Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3093/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi D. K., W. G., J. G. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu wniosku J. G., W. G., D. K. oraz M. D., działając na podstawie art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa, art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] 1999 r. znak: [...] o ustaleniu, na wniosek E. M., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 5705/4 w B.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało co następuje:

Postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] 1999 r. (ostateczną od dnia 2 grudnia 1999 r.) wszczęto na wniosek E. M. z dnia [...] 1999 r. Na drugiej stronie tego wniosku dysponenci sieci elektrycznej, gazowej, wodociągowej i kanalizacyjnej określili, iż istniała możliwość przyłączenia projektowanego domu i budynku gospodarczego do istniejących sieci. Postanowieniem z dnia [...] 1999 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego, podając, iż teren przedmiotowej inwestycji należy do drugiej kategorii terenu górniczego. W decyzji, w warunkach obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji określono, iż dojazd do terenu inwestycji będzie się odbywał od ul. [...] wydzieloną drogą dojazdową – działką 5703.

W związku z wnioskiem E. M. z dnia [...] 1999 r. Burmistrz Miasta B. w dniu [...] 2002 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami: energii elektrycznej, gazu z instalacją gazową, wody i kanalizacji sanitarnej na działce nr 5705/4 przy ul. [...] w B. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę M. w dniu [...] 2002 r., a skarga na tę decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w K. wyrokiem z dnia [...] 2003 r. /sygn. [...]/. W powołanym wyroku Sąd wskazał, że działka ma zapewniony dojazd w związku z ustanowieniem w dniu [...] 2001 r. służebności drogi koniecznej.

Postępowanie zakończone decyzją o ustaleniu wzizt z dnia [...] 1999 r. wznowiono w dniu [...] 2002 r. rozdzielając je na postępowanie w sprawie z wniosku J. i W. G. oraz z wniosku D. K., D. T., H. i A. R., M. D., A. i M. I. W tej ostatniej sprawie postępowanie umorzono decyzją z dnia [...] 2003 r., utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2003 r. W drugim z wznowionych postępowań organ decyzją z dnia [...] 2003 r. stwierdził, że decyzja z dnia [...] 1999 r. wydana została z naruszeniem prawa, gdyż nie uzyskano wymaganych przez art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz w części dotyczącej budynku gospodarczego - z Okręgowym Urzędem Górniczym. Organ odmówił jednocześnie uchylenia decyzji stwierdzając, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Zgodnie z art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do art. 43 powołanej ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla działki nr 5705/4 obowiązywały następujące ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: teren zabudowy mieszkaniowej Osiedla O., niskiej intensywności w ogrodach - adaptowanych, budynki parterowe z poddaszami (symbol planu A 27 MN). Zgodnie z ustaleniami planu szczegółowego Osiedla O., działka nr 5705/4 położona w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wolnostojącą i bliźniaczą adaptowaną i przeznaczoną do przebudowy (symbol planu 49 MNn). Działka ta znajduje się ponadto w strefie funkcjonalnej mieszkaniowej (symbol Fll), strefie częściowej ochrony konserwatorskiej, gdzie obowiązuje pełne utrzymanie zabytkowych układów przestrzennych z możliwością sukcesywnego uzupełniania zabytkowych układów przez nową zabudowę prowadzoną zgodnie z historycznym rozplanowaniem o gabarytach i formach nawiązujących do chronionej zabudowy stylowej (symbol planu KB), strefie ochrony sanatorium, gdzie nie dopuszcza się realizacji obiektów budowlanych wyposażonych w systemy grzewcze oparte na paliwie stałym lub emitujących substancje szkodliwe z procesów technologicznych, hałas lub wibrację, a także lokalizacji obiektów przemysłowych, składów i baz, likwidacji istniejącej zieleni wysokiej, wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód oraz składowania wszelkich odpadów (symbol planu OUB, strefa B), a także w strefie szkód górniczych (symbol planu G). Zgodnie z planem, z uwagi na położenie przedmiotowej działki na terenie podlegającym ochronie konserwatora zabytków oraz objętym oddziaływaniem szkód górniczych, konieczne było uzyskanie uzgodnień zamierzonej inwestycji z właściwym miejscowo Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz Okręgowym Urzędem Górniczym. Uzgodnienia dokonano tylko z Okręgowym Urzędem Górniczym w K., ale jedynie w części dotyczącej budowy budynku mieszkalnego (pominięto uzgodnienie budowy budynku gospodarczego). Wydanie jednak decyzji wzizt bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, stanowi jedynie podstawę do wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Wada ta nie mogła być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzja z dnia [...] 1999 r. z punktu widzenia jej poprawności materialnoprawnej, nie posiada wad powodujących jej nieważność. Skoro zapisy planu dopuszczały możliwość zagospodarowania działki zabudową jednorodzinną, to decyzji o ustaleniu wzizt dla takiego budynku i budynku gospodarczego nie można uznać za sprzeczną z planem, a tym samym za nieważną w świetle art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Takie stanowisko, po analizie problemu zagospodarowania terenu, zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] 2003 r., a jego wskazania były wiążące dla organów administracji.

