Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 66/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, Jacek Fronczyk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 21 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. P. z dnia 21 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21 listopada 2011 r. M. P. wystąpił do Urzędu Miejskiego w [...] o udostępnienie, na podstawie art. 61 Konstytucji RP, szczegółowo określonych w pkt 1-5 informacji, w tym pkt 1, który dotyczył całkowitych kosztów miesięcznych (brutto oraz składki pracodawcy), jakie ponosi lub będzie ponosić gmina [...] na sfinansowanie stanowiska radcy prawnego. Wnioskodawca wskazał, że gdyby istniał więcej niż jeden podmiot, który świadczy na rzecz Gminy [...] obsługę prawną bądź wykonuje audyt wewnętrzny, wnosi o udostępnienie informacji dotyczących wszystkich podmiotów świadczących przedmiotowe usługi.

W odpowiedzi na wniosek Burmistrz [...] przy piśmie z dnia 2 grudnia 2011 r. przekazał dokumenty żądane w pkt 2-5. Ponadto wyjaśnił, że brak jest umowy z audytorem [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz kserokopii faktury z poz. 40 wykazu załączonego do pisma, gdyż dokumenty te były objęte kontrolą Regionalnej Izby Obrachunkowej, która skończyła się [...] grudnia 2011 r. i organ musi je odnaleźć w materiałach zwróconych przez RIO. Z tego powodu powyższe dokumenty zostaną udostępnione najpóźniej w ciągu 2 miesięcy od daty złożenia wniosku. Jednocześnie organ poinformował, że odnośnie żądania z pkt 1 wniosku zwróci się o zajęcie stanowiska przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, zaś odpowiedzi udzieli również nie później niż w terminie 2 miesięcy od daty złożenia wniosku.

Kolejnym pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. Burmistrz [...] poinformował wnioskodawcę, że żądana w pkt 1 wniosku informacja nie jest informacją publiczną, gdyż stanowi ona informację dotycząca konkretnej, zindywidualizowanej osoby, a to z uwagi na fakt, że w Urzędzie Miejskim w [...] jest tylko jedno stanowisko radcy prawnego. Ponadto w załączniku przekazał umowę z [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2010 r.

W skardze na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznej, M.P. zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielanie informacji publicznej określonej we wniosku w pkt 1, pkt 2 (kopia umowy audytu wewnętrznego nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. do wniosku z dnia 28 czerwca 2011 r.), pkt 3 (umowa do faktury z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] , umowa nr [...] do faktury z dnia [...] października 2010 r., umowa lub zlecenie na sporządzenie opinii prawnej do faktury z dnia [...] lipca 2011 r.). Podniósł też zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy dostępie do informacji publicznej poprzez ograniczenie dostępu do informacji publicznej w postaci zamazania wybranych informacji publicznych w udostępnionych dokumentach bez wydania w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza [...] do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.

W uzupełnieniu odpowiedzi na wniosek z dnia 21 listopada 2011 r., Burmistrz [...] przy piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r., przekazał skarżącemu kserokopię umowy nr [...] oraz zlecenia [...] , nr umowy o świadczenie pomocy prawnej z dnia [...] marca 2010 r. – "nr [...] ". Ponadto poinformował, że nie posiada umowy do faktury dotyczącej sporządzenia opinii z dnia [...] lipca 2011 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że udzielił skarżącemu żądanych informacji publicznych zgodnie z wnioskiem. Podtrzymał przy tym w całości swoje stanowisko w odniesieniu do żądania określonego w pkt 1 wniosku.

Dopuszczone do udziału w sprawie Stowarzyszenie [...] poparło zarzuty i wnioski skargi. Stwierdziło w szczególności, że wyłączenie jawności określonych dokumentów narusza prawo do informacji.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 50/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 zobowiązał Burmistrza [...] do rozpoznania powyższego wniosku w zakresie określonym w punktach 2-5 w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zaś w pkt 2 oddalił skargę w pozostałym zakresie. Uznał też, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu Sąd wywiódł, że Burmistrz [...] , jako organ wykonawczy samorządu terytorialnego, jest podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a żądania zawarte w pkt 2-5 wniosku M.P. dotyczą żądania udostępnienia informacji publicznej i dlatego zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 21 listopada 2011 r. w odniesieniu do żądań zawartych w pkt 2-5, w pełnym zakresie.

W ocenie Sądu, nie dotyczy to natomiast informacji publicznej określonej w pkt 1 przedmiotowego wniosku. Ze względu bowiem na fakt, iż w Urzędzie Miejskim w [...] jest jedno stanowisko radcy prawnego, żądanie to jest w istocie informacją o wynagrodzeniu tego radcy. Radca prawny zatrudniony na podstawie umowy o pracę nie jest zaś funkcjonariuszem publicznym, czy też osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu przepisu art. 115 § 13 i § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 552 ze zm.), by mógł mieć zastosowanie przepis art. 6 ust. 1 pkt 2e ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, zdaniem Sądu, żądanie powyższe dotyczyło informacji ad personam, która nie mieści się w pojęciu informacji publicznej.

