Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 332/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 56
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 122a, art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: par. 3
journal: Dz.U. 1959 nr 52 poz 315
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są  odpowiednie na cmentarze.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" lub "organ"), po rozpoznaniu odwołania P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w W. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy K. nr [...] znak [...] z dnia [...] listopada 2020 r. orzekając jednocześnie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

Inwestor - P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - wystąpił do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji "Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą", dotyczącym działki nr ewid.[...], obr. geodezyjny S., gmina K. B..

Zgodnie z wnioskiem inwestora, budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], planowanej na działce nr ewid.[...] obr. S., obejmować będzie następujący zakres: wieża telekomunikacyjna o wysokości do [...] m n.p.t. stalowa o konstrukcji kratownicowej, 9 anten sektorowych, wysokość zawieszenia anten sektorowych 48,5 m n.p.t., pochylenie wiązki promieniowania (tilt) maksymalnie 12°, anteny radiolinii 7 sztuk, wysokość zawieszenia 45 - 48 m n.p.t., szafy telekomunikacyjne typu outdoor, wewnętrzna linia zasilająca ogrodzenie z siatki wys. 2,20 m.

System 9 anten sektorowych stacji stanowić będą: 3 anteny sektorowe skierowane na azymut 20°, 3 anteny sektorowe skierowane na azymut 120°, 3 anteny sektorowe skierowane na azymut 260°. Anteny sektorowe pracować będą w pasmach o częstotliwości 800 MHz, 900MHz, 1800MHz i 2100 MHz. Równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny zawierać się będzie w przedziałach 500WOrgan pismem z dnia [...] września 2020 r. na podstawie art. 64 §2, art. 7 i art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r. póz. 256 ze zm. – dalej jako "K.p.a."), oraz art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020r. póz. 293 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.), wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień.Pismem z dnia [...] października 2020 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił wniosek w żądanym zakresie i złożył wyjaśnienia.Dnia [...] listopada 2020 r. do Wójta Gminy K. wpłynął wniosek z I. i M. N. o zawieszenie postępowania ws. wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powołując się na decyzję Wojewody W. [...] z dnia [...] października 2020 r. ws. uchylenia decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sprawie dotyczącej "budowy instalacji radiokomunikacyjnej O. S.A. nr [...] wraz z przyłączem energetycznym" na działce nr [...], obr. geodezyjny S., gmina K. B..Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. na podstawie art. 101 §1 i 3, art. 123 w związku z art. 98 §1 K.p.a., Wójt Gminy K. odmówił zawieszenia postępowania.Dnia [...] listopada 2020 r. do Urzędu Gminy wpłynęła petycja "[...]" z sześćdziesięcioma podpisami mieszkańców gminy K. . Równocześnie dnia [...] listopada 2020 r. wpłynęło 29 indywidualnych pism skierowanych do Wójta Gminy K. , stanowiących sprzeciw dla inwestycji p.n. "Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą" w Posadzie obręb geodezyjny S. na działce nr ewid.[...], wniesiony przez mieszkańców i właścicieli gruntów położonych w otoczeniu miejsca inwestycji.Decyzją z dnia [...] listopada 2020 Nr [...] Wójt Gminy K. , po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez P. Sp. z o.o., odmówił wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz P. Sp. z o.o. dla terenu położonego: województwo wielkopolskie, powiat [...], gmina K. B., obręb geodezyjny S., działka nr ewid.[...], rodzaj inwestycji: " Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą".Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka P4 spółka z o.o. zarzucając jej naruszenie:- art. 56 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowania niezastosowanie i niewydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...],- przepisu art. 6 K.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;- przepisu art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na Organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.Wskazując na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przez Organ II instancji oraz o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...], obr. S., gmina K. B., zgodnie z wnioskiem Skarżącego.W toku postępowania G. N., I. N. i M. N., A. W. i R. W., jako "właściciele nieruchomości znajdujących się obszarze oddziaływania" wnieśli do Kolegium wniosek o uznanie ich za strony i umożliwienie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu odwoławczym przed Kolegium.Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. P. M. w związku z wniesionym odwołaniem wniósł dodatkowe wyjaśnienia:" 1. Informuję, iż w dokumencie p.t. "Karta informacyjna przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej- telefonii komórkowej Stacja bazowa [...]" z września 2020r., autor mgr inż. P. M., na stronie 23 opracowania występuje błąd pisarski odnośnie wysokości występowania obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach większych od dopuszczalnych na powyżej 39,2 m n.p. t. Właściwa wartość to 49,0 m n.p. t. Nadmieniam, że pomyłka ma charakter błędu pisarskiego, natomiast w całym opracowaniu tj. zarówno w obliczeniach jak i na załączanych graficznych wartość ta jest właściwa. 2. W projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w punkcie 2. 1 podpunkt a), tiret 2 Charakterystyczne parametry techniczne sytemu 9 anten sektorowych stacji istotne dla środowiska podano błędnie wysokość zawieszenia anten sektorowych 45 -48 m n.p. t. Właściwa wartość to 50,0 m n.p.t.Wartość ta jest zgodna z wyżej wymienioną dokumentacją "Karta informacyjna przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Stacja bazowa [...]"z września 2020r.".Wójt Gminy K. w dniu [...] lutego 2021 r. przekazał uzupełnione materiały dowodowe w przedmiotowej sprawie.W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z §2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. anteny paraboliczne (linie radiowe) nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uwzględniając również kierunkowy charakter pracy anten parabolicznych, bardzo małe moce sygnałów dostarczane z nadajników do anten ich potencjalny wpływ na środowisko w porównaniu z wpływem anten sektorowych jest znikomy i praktycznie pomijalny. Uwzględniając powyższe oraz wytyczne z ww. Rozporządzenia RM z dnia [...] września 2019r nie ma konieczności analizy wpływu anten parabolicznych na środowisko i ludność.Anteny sektorowe będą pracowały w trzech sektorach, na azymutach 20°, 120° i 260°. W każdym sektorze będą zainstalowane trzy anteny sektorowe, która będą pracowały w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 Hz i 2100MHz.Organ podniósł, iż stacja bazowa jest obiektem bezobsługowym, w pełni automatycznym i wymaga wyłącznie okresowych (najczęściej co półrocznych) przeglądów. Stacja bazowa będzie wykorzystywała wyłącznie energie elektryczną z sieci niskiego napięcia. Stacja bazowa będzie pracować 24 h na dobę. Szacunkowe zapotrzebowanie na energie elektryczną nie przekroczy 20 kW. Średnie zużycie energii wynosi około 20 000 kWh na rok (około 1 666,7 kWh na miesiąc).Stacja bazowa nie wymaga zapotrzebowania w żadne inne media i surowce jak np. wodę, gaz itp.W takcie budowy stacji bazowej wykorzystywany będzie sprzęt budowlany - dźwig, koparka i "gruszki" do transportu betonu. Na etapie realizacji zostanie zużyte około: 2 Mg paliwa, 140 Mg betonu, 14,5 Mg stali.Biorąc pod uwagę charakter inwestycji oraz sposób, w jaki jest eksploatowana, należy uznać, że jedynym czynnikiem, który może oddziaływać potencjalnie na środowisko jest emisja pól elektromagnetycznych do środowiska. W celu minimalizacji potencjalnego oddziaływania na środowisko planuje się montaż anten sektorowych na dużych wysokościach, tak, że pola elektromagnetyczne o poziomach większych od dopuszczalnych, czyli takie, które potencjalnie mogą negatywnie oddziaływać na środowisko będą występować na dużych wysokościach w miejscach niedostępnych dla ludności.Stacja bazowa będzie źródłem niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego. W Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia podano przewidywane wielkości emisji wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia.W analizowanym przypadku, głównym i jedynym źródłem energii elektromagnetycznej emitowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i nie emitują do otoczenia energii elektromagnetycznej istotnej ze względu na oddziaływanie biologiczne.W obliczeniach zasięgów pól elektromagnetycznych uwzględniono również anteny planowanej w sąsiedztwie do budowy stacji bazowej operatora O. S.A.Działka o nr ewid.