Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 619/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 2-8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 104 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] po ponownym rozpoznaniu wniosku M.D. nr [...] z dnia [...]r. postanowił:

1) uchylić decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...]r., przyznającą stronie dodatek mieszkaniowy w wysokości 98,33 zł miesięcznie na okres od 1 października 2008 r. do 31 marca 2009 r.;

2) przyznać stronie dodatek mieszkaniowy w wysokości 94,95 zł miesięcznie na okres od 1 października 2008 r. – 31 marca 2009 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a istniejące w dniu wydania decyzji przyznającej M.D. dodatek mieszkaniowy, co stanowiło podstawę wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego na okres od 1 października 2008 r. do 31 marca 2009 r.

Organ wyjaśnił, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie wykazało, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 29 września 2008 r. wnioskodawca podał nieprawdziwe dane dotyczące wysokości dochodu uzyskanego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę jego złożenia, co przesądziło o wydaniu nieprawidłowej decyzji przyznającej stronie prawo do dodatku mieszkaniowego. Organ wskazał, że M.D. oprócz dochodu wykazanego w deklaracji w kwocie 1.113,48 zł łącznie w miesiącach czerwiec, lipiec i sierpień 2008 r., to jest 371,16 zł miesięcznie otrzymywał, nie wykazaną wówczas rentę inwalidzką w S. w łącznej wysokości 67,44 zł. Organ wyjaśnił, że ustalając wysokość dochodów strony winno się wziąć pod uwagę również wartość otrzymanej renty inwalidzkiej. Dlatego organ stwierdził, że należy dokonać ponownego przeliczenia wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego przy uwzględnieniu dochodu uzyskanego w S. W dalszej kolejności organ administracji dokonał szczegółowego wyliczenia oraz wskazał, że przyznany dodatek mieszkaniowy łącznie z ryczałtem winien wynosić 94,95 zł.

M.D. nie zgodził się z wyżej przywołaną decyzją składając odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie zasady legalizmu, to jest naruszenie art. 6 K.p.a. w związku z art. 87 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że stosowanie polskiej ustawy o dodatkach mieszkaniowych można rozszerzać na terytorium dowolnego państwa (S.) bez potrzeby ratyfikowania umowy międzynarodowej. Dodatkowo wskazał na naruszenie art. 149 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że od dnia wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu mogło upłynąć prawie 1,5 roku, bez konieczności wydania umorzenia postępowania wznowieniowego, jako bezprzedmiotowego. Dodatkowo organowi I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego dotyczącego wysokości dochodów uzyskanych w S. z uwagi na nielegalnie lub półlegalnie zdobytej decyzji o rencie z S., która przeliczona została na podstawie "niewiadomego kursu walut obcych". Wskazując na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie wznowionego postępowania. W obszernym uzasadnieniu odwołania odwołujący odniósł się do poszczególnych zarzutów akcentując, że nie istnieje ratyfikowana umowa międzynarodowa, która rozszerzałaby zakres stosowania ustawy o dodatkach mieszkaniowych na terytorium S. Nie istnieją również akty prawa miejscowego o zwrocie pieniędzy przez inną gminę w razie słusznego lub niesłusznego wypłacenia dodatku mieszkaniowego. W konkluzji odwołujący ponownie wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na niedopuszczalność jego wznowienia.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz podkreślił, iż po wznowieniu postępowania w sprawie M.D. na mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...]r., z uwagi na ujawnienie dodatkowego źródła dochodu odwołującego organ przesłuchał odwołującego, który oświadczył, że wszystkie dochody wykazane we wnioskach o przyznanie dodatku mieszkaniowego są prawdziwe i zostały osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dodatkowo M.D. oświadczył, że nie wie jaka jest wysokość renty otrzymywanej z Republiki S. wskazując jedynie, że latem 2008 r. pobrał z S. całą kwotę to jest około 40.000 – 50.000 dinarów dodatkowo wyjaśniając, że nie wie z jakiego okresu była to kwota. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji wystąpił do Ambasady Polskiej w Republice S. w sprawie dochodów, jakie uzyskał odwołujący w okresie od 1 grudnia 2005 r. do 28 lutego 2010 r. Z uzyskanych dokumentów wynika, że M.D. otrzymuje rentę inwalidzką w S., która przyznana mu została na czas nieokreślony. Renta ta ustalona została od dnia 19 lipca 1999 r. i wynosi 536,54 nowych dinarów miesięcznie. Wypłaty proporcjonalnej renty inwalidzkiej dokonywane były w Polsce w okresie od 19 lipca 1999 r. do 30 listopada 2004 r. Natomiast od 1 grudnia 2004 r. wypłaty są dokonywane w S. za pośrednictwem funduszu w N. Organ I instancji uzyskał również z Departamentu Operacji Zagranicznych Narodowego Banku Polskiego informację o średnim kursie dinara w złotych między innymi w okresie od 1 grudnia 2005 r. do 1 lutego 2006 r. Ustalenia te stały się podstawą wydania przez organ I instancji kwestionowanej decyzji administracyjnej. W ocenie Kolegium w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Dodatkowo przytoczono treść art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zgodnie z którym świadczenie to przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Kolegium wyjaśniło również, że w świetle regulacji ustawy o dodatkach mieszkaniowych za dochód uważa się wszystkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Jednocześnie organ wskazał, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 7, 9 i 10 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym. Organ wskazał, że M.D. prowadzi samotnie gospodarstwo domowe zamieszkując w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 20,70 m2, a powierzchnia normatywna lokalu wynosi 35 m2. Dochód strony ustalony został na kwotę 393,64 zł miesięcznie w okresie ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ wyjaśnił, że kwota wydatków mieszkaniowych przyjęta do wyliczeń wysokości dodatku mieszkaniowego wynosi 100% naliczonych i ponoszonych wydatków to jest 147,18 zł. Wydatki natomiast po uwzględnieniu ryczałtu wynoszą łącznie 154 zł. Obliczony na tej podstawie dodatek mieszkaniowy wynosi 94,95 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej opisaną decyzję M.D. (zwany dalej skarżącym) podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując dodatkowo, że Kolegium naruszyło regulację art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie istnieje żadna ratyfikowana umowa międzynarodowa pomiędzy Rzeczypospolitą Polską a S. a zatem organy nie działały w granicach prawa podniósł więc, że skarżona decyzja dotknięta została wadą nieważności.