Mimo, iż budynek mieszkalny miał stanowić skrajny segment budynków

jednorodzinnych, to z uzasadnienia powołanego wyroku NSA z dnia [...] 2003 r. wynika, że dopuszczalne jest dwuetapowe zrealizowanie zamierzonej inwestycji.

Ma to polegać na tym, iż w pierwszym etapie wybudowany zostanie budynek

mieszkalny jednorodzinny, a w drugim etapie wybudowany zostanie garaż

dobudowany do ściany budynku zlokalizowanego na działce ewidencyjnej 5704/2.

Także pozbawienie niektórych stron udziału w postępowaniu o ustalenie wzizt stanowiło wadę proceduralną, którą należało analizować w toku wznowionego postępowania.

Decyzja z dnia [...] 1999 r. nie narusza prawa własności stron, gdyż zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja wzizt nie rodzi żadnych praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Decyzja z dnia [...] 1999 r. nie została wydana bez podstawy prawnej, nie narusza rażąco przepisów prawa, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa , nie ma też podstaw do przyjęcia innych podstaw nieważności.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. i W. G., D. K. i M. D. zarzucili, że decyzja z dnia [...] 1999 r. narusza prawo materialne, a przez błędną ocenę stanu faktycznego, treść decyzji znacznie odbiega od rzeczywistości. Decyzja nie jest także zgodna z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego. Przewidywał on na przedmiotowym terenie zabudowę wolnostojącą, szeregową i bliźniaczą. Tymczasem na działce zaprojektowano budynek potrójny budowany etapowo, a takiego pojęcia nie przewidywało ani Prawo budowlane ani plan zagospodarowania przestrzennego. Zarzucili też, że na przedmiotowym terenie obowiązywały dwa sprzeczne ze sobą plany: szczegółowy z 1977 r. i ogólny z 1992 r. Naruszało to ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zarzucili, że działka nr 5705/4 nie miała dostępu do drogi publicznej, gdyż dojazd od ul. [...] był niemożliwy. Nieprawdą przy tym jest, że Burmistrz zrezygnował z budowy drogi osiedlowej do działki nr 5705/4. Świadczy o tym pismo z dnia [...] 2003 r. wskazujące na to, że będzie realizowana część tej drogi. Nieprawdą jest też, że Sąd Administracyjny analizował decyzję wzizt. Ponadto decyzja ta zawiera nieprawdziwe dane, opiera się na błędnej wykładni prawa materialnego, przekracza granice uznania administracyjnego, narusza art. 6-11 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium powtórzyło ustalenia i oceny dokonane poprzednio.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i W. G., D. K. i M. D. wnieśli o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie lub zmianę decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] 2003 r. . Zarzucili naruszenie przepisu art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z art. 7 k.p.a. Podali, że treść decyzji z dnia [...] 1999 r. jest sprzeczna z treścią przepisu powołanego w jej podstawie prawnej. Plan nie uwzględniał na terenie, na którym położona jest działka nr 5705/4 budowy budynku gospodarczego w sąsiedztwie całkowitej ochrony konserwatorskiej. Wbrew treści z art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję wzizt wydano bez uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a także bez innych uzgodnień dla budynku gospodarczego. Nie ustalono także granic działek. Ponadto naruszono art. 42 cytowanej ustawy, gdyż uzgodnienia na dostawę mediów do budynku mieszkalnego pochodzą z dnia [...] 2000 r. Tymczasem należało ich dokonać przed uprawomocnieniem się decyzji wzizt, skoro możliwość projektowania budynku była związana z infrastrukturą. Wady te nie zostały usunięte w wyniku wznowionego postępowania. Ponadto skarżący zarzucili, iż wskazany w decyzji wzizt dojazd do działki nr 5705/4 od ulicy [...] przez działkę nr 5703 jest niemożliwy z uwagi na "brak przebicia do ulicy". Dodali, że próbowano w związku z tym drogę dojazdową ustanowić na terenie sąsiednich działek, pozbawiając jednocześnie właścicieli tych działek prawa strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodało, że w niniejszej sprawie, dotyczącej stwierdzenia nieważności, organ nie naruszył przepisów regulujących wznowienie postępowania, gdyż nie znajdowały one w sprawie zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1269 ze zm.) i z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1271 ze zm.), sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie "ppsa").

Skarga nie może być uwzględniona.

