Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1588/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Spółdzielnie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do korygowania, uzupełniania czy uściślania podstaw kasacyjnych.

TEZY

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do korygowania, uzupełniania czy uściślania podstaw kasacyjnych.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Barbara Gorczycka-Muszyńska (spr.), Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1249/03 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], C w Białymstoku na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

OSK 1588/04

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 1 czerwca 2004 r. oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Białymstoku na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 kpa wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego przy ul.[...] w Białymstoku. Sprawa dotyczyła rzekomej samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń, znajdujących się w przyziemiu wsk. budynku, oznaczonych w projekcie budowlanym jako "pomieszczenia na potrzeby inwestora", a następnie, w toku realizacji budynku, adaptowanych na cele mieszkalne.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że na wniosek inwestora budynku Spółki z o.o. Lokum w Białymstoku – Prezydent Miasta Białegostoku w dniu 8 października 1997 r. wydał decyzję zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę – dotyczącą wykonania adaptacji pomieszczeń przyziemia w omawianym budynku – na lokal mieszkalny. Następnie, w dniu 17 października 1997 r. ten sam organ wydał decyzję zezwalającą inwestorowi na zmianę sposobu użytkowania omawianych pomieszczeń zarezerwowanych "na potrzeby inwestora" – na lokale usługowo-handlowe. Od decyzji tych nie zostały wniesione odwołania. Stały się więc ostateczne.

Inwestor, po wykonaniu robót adaptacyjnych, aktem notarialnym z dnia 10 lipca 1998 r. sprzedał pomieszczenia te, jako lokal mieszkalny małż. Szerszeń. Wprawdzie w późniejszym czasie, obydwie w/wsk. decyzje zostały wyeliminowane w obrotu prawnego w trybach nadzwyczajnych (w postępowaniu nadzorczym zakończonym decyzjami z dnia 27 grudnia 1999 r. stwierdzona została ich nieważność) jednakże w czasie wykonywania robót adaptacyjnych i dokonanej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń decyzje te pozostawały w obrocie prawnym.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, nie można skutecznie zarzucić inwestorowi, że działał w warunkach samowoli, a tym samym – nie zachodziły podstawy do ingerencji organu nadzoru budowlanego w trybie art. 71 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami),

Jednocześnie Sąd wskazał, że wprawdzie decyzją z dnia 30 kwietnia 1998 r. Prezydent Miasta Białegostoku udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku – z wyłączeniem spornego lokalu i po uchyleniu w postępowaniu odwoławczym tej decyzji organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie całego budynku – wobec braków formalnych wniosku (ta decyzja utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy, a skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego została oddalona) to po ponownym wystąpieniu przez inwestora z wnioskiem, uzupełnionym brakującymi wcześniej dokumentami, Prezydent Miasta Białegostoku decyzją z dnia 1 lipca 1999 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie om. budynku – bez zastrzeżeń i bez wyłączeń jakichkolwiek pomieszczeń w tym budynku. Ta decyzja utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 22 lutego 2000 r., zaś skarga na tę decyzję, wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2000 r. w sprawie S.A./BK 430/00.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, organy administracji zasadnie umorzyły wszczęte z urzędu ( w dniu 18 grudnia 2002 r.) postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń w przyziemiu budynku jako bezprzedmiotowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wspólnota Mieszkaniowa przy ul.[...] w Białymstoku , reprezentowana przez radcę prawnego J. P. – W..

W skardze zarzucono zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie art. 105 kpa "poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przyjmując, że w sytuacji, gdy zgłoszone żądanie strony skarżącej o uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa nie zasługuje na uwzględnienie, organ nie jest obowiązany wydać decyzji merytorycznej".

Skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ewentualnie – o stwierdzenie nieważności decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2003 r. wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W uzasadnieniu skargi przytoczono tezy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wyrażające pogląd, że niedopuszczalne jest umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacjach, gdy żądanie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa nie zasługuje na uwzględnienie – w takich przypadkach organ jest obowiązany wydać decyzję merytoryczną. Zdaniem skarżącej umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 105 § 1 kpa rażąco naruszało prawo "tak więc zarzut naruszenia procedury administracyjnej przez organy administracji nie powinien budzić jakichkolwiek wątpliwości. Dlatego też WSA w Białymstoku niesłusznie oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej nie może być uwzględniona, gdyż nie odpowiada w pełni wymogom skargi kasacyjnej co do powołania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W myśl art. 174 pow. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy przy tym wskazać, że zarzuty podnoszone w podstawach kasacji muszą być skierowane przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko decyzji administracyjnej. Zarzut naruszenia przepisów postępowania musi więc wskazywać przepis postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania administracyjnego. Z kolei przepis art. 183 pow. ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 pow. ustawy ( a w rozpoznawanej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez wskazane w skardze podstawy kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do korygowania, uzupełniania czy uściełania podstaw kasacyjnych.

W skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej podano jako podstawę kasacji przepis art. 105 § 1 kpa, a więc przepis postępowania administracyjnego, a nie sądowo-administracyjnego, przy czym w uzasadnieniu powołano tezy wyroków wydanych w sprawach prowadzonych na wniosek strony w trybie art. 155 kpa, które nie mają żadnego odniesienia do przedmiotowej sprawy, wszczętej z urzędu i prowadzonej w trybie zwykłym.

Tak sformułowana skarga kasacyjna, nie wskazująca podstaw kasacyjnych i nie zawierając wymaganego uzasadnienia, a więc pozbawiona niezbędnych elementów konstrukcyjnych, współkreujących istotę tego środka zaskarżenia – nie mogła być uwzględniona.

Z tych względów stosownie do art. 184 pow. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.