Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1385/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 73 ust. 1, art. 97 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1639
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "Komisja", "KNF") decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 196 ze zm., dalej "ustawa o nadzorze") - po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek spółki [...] SA z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną Komisji z dnia [...] września 2015 r., sygn. [...], w przedmiocie nałożenia na spółkę [...] SA z siedzibą w W. (dalej "Spółka", "Strona", "Skarżąca") kary pieniężnej w wysokości [...] zł - uchyliła decyzję własną z dnia [...] września 2015 r. oraz nałożyła na Spółkę na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1639 ze zm., dalej "ustawa o ofercie") w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724, dalej "ustawa zmieniająca") w związku z art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł, wobec stwierdzenia, iż Spółka przekroczyła 33% ogólnej liczby głosów w spółce [...] SA z siedzibą w W. bez zachowania warunków określonych w art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie, tj. bez ogłoszenia wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę akcji spółki [...] SA w liczbie zapewniającej osiągnięcie 66% ogólnej liczby głosów.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komisja podniosła, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy o ofercie kary pieniężnej wobec podejrzenia naruszenia przez Spółkę art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie w związku z przekroczeniem 33% ogólnej liczby głosów w spółce [...] SA bez ogłoszenia wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zmianę akcji tej spółki w liczbie zapewniającej osiągnięcie 66% ogólnej liczby głosów.

W dniu [...] września 2015 r. Komisja wydała decyzję, w której nałożyła na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, kwestionując tę decyzję wyłącznie co do wysokości kary, formułując następujące zarzuty:

a) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 97 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 11 ustawy o nadzorze, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i określenie kary pieniężnej w maksymalnej wysokości, co zdaniem Komisji uzasadnione jest m.in. sytuacją finansową grupy kapitałowej Strony, pomimo że obowiązek ogłoszenia wezwania na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie obciążał wyłącznie Stronę, a nie całą grupę kapitałową, a kara pieniężna na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy o ofercie, może zostać nałożona tylko na podmiot, który przekroczył próg 33 % ogólnej liczby głosów bez ogłoszenia wezwania, tj. na Stronę a nie na jej grupę kapitałową;

b) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy o ofercie w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 11 ustawy o nadzorze, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i określenie kary pieniężnej w maksymalnej wysokości pomimo upływu czterech i pół roku od popełnienia deliktu administracyjnego, co powoduje, że funkcja represyjna i prewencyjna kary pieniężnej nie powinna stanowić podstawowego uzasadnienia dla wysokości wymierzonej kary, a nałożona kara spełnia obecnie przede wszystkim funkcję moralno - retrybucyjną;

c) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - wysokość wymierzonej kary pieniężnej, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia dlaczego sytuacja finansowa Strony uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej w maksymalnej wysokości [...] zł, a poprzestanie jedynie na stwierdzeniu, że Komisja ustalając wysokość kary administracyjnej uwzględniła sytuację finansową Strony.

W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej wysokości wymierzonej kary i wydanie, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy w zakresie dotyczącym wymiaru (wysokości) kary pieniężnej.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Komisja ustaliła następujący stan faktyczny, który jest tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w decyzji z dnia [...] września 2015 r.