Skarżący, zmierzając do wyeliminowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze stwierdzenia jej nieważności, podnoszą różnorakie zarzuty, w tym i takie, które w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji pozbawione są prawnej doniosłości. Zarzuty te można podzielić na trzy grupy : do pierwszej zaliczając te, które wymienia art. 145 § 1 kpa, do drugiej te, które mogłyby stanowić o nieważności decyzji stosownie do przepisu art. 156 § 1 kpa, do trzeciej te, które związane są z treścią art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest innym, niż wznowienie, postępowaniem nadzwyczajnym. Dla każdego z tych postępowań przewidziano odrębną procedurę, odrębnie też uregulowano katalogi przesłanek prowadzących do wzruszenia decyzji. Przesłanki "wznowieniowe", wyliczone w art. 145 kpa, mają charakter co do zasady formalny: odnoszą się do wad postępowania , w wyniku którego zapadła kwestionowana decyzja. Przesłanki zaś "nieważnościowe", wyliczone w art. 156 kpa, co do zasady mają charakter materialnoprawny i odnoszą się do wad samej decyzji. Przesłanek odnoszących do jednego z wymienionych trybów weryfikacji decyzji nie można dowolnie przenosić na grunt drugiego. Ustawodawca zdecydował, że pozbawienie strony udziału w postępowaniu , a także wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowią uchybienia prowadzące do wznowienie postępowania. Stwierdzenie tych uchybień i określenie ich skutków następuje w postępowaniu wznowieniowym, a nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Zarzuty skarżących związane z tymi samymi uchybieniami, podniesione w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, nie mogły więc odnieść oczekiwanego skutku. Zauważyć przy tym trzeba, że zarzuty te były już przedmiotem badań w postępowaniach wznowieniowych, które jednak nie zakończyły się w sposób przez skarżących pożądany. Ta okoliczność jednak nie mogła mieć wpływu na zakres i wynik postępowania o stwierdzenie nieważności. W tym postępowaniu wszak weryfikowana była decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie decyzje kończące postępowania wznowieniowe.

W drugiej grupie zarzutów podnoszonych przez skarżących mieszczą się : brak ustalenia granic z sąsiadami, brak dojazdu do działki inwestora, naruszenie prawa własności skarżących. Zarzuty te związane są z twierdzeniem skarżących, że dojazd do drogi publicznej przez wskazaną w decyzji o wzizt działkę nr 5703 nie jest możliwy, bowiem działka ta w rzeczywistości nie jest drogą dojazdową, lecz stanowi ściek solny [...]. W konsekwencji dojazd do działki inwestora będzie musiał być urządzany w innym miejscu, kosztem nieruchomości sąsiednich. Ze znajdujących się w aktach pism i dokumentów wynika, że obawy skarżących związane były także z tym, że opisana sytuacja wymusi powrót do koncepcji urządzenia przewidywanej w starym i nieaktualnym już planie zagospodarowania przestrzennego drogi K14 KW V – również kosztem ich nieruchomości.

Zaprezentowany powyżej zarzut jest chybiony. Jak słusznie wskazał to organ, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ze swej istoty i stosownie do przepisu art. 46 ust. 2 ustawy, nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja taka ma charakter abstrakcyjny i stwierdza jedynie – stosownie do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego - czy i pod jakimi warunkami dana inwestycja może być zlokalizowana w danym terenie. Nie określa natomiast warunków technicznych i szczegółowego usytuowania obiektu /chyba że wynika to wprost z planu/, bo te określone zostaną dopiero w projekcie budowlanym, który może podlegać sprawdzeniu w postępowaniu o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę. To, że szlakiem wskazanym w decyzji, w ramach warunków obsługi komunikacji, wykonywanie dojazdu ze względów technicznych jest niemożliwe, nie narusza w niczym praw właścicieli sąsiednich nieruchomości. Przewidywane działania zmierzające do urządzenia drogi w innym miejscu nie będą wszak związane z treścią decyzji o wzizt, lecz z ewentualnym rzeczywistym brakiem dostępu do drogi publicznej. Omawiany zapis decyzji nie stwarza po stronie inwestora innych, nowych uprawnień. Zakres jego praw w relacji do praw właścicieli nieruchomości sąsiednich pozostaje taki sam. Zupełnie zaś odrębną kwestią jest to, jaki będzie w przyszłości wynik przeprowadzanej przez organ budowlany kontroli zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o wzizt i przepisami techniczno – budowlanymi. Na tle powyższych rozważań wyrażony przez organ pogląd, iż wskazany przez skarżących zapis kwestionowanej decyzji nie może być utożsamiany z wadą tej decyzji , a już na pewno nie jest wynikiem rażącego naruszenia prawa, należy w całości podzielić. Podkreślić przy tym trzeba, że powyższa ocena sądowa dokonana została z punktu widzenia zgodności decyzji wzizt z przepisami prawa, a nie z perspektywy dokonanej następczo – przez inny organ w innym postępowaniu - oceny projektu budowlanego, ani też z perspektywy wyroku NSA oddalającego skargę na decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wyrok ten pozostaje wiążący w kwestiach, które podlegały rozstrzygnięciu, a więc przesądza o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji poddanej osądowi, a nie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Pozostający w związku z art. 156 § 1 pkt 7 kpa przepis art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym statuował odrębną podstawę nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z tym przepisem sprzeczność z ustaleniami planu była kwalifikowaną wadą takiej decyzji.

