Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 255/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i 2, art. 5 ust. 2, art. 4 pkt 22
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Referent-stażysta Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 roku sprawy ze skargi E. G. i S. G. – prowadzących działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A" spółka cywilna z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.), lp.5.2.1, lp.5.2.2, lp.6.3.11, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.102.1), art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz.Urz.UE.L.370.8), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005r. (Dz. U. nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.Urz.UE.L.168.16), § 3, § 4 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007r. Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. nr 159, poz. 1128) - Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...), nr (...) o nałożeniu na E. G. i S. G. – wspólników spółki cywilnej - Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego A kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego w wysokości 5 350,00 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia (...) Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5 350,00 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

1) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę,

2) naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd,

3) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Powyższe okoliczności ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu marki MAN o nr rej. (...) wraz z przyczepą o nr rej. (...) przeprowadzonej w dniu 19 marca 2015r. na drodze krajowej nr 7 w miejscowości M.. Kontrolowanym pojazdem kierował T. P., który wykonywał przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego A s.c. W dniu 19 marca 2015r. z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół.

Od powyższej decyzji skarżący złożyli odwołanie, w którym podnieśli, że urządzenie do wczytywania danych kierowcy zakupili przed kontrolą, ale nie zdążyli uruchomić z powodu braku przeszkolenia obsługi tego urządzenia i kodów aktywacyjnych. Ponadto wskazali, że nałożona kara pieniężna za naruszenie przepisów transportu drogowego jest zbyt dotkliwa i niewspółmierna w stosunku do skali prowadzonego mikroprzedsiębiorstwa. Skarżący podali, że od 6 lat posiadają jeden pojazd, który przejechał około 200 000 km, co oznacza, że nie jest on wykorzystywany jako dodatkowe źródło dochodu, a jedynie jako narzędzie służące usprawnieniu rozwoju firmy. Podali, że za stwierdzone naruszenia odpowiedzialność ponosi kierowca, który popełnił błędy. Skarżący wskazali, że nie przechodzili żadnych szkoleń w zakresie transportu drogowego, wiedzę czerpią z dostępnych publikacji i od innych przewoźników, byli jednak przekonani, że kierowca, który naruszył przepisy o transporcie drogowym, będzie odwoływał się od nałożonego mandatu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy powołał treść art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym oraz wskazał, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy).

Odnosząc się do naruszenia obowiązku wczytywania danych z kary kierowcy - za każdego kierowcę, tj. Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określona przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicja określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

c) Komisja może zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Stosownie do art. 1 ust. 3 pkt b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Zgodnie natomiast z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 28 dni;

2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy;

3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe;

4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy;

5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy (§ 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia).

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości 500 zł.

Rozpoznając przedmiotową sprawę organ I instancji stwierdził, że podczas kontroli kierowca nie okazał żadnych dokumentów, danych lub plików potwierdzających dopełnienie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Dokonując analizy danych cyfrowych organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wczytania danych w wymaganym terminie. Karta kierowcy T. P. została wczytana 281 dni przed dniem kontroli, tj. w dniu 11 czerwca 2014r., a zatem z przekroczeniem 28 - dniowego terminu.

Odnosząc się do zarzutu skarżących w tym zakresie, organ odwoławczy wyjaśnił, że zaniedbanie przedsiębiorcy poprzez niezakupienie urządzenia do wczytywania danych nie może być okolicznością usprawiedliwiającą lub stanowiącą przesłankę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego - za każdy pojazd, tj. Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy odwołując się również do treści art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz do treści art. 1 ust. 3 pkt a rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, który stanowi, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej. Zgodnie natomiast z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 90 dni;

2) natychmiast:

a) przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi,

b) w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych,

c) w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania;

3) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

Dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, jeśli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 500 zł.

Organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca wypełnił normę Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy, ponieważ podczas kontroli nie okazał żadnych dokumentów, danych lub plików potwierdzających dopełnienie obowiązku w tym zakresie.