Począwszy od dnia [...] sierpnia 2009 r. do [...] sierpnia 2013 r. kapitał zakładowy spółki [...] SA dzielił się na [...] akcji, przy czym żadna z wyemitowanych akcji nie była uprzywilejowana. Spółka została akcjonariuszem spółki [...] SA w dniu [...] stycznia 2011 r. w związku z rozrachunkiem transakcji nabycia akcji zawartych poza rynkiem regulowanym na podstawie umów cywilnoprawnych z dnia [...] stycznia 2011 r. pomiędzy Spółką i jej spółką zależną spółką [...] T. S.A. W dniu [...] stycznia 2011 r. spółka [...] SA przekazała do publicznej wiadomości raport bieżący nr [...] informujący o złożeniu przez Spółkę zawiadomienia w trybie art. 69 ustawy o ofercie o przekroczeniu 5% ogólnej liczby głosów i osiągnięciu 32,98% ogólnej liczby głosów w związku z nabyciem [...] akcji spółki [...]SA, za łączną cenę [...] zł, tj. [...] zł za jedną akcję. W dniu [...] kwietnia 2011 r. Spółka posiadała [...] akcje spółki [...] SA, uprawniające do 32,98% ogólnej liczby głosów w tej spółce. Z kolei w dniu [...] kwietnia 2011 r. Spółka posiadała [...] akcje spółki [...] SA, a jej udział w ogólnej liczbie głosów przekroczył 33%. Udział Spółki wzrósł zatem z 32,98% do 34,20%. Do przekroczenia progu 33% ogólnej liczby głosów w spółce [...] SA doszło w związku z rozrachunkiem transakcji zawartych w dniu [...] kwietnia 2011 r., z rachunku papierów wartościowych prowadzonego przez spółkę [...] SA. Tego dnia Spółka nabyła na rynku regulowanym [...] akcji spółki [...] SA. Następnie w dniu [...] kwietnia 2011 r. i w dniu [...] kwietnia 2011 r. Spółka zawarła kolejne transakcje, w których nabyła odpowiednio [...] oraz [...] akcji spółki [...] SA. Po rozrachunku powyższych transakcji odpowiednio w dniach [...] i [...] kwietnia 2011 r. Spółka posiadała [...] akcji spółki [...] SA, stanowiących 35,99% ogólnej liczby głosów w spółce [...] SA. Spółka [...] SA w dniu [...] kwietnia 2011 r. opublikowała w trybie art. 70 ust. 1 ustawy o ofercie raport bieżący nr [...] informujący o złożeniu przez Spółkę zawiadomienia informującego o przekroczeniu 33% ogólnej liczby głosów w spółce [...] SA. Spółka ujawniła, że w wyniku transakcji zawartych w dniach [...],[...] oraz [...] kwietnia 2011 r. posiadała [...] akcji spółki [...] SA, stanowiących 35,99% ogólnej liczby głosów. W wyniku transakcji z dnia [...] kwietnia 2011 r., których rozrachunek nastąpił w dniu [...] kwietnia 2011 r., Spółka nabyła [...] akcji spółki [...] SA. W dniu [...] kwietnia 2011 r. stan posiadania Strony wynosił [...] akcji spółki [...] SA, a akcje te uprawniały do 36,02% ogólnej liczby głosów. Przed zawarciem powyższych transakcji jak również po tym dniu Spółka nie ogłosiła wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę akcji spółki [...] SA w liczbie zapewniającej osiągnięcie 66% ogólnej liczby głosów. W dniu [...] czerwca 2011 r. udział Spółki w ogólnej liczbie głosów w spółce [...] SA spadł poniżej progu 33% w związku ze zbyciem poza rynkiem regulowanym na podstawie umowy cywilnoprawnej z dnia [...] czerwca 2011 r. [...] akcji spółki w cenie [...] zł za jedną akcje, tj. za łączną cenę [...] zł. Spółka w tym dniu posiadała [...] akcji spółki [...] SA, stanowiących 32,99% ogólnej liczby głosów. Raportem bieżącym nr [...] spółka [...] SA poinformowała o złożeniu przez Spółkę zawiadomienia informującego o zmniejszeniu udziału w ogólnej licznie głosów w spółce [...] SA poniżej 33%. Zgodnie z tym raportem, w wyniku transakcji sprzedaży [...] akcji z dnia [...]czerwca 2011 r., za łączną cenę [...] zł, Spółka posiadała [...] akcji spółki [...] SA, stanowiących 32,989% ogólnej liczby głosów.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komisja wskazała na przepisy mające znaczenie w przedmiotowej sprawie, tj. art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 i art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy o ofercie oraz art. 11, art. 7 pkt 21 lit a ustawy zmieniającej.

Na podstawie ponownie ustalonego stanu faktycznego i prawnego Komisja wskazała, że Spółka dopuściła się naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie, gdyż przekroczyła 33% ogólnej liczby głosów bez ogłoszenia wezwania na sprzedaż lub zamianę akcji spółki [...] SA w licznie zapewniającej osiągnięcie 66% ogólnej liczby głosów spółki, do którego ogłoszenia była zobowiązana.

Na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Strona podtrzymała stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaznaczając iż kwestionuje jedynie wysokość kary. Zdaniem Spółki, Komisja w decyzji z dnia [...] września 2015 r. nie wyjaśniła, czy i w jaki sposób przytoczone wyniki finansowe [...] S.A. wpłynęły na wysokość kary. Wskazała, iż nałożona decyzją z dnia [...] września 2015 r. kara wynosiła około 25 % dochodów Spółki, a ponadto nie uwzględniono istotnych okoliczności, tj. upływu czasu pomiędzy naruszeniem a wydaniem decyzji, krótkiego czasu trwania naruszenia, a także nieznacznego stopnia przekroczenia 33 % stanu posiadania. Zdaniem Strony kara winna uwzględniać obecną sytuację finansową Spółki, a nie grupy kapitałowej. Decyzja z dnia [...] września 2015 r. była wydawana w sytuacji zysku Spółki na poziomie [...] mln zł, podczas gdy stosownie do wyników za III kwartał 2016 r. Spółka zanotowała stratę na poziomie [...] mln zł. Strona wskazała, iż nałożenie kary pieniężnej w niższej wysokości, pozwoli zachować represyjno-prewencyjny charakter kary i umożliwi Spółce wykonanie kary.

Komisja wskazała, że argumentacja Spółki, zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie.

Komisja zauważyła, że na sytuację finansową Strony składają się wyniki zarówno na poziomie jednostkowym, jak i na poziomie skonsolidowanym. Sytuacja podmiotów w grupie kapitałowej emitenta wpływa na wynik finansowy podmiotu dominującego grupy. Jak wynika ze sprawozdań finansowych Strony, na skonsolidowany wynik netto jednostek grupy kapitałowej Strony objętych konsolidacją składa się wynik netto jednostki dominującej, wynik netto jednostek zależnych w części, w jakiej jednostka dominująca jest właścicielem jednostki zależnej. Skonsolidowany wynik finansowy jest również kształtowany przez wynik jednostkowy, dlatego nie jest możliwa ocena sytuacji finansowej Strony, bez wzięcia pod uwagę sprawozdania finansowego grupy kapitałowej. W związku z tym Komisja była zobligowana do uwzględnienia sytuacji finansowej zarówno Spółki, jak i grupy kapitałowej.

