Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 954/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 1 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej za 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – M. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej za 2011 r.

Pismem z dnia 19 maja 2016 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku podkreślił, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej z 2011 r. dała podstawę do wykreowania Skarżącemu zobowiązania podatkowego na kwotę około 100.000 zł, w sytuacji kiedy Skarżący nie posiada majątku, a jego miesięczne dochody ledwo wystarczają na utrzymanie rodziny. Zawieszenie postępowania nastąpiło zaś w sytuacji, kiedy wobec Skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z wynagrodzenia za pracę. Zatem w nowej sytuacji obcięcia poborów o połowę, Skarżący będzie zmuszony o zwrócenie się o wsparcie materialne do organów państwa

W tej sytuacji według Skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi mu, jako jeden z istotnych argumentów, o ubieganie się o zawieszenie lub wstrzymanie dalszej egzekucji. Ponadto zdaniem Skarżącego istnieje duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi, ze względu na wady materialno-prawne oraz nieprawidłowości w postępowaniu przy jej wydaniu. Z powyższego Skarżący wywiódł, iż w sprawie zachodzi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.

Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący - uzasadniając przedmiotowy wniosek - odniósł się w zasadzie tylko do kwestii proceduralnych zaistniałych w postępowaniu sądowo-administracyjnym oraz w toczącym się wobec Skarżącego postepowaniu egzekucyjnym, a także do zarzucanych naruszeń przepisów prawa w zaskarżonej decyzji – podnosząc że istnieje wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi ze względu na wady materialno-prawne oraz nieprawidłowości w postępowaniu. W kwestiach majątkowych Skarżący podniósł jedynie, że nie posiada majątku, a jego miesięczne dochody ledwo wystarczają na utrzymanie rodziny. Z powyższych okoliczności wywiódł przesłankę niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04).

Powyższe oznacza, że argumentacja Skarżącego kwestionująca prawidłowość prowadzonego w stosunku do niego postępowania podatkowego (wskazująca naruszenie przepisów prawa w zaskarżonej decyzji), jako pozostająca bez związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odnosząca się do przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, była bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji.

W ocenie Sądu także argumentacja Skarżącego odnosząca się do toczącego się postępowania egzekucyjnego nie miała związku z wymienionymi w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłankami wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Przechodząc dalej Sąd zauważa, iż Skarżący nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (lub znacznej szkody) w jego sprawie. W zasadzie Skarżący nie wskazał nawet, na czym skutki takie miałby w jego przypadku polegać. Nie dołączył przy tym do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie zestawił nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawił żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń, jakie uzyskuje obecnie przychody i jakie ponosi wydatki.

Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji.

W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżący nie wykazał zajścia żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona. Wniosek Skarżącego nie mógł zatem zostać uwzględniony.

Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.