W dalszej części obszernej skargi z ostrożności procesowej skarżący wskazał, że organ naruszył art. 146 § 2 K.p.a., przy czym jedynie przytoczył treść tego przepisu. Dodatkowo podniósł naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na brak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia dlaczego organ nie uznał tabeli kursu walut dołączonej przez skarżącego. Jednocześnie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez przyjęcie błędnej definicji dochodu. Skarżący zarzucił, bowiem, że organ nie wyjaśnił dlaczego od s. renty nie została odliczona składka na ubezpieczenie zdrowotne oraz braku uprawnienia do doliczania do dochodów osiągniętych zagranicą, w sytuacji gdy niektóre polskie dochody zostały wyłączone z dochodu, jak np. zasiłek pielęgnacyjny. Jednocześnie zarzucił naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie przetłumaczonej kopii decyzji o przyznaniu S. renty. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie "przepisów proceduralnych" bowiem nie można w jednym postanowieniu wznawiać sześciu różnych postępowań. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący ponownie odniósł się do wyżej przytoczonych zarzutów wskazując w konkluzji, że dotychczasowymi decyzjami skarżący nabył prawo do dodatku mieszkaniowego, które również zostało potwierdzone każdą z decyzji wydanych po wznowieniu postępowania w tych sprawach, a zatem zaistniały podstawy do umorzenia postępowania w oparciu o regulację art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przytoczyło argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw, które przemawiałyby za zmianą stanowiska zaprezentowanego w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga M.D. nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że skarżona decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że zgodnie z treścią 151 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, lub 145b albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał.

