Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2908/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt. 1, art. 7 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 14a par. 2 pkt 2, par. 4, , par. 3 , art. 120 i art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia

którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniosek Skarżącej [...] – I. z dnia 24 stycznia 2012 r. uzupełniony pismami z dnia 26 stycznia 2012 r. oraz z dnia 26 marca 2012 r. o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania odpadów pozostawił bez rozpatrzenia.

Skarżąca wystąpiła o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa

podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług

w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania odpadów. Wskazała, że działa

na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych (Dz. U.

z 2009 r. Nr 84, poz. 710) oraz na podstawie statutu. Członkiem Skarżącej może być

podmiot w dowolnej formule organizacyjno-prawnej związany z ciepłownictwem

działający na terenie kraju.

W złożonym wniosku Izba wskazała, iż podmioty zrzeszone w I. prowadzą

działalność gospodarczą polegającą na wytwarzaniu w jednym procesie

technologicznym w sposób skojarzony energii elektrycznej oraz ciepła w postaci

czynnika (najczęściej wody) o wysokiej temperaturze, jak również wyłącznie ciepła

dla miejskiej sieci ciepłowniczej lub przemysłu. Efektem ubocznym tego procesu jest

powstanie mieszanki popiołowo-żużlowej. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27

kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243) posiadacz odpadów

może przekazać określone rodzaje odpadów w celu ich wykorzystania osobie

fizycznej lub jednostce organizacyjnej, niebędącym przedsiębiorcami, na ich własne

potrzeby. W związku z tym odpady powstałe w takiej produkcji mogą być

przedmiotem nieodpłatnej dostawy na rzecz innych podmiotów (w tym osób

fizycznych będących pracownikami) na cele niezwiązane z prowadzonym

przedsiębiorstwem. Podmioty zrzeszone w I. zdecydowały się na skorzystanie

z możliwości przewidzianej w ustawie o odpadach i udostępniają powstałą

mieszankę popiołowo-żużlową osobom fizycznym nieprowadzącym działalności

gospodarczej. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 ustawy o odpadach, prowadzenie

działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez osoby

fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga

zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku.

Wątpliwości Skarżącej budzą wydawane interpretacje indywidualne

rozstrzygające kwestie związane z nieodpłatnym wydaniem odpadu, w zakresie

w jakim te czynności są uznane za dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy

z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.

1054), dalej "u.p.t.u.". Wprawdzie zagadnienie będące przedmiotem wniosku nie było

jeszcze przedmiotem rozważań w wydawanych przez organy podatkowe

interpretacjach indywidualnych, jednakże w związku z tym, że jest to zagadnienie

dotyczące wielu podmiotów oraz z uwagi na fakt, że kwestia opodatkowania

nieodpłatnego przekazania odpadów była już przedmiotem rozbieżnych rozstrzygnięć

organów podatkowych, I. wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej. We wniosku wskazała też interpretacje, które według niej wydane zostały w takim samym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym).

Organ wskazał, że jednym z podstawowych warunków, który musi być

spełniony w celu wydania interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego przez

Ministra Finansów, jest wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa

podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz interpretacjach

indywidualnych wydanych przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej

w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich

samych stanach prawnych (art. 14a § pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

podatkowa Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm., dalej "O.p.").

Organ podkreślił ponadto, iż możliwość wydania interpretacji ogólnej na

wniosek nie dotyczy każdego przepisu, który rodzi wątpliwości wnioskodawcy, lecz

regulacji już zinterpretowanej przez organy podatkowe w sposób różnorodny

w przypadku takich samych stanów faktycznych (już zaistniałych) lub zdarzeń

przyszłych (przewidzianych w przyszłości). Organ wskazał również, że występując

o wydanie interpretacji ogólnej wnioskodawca jest obowiązany nie tylko odwołać się

do aktów wydanych przez wymienione w art. 14a § 2 pkt 2 O.p. organy, ale również

wskazać - w odniesieniu do każdego z tych aktów - zarówno rozbieżność stosowania

prawa jak i tożsamość stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w nich

przedstawionego. Przesłanka występowania "takiego samego stanu faktycznego"

oznacza stwierdzenie identycznego stanu faktycznego, przez który należy rozumieć

istnienie w rzeczywistości w różnych sprawach takiego samego stanu faktycznego.

