Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1039/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz radcy prawnego J.Ż. wynagrodzenie w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Go 1039/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddalił skargę.

Dnia 10 czerwca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej radca prawny J.Ż. – ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy- złożyła w siedzibie sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku. Sąd dokonał doręczenia odpisu tej opinii skarżącemu, stosownie do treści art. 177 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).

W dniu 29 lipca 2016 r. do Sądu wpłynął wniosek radcy prawnego J.Ż. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, z tytułu pomocy prawnej udzielonej stronie w ramach prawa pomocy. Pełnomocnik złożył jednocześnie oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone w żadnej części.

Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 93/04, ONSAiWSA 2004/2/23). Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804). Jednakże w niniejszej sprawie, stosownie do treści § 21 w/w rozporządzenia w zastosowanie znajdzie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), bowiem postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało przed dniem 1 stycznia 2016 r.

Stosownie zaś do treści przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wskazanego wyżej rozporządzenia, wynosi 240 zł. Uwzględniając zatem treść w/w przepisów, Sąd uznał, że pełnomocnikowi strony skarżącej należy się wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, tj. 120 (sto dwadzieścia) złotych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.