Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1695/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2015r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry B. sp. z o.o. w W. (dalej jako: Spółka) złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Jak wskazał wnioskodawca brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej spółki, co wiąże się ze znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał również, że decyzja nakładająca karę pieniężną dla strony jest rażąco nieprawidłowa, z uwagi na fakt, że strona w całym okresie, którego decyzja dotyczy posiadała ważne zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych.

W treści wniosku jego autor zwrócił uwagę na fakt, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów spółki, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. Skarżąca spółka otrzymała ostatnie zezwolenia w roku 2009, a zatem jej sytuacja finansowa już jest niestabilna i będzie się stopniowo pogarszać, z uwagi na upływ 6-letniego terminu ich obowiązywania. Wykonanie decyzji w chwili obecnej zdaniem wnioskodawcy może doprowadzić do zachwiania kondycji finansowej spółki i tym samym zaprzestania przez spółkę prowadzenia działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji autor wniosku powołał się jedynie na fakt, stopniowego wygasania zezwoleń udzielonych spółce w 2009r. na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i tym samym niestabilnej kondycji finansowej spółki.

Zabrakło tym samym konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących sytuacji majątkowej spółki, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku (np. aktualne zestawienie środków trwałych Spółki, CIT-8, wyciągi i wykazy z posiadanych przez Spółkę rachunków bankowych, sprawozdanie finansowe spółki itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.).

W ocenie Sądu, wnoszący skargę nie wykazał istnienia tych przesłanek. A bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Samo złożenie skargi nie jest przecież wystarczającą przesłanką przemawiającą za uwzględnieniem złożonego wniosku, albowiem zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum.

Dlatego też, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.