W dniu kontroli okazano pliki danych cyfrowych potwierdzających wczytanie danych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej: (...), data odczytu danych 22 grudnia 2014r., data poprzedniego odczytu 11 maja 2012r., co oznacza, że upłynęło 955 dni i uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Ponownie dokonując analizy danych cyfrowych organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wczytania danych z urządzenia rejestrującego zamontowanego w pojeździe o nr rej. (...) w wymaganym terminie. Wczytanie danych miało miejsce 689 dni przed kontrolą, tj. w dniu 29 kwietnia 2013r., a zatem z przekroczeniem 90 - dniowego terminu.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wskazano, że stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją powyższego unormowania treść: Ip. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 zł za każdą następne rozpoczęte 30 minut.

W rozpoznawanej sprawie kierowca – T. P. w dniu 20 lutego 2015r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godz. i 55 min. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godz. 25 min w okresie od godz. 4:14 do godz. 14:36. W okresie tym kierowca nie odebrał przerwy w wymiarze zgodnym z zapisami art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, co oznacza, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godz. 55 min. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu, wydruku z tachografu, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 1 150 zł.

W dniu 10 marca 2015r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godz. i 9 min. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godz. i 39 min w okresie od godz. 12:09 do godz. 20:05. W okresie tym kierowca nie odebrał przerwy, co oznacza, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godz. 9 min. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu, wydruku z tachografu, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 950 zł.

W dniu 12 marca 2015r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godz. i 59 min. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godz. i 29 min w okresie od godz. 12:34 do godz. 20:18. W okresie tym kierowca nie odebrał przerwy, co oznacza, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 59 min. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu, wydruku z tachografu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 750 zł.

W dniu 17 marca 2015r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godz. i 10 min. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godz. 40 min w okresie od godz. 12:21 do godz. 20:30. W okresie tym kierowca nie odebrał przerwy, a podczas kontroli nie okazał dokumentu, wydruku z tachografu, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 950 zł.

W dniu 14 marca 2015r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godz. i 2 min. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godz. 32 min w okresie od godz. 11:18 do godz. 17:56. W okresie tym kierowca nie odebrał przerwy i nie okazał dokumentu, wydruku z tachografu, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co spowodowało nałożenie kary w wysokości 550 zł.

Za ww. naruszenia objęte kwalifikacją prawną Ip. 5.2.1, 5.2.2 załącznik nr 3 organ wymierzył karę pieniężną w łącznej wysokości 4 350 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie pozwala na zastosowanie przepisów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za powyższe naruszenia.

Zgodnie z treścią art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, jak podkreślił organ, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za kontrolowanie pracy kierowcy i nie może się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Organ odwoławczy podkreślił, że strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez zatrudnionych pracowników oraz nad pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Przewóz drogowy był wykonywany w imieniu i na rzecz strony i pod jej kierownictwem, a w tym zakresie strona nie wykazała się należytą starannością w organizacji pracy. Brak zatem przeszkolenia nie może być przesłanką usprawiedliwiającą naruszenie norm czasu pracy. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Zdaniem organu odwoławczego strona mylnie obarcza odpowiedzialnością za ww. naruszenia osobę trzecią, podczas gdy nie uczyniła wszystkiego czego można było od niej wymagać, jako profesjonalnego podmiotu, by nie dopuścić do powstania naruszenia. Odpowiedzialność administracyjna przewidziana w ustawie o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości przepisów. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa w danym zakresie działalności i do stosowania się do wynikających z niego obowiązków.

Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Zakres obowiązków przedsiębiorcy ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że to strona skarżąca powinna przedłożyć dowody na okoliczność, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a prowadzenie właściwej kontroli pracy kierowców leży w interesie przedsiębiorcy. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Oprócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny, a jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy.

Obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej, nie obciąża wyłącznie organu, ale także stronę. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy zauważył również, że kwoty kar administracyjnych określone zostały w załączniku nr 3 do ustawy, a organy inspekcji transportu drogowego nie dysponują władztwem w tym zakresie, co oznacza, że wysokość nałożonej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie nie może zostać zmniejszona.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucili:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 75, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w przypadku gdy było to niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, a mianowicie nie ustalono, że to z winy kierowcy zostały nienależycie wpisywane przerwy i ich długości w prowadzeniu pojazdu przez kierowcę,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nałożenie na skarżących kary, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia;

- art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie zbyt wygórowanej kary w stosunku do przewinienia.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnieśli o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia kierowcy z dnia 22 lutego 2016r. na okoliczność wykonywania pracy przez kierowcę i jego niedopatrzenia w rozliczaniu przejechanych godzin i braku odpowiedzialności za powyższe naruszenia skarżących.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wysokość nałożonej kary, tj. kwoty 5 350 zł jest zbyt wygórowana w stosunku do popełnionych naruszeń. Odnosząc się do kary pieniężnej wymierzonej w wysokości 1 000 zł za niezakupienie urządzenia do wczytywania danych podnieśli, że nałożona kara jest zbyt wygórowana, ponieważ posiadają tylko jeden samochód, którym wykonują przewóz jedynie okazjonalnie. Pojazd służy do usprawnienia rozwoju przedsiębiorstwa i przewozu towarów, nie stanowi głównego źródła dochodu, jest to jedynie działalność wspomagająca. Kara natomiast w wysokości 4 350 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę jest nieadekwatna w porównaniu do przewinienia. Kara została nałożona za nienależyte wpisywanie postojów przez kierowcę na przestrzeni pięciu dni w ciągu dwóch miesięcy. Kierowca popełniał błąd w postaci wpisywania przerw i długości postoju, za co już został ukarany. Podnieśli, że nie są w stanie na bieżąco kontrolować poczynań wszystkich zatrudnionych osób. Przedsiębiorca nie jest obecny podczas każdego przejazdu wykonywanego przez zatrudnionego kierowcę i nie ma wpływu na to, że kierowca błędnie zapisuje wymagane i przewidziane prawem przerwy. Naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mogli przewidzieć. W załączeniu do skargi skarżący przedstawili oświadczenie kierowcy – T. P. z dnia 22 lutego 2016r., który przyznał, że w wyniku pomyłki wpisywał błędne przerwy w prowadzeniu pojazdu, za co został już ukarany wyrokiem Sądu Rejonowego w J.. Powyższe okoliczności wynikały z jego niedopatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) utrzymująca w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) o nałożeniu na S. G. i E. G. wspólników spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe A kary pieniężnej w wysokości 5 350 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) – dalej u.t.d.

W myśl art. 92a ust. 1 powołanej ustawy - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy).

Stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009;

2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy.

Z powyższych przepisów wynika, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, który podlega karze pieniężnej jest przedsiębiorca. W wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09, Lex nr 746376, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy. Przepisy o czasie pracy kierowców i jego dokumentowaniu takim właśnie celom służą. Na te okoliczności zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie SK 75/06 stwierdzającym zgodność art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (a więc przepisu sankcjonującego wykonywanie przewozów drogowych z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz brak niezgodności z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. W motywach tego wyroku Trybunał stwierdził, że idea i prewencyjny cel sankcji ustanowionej w art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Trybunał zauważył także, że akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców.

Przedstawienie tej argumentacji, którą w pełni należy podzielić, ma na celu wykazanie wagi i znaczenia przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców. Wprawdzie powyższe orzeczenie NSA oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane zostały na podstawie ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu poprzednio obowiązującym, jednak zachowują swoją aktualność na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in.

- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21),

- rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71),

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.),

- ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. nr 180, poz. 1494, ze zm.).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (92a ust. 6 ustawy). I tak treść załącznika nr 3 do ww. ustawy sankcjonuje m.in. :

- lp. 6.3.11. - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę;

- lp. 6.3.12. - naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd;

- lp. 5.2.1. i 5.2.2. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut;

W rozpoznawanej sprawie podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 19 marca 2015 r. na drodze krajowej nr 7, w miejscowości M. zatrzymano do kontroli pojazd marki MAN o nr rej. (...) z naczepą o nr rej. (...), kierowany przez T. P.. Powyższym pojazdem realizowany był przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz S. G. i E. G. wspólników spółki cywilnej prowadzących Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe A w G..