Komisja wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, wzięła pod uwagę sytuację finansową Strony, co wyraziło się w dokonaniu oceny czy kara w kwocie ustalonej stosownie do naruszenia może być przez Stronę poniesiona, czy nie będzie nadmiernym obciążeniem dla prowadzonej działalności, przy uwzględnieniu wyników na poziomie jednostkowym jak i skonsolidowanym.

Komisja wskazała również, iż badając sytuację finansową Strony opierała się na ogólnie dostępnych informacjach wynikających ze sprawozdań finansowych.

Komisja stanęła na stanowisku, iż wystarczające dla oceny sytuacji finansowej jest uwzględnienie danych dotyczących przychodów ze sprzedaży, wyniku finansowego netto oraz kapitałów własnych. Pierwszy wskaźnik pozwala stwierdzić, czy Spółka generuje wpływy z prowadzonej działalności operacyjnej, a jeśli tak, to w jakiej wysokości i daje podstawę do oceny, czy są one wystarczające w świetle posiadanych kosztów. Druga z przywołanych danych finansowych wskazuje na ostateczny wynik finansowy prowadzonej działalności (rezultat), tj. przychody pomniejszone o koszty o należny podatek. Trzecia z przywołanych danych finansowych, tj. kapitał własny, wskazuje na wartość składników majątkowych, do których jednostce przysługuje prawo własności i jest podstawowym źródłem finansowania zobowiązań, pozostającym do dyspozycji przedsiębiorstwa, stanowiąc jednocześnie zabezpieczenie dla aktualnych i potencjalnych wierzycieli przedsiębiorstwa. Zatem ww. dane finansowe - zdaniem Komisji - pozwalają stwierdzić, czy Spółka generuje wpływy z prowadzonej działalności operacyjnej, ocenić ostateczny rezultat finansowy prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, jak również ocenić wartość majątku Strony.

Nie doszło również, w ocenie Komisji, do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w związku z niedochowaniem wymogów dotyczących uzasadnienia faktycznego decyzji. Przywołany art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje na elementy uzasadnienia faktycznego decyzji oraz elementy uzasadnienia prawnego. Komisja w decyzji wskazała, iż ustalając wysokość kary pieniężnej działała w ramach uznania administracyjnego, przywołując jednocześnie czynniki, jakie brała pod uwagę, tj. adekwatność nałożonej kary do stwierdzonego naruszenia prawa, waga i rozmiar naruszenia, osiągnięcie korzyści przez Spółkę, sytuację finansową ukaranego podmiotu.

Komisja podniosła również, iż konieczność uwzględnienia sytuacji finansowej emitenta nie jest jedyną przesłanką, a tym bardziej decydującą, o wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Komisja stosując karę pieniężną w górnych granicach ustawowego zagrożenia dokonała wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy oraz należytego wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania.

W ocenie Komisji z uwagi na wskazane okoliczności, zasadne było wydanie decyzji nakładającej karę w wysokości 1.000.000 zł. Natomiast wobec zmiany okoliczności, tj. zmiany sytuacji finansowej oraz uwzględniając współpracę Strony, Komisja uznała, że należy wymierzyć karę w niższej wysokości.

Odnosząc się do zarzutu, iż art. 97 ustawy o ofercie nie wskazuje kryteriów wymiaru kary, Komisja zauważyła, że pomimo braku istnienia takiego katalogu organ nadzoru uwzględnił w szerokim zakresie okoliczności, na podstawie których dokonał w decyzji miarkowania kary.

Następnie Komisja wskazała, że zakończenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji po upływie pewnego okresu od popełnienia deliktu, wbrew stanowisku Strony, nie może skutkować zmniejszeniem nakładanej kary. Strona będąc spółką publiczną, powinna mieć na uwadze, że naruszenie jakiego się dopuściła godzi w dobro szczególnie chronione, jakim jest interes uczestników rynku kapitałowego oraz bezpieczeństwo i przejrzystość rynku kapitałowego, a wydanie decyzji po upływie czterech i pół roku wpływa na wagę i rozmiar naruszenia. Przede wszystkim to nieuchronność kary stanowi o jej funkcji prewencyjnej. Z tej przyczyny wymierzając karę Komisja nie uwzględniła upływu czasu pomiędzy naruszeniem a wydaniem decyzji. Wskazała także, że wobec braku przepisów o przedawnieniu prawa do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, kara może być nałożona również po pewnym, nawet dłuższym, okresie czasu od dopuszczenia się naruszenia. Nałożenie kary w takiej sytuacji nie osłabia jej funkcji represyjnej i prewencyjnej. Natomiast za sytuację nie do przyjęcia należałoby uznać nienałożenie kary z uwagi na upływ długiego okresu czasu od naruszenia, co prowadziłoby do braku poszanowania prawa oraz braku nadzoru nad rynkiem kapitałowym.