Minister Finansów, po dokonaniu analizy treści, zarówno opisu zagadnienia

przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa

podatkowego jak i powołanych przez Skarżąca rozstrzygnięć, stwierdził, że

w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki uzasadniające wydanie

interpretacji ogólnej, gdyż wskazane przez Skarżąca rozstrzygnięcia zostały wydane

w różnych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych).

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) przepisu art. 14a § 3 O.p., poprzez niewydanie interpretacji przy spełnieniu

przesłanek ustawowych;

b) przepisu art. 14a § 2 O.p., poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów

prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów

określonych w tym przepisie;

c) przepisu art. 14a § 4 O.p., poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku

spełniającego przesłanki wskazane w art. 14a § 2 i 3 O.p.;

d) przepisu art. 120 O.p., poprzez działanie poza zakres wyznaczonym przez

obowiązujące przepisy, w tym w szczególności z naruszeniem przepisów o wydaniu

interpretacji ogólnej;

e) przepisu art. 121 § 1 O.p., poprzez liczne naruszenia przepisów, co nie może

zostać uznane za działanie budzące zaufanie do organów podatkowych.

Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy

postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powołał się na art. 14a § 1, § 2, § 4 pkt 1 O.p., i wskazał, że

celem wprowadzenia przepisów dotyczących interpretacji ogólnych wydawanych na

wniosek było umożliwienie wnioskodawcom inicjowania wyjaśniania przez ministra

właściwego do spraw finansów publicznych wątpliwości interpretacyjnych istniejących

na poziomie ogólno-abstrakcyjnym, będących źródłem niejednolitego stosowania

przepisów materialnego prawa podatkowego mającego miejsce

w zindywidualizowanych, konkretnych sprawach.

Po dokonaniu analizy treści zarówno opisu zagadnienia przedstawionego we

wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego z 24 stycznia

2012 r., doprecyzowanego w uzupełnieniu wniosku z 26 marca 2012 r., jak

i powołanych przez Skarżącą rozstrzygnięć, Minister Finansów stwierdził, że

w sprawie nie zostały spełnione warunki uzasadniające wydanie interpretacji ogólnej,

gdyż wskazane przez Skarcą rozstrzygnięcia zostały wydane w różnych stanach

faktycznych (zdarzeniach przyszłych) - analiza postanowienia oraz interpretacji

indywidualnych, które zostały wskazane przez Skarżącą, nie uprawnia stwierdzenia,

iż w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich

samych stanach prawnych wydane zostały interpretacje indywidualne czy też

postanowienie pozwalające stwierdzić zaistnienie niejednolitego stosowania

przepisów prawa podatkowego.

W żadnej ze wskazanych interpretacji indywidualnych organy podatkowe nie

dokonały niejednolitej interpretacji przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1-3 u.p.t.u.,

gdyż ocena przez organy podatkowe części stanowisk zaproponowanych przez

wnioskodawców jako prawidłowe, przy jednoczesnej ocenie innych stanowisk

w podobnych sprawach za nieprawidłowe, była konsekwencją różnic w formułowaniu

przez wnioskodawców pytań i własnych stanowisk. Tym samym, w niniejszej sprawie

nie został spełniony warunek wynikający z art. 14a § 2 pkt 2 O.p., dotyczący wymogu

niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w takich samych stanach

faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, w związku z czym zasadne było wydanie

postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W związku z tym, za

bezzasadne Organ uznał sformułowane przez Skarżącej zarzuty naruszenia

przepisów art. 14a § 3, art. 14a § 2 oraz art. 14a § 4 O.p..

