Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 667/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 24 lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. R. (dalej jako skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 24 lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. Wartość przedmiotu sporu opiewa na kwotę 14.799 W związku z tym skarżący na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany jest - zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 444 zł. Na dalsze koszty jakie mogą mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 222 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W dniu 23 października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynął wniosek skarżącego (sporządzony na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270] - zwanej dalej p.p.s.a.), w którym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

Odnośnie swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej skarżący oświadczył, że w gospodarstwie domowym, w którym pozostaje wspólnie z żoną, matką i dwojgiem niepełnoletnich dzieci, pozyskiwane są dochody w skali miesiąca w wysokości 6.800 zł (według oświadczenia uzyskiwane przez skarżącego na umowę zlecenie w wysokości 3.700 zł, zaś jego zonę ze stosunku pracy w kwocie 3.100 zł). Skarżący zaznaczył zarazem, iż poza wydatkami bieżącego utrzymania dochody gospodarstwa domowego obciążają dodatkowo koszty związane z obsługą pożyczek uzyskanych w Banku Zachodnim WBK oraz wydatki na leczenie niepełnosprawnego dziecka. Poza tym skarżący oświadczył, że posiada dom mieszkalny o powierzchni 90 m². W załączeniu do wniosku skarżący przedłożył kserokopię orzeczenia o niepełnosprawności syna D. R.

Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył , co następuje:

Stosownie do art. 199 p.p.s.a. zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych ze swoim udziałem w tym postępowaniu.

Zgodnie z art. 246 § 1, pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przewidywana, na podstawie art. 246 § 1, pkt 2 p.p.s.a., możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (o co wnosi skarżący w przedmiotowym wniosku) następuje w sytuacji gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z powyższych uregulowań prawnych wynika, iż instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy. Wprowadzenie tej instytucji do postępowania sądowo administracyjnego miało bowiem na celu umożliwienie obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się bowiem, iż prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów przez strony i z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest bowiem formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (zob. postanowienie z 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8; postanowienie z 15 kwietnia 2008 r., II FZ 106/08, lex nr 471131; postanowienie z 22 maja 2013 r., II OZ 383/13, lex nr 1319081).

Jednocześnie należy podkreślić, iż orzeczenie w sprawie prawa pomocy jest wydawane na podstawie oświadczenia strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w przedstawionych przez stronę dokumentach

Zatem na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozstrzygniecie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).

Dlatego też jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana, na mocy art. 255 p.p.s.a., złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Referendarz sądowy analizując informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznał, iż były one niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. W związku z czym pismem z 29 października 2014 r. skarżący został wezwany do przekazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania:

- szczegółowej pisemnej informacji na temat kosztów ponoszonych w skali miesiąca przez niego i rodzinę na bieżące utrzymanie (z wyodrębnieniem na poszczególne pozycje, w tym pozycje dotyczące kosztów utrzymania domu mieszkalnego, zakupu wyżywienia i innych kosztów niezbędnych dla utrzymania z podaniem ich wysokości w skali miesiąca) wraz dokumentami potwierdzającymi fakt i wysokość poniesienia tych kosztów,

- szczegółowej informacji na temat kosztów ponoszonych miesięcznie na leczenie dziecka wraz z dowodami potwierdzającymi informację w tym zakresie,

- pisemnej informacji odnośnie innych wydatków niż bieżące koszty utrzymania również z odpowiednimi dowodami potwierdzającymi taki stan (zaznaczono, że w przypadku kredytów i pożyczek należy skarżący winien przedłożyć kopie odpowiednich umów łącznie z harmonogramem spłaty),

- pisemnej informacji na temat dochodów uzyskiwanych przez jego matkę wraz dowodami potwierdzającymi te informacje,

- dowodów potwierdzających wysokość wykazanych w formularzu PPF dochodów,

- kserokopii zeznania o wysokości dochodów osiąganych przez niego i żonę w 2013 r. (PIT),

- kserokopii wyciągów i odpisów z kont i lokat bankowych za ostatnie trzy miesiące.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył zaświadczenia o zatrudnieniu skarżącego i jego żony i wynagrodzeniu za ich pracę, kserokopie informacji o dochodach skarżącego i jego żony oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2013 (PIT-11), zestawienie produktów bankowych posiadanych przez skarżącego w Bank Zachodni WBK S. A., kserokopię decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości oraz kserokopie potwierdzeń dokonania opłaty za wywóz odpadów, dostawy wody i należności wynikających z faktur dotyczących zakupu usług telekomunikacyjnych i energii elektrycznej. Wraz z kserokopiami wymienionych dokumentów skarżący przekazał pisemną informację, w której oświadczył, że miesięczne wydatki związane z utrzymaniem rodziny i leczeniem dziecka opiewają na kwotę 840,59 zł (gaz – 50 zł, energia elektryczna – 131,79 zł, dostawa wody – 50,90 zł, wywóz nieczystości – 28 zł, telefon stacjonarny – 176,40 zł, telefony komórkowe – 140,20, TV i Internet – 102,40 zł, wydatki związane z leczeniem dziecka – ok. 80 zł miesięcznie), że z dochodów gospodarstwa domowego skarżącego spłacany jest kredyt w wysokości 1.300 zł, oraz że matka skarżącego pomaga w opiece nad dzieckiem, nie wspierając go finansowo.

