Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 665/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 1,  art. 87 par. 2,  art. 87 par. 4,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. i styczeń, luty, marzec oraz kwiecień 2004 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego, - zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych)


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 lutego 2010 r. Skarżący – A. C. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. i styczeń, luty, marzec oraz kwiecień 2004 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 15 marca 2010 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi - w kasie Sądu bądź na wskazany rachunek bankowy - z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia spowoduje odrzucenie skargi. Pismo wysłano w dniu 18 marca 2010 r. na adres podany przez Skarżącego w skardze. Z adnotacji zamieszczonych na przesyłce, zawierającej powyższy dokument wynika, że po dwukrotnym awizowaniu w dniach 22 i 30 marca 2010 r., została ona zwrócona do Sądu w dniu 7 kwietnia 2010 r. Z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych wynika, że do dnia 14 kwietnia 2010 r. wpis sądowy od skargi, nie został uiszczony przez Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. odrzucił skargę.

W dniu 22 kwietnia 2010 r. do Sądu wpłynął wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący wyjaśnił, że nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu pomimo dwukrotnego zawiadomienia o złożeniu ww. wezwania w placówce pocztowej, z uwagi na przebywanie poza miejscem zamieszkania w W. Wyjaśnił, że nagły wyjazd poza miejsce zamieszkania spowodowany był chorobą syna, którym się opiekował. Wyjazd ten wynikał bezpośrednio z zaleceń lekarza, który nakazał natychmiastową zmianę miejsca pobytu (zmiana klimatu i otoczenia) syna na okres około 6 tygodni, w celu poprawy stanu dróg oddechowych. Skarżący złożył dowód w postaci zaświadczenia lekarskiego. Wyjaśnił, że przebywał w miejscowości S. od dnia 17 marca 2010 r. do dnia 16 kwietnia 2010 r., na co przedłożył oświadczenie K. C. Wskazał, że w dniu 16 kwietnia 2010 r. uzyskał informacje o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego i uiścił wymaganą kwotę na konto Sądu. Skarżący podniósł, że działał samodzielnie i nie korzystał z usług profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem Strony uchybienie terminu do dokonania wpisu sądowego nastąpiło bez jego winy. W ocenie Skarżącego powinien przewidzieć, iż zainicjonowanie postępowania sądowoadministracyjnego może skutkować podjęciem dalszych czynności, w tym uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednak przewlekła choroba syna i nagłe pogorszenie jego stanu zdrowia oraz konieczność dbałości o jego zdrowie spowodowało przesuniecie innych kwestii i stało się drugorzędne. Podniósł również, że w miejscowości w której przebywał była bardzo słabo rozwinięta infrastruktura telekomunikacyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek.

Jako przyczynę uchybienia terminu Skarżący wskazał, iż dopiero 16 kwietnia 2010 r. dowiedział się, że był wzywany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Sąd uznał zatem, że składając wniosek o przywrócenie terminu z dnia 22 kwietnia 2010 r. Skarżący dochował terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Spełnił też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony.

Zdaniem Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast braku swojej winy w uchybieniu terminu.

Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Znajdują one również odzwierciedlenie w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego (zob. H.Knysiak-Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, po pierwsze należy podnieść, że wyjazd Skarżącego wraz z synem poza miejsce zamieszkania na okres 6 tygodni, ze względu na potrzebą zmiany miejsca przebywania syna związana z nagłym pogorszeniem jego zdrowia nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W skardze Skarżący wskazał adres zamieszkania na który prawidłowo została wysłana korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie była dwukrotnie awizowana i uznana za doręczoną z dniem 6 kwietnia 2010 r. (zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z dnia 13 kwietnia 2010 r. – k. 54 akt sądowych).

Tylko przeszkoda, którą można określić jako niedającą się usunąć mogła usprawiedliwić odstąpienie od tego obowiązku. Przeszkoda taka nie wystąpiła w okresie, jaki upłynął między uznaniem za doręczone zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 15 marca 2010 r. a uzyskaniem informacji w sekretariacie Sądu o konieczności uiszczenia wpisu sądowego w sprawie.

Skarżący miał wprawdzie prawo opuścić miejsce swojego zamieszkania, jednak powinien poinformować Sąd o zmianie miejsca pobytu, zważywszy, że zmiana tego miejsca miała trwać 6 tygodni. Mógł tego dokonać choćby listownie, w przypadku gdy w danym miejscu infrastruktura telekomunikacyjna jest bardzo słabo rozwinięta (np. brak było możliwości nadania telefaksu ze stosowną informacją o zmianie miejsca pobytu).

Skarżący we wniosku z dnia 22 kwietnia 2010 r. powoływał się na okoliczność, iż zainicjonowanie postępowania sądowoadministracyjnego może skutkować zobowiązaniem go do podjęcia dalszych czynności, w tym do uzupełnienia braków formalnych. Jednakże przewlekła choroba syna i związana w tym konieczność wyjazdu, spowodowała iż inne kwestie stały się drugorzędne.

Oceniając ten argument zważyć należało, że Skarżący sam ustala hierarchię ważności (znaczenia) ciążących na nim obowiązków. Skutki decyzji w tym przedmiocie obciążają Skarżącego. Skoro zatem Skarżący uznał, że wyjazd na tak długi okres, bez powiadomienia Sądu o konieczności zmiany adresu był właściwy, to decydując się na takie rozwiązanie przyjął na siebie negatywne konsekwencje tych zaniedbań. Zwrócić należało uwagę, iż Skarżący wnosząc skargę miał świadomość, iż może być wezwany przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych lub uiszczenia wpisu sądowego, w związku z czym mógł upoważnić inną osobę do odbioru korespondencji.

Powód, dla którego Skarżący nie uiścił wpisu nie miał charakteru nadzwyczajnego i nie był spowodowany żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. Oznacza to brak staranności w działaniu, który nie był usprawiedliwiony żadnymi okolicznościami.

W rezultacie Sąd uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.