Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1165/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 189f, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia

[...] r. nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907), nałożył na [...] Spółkę z o.o. w S. karę pieniężną w wysokości [...] zł - za naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

Powyższe naruszenie ustalono w dniu [...] r. w P., na drodze krajowej nr [...], podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D. R.. Stwierdzono, że kierujący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy, przewożąc mleko ze S. do P. w [...]. Podczas kontroli okazał on świadectwo ATP dla pojazdu samochodowego ważne do [...] r. i nie okazał świadectwa ATP (potwierdzającego spełnienie wymogów niezbędnych do wykonywania międzynarodowego przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych) dla przyczepy.

Organ nie dał wiary oświadczeniu kierowcy dotyczącemu planowanego wcześniej przepompowania mleka przed granicą z [...] (i przewiezienia go przez granicę innym pojazdem). Zdaniem organu, przeciwko tej wersji świadczy dokument przewozowy okazany podczas kontroli drogowej określający miejsce docelowe – mleczarnię w [...], w miejscowości P. oddalonej o około [...] km od granicy międzynarodowej w K. . W jego ocenie, wysyłanie dodatkowego zestawu pojazdów z siedziby firmy oddalonej o około [...] km z aktualnym badaniem ATP tylko w celu przeładunku mleka i przewozu na odcinku [...] km byłoby "mocno nieekonomiczne" z punktu widzenia przedsiębiorcy. Ponadto, kierowca okazał dokument potwierdzający czyszczenie cystern z dnia [...] r. wykonane w [...] w miejscowości G.. Powyższe potwierdza fakt przekraczania z mlekiem, przez kontrolowany zestaw pojazdów, granicy polsko - [...].

Stanowi to naruszenie art. 3 umowy ATP, zgodnie z którym "postanowienia art. 4 umowy stosuje się (...) jeżeli miejsca załadowania ładunku (...) i wyładowania (...) znajdują się w dwóch różnych państwach". Wymaga się aby mleko przewożone

w transporcie międzynarodowym było transportowane w odpowiednich pojazdach spełniających warunki określone w umowie ATP poświadczone odpowiednią dokumentacją. Organ uznał, że kontrolowany przewóz był wykonywaniem transportu międzynarodowego rzeczy już w momencie kontroli. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym – międzynarodowy transport drogowy jest to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Transport taki został określony poprzez dokonanie wpisu w dokumencie przewozowym. Odbiorcą i celem przejazdu był zakład mleczarski w [...], nadawcą i punktem początkowym – gospodarstwa rolne w Polsce.

W odwołaniu od tej decyzji [...] Spółka z o.o. w S. podniosła, że to gdzie dana partia mleka pojedzie jest ustalane ze zleceniodawcą. Informację gdzie dostarczyć mleko Spółka otrzymuje na bieżąco w ciągu dnia.

W zależności od odległości od mleczarni podejmowane są odpowiednie kroki do przygotowania logistyki produktu. W przypadku bliskich odległości mleko jest transportowane przez jeden pojazd. W przypadku transportu mleka na znaczne odległości wykorzystywany jest bardziej skomplikowany schemat przewozu mleka włączający do logistyki kilka pojazdów. Jeden pojazd odbiera mleko od rolników

i przepompowuje surowiec na inny pojazd, który ma wolne miejsce w cysternie. Procedury przepompowania wykonywane są zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami i zgodnie ze szczególną starannością, z naciskiem na zapewnienie wysokich standardów higienicznych.

Powyższe zasady obowiązywały właśnie przy transporcie mleka przez kontrolowany pojazd o nr rej. [...]. Surowiec został dostarczony do Zakładu Mleczarskiego w [...] w dniu [...] r., przy czym w związku ze znacznymi odległościami dostarczenie mleka do ww. zakładu odbyło się przy pomocy dwóch cystern. Opisana wyżej cysterna odbierała mleko bezpośrednio z gospodarstw rolnych i transportowała surowiec na terenie kraju, następnie mleko zostało przepompowane w kraju na inną cysternę (nr rej. [...] + [...]), która to przetransportowała mleko do Zakładu Mleczarskiego w [...].