W ocenie referendarza przekazane przez skarżącego w/w piśmie informacje wraz z załączonymi dokumentami w żadnym razie nie można uznać za wywiązanie się z obowiązku pełnego i rzetelnego wyjaśnienia okoliczności związanych z jego sytuacją majątkową i finansową, nałożonego pismem 29 października 2014 r.

Przede wszystkim należy wskazać, iż skarżący nie przekazał jakiejkolwiek informacji (jak też żadnych dowodów) na temat dochodów uzyskiwanych przez matkę wykazaną we wniosku PPF jako osobę pozostającą z nim oraz jego żoną i dziećmi we wspólnym gospodarstwie domowym, pomimo wyraźnego wezwania w tym zakresie. Skarżący zatem nie przekazał pełnej informacji odnośnie dochodów uzyskiwanych w swoim gospodarstwie domowym. Brak pełnych danych w tym względzie sprawia, iż staje się niemożliwym ustalenie czy poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych mogłoby się wiązać z uszczerbkiem utrzymania uzasadniającym przyznanie prawa pomocy.

Skarżący nie przekazał również wyciągów z rachunków bankowych swoich i żony, nie pozwalając tym samym referendarzowi na wolną od wątpliwości ocenę rzeczywistych możliwości finansowych jego gospodarstwa domowego. Niewiadomym jest aktualny stan tych rachunków. Skarżący wezwany został bowiem o przekazanie wyciągów z rachunków za okres ostatnich trzech miesięcy licząc wstecz od daty wezwania. Przekazany wykaz produktów bankowych nie można uznać bowiem, iż skarżący wywiązał się z obowiązku dostarczenia tych dokumentów. Odnośnie braku pełnych danych co do możliwości finansowych gospodarstwa domowego skarżącego należy zwrócić również uwagę na niewyjaśnione rozbieżności między wielkością dochodów uzyskiwanych przez niego i żonę oświadczoną w formularzu PPF a skalą tych dochodów wynikającą z przekazanych zaświadczeń.

Skarżący nie zastosował się do obowiązku dostarczenia informacji wraz dowodami odnośnie miesięcznych obciążeń związanych ze spłatą kredytów i pożyczek. Taką informacją nie może być oświadczenie zawarte w piśmie, że rodzina skarżącego ma do spłacenia kredyty gotówkowe w wysokości 1.300 zł, zaś wymóg dowodowy w tym zakresie nie można uznać wskazanego wykazu produktów bankowych, w których wymienione zostały jedynie produkty bankowe przyznane skarżącemu bez wskazania miesięcznych obciążeń finansowych tymi produktami.

Opisane wyżej okoliczności wskazują na brak współdziałania skarżącego w zakresie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego dotyczącego jego rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej. W tym względzie należy przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r. o sygn. akt II GZ 318/10, w którym podkreślono, iż "czynności określone w art. 255 p.p.s.a. podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona wezwana do uzupełnienia oświadczenia winna z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania. To w jej interesie leży bowiem przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy" (dostępne na stronie internetowej http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie w innym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z 24 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 393/14; lex nr 1495223) wskazano, iż " w przypadku, gdy sąd, w celu uzyskania pełnego obrazu sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy, wzywa go do złożenia dodatkowych oświadczeń czy dokumentów źródłowych, tj. korzystania z trybu przewidzianego w art. 255 p.p.s.a., wnioskodawca powinien czynić zadość takiemu wezwaniu, a nie może go realizować wybiórczo czy w sposób niedokładny, a tym bardziej ignorować. Uchylając się od pełnej współpracy z sądem w wyjaśnianiu niejasności związanych z rzeczywistymi możliwościami finansowymi, wnioskodawca powinien mieć świadomość, że ponosi w ten sposób ryzyko stwierdzenia przez sąd, że nie wykazał spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy wskazanych w art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a."

Poza tym w szeregu innych orzeczeniach nadmienia się, że o ile nie przeprowadzenie, w oparciu o przepis art. 255 p.p.s.a., postępowania uzupełniającego co do rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, w sytuacji, gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą wątpliwości, jest istotną wadą postanowienia skutkującą jego uchyleniem, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie informacji wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 5 września 2005 r., II FZ 414/05; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., II FZ 575/05; postanowienie NSA z 10 stycznia 2008 r., II FZ 540/07 niepubl.).

Zatem w sytuacji gdy nie przekazano informacji i dowodów mogących obrazować w pełni sytuację finansową i majątkową skarżącego należało uznać, iż nie wykazano, że spełnia przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 2p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a., orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy.