Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 486/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. N. "C. N." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1480/10 odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia (...) marca 2009 r. nr (...) w sprawie ze skargi K.P. N. "C. N." Sp. z o. o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) czerwca 2010 r. nr (...) w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1480/10 odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia (...) marca 2009 r. nr (...) w sprawie ze skargi K. P. N."C. N." Sp. z o. o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) czerwca 2010 r. nr (...) w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 7 lipca 2010 r. K. P. N. "C. N." Sp. z o. o. z siedzibą w K. wniosło skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) czerwca 2010 r. nr (...) utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia (...)marca 2009 r. nr (...) podejmujące postępowanie zawieszone postanowieniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia (...) listopada 1995 r. nr (...) dotyczące stwierdzenia nabycia z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego (...) części gruntu nieruchomości położonego w K., obręb (...) ark. (...), oznaczonego jako działki nr (...),(...),(...),(...)i (...)oraz nieodpłatnego nabycia prawa własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia (...) marca 2009 r. o podjęciu zawieszonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając na względzie treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." stwierdził, że zgłoszony przez Spółkę wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie Ministra Infrastruktury o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. Nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny rozstrzygający określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zatem postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności nie może podlegać wstrzymaniu jego wykonanie.

Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. P. N. "C. N." Sp. z o. o. z siedzibą w K., reprezentowane przez adwokata, złożyło zażalenie. Zaskarżając postanowienie w całości wniosło o jego uchylenie.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wszystkie dotychczasowe zdarzenia związane z regulowaniem stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości oraz związane z nią plany Gminy K. upewniają, że zamierzone przez Ministra Infrastruktury unieważnienie decyzji uwłaszczeniowej, zanim definitywnie rozstrzygnięta zostanie kwestia legalności decyzji komunalizacyjnej, spowoduje zarówno trudne do odwrócenia skutki jak również znaczną szkodę. Byłaby to utrata przez Spółkę praw rzeczowych określonych w decyzji uwłaszczeniowej i eksmisja z obecnej siedziby. Spółka zauważa, że postanowienie o podjęciu postępowania nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jednak skutkuje obowiązkiem prowadzenia podjętego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, bowiem takie działanie sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu. Należy stwierdzić, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności nawet te niepodniesione we wniosku, o ile można je wyinterpretować na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz akt sprawy.

W niniejszym postępowaniu przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) czerwca 2010 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia (...) marca 2009 r. podejmujące zawieszone postępowanie. W tym miejscu należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że tego rodzaju postanowienie oparte na podstawie art. 97 § 2 i art. 101 § 1 K.p.a. nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Postanowienie takie, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, wywołuje jedynie skutki procesowe. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a., dotyczy natomiast takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

Mając na względzie okoliczności tej sprawy należy wskazać, iż o tym, czy postępowanie odwoławcze będzie podjęte i kontynuowane przez Ministra Infrastruktury przesądzi wynik rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi wniesionej przez skarżącą na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.

Uwzględniając całość powyższych rozważań należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) marca 2011 r. prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia (...) czerwca 2010 r.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji postanowienia.