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Organ pierwszej instancji

przepisów postępowania art. 120 i art. 121 § 1 O.p., Minister Finansów stwierdził, że

Skarżąca poza ogólnymi stwierdzeniami o "działaniu poza zakresem wyznaczonym

przez obowiązujące przepisy", czy też o "licznych naruszeniach przepisów" - w żaden

konkretny sposób nie uargumentował tych zarzutów.

W skardze złożonej na ww. postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie

oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła

naruszenie:

- przepisu art. 236 i art. 239 w związku z Działem IV Rozdziałem 15 O.p. poprzez

utrzymanie przez Ministra Finansów w mocy Postanowienia pierwszej instancji

w sytuacji, gdy zażalenie wniesione przez Skarżącą zasługuje w całości na

uwzględnienie;

-przepisu art. 14d w związku z art. 14a § 9 O.p., poprzez nieuzasadnione wydanie

Postanowienia przez Organ odwoławczy utrzymującego w mocy postanowienie

pierwszej instancji pozostawiające wniosek Skarżącej bez rozpoznania pomimo

spełnienia przesłanek ustawowych, a w konsekwencji niewydanie interpretacji

ogólnej w terminie;

-przepisu art. 14a § 2 pkt 2 O.p., polegające na niewydaniu pisemnej interpretacji

przepisów prawa podatkowego (interpretacji ogólnej) mimo spełnienia wymogów

określonych w tym przepisie;

-przepisu art. 14a § 4 pkt 1 O.p., poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku

mimo, iż nie zaszły okoliczności określone w tym przepisie;

-przepisu art. 120 O.p. w związku z przepisem art. 14a § 3 O.p., poprzez liczne

naruszenia obowiązujących przepisów, skutkujące pozostawieniem wniosku

o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, pomimo spełnienia przesłanek

ustawowych;

przepisu art. 121 § 1 O.p. w związku z przepisem art. 14a i 14d O.p., poprzez liczne

naruszenia przepisów, co nie może zostać uznane za działanie budzące zaufanie do

organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte

w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przed odniesieniem się do istoty sprawy Sąd uznał za uzasadnione wskazanie,

iż Minister Finansów nieprawidłowo wskazuje w wydanych rozstrzygnięciach, iż

powołane przez Stronę interpretacje indywidualne zostały wydane przez dyrektorów

izb skarbowych. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. to "minister właściwy do spraw finansów

publicznych", na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej

sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację

indywidualną). Wprawdzie tenże właściwy minister, mocą art. 14b § 6 O.p., w celu

zapewnienia jednolitości wydawanych wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi

wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do

wydawania interpretacji indywidualnych (a więc interpretacji, o których mowa w art.

14b § 1 O.p., czyli interpretacji wydawanych w trybie wnioskowym) ale, co należy

podkreślić, "w jego imieniu" i w ustalonym zakresie określając jednocześnie

właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów. Interpretacja

indywidualna wydana przez tak upoważniony organ, nie jest zatem interpretacją

wydaną w imieniu własnym tegoż organu, lecz w imieniu ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, czyli organu upoważniającego. Tym samym

powierzenie przez Ministra Finansów czynności związanych z wydaniem interpretacji

indywidualnej podległym mu organom, z prawnego punktu widzenia, nie skutkuje

zmianą strony podmiotowej, którą należy uznawać za wydającą interpretacje

indywidualne, lecz jedynie wywołuje skutek faktyczny polegający na tym, że

sporządzenie interpretacji zostaje zrealizowane przez upoważniony organ. Organ

upoważniony czyni to jednak tak, jakby czynił to Minister Finansów, gdyż wydaje

interpretację w jego imieniu.