Podkreślić w tym miejscu należy, że w myśl obowiązujących przepisów prawa zasadą przy wykonywaniu transportu drogowego jest obowiązkowa rejestracja czasu pracy kierowcy przy pomocy zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego - tachografu. Art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców nakazuje pracodawcy prowadzić ewidencję czasu pracy kierowców w różnych formach i przechowywać ją przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Ustawa o czasie pracy kierowców odsyła w zakresie rejestracji norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku do rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz.. UE z 2006r. nr L102, s.1), które z kolei w zakresie urządzeń rejestrujących odsyła do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz.. UE z 1985r. nr L 370, s.8 ze zm.).

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karty kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (...). Zgodnie zaś z art. 15 ust. 8 tego rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB.

Stosownie do art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie.

Stosownie do treści art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 a) przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Natomiast według art. 1 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16) - maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej oraz 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Ponadto w myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. nr 159, poz. 1128 ze zm.), dane z karty kierowcy pobiera się, co najmniej raz na 28 dni. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni.

Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, a danych z tachografu cyfrowego co najmniej raz na 90 dni.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy uznały, że przedsiębiorca wypełnił normę Ip. 6.3.11 oraz Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy, ponieważ nie dopełnił obowiązku w zakresie wczytywania ww. danych.

Podczas kontroli w dniu 19 marca 2015 r. kierowca nie okazał żadnych dokumentów, danych lub plików potwierdzających dopełnienie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Dokonując analizy danych cyfrowych organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wczytania danych w wymaganym terminie. Karta kierowcy T. P. została wczytana 281 dni przed dniem kontroli, tj. w dniu 11 czerwca 2014r., a zatem z przekroczeniem 28 - dniowego terminu.

W dniu kontroli okazano bowiem pliki danych cyfrowych potwierdzających wczytanie danych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej: (...), data odczytu danych 22 grudnia 2014r., data poprzedniego odczytu 11 maja 2012r., co oznacza, że upłynęło 955 dni i uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Ponownie dokonując analizy danych cyfrowych organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wczytania danych z urządzenia rejestrującego zamontowanego w pojeździe o nr rej. (...) w wymaganym terminie. Wczytanie danych miało miejsce 689 dni przed kontrolą, tj. w dniu 29 kwietnia 2013r., a zatem z przekroczeniem 90 - dniowego terminu.

Za prawidłowe uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że zaniedbanie przedsiębiorcy poprzez niezakupienie urządzenia do wczytywania danych nie może być okolicznością usprawiedliwiającą lub stanowiącą przesłankę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Z powyższych ustaleń bezspornie zatem wynika, że skarżący nie dopełnili ciążącego na nich obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego w przewidzianych okresach, co wynika wprost z ilości dni pomiędzy odczytami, a ponadto potwierdzają to sami skarżący. W takiej sytuacji nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie rozbieżność stanowisk dotycząca interpretacji przepisów określających maksymalne okresy na wczytanie danych.

Podkreślić należy, że z wyżej powołanego art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wynika, że przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego zapewnia poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących używanych w pojazdach, którymi wykonywana jest tego rodzaju działalność gospodarcza. Rozporządzenie Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym wprost przewiduje zakaz fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach przechowywanych w tachometrze. Zabronione jest jakiekolwiek manipulowanie tachometrem lub wykresówką, które mogłoby spowodować zlikwidowanie lub sfałszowanie danych w nim rejestrowanych. Niedozwolone jest podłączanie do tachografu jakichkolwiek urządzeń mających lub mogących mieć wpływ na prawidłową pracę urządzenia rejestrującego, tym bardziej nieuruchomienie tachografu.