Zdaniem strony, przewóz był wykonywany zgodnie z art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym przez pojazd nr rej [...] + [...], natomiast pojazd o nr rej [...] i [...] w dniu [...] r. nie wykonywał przewozu w ruchu międzynarodowym dlatego też nie posiadał świadectwa ATP.

Decyzją z dnia [...] r., znak [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. y, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 a, pkt 4 i 5 dodatku 1 do załącznika nr 1 do Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. wprowadzonej na mocy oświadczenia rządowego z dnia 24 września 1984 r. w sprawie przystąpienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów oraz lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje,

że w dniu kontroli strona wykonywała międzynarodowy transport drogowy przewożąc mleko ze S. do P. w [...]. Przewożone mleko zostało załadowane w dniu [...] r. w S. , a jego nadawcą była S. Spółdzielnia Producentów Mleka z siedzibą w S. . Natomiast miejscem przeznaczenia przewożonego mleka była miejscowość P. w [...], którego odbiorcą było przedsiębiorstwo [...]. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazuje dokument przewozowy CMR okazany podczas kontroli.

We wszystkich dokumentach przewozowych dokładnie wskazano środek transportu przewożonego ładunku i był nim skontrolowany zespół pojazdów. Zatem zgodnie z art. 1 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) kierujący powinien okazać aktualne świadectwo ATP potwierdzające spełnienie przez pojazd wymogów określonych w umowie. Kierujący okazał świadectwo ATP dla pojazdu samochodowego ważne do [...] r., co potwierdzała umieszczona na pojeździe tabliczka ATP. Natomiast kierujący nie okazał świadectwa ATP dla przyczepy.

Zgodnie z art. 9 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), w braku przeciwnego dowodu, list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika.

W przedmiotowej sprawie zarówno dokument CMR jak i pozostałe dokumenty okazane do kontroli jednoznacznie wskazują, że przewóz realizowany przez stronę w dniu kontroli był przewozem międzynarodowym.

Organ odwoławczy podkreślił, że w art. 4 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) nie przewiduje się możliwości dokonywania przeładunku przewożonych szybko psujących się artykułów żywnościowych.

Dodał, że podając podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ I instancji błędnie wskazał numer lp. z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jednak w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji organ I instancji wskazał prawidłowy numer lp. tego załącznika i zacytował jego treść oraz uzasadnił podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, więc opisany błąd nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na

powyższą decyzję [...] Spółka z o.o. w S. wniosła o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 3 ust. 1 umowy

o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) – poprzez wadliwe uznanie, że umowa dotyczy również transportu krajowego, przed przeładunkiem towaru na pojazd, który na dalszym etapie przekracza granicę kraju,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 4 ust. 1 umowy

o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) – poprzez wadliwe uznanie, że wskazana norma prawna nie przewiduje możliwości przeładunku, w sytuacji gdy jest wręcz przeciwnie, a jedynym ograniczeniem przeładunku jest konieczność zachowania reżimu temperaturowego – co jest zachowane bez problemów przy przepompowywaniu mleka,

3. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez:

a) brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego – poprzez niewyjaśnienie kwestii, czy w przypadku przeładunku mleka możliwe jest zachowanie reżimu temperaturowego, a tym samym spełnione zostaną cele umowy ATP,

b) wadliwą ocenę zeznań świadka – kierowcy – z których wynika, że nie wykonywał transportu międzynarodowego, tylko przewóz krajowy – po którym miał nastąpić przeładunek na inny pojazd posiadający świadectwo ATP,

4. błąd w ustaleniach faktycznych – poprzez brak dokonania ustalenia,

że w przypadku przepompowywania mleka pomiędzy cysternami zachowuje się

w pełni reżim temperaturowy, a tym samym przeładunek mleka nie jest w żaden sposób niewłaściwy,

5. błąd w ustaleniach faktycznych – poprzez ustalenie, że przewóz stanowił przewóz międzynarodowy, w sytuacji gdy w trakcie kontroli wykonywany był wyłącznie przewóz krajowy – w związku z etapowym przewożeniem ładunku.

