścia podziemnego. Zarzut ten jest nieuzasadniony również dlatego, że Sąd I instancji podnoszenie tego problemu przez stronę zauważył i uznał, że twierdzenia skarżących są w tym zakresie bezzasadne, ponieważ żadna z części zaskarżonej decyzji nie nakładała na nich tego obowiązku.

Brak zgody strony, co do ocen sformułowanych w uzasadnieniu wyroku nie oznacza naruszenia wskazanego przepisu.

Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.