Następnie Komisja przypomniała, że stosownie do treści art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, KNF uprawniona jest do nałożenia, na każdego kto przekracza określony próg ogólnej liczby głosów bez zachowania warunków, o których mowa w art. 73 i art. 74, kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 zł.

Zdaniem Komisji w przedmiotowym stanie faktycznym właściwą sankcją jest kara pieniężna w wysokości 800.000 zł.

Komisja stwierdziła, że ustalając ponownie wysokość kary pieniężnej rozważała okoliczności takie jak waga naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszania (lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia) o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia, a także uprzednie naruszenia przepisów ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara.

Biorąc pod uwagę powyższe Komisja - określając wysokość kary w niniejszej sprawie - wzięła pod uwagę okoliczności obciążające, czyli poważny charakter naruszenia oraz uprzednie naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki łagodzące, takie jak gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją oraz zmiana sytuacji finansowej Strony.

Odnosząc się do wagi zaistniałych naruszeń Komisja wskazała, iż Strona przekroczyła próg 33% ogólnej liczby głosów z naruszeniem warunków opisanych w art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie. Przepis ten ma ochronny charakter w stosunku do akcjonariuszy mniejszościowych. Naruszenie zatem, jakiego dopuściła się Strona, miało charakter istotny.

Komisja nie mogła wziąć pod uwagę czasu trwania naruszenia, bowiem miało ono charakter jednorazowy.

Przy wymiarze sankcji administracyjnej Komisja nie uwzględniła wyjaśnień Spółki, iż nabywała akcje spółki [...] SA w ramach oferty publicznej. Strona nabywając akcje spółki [...] S.A. na rynku regulowanym nabywała je w obrocie wtórnym, tj. od podmiotu niebędącego emitentem albo subemitentem usługowym, a więc nie można uznać, że w ramach oferty publicznej. Organ nadzoru podkreślił, iż Strona dopuściła się naruszenia w zakresie braku ogłoszenia wezwania, a jako podmiot profesjonalny jest zobowiązana do sumiennego przestrzegania obowiązujących ją przepisów prawa, które w niniejszej sprawie były jasne i niebudzące wątpliwości.

Komisja miała na uwadze, iż proponowana w wezwaniu cena za akcję spółki [...] SA zgodnie z art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie nie powinna być niższa niż [...] zł (cena za jaką Spółka nabyła akcje spółki [...] SA od spółki [...] T. SA, na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2011 r.). Cena ta przekraczała zatem bieżącą cenę rynkową, która to cena w dniu [...] kwietnia 2011 r. wynosiła [...] zł (kurs zamknięcia). A zatem różnica w cenie za jedną akcję wynosiła aż 2,03 zł. Wartość rynkowa pakietu [...] akcji spółki [...] SA stanowiących 33% ogólnej liczby głosów w spółce [...] SA, które powinny zostać objęte wezwaniem, wynosiła [...] zł w dniu [...] kwietnia 2011 r. Natomiast hipotetyczna wartość tego pakietu nabywanego w warunkach wezwania przy cenie za akcję [...] zł wynosiłaby [...] zł, a więc o [...] zł więcej w stosunku do bieżącej wartości rynkowej. Spółka naruszyła zatem prawo pozostałych akcjonariuszy mniejszościowych spółki [...] SA do zbycia posiadanych przez nich 33%, tj. [...] akcji spółki [...] SA, w warunkach wezwania po znacznie wyższej cenie niż ówczesna cena rynkowa.

Spółka nabyła [...] akcji spółki [...] SA z naruszeniem art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie za cenę [...] zł (po [...] zł za jedną akcję). Następnie akcje dające ponad 33% ogólnej liczby głosów zbyła za cenę [...] ([...] zł za jedną akcję, a więc za cenę, którą Spółka byłaby zobowiązana zapłacić w wezwaniu) a więc z zyskiem wynoszącym [...] zł (w przedstawionych obliczeniach nie uwzględniono kosztów transakcyjnych). Natomiast - zdaniem organu - nie jest możliwe precyzyjne wyliczenie skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem (akcjonariuszy).

Komisja ponownie rozpoznając sprawę, przeanalizowała również współpracę Strony z organem nadzoru w toku postępowania i stwierdziła, że [...] S.A. uczestniczyła w ustaleniu przez organ nadzoru okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi okoliczność zmniejszającą wysokość kary.