Od powyższego wyroku uczestnik postępowania - Stowarzyszenie [...] - wywiódł skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w części oddalającej skargę i wniósł o przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: art. 4 i 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez uznanie, iż żądane informacje o wydatkach ponoszonych ze środków publicznych na wynagrodzenie radcy prawnego nie stanowią informacji o działalności organu władzy publicznej oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 5a ustawy o finansach publicznych przez uznanie, iż nie podlegają udostępnieniu informacje o wydatkach środków publicznych ponoszonych w związku z wykonywaniem zadań przez jednostkę sektora finansów publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OSK 2508/12 uchylił zaskarżony wyrok w pkt 2 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od Burmistrza [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu orzeczenia NSA podał, że z akt sprawy wynika, że przedmiotem jednego z zapytań M. P. były wydatki ponoszone na sfinansowanie utworzonego stanowiska radcy prawnego, przy czym chodziło tu wyłącznie o wydatki o charakterze osobowym a nie rzeczowym. Następnie wskazał, że zagadnienie kolizji interesu prywatnego (prawa do prywatności) osoby pełniącej funkcję publiczną lub zatrudnionej i wynagradzanej ze środków publicznych z prawem osób trzecich do informacji publicznej nie jest zagadnieniem nowym. W wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK- A z 2006 r., nr 3, poz. 30) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do informacji dotyczących działalności instytucji publicznych mamy do czynienia z daleko idącym przenikaniem się sfery informacji odnoszących się do działań tych instytucji jako takich oraz informacji o zachowaniach funkcjonariuszy publicznych, w tym także obejmujących sferę życia prywatnego tych osób. Przeprowadzenie jednoznacznej i precyzyjnej cezury nie jest w takich wypadkach możliwe, należy przy tym założyć, że ustawodawca konstytucyjny czerpał swoje inspiracje w tym zakresie z ukształtowanego dorobku i standardów demokratycznych. W ocenie Trybunału wartość, jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną prawa do życia prywatnego osób publicznych. Sposób interpretacji pojęć konstytucyjnych o niedookreślonym zakresie semantycznym powinien uwzględniać standardy przyjmowane we wspólnej przestrzeni prawnej państw demokratycznych. W konsekwencji punktem odniesienia oceny wyznaczającej granice dopuszczalnej ingerencji (w świetle art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP) jest taka treść konstytucyjnego prawa do informacji, które zgodnie z przyjmowanymi standardami rozumiane jest szerzej - jako odnoszące się również do informacji ze sfery życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, o ile mają one związek z działalnością publiczną. NSA wskazał, że przedmiotem jednego z zapytań strony były nie tyle zarobki na stanowisku radcy prawnego, ale wydatki związane z utworzeniem takiego stanowiska. Wydatki te niewątpliwie należą do sfery wydatków publicznych. NSA stwierdził, że zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz.1240 ze zm.) nie może budzić wątpliwości, iż jednostki samorządu terytorialnego tworzą sektor finansów publicznych. W rozdziale 4 działu 1 tej ustawy została uregulowana jedna z naczelnych zasad rządzących gospodarką środkami publicznymi, zasada jawności finansów publicznych, wyrażona w art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, od której przewiduje się jedynie dwa wyjątki. Jawność może być wyłączona w stosunku do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub jeśli wynika to z obowiązujących Rzeczpospolitą umów międzynarodowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zatem, że wobec powyższych uregulowań zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji. W tym wypadku ewentualne wątpliwości natury konstytucyjnej rozwiewa jednak przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że udzielenie informacji w zakresie kosztów obsługi prawnej nie jest równoznaczne z ujawnieniem wysokości pobieranego przez konkretnego radcę prawnego wynagrodzenia, gdyż może składać się ono z wielu składników, a ponadto dokonywane są z niego potrącenia (np. na poczet zaliczki na podatek dochodowy).