[...] obr. S. ma powierzchnie łączną [...] ha i w ewidencji gruntów stanowi niezabudowane grunty orne RIVa, RIVb i RV. Ogrodzony teren stacji [...] planowany jest przy wschodniej granicy działki. Bezpośrednie otoczenie miejsca lokalizacji stacji bazowej sieci [...] stanowią niezabudowane grunty rolne, od strony wschodniej teren cmentarza znajdującego się na działce nr [...] obr. S.. W dalszym sąsiedztwie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz lasy. Działka nr [...] przylega od strony północno - zachodniej do drogi gminnej na dz. nr [...] obr. S.. Odległość miejsca lokalizacji wieży sieci [...] od drogi gminnej w linii prostej wynosi ok. 120 m. Budynek mieszkalny jednorodzinny położony najbliżej miejsca inwestycji znajduje się w odległości ok. 150 m na wschód. Tereny objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną znajdują się w odległości nie mniejszej niż 135 m. Miejsce lokalizacji inwestycji znajduje się w 50-metrowej strefie sanitarnej cmentarza.Maksymalny zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych, wystąpi maksymalnie 5,1 m od anten P. Sp. z o.o. Biorąc pod uwagę odległość projektowanej stacji bazowej od granicy Państwa (około 218 km od granicy z [...] i około 240 km od granicy z [...]), organ stwierdził, że oddziaływanie transgraniczne nie będzie mieć miejsca.W dołączonym do wniosku opracowaniu p.t: "Kwalifikacja przedsięwzięcia wykonana w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. póz. 1839) Stacja bazowa [...]", zawarto część opisową i tabelaryczną charakteryzującą parametry anten sektorowych stacji. Dołączono także część graficzną, w postaci rysunków, na których przedstawiono położenie osi głównej wiązek promieniowania anten sektorowych w stosunku do otoczenia w trzech azymutach 20°, 120°, 260° w rzucie poziomym oraz w płaszczyźnie pionowej.Inwestycja o charakterystyce technicznej określonej we wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" i "Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.Następnie organ, po przytoczeniu treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 – dalej jako "rozporządzenie"), wskazał, iż przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji.Analiza projektowanych parametrów stacji bazowej sieci [...] oraz miejsca jej lokalizacji, przeprowadzona na podstawie określonych przez inwestora danych technicznych projektowanej instalacji i systemu jej anten sektorowych, takich jak równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny EIRP, w wysokość zawieszenia, azymut osi głównej wiązki promieniowania i ich pochylenie, potwierdzała, że w odległości do 40 m od ośrodka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności.Zgodnie z wynikami analizy, we wszystkich trzech azymutach 20°, 120°, 260°, oś głównej wiązki promieniowania każdej z anten sektorowych projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej w odległości 40 m od ośrodka elektrycznego anten, przy zakładanym maksymalnym pochyleniu wiązki 12°, przebiega na wysokości nie mniejszej niż 39,6 m nad poziomem terenu (widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w płaszczyźnie pionowej zawarty w Karcie Informacyjnej przedsięwzięcia).Uwzględniając wysokość zawieszenia anten 50,0 m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 20°, 120° i 260°, inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania od pojedynczej anteny.Jak wynika z przedłożonej dokumentacji na azymutach: 20°, 120° i 260° w odległości do 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten nie ma żadnych budynków.System antenowy projektowanej stacji sieci [...] będzie także źródłem emisji pola elektromagnetycznego, z tego względu na podstawie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 póz. 2448), w opracowaniu inwestora p.t. "Karta informacyjna przedsięwzięcia" przeanalizowano obszary występowania pól elektromagnetycznych o parametrach przekraczających wartości dopuszczalne, gdzie nie mogą występować w miejscach dostępnych dla ludności. Przeprowadzone obliczenia zobrazowano graficzne w rzucie poziomym oraz w płaszczyźnie pionowej.Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że granice obszarów będą występować w maksymalnej odległości:- 5,1 m od anten powyżej 49,0 m n.p.t. w przypadku anten P. Sp. z o.o.- 18,2 m od anten powyżej 44,6 m n.p.t. w przypadku anten O. S.A.Uwzględniając wysokość zawieszenia anten oraz sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej, można jednoznacznie stwierdzić, że narażenie ludności na pola elektromagnetyczne o poziomach większych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny nie wystąpi.Uwzględniając również maksymalny zasięg obszarów o wartościach większych niż dopuszczalne (odpowiednio 5,1 mi 18,2 m) oraz odległość pomiędzy stacjami około 110 m można również jednoznacznie stwierdzić, że pola elekromagnetyczne pochodzące z obu stacji nie nakładają się na siebie i nie sumują i nie wpływają wzajemnie na wyznaczony zasięg pól elektromagnetycznych.Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł D. G. zarzucając jej naruszenie:- art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219) w związku z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, sumarycznych oraz maksymalnych tiltów anten;- art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych,- art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż kwestia czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowanych rozstrzygana jest w oparciu o wielokrotnie zaniżoną moc anten a nie rzeczywiste parametry techniczne przedsięwzięcia,- niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;- niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwijając zarzuty skargi, odwołując się do orzecznictwa sądowadministracyjnego, wskazał, iż kwestia oddziaływania wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola elektromagnetycznego.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.W piśmie procesowym z dnia [...] września 2021 r. pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż równoważna moc promieniowania wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowania lub zrealizowania instalacja.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3).Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu decyzji Wójta Gminy i orzekającej co do istoty o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej.Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.Zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej.Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej jako "u.u.i.