Analizując okoliczności wpływające na wymiar kary Komisja miała również na uwadze i to, iż w związku z nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych przez Stronę, decyzją z dnia [...] września 2011 r., na Spółkę nałożona została kara w kwocie [...] zł. Nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych spółki publicznej polegało na nieprzekazaniu w skonsolidowanym raporcie za IV kwartał 2008 r. opublikowanym w dniu [...] lutego 2009 r. stanowiska zarządu spółki odnośnie możliwości zrealizowania opublikowanych w dniu [...] maja 2008 r. raportem bieżącym nr [...] prognoz wyniku finansowego netto spółek zależnych, nieprzekazaniu w skonsolidowanym raporcie rocznym za 2008 r. opublikowanym w dniu [...] kwietnia 2009 r. objaśnienia różnic pomiędzy wynikami finansowymi wskazanymi w ww. raporcie rocznym a opublikowanymi w dniu [...] maja 2008 r. prognozami wyników finansowych netto spółek zależnych oraz na przekazaniu do publicznej wiadomości informacji poufnej dotyczącej podpisania przez [...] S.A. ze spółką [...] S.A. w dniu [...] stycznia 2011 r. listu intencyjnego dotyczącego uzgodnienia warunków przyszłej współpracy w zakresie przeprowadzenia projektu konsolidacji lub sprzedaży wybranych aktywów, bez wskazania, że list intencyjny został zawarty z zastrzeżeniem terminu rozwiązującego. Z kolei decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Komisja nałożyła na Stronę karę w wysokości [...] zł za zamieszczenie w skonsolidowanym raporcie za 2005 r. skonsolidowanego sprawozdania finansowego sporządzonego niezgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR).

Komisja ponownie dokonała analizy sytuacji finansowej Spółki i wskazała, że decyzja z dnia [...] września 2015 r. wydana została w sytuacji, gdy w 2014 r. na poziomie jednostkowym przychody ze sprzedaży wyniosły [...] tys. zł, zysk netto [...] tys. zł, a kapitał własny [...] tys. zł. Na poziomie skonsolidowanym przychody ze sprzedaży wyniosły [...] tys. zł, strata netto [...] tys. zł, kapitał własny [...] tys. zł. W I półroczu 2015 roku na poziomie jednostkowym przychody ze sprzedaży osiągnęły kwotę [...] tys. zł, zysk netto [...] tys. zł, kapitał własny wynosił [...] tys. zł, a na poziomie skonsolidowanym przychody ze sprzedaży wynosiły [...] tys. zł, zysk netto [...] tys. zł, kapitał własny [...] tys. zł.

Zgodnie zaś z opublikowanymi później raportami okresowymi, aktualna sytuacja finansowa Strony przedstawiała się następująco.

Na poziomie jednostkowym Spółka osiągnęła w 2015 r. przychody ze sprzedaży w wysokości [...] tys. zł, strata netto wyniosła [...] tys. zł, natomiast kapitał własny Spółki wyniósł [...] tys. zł. Na poziomie skonsolidowanym zaś w roku 2015 przychody ze sprzedaży grupy kapitałowej osiągnęły wysokość [...] tys. zł, strata netto [...] tys. zł, a kapitał własny osiągnął wysokość [...] tys. zł.

Ponadto z opublikowanego w dniu [...] sierpnia 2016 r. raportu za I półrocze 2016 r., zawierającego skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz skrócone sprawozdanie finansowe Spółki za I półrocze 2016 r., wynikało, iż na poziomie jednostkowym przychody ze sprzedaży wyniosły [...] tys. zł, strata netto [...] tys. zł, zaś kapitał własny wyniósł [...] tys. zł. Na poziomie skonsolidowanym przychody ze sprzedaży wyniosły [...] tys. zł, zysk netto [...] tys. zł, a kapitał własny [...] tys. zł.

W dniu [...] listopada 2016 r. Spółka opublikowała skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał 2016 r., zawierający skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz jednostkowe sprawozdanie finansowe za III kwartał 2016 r., z następującymi wynikami finansowymi Spółki oraz całej grupy kapitałowej. Na poziomie jednostkowym Spółka osiągnęła przychody ze sprzedaży w wysokości 46 tys. zł, strata netto wyniosła [...] tys. zł, a kapitał własny wyniósł [...] tys. zł. Na poziomie skonsolidowanym zaś wyniki były następujące: przychody ze sprzedaży w wysokości [...] tys. zł, strata netto w wysokości [...] tys. zł, a kapitał własny osiągnął wysokość [...] tys. zł.

Z powyższego wynika, zdaniem organu, iż sytuacja finansowa Spółki w stosunku do sytuacji finansowej na dzień wydania zaskarżonej decyzji uległa pogorszeniu, co również doprowadziło do uchylenia decyzji i nałożenia kary pieniężnej w nowym, niższym wymiarze.

W konsekwencji, organ uznał, że kara pieniężna w wysokości [...] zł jest adekwatna do aktualnej sytuacji finansowej Spółki, a Spółka będzie w stanie ją ponieść bez znaczącego uszczerbku dla majątku. Jednocześnie wysokość nałożonej kary jest odpowiednia w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia. Ze względu na powyższe kara pieniężna spełnia postulat proporcjonalności i odzwierciedla stopień naganności jej zachowania.

