Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1857/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, art. 155 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Zygmunt Niewiadomski, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Pracy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 37/04 w sprawie ze skargi Fabryki Pojazdów Ciężarowych "Z." S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia 5 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2004 r., II SA/Wa 37/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Fabryki Pojazdów Ciężarowych "Z." S.A. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia 5 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji, uchylił tę decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia 10 października 2003 r., (...). W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że nakazem Inspektora Pracy w W. z dnia 19 września 2002 r. Fabryka Pojazdów Ciężarowych "Z." S.A. została zobowiązana do wypłacenia pracownikom nagród jubileuszowych, a nakazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, który, na skutek odwołania Fabryki, został uchylony, a termin wykonania nakazu został określony na dzień 15 grudnia 2002 r., przy czym termin ten, na wniosek Fabryki, został przesunięty na koniec I kwartału 2003 r. decyzją z dnia 8 stycznia 2003 r., zaś kolejne wnioski o zmianę decyzji zostały rozstrzygnięte ww. decyzjami administracyjnymi odmawiającymi zmiany ostatecznej decyzji, a podstawą prawną tych decyzji stanowi art. 154 par. 1 Kpa. Uchylając zaskarżone decyzje Wojewódzki Sąd stwierdził, że przepis ten mógł stanowić podstawę orzeczenia, jeżeliby chodziło o zmianę decyzji ostatecznej na mocy której strona nie nabyła prawa, zaś w niniejszej sprawie wniosek dotyczył zmiany decyzji, na mocy której strona nabyła prawo i wobec tego podstawą jego rozpoznania powinien stanowić art. 155 Kpa. Sąd podkreślił, że nieprawidłowości tej nie dostrzegł organ odwoławczy i rozpoznał odwołanie z uwzględnieniem dyspozycji art. 154 par. 1 Kpa.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Główny Inspektor Pracy, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 par. 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieustalenie, że stwierdzone przez Sąd naruszenie art. 154 par. 1 Kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało w konsekwencji uwzględnieniem skargi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1c cytowanej ustawy uchylenie decyzji może mieć miejsce gdy stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś Wojewódzki Sąd nie wykazał, że taka sytuacja miała miejsce, gdyż w ocenie skarżącego organu, gdyby podstawę rozstrzygnięcia miał stanowić art. 155 Kpa to decyzja nie byłaby inna. Gdyby zatem Sąd rozważył czy naruszenie mogło rzutować na wynik sprawy, to wydane rozstrzygnięcie mogło być odmienne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone decyzje. Nie bez znaczenia jest bowiem czy postępowanie prowadzone jest na podstawie art. 154 Kpa czy art. 155 Kpa, przede wszystkim dlatego, że przepisy te rozróżniają sytuację prawną stron pomiędzy tym czy na mocy decyzji nabyła ona prawo czy też nie i w zależności od tego dopuszczają zmianę lub uchylenie ostatecznej decyzji. Różne są bowiem przesłanki zezwalające wzruszenie takiej decyzji jeżeli prawa strona nie nabyła i gdy je nabyła. Różnicę tę powinien dostrzegać każdy organ administracji uprawniony do rozstrzygania spraw indywidualnych, a już zwłaszcza tej rangi jaką ma skarżący. Wojewódzki Sąd wyraźnie zaznaczył, że skarżący rozpatrywał odwołanie z uwzględnieniem dyspozycji art. 154 par. 1 Kpa, choć w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 155 par. 1 Kpa, a takie naruszenie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, nie musiało, ale mogło. Natomiast Sąd nie był uprawniony do badania za organ wniosku strony o zmianę decyzji, jak się to podnosi w skardze kasacyjnej z przyczyn oczywistych.

Natomiast podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej, zarówno jako jej podstawa, jak i w uzasadnieniu, postawiony został zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Stwierdzić należy, że akt ten nie zawiera takiego przepisu, bowiem art. 145 par. 1 ma trzy punkty, zaś punkt 1 dzieli się na litery. Nie bez znaczenia jest zatem dokładne przytoczenie przepisu, bowiem jest różnica pomiędzy punktami paragrafu w danym artykule, a literami w punkcie określonego paragrafu w dawnym artykule, co dla profesjonalistów, którzy sporządzają skargi kasacyjne powinno być oczywiste.

Już z tej przyczyny, że w podstawie skargi kasacyjnej wskazano przepis, którego nie zawiera ustawa zarzut tej skargi należy uznać za nieusprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 par. 1 cytowanej wyżej ustawy i nie ma upoważnienia, ani obowiązku poprawiania, interpretowania, czy domyślania się o jaki przepis skarżącemu chodziło, zwłaszcza wobec przymusu adwokacko-radcowskiego, nałożonego art. 175 par. 1, mającego służyć prawidłowemu przytoczeniu podstaw kasacyjnych.

Wobec powyższego orzeczono jak sentencji, na podstawie art. 184 cytowanej ustawy.