Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SAB/Wa 10/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 § 1 i § 3, art.246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od opłaty kancelaryjnej


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 24 sierpnia 2011r. przyznano skarżącemu A. K. prawo pomocy w zakresie wnioskowanym, tj. w zakresie ustanowienia adwokata.

Wyrokiem z 27 września 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na bezczynność Wojewody [...].

Skarżący wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej.

W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż jest osobą bezrobotną nie posiadającą żadnych źródeł dochodów. Wyjaśnił, że utrzymuje się z pomocy osób trzecich. W Polsce jako cudzoziemiec korzysta z ochrony międzynarodowej, bez prawa do pobierania pomocy integracyjnej. Wyjaśnił także, że obecnie nie uzyskuje żadnych zasiłków, prowadzi sam gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.

W myśl art. 245 § 1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.

Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do takich osób zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i pozwalają zaspokoić tylko ich podstawowe potrzeby życiowe.

Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od opłaty kancelaryjnej. Skarżący nie posiada stałego zatrudnienia, jest osobą bezrobotną, utrzymującą się tylko z pomocy osób trzecich. Ponadto przy rozpoznawaniu prawa pomocy wzięto pod uwagę, że skarżący nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych, nieruchomości i przedmiotów wartościowych. W związku z tym skarżący nie jest w stanie ponieść, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, kosztów opłaty kancelaryjnej.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.