Ustalając wymiar kary pieniężnej uwzględniono również funkcje, jakie ma spełniać kara pieniężna. Komisja wskazała, że nałożenie kary pieniężnej spełnia cele sankcji administracyjnej zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, gdzie sankcja ma uświadomić Spółce fakt naruszenia prawa, a dolegliwość jaka łączy się z jej wykonaniem, stanowić ma na przyszłość bodziec zniechęcający do naruszeń, jak i prewencji ogólnej, gdzie kara pieniężna nałożona na Stronę ma na celu wyrobienie przekonania u innych uczestników rynku o nieuchronności sankcji, a tym samym nieopłacalności popełniania naruszeń prawa. Stanowić ma bodziec dla emitentów do dołożenia należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków ustawowych, ugruntowując równocześnie poczucie obowiązywania prawa. Kara administracyjna stanowi również formę represji, która polega na naruszeniu sfery majątkowej podmiotu.

Zdaniem Komisji kara pieniężna w wysokości [...] zł spełnia ww. wymogi. [...] SA z siedzibą w W. uczyniła powyższą decyzję przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie dowodu w postaci raportu rocznego skarżącej, obejmującego m.in. sprawozdanie finansowe [...] SA za rok obrotowy 2016, w konsekwencji czego organ przed wydaniem decyzji nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego, podczas gdy na organie spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji

2) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz niedopuszczenie z urzędu dowodu, który mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, tj. raportu rocznego [...] SA za rok 2016, przez co doszło do wymierzenia skarżącej kary w wysokości nieadekwatnej do aktualnych możliwości finansowych.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Skarżąca podniosła, iż zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w przedmiotowej skardze, kwestionuje decyzję wyłącznie co do wysokości wymierzonej kary. Natomiast okoliczności stanu faktycznego sprawy nie są sporne i nie były przedmiotem postępowania.

Następnie Skarżąca zauważyła, iż Komisja w zaskarżonej decyzji wskazała, że wydając decyzję i wymierzając Skarżącej karę pieniężną w niższej wysokości, wzięła pod uwagę m. in. takie okoliczności jak zmiana sytuacji finansowej strony oraz współpraca strony z organem przy wyjaśnianiu okoliczności sprawy. Jak przyznaje Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jedną z przesłanek mających wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej jest sytuacja finansowa karanego podmiotu, która powinna być rozważona każdorazowo przy zastosowaniu takiej sankcji administracyjnej ze względu na jej bezpośredni wpływ na prawa majątkowe karanego podmiotu. W dacie wydania decyzji Komisja, uwzględniając sytuację finansową Skarżącej, wzięła pod uwagę przychody ze sprzedaży, wynik finansowy i kapitały własne z danych za 2015 r. oraz za III kwartał 2016 r. Organ przyjął, że sytuacja finansowa Skarżącej uległa pogorszeniu w stosunku do stanu z dnia wydania decyzji z 2015 r. Okoliczność ta, obok współpracy Skarżącej z organem przy wyjaśnianiu okoliczności przedmiotowej sprawy, stanowiła uzasadnienie dla obniżenia wymierzonej kary finansowej z kwoty 1.000.000 zł do kwoty 800.000 zł. Natomiast wydając zaskarżoną decyzję, Komisja pominęła dane finansowe Skarżącej aktualne na dzień wydawania decyzji, tj. dane finansowe za rok 2016, opublikowane w raporcie rocznym za rok 2016 w dniu [...] maja 2017 r. Jak zaś wynika z ww. raportu, wyniki finansowe Spółki pogorszyły się w stosunku do wyników za rok 2015 oraz III kwartał roku 2016, które stanowiły jedną z podstaw do ustalenia wysokości kary nałożonej na Skarżącą. Pominięcie w zaskarżonym rozstrzygnięciu dowodu z raportu rocznego [...] SA, opublikowanego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, stanowi naruszenie przepisów postepowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Uwzględniając bowiem mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy organ - wbrew zarzutom skargi - ustalił stan faktyczny bez naruszeń prawa.

Wskazać należy, że w tej sprawie nie są sporne ustalenia organu co do samego faktu, jak i okoliczności popełnienia przez Spółkę naruszenia z art. 73 ust. 1 ustawy o ofercie. Zastrzeżenia Skarżącej budzą jedynie dowody, jakie organ uwzględnił wymierzając jej - na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy o ofercie - karę za ww. naruszenie. Chodzi o aktualność danych finansowych, którymi posłużyła się Komisja w ww. zakresie.

I tak, w dacie naruszenia, tj. w 2011 r., art. 97 ustawy o ofercie nie precyzował okoliczności, które powinien uwzględnić organ przy wymierzaniu kary za przekroczenie określonego progu ogólnej liczby głosów bez zachowania warunków, o których mowa w art. 72-74 ww. ustawy.

Na podstawie art. 33 pkt 39 lit. b ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 615) do art. 97 dodano m.in. ustęp 1g w brzmieniu: "Przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub 1a, Komisja bierze w szczególności pod uwagę:

1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania;

2) przyczyny naruszenia;

3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara;

4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić;

5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić;

6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia;

7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara.".

Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań wszczętych zgodnie z przepisami ustawy zmienianej w art. 33 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W niniejszej sprawie postępowanie wszczęto postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., czyli jeszcze przed wejściem w życie ww. przepisów (co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2016 r.).

