Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 355/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Kazimierz Włoch / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi spółki "A" Sp. z o.o. sp.k. w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. sp. z o.o. sp. kom. (określana dalej jako "skarżąca", "spółka", "wnioskodawca") zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania przez nabywcę nabycia towarów od podmiotów z krajów trzecich.

We wniosku spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca ma miejsce siedziby oraz miejsce zarządu na terenie Polski, oraz podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przedmiotem przeważającej działalności spółki to 46.76.Z sprzedaż hurtowa pozostałych półproduktów. Spółka zamierza skupować od osób fizycznych - obywateli Ukrainy małe ilości kamienia ozdobnego bursztynu. Jedna transakcja nigdy nie przekroczy 300 euro, tj. kwoty do której towary przywożone spoza UE są zwolnione z przywozowych należności celnych. Osoby, od których spółka zamierza skupować kamień nie prowadzą żadnej działalności, nie są podatnikami, przewożą przez granicę kamień legalnie i w ilościach niepodlegających żadnym opłatom celnym. Bursztyn jest skupowany od osób prywatnych. Osoby te nie posiadają siedziby na terytorium Polski - mieszkają na Ukrainie. Osoby te będą zgłaszały na granicy celnikom, że ilość posiadanego przez nie bursztynu nie przekracza kwoty 300 euro. Spółka skupując bursztyn od obywateli Ukrainy za każdym razem będzie legitymowała te osoby, a dane tych osób wpisywać będzie do rejestru. Następnie spółka ma zamiar sprzedać nabyty kamień i dokonać rozliczenia podatku VAT od zakupionego bursztynu najpierw na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 - naliczyła podatek VAT, a następnie przy sprzedaży kamienia wystawi fakturę i odliczy podatek VAT wcześniej naliczony.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy spółka postąpi prawidłowo rozliczając podatek VAT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, tj. dokona rozliczenia tego podatku jako nabywca z uwagi, iż sprzedawcy towaru nie są zarejestrowanymi podatnikami VAT na terytorium Polski i czy przy dalszej sprzedaży towaru ma prawo ten podatek odliczyć zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT?

Zdaniem wnioskodawcy, sposób rozliczenia podatku VAT z tytułu zakupu i sprzedaży kamienia ozdobnego bursztynu będzie właściwy.

Zgodnie z informacją MF w przypadku przyjeżdżających z państw trzecich (tj. spoza Unii Europejskiej) zwolnione z przywozowych należności celnych są towary o równowartości do 300 euro (w transporcie lądowym) oraz o równowartości do 430 euro (w transporcie lotniczym i morskim). Osoby przekraczające granicę muszą zgłosić organom celnym lub Straży Granicznej przywóz do kraju oraz wywóz za granicę złota dewizowego lub platyny dewizowej, bez względu na ilość, a także pieniędzy, jeżeli ich wartość przekracza łącznie równowartość 10 tys. euro. Jednak w niniejszej sprawie wwożony był kamień - bursztyn, zgłoszenie którego nie było obowiązkowe do kwoty 300 euro. Pomimo jednak tego osoby, które ten bursztyn wwoziły do Polski zgłaszały na granicy celnikom, że ilość posiadanego przez nie bursztynu nie przekracza kwoty 300 euro i dowiadywali się, że nie obowiązuje ich żadne cło.

Z uwagi na zakup bursztynu w celu dalszej jego odsprzedaży należy rozliczyć podatek VAT z tego tytułu. Wnioskodawca w Urzędzie celnym oraz w Krajowej Informacji Podatkowej uzyskał informację, że gdy towar, który na granicy był prezentem i poprzez jego sprzedaż zmienił przeznaczenie, to wówczas powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT. Wówczas zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT naliczenia i odliczenia podatku od towaru, który został sprowadzony spoza UE (tutaj z Ukrainy) dokonuje jego nabywca, gdy sprzedawca towaru nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT na terytorium Polski. Nabywca towaru wykazuje podatek VAT w deklaracji VAT-7 lub VAT-7K w pozycji 32 i 33. W przypadku gdy nabywca dalej sprzedaje ten towar w ramach czynności opodatkowanych, ten VAT zapłacony może odliczyć wykazując w deklaracji VAT-7 lub VAT-7K w części D2 w poz. 43 i 44.

