Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 619/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 31 maja 2021 r. nr SKO/PP-412/32/2021 w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika G. S., (dalej - skarżący, strona) wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy, (dalej – SKO, Kolegium) z dnia 31 maja 2021 r., nr SKO/PP-412/32/21 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnioskiem z dnia 26 listopada 2019 r. wystąpiła do Wójta Gminy K. z żądaniem ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla inwestycji pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] o nazwie [...] wraz z przyłączem energetycznym", planowanej do realizacji na działce nr [...], obręb [...]. Łącznie z wnioskiem przedłożono stosowne dokumenty dotyczące inwestycji. Po wszczęciu postępowania w sprawie, na żądanie organu I instancji, uzupełniono dokumentację, a nadto składane były uwagi i zastrzeżenia dotyczące planowanego zamierzenia. Merytorycznie orzeczono w sprawie decyzją z dnia 7 lutego 2020 r., nr 2cp/20, którą Wójt Gminy K. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z odwołaniem złożonym przez inwestora SKO w Legnicy w dniu 6 kwietnia 2020 r. wydało decyzję nr SKO/PP-412/12/2020, którą uchylono zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponownie badając sprawę Wójt Gminy K. w dniu 15 lipca 2020 r. wydał decyzję nr 16cp/20 odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Także i to rozstrzygnięcie oprotestowano instancyjnym środkiem zaskrzenia. Decyzją z dnia 29 października 2020 r., nr SKO/PP-412/45/2020 Kolegium uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przystępując po raz kolejny do rozpoznania wniosku, Wójt Gminy K. uzupełnił materiał dowodowy, po czym w dniu 8 marca 2021 r. wydał decyzję nr 4cp/21, którą przyjmując w podstawie prawnej art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej - u.p.z.p.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej – k.p.a.) ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] o nazwie [...] wraz z przyłączem energetycznym". W treści decyzji szczegółowo opisano ustalenia dotyczące charakterystycznych parametrów planowanego zamierzenia, po czym w uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisano spełnienie wymagań do zaakceptowania wniosku wynikających z przedłożonych dokumentów oraz obowiązujących przepisów.

Z zapadłym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który w złożonym w terminie odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia czyniąc zarzuty nieprzedłożenia przez inwestora informacji o marce i modelu anten, jakie inwestor planuje wykorzystać przy realizacji wnioskowanej inwestycji; niedokonania aktualizacji raportu instytutu Łączności Państwowego Instytutu Badawczego stanowiącego Analizę wypadkowego oddziaływania elektromagnetycznego planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej w zakresie doprecyzowania projektu decyzji w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, polegające na niepoinformowaniu strony oraz jego pełnomocnika przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów jak również zgłoszonych żądań.

W dniu 31 maja 2021 r. SKO w Legnicy wydało decyzję nr SKO/PP-412/32/21, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Po opisaniu stanu sprawy, organ odwoławczy przedstawił regulacje prawnomaterialne znajdujące zastosowanie w sprawie, z których wyprowadził brak planu miejscowego dla działki zainwestowania, co warunkowało konieczność procedowania i orzeczenia w formie decyzji lokalizacyjnej. W ramach własnych rozważań organ I instancji przyjął, że w świetle przedłożonych dokumentów inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wedle organu z dostarczonego opracowania wynika, iż w przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Badane przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu (tj. w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8), i nie niesie ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko. Zwrócono też uwagę, że organ I instancji zlecił sporządzenie opracowania mającego na celu ustalenie, czy dla wnioskowanej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I instancji przedstawił obszerne fragmenty z ,,Analizy wypadkowego oddziaływania elektromagnetycznego planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na działce nr [...], obręb [...], gm. K".