Komisja wydając zaskarżoną decyzję w dniu [...] maja 2017 r. w ramach uznania administracyjnego, gdzie rodzaj oraz wysokość sankcji administracyjnej ustalana jest w oparciu o ocenę organu administracji publicznej, odniosła się jednak do ww. okoliczności, w tym także do danych obrazujących sytuację finansową Spółki.

W tym zakresie Komisja wskazała, że "zgodnie z ostatnio opublikowanymi raportami okresowymi, aktualna sytuacja finansowa Strony przedstawia się następująco. Opublikowane w dniu [...] kwietnia 2016 r. sprawozdania finansowe za rok 2015 (jednostkowe i skonsolidowane) wskazują następujące wyniki finansowe Spółki oraz całej grupy kapitałowej. Na poziomie jednostkowym Spółka osiągnęła w roku 2015 przychody ze sprzedaży w wysokości [...] tys. zł, strata netto wyniosła [...] tys. zł, natomiast kapitał własny Spółki wyniósł [...] tys. zł. Na poziomie skonsolidowanym zaś w roku 2015 przychody ze sprzedaży grupy kapitałowej osiągnęły wysokość [...] tys. zł, strata netto [...] tys. zł, a kapitał własny osiągnął wysokość [...] tys. zł (k. 352-355).

Ponadto z opublikowanego w dniu [...] sierpnia 2016 r. raportu za I półrocze 2016 r., zawierającego skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz skrócone sprawozdanie finansowe Spółki za I półrocze 2016 r., wynika, iż na poziomie jednostkowym przychody ze sprzedaży wyniosły [...] tys. zł, strata netto [...] tys. zł, zaś kapitał własny wyniósł [...] tys. zł. Na poziomie skonsolidowanym przychody ze sprzedaży wyniosły [...] tys. zł, zysk netto [...] tys. zł, a kapitał własny [...] tys. zł (k. 345-348).

W dniu [...] listopada 2016 r. Spółka opublikowała skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał 2016 r., zawierający skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz jednostkowe sprawozdanie finansowe za III kwartał 2016 r., z następującymi wynikami finansowymi Spółki oraz całej grupy kapitałowej. Na poziomie jednostkowym Spółka osiągnęła przychody ze sprzedaży w wysokości [...] tys. zł, strata netto wyniosła [...] tys. zł, a kapitał własny wyniósł [...] tys. zł. Na poziomie skonsolidowanym zaś wyniki były następujące: przychody ze sprzedaży w wysokości [...] tys. zł, strata netto w wysokości [...] tys. zł, a kapitał własny osiągnął wysokość [...] tys. zł (k. 342-344). "

Z powyższego wynika - jak wskazał organ - iż sytuacja finansowa Spółki w stosunku do sytuacji finansowej aktualnej na dzień wydania decyzji z dnia [...] września 2015 r. uległa pogorszeniu, co również doprowadziło do uchylenia ww. decyzji i nałożenia kary pieniężnej w nowym, niższym wymiarze.

W tych okolicznościach uznano, że nałożona na Spółkę kara pieniężna w wysokości 800 000 zł jest adekwatna do jej aktualnej sytuacji finansowej, a Spółka będzie w stanie ją ponieść bez znaczącego uszczerbku dla majątku. Jednocześnie organ uznał, że wysokość nałożonej kary jest odpowiednia w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia. Ze względu na powyższe kara pieniężna spełnia postulat proporcjonalności i odzwierciedla stopień naganności jej zachowania.

Zdaniem zaś Skarżącej organ pominął istotny w ww. zakresie dowód w postępowaniu, tj. dane finansowe Spółki zawarte w raporcie rocznym za rok 2016 opublikowanym w dniu [...] maja 2017 r. Dane te mają bowiem potwierdzać dalsze pogorszenie sytuacji finansowej Skarżącej, przez co, w jej ocenie, doszło do wymierzenia kary nieadekwatnej do faktycznej sytuacji finansowej Spółki.

Zdaniem Sądu ww. zarzuty strony skarżącej są nieuzasadnione.

Po pierwsze ustawa o ofercie nie nakazuje odniesienia wysokości kary do konkretnego wskaźnika finansowego przedsiębiorstwa, jak to ma miejsce np. w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2212, ze zm.), w którym za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych przewidziano karę pieniężną w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł.

Po drugie organ dokonał niezbędnej indywidualizacji nakładanej kary odnosząc jej wysokość do konkretnej sytuacji karanego podmiotu. W kwestionowanym zakresie organ ustalił bowiem stan faktyczny na podstawie miarodajnych w sprawie dokumentów, tj. sprawozdania finansowego za rok 2015 (jednostkowego i skonsolidowanego), raportu za I półrocze 2016 r., zawierającego skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz skrócone sprawozdanie finansowe Spółki za I półrocze 2016 r. oraz raportu kwartalnego za III kwartał 2016 r., zawierającego skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz jednostkowe sprawozdanie finansowe za III kwartał 2016 r., z wynikami finansowymi Spółki oraz całej grupy kapitałowej.

