Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1279/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...], wydaną po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z wniosku C. Sp. z o.o., z siedzibą K., przeciwko firmie P. S.A., z siedzibą w K, , na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 315 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117,z późn. zm.) oddalono wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] o numerze [...].

W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] kwietnia 2005 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek firmy C. Sp. z o.o. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...]o numerze [...]. Uprawnionym z tego znaku jest P. S.A., a znak przeznaczony jest do oznaczania towarów i usług z klas 9 i 37. Są to: sprzęt, maszyny i urządzenia do sterowania procesami przemysłowymi oraz ich części, usługi w zakresie napraw, sprawdzania i konserwacji aparatury kontrolno-pomiarowej oraz atestacji i wzorcowania przyrządów i czujników do pomiaru temperatury.

Zdaniem wnioskodawcy sporny znak nie był używany w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat w sposób rzeczywisty na obszarze Polski dla towarów i usług objętych rejestracją.

Swój interes prawny wnioskodawca uzasadnił ubieganiem się o udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe [.... o numerze [...]oraz [...]o numerze [...].

Uprawniony w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. wyraził sprzeciw wobec potencjalnej rejestracji znaków wnioskodawcy i nie wykluczył rozmów dotyczących przeniesienia praw do swojego znaku towarowego. Natomiast w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. uprawniony stwierdził, że ponieważ wnioskodawca zapowiedział złożenie do sądu powództwa o ustalenie praw autorskich dotyczących spornego znaku, to rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego byłoby przedwczesne.

Na rozprawie w dniu [...] lutego 2006 r. wnioskodawca podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego.

Kolegium Orzekające po rozpatrzeniu materiałów w aktach sprawy stwierdziło, że celem instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów (usług), dla których znak został zarejestrowany. Z kolei nieużywanie znaku towarowego może skutkować w określonych sytuacjach stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Instytucja ta została unormowana w art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Obowiązujące przepisy możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wiążą z obowiązkiem wykazania interesu prawnego w żądaniu wygaśnięcia prawa, co wynika z art. 169 ust. 2 wspomnianej ustawy, a więc wskazania takiej normy prawa materialnego, która z uwagi na prawa lub obowiązki wnioskodawcy, bądź też sytuację w której się znalazł, stanowi podstawę do wystąpienia z takim wnioskiem.

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wskazał na okoliczność ubiegania się o udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe [...]o numerze [...]oraz [...] o numerze [...], przeznaczonych do oznaczania towarów i usług tego samego rodzaju.

W ocenie Urzędu sytuacja ta uzasadnia działanie wnioskodawcy, a jego interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego nie budzi wątpliwości.

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wystąpił z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego w dniu [...]kwietnia 2005 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej. Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie będą zatem miały przepisy tej ustawy, a zwłaszcza art.169 ust. 1 pkt 1.

Przepis art.169 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywanie znaku towarowego przez okres (5) pięciu lat.

Przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej nie precyzują terminu, od którego powinien być liczony okres pięciu lat nieużywania znaku towarowego, ale w nauce prawa oraz w ugruntowanej praktyce (wyrok WSA z dnia 3 listopada 2004 r., sygn. akt 3905/03) uważa się, że okres ten obejmuje kolejne pięć lat poprzedzających złożenie wniosku, przy czy okres ten nie może upływać przed datą rejestracji znaku towarowego, gdyż data rejestracji znaku towarowego jest ostatecznym terminem, od którego uprawniony z rejestracji powinien rozpocząć używanie znaku towarowego.

W rozpatrywanej sprawie uprawniony powinien rozpocząć używanie znaku towarowego [...] listopada 2002 r., ponieważ w tym dniu udzielone zostało prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy. A zatem złożony do Urzędu wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego jest przedwczesny. Pięcioletni okres nieużywania znaku towarowego upłynie [...] listopada 2007 r. i do powyższego terminu uprawniony może jeszcze podjąć używanie znaku towarowego w rozumieniu przepisów Prawa własności przemysłowej. Obowiązek wykazania używania znaku po złożeniu ponownie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego zgodnie z art. 169 ust. 6 będzie spoczywał na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.

Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie firma C. Sp. z o.o., zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności art. 123 ust. 1, art. 153 ust. 2, art. 170 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, a także art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 Prawa własności przemysłowej – przez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne oraz brak należytego uzasadnienia decyzji. W związku z tym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, iż rażące naruszenie wymienionych w skardze przepisów postępowania administracyjnego przejawiło się w wadliwym ustaleniu stanu faktycznego i wadliwego zastosowania przepisów prawa.

