Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 342/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.85 ust.3, art. 86, art. 88, art.89 ust.3
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak / spr. / Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 grudnia 2008 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa I. skargę oddala II. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adw. D.M. kwotę 292, 80 zł /dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy / w tym podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [....] decyzją z dnia 5 czerwca 2008r. nr [....] wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 7 oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, póz. 880 ze zm.), art. 402 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. Nr 129, póz. 902 ze zm.), rozporządzenie Ministra Środowiska z 22 września 2004r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. Nr 219, póz. 2229), a także obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 18 października 2005r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2006 (M. P. Nr 62, póz. 861), ustalił karę pieniężną dla S.K. za usunięcie bez wymaganego zezwolenia jednej sztuki drzewa - topola o obwodzie pnia 220 cm mierzonego na wysokości 130 cm w wysokości [....] zł.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania oraz dokonano oceny całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie. W szczególności organ l instancji stwierdził, że S.K. usunął przedmiotowe drzewo, nie posiadając zezwolenia. Następnie organ l instancji odniósł się do wskazówek Kolegium zawartych w decyzji 30 kwietnia 2007r, mocą której Kolegium uchyliło uprzednią decyzję organu l instancji w przedmiocie nałożenia kary i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. W decyzji tej Kolegium stwierdziło, że kara administracyjna musi być uzasadniona samowoinością usunięcia drzewa, tj. świadomością bezprawności działania przy jednoczesnej możliwości uprzedniego uzyskania wymaganego zezwolenia. W tym zakresie organ l instancji przyjął, że okoliczności podnoszone przez stronę, tj. warunki atmosferyczne istniejące w chwili usunięcia drzewa - silny wiatr zagrażający powaleniem się drzewa na dom mieszkalny rodziny S.K. , podczas gdy drzewo od pewnego czasu przymocowane było liną, która miała chronić dom przed przygnieceniem, w ocenie organu pozwalają na stwierdzenie, że istniały już wcześniej przesłanki do usunięcia przedmiotowego drzewa, a co za tym idzie uzyskania zezwolenia na jego usunięcie. Następnie organ l instancji ustosunkował się do argumentacji Kolegium przedstawionej w decyzji z dnia 4 marca 2008r., mocą której ponownie uchylono decyzję organu l instancji w przedmiocie nałożenia kary i

1

sygn. akt II SA/Kr 342/09

przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Organ l instancji stwierdził, że gdyby nawet przyjąć, że wystąpiło realne zagrożenie i wycięcie drzewa było w danym momencie konieczne, a brak było czasu na uzyskanie stosownego zezwolenia, to organ administracyjny musi mieć podstawę prawną do umorzenia postępowania w sprawie. Natomiast zdaniem organu l instancji w procedurze administracyjnej nie funkcjonuje taka instytucja jak stan wyższej konieczności. Zatem stanowisko Kolegium zawarte w w/w decyzji nie ma oparcia w przepisach ustawy o ochronie przyrody, nie zostało też poparte żadnymi orzeczeniami ani tezami z piśmiennictwa, które dałyby organowi l instancji możliwość odstąpienia od wymierzenia kary w niniejszej sprawie.

Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył S.K. , zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów, tj. art. 7, 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia czynności dowodowych niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w sprawie; art. 10 i art. 78 § 1 kpa poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych dowodów w postaci zeznań świadków; art. 88 kpa poprzez przyjęcie, że świadek ma prawo nie stawić się na wezwanie i odmówić przyjęcia wezwania; art. 107 § 3 kpa poprzez brak prawidłowego uzasadnienia decyzji; art. 138 § 2 kpa poprzez nie zastosowanie się do wskazówek Kolegium zawartych w decyzji uchylającej poprzednią decyzję organu l instancji. W obszernym uzasadnieniu odwołania dokładnie umotywowano powyższe zarzuty, odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy i przebiegu postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 12 grudnia 2008r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. nr 92, póz. 880 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że przedmiotowe drzewo - topola, zostało usunięte w dniu 9 grudnia 2006r. przez S.K. , który na usunięcie drzewa nie posiadał stosownego zezwolenia. Natomiast kwestionowane zarówno przez stronę, jak też przez Kolegium w decyzjach poprzednich uchylających decyzje organu ł instancji w sprawie nałożenia kary, są ustalenia organu l instancji poczynione co do okoliczności, w jakich nastąpiło usunięcie drzewa bez zezwolenia. Przedmiotem wątpliwości było bowiem, czy warunki atmosferyczne istniejące w dniu wycięcia