Dane wynikające z ww. dokumentów zawierających m.in. okresowe dane finansowe Spółki za 2016 r. pozwoliły organowi ustalić sytuację finansową Skarżacej, w tym odnotować okoliczność pogorszenia się jej wyników w stosunku do tych uwzględnionych wcześniej w analizowanym zakresie w decyzji z dnia [...] września 2015 r.

Spółka zarzucając w skardze naruszenie przez organ przepisów postępowania porównuje dane z 2016 r. z tymi z 2015 r. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ także posługiwał się danymi za 2016 r., tyle że pochodzącymi ze sprawozdań okresowych nie zaś z raportu rocznego. Zdaniem Sądu poszukiwanie danych z aktualniejszych raportów Spółki niż te, które uwzględniono przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie było konieczne. Słusznie bowiem w tym względzie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że sytuacja finansowa jest jedynie jedną z wielu okoliczności, które bierze pod uwagę organ określając wysokość kary pieniężnej.

W decyzji zaś wszystkie znaczące dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały wymienione. Co więcej, wskazano także, które z nich przemawiają na korzyść, a które na niekorzyść Strony.

I tak, za przesłankę łagodzącą uznano gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją, zaś jako okoliczności obciążające w sprawie oceniono charakter naruszenia, tj. że Skarżąca dopuściła się naruszenia interesów majątkowych akcjonariuszy mniejszościowych, pozbawiła ich możliwości powiększenia majątku poprzez zyskowną sprzedaż akcji [...] SA w odpowiedzi na wezwanie, po korzystniejszej cenie niż ówczesna cena rynkowa, nie poniosła kosztów związanych z ogłoszeniem i realizacją wezwania. Okolicznością obciążającą był również fakt wcześniejszego naruszenia przepisów ustawy przez Spółkę.

Co również istotne, w sprawie ustalono, że Spółka w wyniku stwierdzonego naruszenia przepisów osiągnęła korzyść w wysokości [...] zł (bez uwzględnienia kosztów transakcyjnych). Skarżąca tych ustaleń nie kwestionowała. Kara zaś została wymierzona w wysokości 800 000 zł, a zatem przekracza wysokość osiągniętej korzyści o [...] zł.

Okoliczności te organ musiał uwzględnić aby - z jednej strony - przy pomocy sankcji ekonomicznych przymusić Spółkę do respektowania nakazów i zakazów w przyszłości, z drugiej zaś - zrealizować cel kary administracyjnej jako formy represji za dokonane już naruszenie określonego obowiązku ustawowego. W literaturze przedmiotu znaleźć można adekwatny w tym zakresie wywód, że "kara administracyjna, stanowiąc istotny bodziec ekonomiczny, zniechęcający do niewykonywania obowiązków o charakterze administracyjnym, ma w zamierzeniu ustawodawcy być skutecznym instrumentem nadzorczym, mającym za zadanie zapobiec powstawaniu bezprawia administracyjnego. Innymi słowy, wysoka kara pieniężna ma spełniać rolę czynnika o charakterze ekonomicznym, który obciążając wyniki finansowe danego podmiotu (np. przedsiębiorcy) czy ograniczając jego zasoby, zmniejsza w ten sposób możliwość kontynuowania działalności naruszającej prawo administracyjne" (J. Jendrośka, Kary administracyjne (w:) R. Mastalski (red.), Księga Jubileuszowa Profesora Marka Mazurkiewicza. Studia z dziedziny prawa finansowego, prawa konstytucyjnego i ochrony środowiska, Wrocław 2001, s. 50-51).

Nie ulega bowiem wątpliwości, że z praktycznego punktu widzenia to właśnie obawa przed wysokimi karami pieniężnymi najskuteczniej powstrzymuje przedsiębiorców przed podjęciem nielegalnych działań.

Odnosząc się zaś do stanowiska Strony o znaczeniu w sprawie faktu upływu czasu od popełnienia naruszenia do wymierzenia za to kary, Sąd wskazuje, że upływ czasu nie modyfikuje obowiązku organu do nałożenia takiej kary, nie ma też wpływu na zakres odpowiedzialności podmiotu ją ponoszącego ani nie zmienia charakteru (funkcji) samej kary.

Tak więc uwzględniając wszystkie okoliczności wskazane w zaskarżonej decyzji, takie jak waga popełnionego naruszenia i jego znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania rynku kapitałowego czy uprzednio stwierdzone przez KNF naruszenia przepisów prawa przez Spółkę, uznać należy, że kara nałożona w decyzji prawidłowo realizuje opisane wyżej cele kary. Sama zaś kara - wobec dokonanych przez organ ustaleń co do sytuacji finansowej Spółki - nie jest nadmiernie uciążliwa. Wskazać należy, że Spółka nie wykazywała w skardze, że nie jest w stanie ponieść kary w wysokości ustalonej w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 80 k.p.a.

Zdaniem Sądu organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgromadził i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a stanowisko organu zostało gruntownie wyjaśnione. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz prezentowanie przez stronę innego poglądu niż podany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez organ przepisów postepowania gdy na podstawie uzasadnienia można odtworzyć motywy, którymi kierował się organ orzekający wydając niekorzystne dla skarżącej rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.