Wskazano mianowicie, że obliczono przestrzenny rozkład skumulowanej wartości natężenia pola elektromagnetycznego pochodzącego od planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, a wyznaczony rozkład pola elektrycznego jest rozkładem wypadkowym, tj. uwzględnia inne emisje promieniowania elektromagnetycznego pochodzące z sąsiednich stacji bazowych systemów komórkowych (odległych nie dalej niż 1 km od planowanej stacji). Wyznaczono wartości natężenia pola elektromagnetycznego odniesione do obecnie dopuszczalnych limitów promieniowania elektromagnetycznego. Inwestor przedłożył także opinie dotyczące braku konieczności uzyskania decyzji środowiskowej przez inwestora.

Ze sporządzonego opracowania wynika, że została dostarczona "Kwalifikacja przedsięwzięcia - Instalacja Radiokomunikacyjna [...]" zawierającą dane techniczne planowanej stacji bazowej wraz z jej szczegółową lokalizacją. Na podstawie wykazu obowiązujących pozwoleń radiowych wydanych dla stacji bazowych telefonii komórkowych publikowanych w serwisie internetowym Urzędu Komunikacji Elektronicznej, a także rejestru urządzeń radiowych używanych bez pozwolenia radiowego, określono że w odległości 1 km od planowanej stacji sieci [...] zlokalizowana jest pracująca stacja bazowa operatora sieci [...] (Id stacji [...]). Wskazano także dokumenty źródłowe dotyczące danych o emisjach radiowych.

Autorzy opracowania podali wartości parametrów dotyczących emisji radiowych wykorzystane w prowadzonych analizach, zastrzegając, że ze względu na brak przedstawienia konkretnego modelu i producenta anten jakie zostaną zainstalowane na maszcie, do analiz symulacyjnych przyjęto zastępczą charakterystykę anteny sektorowej uwzględniającą promieniowanie z listków bocznych i wstecznych, wyznaczoną zgodnie z punktem 3 zalecenia Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego ITU-R F.1336-52, przyjmując szerokość wiązki głównej 65° w płaszczyźnie azymutu i 15° w płaszczyźnie elewacji. W dokumentacji Kwalifikacja Przedsięwzięcia inwestor przedstawił precyzyjne przekroje terenu na azymutach głównego promieniowania, wykorzystane do sprawdzenia czy zaliczyć przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W treści opracowania podano szczegółowe dane emisji radiowych stacji bazowej oraz modelowanie rozkładu kąta pola elektromagnetycznego. Autorzy opinii ocenili, iż w żadnym punkcie modelowania wartość natężenia pola elektrycznego nie przekracza dopuszczalnych limitów.

Odnośnie wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowej stacji, w uzasadnieniu decyzji przytoczono uwarunkowania wynikające z treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), gdzie wskazano rodzaje przedsięwzięć potencjalnie i zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko. W tej części uzasadnienia decyzji wskazano także na ustalenia autorów analizy, którzy stwierdzili, że w żadnym paśmie radiowym, żadna z anten proponowanej SBTK nie będzie promieniowała więcej niż 2000 W mocy EIRP, tym samym nie podlega ona kwalifikacji jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz, że ukierunkowania przestrzennego głównych wiązek promieniowania stacji oraz dostarczonych przez zleceniodawcę dokumentów stwierdzono, że w zdefiniowanych odległościach (tj. 40 m dla mocy EIRP w zakresie 500 -1 000 W oraz 70 m dla mocy w zakresie 1 000 - 2 000 W), dla wnioskowanych zakresów pochyleń anten wiązka ta nie wchodzi w żadnym punkcie na trasie w obszar dostępny dla ludności oraz nie wchodzi w zabudowania, w których mogliby przebywać ludzie.