Zdaniem skarżącej Spółki, organ nie uwzględnił w żaden sposób specyfiki przewozu mleka i konieczności jego przepompowywania w toku wykonywania przewozu. Pojazd cysterna do mleka o numerze rej. [...] wraz z przyczepą

o numerze rejestracyjnym [...] nie wykonywał przewozu międzynarodowego lecz uczestniczył w łańcuchu logistycznym odbioru mleka z gospodarstw rolnych do mleczarni. Przy zastosowaniu takiego rozwiązania pierwsza cysterna o małych gabarytach odbiera mleko z gospodarstw rolnych a następnie – po napełnieniu – przepompowuje mleko na kolejną cysternę, która ma za zadanie dostarczyć surowiec we właściwe miejsce przeznaczenia. Organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, a tym samym oparł rozstrzygnięcie na wadliwie ustalonym stanie faktycznym.

Z ostrożności procesowej strona wskazała, że w niniejszej sprawie organ nie rozważył zastosowania art. 189 f k.p.a., który to przepis wszedł w życie w dniu

1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym przepisem, organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej m.in. w przypadku gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził naruszenia prawa uzasadniające uwzględnienie skargi.

W niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] r. nałożył na [...] Spółkę z o.o. w S. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Organ uznał, że D. R. kierujący zespołem pojazdów tj. samochodem marki [...] o nr rej. [...], wraz z przyczepą "[...]" o nr rej. [...] wykonywał w dniu [...] r. przewóz międzynarodowy artykułów szybko psujących się do firmy [...] w [...], nie posiadając ważnego świadectwa ATP pojazdu silnikowego (ważność minęła we [...] r.) jak również nie posiadając świadectwa ATP kontrolowanej przyczepy.

Bezsporne jest przy tym, że towar wymieniony w okazanym w dniu kontroli liście przewozowym CMR – tj. mleko o objętości [...] m3 dostarczone zostało do wskazanej wyżej firmy w P. na terenie [...] przez innego kierującego – S. P., innym zestawem pojazdów – ciągnikiem samochodowym [...] nr rej. [...] wraz z przyczepą nr rej. [...], który posiadał stosowne świadectwo ATP ([...]) ważne do [...] r.

Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 1 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (która weszła w życie w stosunku do Polski w dniu 15 maja 1984 r. – oświadczenie rządowe z dnia 24 września 1984 r. – Dz.U z 1984 r., nr 49, poz. 254), przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych izotermicznymi środkami transportu, lodowniami, chłodniami i ogrzewanymi środkami transportu mogą być nazwane tylko takie środki transportu, które odpowiadają określeniom i normom podanym w załączniku nr 1 do umowy.

