Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1024/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 9 maja 2022 r., znak SKO.NP/4115/177/2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. M. (dalej "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 9 maja 2022 r. (znak: SKO.NP/4115/177/2022) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z 12 kwietnia 2022 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Burmistrz Miasta B. decyzją z 12.04.2022 r. (znak [...]), w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej z 16.03.2022 r. odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania przez skarżącą opieki nad matką. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał, że wnioskodawczyni znajduje się w kręgu osób, na których ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny względem osoby podlegającej opiece, co wypełnia przesłankę przyznania świadczenia określoną w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej u.s.r. lub ustawa). Jednocześnie, wg organu, nie zachodzą przesłanki negatywne przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ust. 5 ustawy. Burmistrz wskazał, że w ramach sporządzonego w sprawie wywiadu środowiskowego ustalono, że matka skarżącej nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, potrzebuje bezwzględnie pomocy innych osób. Jest osobą w wieku "poprodukcyjnym" i zmaga się z licznymi chorobami. Organ I instancji podkreślił, że skarżąca ma także brata (zobowiązanego do alimentacji matki) jednak jest on po udarze mózgu i obecnie utrzymuje się z renty uzyskiwanej z ZUS-u. Brat ten wymaga opieki i nie jest w stanie uczestniczyć w pomocy matce. W decyzji podkreślono, że matka skarżącej jest osobą całkowicie zależną od innych osób, niesamodzielną, zdaną na ich pomoc. W ramach opieki sprawowanej nad matką, skarżąca wykonuje następujące czynności: robi zakupy, gotuje, sprząta, pomaga w czynnościach z związanych z higieną osobistą oraz w załatwianiu spraw związanych ze zdrowiem, nawiązuje kontakty z lekarzem, kupuje i podaje leki, niesie pomoc w sprawach urzędowych. Organ wskazał, że z wywiadu sporządzonego w sprawie wynika, że matka skarżącej wymaga całodobowej opieki i nie jest w stanie sama funkcjonować, a stan ten i zakres koniecznych potrzeb matki był powodem rezygnacji skarżącej z pracy zawodowej. Powrót skarżącej z zagranicy do Polski był właśnie wynikiem potrzeby zapewnienia matce opieki.

Po zaprezentowaniu powyższych rozważań i ocen, organ I instancji podał, że podstawą odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia był brak spełnienia przez skarżącą warunku określonego w art. 17 us.t 1 b) u.ś.r. Przepis ten uzależnia przyznanie świadczenia od momentu powstania niepełnosprawności osoby podlegającej opiece (do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia). Burmistrz zwrócił uwagę, że matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z 29.06.2022 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe, ze stwierdzeniem, że niepełnosprawność datuje się od stycznia 1995 r., natomiast ustalony stopień tej niepełnosprawności datuje się od 22.05.2009 r. W oparciu o te spostrzeżenia organ pomocowy stwierdził, że niepełnosprawność matki skarżącej nie powstała w okresie, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie.

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji skarżąca wskazała, że zarówno w dzień, jak i w nocy, stale opiekuje się matką i z tego powodu nie jest w stanie podjąć pracy, a to uzasadnia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 9 maja 2022 r. (znak: SKO.NP/4115/177/2022) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zwróciło uwagę na niepełnosprawność matki skarżącej oraz na wskazany wyżej zakres sprawowanej opieki. Wskazało, że z oświadczenia skarżącej wynika, że opiekę tę skarżąca sprawuje od 9.03.2022 r., a jej matka jest wdową od 12.09.2015 r. Następnie SKO w Tarnowie podkreśliło, że organ pomocowy nie uwzględnił zmiany stanu prawnego, która nastąpiła na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. (sygn. akt K 38/13). Orzeczeniem tym Trybunał uznał przepis art. 17 ust. 1b) u.ś.r. za niekonstytucyjny w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Wobec powyższego – podkreśliło Kolegium Odwoławcze – nie jest obecnie dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny.