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:- przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;- przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia– dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;- tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzania instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 rozporządzania).Regulacje określające, kiedy instalacja radiokomunikacyjna zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" według rozporządzenia są stosunkowo proste. Kwalifikacja taka zależy od ustalenia, czy promieniowanie pojedynczych anten, w określonych odległościach zależnych od mocy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.Aby to ustalić koniecznie więc należy znać:– równoważną moc promieniowaną izotropowo (Equivalent Isotropical Radiated Power - EIRP) pojedynczej anteny (od niej zależy odległość, w jakiej bada się występowanie miejsc dostępnych dla ludności) oraz– jej ukierunkowanie, a więc azymut i w szczególność nachylenie (przyjęło się je określać mianem angielskojęzycznego określania "tilt"). Parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach.Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż planowana inwestycja obejmuje 9 anten:- sektor 1) na azymucie 20 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 507 W, antena nr [...] o mocy 465 W+ 502 W (967), antena nr [...] o mocy 239 W.- sektor 2) na azymucie 120 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 507 W, antena nr [...] o mocy 465 W+ 502 W (967), antena nr [...] o mocy 239 W.- sektor 3) na azymucie 260 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 507 W, antena nr [...] o mocy 465 W+ 502 W (967), antena nr [...] o mocy 239 W.Tym samym zgodzić należy się, iż planowana inwestycja nie spełnia żadnej z w/w przesłanek z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia albowiem moc pojedynczej anteny jest mniejsza niż 2000 W. Inwestycja nie kwalifikuje się zatem do inwestycji mogący zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.Z tych też względów oceny przedmiotowej inwestycji należało dokonać z punktu widzenia § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny– przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie istnieje spór, co do kwestii konieczności "kumulacji mocy anten".Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd reprezentowany m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] stycznia 2021r., sygn. akt III OSK [...] (CBOSA), iż brak jest podstaw do sumowania mocy poszczególnych anten.W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wskazał, że zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymaga ustalenia, że obok projektowanego przedsięwzięcia mamy jeszcze do czynienia z dodatkowym przedsięwzięciem. Z treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że chodzi o uwzględnienie parametrów planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, realizowanego na terenie tego samego zakładu. Natomiast nie dotyczy to tego samego przedsięwzięcia, w tym przypadku osobno każdej z dziewięciu anten. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego technicznie możliwego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry (i jednoznacznie określone w osnowie decyzji organu odwoławczego) będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie.Po drugie, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamieniowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 mł drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. W ocenie NSA, którą podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie był uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się.Ponadto podkreślić należy, iż ww. kwestie wyczerpująco omówił tutejszy Sąd w wyrokach z dnia [...] marca 2020 r. sygn. akt II SA/Po [...], a ostatnio w wyroku z dnia [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po [...] (CBOSA).Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone we wcześniejszych wyrokach WSA w Poznaniu, iż podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny .Z powyższych względów zarzut skargi naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia nie zasługiwał na uwzględnienie.Na marginesie Sąd wskazuje, iż nawet gdyby przyjąć odmienną wykładnię omawianych regulacji i zsumować moc anten, to i tak w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z inwestycją mogąca potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdyż łączna moc anten skierowanych w jednym kierunku wynosi 1713 W, a więc mniej niż 2000 W.Wobec powyższego skoro pojedyncza moc anten nr [...] wynosi 239 W, to należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 b) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.W odniesieniu do anten nr [...] których pojedyncza moc wynosi 507 W oraz anten 2, 4, 8 o pojedynczej mocy 967 W należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 c) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.Jak wskazują akta sprawy na terenach występowania głównych wiązek promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Fakt ten dokumentuje znajdująca się w Kwalifikacji przedsięwzięcia mapa obrazująca widok osi głównych wiązek promieniowania anten. Z akt sprawy wynika, iż przy zawieszeniu na wysokości 50 m anten skierowanych na azymut 20?, 120? i 260?, przy mocy dla pojedynczej anteny 239 W, 507 W, 967 W nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w odległości odpowiednio nie większej niż 20 i 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny.W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 124 ust 2. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1219, dalej "P.o.ś") przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zaakcentować trzeba, że przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 P.o.ś. oraz w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.W okolicznościach badanej sprawy ustalono, że teren na którym planuje się lokalizację stacji bazowej jest niezabudowany, a tereny przyległe stanowią niezabudowane tereny rolnicze oraz co istotniejsze cmentarz na działce nr [...].Zebrany materiał dowodzi zatem, że miejsca dostępne dla ludności - w rozumieniu art. 124 ust 2. P.o.ś. - nie znajdują się w określonych przepisami rozporządzenia odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten.Ponadto analizując również kwestię możliwości powstania zgodnie z przepisami przyszłej zabudowy należy pamiętać, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza.Wobec powyższego wskazać należy, iż stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 26 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U 1959 Nr 52 poz.315) odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone.Tym samym skoro strefa sanitarna cmentarza wynosi 50 m, to tym samy nie ulega wątpliwości, iż w odległości 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny nie może powstać zabudowa mieszkaniowa.Ponadto należy mieć na uwadze, iż przy uwzględnieniu 12 stopniowego pochylenia anteny wiązka promieniowania będzie znajdować się na wysokości 40 m n.p.m..Mając na uwadze powyższe mało prawdopodobne jest aby w przyszłości w pobliżu anten tj. w odległości mniejszej niż 40 m od anteny i mniejszej niż 50 m od cmentarza powstały budynki o wysokości przekraczającej 40 metrów, w szczególności gdy w najbliższa zabudowa zarówno istniejąca jak i planowana to zabudowa jednorodzinna.Podkreślić należy, iż z ustaleń organu wynika, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz lasy występuje dopiero w dalszym sąsiedztwie. Należy mieć na uwadze, iż odległość miejsca lokalizacji wieży sieci PLAY od drogi gminnej w linii prostej wynosi ok. 120 m. Natomiast budynek mieszkalny jednorodzinny położony najbliżej miejsca inwestycji znajduje się w odległości ok. 150 m na wschód.Jak ustalił organ tereny objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną znajdują się w odległości nie mniejszej niż 135 m.Tym samym prawidłowo organy przyjęły, iż w odległościach 40 m nie występują miejsca dostępne dla ludności, co prowadzi do wniosku, że nie mamy do czynienia z inwestycją mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko.W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 122a ust. 1 P.