Z kolei w myśl art. 2 tej umowy, Umawiające się Strony podejmą niezbędne środki, aby zgodność z normami środków transportu, o których mowa w artykule 1 niniejszej Umowy, była kontrolowana i sprawdzana zgodnie z postanowieniami zawartymi w dodatkach 1, 2, 3 i 4 załącznika 1 do tej Umowy. Każda Umawiająca się Strona będzie uznawać ważność świadectw zgodności, wydanych zgodnie z punktem 3 dodatku 1 załącznika 1 do Umowy, przez właściwą władzę innej Umawiającej się Strony. Każda Umawiająca się Strona może uznać ważność świadectw zgodności wydanych z zachowaniem warunków przewidzianych w dodatkach 1 i 2 załącznika 1 do Umowy przez właściwą władzę Państwa niebędącą Umawiającą się Stroną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej umowy, do przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załącznikach 2 i 3 do Umowy, mają być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 Umowy, z wyjątkiem przypadków, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych w załącznikach 2 i 3 do Umowy. Środek transportu ma być tak dobierany i używany w taki sposób, aby w ciągu całego przewozu mogły być utrzymane temperatury ustalone w tych załącznikach. Poza tym należy podjąć wszelkie niezbędne środki, w szczególności dotyczące temperatury artykułów w momencie załadunku, aby nie dopuścić do oblodzenia i ponownego oblodzenia podczas drogi lub innych koniecznych operacji. Ponadto postanowienia niniejszego ustępu stosuje się tylko wówczas, gdy nie są one sprzeczne ze zobowiązaniami międzynarodowymi dotyczącymi międzynarodowych przewozów wynikającymi dla Umawiających się Stron z konwencji obowiązujących w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy lub konwencji, które je zastępują.

W art. 3 umowy wskazano natomiast, że postanowienia artykułu 4 Umowy stosuje się do każdego przewozu wykonywanego za wynagrodzeniem na rzecz osób trzecich lub na własny rachunek - z uwzględnieniem postanowień ustępu 2 niniejszego artykułu - transportem kolejowym lub samochodowym lub obydwoma tymi rodzajami transportu:

- szybko (głęboko) zamrożonych lub mrożonych artykułów żywnościowych, oraz

- artykułów żywnościowych wymienionych w załączniku 3 do Umowy, nawet gdy nie są one szybko (głęboko) zamrożone ani zamrożone,

jeżeli miejsca załadowania ładunku lub wyposażenia transportowego zawierającego ładunek na kolejowy lub drogowy środek transportu i miejsca wyładowania ładunku lub wyposażenia transportowego zawierającego ładunek ze środka transportu znajdują się w dwóch różnych państwach i jeżeli miejsce wyładowania ładunku znajduje się na terytorium Umawiającej się Strony.

W myśl art. 3 załącznika nr 1 do umowy – "Postanowienia dotyczące kontroli zgodności z normami dla izolowanych termicznie – izotermicznych, z układem chłodniczym – lodowni, z mechanicznym urządzeniem chłodniczym – chłodni lub ogrzewanych środków transportu" - certyfikat zgodności z normami wydawany jest przez właściwą władzę w kraju, w którym środek transportu ma zostać zarejestrowany oraz przyjęty do ewidencji na formularzu odpowiadającym wzorowi przedstawionemu w dodatku 3 do niniejszego załącznika.

W świetle powyższych uregulowań nie budzi wątpliwości okoliczność,

że w wypadku wykonywania przewozów międzynarodowych m.in. artykułów żywnościowych wymienionych w załączniku nr 3 do umowy (w tym mleka) niezbędne jest uzyskanie stosownego świadectwa ATP potwierdzającego spełnienie przez pojazd wymogów określonych we wspomnianej umowie.

W niniejszej sprawie sporne jest natomiast czy w dniu kontroli tj. [...] r. D. R. kierujący zespołem pojazdów tj. samochodem marki [...] o nr rej. [...], wraz z przyczepą "[...]" o nr rej. [...] wykonywał przewóz międzynarodowy artykułów szybko psujących się do firmy [...] w [...] pomimo, że nie przekroczył granicy Polski.

Ze zgromadzonych przez organ w przeprowadzonym postępowaniu dokumentów wynika jednoznacznie, że mleko zostało dowiezione do opisanej wyżej firmy na terenie [...] przez innego kierującego – S. P. (na co wskazuje m.in. kwit wagowy z dnia [...] r.), innym pojazdem – cysterną posiadającą świadectwo ATP (nr identyfikacyjny pojazdu - cysterny - [...] wskazany w świadectwie ATP jest zgodny z numerem zawartym w dowodzie rejestracyjnym cysterny).