Mimo stwierdzonego uchybienia organu I instancji, organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada jednak prawu. W ocenie tego organu, w sprawie nie zachodzi bowiem bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między rezygnacją (niepodejmowaniem) pracy przez skarżącą, a koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego SKO w Tarnowie wskazało, że wykonywanie takich czynności jak pomoc w ubraniu i poranna higiena, czy też przygotowanie posiłków (śniadania, obiadu) są czynnościami, które mogą być wykonane przez opiekuna w godzinach porannych, przed pójściem do pracy. Wiele osób wykonuje takie czynności (np. rodzice w stosunku do małoletnich dzieci) przed pracą i czynności te nie uniemożliwiają im podejmowania zatrudnienia. Pomoc sprowadzająca się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego, jakie wykonuje się zwykle w każdym gospodarstwie domowym, nie stanowi o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaną opieką. Organ II instancji podkreślił, że skarżąca nie spełniła tej przesłanki, gdyż zakres opieki sprawowanej nad matką nie wyklucza podjęcia przez nią zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) chociażby w niewielkim wymiarze czasowym. Z akt sprawy nie wynika, aby matka skarżącej była osobą leżącą. Kolegium Odwoławcze uznało, że w przeważającym zakresie opieka sprawowana przez skarżącą nad matką sprowadza się do typowych czynności dnia codziennego związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Takie czynności zapewne ograniczają, jednakże nie wykluczają podjęcia pracy przez skarżącą, chociażby w niewielkim zakresie, a to stanowi warunek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreśliło SKO w Tarnowie, że okoliczność, iż w treści orzeczenia o niepełnosprawności znajduje się zapis, iż matka odwołującej się wymaga stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, nie przesądza automatycznie, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką zostanie przez organ administracji uznany za wykluczający rzeczywistą możliwość jej zatrudnienia. Nie zawsze bowiem osoba zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, będzie wymagać takiej opieki, która będzie wykluczała podjęcie zatrudnienia przez osobę bliską. Z tego powodu, skoro w toku postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie podlegają ocenie, wynikające z orzeczenia o niepełnosprawności wskazania dotyczące osoby niepełnosprawnej (w kontekście ustalenia zakresu sprawowania rzeczywistej opieki nad taką osobą), to tym samym nie ma podstaw ku temu, aby dla ustalenia charakteru i wymiaru sprawowanej opieki organ miał obowiązek przeprowadzenia przeciwdowodu przeciw treści tego orzeczenia (por. wyrok NSA z 16.04.2021, sygn. akt l OSK 2859/20, wyrok NSA z dnia 24.06.2021 r., sygn. akt l OSK 351/21).

SKO w Tarnowie podsumowało, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że sprawowana przez skarżącą opieka nad matką, z uwagi na czas i zakres wykonywania koniecznych czynności wspomagających matkę w jej codziennym funkcjonowaniu nie spełnia wymogów opieki, o jakiej jest mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zatem - nie kwestionując złego stanu zdrowia matki skarżącej i konieczności pomocy przez córkę (do czego zresztą jest ona zobowiązana chociażby na mocy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) – Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że sama tylko konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną, nie stanowi jeszcze w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. - wystarczającej podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, skoro nie uzasadnia tego zakres sprawowanej opieki, która nie jest ani "stała" ani "długotrwała".

W skardze na opisaną wyżej decyzję SKO w Tarnowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła:

- bezpodstawne przyjęcie, że zakres opieki sprawowanej nad matką nie wyklucza podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

- niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, że sprawowana przez skarżącą opieka nad matką, z uwagi na czas i zakres wykonywania koniecznych czynności – nie spełnia wymogów opieki, od której uzależnione jest przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;

- nieuprawnione wkroczenie w kompetencje zastrzeżone dla sądu powszechnego przez stwierdzenia odwołujące się do k.r.o.;

- naruszenie art. 7 i art. 77 par. 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zakresu faktycznej opieki sprawowanej nad matką;

- naruszenie art. 11 i art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujący i nieprzekonujące wyjaśnienie motywów wydanego rozstrzygnięcia.

Skarga domagała się uchylenia obu zaskarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

W piśmie z 17.10.2022 r. skarżąca wskazała, iż zrezygnowała z pracy za granicą celem sprawowania opieki nad matką. Pomoc tę świadczy matce od marca 2022 r. Wskazała, iż wcześniej (tj. przed wskazaną datą) opiekę nad niepełnosprawną sprawowała bratowa, jednak obecnie osoba ta opieki sprawować już nie może, gdyż zajmuje się swoim mężem, który doznał udaru mózgu. Do powyższego pisma została załączona dokumentacja medyczna obrazująca schorzenia matki skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO w Tarnowie oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

Na wstępie należy jednak stwierdzić, że w wydanej w tej sprawie decyzji SKO w Tarnowie trafnie zweryfikowało błędny pogląd organu I instancji przyjmujący jako przeszkodę do przyznania skarżącej żądanego świadczenia pielęgnacyjnego okoliczność powstania niepełnosprawności u osoby, nad którą jest sprawowana opieka, po 25. roku życia (art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych; Dz. U. 2022 r., poz. 615; dalej u.ś.r.). Kolegium Odwoławcze, wskazując bowiem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. (sygn. akt K 38/13) prawidłowo wywiodło, że kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, co skutkować winno aktualnie tym, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W ocenie Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy, jako co najmniej przedwczesny, a przez to nieuprawniony, uznać należało jednak pogląd organu odwoławczego, iż nie zachodził bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją (niepodejmowaniem) przez skarżącą zatrudnienia (lub innej pracy zarobkowej), a koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, za brakiem występowania wskazanego związku przyczynowego, przemawiać miały dwie okoliczności. Pierwsza, to fakt, że niepełnosprawność matki skarżącej datuje się od 2009 r., zaś skarżąca sprawować ma opiekę dopiero od 9.03.2022 r. Druga, to stwierdzony w postępowaniu zakres sprawowanej opieki (sprowadzający się do tzw. czynności dnia codziennego), który, wg Kolegium Odwoławczego, nie wyklucza możliwości podjęcia przez skarżącą zatrudnienia (innej pracy zarobkowej).