I tak, Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji całkowicie pominął przepisy art. 123 ust. 1 i art. 153 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej stanowiące o dacie rozpoczęcia trwania prawa ochronnego na znak towarowy, czyli pierwszeństwa do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, które to pierwszeństwo oznacza się według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym, a czas trwania prawa ochronnego wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Niezależnie od powołanych przepisów Urząd Patentowy w sposób wadliwy, bez żadnej podstawy prawnej ustalił dzień [...] listopada 2002 r. jako datę rozpoczęcia trwania prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, i w konsekwencji dokonał wadliwego ustalenia stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie, stosownie do art. 123 ust. 1 i art. 153 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, bieg prawa ochronnego rozpoczyna się bowiem z datą zgłoszenia znaku towarowego do Urzędu Patentowego, tj. z dniem [...] lipca 1999 r.

Urząd Patentowy w sposób wadliwy ustalił, że złożony do Urzędu wniosek o wygaśnięcie prawa ochronnego jest przedwczesny. Przedmiotowe prawo ochronne trwa od dnia [...] lipca 1999 r., przy czym, jak to wykazał skarżący, z dniem [...] marca 2000 r. uprawniony zaprzestał używania w sposób rzeczywisty znaku towarowego na wyroby objęte prawem ochronnym, a w dniu [...] kwietnia 2005 r., a więc po pięcioletnim okresie faktycznego nieużywania znaku towarowego, skarżący zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej złożył wiosek o wygaszenie prawa ochronnego. Analiza przedstawionych dat wskazuje, że nie może być mowy o przedwczesnym złożeniu wniosku.

Ponadto Urząd Patentowy w sposób wadliwy ustalił, iż pięcioletni okres nieużywania znaku towarowego upłynie [...] listopada 2007 r. i do powyższego terminu uprawniony może jeszcze podjąć rzeczywiste używanie znaku towarowego. Stosownie do wcześniejszych wywodów oraz w świetle art. 170 ust. 2 Prawa własności przemysłowej uprawniony nie będzie mógł już podjąć rzeczywistego używania znaku towarowego z uwagi na fakt, iż ewentualne przygotowania do używania znaku towarowego miałyby miejsce już po tym, jak uprawniony dowiedział się o złożonym wniosku.

Stwierdzenie przez Urząd Patentowy, iż uprawniony powinien rozpocząć używanie znaku towarowego [...] listopada 2002 r. jest również wadliwe, ponieważ nie znajduje żadnego potwierdzenia ani w stanie faktycznym, ani też w stanie prawnym. Z uwagi na fakt, iż zgodnie z przepisami ustawy - Prawo własności przemysłowej przedmiotowe prawo ochronne trwa od daty [...] lipca 1999 r., a więc w dacie [...] listopada 2002 r. było już w trzecim roku ochrony znaku towarowego, to konieczność rozpoczęcia używania znaku towarowego w trzecim roku ochrony jest całkowicie niezrozumiała.

Jednocześnie zauważono, że przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej nie nakładają na właściciela znaku towarowego konieczności używania tego znaku. W przepisach powołanej ustawy brak jest w szczególności odpowiednika art. 6 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17), w świetle którego rejestracja znaku towarowego mogła nastąpić jedynie na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej.

Stwierdzono także, iż powołanie się w decyzji Urzędu Patentowego na wyrok WSA z dnia 3 listopada 2004 r. było nietrafne, gdyż wyrok ten dotyczył innego stanu prawnego i został wydany w oparciu o przepisy ustawy o znakach towarowych, nie mające zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie. Po przedstawieniu zarzutów wysuniętych przez stronę wobec zaskarżonej decyzji Urząd podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji, odnosząc się kolejno do przedstawionych zarzutów.

Na wstępie podkreślono, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz że w decyzji tej wskazano podstawę prawną, jak też zawiera ona uzasadnienie. Przypomniano, że w rozpatrywanej sprawie podstawowym zagadnieniem było ustalenie, czy jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy [...]w świetle przepisów ustawy - Prawo własności przemysłowej. Urząd, dokonując interpretacji art. 169 tej ustawy, wniosek oddalił.