Zdaniem organu powyższa okoliczność pozostaje bez znaczenia, bowiem

w liście przewozowym CMR wskazano jako miejsce załadunku mleka S. K. zaś jako miejsce przeznaczenia miejscowość P. w [...]. Przewóz wykonywany pomiędzy tymi miejscowościami jest, zdaniem organu, przewozem międzynarodowym, wobec czego także w chwili kontroli (w P.) był to przewóz międzynarodowy.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organu należy jednak uznać za przedwczesne i niepoparte stosownymi ustaleniami.

Oparte zostało ono przede wszystkim na treści opisanego wyżej dokumentu CMR, w którym wskazano miejsce załadunku mleka oraz miejsce przeznaczenia, jak również nr rej. zespołu pojazdów kierowanych w dniu [...] r. przez D. R.. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – sygn. akt III SA/Łd 921/13, organ wskazał, że dowodem na podstawie, którego organy kontroli mogą ustalać miejsce rozpoczęcia przewozu, czy to krajowego czy międzynarodowego i miejsce docelowe – zakończenia przewozu, będą na pewno zapisy w dokumencie przewozowym, który zawiera przecież istotne postanowienia umowy zawartej między nadawcą a przewoźnikiem, w tym miejsce nadania przesyłki i miejsce przeznaczenia.

W ocenie Sądu, o ile należy zgodzić się z organem, że może on ustalać opisane powyżej okoliczności w oparciu o ten dokument, o tyle nie sposób zgodzić się, że taka sytuacja zachodzi w każdym przypadku, zwłaszcza wtedy gdy dokument ten – tak jak w niniejszej sprawie budzi wątpliwości.

Podkreślenia wymaga, że kopia tego listu przewozowego wykonana w dniu kontroli różni się od kopii dołączonej do akt przez skarżącą. Nie zawiera wszystkich zapisów – w tym zwłaszcza (dokonanego zapewne w późniejszym czasie) zapisu w pozycji 18 "zastrzeżenia i uwagi przewoźnika" dotyczących numerów rejestracyjnych zespołu pojazdów kierowanego przez S. P., który ostatecznie dostarczył mleko do P. na terenie [...].

Organ nie ustalił kto, kiedy i w jakich okolicznościach dokonał tych zapisów uznając, że nie mają one znaczenia, skoro miejscem załadunku były S. a zatem już od tego miejsca należy uznać opisany transport za przewóz międzynarodowy. Powyższe może jednak w okolicznościach niniejszej sprawy budzić wątpliwości. Przede wszystkim zaznaczenia wymaga, że chociaż jako miejsce załadunku w dokumencie CMR wpisano S. to jednak w załączniku do protokołu kontroli z dnia [...] r. zapisano, że D. R. w tym dniu wykonywał przewóz mleka pobranego z gospodarstw rolnych w gminie i powiecie W.. Powyższe wydaje się potwierdzać okoliczność, że w chwili kontroli kierujący znajdował się w P. chociaż jest ona położona w znacznej odległości od trasy ze S. do K. (gdzie jak twierdził kierujący mleko miało zostać przepompowane do innej cysterny). W tej sytuacji nasuwają się poważne wątpliwości gdzie i kiedy dokonano załadunku mleka, a co za tym idzie także, od którego miejsca rozpoczął się faktycznie przewóz międzynarodowy.

Zgodnie z treścią art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907), określenie międzynarodowy przewóz drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu pomiędzy miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

W opisanych wyżej okolicznościach sprawy, zdaniem Sądu, nie sposób stwierdzić jakie miejsce należy uznać za miejsce początkowe jazdy zespołu pojazdów (który w chwili kontroli znajdował się poza trasą S. – P. wynikającą z dokumentu CMR). Organ I instancji okoliczności tych nie wyjaśnił, z kolei organ odwoławczy, uznał że nie mają one znaczenia dla sprawy, opierając się wyłącznie na zapisach w liście przewozowym.