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia.Wobec powyższego zmiana istniejącego stanu zagospodarowania terenu skutkująca zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia czy też zmiana warunków pracy instalacji pociąga za sobą konieczność wykonania pomiaru poziomów pól elektromagnetycznych.Ponadto wyjaśnić należy, iż planowany system antenowy projektowanej stacji sieci PLAY będzie także źródłem emisji pola elektromagnetycznego, z tego względu na podstawie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 póz. 2448), w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano obszary występowania pól elektromagnetycznych o parametrach przekraczających wartości dopuszczalne, gdzie nie mogą występować w miejscach dostępnych dla ludności. Przeprowadzone obliczenia zobrazowano graficzne w rzucie poziomym oraz w płaszczyźnie pionowej.Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że granice obszarów będą występować w maksymalnej odległości:- 5,1 m od anten powyżej 49,0 m n.p.t. w przypadku anten P4 Sp. z o.o.- 18,2 m od anten powyżej 44,6 m n.p.t. w przypadku anten Orange Polska S.A.Uwzględniając wysokość zawieszenia anten oraz sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej, można jednoznacznie stwierdzić, że narażenie ludności na pola elektromagnetyczne o poziomach większych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny nie wystąpi.Na gruncie niniejszej sprawy należy pamiętać, iż karta informacyjna przedsięwzięcia co prawda jest dokumentem prywatnym, to jednak przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Jak przyjmuje się w orzecznictwie: "Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia" (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, LEX nr 2435556).Zatem w sytuacji gdy karta informacyjna jest kompletna i spójna oraz spełnia wymagania ustawowe, to organ nie ma podstaw do jej kwestionowania poprzez przeprowadzanie dodatkowego postępowania dowodowego. O ile zatem skarżąca chciałaby skutecznie zakwestionować ustalenia raportu, musiałaby przedstawić dokument sporządzony przez osobę dysponująca fachową wiedzą i podważający ten dokument.W ocenie składu orzekającego karta informacyjna jest spójna i kompletna.Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69.W ocenie Sądu przedstawiona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy niezbędne przy tego typu inwestycji, a w szczególności dane o rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, rodzaju technologii, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia.Wobec powyższego za niezasadnie należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a.W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji.Zgodnie natomiast z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.W przypadku kiedy inwestycją celu publicznego ma być stacja bazowa telefonii komórkowej w celu zrekonstruowania normy prawnej określającej treść decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest odwołanie się do treści innych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Decyzja lokalizacyjna, składająca się z tych wszystkich koniecznych elementów wiąże, w myśl art. 55 u.p.z.p. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.Istotne jest, że ustawodawca w cytowanym art. 52 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga wskazania parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Skoro zaś przedmiotem treści rozstrzygnięć decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest rodzaj inwestycji, a następnie między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, to trudno sobie wyobrazić, aby racjonalny ustawodawca posługując się w art. 52 ust. 2 pkt lit. c ustawy pojęciem parametrów technicznych i w art. 54 pkt 1, pkt 2 lit. c), d) u.p.z.p. pojęciem rodzaju inwestycji, oraz odpowiednio pojęciem ochrony zdrowia i środowiska oraz interesów osób trzecich - miał na myśli tylko parametry przestrzenne i urbanistyczne, sprowadzające się do gabarytów planowanych przedsięwzięć i kwestii związanych z ładem przestrzennym.Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art. 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 października 2019 r. sygn. II SA/Rz 888/19, wyrok WSA w Olsztynie z 3 lipca 2020 r. sygn.. II SA/Ol 398/20 – publ. CBOSA). Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, wysokość zamontowania anten, typ anten, moc anten, częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, kierunki usytuowania (azymuty) anten, wartość pochylenia anten.Analiza zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazuje, iż decyzja ta zawiera wszystkie wyżej wymagane postanowienia. W decyzji wyraźnie określono ilość anten, wysokość ich zawieszenia, typ anteny, moc i częstotliwość oraz azymuty i wartość pochylenia.W tym miejscu odnosząc się do argumentacji o konieczności badania oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych parametrów technicznych wskazać należy, iż organ związany jest treścią wniosku, w tym parametrami planowanej inwestycji. Zatem rozstrzygnięcie sprawy następuje w oparciu ocenę dopuszczalności realizacji inwestycji o konkretnych parametrach, wskazanych przez Inwestora. Inwestor uzyskując decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie decyzję o pozwoleniu na budowę może realizować inwestycję wyłącznie o parametrach określonych w tych decyzjach.Z tych też względów nie ma podstaw aby dokonywać badania oddziaływania inwestycji w parametrach nie założonych przez Inwestora.Wobec powyższego żądanie przez Skarżącego podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, a także dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Innymi słowy, takie wymogi nie zostały sformułowane w przepisach prawa, jako element badania kryterium oddziaływania na środowisko (por. wyroki: WSA w Lublinie z 19 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Lu 522/19, WSA w Warszawie z 18 grudnia 2019 r., sygn. IV SA/Wa 991/19).Ponadto odnosząc się do zarzutu nie określenia mocy EIRP anten radioliniowych wskazać należy, iż przepisy rozporządzenia jednoznacznie wyłączają radiolinie (stanowiąc: "z wyłączeniem radiolinii") z przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Moc anten radioliniowych jest zatem obojętna z perspektywy kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 766/16, CBOSA).Z tych też względów, w ocenie składu orzekającego, brak jest podstaw do określenia konkretnych parametrów anten radioliniowych, kiedy te są obojętne z punktu widzenia kwalifikacji inwestycji.W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że na etapie lokalizacji inwestycji inwestor nie ma obowiązku określać zasięgu pól elektromagnetycznych ponadnormatywnych 0,1 [...] Te określone zostaną w oparciu o dokumentację projektową i wówczas będą przez właściwy organ weryfikowane. To samo dotyczy mocy anten radioliniowych, jak i także takich danych jak moc wyjściowa pojedynczego nadajnika z uwzględnieniem tolerancji mocy określonej przez producenta, określenie danych producenta i typu anten, nadajników radiolinii i ich zysku antenowego, częstotliwości pracy i ich mocy wyjściowej oraz wyliczeń równoważnej mocy promieniowanej izotropowo na poszczególnych sektorach. Przypomnieć w tym miejscu należy, że decyzja o lokalizacji celu publicznego dotyczy – jak wynika z jej nazwy – etapu lokalizacji przedsięwzięcia, a nie jego budowy. Określa się więc przede wszystkim rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy, jednak nie oznacza to, że inwestycja powinna być uszczegółowiona na poziome wymaganym dla dokumentacji projektowej.Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego naruszenia przepisów art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., które uzasadniłoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji spełnia wymagania stawiane przez art. 107 § 3 K.p.a.Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