Kolegium przyjęło również, iż autorzy opracowania analizując wpływ sąsiadującej stacji SBTK [...] stwierdzili, że nie przewiduje się, że w wyniku kumulacji pól elektromagnetycznych obu stacji, wystąpi możliwość przekroczenia dopuszczalnych norm zdefiniowanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w miejscach dostępnych dla ludności. Nie zachodzi zatem przesłanka z art. 63. ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z której wynikać może wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W ocenie organu można stwierdzić, że wnioskowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozpatrywanego przedsięwzięcia. Nadto przedłożona analiza jest spójna i logiczna, a zawarte w niej informacje zostały przedstawione w sposób zrozumiały i nie budzą wątpliwości oraz została sporządzona przez osoby posiadające wiedzę specjalną z zakresu technologii telekomunikacyjnych oraz informatycznych, zatem brak jest podstaw do podważenia tego dokumentu i treści w nich zawartych.

Odnosząc się do twierdzeń odwołania organ II instancji wyjaśnił, że na ustalenia zawarte w analizie nie ma wpływu doprecyzowanie zawarte w piśmie z dnia 3 stycznia 2021 r., gdyż odnosi się ono do urządzeń sterujących umiejscowionych pod wieżą o wadze około 400 kg oraz o wymiarach: wysokość do 2 m, szerokość do 2 m, głębokość do 2 m każde w ilości urządzeń do 4 sztuk. Nadto autorzy analizy w zestawieniu tabelarycznym nr 2 podali szczegółowe dane emisji radiowych wnioskowanej stacji [...], które były niezbędne do dokonania ustaleń w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia co do konieczności przedłożenia decyzji środowiskowej. Wśród tych danych były: współrzędne, częstotliwość (800, 900, 1800 MHz), wysokość środka anteny (58,5 m n.p.t.), EIRP ( 928, 1011, 1930 W), azymut (20°, 140°, 260°), zakres kątów pochylenia (0-10°). Żadna z tych danych nie obejmuje wymiarów urządzeń sterujących. Zatem dla wnioskowanego o tych parametrach przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja środowiskowa, co zostało potwierdzone przez pracowników Zakładu Kompatybilności Elektromagnetycznej Instytutu Łączności - Państwowego Instytutu Badawczego.

Po zasygnalizowaniu uzgodnienia przez organ I instancji projektu decyzji z odpowiednimi organami podkreślono, że organ ten sprawdził uwarunkowania dotyczące terenu objętego planowaną inwestycją, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Nadto decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy zgodnie z wymogiem art. 54 u.p.z.p.. Końcowo SKO względem zarzutu o braku możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego co do zgromadzonego materiału dowodowego podano, iż co prawda organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie poinformował stron o zakończeniu postępowania i uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., jednakże obwieszczeniem z dnia 22 stycznia 2021 r. organ I instancji poinformował strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., w tym o możliwości przeglądania akt i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Dodatkowo organ przesłał indywidualne zawiadomienia do stron postępowania w tym do skarżącego. Nadto skarżący skorzystał ze swoich uprawnień jako strona postępowania i zaskarżył decyzję.

W skardze na wyżej opisaną decyzję działający przez profesjonalnego pełnomocnika skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Żądania skargi oparto na zarzutach:

- nieprzedłożenia przez inwestora informacji o marce i modelu anten, jakie inwestor planuje wykorzystać przy realizacji wnioskowanej inwestycji;

- niedokonania aktualizacji raportu Instytutu Łączności Państwowego Instytutu Badawczego stanowiącego Analizę wypadkowego oddziaływania elektromagnetycznego planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w związku z wnioskiem Inwestora P. Sp. z o.o. z dnia 8 lutego 2021 r. w zakresie doprecyzowania projektu decyzji w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji;

- naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie przez organ czynnego udziału w postępowaniu, które polegało na niepoinformowaniu strony oraz jej pełnomocnika przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów jak również zgłoszonych żądań.