Zbadanie zatem zarzutów dotyczących sprzeczności kwestionowanej decyzji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego wymagało analizy zarówno tekstu planu, jak i jego części graficznej. Dokumenty te w całości przedłożone zostały w toku postępowania sądowego.

W podstawie prawnej decyzji z dnia [...] 1999 r. przywołano dwa plany zagospodarowania przestrzennego : jeden pochodzący z 1992 r., drugi, szczegółowy, pochodzący z 1974 r., nie wyjaśniono jednak relacji prawnej pomiędzy tymi aktami. Nie uczyniło też tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Z części tekstowej miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta B. z 1992 r. wynika, że wymienione tam "istniejące opracowania urbanistyczne", w tym Miejscowy Plan Szczegółowy osiedla budownictwa jednorodzinnego O. zatwierdzony Zarządzeniem Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1977 r. "utrzymuje się w części niestanowiącej kolizji z niniejszym planem". W Miejscowym Planie Szczegółowym dla osiedla O. z 1977 r., następnie zmienionym zarządzeniem Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1982 r. teren 49 MNn, na którym znajduje się działka inwestora, opisano jako "teren zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej i bliźniaczej adaptowanej i przeznaczonej do przebudowy". W graficznej części tego planu zabudowę działki przedstawiono za pomocą linii przerywanej jako budynek stanowiący skrajny segment szeregu trzech budynków. W legendzie zaś zaznaczono, że linie przerywane są "liniami postulowanymi". W części graficznej ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. takiej lokalizacji budynków już nie przedstawiono. Cytowane w zaskarżonej decyzji zapisy części tekstowej tego planu odpowiadają rzeczywistemu ich brzmieniu.

Porównanie treści kwestionowanej decyzji o ustaleniu wzizt z aktami, na podstawie których została ona wydana, musi prowokować krytyczną ocenę decyzji, ale nie uzasadnia tezy o jej nieważności. Po pierwsze Szczegółowy Plan dla osiedla O. zatwierdzony został zarządzeniem Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1977 r., a nie z dnia 27 marca 1974 r. Z zapisów planu z 1992 r. wynika, że zarządzeniem z tej ostatnio wymienionej daty zatwierdzony został Plan Szczegółowy S. Przyczyną omyłki było zapewne to, że w planie z 1992 r. zapisy dotyczące "utrzymania" obu planów szczegółowych sąsiadują ze sobą. Choć ta okoliczność nie usprawiedliwia niedbałości w dokładnym określeniu podstawy decyzji, to uchybienia w tym zakresie nie można żadną miarą kwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Po wtóre nie wyjaśniono w decyzji związku pomiędzy planem szczegółowym i ogólnym, ale również i to uchybienie samo w sobie na ocenę ważności decyzji nie ma wpływu. Prawna relacja pomiędzy oboma aktami wynika – jak wyżej wskazano – z ich treści, a sama decyzja tej relacji w swej istocie nie narusza.

W kwestionowanej decyzji nie zamieszczono zapisu z części tekstowej planu z 1977 r. , ale opisano teren 49 MNn jako przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną. Taka zaś funkcja terenu opisana została w tekście planu szczegółowego. Także taka funkcja przewidziana została dla terenu A 27 MN w planie ogólnym z 1992 r. Co do istoty zatem zapisy obu planów dotyczące terenu, na którym położona jest działka 5705/4 , są ze sobą zbieżne i nie zachodzi między nimi "kolizja". Kwestionowaną decyzją z dnia [...] 1999 r. ustalono warunki dla takiej inwestycji, która przez obowiązujący w dacie wydania decyzji plan zagospodarowania przestrzennego przewidziana była w podstawowym przeznaczeniu terenu, opisano też warunki wynikające zarówno z planu szczegółowego, jak i planu ogólnego. Podkreślić przy tym należy, że towarzyszący budynkowi mieszkalnemu jednorodzinnemu budynek gospodarczy mieści się w pojęciu "zabudowy mieszkalnej niskiej intensywności". Nie sposób zatem uznać , aby decyzja z dnia [...] 1999 r. była sprzeczna z ustaleniami planu, prawidłowe jest więc także i w tej kwestii stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Ostatecznie więc stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania stwierdził brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 1999 r., a tę jego ocenę Sąd w całości podziela. Dlatego też skarga, na podstawie art. 151 ppsa została oddalona.