Organ pismem z dnia [...] września 2020 r. na podstawie art. 64 §2, art. 7 i art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r. póz. 256 ze zm. – dalej jako "K.p.a."), oraz art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020r. póz. 293 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.), wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił wniosek w żądanym zakresie i złożył wyjaśnienia.

Dnia [...] listopada 2020 r. do Wójta Gminy K. wpłynął wniosek z I. i M. N. o zawieszenie postępowania ws. wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powołując się na decyzję Wojewody W. [...] z dnia [...] października 2020 r. ws. uchylenia decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sprawie dotyczącej "budowy instalacji radiokomunikacyjnej O. S.A. nr [...] wraz z przyłączem energetycznym" na działce nr [...], obr. geodezyjny S., gmina K. B..

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. na podstawie art. 101 §1 i 3, art. 123 w związku z art. 98 §1 K.p.a., Wójt Gminy K. odmówił zawieszenia postępowania.

Dnia [...] listopada 2020 r. do Urzędu Gminy wpłynęła petycja "[...]" z sześćdziesięcioma podpisami mieszkańców gminy K. . Równocześnie dnia [...] listopada 2020 r. wpłynęło 29 indywidualnych pism skierowanych do Wójta Gminy K. , stanowiących sprzeciw dla inwestycji p.n. "Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą" w Posadzie obręb geodezyjny S. na działce nr ewid.[...], wniesiony przez mieszkańców i właścicieli gruntów położonych w otoczeniu miejsca inwestycji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 Nr [...] Wójt Gminy K. , po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez P. Sp. z o.o., odmówił wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz P. Sp. z o.o. dla terenu położonego: województwo wielkopolskie, powiat [...], gmina K. B., obręb geodezyjny S., działka nr ewid.[...], rodzaj inwestycji: " Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą".

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka P4 spółka z o.o. zarzucając jej naruszenie:

- art. 56 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowania niezastosowanie i niewydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...],

- przepisu art. 6 K.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;

- przepisu art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na Organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Wskazując na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przez Organ II instancji oraz o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...], obr. S., gmina K. B., zgodnie z wnioskiem Skarżącego.

W toku postępowania G. N., I. N. i M. N., A. W. i R. W., jako "właściciele nieruchomości znajdujących się obszarze oddziaływania" wnieśli do Kolegium wniosek o uznanie ich za strony i umożliwienie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu odwoławczym przed Kolegium.

Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. P. M. w związku z wniesionym odwołaniem wniósł dodatkowe wyjaśnienia:

" 1. Informuję, iż w dokumencie p.t. "Karta informacyjna przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej- telefonii komórkowej Stacja bazowa [...]" z września 2020r., autor mgr inż. P. M., na stronie 23 opracowania występuje błąd pisarski odnośnie wysokości występowania obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach większych od dopuszczalnych na powyżej 39,2 m n.p. t. Właściwa wartość to 49,0 m n.p. t. Nadmieniam, że pomyłka ma charakter błędu pisarskiego, natomiast w całym opracowaniu tj. zarówno w obliczeniach jak i na załączanych graficznych wartość ta jest właściwa. 2. W projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w punkcie 2. 1 podpunkt a), tiret 2 Charakterystyczne parametry techniczne sytemu 9 anten sektorowych stacji istotne dla środowiska podano błędnie wysokość zawieszenia anten sektorowych 45 -48 m n.p. t. Właściwa wartość to 50,0 m n.p.t.

Wartość ta jest zgodna z wyżej wymienioną dokumentacją "Karta informacyjna przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Stacja bazowa [...]"z września 2020r.".

Wójt Gminy K. w dniu [...] lutego 2021 r. przekazał uzupełnione materiały dowodowe w przedmiotowej sprawie.

W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z §2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. anteny paraboliczne (linie radiowe) nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uwzględniając również kierunkowy charakter pracy anten parabolicznych, bardzo małe moce sygnałów dostarczane z nadajników do anten ich potencjalny wpływ na środowisko w porównaniu z wpływem anten sektorowych jest znikomy i praktycznie pomijalny. Uwzględniając powyższe oraz wytyczne z ww. Rozporządzenia RM z dnia [...] września 2019r nie ma konieczności analizy wpływu anten parabolicznych na środowisko i ludność.

Anteny sektorowe będą pracowały w trzech sektorach, na azymutach 20°, 120° i 260°. W każdym sektorze będą zainstalowane trzy anteny sektorowe, która będą pracowały w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 Hz i 2100MHz.

Organ podniósł, iż stacja bazowa jest obiektem bezobsługowym, w pełni automatycznym i wymaga wyłącznie okresowych (najczęściej co półrocznych) przeglądów. Stacja bazowa będzie wykorzystywała wyłącznie energie elektryczną z sieci niskiego napięcia. Stacja bazowa będzie pracować 24 h na dobę. Szacunkowe zapotrzebowanie na energie elektryczną nie przekroczy 20 kW. Średnie zużycie energii wynosi około 20 000 kWh na rok (około 1 666,7 kWh na miesiąc).

Stacja bazowa nie wymaga zapotrzebowania w żadne inne media i surowce jak np. wodę, gaz itp.

W takcie budowy stacji bazowej wykorzystywany będzie sprzęt budowlany - dźwig, koparka i "gruszki" do transportu betonu. Na etapie realizacji zostanie zużyte około: 2 Mg paliwa, 140 Mg betonu, 14,5 Mg stali.