W przedstawionym stanie faktycznym opodatkowania dostawy towarów dokona w ten sposób, że w kwocie uzyskanej brutto od wszystkich kontrahentów wyliczy podatek VAT na podstawie 18,7%. Kwotę wyliczonego podatku wykaże w deklaracji, a później ten podatek odliczy. W ten sposób dokona zapłaty podatku VAT przy imporcie towaru. Dojdzie zatem do legalizacji sprzedanego towaru poprzez odprowadzenie od niego podatku VAT i nabyciu prawa do odliczenia tego podatku w razie jego dalszej odsprzedaży. Spółka postąpi zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT i naliczy i odprowadzi podatek VAT od zakupu bursztynu od obywateli Ukrainy, a następnie wystawi faktury VAT sprzedaży tego bursztynu, co da jej prawo do odliczenia podatku VAT. Dla podatnika VAT podatek należny od importu jest jednocześnie podatkiem naliczonym, który może u niego podlegać odliczeniu.

Z uwagi, iż przewóz bursztynu, który jest zwykłą kopaliną jest legalny sam w sobie (nie potrzeba na to żadnych zezwoleń, nie podlega cłu) nie będzie również żadnego obowiązku potwierdzania legalności jego wprowadzenia na teren UE. Bursztyn można legalnie wwieźć na terytorium Polski i Unii.

W ocenie wnioskodawcy nie ma żadnego przepisu zobowiązującego nabywcę, aby ten skupował towary, m.in. bursztyn wyłącznie od podmiotów, które są przedsiębiorcami. Żaden przepis nie zakazuje skupu towaru do dalszej odsprzedaży od osób fizycznych. Nie ma zakazu skupowania od ludności (osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) towarów. Osoby te, jako nieprowadzące działalności nie mogą wystawiać faktury, a podatek VAT zostanie na nich rozliczony przez nabywcę towaru zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT. Natomiast to skąd te osoby pozyskały i w jaki sposób skupowany bursztyn nie ma znaczenia dla nabywcy zgodnie chociażby z orzecznictwem TSUE. Należy pamiętać, że TSUE od kilku lat podkreśla, że w przypadku, gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział lub nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 VI Dyrektywy Rady należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży na mocy przepisu prawa cywilnego, który powoduje bezwzględną nieważność umowy jako sprzecznej z zasadami porządku publicznego z powodu sprzecznej z prawem causa po stronie sprzedawcy, powodował utratę prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego przez tego podatnika (wyrok ETS z dnia 6 lipca 2006 r, sygn. C-439/04 w sprawie Axel Kittel). Wnioskodawca jako nabywca bursztynu od osób fizycznych dopełnił wszelkich formalności, obowiązków sporządzając rejestr osób, od których był skupowany kamień. Jeżeli skup następowałby od osób prowadzących działalność, wówczas osoby te wystawiłyby faktury VAT, a wnioskodawca jako nabywca miałby prawo do odliczenia podatku VAT.

Wnioskodawca stanął więc na stanowisku, że będzie miał obowiązek rozliczyć podatek VAT od nabytego bursztynu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, a przy jego sprzedaży będzie miał prawo odliczenia podatku VAT (zasada neutralności VAT). Przepisy nie przewidują możliwości innego późniejszego odprowadzenia podatku, gdy zmieni się przeznaczenie towaru. Ponadto każdy obcokrajowiec jest obowiązany zapłacić VAT od jakiejkolwiek czynności vatowskiej, tj. sprzedaży, gdyż nie korzysta on ze zwolnienia podmiotowego, na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 3 ustawy VAT co oznacza, że obcokrajowcy są podatnikami z mocy prawa i nie podlegają zwolnieniu.

Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej (dalej zwany "organem" albo "Dyrektorem KIS") w wydanej w dniu [...] kwietnia 2017 r. interpretacji nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że powołany przez Spółkę art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT wprowadza mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku należnego na podatnika, na którego rzecz dokonywana jest dostawa towarów przy spełnieniu określonych warunków, dotyczących statusu podatkowego zarówno nabywcy, jak i dostawcy.