Wskazać też można, że ustawodawca w przepisach rozdziału 1a zatytułowanego

"Interpretacje przepisów prawa podatkowego" działu II Ordynacji podatkowej

formułując kompetencje organów w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych

przypisał je wyłącznie: w art. 14b § 1 O.p. - ministrowi właściwemu do spraw

finansów publicznych oraz w art. 14j § 1 O.p. - wójtom, burmistrzom (prezydentom

miast) starostom lub marszałkom województwa, stosownie do ich właściwości. Żaden

inny organ nie może zatem we własnym imieniu wydać interpretacji indywidualnej,

gdyż lista stworzona przez ustawodawcę w tym zakresie jest listą zamkniętą.

W szczególności poza nią pozostają dyrektorzy izb skarbowych. Nie przewidziano

bowiem dla nich roli podmiotów samodzielnie wydających interpretacje indywidualne.

Rola tych organów w wydawaniu interpretacji wynika wyłącznie z możliwości

scedowania na nie, w oparciu o wyraźną normę prawną art. 14b § 6 O.p.,

kompetencji ministra właściwy do spraw finansów publicznych do wydania

interpretacji. W takim przypadku interpretacja indywidualna nie jest wydawana

bezpośrednio przez Ministra Finansów, lecz przy wykorzystaniu organów jemu

podległych. Nie jest to jednak własna kompetencja takich organów, gdyż wydają one

interpretację "w imieniu" Ministra Finansów. Z tej przyczyny wydana interpretacja

indywidualna jest nadal interpretacją Ministra Finansów, a stanowisko w niej zawarte

- stanowiskiem tegoż Ministra.

Z interpretacją indywidualną dyrektora izby skarbowej moglibyśmy mieć do

czynienia wtedy, gdyby delegacja ustawowa stanowiła o możliwości upoważnienia

przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych podległych jemu organów

do wydawania interpretacji indywidualnych w ramach ich własnych kompetencji

(w ich własnym imieniu). Takiej jednak sytuacji prawodawca nie przewidział.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, interpretacje indywidualne wydawane przez

dyrektorów izb skarbowych wskazanych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra

Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania

interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) są

interpretacjami Ministra Finansów, nie zaś interpretacjami tychże dyrektorów.

Odnosząc się do istoty sporu, wskazać przede wszystkim należy, iż wydanie

interpretacji ogólnej na wniosek, uwarunkowane jest wystąpieniem przesłanek

ustawowych określonych w art.14a § 2 i 3 O.p. Są to rozbieżności w stosowaniu

przepisów prawa podatkowego w takich samych stanach faktycznych lub

zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych. Wniosek

o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności

wydania interpretacji ogólnej, w szczególności wskazanie niejednolitego stosowania

przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz

interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe oraz organy

kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych,

oraz w takich samych stanach prawnych.(art. 14a § 2 pkt 1 i 2 O.p.) Ponadto w dniu

złożenia wniosku w sprawach, o których mowa w § 2 pkt 2, nie może toczyć się

postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej albo

od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione odwołanie lub

zażalenie.(art.14a § 3 O.p.)

Niespełnienie wyżej wymienionych warunków uprawnia Ministra Finansów do

pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, (art. 14a §

4 pkt 1 O.p).

Mając powyższe na uwadze zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy

jest ustalenie czy - wskazane przez wnioskodawcę jako rozbieżne - decyzje,

postanowienia luh interpretacje indywidualne, dotyczyły takiego samego stanu

faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) i wydane zostały w takim samym stanie

prawnym.

W ocenie Sądu trafne jest stanowisko Ministra Finansów, iż skarżący nie

wykazał zaistnienia przesłanek do wydanie ogólnej interpretacji i w sprawie należało

zastosować art. 14a § 4 pkt 1 O.p.

We wniosku o wydanie interpretacji ogólnej Wnioskodawca zwrócił się o rozstrzygnięcie kwestii czy nieodpłatne wydanie odpadów może być uznane za

dostawę towarów, czy też nie (na przykładzie mieszanki popiołowo-żużlowej).

