Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 507/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 pkt1i2 art. 14, art. 18, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi B. U. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi B. U. na przetwarzanie jej danych osobowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A., w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu decyzji, organ podał, że zdarzenie, które miało miejsce z domniemywanym ujawnieniem danych osobowych B. U., związane było z kontrolami nieruchomości w C. W trzy godziny po przeprowadzeniu kontroli właściciel posesji przy ul. [...] zaczepił B. U. na ulicy i użył w stosunku do niej słów obelżywych. Zdaniem strony, źródłem informacji o jej danych osobowych był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A., wykonując wezwanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2010 r., w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdził, że przetwarza dane skarżącej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), gdyż jest to niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Dane osobowe skarżącej przechowywane są w zbiorach korespondencyjnych postępowań skargowych i naprawczych organu nadzoru budowlanego w A. i udostępniane są tylko i wyłącznie w przypadkach prowadzonych postępowań administracyjnych na podstawie powyżej określonych ustaw.

W dalszej części pisma, Powiatowy Inspektor podał informacje o prowadzonych postępowaniach i poinformował, że skarżąca zarzuty pod jego adresem kierowała również do innych instytucji.

Zdaniem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, brak jest podstaw do uznania, że dane osobowe B. U. zostały udostępnione osobom nieupoważnionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A.

GIODO nie dysponuje żadnymi dowodami na potwierdzenie okoliczności przedstawionych w skardze strony, bowiem została ona oparta jedynie na przypuszczeniach i nie przedstawiała żadnych dowodów na ich potwierdzenie.

Z wyjaśnień Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że inspektorzy, podczas wykonywania czynności kontrolnych, o podjęcie których strona wniosła, nie udostępnili jej danych osobowych właścicielom kontrolowanych nieruchomości, gdyż nie była ona stroną postępowania. Zatem nie można wykluczyć, że dane te zostały pozyskane z innych źródeł.

GIODO podał również, że każdy, kto ma poczucie naruszenia jego dóbr osobistych może dochodzić swoich praw w drodze postępowania cywilnego.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) – w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą.

W uzasadnieniu decyzji organ podał m. in., że decyzja poprzedzająca jest prawidłowa, a podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty nie wskazują na nowe dowody oraz okoliczności, a tym samym nie uzasadniają konieczności jej zmiany.

Za bezzasadny uznał zarzut skarżącej, iż materiał dowodowy został zebrany w sposób niepełny, tj. z naruszeniem art. 75 i art. 77 Kpa. W ocenie GIODO, zaskarżona decyzja została wydana poprawnie i zawiera zarówno analizę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również jego ocenę i uzasadnienie rozstrzygnięcia.

B. U. wniosła na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zarzuciła, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, tj. art. 6 – 8, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 Kpa.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze GIODO stwierdził, że są nietrafne.

Skarżąca w skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 11 kwietnia 2012 r. wskazała m.in., że w sprawie istotne są nieformalne miejscowe związki, które ona odczuwa, gdyż nie wywodzi się z tego środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r.: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja

2011 r. nr [...], określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; zasądził od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej B. U. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, zaniechanie przez organ zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi istotne uchybienie, które doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, a nie, jak stwierdził organ, decyzji poprawnej, zawierającej analizę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również jego ocenę i uzasadnienie prawne. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane na podstawie odpowiedzi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] listopada 2010 r., udzielonej w związku z pismem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2010 r. Przekazane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśnienia i informacje nie zostały w żaden sposób sprawdzone przez GIODO.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w tej sytuacji trudno uznać, iż decyzje GIODO zostały wydane z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 75, 77 § 1, 80 i art. 107 Kpa.

Zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz bez zebrania i rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd dodał także, że rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest usunąć stwierdzone uchybienia, przeprowadzić postępowanie dowodowe w pełnym zakresie i załatwić sprawę w formie przewidzianej prawem.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 1982/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa procesowego i zarzut ten jest uzasadniony.

Zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy jak również złożone przez skarżącą kasacyjnie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyjaśnienia pozwalają stwierdzić, że w wyniku obywatelskich doniesień B. U., organy nadzoru budowlanego zobowiązane były wszczynać postępowania wyjaśniające z urzędu. Skarżąca nie była stroną tych postępowań. Stronami zaś były osoby, których dotyczyły składane przez skarżącą doniesienia i które mając dostęp do akt sprawy miały możliwość powziąć informację z czyjej inicjatywy organy podejmują przeciwko nim postępowania. GIODO ustalił powyższą okoliczność na podstawie pism wyjaśniających przesłanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co koresponduje z wyjaśnieniami skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji zarzucił Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych, "zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego" jednak mimo to nie zalecił jakie dowody organ powinien dodatkowo przeprowadzić. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wykazano także jak naruszenie przepisów art. 7, 8, 75, i 77 § 1, 80 i 107 Kpa, wpłynęło na wynik sprawy. Powyższe spowodowało, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 8, 75, 77 § 1, 80 i art. 107 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego jest uzasadniony.

Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2014 r. odniosła się do uzasadnienia wyroku NSA oraz podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty i wnioski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, pop Przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto w myśl art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 12 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j. t. Dz. U. z 2002r. nr 101, poz. 926 ze zm.), dalej "uodo", do zadań Generalnego Inspektora w szczególności należy kontrola zgodności przetwarzanych danych z przepisami o ochronie danych osobowych oraz wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonywania przepisów o ochronie danych osobowych.