Uzasadniając skargę jej autor po wyrażeniu stanowiska o braku akceptacji jej treści zaznaczył, że inwestor pomimo wezwania organu nie przedłożył informacji o modelu i marce anten jakie planuje wykorzystać przy realizacji inwestycji, a informacje te są niezbędne do wykonania modelowego rozkładu pola elektromagnetycznego. Nadto inwestor doprecyzował projekt decyzji w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji lecz organ nie zlecił aktualizacji wykonanego wcześniej raportu Instytutu Łączności Państwowego Instytutu Badawczego. Końcowo, ponownie jak w odwołaniu, wskazano na zarzut niezapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z zaprezentowaną w wydanej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2022 r. ustanowiony przez inwestora pełnomocnik przedstawił stanowisko w sprawie wykluczające zasadność twierdzeń i argumentacji skargi. Nadto, po przedstawieniu własnego stanowiska w sprawie, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wobec sygnalizowanego wyżej braku związania skargą, Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie szerszym od zarzutów skargi, nie znajdując przy tym podstaw do jej eliminacji z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 50 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto po myśli art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne wykreowało stanowisko, w myśl którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt. II SA/Rz 35/21). Natomiast odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt. II SA/Gd 774/20).

W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku inwestora była budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym. Ja wynika z akt sprawy dla objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem ziściła się przesłanka wynikająca z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. do orzeczenia w sprawie w formie decyzji administracyjnej. Nadto dokumentacja aktowa oraz rozważania organów zamieszczone w uzasadnieniach zapadłych aktów administracyjnych potwierdzają istnienie warunków do akceptacji wniosku inicjatora postępowania po myśli art. 56 u.p.z.p..

Zatem Wójt Gminy K. zasadnie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego. Treść rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego stanowi uwzględnienie faktu, że wniosek inwestora był kompletny i określał wszystkie charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zdaniem organów określone we wniosku parametry pozwalały na zakwalifikowanie przedsięwzięcia pod względem jego oddziaływania na środowisko.

Nie można tracić z pola widzenia tego, że organ w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, oczywiście jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.

Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej jako "u.u.i.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

- przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

- przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia– dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

- tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzania instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 rozporządzania).

W realiach niniejszej sprawy, organ oceniając ewentualne uznanie przedmiotowej stacji jako potencjalnie znacząco oddziaływującej na środowisko czy też zawsze znacząco oddziaływującej na środowisko, dysponował analizą wypadkowego oddziaływania elektromagnetycznego stacji sporządzonej przez Instytut Łączności Państwowy Instytut Badawczy. Z dokumentu tego wynika, że planowane zamierzenie nie będzie wymagało uzyskania decyzji środowiskowej. Co istotne, organy uwzględniły fakt, że przy dokonywaniu obliczeń pola elektromagnetycznego wzięto pod uwagę już istniejącą stację SBTK [...], przy czym autorzy opracowania postawili wniosek, że nie przewiduje się, że w wyniku kumulacji pól elektromagnetycznych obu stacji wystąpi możliwość przekroczenia norm zdefiniowanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku w miejscach dostępnych dla ludności.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym nie wpłynęły na ocenę decyzji zarzuty i twierdzenia skargi. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że nieprzedłożenie przez inwestora informacji o marce i modelu anten jakie inwestor planuje wykorzystać przy realizacji stacji uniemożliwia wykonanie modelowego rozkładu pola elektromagnetycznego. Z żadnego z przepisów prawa nie wynika, aby obligatoryjnym elementem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego były szczegółowe parametry techniczne urządzeń wchodzących w skład planowanej inwestycji. Brak jest podstaw prawnych do żądania określenia w decyzji maksymalnej mocy dla anten, podania ile wynosi maksymalny tilt według ich danych katalogowych, podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta oraz określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej. Skoro inwestor zadeklarował we wniosku parametry planowanej inwestycji, to nie jest zasadne niejako automatyczne założenie, że korzystanie z tej inwestycji będzie polegało na maksymalnym wykorzystaniu jej mocy, z przekroczeniem limitów wskazanych przez samego inwestora, a wynikających z technologicznej możliwości urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej. Z kolei maksymalna moc nadajników została wskazana przez inwestora i była znana organowi. Ponadto kompletność danych przedstawionych przez wnioskodawcę niezbędnych do oceny planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami oraz jej kwalifikacji jako inwestycji niewymagającej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko potwierdził autor opracowania.