Należy też wskazać, że jak słusznie podnosi skarżąca – w myśl art. 6 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r., list przewozowy powinien zawierać następujące dane:

a) miejsce i datę jego wystawienia;

b) nazwisko (nazwę) i adres nadawcy;

c) nazwisko (nazwę) i adres przewoźnika;

d) miejsce i datę przyjęcia towaru do przewozu oraz przewidziane miejsce jego wydania;

e) nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy;

f) powszechnie używane określenie rodzaju towaru oraz sposób opakowania, a dla towarów niebezpiecznych ich ogólnie uznane określenie;

g) ilość sztuk, ich cechy i numery;

h) wagę brutto lub inaczej wyrażoną ilość towaru;

i) koszty związane z przewozem (przewoźne, koszty dodatkowe, należności celne

i inne koszty powstałe od chwili zawarcia umowy do chwili dostawy);

j) instrukcje niezbędne do załatwienia formalności celnych i innych;

k) oświadczenie, że przewóz, bez względu na jakąkolwiek przeciwną klauzulę, podlega przepisom niniejszej Konwencji (art. 6 ust. 1 umowy).

W razie potrzeby list przewozowy powinien zawierać poza tym inne dane wymienione w art. 6 ust. 2 tej umowy – w tym m.in. zakaz przeładunku.

Organ powołując się na list przewozowy CMR, nie odnosi się do powyższej okoliczności w żaden sposób, uznając, że w tym wypadku ewentualne przepompowanie mleka do innej cysterny nie zostało przewidziane w art. 4 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). W ocenie Sądu, z powyższego przepisu wynika jedynie, jakie pojazdy powinny być używane do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych jednak nie wynika zakaz ich przepompowywania.

Powyższe okoliczności w realiach sprawy mają jednak drugorzędne znaczenie bowiem kluczowe wydaje się ustalenie z jakiego faktycznie miejsca miał odbyć się przewóz mleka do P. na terenie [...].

Wskazane zaniechania organów w zakresie postępowania wyjaśniającego, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy uniemożliwiły – zdaniem Sądu - prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenie szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć tak, aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy decyzji winny wyjaśnić tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, uzasadnienia zarówno, zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji - z przyczyn, na które Sąd powołał się wyżej - nie spełniają powyższych przesłanek.

Natomiast nie można zgodzić się ze skarżącą, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 189 f k.p.a., zgodnie z którym organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej m.in. w sytuacji gdy waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.

Należy podkreślić, że wymieniony przepis znajduje się w dziale IVa Kodeksu Postępowania administracyjnego dodanym przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U.2017.935) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 czerwca 2017 r. Jednocześnie zgodnie z art. 16 wspomnianej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Z uwagi na powyższe uregulowanie, przepis 189 f k.p.a. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie bowiem postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie wspomnianego przepisu.

Reasumując, ponieważ postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z istotnym naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., wskutek tego zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z takim naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji również uzasadnienia decyzji nie odpowiadają normie wynikającej z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania, należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności zaś odnoszące się do konieczności prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem ustaleń oraz oceny organu przede wszystkim będą te dowody i okoliczności, które organ bądź pominął bądź też należycie nie rozważył w dotychczasowym postępowaniu, ewentualnie te, które strony dodatkowo złożą w postępowaniu.

Prawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji wymaga najpierw dokonania oceny dowodów, z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Uzasadnienie to winno zawierać wskazanie dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności (art. 107 § 3 K.p.a.). Dopiero wykonanie tych czynności, winno być przełożone na ustalony stan faktyczny, to jest wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione. Tylko bowiem fakty ustalone przez organ, a nie stwierdzone przez strony, mogą być podstawą aktu subsumcji (podciągnięcia prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego, pod normę prawa materialnego, która winna znaleźć zastosowanie w sprawie).

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200

i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.