Z uwagi na stwierdzone przez sąd uchybienia organu odnośnie prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy (art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a.), brak było podstaw do podzielenia przedstawionego wyżej stanowiska organu odwoławczego. Poprzedzając dalsze wywody należy wskazać, że zakres koniecznych ustaleń faktycznych w sprawie, każdorazowo wyznacza mająca zastosowanie norma prawa materialnego. W ocenianym zaś przypadku, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Przepis ten mówi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje także innym – niż wymienione w poprzednich punktach tego ustępu – osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoby te nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W celu więc uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest niewątpliwe ustalenie, że osoba ubiegająca się o to świadczenie, nie tylko należy do kręgu osób wskazanych w tym przepisie, ale także - stale i osobiście opiekuje się bliską osobą niepełnosprawną. Fundamentalną jest tu kwestia, czy taka opieka stanowi przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a tym samym, czy w istocie zachodzi bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją (niepodejmowaniem) zatrudnienia, a sprawowaną opieką. Innymi słowy, rezygnacja z pracy zawodowej musi nastąpić w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podstawą natomiast odniesień w tym względzie winno być ustalenie zakresu opieki świadczonej przez opiekuna na rzecz osoby potrzebującej. Dla ustalenia zaś zakresu takiej opieki niezbędne jest w pierwszym rzędzie ustalenie rzeczywistego stanu zdrowia osoby podlegającej opiece. Bez ustalenia powyższego, nie sposób w ogóle czynić rozważań co do tego, czy wskazywane przez wnioskodawcę w sprawie czynności opiekuńcze, mające być realizowane względem niepełnosprawnego członka bliskiej rodziny – mogą wypełniać przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r., a pozwalające uznać, że ma miejsce związek przyczynowo-skutkowy w rozumieniu powyżej przedstawionym. Poczynienie więc ustaleń co do stanu zdrowia osoby podlegającej opiece było w kontrolowanej sprawie nieodzowne. Zarazem podkreślić należy to, że z uwagi na fakt, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 par. 1 k.p.a.) to organ administracji publicznej prowadzący postępowanie winien z urzędu dążyć do ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z prawdziwym stanem rzeczy. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia bowiem organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.11.2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1023/22). Inaczej mówiąc, sam fakt, że postępowanie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest wszczynane na wniosek, nie uprawnia organu administracji publicznej prowadzącego takie postępowanie, do zaniechania podejmowania inicjatywy dowodowej w kierunku ustalenia miarodajnych dla rozstrzygnięcia takiej sprawy okoliczności i faktów. W ocenie Sądu, z powyższej przedstawionego obowiązku, orzekające organy administracji nie wywiązały się w sposób należyty. Lektura uzasadnień obu kontrolowanych w tej sprawie decyzji nie pozwala bowiem na zorientowanie się co do tego, jaki był aktualny, w dacie orzekania przez te organy, stan zdrowia matki skarżącej, tj. na jakie schorzenia osoba ta cierpi i konsekwencji, jakiej w związku z tymi schorzeniami, wymaga opieki. W efekcie braku powyższych ustaleń, przedwcześnie organ odwoławczy przyjął, że zakres czynności opiekuńczych sprowadzać się może jedynie do tzw. czynności dnia codziennego, a w sprawie nie wystąpił związek przyczynowo-skutkowy między rezygnacją (niepodejmowaniem) zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), a sprawowaną opieką. Zakres bowiem koniecznej opieki świadczonej przez opiekuna osoby niepełnosprawnej jest determinowany właśnie stanem jej zdrowia, a ustaleń w tym względzie orzekające organy administracji publicznej nie poczyniły. Jednocześnie dostrzec trzeba, że w sporządzonym w sprawie wywiadzie środowiskowym pracownik socjalny odnotował (dostrzegł), iż matka skarżącej "nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, potrzebuje bezwzględnie pomocy innych, jest od nich całkowicie zależna" (k. 15 a.a.). Te spostrzeżenia pracownika socjalnego, choć nie zostały poprzedzone ustaleniem rodzaju schorzeń niepełnosprawnej osoby (tj. aktualnego stanu zdrowia matki skarżącej) – nie zostały również poddane należytym ocenom przez organ odwoławczy. W szczególności, organ ten nie nadał przywołanym wyżej spostrzeżeniom pracownika socjalnego jakiegokolwiek znaczenia przy ocenie istnienia związku przyczynowo-skutkowego w tej sprawie. Spostrzeżenia te przy tym poddają w wątpliwość konstatację SKO w Tarnowie odnoszącą się do przyjętego zakresu opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką. Skoro bowiem akcentują one całkowitą zależność matki skarżącej od innych osób, jej niesamodzielność i bezwzględną potrzebę pomocy, to wniosek, iż sprawowana opieka obejmuje tylko czynności dnia codziennego, budzi uzasadnione zastrzeżenia.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż osoba podlegająca opiece nie jest leżąca. Należy jednak zauważyć, że niejednokrotnie opieka nad osobą poruszającą się samodzielnie jest trudniejsza, niż opieka nad osobą leżącą, szczególnie jeśli osoba wymagająca opieki chce być samodzielna, a z uwagi na schorzenia ma ograniczenia w tym względzie i stanowi dla samej siebie zagrożenie. Na ten aspekt kontrolowanej sprawy skarżąca zwróciła uwagę w przedłożonym do sądu piśmie z dnia 17.10.2022 r. załączając dokumentację medyczną matki. O przedłożenie takiej dokumentacji na etapie postępowania administracyjnego, skarżąca nie została w ogóle wezwana, a zaniechanie to niewątpliwie świadczy o naruszeniu wskazanych już wcześniej art. 7 oraz art. 77 par. 1 k.p.a., gdyż doprowadziło do niepełnego ustalenia stanu faktycznego tej sprawy.

Orzekające Kolegium Odwoławcze negując istnienie związku przyczynowo-skutkowego zwróciło także uwagę na korelację dat powstania niepełnosprawności matki skarżącej (2009) oraz rozpoczęcia przez skarżącą sprawowania opieki nad matką (9.03.2022 r.). W tym aspekcie zwrócić należy uwagę, że przesłanka rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki, a więc ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 powinna być dokonywana jako aktualna, to jest odnosząca się do czasu, w którym skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia. Początek sprawowania opieki może być uwarunkowany rożnymi okolicznościami, tak osobistymi, jak i rodzinnymi, dotyczącymi zarówno opiekuna, jak i osoby pozostającej pod opieką (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24.03.2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1192/21). Ta kwestia nie była także przedmiotem bliższych ocen i ustaleń organów administracji w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu.

Reasumując, w ocenie Sądu, ustalenia co do braku związku przyczynowo-skutkowego zostały poczynione co najmniej przedwcześnie. Skoro stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo, to stwierdzić należało, że doszło do naruszenia art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 u.ś.r., w stopniu nakazującym wyeliminowanie zaskarżonych aktów z obrotu prawnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organów będzie uwzględnienie wyrażonej w niniejszym wyroku oceny prawnej. Organ ustali precyzyjnie, jaki jest zakres koniecznych czynności opiekuńczych realizowanych przez skarżącą względem matki, z uwzględnieniem specyfiki chorób, na które ona cierpi. Ta ostatnia kwestia winna zostać dokładnie wyjaśniona i zbadana m.in. poprzez ocenę przedłożonej przez skarżącą sądowi dokumentacji medycznej jej matki wraz z opisem występujących zaburzeń jej organizmu. O ile organ uzna za potrzebne, uzupełni jeszcze materiał dowodowy tej sprawy, co może nastąpić choćby poprzez ponowne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego ukierunkowanego na ustalenie przesłanek istotnych z punktu widzenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. Dopiero po dokonaniu powyższych ustaleń możliwe będzie ocena, czy istotnie rezygnacja przez skarżącą z zatrudnienia była uwarunkowana koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Nadto, organ rozważy potrzebę weryfikacji podnoszonego przez skarżącą twierdzenia odnośnie stanu zdrowia jej brata (drugiej osoby zobowiązanej do alimentacji matki skarżącej). W aktach sprawy bowiem nie znajdują się żadne dokumenty pozwalające potwierdzić podnoszoną przez skarżącą okoliczność o przebytym przez jej brata udarze i stanie zdrowia wykluczającym możliwość sprawowania opieki nad matką.

Przedstawione wyżej rozważania stanowią jednocześnie ustosunkowanie się do zarzutów skargi, które zasadniczo trafnie zwracały uwagę na naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r. w zw. z odnośnymi przepisami proceduralnymi nakazującymi kompleksowo zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy sprawy.

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania i oceny, Sąd uchylił decyzję zaskarżoną i decyzję ją poprzedzającą, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c) w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami adminsitracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r. poz. 1842).