Art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT w przedmiotowej sprawie znalazłby zastosowanie, gdyby łącznie spełnione były następujące warunki:

- dostawa towarów ma miejsce na terytorium kraju;

- dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju (art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy), który nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy;

- nabywcą towarów jest podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy;

- dostawa nie jest realizowana w ramach sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju.

Wnioskodawca w opisie sprawy jednoznacznie wskazał, że osoby dokonujące dostawy bursztynu na terytorium kraju (obywatele Ukrainy) nie są podatnikami i nie prowadzą działalności gospodarczej, są to osoby prywatne.

Organ podatkowy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek dotyczący statusu podatkowego dostawcy, ponieważ dostawcy - obywatele Ukrainy - nie są podatnikami. W związku z tym na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek rozliczenia podatku należnego od nabywanych towarów, ponieważ nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT.

Z racji tego, że u wnioskodawcy nie wystąpi obowiązek rozliczenia podatku należnego z tytułu nabycia towarów, ponieważ nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, nie powstanie również u niego podatek naliczony, o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy.

W związku z powyższym wnioskodawca postąpi nieprawidłowo rozliczając podatek VAT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. dokonując rozliczenia tego podatku jako nabywca z uwagi na to, że sprzedawcy towaru nie są podatnikami prowadzącymi działalność gospodarczą. Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ podatek ten u niego nie wystąpi.

Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła wyżej opisaną interpretację Dyrektora KIS z dnia [...] kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego, przez dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT,

- prawa procesowego, poprzez niezastosowanie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej w skrócie "O.p." w pełnym zakresie, tj. przez brak zmiany stanowiska organu podatkowego.

W motywach skargi podtrzymała stanowisko oraz argumentację przedstawioną we wniosku.

W uzasadnieniu podniosła, że z uwagi na zakup bursztynu w celu jego dalszej odsprzedaży należało rozliczyć podatek. Wnioskodawca, zarówno w Urzędzie Celnym, jak i w Krajowej Informacji Podatkowej uzyskał informację zgodnie z którą, gdy towar na granicy był prezentem lub poprzez jego sprzedaż zmienił przeznaczenie, w takiej sytuacji powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT. Wówczas, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, naliczenia i odzienia podatku od towaru, który został sprowadzony spoza UE dokonuje jego nabywca, gdy sprzedawca nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT na terytorium Polski. W przypadku gdy nabywca dalej sprzedaje ten towar w ramach czynności opodatkowanych, podatek VAT zapłacony można odliczyć, wykazując go w deklaracji VAT-7 lub VAT-7K.

Wnioskodawca podkreślił, że w przedmiotowej sprawie opodatkowania dostawy towarów dokonano w ten sposób, że w kwocie brutto uzyskanej od wszystkich kontrahentów wyliczono podatek VAT na podstawie stawki 18,7%. Kwotę wyliczanego podatku wykazano w deklaracji, a później ten podatek odliczono. W ten sposób dokonano zapłaty podatku VAT przy imporcie towaru. Doszło zatem do legalizacji sprzedanego towaru, poprzez odprowadzenie od niego podatku VAT i nabyciu prawa do odliczenia tego podatku w razie jego dalszej odsprzedaży. Spółka postąpiła zgodnie z art. 17 ust 1 pkt 5 ustawy o VAT - naliczyła i odprowadziła podatek VAT od zakupu bursztynu od obywateli Ukrainy, a następnie wystawiła fakturę VAT sprzedaży tego bursztynu, co dało jej prawo do odliczenia podatku VAT. Dla podatnika VAT podatek należny od importu jest jednocześnie podatkiem naliczonym, który może u niego podlegać odliczeniu.

Z uwagi na to, że przewóz bursztynu, który jest zwykłą kopaliną, jest legalny sam w sobie (nie potrzeba na to żadnych zezwoleń, nie podlega cłu), nie będzie również żadnego obowiązku potwierdzania legalności jego wprowadzenia na teren UE.