Biorąc pod uwagę charakter inwestycji oraz sposób, w jaki jest eksploatowana, należy uznać, że jedynym czynnikiem, który może oddziaływać potencjalnie na środowisko jest emisja pól elektromagnetycznych do środowiska. W celu minimalizacji potencjalnego oddziaływania na środowisko planuje się montaż anten sektorowych na dużych wysokościach, tak, że pola elektromagnetyczne o poziomach większych od dopuszczalnych, czyli takie, które potencjalnie mogą negatywnie oddziaływać na środowisko będą występować na dużych wysokościach w miejscach niedostępnych dla ludności.

Stacja bazowa będzie źródłem niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego. W Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia podano przewidywane wielkości emisji wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia.

W analizowanym przypadku, głównym i jedynym źródłem energii elektromagnetycznej emitowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i nie emitują do otoczenia energii elektromagnetycznej istotnej ze względu na oddziaływanie biologiczne.

W obliczeniach zasięgów pól elektromagnetycznych uwzględniono również anteny planowanej w sąsiedztwie do budowy stacji bazowej operatora O. S.A.

Działka o nr ewid.[...] obr. S. ma powierzchnie łączną [...] ha i w ewidencji gruntów stanowi niezabudowane grunty orne RIVa, RIVb i RV. Ogrodzony teren stacji [...] planowany jest przy wschodniej granicy działki. Bezpośrednie otoczenie miejsca lokalizacji stacji bazowej sieci [...] stanowią niezabudowane grunty rolne, od strony wschodniej teren cmentarza znajdującego się na działce nr [...] obr. S.. W dalszym sąsiedztwie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz lasy. Działka nr [...] przylega od strony północno - zachodniej do drogi gminnej na dz. nr [...] obr. S.. Odległość miejsca lokalizacji wieży sieci [...] od drogi gminnej w linii prostej wynosi ok. 120 m. Budynek mieszkalny jednorodzinny położony najbliżej miejsca inwestycji znajduje się w odległości ok. 150 m na wschód. Tereny objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną znajdują się w odległości nie mniejszej niż 135 m. Miejsce lokalizacji inwestycji znajduje się w 50-metrowej strefie sanitarnej cmentarza.

Maksymalny zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych, wystąpi maksymalnie 5,1 m od anten P. Sp. z o.o. Biorąc pod uwagę odległość projektowanej stacji bazowej od granicy Państwa (około 218 km od granicy z [...] i około 240 km od granicy z [...]), organ stwierdził, że oddziaływanie transgraniczne nie będzie mieć miejsca.

W dołączonym do wniosku opracowaniu p.t: "Kwalifikacja przedsięwzięcia wykonana w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. póz. 1839) Stacja bazowa [...]", zawarto część opisową i tabelaryczną charakteryzującą parametry anten sektorowych stacji. Dołączono także część graficzną, w postaci rysunków, na których przedstawiono położenie osi głównej wiązek promieniowania anten sektorowych w stosunku do otoczenia w trzech azymutach 20°, 120°, 260° w rzucie poziomym oraz w płaszczyźnie pionowej.

Inwestycja o charakterystyce technicznej określonej we wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" i "Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Następnie organ, po przytoczeniu treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 – dalej jako "rozporządzenie"), wskazał, iż przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji.

Analiza projektowanych parametrów stacji bazowej sieci [...] oraz miejsca jej lokalizacji, przeprowadzona na podstawie określonych przez inwestora danych technicznych projektowanej instalacji i systemu jej anten sektorowych, takich jak równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny EIRP, w wysokość zawieszenia, azymut osi głównej wiązki promieniowania i ich pochylenie, potwierdzała, że w odległości do 40 m od ośrodka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności.

Zgodnie z wynikami analizy, we wszystkich trzech azymutach 20°, 120°, 260°, oś głównej wiązki promieniowania każdej z anten sektorowych projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej w odległości 40 m od ośrodka elektrycznego anten, przy zakładanym maksymalnym pochyleniu wiązki 12°, przebiega na wysokości nie mniejszej niż 39,6 m nad poziomem terenu (widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w płaszczyźnie pionowej zawarty w Karcie Informacyjnej przedsięwzięcia).

Uwzględniając wysokość zawieszenia anten 50,0 m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 20°, 120° i 260°, inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania od pojedynczej anteny.

Jak wynika z przedłożonej dokumentacji na azymutach: 20°, 120° i 260° w odległości do 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten nie ma żadnych budynków.

System antenowy projektowanej stacji sieci [...] będzie także źródłem emisji pola elektromagnetycznego, z tego względu na podstawie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 póz. 2448), w opracowaniu inwestora p.t. "Karta informacyjna przedsięwzięcia" przeanalizowano obszary występowania pól elektromagnetycznych o parametrach przekraczających wartości dopuszczalne, gdzie nie mogą występować w miejscach dostępnych dla ludności. Przeprowadzone obliczenia zobrazowano graficzne w rzucie poziomym oraz w płaszczyźnie pionowej.

Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że granice obszarów będą występować w maksymalnej odległości:

- 5,1 m od anten powyżej 49,0 m n.p.t. w przypadku anten P. Sp. z o.o.

- 18,2 m od anten powyżej 44,6 m n.p.t. w przypadku anten O. S.A.

Uwzględniając wysokość zawieszenia anten oraz sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej, można jednoznacznie stwierdzić, że narażenie ludności na pola elektromagnetyczne o poziomach większych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny nie wystąpi.

Uwzględniając również maksymalny zasięg obszarów o wartościach większych niż dopuszczalne (odpowiednio 5,1 mi 18,2 m) oraz odległość pomiędzy stacjami około 110 m można również jednoznacznie stwierdzić, że pola elekromagnetyczne pochodzące z obu stacji nie nakładają się na siebie i nie sumują i nie wpływają wzajemnie na wyznaczony zasięg pól elektromagnetycznych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł D. G. zarzucając jej naruszenie:

- art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219) w związku z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, sumarycznych oraz maksymalnych tiltów anten;

- art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych,

- art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż kwestia czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowanych rozstrzygana jest w oparciu o wielokrotnie zaniżoną moc anten a nie rzeczywiste parametry techniczne przedsięwzięcia,

- niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

- niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwijając zarzuty skargi, odwołując się do orzecznictwa sądowadministracyjnego, wskazał, iż kwestia oddziaływania wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola elektromagnetycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2021 r. pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż równoważna moc promieniowania wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowania lub zrealizowania instalacja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu decyzji Wójta Gminy i orzekającej co do istoty o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.

Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej jako "u.u.i.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

- przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

- przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia– dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

- tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzania instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 rozporządzania).

