Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 168/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę, zwrócono wpis
Powołane przepisy: article: par. 58 par. 1 pkt. 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu A. F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kwoty uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Skarżący A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 8 maja 2019 r. (data wpływu do organu – 10 maja 2019 r.) na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego złożonego w dniu 14 marca 2019 r. "pod adresem" Wojewody w trybie u.d.i.p. o "udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii potwierdzenia uiszczenia zapłaty za wywłaszczenie pastwiska rolnego klasy V oznaczonego jako p. gr. 1 kat. [...] i p. bud. 1 kat. [...] zapisanych w LWH nr [...] g. kat. Z." w ciągu 14 dni od daty otrzymania wniosku, który to termin wynika z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, zarzucając przy tym organowi naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 6, art. 10 ust. 1, art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 – dalej jako: u.d.i.p.) w zw. z art. 61 i art. 63 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o:

1. uwzględnienie skargi i dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga;

2. orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu;

3. przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżący opisał również procedurę udostępniania informacji publicznych określoną przepisami u.d.i.p., wskazując przy tym, że żądane przez niego dokumenty w postaci kopii stanowią informację publiczną, a nadto, że do dnia wniesienia przedmiotowej skargi organ nie udostępnił mu informacji publicznej określonej ww. wnioskiem, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarżący złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej do sprawy o sygn. akt [...] w dniu 29 kwietnia br. (k. 342 a.a.), zaś odpowiedź na ten wniosek została udzielona skarżącemu w dniu 7 maja br. (k. 343 a.a.). Wyjaśniono przy tym, że w piśmie tym podano, iż wniosek skarżącego nie mógł zostać rozpoznany w trybie u.d.i.p., gdyż skarżący był uczestnikiem postępowania prowadzonego pod znakiem: [...] Tym samym zaznaczono, że dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania obywa się w oparciu o art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), wobec czego u.d.i.p. miałaby zastosowanie dopiero wtedy, gdyby skarżący nie należał do kręgu stron postępowania.

W związku z licznymi wnioskami skarżącego kierowanymi m.in. do Wojewody oraz zalegającym w aktach sprawy o znaku: [...] pismem organu z dnia 20 maja 2019 r. i zawartymi w nim wyjaśnieniami, wedle których "Oddział Odwoławczy w Wydziale Skarbu Państwa i Nieruchomości [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. (...) nie otrzymał żadnego pisma pana A. F. (ani datowanego na 14 marca 2019 r., ani które wpłynęłoby w tej dacie do Urzędu), skierowanego do sprawy o ww. sygnaturze, w którym sformułowałby on żądanie o ww. treści" wezwano skarżącego o podanie (doprecyzowanie) – w terminie 7 dni – jakiego wniosku skarżącego wniesionego do Wojewody (tj. z jakiej daty) dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność Wojewody, z prośbą o załączenie kserokopii tego wniosku – pod rygorem przyjęcia, że wobec wyjaśnień organu skarga dotyczy wniosku z dnia 18 kwietnia 2019 r.

W piśmie z dnia 9 września 2019 r. (data prezentaty), stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 23 sierpnia 2019 r., skarżący poinformował, że skarga na bezczynność Wojewody dotyczy wniosku z dnia 14 maja 2019 r. o udzielenie informacji wskazującej z jaką datą wygasły akty prawne wydane przez niemieckiego okupanta na terenie Polski. Do pisma tego skarżący załączył przedmiotowy wniosek z dnia 14 maja 2019 r., a więc noszący datę późniejszą niż wniesiona w tej sprawie skarga.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie wskazać należy, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz inne niż decyzje i postanowienia akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 768 z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, jak również w sprawach dotyczących innych niż ww. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, czyli w granicach zakreślonych przez art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.).