Wnioskodawca wskazał, że mieszanka popiołowo-żużlowa powstaje jako efekt

uboczny procesu wytwarzania energii elektrycznej oraz ciepła w postaci czynnika.

Jest to odpad, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 kwietniu

2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.). Mieszanka ta

jest przekazywana osobom fizycznym, niebędącym przedsiębiorcami, na ich własne

potrzeby. Celem wydania mieszanki popiołowo-żużlowej jest nieponoszenie kosztów

jej utylizacji, zaś mieszanka popiołowo-żużlowa nie ma wartości handlowej w stanie

w jakim jest przekazywana osobom fizycznym nieprowadzącym działalności.

W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca wskazał, że wątpliwości dotyczą tego

czy przekazanie odpadów poprodukcyjnych stanowi nieodpłatne przekazanie

odpadów w rozumieniu art. 7 ust.1 ustawy o VAT, czy też przekazanie odpadów nie

stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.

Jako przykład niejednolitości w stosowaniu przepisów prawa przywołane

zostały interpretacje indywidualne oraz postanowienie, które dotyczą nieodpłatnego

przekazania rolnikom odpadów ściekowych, nieodpłatnego przekazania rtęci, opon

0. innych odpadów związanych z eksploatacją pojazdów komunikacji miejskiej na

rzecz przedsiębiorstw zajmujących się recyklingiem i utylizacją, nieodpłatnego

przekazania odpadów poubojowych i poprodukcyjnych hodowcom zwierząt

futerkowych, nieodpłatnego przekazania odpadów dywanowych organizacjom

pożytku publicznego, placówkom kulturalno- oświatowym, szpitalom oraz kościołom

i związkom wyznaniowym, nieodpłatnego przekazania odpadów zrębowych

w zakresie nieodpłatnej służebności gruntowej. W żadnej jednak z tych interpretacji,

ani też postanowieniu, nie następuje przekazanie odpadów na rzecz osób fizycznych

nieprowadzących działalności gospodarczej. Ponadto, w grupie podmiotów

otrzymujących nieodpłatnie różnego rodzaju odpady występuje wewnętrzne

zróżnicowanie w zakresie osobowości prawnej oraz podmiotowości

prawnopodatkowej w odniesieniu do podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe

pod uwagę podzielić należy stanowisko Ministra Finansów, że przedstawione przez

Wnioskodawcę rozstrzygnięcia są wydane w różnych stanach faktycznych

(zdarzeniach przyszłych), dotyczą one bowiem różnych sytuacji, w których dochodzi

do nieodpłatnego przekazania odpadów (w jednym z przypadków przekazanie

odpadów następuje w celu ich utylizacji, w innym odpady mają być wykorzystane

jako karma dla zwierząt, w kolejnym zaś jako nawóz do nawożenia gleby). Czyli inny

jest cel wykorzystania odpadów przez podmioty je otrzymujące oraz każdy podmiot,

który wytwarza odpady gospodaruje nimi w inny sposób. Inny jest także rodzaj

przekazywanego odpadu (osady ściekowe, oleje, smary, źródła światła zawierające

rtęć, odpady poubojowe i poprodukcyjne pochodzenia zwierzęcego, odpady

zrębowe, odpady dywanowe), a co za tym idzie inny jest sposób postępowania

z tymi odpadami przez osoby je otrzymujące. Także w powołanych przez

Wnioskodawcę rozstrzygnięciach odpady są przekazywane różnym odbiorcom, tj.

rolnikom, firmom zajmującym się recyklingiem lub utylizacją, hodowcom zwierząt

futerkowych, organizacjom pożytku publicznego, placówkom kulturalno oświatowym,

szpitalom, kościołom i związkom wyznaniowym. Zatem każdy z tych podmiotów

wykorzystuje otrzymany odpad do swoich indywidualnych (innych) celów.

Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, iż w żadnej ze wskazanych

interpretacji indywidualnych organy podatkowe nie dokonały niejednolitej

interpretacji przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1-3 u.p.t.u., gdyż ocena przez

organy podatkowe części stanowisk zaproponowanych przez wnioskodawców jako

prawidłowe, przy jednoczesnej ocenie innych stanowisk w podobnych sprawach za

nieprawidłowe, była konsekwencją różnic w formułowaniu przez wnioskodawców

pytań i własnych stanowisk.

Co prawda, w każdym z powołanych we wniosku rozstrzygnięć dochodzi do

nieodpłatnego przekazania, jednakże przedmiot tej czynności w każdym przypadku

jest inny - powstaje w wyniku innego procesu. Inny jest cel przekazania odpadów,

sposób ich wykorzystania oraz podmiot je otrzymujący. Inna jest także ich wartość

i przydatność do dalszego wykorzystania.

Natomiast nieodpłatne przekazanie mieszanki popiołowo-żużlowej -

bezpośrednio dotyczące członków I. – nie jest przedmiotem żadnego ze wskazanych we wniosku rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu, za nieuzasadnione należało uznać stwierdzenie Skarżącej, iż "we wszystkich interpretacjach indywidualnych

i postanowieniach przytoczonych przez Skarżącą zdarzenia w nich przedstawione

dotyczyły kwestii nieodpłatnego przekazania odpadów nie mających wartości

handlowej - skoro nie wszystkie z nich zawierają informację, że odpady, o których

w nich mowa, rzeczywiście nie mają wartości handlowej. Nie można więc zgodzić

się ze Stroną, iż jedynymi elementami różnicującymi stany faktyczne są rodzaj

odpadu oraz wartość przekazywanych odpadów.

Za nietrafne też należało uznać zarzuty skargi, z których, wynika, iż elementy, takie

jak: proces wytworzenia odpadu, wartość przekazanych odpadów, przydatność do

dalszego wykorzystania, sposób wykorzystania odpadów, przedmiot przekazania,

cel przekazania, nie mają znaczenia. Przede wszystkim, jak to już powyżej

podkreślono, na wszystkie te elementy Skarżąca sama wskazała we wniosku

o wydanie interpretacji ogólnej, przedstawiając zagadnienie, na tle którego miałaby

zostać wydana interpretacja ogólna.

Zważywszy na specyfikę materii, jaką są odpady, w tym również na prawne

ograniczenia obrotu odpadami, kwestia ta wymagałaby zbadania różnych stanów

faktycznych oraz uwzględnienia różnych okoliczności, w których może dochodzić do

dokonywania różnych czynności, których przedmiotem są odpady.

Sąd chciałby jeszcze raz podkreślić, iż jak wynika z wniosku Strony

zainteresowani członkowie I., nigdy nie zwracali się do Ministra Finansów

o wydanie interpretacji indywidualnej, trudno więc uznać za zasadny argument

Skarżącej, iż wydając interpretacją ogólną Minister Finansów zapobiegłby dalszym

rozbieżnościom jakie powstaną w rozstrzygnięciach organów podatkowych

wydanych na skutek złożenia wniosków przez poszczególne podmioty zrzeszone

w I..

Reasumując w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wynikający

z art. 14a § 2 pkt 2 O.p., dotyczący wymogu niejednolitego stosowania przepisów

prawa podatkowego w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach

przyszłych, w związku z czym zasadne było wydanie postanowienia o pozostawieniu

wniosku bez rozpatrzenia. W związku z tym, za bezzasadne Sąd uznał

sformułowane przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów art. 14a § 3, art. 14a §

2 oraz art. 14a § 4 O.p.

W świetle przedstawionych wyżej okoliczności za nieuzasadnione uznać także

należy zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p.

Zdaniem Sądu nie jest naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób

budzący zaufanie do organów podatkowych, pozostawienie bez rozpatrzenia

wniosku o wydanie interpretacji ogólnej następuje, przy braku spełnienia przesłanek

ustawowych do jej wydania.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r.-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr

153r.,poz.1270 ze zm.) skargę oddalił.