Nie ma także racji skarżący uznając, że istniała konieczność aktualizacji raportu Instytutu Łączności Państwowego Instytutu Badawczego wobec doprecyzowania projektu decyzji. Jak zauważa skarżący ,,nie można w żaden sposób stwierdzić, iż doprecyzowanie wniosku nie miało żadnego wpływu na zmianę wykonanego wcześniej raportu". Po pierwsze nie mamy do czynienia ze zmianą czy modyfikacja danych uwzględnionych w opracowaniu lecz z ich ,,doprecyzowaniem". Doprecyzowanie należy rozumieć jako ostateczne ustalenie lub, jak podaje Słownik języka polskiego PWN, doprecyzowanie to spowodowanie, ze coś staje się określone lub wyrażone w sposób jasny, konkretny i uporządkowany, przez co nie budzi żadnych wątpliwości. Skoro zatem mamy do czynienia z doprecyzowaniem danych a nie z ich zmianą, niezasadny okazuje się zarzut związany z koniecznością aktualizacji opracowania, skoro nie miała miejsca zmiana lub choćby modyfikacja danych. Po wtóre sam autor skargi wskazuje w piśmie procesowym, że trudno stwierdzić, iż doprecyzowanie wniosku nie miało żadnego wpływu na zmianę wykonanego wcześniej raportu. Aby możliwym było zakwestionowanie sporządzonej analizy niezbędnym było wykazanie istotnego wpływu doprecyzowania danych na ostateczny wynik opracowania. Istotny wpływ należy rozumieć w ten sposób, że zmienia on na ostatecznie ukształtowane analizą wyniki, oceny czy konkretne dane liczbowe. Gdyby nawet przyjąć, choć w realiach niniejszej sprawy jest to mocno wątpliwe, że doprecyzowanie danych będzie miało jakiś wpływy na treść analizy, nie zmieniający ostatecznych wniosków, to i tak nie będzie to wpływać istotnie na kształt ostatecznego rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie. W tych okolicznościach zarzut budowany na, nieuzasadnionym zresztą w jakikolwiek sposób, wskazaniu związku pomiędzy doprecyzowaniem danych, a treścią analizy, nie znajduje racjonalnych podstaw.

Zdaniem składu orzekającego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie zapoznania się z aktami stronie oraz jej pełnomocnikowi i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego pismem z dnia 16 lutego 2021 r. wzywano skarżącego do uzupełnienia pełnomocnictwa, wskazania pełnomocnika w sposób pozwalający na jego jednoznaczną identyfikację, podanie zakresu pełnomocnictwa i potwierdzenie udzielonego pełnomocnictwa. We wskazanym piśmie wyznaczono siedmiodniowy termin do usunięcia braków informując, że nieusunięcie braków będzie skutkowało uznaniem pełnomocnictwa za bezskuteczne. Z akt sprawy nie wynika aby strona dostosowała się do wezwania. Z kolei zawiadomieniem z dnia 22 stycznia 2021 r. poinformowano strony o możliwości przeglądania akt sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w terminie 14 dni. Zawiadomienie to skarżący odebrał osobiście w dniu 3 lutego 2022 r., co potwierdził podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych. Trzeba też zaznaczyć, że zasadne jest stanowisko Kolegium przedstawione w zaskarżonej decyzji traktujące o tym, że uchybienie art. 10 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Na okoliczności takie skarżący w żaden sposób się nie powołuje. Trafnie względem naruszenia art. 10 k.p.a. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2021 r., (sygn. akt III OSK 4262/21), podając, że ,,Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy"., patrz - LEX nr 324849. Stanowisko to Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje i przyjmuje jako własne.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.