W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta B. wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem ostatecznej decyzji mocą której M.D. nabył prawo do dodatku mieszkaniowego w wysokości 98,33 zł miesięcznie w okresie od 1 października 2008 r. do 31 marca 2009 r. Po wznowieniu wskazanego postępowania organ administracji uchylił decyzję przyznającą dodatek mieszkaniowy w wyżej wskazanym okresie oraz przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy w wysokości 94,95 zł miesięcznie we wskazanym okresie. Rozstrzygnięcie to zostało podjęte w związku z uzyskaniem przez organ administracji informacji o dodatkowym źródle dochodu skarżącego, które istniało w dniu składania wniosku o omawiane świadczenia, a okoliczność ta nie była znana organowi w dacie wydania decyzji objętej wznowieniem i miała wpływ na treść owego rozstrzygnięcia bowiem zarówno samo prawo do dodatku mieszkaniowego, jak i jego wysokość determinowane są dochodami jakie osiąga wnioskodawca w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W toku wznowionego postępowania organ przeprowadził postępowanie w celu ustalenia rzeczywistego dochodu skarżącego, jaki uzyskiwał w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ w tym celu zwracał się zarówno do samego skarżącego, jak i Ambasady Republiki S., Ministerstwa Spraw Zagranicznych w B., jak i do Departamentu Operacji Zagranicznych Narodowego Banku Polskiego. W toku postępowania ustalono, że skarżący od dnia 19 lipca 1999 r. ma prawo do renty inwalidzkiej, a świadczenie to było wypłacane w Polsce w okresie od 19 lipca 1999 r. do 30 listopada 2004 r., a następnie od 1 grudnia 2004 r. do stycznia 2011 r. wypłaty tejże renty dokonywane były w Republice S., za pośrednictwem filii funduszu w N. Organ ustalił, że wysokość wskazanej renty to kwota 536,54 nowych dinarów miesięcznie. Następnie organ dokonał przeliczenia tego świadczenia według wskazania dotyczącego średniego kursu dinara w złotych w wyszczególnionych okresach nadesłanego przez Departament Operacji Zagranicznych Narodowego Banku Polskiego (pismo z dnia 29 listopada 2011 r.).

Okoliczności powyższe przesądziły o konieczności przyjęcia przez organy administracji, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji objętej wznowieniem i nieznane organowi, a zatem istniały podstawy do uchylenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzji z dnia [...]r., nr [...] przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy w okresie od 1 października 2008 r. do 31 marca 2009 r. w kwocie 98,33 zł miesięcznie i jednocześnie należało przyznać skarżącemu dodatek mieszkaniowy w wyżej wskazanym okresie w kwocie 94,95 zł miesięcznie z uwzględnieniem na nowo ustalonych, wyższych dochodów.

W tym miejscu wskazać należy, że organ dokonał weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, w trybie nadzwyczajnym, poprzez wznowienie postępowania. Tryb ten stanowi instytucję stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną. W postępowaniu tym organ, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek uchylenia ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy zobligowany był do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

W rozpoznawanej sprawie, po wznowieniu postępowania organ administracji ustalił, że skarżący w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego uzyskiwał dochody wyższe niż wskazane przez niego we wniosku o przyznanie tego świadczenia. Natomiast wydając ostateczną decyzję administracyjną przyznającą skarżącemu dodatek mieszkaniowy w kwocie 98,33 zł miesięcznie organ pomocy społecznej nie był w posiadaniu informacji, że skarżący uzyskuje dodatkowy dochód w związku z uzyskaniem prawa do renty inwalidzkiej na podstawie decyzji organu rentowego w Republice S. Jak bowiem wynika z deklaracji o wysokości dochodu z dnia 29 września 2008 r. podpisanej przez skarżącego oświadczył on, że w okresie pełnych trzech miesięcy kalendarzowych przed złożeniem wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego uzyskał dochód w kwocie 1.113,48 zł, na który składała się renta inwalidzka wypłacana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Zatem organy słusznie przyjęły, że spełniona została przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wyrażona w treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

W świetle powyższego należy przyznać rację organom administracji, że ujawnione w toku postępowania, wyżej opisane okoliczności miały istotne znaczenie dla sprawy przede wszystkim z uwagi na brzmienie art. 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z pierwszą ze wskazanych norm dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. W myśl natomiast ust. 3 omawianego przepisu za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Dodatkowo stosownie do treści art. 6 ust. 1 omawianej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości:

1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym,

2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym,

3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

Zatem wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego uzależniona jest od wysokości uzyskiwanych w gospodarstwie domowym dochodów, dlatego wyjście na jaw okoliczności faktycznych dotyczących wysokości dochodu gospodarstwa domowego, istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji przyznającej owo świadczenie w określonej wysokości nie może być uznane za zmianę nie mającą wpływu na treść rozstrzygnięcia, czego żąda skarżący. Zauważyć bowiem należy, że w świetle treści przywoływanego w skardze art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W rozpoznawanej sprawie dyspozycja tego przepisu nie została wypełniona bowiem jak wyżej zaznaczono, sytuacja dochodowa skarżącego ma bezpośrednie przełożenie na wysokość otrzymywanego dodatku, a zatem choć decyzja została nieznacznie zmieniona, to nie jest ona decyzją tożsamą w treści z decyzją objętą wznowieniem postępowania.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

-----------------------

1