sygn. akt II SA/Kr 342/09

drzewa faktycznie pozwalały na uprzednie uzyskanie zezwolenia przed jego wycięciem, czy też były to okoliczności tego rodzaju, że stanowiły stan wyższej konieczności. Kolegium wyjaśniło, że obowiązujące przepisy ustawy o ochronie przyrody ustanawiają bezwzględny obowiązek wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli zostanie stwierdzony fakt usunięcia drzewa bez zezwolenia. Kara nie jest uznaniowa, ale ściśle uzależniona od faktu stwierdzenia wycięcia drzewa, rodzaju drzewa, wieku, średnicy pnia. Kara ta jest również niezależna od winy sprawcy, dlatego organ ma obowiązek wymierzyć ją w ustawowej wysokości bez względu na motywy, nawet uzasadnione indywidualnie czy społecznie. Przepisy nie przewidują odstąpienia od wymierzenia kary nawet, jeśli sytuacja osobista czy finansowa osoby, która dokonała wycięcia, jest bardzo trudna. Powołując się na orzecznictwo NSA, Kolegium uznało, że "Uwzględnienie ewentualnej przesłanki negatywnej do zastosowania administracyjnej kary pieniężnej, w postaci stanu wyższej konieczności, jest uzależnione od tego, czy przesłanka ta została zawarta w normach materialnych regulujących wymierzenie tej kary. Stan wyższej konieczności jest instytucją prawa materialnego występującą w polskim systemie prawnym. Należy do okoliczności wyłączających bezprawność według art. 26 Kodeksu karnego oraz do okoliczności wyłączających odpowiedzialność za niektóre delikty cywilne, w myśl art. 424 Kodeksu cywilnego. Materialne prawo administracyjne nie ma przepisów ogólnych na wzór skodyfikowanych gałęzi prawa. Instytucja stanu wyższej konieczności będzie zatem tylko wtedy miała znaczenie normatywne w sprawach administracyjnych, kiedy zostanie wprowadzona do regulacji szczegółowych - ustaw normujących poszczególne dziedziny materialnego prawa administracyjnego. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie zawiera przepisów o stanie wyższej konieczności wyłączającym bezprawność deliktu administracyjnego polegającego na usunięciu drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia. Nie można więc usprawiedliwiać takiego deliktu stanem wyższej konieczności. Warto zaś zaakcentować, że w sytuacjach określonych przez skarżącego jako zagrażające bezpieczeństwu, ustawa ta wprost, w przywoływanym już przepisie art. 86 ust. 1 pkt 4, zwalnia jedynie od pobrania opłaty za zezwolenie". Ponadto Kolegium, usuwając uchybienie uzasadnienia decyzji organu i instancji polegające na braku przedstawienia sposobu wyliczenia wymierzonej kary administracyjnej, przedstawiło sposób wyliczenia wysokości nałożonej kary.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

sygn. akt II SA/Kr 342/09

K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S.K. , zarzucając naruszenie:

-art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 110 kpa. poprzez wydanie dwóch sprzecznych orzeczeń w tej samej sprawie w oparciu o ten sam stan faktyczny przez ten sam organ administracyjny działający jako organ odwoławczy, co narusza zasadę pewności i jasności prawa oraz związania organu opublikowanym rozstrzygnięciem;

-art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 kpa. poprzez niezważanie przez organy administracyjne w przedmiotowej sprawie na całość regulacji prawnej systemu prawnego w Polsce;

-art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez nieuwzględnienie przez organy regulacji Konstytucji RP przy rozstrzyganiu sprawy;

-art. 20 w związku z art. 64 Konstytucji RP poprzez nie zważenie w sprawie, iż własność prywatnej obywatela podlega ochronie prawa, a jemu przysługuje prawa do jej ochrony;

-obowiązku całościowego rozeznania sprawy przez organ zgodnie z art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia czynności dowodowych niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie w szczególności okoliczności usunięcia przedmiotowego drzewa;

-prawa strony do czynnego udziału w postępowania zgodnie z art. 10 § 1 kpa oraz art. 78 § 1 kpa poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów w postaci zeznań świadków i nie uwzględnienie tego zarzutu przez organ odwoławczy;

-art. 88 kpa poprzez przyjęcie, iż świadek ma prawo nie stawić się na wezwania i ma prawo odmówić przyjęcia wezwania, a urząd w takim przypadku odstępuje od przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka;

-art. 107 § 3 kpa poprzez niepełne i nie wyczerpujące uzasadnienie decyzji zwłaszcza w odniesieniu do zrzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu;

-art. 138 § 2 kpa polegające na niezastosowaniu się przez organ do wskazówek organu odwoławczego rozpatrującego odwołanie strony i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania tj. odstąpienia przez organ od przeprowadzenia wskazanych w decyzji SKO dowodów i nie zwrócenie na fakt ten uwagi przez organ odwoławczy.

sygn. akt II SA/Kr 342/09

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na wniosek skarżącego postanowieniem z dnia 22 maja 2009r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ppsa

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga S.K. nie jest zasadna.

Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie przeprowadzone w przedmiotowej sprawie stwierdził, iż organ II instancji nie dopuścił się naruszeń prawa, które mogłyby skutkować tak jak wskazano powyżej, koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Na wstępie należy wskazać, że fakt ścięcia topoli przez skarżącego w dniu [....] grudnia 2006r. jest bezsporny, podobnie jak brak uprzedniego uzyskania wymaganego zezwolenia na ścięcie tego drzewa. Natomiast odnośnie podawanych przez skarżącego przyczyn usunięcia drzewa bez wymaganego prawem zezwolenia, a wskazujących na stwarzane przez to drzewo zagrożenie, należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że analiza tych

sygn. akt II SA/Kr 342/09

przyczyn (istnienia takiego zagrożenia), zgodnie z art. 86 ust. 1 o ochronie przyrody, miałaby miejsce w postępowaniu o wydanie zezwolenia, nie ma natomiast znaczenia na etapie wymierzania administracyjnej kary pieniężnej w świetle art. 88 tej ustawy. W ocenie Sądu Kolegium trafnie uznało, że obowiązujące przepisy ustawy o ochronie przyrody ustanawiają bezwzględny obowiązek wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli zostanie stwierdzony fakt usunięcia drzewa bez zezwolenia. Kara nie jest uznaniowa, ale ściśle uzależniona od faktu stwierdzenia wycięcia drzewa, rodzaju drzewa, wieku, średnicy pnia. Kara ta jest również niezależna od winy sprawcy, dlatego organ ma obowiązek wymierzyć ją w ustawowej wysokości bez względu na motywy, nawet uzasadnione indywidualnie czy społecznie. Należy także stwierdzić, że sposób wyliczenia nałożonej kary jest zgodny z przepisem art.89 ust.3 i art.85 ust.3 ustawy oraz rozporządzeniem wykonawczym.

Ponieważ skarżący podnosi w skardze zarzuty oparte na przepisach Konstytucji RP, należy podkreślić, że stosownie do treści art. 8 ust. 2 Konstytucji jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Zasada ta oznacza, że ustawę zasadniczą można stosować bezpośrednio tylko wtedy, gdy nie istnieje przepis ustawy regulujący materię objętą orzekaniem, zaś w rozpatrywanej sprawie przypadek taki nie zachodzi, gdyż kwestionowane w skardze rozstrzygnięcie opiera się na przepisach rangi ustawowej. Ponadto bezpośredniość stosowania Konstytucji nie daje sądom kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd nie jest uprawniony do badania zgodności ustaw z Konstytucją, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. W rezultacie sąd administracyjny nie może odmówić zastosowania przepisu ustawy, choćby uznał go za niekonstytucyjny. Chociaż w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP wyrażono zasadę bezpośredniego jej stosowania, to jednak dopóki niekonstytucyjny przepis nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, podlega stosowaniu. Skarżący podniósł naruszenie art. 20 Konstytucji, jednak należy również pamiętać, że zgodnie z art. 2 oraz art. 21 ust.1 Konstytucji Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej oraz chroni własność i prawo dziedziczenia. W rozdziale II Konstytucji, zatytułowanym "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela", w art. 31 ust. 3 ustanowiono ogólną zasadę, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw

sygn. akt II SA/Kr 342/09

mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Uzupełnieniem tej normy jest przepis art 64 ust.3 Konstytucji stanowiący, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenia mogą być ustanowione tylko w ustawie oraz tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla ochrony wskazanych wartości (bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności i praw innych osób), przy czym nie mogą naruszać istoty danej wolności lub prawa. Jak zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2008 r.(P 15/08), wymóg "konieczności w demokratycznym państwie" oznacza nakaz zachowania zasady proporcjonalności. Z zasady tej wynika nakaz : 1) stosowania środków, które umożliwiają skuteczną realizację zamierzonych celów; 2) stosowania środków niezbędnych, tzn. środków najmniej uciążliwych dla jednostki; 3) zachowania odpowiedniej proporcji między korzyścią, którą przynoszą zastosowane środki, a ciężarem nałożonym na jednostkę." Analizując przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji Trybunał podkreślał wielokrotnie, iż ochrona własności nie ma charakteru absolutnego, albowiem samo prawo własności nie może być traktowane jako ius infinitum (zob. orzeczenie z 28 maja 1991 r., K. 1/91, OTK w 1991 r., póz. 4 oraz orzeczenie z 31 stycznia 1996 r., K. 9/95, OTK ZU Nr 1/1996, póz. 2). Tak więc przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji stanowi jednoznaczną i wyraźną konstytucyjną podstawę dla wprowadzania ograniczeń prawa własności, w tym - co jest istotne dla rozpatrywanej sprawy -ograniczeń koniecznych dla ochrony środowiska. Konstytucja do problematyki ochrony środowiska nawiązuje kilkakrotnie. W art. 5, zamieszczonym w rozdziale l Konstytucji "Rzeczpospolita", postanawia, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. W art. 74 Konstytucji stwierdzono, że ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Z uwagi na wagę tej problematyki ochronę środowiska Konstytucja traktuje także w kategorii obowiązku obywatelskiego. Zgodnie z art. 86 Konstytucji każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie. Zasady tej odpowiedzialności określa ustawa.

Wobec powyższego, w nawiązaniu do zarzutów skargi, ograniczeń w

sygn. akt II SA/Kr 342/09

korzystaniu z prawa własności poszukiwać należy w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, póz. 150). Przytoczyć w tym miejscu należy treść art.3 pkt 39) i pkt 50) ustawy), zawierających definicje ustawowe pojęć "środowisko" i zrównoważony rozwój". Zgodnie z nimi przez "środowisko" rozumie się ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami, a przez "zrównoważony rozwój" - rozumie się taki rozwój społeczno -gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. W myśl art. 81 cytowanej ustawy ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych. Szczegółowe zasady ochrony drzew, krzewów i zieleni - określają przepisy ustawy o ochronie przyrody. Stosownie do przepisu art. 127 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie środowiska ochrona roślin polega m.in. na ograniczaniu możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów zieleni. W przepisach ustawy o ochronie środowiska przewidziano również możliwość pobierania opłat i kar za usuwanie drzew i krzewów (art. 402 ust. 5). Z kolei w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004r., Nr 92, poz.880 ze zm.) w rozdziale pierwszym ustawy "Przepisy ogólne" w art. 2 przewidziano, że ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/Kr 256/09, że systematyka przepisów Konstytucji, ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy Prawo o ochronie przyrody wskazuje, że Konstytucja przewiduje możliwości ograniczania prawa własności ze względu na ochronę przyrody. Zatem zarzuty skargi opierające się na przepisach konstytucyjnych należy uznać za nieuzasadnione.

Odnośnie zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania zapewniających prawidłowy przebieg postępowania wyjaśniającego

8

sygn. akt II SA/Kr 342/09

oraz czynny udział stron w postępowaniu administracyjnym, wyjaśnić trzeba, że organ prowadzącym postępowanie przysługuje władztwo w zakresie ustalania zakresu postępowania wyjaśniającego, a więc przeprowadzanych dowodów oraz oceny wartości dowodowej poszczególnych dowodów. Oczywiście nie oznacza to, że organy mogą postępować dowolnie w tym zakresie, lecz powinny kierować się dyrektywami zawartymi m.in. w przepisach art. 7 i 77 § 1 kpa, a ponadto istotnym jest, że efekty działań organów administracji podlegają kontroli ze strony sądu administracyjnego także pod kątem -przestrzegania przez nich przepisów postępowania. W niniejszej sprawie Sąd również dokonał oceny działań organów administracji w tym zakresie i uznał, że ustaliły one wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, a w szczególności fakt wycięcia drzewa przez skarżącego oraz braku pozwolenia na takie wycięcie. Zatem nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie można również uznać, że skarżący był pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu. Skoro zaś wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, to niezasadny jest też zarzut w stosunku do organu odwoławczego o naruszeniu art. 138 § 2 kpa poprzez brak uzupełnienia postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu także uzasadnienie decyzji organu odwoławczego spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 kpa, ponieważ wskazane są w nim zarówno podstawy faktyczne jak i prawne rozstrzygnięcia SKO, a także uzasadnienie zawiera spójny i logiczny wywód dotyczący motywów wydanego przez SKO rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 242 p.p.s.a. w zw. z art. 239 pkt. 4 i art. 205 §2 ustawy.