Skarżąca argumentowała, że nie ma żadnego przepisu zobowiązującego nabywcę, aby ten skupował towary, m.in. bursztyn wyłącznie od podmiotów, które są przedsiębiorcami. Osoby te, jako nieprowadzące działalności nie mogą wystawiać faktury, a podatek VAT zastanie rozliczony przez nabywcę towaru zgadnie z art. 17 ust 1 pkt 5 ustawy o VAT. Kwestia dotycząca tego, skąd i w jaki sposób osoby te pozyskały skupowany bursztyn nie ma znaczenia dla nabywcy, zgodnie z orzecznictwem TSUE. W orzecznictwie TSUE od kilku lat podkreśla się, że w przypadku, gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział lub nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 VI Dyrektywy Rady należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży na mocy przepisu prawa cywilnego, który powoduje bezwzględną nieważność umowy jako sprzecznej z zasadami porządku publicznego z powodu sprzecznej z prawem causa po stronie sprzedawcy, powodował utratę prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego przez tego podatnika (tak wyrok ETS z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. C- 439/04 w sprawie Axel Kittel).

Skarżąca wskazała, że jako nabywca bursztynu od osób fizycznych dopełniła wszelkich formalności i obowiązków, sporządzając rejestr osób, od których był skupowany kamień. Jeżeli skup następowałby od osób prowadzących działalność, wówczas osoby te wystawiłyby faktury VAT, a wnioskodawca jako nabywca miałby prawo do odliczenia podatku VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Trafnie organ interpretujący wskazał, że przepis art. 17 ust.1 pkt 5 ustawy o VAT nie będzie miał w sprawie zastosowania. Jak bowiem wynika z jego treści, tzw. odwrotne obciążenie podatkiem od towarów i usług ma zastosowanie w takim przypadku, gdy dochodzi do dokonania dostawy towaru na terytorium kraju na rzecz podatnika podatku od towarów i usług przez podmiot będący takim podatnikiem, nieposiadający jednak siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju i podatnik ten nie jest zarejestrowany w myśl art. 96 ust.4 ustawy o VAT.

Elementami konstrukcyjnymi tego modelu rozliczenia podatku VAT należnego są więc:

- występowanie w charakterze odbiorcy podatnika podatku od towarów i usług,

- występowanie w charakterze dostawcy podatnika takiego podatku zagranicznego i niezarejestrowanego w Polsce,

- dokonanie dostawy na terenie kraju.

Jak wynika z podanego we wniosku o interpretację stanu faktycznego, osoby zbywające bursztyn na rzecz wnioskodawcy nie prowadzą działalności gospodarczej i nie są podatnikami podatku od towarów i usług. Ten element stanu faktycznego powoduje, że przepis ten nie będzie miał zastosowania w sytuacji wskazanej w interpretacji.

Należy bowiem rozróżnić podatnika podatku od towarów i usług z tytułu dostawy towarów i podatnika tego podatku z tytułu importu.

Jak wynika z treści art.5 ust.1 ustawy o VAT, przedmiotem podatku od towarów i usług są m.in. odpłatna dostawa towarów (pkt 1) oraz import towarów na terytorium kraju (pkt 3).

W odniesieniu do obu tych odrębnie określonych czynności prawnych w odmienny sposób zdefiniowano osobę podatnika. Odnośnie czynności dostawy towarów podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Tylko więc osoby prowadzące działalność gospodarczą dokonujące dostaw mogą być podatnikami tego podatku. Jeżeli dostawa towaru (rozporządzenie nim jak właściciel) jest dokonane przez inny podmiot, to czynność ta pozostaje poza zakresem ustawy o VAT (art.15 ust.1 ustawy o VAT).

Podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów na terytorium kraju są natomiast osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną (art.16 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT). Jest to odrębne od ujęcia z art. 15 ust.1 określenie osoby podatnika ( "podatnikami są także"). Podatnikami VAT z tytułu importu są także osoby nie prowadzące działalności gospodarczej. Wystarczające jest aby były one zobowiązane do uiszczenia cła. Jak już wskazano, jest to niezależna podstawa powstania obowiązku podatkowego i inny jest krąg osób, na których może on ciążyć. O ile w przypadku dostawy towarów może on ciążyć tylko na osobach prowadzących działalność gospodarczą, to w przypadku importu może on ciążyć na każdej osobie wprowadzającej towar na polski obszar celny (terytorium kraju).