W ocenie sądu odpowiedzialność przedsiębiorcy w tym zakresie nie powinna budzić wątpliwości. Przedsiębiorca obowiązany jest nie tylko do wydawania we wspomnianym zakresie wytycznych (zarządzeń) kierowcom, ale także kontroli przestrzeganie wynikających z przepisów prawa zasad funkcjonowania urządzeń rejestrujących montowanych w środkach transportu, którymi wykonywany jest transport drogowy.

Skarżący takiej kontroli nie przeprowadzali, skoro nie wiedzieli, że kierowca narusza przepisy dotyczące czasu pracy i to nie jednego dnia, bowiem naruszenie powyższe zostało stwierdzone w dniu 20 lutego 2015 r., 10 marca 2015 r., 12 marca 2015 r., 17 marca 2015 r. oraz 14 marca 2015 r. Wobec powyższego doszło do naruszenia lp. 5.2.1. i 5.2.2. załącznika nr 3 do ustawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w ustalonym stanie faktycznym nie można przyjąć, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy w swoim przedsiębiorstwie, o której stanowi art. 92b ust.1 u.t.d. Zgodnie bowiem z tym przepisem nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Skoro skarżąca nie kontrolowała karty pracy kierowcy, to odstąpienie od nałożenia kary na podstawie powyższego przepisu nie jest możliwe.

Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. - poprzez pominięcie istotnego zapisu o wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy, w sytuacji gdy nie miał wpływu na powstałe naruszenie - stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. Natomiast zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W powołanym przepisie chodzi o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe, i których przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji pracy przedsiębiorstwa nie sposób przewidzieć. Takie okoliczności nie zaistniały jednak w rozpoznawanej sprawie.

Ponadto podkreślić należy, że wprawdzie wykonywanie czynności kierowania pojazdem z reguły odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, jednak wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Takie rozumienie wypaczałoby sens tego przepisu. W wyroku z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 118/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, właściwych środków dyscyplinujących. Nie można przy tym wykluczyć, że w konkretnych przypadkach mimo dochowania przez przedsiębiorcę wszelkich aktów staranności dojdzie do naruszenia przepisów o transporcie drogowym. W takiej sytuacji podmiot wykonujący transport drogowy będzie mógł uwolnić się od odpowiedzialności, o ile zaistnieją przesłanki wymienione w art. 93 ust. 7 u.t.d". Powyższy pogląd NSA należy w pełni podzielić, jednakże w rozpoznawanej sprawie żadne dowody nie wskazują na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie skarżących do odpowiedzialności za popełnione naruszenia. Powinnością przedsiębiorcy jest bieżące kontrolowanie wykonywania powierzonych obowiązków. Skarżący nie przeprowadzali bieżącej kontroli pojazdów, skoro nie wiedzieli, że kierowca w trakcie wykonywania zadań przewozowych kontrolowanym pojazdem wielokrotnie naruszył przepisy o czasie pracy kierowcy. W ocenie sądu, zwykła wiedza i doświadczenie życiowe uczą, że kierowca może nie przestrzegać wydanych przez przedsiębiorcę zarządzeń.

Wobec powyższego zasadne było nałożenie na skarżących kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów normujących czas prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców oraz za naruszenie polegające na niewczytywania danych z tachografu i karty kierowcy. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest zasadny. Organ w zaskarżonej decyzji odniósł się do argumentów i wyjaśnień skarżących dotyczących okoliczności, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, a strona nie wykazała skutecznie istnienia podstaw wskazanych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie sądu, również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. są niezasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodny z art. 107 § 3 K.p.a.

Skarżący nie udowodnili więc, że tak zorganizowali pracę w przedsiębiorstwie i wdrożyli taki skuteczny system kontroli przestrzegania przepisów prawa, że nie ponoszą odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. W żaden też sposób nie można zarzucić organom orzekającym niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym niewłaściwą ich wykładnię.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę.

B.K.