Przepis art. 14 stanowi zaś, że w celu wykonywania zadań, o których mowa w art. 12 pkt 1 i 2, Generalny Inspektor, zastępca Generalnego Inspektora lub upoważnieni przez niego pracownicy Biura, zwani dalej "inspektorami", maja prawo:

1. wstępu, w godzinach od 6 do 22, za okazaniem imiennego upoważnienia i legitymacji służbowej, do pomieszczenia, w którym zlokalizowany jest zbiór danych, oraz pomieszczenia, w którym przetwarzane są dane poza zbiorem danych i przeprowadzenia niezbędnych badań lub innych czynności kontrolnych w celu oceny zgodności przetwarzania danych z ustawą,

2. żądać złożenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień oraz wzywać i przesłuchiwać osoby w zakresie niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego,

3. wglądu do wszelkich dokumentów i wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli oraz sporządzania ich kopii,

4. przeprowadzania oględzin urządzeń, nośników oraz systemów informatycznych służących do przetwarzania danych.

5. zlecać sporządzanie ekspertyz i opinii.

Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 uodo, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności:

1. usunięcie uchybień,

2. uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnianie danych osobowych,

3. zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe,

4. wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego,

5. zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom,

6. usunięcie danych osobowych.

Jednocześnie w przepisie art. 22 uodo ustawodawca wprowadził zasadę subsydiarności przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "Kpa", w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie stanowiąc, że postepowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Powyższe oznacza, że wykonując zadania określone w art. 12 pkt 1 i 2 uodo, Generalny Inspektor winien w pierwszej kolejności korzystać z zamkniętego katalogu uprawnień określonych w przepisie art. 14 uodo.

Tak też postąpił Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w niniejszej sprawie, rozpoznając skargę B. U. na przetwarzanie jej danych osobowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A., polegającą na bezprawnym ich udostępnieniu na rzecz właścicieli nieruchomości w C., co do których na jej wniosek podmiot ten przeprowadził czynności kontrolne. Zażądał mianowicie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. złożenia na podstawie art. 14 pkt 2 uodo pisemnych wyjaśnień co do okoliczności przedstawionych przez skarżącą.

Takie wyjaśnienia zostały przez ww. podmiot przedłożone i wynika z nich, że dane osobowe skarżącej są przez niego przetwarzane na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 uodo w związku z postepowaniami toczącymi się przed organem, tj. postępowaniem naprawczym wobec skarżącej dotyczącym istotnych odstępstw przy realizacji domu jednorodzinnego od uzyskanej decyzji – pozwolenia na budowę i zatwierdzonego tą decyzją projektu, w którym stroną jest sąsiad skarżącej – p. W. oraz postępowaniem wyjaśniającego wobec p. [...], wdrożonym na wniosek B. U., w którym z kolei ona jest skarżącą.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. wyjaśnił ponadto, że w postepowaniach kontrolnych prowadzonych na wniosek skarżącej wobec wskazanych przez nią właścicieli nieruchomości, skarżąca nie miała statusu strony, zaś zawiadomienia o wizji obiektów przez nią wyszczególnionych, przesłano jedynie do właścicieli tych działek bez informowania na czyj wniosek prowadzone są czynności kontrolne, a zatem z poszanowaniem zasad ochrony danych osobowych.

Podmiot ten wskazał również, iż w czasie czynności kontrolnych na wskazanych działkach, ich właściciele byli zorientowani z czyjego wniosku są one prowadzone, bowiem skarżąca robiła tym działkom zdjęcia, o czym informowali inspektorów. Dodał, że skarżąca zarzuty wobec PINB w A. na nierówne traktowanie obywateli, kierowała nie tylko do organów nadzoru budowlanego różnego szczebla, ale także do innych instytucji oraz mediów.

W ocenie Sądu Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zasadnie uznał, że przeprowadzone postepowanie nie potwierdziło zarzutów skarżącej wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. Stwierdzić przy tym należy, że jej stwierdzenia opierają się jedynie na przypuszczeniach i domniemaniach. Zasady doświadczenia życiowego wskazują natomiast, że nie sposób uznać, by w małym środowisku, jakim jest C., osoba spoza niego, która w dodatku "z rozgłosem" prowadzi projekt inwestycyjny, nie wzbudzała zainteresowania i pozostawała osoba anonimową.

Organ nie naruszył przy tym wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o ochronie danych osobowych. Działał bowiem w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, tj: przepisy uodo oraz Kpa (art. 6 Kpa), wyjaśnił w sposób należyty stan faktyczny sprawy i załatwił ją mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 Kpa). Wyjaśnić przy tym należy, że załatwienie sprawy niezgodnie z żądaniem, nie oznacza automatycznie naruszenia ww. przepisu. Także ocena sposobu prowadzenia postepowania nie daje podstaw do uznania, by została naruszona określona w art. 8 Kpa zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa. Ponadto przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe nie daje podstaw do stwierdzenia, że wystąpiło naruszenie art. 75 § 1 Kpa. Generalny Inspektor w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego prawidłowej oceny (art. 77 § 1 i 80 Kpa). Nie sposób też uznać, by skarżąca została pozbawiona możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa), wręcz przeciwnie, bardzo aktywnie brała udział w postępowaniu, miała więc pełna możliwość wypowiedzi również w tym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia, zdaniem Sądu, wymogi z art. 107 § 3 Kpa, albowiem organ wskazał, które fakty uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, a nadto wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując konkretne przepisy prawa.

Natomiast wskazywane naruszenie zasady szybkości postępowania (art.12 Kpa) nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenie prawa procesowego skutkować może uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Nie sposób natomiast odnieść się do zarzutu naruszenia art. 12 pkt 1 i 2 oraz art. 18 ust.1 uodo, bowiem skarżąca poza przytoczeniem ich treści nie wskazała, na czym miałoby ono polegać.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.