Regulacje określające, kiedy instalacja radiokomunikacyjna zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" według rozporządzenia są stosunkowo proste. Kwalifikacja taka zależy od ustalenia, czy promieniowanie pojedynczych anten, w określonych odległościach zależnych od mocy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Aby to ustalić koniecznie więc należy znać:

– równoważną moc promieniowaną izotropowo (Equivalent Isotropical Radiated Power - EIRP) pojedynczej anteny (od niej zależy odległość, w jakiej bada się występowanie miejsc dostępnych dla ludności) oraz

– jej ukierunkowanie, a więc azymut i w szczególność nachylenie (przyjęło się je określać mianem angielskojęzycznego określania "tilt"). Parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach.

Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż planowana inwestycja obejmuje 9 anten:

- sektor 1) na azymucie 20 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 507 W, antena nr [...] o mocy 465 W+ 502 W (967), antena nr [...] o mocy 239 W.

- sektor 2) na azymucie 120 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 507 W, antena nr [...] o mocy 465 W+ 502 W (967), antena nr [...] o mocy 239 W.

- sektor 3) na azymucie 260 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 507 W, antena nr [...] o mocy 465 W+ 502 W (967), antena nr [...] o mocy 239 W.

Tym samym zgodzić należy się, iż planowana inwestycja nie spełnia żadnej z w/w przesłanek z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia albowiem moc pojedynczej anteny jest mniejsza niż 2000 W. Inwestycja nie kwalifikuje się zatem do inwestycji mogący zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Z tych też względów oceny przedmiotowej inwestycji należało dokonać z punktu widzenia § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.

Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

– przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie istnieje spór, co do kwestii konieczności "kumulacji mocy anten".

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd reprezentowany m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] stycznia 2021r., sygn. akt III OSK [...] (CBOSA), iż brak jest podstaw do sumowania mocy poszczególnych anten.

W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wskazał, że zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymaga ustalenia, że obok projektowanego przedsięwzięcia mamy jeszcze do czynienia z dodatkowym przedsięwzięciem. Z treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że chodzi o uwzględnienie parametrów planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, realizowanego na terenie tego samego zakładu. Natomiast nie dotyczy to tego samego przedsięwzięcia, w tym przypadku osobno każdej z dziewięciu anten. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego technicznie możliwego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry (i jednoznacznie określone w osnowie decyzji organu odwoławczego) będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie.

Po drugie, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamieniowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 mł drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. W ocenie NSA, którą podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie był uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się.

Ponadto podkreślić należy, iż ww. kwestie wyczerpująco omówił tutejszy Sąd w wyrokach z dnia [...] marca 2020 r. sygn. akt II SA/Po [...], a ostatnio w wyroku z dnia [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po [...] (CBOSA).

Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone we wcześniejszych wyrokach WSA w Poznaniu, iż podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny .

Z powyższych względów zarzut skargi naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na marginesie Sąd wskazuje, iż nawet gdyby przyjąć odmienną wykładnię omawianych regulacji i zsumować moc anten, to i tak w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z inwestycją mogąca potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdyż łączna moc anten skierowanych w jednym kierunku wynosi 1713 W, a więc mniej niż 2000 W.

Wobec powyższego skoro pojedyncza moc anten nr [...] wynosi 239 W, to należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 b) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

W odniesieniu do anten nr [...] których pojedyncza moc wynosi 507 W oraz anten 2, 4, 8 o pojedynczej mocy 967 W należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 c) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Jak wskazują akta sprawy na terenach występowania głównych wiązek promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Fakt ten dokumentuje znajdująca się w Kwalifikacji przedsięwzięcia mapa obrazująca widok osi głównych wiązek promieniowania anten. Z akt sprawy wynika, iż przy zawieszeniu na wysokości 50 m anten skierowanych na azymut 20?, 120? i 260?, przy mocy dla pojedynczej anteny 239 W, 507 W, 967 W nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w odległości odpowiednio nie większej niż 20 i 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny.

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 124 ust 2. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1219, dalej "P.o.ś") przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zaakcentować trzeba, że przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 P.o.ś. oraz w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.

W okolicznościach badanej sprawy ustalono, że teren na którym planuje się lokalizację stacji bazowej jest niezabudowany, a tereny przyległe stanowią niezabudowane tereny rolnicze oraz co istotniejsze cmentarz na działce nr [...].

Zebrany materiał dowodzi zatem, że miejsca dostępne dla ludności - w rozumieniu art. 124 ust 2. P.o.ś. - nie znajdują się w określonych przepisami rozporządzenia odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten.

Ponadto analizując również kwestię możliwości powstania zgodnie z przepisami przyszłej zabudowy należy pamiętać, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza.

Wobec powyższego wskazać należy, iż stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 26 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U 1959 Nr 52 poz.315) odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone.

Tym samym skoro strefa sanitarna cmentarza wynosi 50 m, to tym samy nie ulega wątpliwości, iż w odległości 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny nie może powstać zabudowa mieszkaniowa.

Ponadto należy mieć na uwadze, iż przy uwzględnieniu 12 stopniowego pochylenia anteny wiązka promieniowania będzie znajdować się na wysokości 40 m n.p.m..

Mając na uwadze powyższe mało prawdopodobne jest aby w przyszłości w pobliżu anten tj. w odległości mniejszej niż 40 m od anteny i mniejszej niż 50 m od cmentarza powstały budynki o wysokości przekraczającej 40 metrów, w szczególności gdy w najbliższa zabudowa zarówno istniejąca jak i planowana to zabudowa jednorodzinna.

Podkreślić należy, iż z ustaleń organu wynika, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz lasy występuje dopiero w dalszym sąsiedztwie. Należy mieć na uwadze, iż odległość miejsca lokalizacji wieży sieci PLAY od drogi gminnej w linii prostej wynosi ok. 120 m. Natomiast budynek mieszkalny jednorodzinny położony najbliżej miejsca inwestycji znajduje się w odległości ok. 150 m na wschód.

Jak ustalił organ tereny objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną znajdują się w odległości nie mniejszej niż 135 m.

Tym samym prawidłowo organy przyjęły, iż w odległościach 40 m nie występują miejsca dostępne dla ludności, co prowadzi do wniosku, że nie mamy do czynienia z inwestycją mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 122a ust. 1 P.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia.

Wobec powyższego zmiana istniejącego stanu zagospodarowania terenu skutkująca zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia czy też zmiana warunków pracy instalacji pociąga za sobą konieczność wykonania pomiaru poziomów pól elektromagnetycznych.

