Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 922/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. K.M. (dalej jako: "skarżąca") wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia [...] r.

W uzasadnieniu takiego żądania podniesiono, że wykonanie zakwestionowanej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślono przy tym, że zaskarżona decyzja jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowi – wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L. 98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

Następnie, powołując się na załączone dokumenty źródłowe (PIT-36 oraz PIT/B za rok 2014) skarżąca podniosła, że uzyskany przez nią przychód w roku obrachunkowym 2014 w wysokości [...] zł, w zestawieniu z kosztami uzyskania przychodu - [...] zł, nie pozwoliły przekroczyć jej progu podatkowego i rozliczyć się na zasadach ogólnych. W roku 2014 skarżąca wykazała stratę w wysokości - [...] zł.

Dane te wskazują w sposób jednoznaczny na brak rentowności prowadzonej działalności i trudnej sytuacji, w której już teraz znajduje się skarżąca. Na potwierdzenie powyższego przedłożono również dokument stanowiący podsumowanie księgi przychodów i rozchodów, obejmujący okres od stycznia do lipca bieżącego roku. Z zestawienia tego wynika, że w bieżącym roku prowadzona działalność również wykazuje stratę. Na stan z dnia [...] r. - [...] zł. Sytuacja finansowa wnioskodawczyni od roku 2014 utrzymuje się na ujemnym poziomie rozrachunkowym.

Skarżąca podkreśliła także, iż wobec niej wszczęte i prowadzone są cztery postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Już jednostkowa kara może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje dla dalszej działalności skarżącej. Zbiorcze natomiast ujęcie kary, której szacowana suma stanowi kwotę [...] zł, przekraczającej roczny zysk strony, a właściwie jego braku, daje obraz wielkości szkody grożącej skarżącej, i której wielkość z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków.

Oczywistym jest zatem, że w obliczu przedstawionej kondycji finansowej wnioskodawczyni wykazującej stratę (na miesiąc lipiec 2015 r.) w wysokości [...] zł, już konieczność uiszczenia kary pieniężnej w wysokości przewidzianej w zaskarżonej decyzji, znacząco wpłynie na sytuację finansową skarżącej, jak również, że w razie braku udzielenia tymczasowej ochrony z art. 61 p.p.s.a., mogą wystąpić trudne czy wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki, jako że sytuacja finansowa strony nie jest stabilna i wymierzona kara z dużą dozą prawdopodobieństwa doprowadzi do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Wymierzenie i tym samym wyegzekwowanie wymierzonej stronie kary pieniężnej może zatem przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej

o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; wszystkie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).

W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób: "Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu

i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków". (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA).

Analizując przedstawione we wniosku skarżącej argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

W niniejszej sprawie wnioskodawczyni została wymierzona kara pieniężna

w wysokości [...] zł. Nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach niniejszej sprawy, w połączeniu z obecną sytuacją finansową skarżącej, może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.

61 § 3 i 5 p.p.s.a.