W zaskarżonej decyzji Urząd precyzyjnie wyjaśnił w jaki sposób obliczane są terminy dotyczące nieużywania znaku towarowego. Data, od której uprawniony nabywa prawa ochronne faktycznie jest datą zgłoszenia znaku towarowego. Powyższy fakt nie budzi najmniejszych wątpliwości. Nie jest to jednak data, w której uprawniony zobowiązany jest do rozpoczęcia używania znaku towarowego. Datą tą jest data rejestracji. Jest to uzasadnione z uwagi choćby na fakt, że zgłaszający do czasu uzyskania decyzji udzielającej prawo ochronne pozostaje w stanie niepewności co do skuteczności swoich działań w tym zakresie. A zatem zarzucane naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego jest nietrafne. Urząd w zaskarżonej decyzji powołał się na dotychczasową praktykę, potwierdzoną orzecznictwem sądów administracyjnych. Urząd przywołał jeszcze jedno orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1362/04, w którym to Sąd odniósł się do powyższego zagadnienia na gruncie ustawy o znakach towarowych. Powyższe orzeczenie pozostaje w pełni aktualne również na gruncie ustawy - Prawo własności przemysłowej, z wyjątkiem ilości lat (wówczas trzech) nieużywana znaku towarowego. W wyroku tym Sąd stwierdził, że: "Przepisy art. 25 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy o znakach towarowych akcentujące wygaśnięcie, z powodu nieużywania w okresie kolejnych trzech lat prawa z rejestracji znaku towarowego, łączą omawiany skutek z uprzednim zarejestrowaniem znaku towarowego, który nie był używany. Okres kolejnych trzech lat nieużywania znaku towarowego w Polsce na potrzeby wydania decyzji orzekającej przez Urząd Patentowy RP wygaśnięcie prawa z rejestracji znaku towarowego, w sytuacji o której mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o znakach towarowych, nie może być więc liczony wcześniej niż od daty rejestracji takiego znaku." I w innym miejscu: "Reasumując, najwcześniej od rejestracji znaku towarowego liczy się okres kolejnych trzech lat nieużywania znaku (...). Ustalenie skutku wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego od dnia złożenia w tym przedmiocie stosownego wniosku możliwe jest tylko wówczas, gdy w dacie jego złożenia upłynął okres trzech lat nieużywania znaku, a ponadto gdy uprawniony nie wznowił używania znaku towarowego przed datą złożenia wniosku o wygaśnięcie prawa z rejestracji tego znaku, gdyż wówczas zniweczyłoby to możliwość ubiegania się o wygaśnięcie prawa z rejestracji znaku do czasu upływu kolejnych trzech lat nieużywania znaku."

Uwzględniając powyższe Urząd uznał, że nie miało miejsce zarzucane naruszenie art. 170 ust. 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej, gdyż także i ten przepis wskazuje na nieprzerwany pięcioletni okres nieużywania znaku." Okres ten – pozostało wykazane w zaskarżonej decyzji – nie upłynął, a zatem okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą i jej własna interpretacja tego przepisu nie może wpłynąć na prawidłowość przedmiotowej decyzji. W reasumcji stwierdzono, że podniesione zarzuty nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym, a wydana przez Urząd Patentowy RP w rozpatrywanej sprawie decyzją nie uchybiła przepisom prawa. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2006 r., wydaną w postępowaniu spornym, którą oddalono wniosek firmy C. Sp. z o.o., z siedzibą K., o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego firmie P. S.A., z siedzibą w K., na znak towarowy [...]o numerze [...].

Przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej określa tzw. pozostałe (obok "podstawowych", uregulowanych w art. 168 ustawy) przesłanki wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Zgodnie z tym przepisem prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania.

Wnioskodawca, mający niewątpliwy interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...], swoje żądanie w sprawie opiera na treści przytoczonego wyżej przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej, wskazując na fakt nieużywania spornego znaku w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat w sposób rzeczywisty na obszarze Polski dla towarów i usług objętych rejestracją.

Podstawowy i w zasadzie jedyny problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się (z czym zgadzają się obie strony postępowania) do ustalenia momentu (daty), od którego powinien być liczony wspomniany nieprzerwany okres pięciu lat nieużywania w sposób rzeczywisty zarejestrowanego znaku towarowego. W ocenie wnioskodawcy datą początkową jest data zgłoszenia znaku towarowego. Natomiast, zdaniem Urzędu Patentowego, taką datą początkową jest data rejestracji znaku.

Dla poparcia swojego poglądu skarżący powołał się na treść art. 123 ust. 1, art. 153 ust. 2, art. 170 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z pierwszym powołanym przepisem pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się (...) według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym, zgodnie z art. 153 § 2 czas trwania prawa ochronnego na znak towarowy wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym, a art. 170 § 2 określa przesłanki wyłączające możliwość rozpoczęcia lub wznowienia używania znaku towarowego po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania.

W ocenie Urzędu Patentowego trudno kwestionować powołane wyżej przepisy, które odnoszą się jednak do daty, od której uprawniony nabywa prawa ochronne. Data ta jest datą zgłoszenia znaku. Urząd podnosi jednak, że nie jest to jednak data, w której uprawniony zobowiązany jest do rozpoczęcia używania znaku towarowego. Datą tą jest data rejestracji. Jest to uzasadnione z uwagi choćby na fakt, że zgłaszający do czasu uzyskania decyzji udzielającej prawo ochronne pozostaje w stanie niepewności co do skuteczności swoich działań w tym zakresie.

W ocenie Sądu stanowisko Urzędu Patentowego, poparte orzecznictwem sądów administracyjnych, jest co do zasady trafne.