Prawidłowa wykładnia przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej musi zatem uwzględniać publiczno - prawny charakter materii, której dotyczył wniosek skarżącego z dnia 21 listopada 2011 r., w części dotyczącej informacji o wydatkach pochodzących ze środków publicznych, a także rangę uwarunkowań konstytucyjnych, wynikających z postanowień art. 61 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w zakresie jego pkt 2 wskazał też, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd I instancji oceni skargę w części objętej pkt 2 zaskarżonego wyroku z uwzględnieniem powyższych uwag, przy jednoczesnym rozważeniu czy w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne (ograniczające dostęp do informacji publicznej), wynikające z przepisu art. 5 ust. 1 – 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym sposób rozstrzygnięcia musi mieścić się w zakresie kognicji orzeczniczej wynikającej z brzmienia przepisu art. 149 § 1 i 2 ustawy = Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OSK 2508/12, co wynika z treści art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi bowiem, iż Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W takiej sytuacji, Sąd ponownie rozpoznając skargę stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przypomnieć należy zatem, że przedmiotem jednego z pytań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 21 listopada 2011 r., skierowanym do Burmistrza [...] był całkowity koszt miesięczny (brutto oraz składki pracodawcy), jakie ponosi lub będzie ponosić gmina [...] na sfinansowanie stanowiska radcy prawnego. A zatem nie tyle zarobki na stanowisku radcy prawnego, ale wydatki związane z utworzeniem takiego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku wskazał, że, wydatki te należą niewątpliwie do sfery wydatków publicznych. Zgodnie bowiem z art. 9 pkt 2 ustawy o finansach publicznych nie może budzić wątpliwości, iż jednostki samorządu terytorialnego tworzą sektor finansów publicznych. W rozdziale 4 działu 1 tej ustawy została uregulowana jedna z naczelnych zasad rządzących gospodarką środkami publicznymi, zasada jawności finansów publicznych, wyrażona w art. 33 ust. 1, od której przewiduje się jedynie dwa wyjątki. Jawność może być wyłączona w stosunku do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub jeśli wynika to z obowiązujących Rzeczpospolitą umów międzynarodowych. Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając swój wyrok podkreślił, że udzielenie informacji w zakresie kosztów obsługi prawnej nie jest równoznaczne z ujawnieniem wysokości pobieranego przez konkretnego radcę prawnego wynagrodzenia, gdyż może składać się ono z wielu składników, a ponadto dokonywane są z niego potrącenia (np. na poczet zaliczki na podatek dochodowy). Wskazał też, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej musi uwzględniać publiczno - prawny charakter materii, której dotyczył wniosek skarżącego z dnia 21 listopada 2011 r., w części dotyczącej informacji o wydatkach pochodzących ze środków publicznych, a także rangę uwarunkowań konstytucyjnych, wynikających z postanowień art. 61 Konstytucji RP. Udzielenie zatem informacji w zakresie kosztów obsługi prawnej nie jest równoznaczne z ujawnieniem wysokości pobieranego przez konkretnego radcę prawnego wynagrodzenia, gdyż może składać się ono z wielu składników, a ponadto dokonywane są z niego potrącenia (np. na poczet zaliczki na podatek dochodowy).

Wskazać należy również, że formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 art. 61 przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Oznacza to, że obywatelskie prawo do informacji nie ma charakteru bezwzględnego, i że ustawodawca ogranicza dostęp do informacji publicznej, respektując konieczność ważenia zasady (dostęp do informacji publicznej) i wartości wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, jako dopuszczalnych kryteriów ograniczenia zasady dostępności.

Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia mechanizmu proporcjonalności. Określając bowiem konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej), do celu, jaki temu przyświeca (ochrona prywatności), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności).

Zgodnie z brzmieniem art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (tu prawa do informacji publicznej) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z przepisu tego wynika, że każdy obywatel może korzystać z konstytucyjnych wolności i praw w granicach zakreślonych przez ustawę, albowiem chroniąc sferę wolności obywatelskich, Konstytucja dopuszcza także ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, stanowiąc, że "mogą być ustanawiane tylko w ustawie".

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu" ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pogląd taki wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 2021/12 z dnia 6 grudnia 2012 r.

Wskazać należy, że organ nieudzielając odpowiedzi na pytanie nr 1 wniosku z dnia 21 listopada 2011 r., a następnie WSA w Warszawie podzielając ten pogląd, uznali że żądana w pkt 1 wniosku informacja nie jest informacją publiczną, gdyż stanowi ona informację dotycząca konkretnej, zindywidualizowanej osoby, a to z uwagi na fakt, że w Urzędzie Miejskim w [...] jest tylko jedno stanowisko radcy prawnego.

Wskazać należy, że zgodnie z zasadą, wyrażoną w art. 2 ust .1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej. Jednakże, art. 5 tej ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji (ust. 3).

Podążając zatem za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku o sygn. akt I OSK 2508/12, którego stanowiskiem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany, obowiązkiem organu będzie rozpoznać wniosek skarżącego, zawarty w punkcie 1 jego wniosku z dnia 21 listopada 2011 r., w zakresie udzielenia informacji o całkowitych kosztach miesięcznych (brutto oraz składki pracodawcy), jakie ponosi lub będzie ponosić gmina [...] na sfinansowanie stanowiska radcy prawnego. Jeżeli jednak ujawnienie tych wydatków mogłoby doprowadzić do personalizacji konkretnej osoby, to wówczas organ winien rozważyć czy ujawnienie tych danych nie naruszy dóbr prawnie chronionych i uwzględniając wskazaną wyżej zasadę proporcjonalności podjąć stosowne działanie, co będzie oznaczało wydanie decyzji odmownej.

Jednocześnie, biorąc pod uwagę fakt, że organ w zakreślonym przez ustawę terminie, wprawdzie wadliwie, ale odpowiedział na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1 jego wniosku, Sąd stwierdził, że bezczynność organu w zakresie wskazanym w wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.