Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 194/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 i  art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz, Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA - Jarosław Trelka, Protokolant - Sylwia Falkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2008 r. sprawy ze skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w W., działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił J. D. z dniem 31 sierpnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W. i z dniem 1 września 2007 r. przeniósł ww. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w L.

W uzasadnieniu powyżej określonego rozkazu, organ podał, że decyzja o przeniesieniu została podjęta zgodnie z raportem policjanta o przeniesienie.

J. D., od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie, w którym zaskarżył rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w części, dotyczącej braku mianowania na wyższy stopień, tj. na stopień podoficerski. Wniósł o mianowanie na "odpowiedni stopień policyjny", ewentualnie o przekazanie zaskarżonego rozkazu personalnego do Komendanta Głównego Policji.

Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] listopada 2007 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

W jego uzasadnieniu, organ odwoławczy stwierdził m.in., że zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący mianowania na stopień podoficerski jest bezprzedmiotowy i pozostaje bez znaczenia dla postępowania o przeniesieniu, zgodnie z wyrażoną wolą przez policjanta. Zaskarżony rozkaz nie dotyczy tej kwestii, a jego istotą jest jedynie rozstrzygnięcie w zakresie załatwienia sprawy w przedmiocie złożonego przez odwołującego się wniosku o przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji i w innej miejscowości.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi wniesionej przez J. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której stwierdził m.in., że został on wydany z naruszeniem prawa i wniósł o jego kontrolę sądową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ stwierdził, że w skardze brak jest konkretnych zarzutów, dotyczących zaskarżonego rozkazu personalnego, jak również rozkazu organu pierwszej instancji. Okoliczności związane z mianowaniem skarżącego na stopień policyjny i wypłaty zaległych świadczeń nie były przedmiotem rozstrzygnięć organów w zaskarżonych rozkazach personalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Z treści tego przepisu wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.

Poza tym przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę zostało uregulowane w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.

Skarżący został przeniesiony, na własną prośbę, na równorzędne stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej Policji, która znajduje się w innej miejscowości.

Słuszny interes skarżącego, sprowadzający się głównie do kwestii prestiżowych i materialnych, tj. mianowanie na wyższy stopień policyjny, nie może stanowić przesłanki do uwzględnienia skargi. Podnoszone w tym zakresie przez skarżącego argumenty, jak słusznie zauważył organ, nie mają znaczenia w sprawie zakończonej zaskarżonym rozkazem personalnym, zgodnie z wnioskiem skarżącego o przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, która znajduje się w innej miejscowości.

Stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie można postawić organom I i II instancji zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).