Postępowanie w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy ma określone fazy, rządzące się określonymi zasadami. Są to, zgodnie z ustawą - Prawo własności przemysłowej rzecz ujmując: zgłoszenie znaku towarowego, rozpatrywanie zgłoszenia oraz rejestracja znaku towarowego. Węzłowym pojęciem w tym postępowaniu jest pojecie "używania znaku towarowego". Zgodnie z art. 153 ust. 1 Prawa własności przemysłowej przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast w myśl art. 154 używanie znaku towarowego polega w szczególności na:

1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych rejestracją lub ich opakowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu,

2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług,

3) posługiwaniu się nim w celu reklamy.

W literaturze przedmiotu (red. U. Promińska, "Prawo własności przemysłowej", Wyd. Difin, wyd.II, Warszawa 2005, str. 246) podkreśla się, że ustawa - Prawo własności przemysłowej, tak jak ustawa z 1985 r., nie zawiera legalnej definicji używania znaku towarowego, a powołany art. 154 zawiera jedynie przykładowe wyliczenie sposobów używania znaku towarowego. Jednakże, zdaniem autorki, na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz na podstawie art. 169 ust. 5 Prawa własności przemysłowej można przyjąć, że używanie znaku towarowego w rozumieniu tej ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest:

- rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim a towarem,

- niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, oraz

- zgodne ze specjalizacją.

Cechy te muszą być spełnione łącznie, a ich suma wysuwa się przed nawias art. 154 powołanej ustawy.

Rację ma strona skarżąca wskazując, że przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej nie nakładają na właściciela znaku towarowego konieczności używania tego znaku (inaczej niż wynikało to z art. 6 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych). Nie oznacza to jednak, że obecna ustawa nie łączy różnych skutków prawnych z nieużywaniem zarejestrowanego znaku towarowego. Tak więc przepis art. 157 Prawa własności przemysłowej łączy z nieużywaniem znaku towarowego ten skutek, że uprawniony, który nie używał znaku nieprzerwanie przez pięć lat, nie może zakazać osobie trzeciej używania w obrocie takiego samego lub podobnego znaku. Najdalej idącym skutkiem związanym z nieużywanie znaku towarowego jest jednak wygaśnięcie prawa ochronnego, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej.

Należy zwrócić uwagę, że wygaśniecie znaku towarowego z powodu jego nieużywania w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, jest odrębną instytucją prawną, a decyzja o wygaśnięciu prawa ochronnego na skutek jego nieużywania może być podjęta, o ile łącznie zostaną spełnione określone przesłanki (op. cit. str. 276). Przy czym o ile jest oczywiste, że datą nabycia prawa ochronnego jest data zgłoszenia znaku, o tyle dla wygaśnięcia prawa z powodu jego nieużywania decydujące znaczenie ma data rejestracji znaku. Przemawia za tym, obok argumentu podanego przez Urząd Patentowy RP, także literalna wykładnia art. 169 ust. 1 pkt 1, w którym to przepisie jest wprost mowa o "nieużywaniu zarejestrowanego znaku towarowego".

Z tego też powodu zawarte w uzasadnieniu twierdzenie Urzędu Patentowego, że przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej nie precyzują terminu, od którego powinien być liczony okres pięciu lat nieużywania znaku towarowego, nie jest prawdziwe.

Uwzględniając przedstawioną argumentację należało uznać, że Urząd Patentowy prawidłowo uznał, iż uprawniony powinien rozpocząć używanie znaku towarowego od dnia 26 listopada 2002 r., tj. od daty rejestracji znaku, a nie od dnia jego zgłoszenia, tj. od daty 2 lipca 1999 r. Dla celów wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat (art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej) terminem początkowym, od którego rozpoczyna się bieg wspomnianego okresu pięcioletniego, jest data rejestracji znaku, a nie data jego zgłoszenia; wynika to wprost z literalnej wykładni tego przepisu. Tak więc rzeczywiście złożony do Urzędu Patentowego wniosek strony skarżącej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego był przedwczesny.

Reasumując, Sąd nie stwierdził, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP narusza powołane przez stronę skarżącą przepisy prawa materialnego, a zwłaszcza art. 123 ust. 1, art. 153 ust. 2, art. 170 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, a także przepisy postępowania, w szczególności zaś art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 Prawa własności przemysłowej. Jak bowiem trafnie zauważył Urząd Patentowy, zaskarżona decyzja została oparta o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, prawidłowo zebrany i oceniony przez ten organ, wskazano w niej odpowiednią podstawę prawną, jak też we właściwy sposób uzasadniono. W żadnym zaś przypadku wskazanych naruszeń nie można było uznać, o co wnosiła strona skarżąca, za rażące.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.