Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1620/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 5, art. 65 par. 2, art. 220 par. 1, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka - Medek po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 290/08 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 5 marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległość z tytułu podatku od towarów i usług z grudzień 2003 r., od stycznia do czerwca 2004 r. wraz z odsetkami oraz koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 290/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S.

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że reprezentujący skarżącego doradca podatkowy P. B., zarządzeniem z dnia 26 maja 2008 r., został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi w dniu 29 maja 2008 r.

Tym samym termin do zrealizowania wezwania upływał 5 czerwca 2008 r., który to dzień nie był dniem ustawowo wolnym od pracy.

Jednakże pełnomocnik strony uiścił wpis dopiero 6 czerwca 2008 r.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji zmuszony był skargę M. T.o odrzucić.

Na powyższe orzeczenie strona złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów według norm przepisanych.

Jako podstawy kasacyjne wskazano:

1) naruszenie art. 65 § 2 w zw. z art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez uznanie korespondencji za doręczoną prawidłowo w dniu 29 maja 2008 r.

2) naruszenie art. 220 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwych ustaleń stanu faktycznego polegającego na uznaniu, ze wpis od skargi został uiszczony po terminie do jego wniesienia;

3) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny ustaleń stanu faktycznego, co w konsekwencji miało istotny wpływ na treść orzeczenia.

W uzasadnieniu reprezentujący stronę doradca podatkowy P. B. podniósł, że korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została odebrana przez B. G., który prowadzi działalność gospodarczą pod adresem N. R. w S. tj. pod tym samym adresem, pod którym mieści się kancelaria. Wymieniona osoba nie posiadała pełnomocnictwa do odbioru korespondencji kierowanej do kancelarii.

Jako dowód dor. pod. P. B. wskazał zwrotne doręczenie odbioru wezwania do uiszczenia wpisu z dnia 26 maja 2008 r. oraz potwierdzenie odbioru dokonane na liście doręczeń z dnia 29 maja 2008 r.

Pełnomocnik strony podniósł, że zgodnie z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) jedyną osobą, której można było doręczyć przesyłkę był on sam.

W związku z powyższym skuteczne doręczenie przesyłki nie miało miejsca 26 maja 2009 r., a dopiero 2 czerwca 2008 r. kiedy to dor. pod. P. B. fizycznie wszedł w posiadanie przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu.

Tym samym dokonanie wpłaty w dniu 6 czerwca 2008 r. nie było spóźnione.

Autor skargi kasacyjnej powołał się ponadto na analogiczne w jego ocenie rozwiązania w zakresie doręczeń, o których mowa w Ordynacji podatkowej i zaprezentował pogląd, zgodnie z którym doręczenie przesyłki radcy prawnemu, prowadzącemu jako osoba fizyczna kancelarię w swoim mieszkaniu, może być dokonane zastępczo tylko do rąk osoby, która została umocowana do odbioru korespondencji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. uznał zarzuty za bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw i tym samym musi podlegać oddaleniu.

Przechodząc do oceny postawionych zarzutów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 65 § 2 w zw. z art. 67 § 5 p.p.s.a.

Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, drugi natomiast stwierdza, że gdy ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor uzupełnił powyższy zarzut o treść § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych, który to przepis stanowi, że z zastrzeżeniem ust. 2 (który to ustęp dotyczy osób prawnych) przesyłkę doręcza się wyłącznie adresatowi, chyba, że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dopuszczają doręczenie innej osobie.

W sprawie rozpoznawanej kluczowe znaczenie ma zdanie drugie powołanego przepisu rozporządzenia. Zwłaszcza wobec stanowiska Sądu Najwyższego zaprezentowanego w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2008 r., który to pogląd w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny.

W orzeczeniu tym (sygn. akt I PZ 13/08, publ. OSNP 2009/19-20/262) stwierdzono, że doręczenie dokonane w miejscu pracy adwokata, jakim jest jego kancelaria, do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism (art. 138 § 1 k.p.c.) nie uchybia przepisom postępowania cywilnego dotyczącym doręczeń pism sądowych. Upoważnienie to nie musi być udzielone na piśmie, można poprzestać na formie ustnej, można go też udzielić w sposób dorozumiany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99, OSNC 2000 nr 2, poz. 242).

Powyższe nabiera znaczenia w sytuacji, gdy przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie doręczenie nastąpiło do rąk pracownika kancelarii, w której zatrudniony jest reprezentujący stronę doradca podatkowy, czego strona skutecznie nie podważyła.

Do akt sprawy nie złożono bowiem żadnego wiarygodnego dowodu, z którego wynikałoby, że pokwitowania odbioru przesyłki nie dokonał pracownik kancelarii. Z nieczytelnego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie sposób wywieść, że przesyłkę odebrał B. G. Nie wiadomo również w jakim charakterze przebywał on pod wskazanym adresem kancelarii. Faktem jest natomiast, że osoba kwitująca odbiór przesyłki dysponowała pieczątką "K. P. i P. B. – K. – Z.", której użyła do pokwitowania odbioru przesyłki oraz, że pokwitowania dokonano pod wskazanym przez pełnomocnika adresem kancelarii. Ponadto na stanowiącym urzędowy dokument zwrotnym potwierdzeniu odbioru listonosz stwierdził, że przesyłkę doręczono pracownikowi uprawnionemu do odbioru przesyłki.

Reasumując, doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu jako zgodne z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego nie mogło być uznane za sprzeczne z art. 65 § 2 p.p.s.a. Ponadto wobec faktu dokonania doręczenia na wskazany adres kancelarii pełnomocnika strony do rąk pracownika tej kancelarii nie sposób również stwierdzić naruszenie art. 67 § 5 tej ustawy.

W związku z powyższym za niezasadne należało uznać pozostałe zarzuty kasacyjne.

Wobec bowiem nie uiszczenia wpisu wraz ze skargą Sąd miał prawo by na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. wezwać do uzupełnienia tego braku.

Analogicznie z powodu przekroczenia terminu do uiszczenia wpisu Sąd pierwszej instancji był w pełni uprawniony by zastosować art. 220 § 3 i skargę odrzucić.

Sąd kasacyjny nie dopatrzył się w konsekwencji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. czego niewątpliwy wyraz dał podzielając ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.