Należy zatem rozróżnić opodatkowanie tym podatkiem z tytułu importu od opodatkowania z tytułu dostawy. Osoba dokonująca importu i zobowiązana do zapłaty tego podatku, jeżeli nie jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, dokonując następnie zbycia tego importowanego towaru nie będzie z tego tytułu podatnikiem VAT. Zbycie tego towaru (dokonanie dostawy według nomenklatury ustawy o VAT) nie będzie podlegało temu podatkowi.

Oznacza to, że nawet w przypadku, gdy na osobie dokonującej importu towaru ciąży obowiązek podatkowy w VAT z tego tytułu, to nie ciąży na niej obowiązek podatkowy z tytułu dostawy tego towaru na terytorium kraju.

W przedmiotowej sprawie skarżący wskazuje na sytuacje, gdy w chwili importowania towaru na terytorium kraju osoba fizyczna korzysta ze zwolnienia z art. 56 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, a więc odnoszącego się do rzeczy o przeznaczeniu niehandlowym, wwożonych w bagażu osobistym o wartości nie przekraczającej 300 lub 430 euro. Istotnie, jak słusznie stwierdza to skarżący, nie dochowanie warunków zwolnienia, a więc zaprzeczenie niehandlowemu przeznaczeniu tych rzeczy poprzez ich zbycie podmiotowi zajmującemu się zawodowo ich obrotem, prowadzić będzie do przyjęcia, że warunki zwolnienia nie zaistniały i przewożone przedmioty powinny podlegać opodatkowaniu w myśl przepisów ustawy o VAT z uwagi na naruszenie przesłanek tego zwolnienia przedmiotowego.

W takim przypadku wobec importera powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT ale tylko i wyłącznie z tytułu importu towarów (konkretnie wskazanego bursztynu).

Zobowiązanie powstaje na podstawie art. 5 ust.1 pkt 3, art. 16 ust.1 pkt 1, art. 19a ust.9 na zasadach określonych w art. 26a, art. 30b i art. 33 i nast. ustawy o VAT.

Powstanie tego obowiązku podatkowego nie przesądza, że każda czynność zbycia tego towaru przez ten podmiot na terytorium kraju będzie opodatkowana VAT. Stanie się to aktualne tylko wtedy, gdy zbywający będzie podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą. Jeżeli nie prowadzi on takiej działalności, to dostawa tego towaru (opodatkowanego przy imporcie) pozostawać będzie poza zakresem ustawy o VAT). W takiej zaś sytuacji zbywca tego towaru nie będzie występował jako podatnik tego podatku.

Skoro zaś nie będzie on działał jako podatnik w trakcie transakcji zbywania bursztynu na rzecz pytającej spółki, to nie będzie miało zastosowanie uregulowanie z art. 17 ust.1 pkt 5 ustawy o VAT.

Przez podatnika, o którym mowa w tym przepisie (jako dokonującego dostawy) należy rozumieć tylko taki podmiot (osobę fizyczna, prawną lub jednostkę organizacyjna nie posiadająca zdolności prawnej), która jest (lub mogłaby być) podatnikiem podatku VAT z tytułu tej właśnie dostawy, nie zaś z tytułu innych czynności związanych z obrotem tym towarem na wcześniejszym etapie, jak np. import tego towaru, czy jego wewnątrzwspólnotowe nabycie.

Trzeba wskazać, że zasada neutralności VAT ma zastosowanie tylko wobec przedsiębiorców, nie zaś wobec konsumentów. Jeżeli podmiot zbywający (dokonujący dostawy) nie jest przedsiębiorcą, to nie może opodatkować tego zbycia podatkiem VAT, tak by odliczyć VAT należny przy imporcie jako tzw. VAT naliczony.

Ponieważ nie występuje w tym przypadku tzw. VAT należny z tytułu nabycia przez pytającego przedmiotowego bursztynu (na podstawie art. 17 ust.1 pkt 5 ustawy o VAT), to nie posiada on uprawnienia odliczenia tzw. VAT naliczonego lub pomniejszenia podatku należnego od dokonanej przez niego dostawy.

Organ interpretujący w tym zakresie nie naruszył prawa materialnego jak i procesowego i dlatego skarga podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.