Wymaga również podkreślenia, że Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia oraz innego aktu lub pojęcia czynności z zakresu administracji publicznej objętych zakresem art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ewentualne stwierdzenie bezczynności organu skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jeśli nie zostały one jeszcze podjęte. Z tego też powodu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że Sąd nie może oceniać bezczynności w kwestiach, które pozostają poza zakresem jego kognicji, w następstwie czego skargę odnoszącą się do tego rodzaju bezczynności organu należy uznać za niedopuszczalną. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych – niż wymienione w pkt. 1-5 tego przepisu – przyczyn. W tym zakresie podnosi się bowiem, że podstawą odrzucenia skargi w oparciu o ww. przepis jest m.in. brak wniosku inicjującego postępowanie przed organem właściwym w sprawie, któremu zarzuca się bezczynność (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 99/09, LEX nr 633069; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1235/16, LEX nr 2338456 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 447/16, LEX nr 2310362).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, w ocenie Sądu należało uznać, iż skoro A. F. nie przedłożył – na wezwanie Sądu – wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego w dniu 14 marca 2019 r., a z treści zalegającego w aktach sprawy pisma organu z dnia 20 maja 2019 r. wynika, że "Oddział Odwoławczy w Wydziale Skarbu Państwa i Nieruchomości [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. (...) nie otrzymał żadnego pisma pana A. F. (ani datowanego na 14 marca 2019 r., ani które wpłynęłoby w tej dacie do Urzędu), skierowanego do sprawy o ww. sygnaturze, w którym sformułowałby on żądanie o ww. treści", brak jest podstaw, aby uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej z wniosku "złożonego w dniu 14 marca 2019 r." o treści wskazanej przez skarżącego w skardze w ogóle zostało zainicjowane. Wymaga bowiem podkreślenia, że wobec zaistniałych rozbieżności odnośnie samego wniosku skarżącego określonego przez niego jako "złożony w dniu 14 marca 2019 r.", jak również w związku z licznymi wnioskami skarżącego kierowanymi m.in. do Wojewody (często o zbliżonej treści i w różnych datach) oraz zalegającym w aktach sprawy o znaku: [...] ww. pismem organu z dnia 20 maja 2019 r. i zawartymi w nim wyjaśnieniami o braku wniosku skarżącego datowanego na 14 marca 2019 r. albo który wpłynąłby w tej dacie do organu, skierowanego do sprawy o ww. sygnaturze, a nadto zaleganiu w aktach sprawy wniosku A. F. dotyczącego ww. przedmiotu, na którym widnieje jednak data 18 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu – 29 kwietnia 2019 r.; data nadania – 26 kwietnia 2019 r. – k. 326 a.a.) opatrzonego nr "XVIII" (k. 342 a.a.), wezwano skarżącego o podanie (doprecyzowanie) jakiego wniosku skarżącego wniesionego do Wojewody (tj. z jakiej daty) dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność Wojewody, z prośbą o załączenie kserokopii tego wniosku – pod rygorem przyjęcia, że wobec wyjaśnień organu skarga dotyczy wniosku z dnia 18 kwietnia 2019 r. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 9 września 2019 r. (data prezentaty), skarżący poinformował, że skarga na bezczynność Wojewody w przedmiotowej sprawie dotyczy wniosku z dnia 14 maja 2019 r. o udzielenie informacji wskazującej z jaką datą wygasły akty prawne wydane przez niemieckiego okupanta na terenie Polski. Wobec powyższego należało uznać, iż intencją skarżącego nie było zaskarżenie bezczynności Wojewody w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 18 kwietnia 2019 r., a jednocześnie przedmiotem wniesionej w tej sprawie skargi na bezczynność nie mógł być wskazany przez skarżącego w piśmie z dnia 9 września 2019 r. wniosek z dnia 14 maja 2019 r., gdyż nosił on datę późniejszą niż rozpoznawana skarga z dnia 8 maja 2019 r. (data wpływu do organu – 10 maja 2019 r.). Ponadto skarżący nie załączył kserokopii wniosku o udostępnienie ww. informacji publicznej, na którym widniałaby data 14 marca 2019 r., względnie opatrzonego prezentatą organu z tej daty lub dowodu nadania wniosku w tej dacie do organu do sprawy prowadzonej pod znakiem: [...]

Tym samym wobec powyższego, zdaniem Sądu, należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga A. F. na bezczynność Wojewody w przedmiocie nierozpoznania wniosku określonego przez skarżącego jako "złożonego w dniu 14 marca 2019 r. "pod adresem" Wojewody – wobec niewykazania faktu jego złożenia – musiała zostać uznana za niedopuszczalną i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia.

W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio i § 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.