Ponadto wyjaśnić należy, iż planowany system antenowy projektowanej stacji sieci PLAY będzie także źródłem emisji pola elektromagnetycznego, z tego względu na podstawie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 póz. 2448), w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano obszary występowania pól elektromagnetycznych o parametrach przekraczających wartości dopuszczalne, gdzie nie mogą występować w miejscach dostępnych dla ludności. Przeprowadzone obliczenia zobrazowano graficzne w rzucie poziomym oraz w płaszczyźnie pionowej.

Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że granice obszarów będą występować w maksymalnej odległości:

- 5,1 m od anten powyżej 49,0 m n.p.t. w przypadku anten P4 Sp. z o.o.

- 18,2 m od anten powyżej 44,6 m n.p.t. w przypadku anten Orange Polska S.A.

Uwzględniając wysokość zawieszenia anten oraz sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej, można jednoznacznie stwierdzić, że narażenie ludności na pola elektromagnetyczne o poziomach większych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny nie wystąpi.

Na gruncie niniejszej sprawy należy pamiętać, iż karta informacyjna przedsięwzięcia co prawda jest dokumentem prywatnym, to jednak przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Jak przyjmuje się w orzecznictwie: "Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia" (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, LEX nr 2435556).

Zatem w sytuacji gdy karta informacyjna jest kompletna i spójna oraz spełnia wymagania ustawowe, to organ nie ma podstaw do jej kwestionowania poprzez przeprowadzanie dodatkowego postępowania dowodowego. O ile zatem skarżąca chciałaby skutecznie zakwestionować ustalenia raportu, musiałaby przedstawić dokument sporządzony przez osobę dysponująca fachową wiedzą i podważający ten dokument.

W ocenie składu orzekającego karta informacyjna jest spójna i kompletna.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69.

W ocenie Sądu przedstawiona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy niezbędne przy tego typu inwestycji, a w szczególności dane o rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, rodzaju technologii, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia.

Wobec powyższego za niezasadnie należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji.

Zgodnie natomiast z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

W przypadku kiedy inwestycją celu publicznego ma być stacja bazowa telefonii komórkowej w celu zrekonstruowania normy prawnej określającej treść decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest odwołanie się do treści innych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzja lokalizacyjna, składająca się z tych wszystkich koniecznych elementów wiąże, w myśl art. 55 u.p.z.p. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Istotne jest, że ustawodawca w cytowanym art. 52 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga wskazania parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Skoro zaś przedmiotem treści rozstrzygnięć decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest rodzaj inwestycji, a następnie między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, to trudno sobie wyobrazić, aby racjonalny ustawodawca posługując się w art. 52 ust. 2 pkt lit. c ustawy pojęciem parametrów technicznych i w art. 54 pkt 1, pkt 2 lit. c), d) u.p.z.p. pojęciem rodzaju inwestycji, oraz odpowiednio pojęciem ochrony zdrowia i środowiska oraz interesów osób trzecich - miał na myśli tylko parametry przestrzenne i urbanistyczne, sprowadzające się do gabarytów planowanych przedsięwzięć i kwestii związanych z ładem przestrzennym.

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art. 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 października 2019 r. sygn. II SA/Rz 888/19, wyrok WSA w Olsztynie z 3 lipca 2020 r. sygn.. II SA/Ol 398/20 – publ. CBOSA). Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, wysokość zamontowania anten, typ anten, moc anten, częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, kierunki usytuowania (azymuty) anten, wartość pochylenia anten.

Analiza zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazuje, iż decyzja ta zawiera wszystkie wyżej wymagane postanowienia. W decyzji wyraźnie określono ilość anten, wysokość ich zawieszenia, typ anteny, moc i częstotliwość oraz azymuty i wartość pochylenia.

W tym miejscu odnosząc się do argumentacji o konieczności badania oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych parametrów technicznych wskazać należy, iż organ związany jest treścią wniosku, w tym parametrami planowanej inwestycji. Zatem rozstrzygnięcie sprawy następuje w oparciu ocenę dopuszczalności realizacji inwestycji o konkretnych parametrach, wskazanych przez Inwestora. Inwestor uzyskując decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie decyzję o pozwoleniu na budowę może realizować inwestycję wyłącznie o parametrach określonych w tych decyzjach.

Z tych też względów nie ma podstaw aby dokonywać badania oddziaływania inwestycji w parametrach nie założonych przez Inwestora.

Wobec powyższego żądanie przez Skarżącego podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, a także dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Innymi słowy, takie wymogi nie zostały sformułowane w przepisach prawa, jako element badania kryterium oddziaływania na środowisko (por. wyroki: WSA w Lublinie z 19 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Lu 522/19, WSA w Warszawie z 18 grudnia 2019 r., sygn. IV SA/Wa 991/19).

Ponadto odnosząc się do zarzutu nie określenia mocy EIRP anten radioliniowych wskazać należy, iż przepisy rozporządzenia jednoznacznie wyłączają radiolinie (stanowiąc: "z wyłączeniem radiolinii") z przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Moc anten radioliniowych jest zatem obojętna z perspektywy kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 766/16, CBOSA).

Z tych też względów, w ocenie składu orzekającego, brak jest podstaw do określenia konkretnych parametrów anten radioliniowych, kiedy te są obojętne z punktu widzenia kwalifikacji inwestycji.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że na etapie lokalizacji inwestycji inwestor nie ma obowiązku określać zasięgu pól elektromagnetycznych ponadnormatywnych 0,1 [...] Te określone zostaną w oparciu o dokumentację projektową i wówczas będą przez właściwy organ weryfikowane. To samo dotyczy mocy anten radioliniowych, jak i także takich danych jak moc wyjściowa pojedynczego nadajnika z uwzględnieniem tolerancji mocy określonej przez producenta, określenie danych producenta i typu anten, nadajników radiolinii i ich zysku antenowego, częstotliwości pracy i ich mocy wyjściowej oraz wyliczeń równoważnej mocy promieniowanej izotropowo na poszczególnych sektorach. Przypomnieć w tym miejscu należy, że decyzja o lokalizacji celu publicznego dotyczy – jak wynika z jej nazwy – etapu lokalizacji przedsięwzięcia, a nie jego budowy. Określa się więc przede wszystkim rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy, jednak nie oznacza to, że inwestycja powinna być uszczegółowiona na poziome wymaganym dla dokumentacji projektowej.

Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego naruszenia przepisów art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., które uzasadniłoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji spełnia wymagania stawiane przez art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.