Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 297/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 70 par. 1, art. 145 par. 3, art. 152a, art. 168 par. 1 i 3a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. (gm. H.) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Burmistrza H. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] i określiło O. S.A. w W. (następca prawny T. S.A.) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł.

Jako uzasadniony Kolegium uznało zarzut braku analizy ewidencji gruntów. Analizy tej dokonał organ odwoławczy, tyle że wykazała ona inną nieprawidłowość niż wskazano w odwołaniu. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów. Wynika z niego że działki nr [...] co prawda stanowią własność Skarbu Państwa, to znajdowały się we współużytkowaniu wieczystym T. S.A. i P. S.A. Współposiadanie gruntów oznacza, że nie mogły być one uwzględnione w zaskarżonej decyzji, lecz stanowiły odrębny przedmiot opodatkowania (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Strona błędnie wykazywała jedną z tych działek w swojej deklaracji podatkowej, uznając że powinna płacić podatek od swojego udziału w prawie użytkowania wieczystego. Pozostała powierzchnia (7,3 m2) wynikająca z deklaracji za rok 2009 dotyczy gruntów wskazywanych przez stronę jako położone pod budkami telefonicznymi. Dane z ewidencji gruntów wskazują, że są to grunty będące własnością gminy oraz Województwa [...].

W ocenie Kolegium organ I instancji naruszył również przepisy postępowania podatkowego nie upewniając się, że strona zamierza lub nie zamierza skorzystać

z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

Zdaniem organu odwoławczego stwierdzone naruszenia nie uzasadniały jednak umorzenia postępowania podatkowego.

Kolegium wskazało, w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2008 Spółka wykazała niższą wartość budowli ([...]) w stosunku do wartości wykazanej w roku 2007 ([...]). Wezwana do złożenia wyjaśnień stwierdziła (pismo z dnia 29 sierpnia 2008 r). że zmiana wartości budowli (w porównaniu roku poprzedniego) wynika wyłącznie z faktu wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych, które - w ocenie podatnika - nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi, jeżeli usytuowano je w kanalizacji kablowej. Zdaniem strony obiektem budowlanym może być jedynie linia kablowa podziemna (ułożona bezpośrednio w ziemi), linia kablowa nadziemna oraz sama kanalizacja kablowa. Jak się okazuje, organ podatkowy dysponował więc dwoma dokumentami pozwalającymi na dokładne określenie wartości linii kablowej położonej w kanalizacji kablowej. W obliczu kategorycznego wyjaśnienia podatnika wartość ta stanowiła różnicę pomiędzy wartością zadeklarowaną w roku 2007 i wartością z roku 2008. Jako, że podatnik nie informował o żadnych zmianach powodujących obniżenie tej wartości w roku 2008 (wartość budowli zwiększono, choć miało to związek z uwzględnieniem obiektów wcześniej deklarowanych oddzielnie przez jednostkę organizacyjną T. S.A.), zasadnie przyjęto, że pozostawała ona niezmieniona na dzień 1 stycznia 2009 r.

W toku niniejszego postępowania organ podatkowy próbował zweryfikować wartość linii kablowej wzywając do przedłożenia wyciągu z ewidencji środków trwałych. Strona takiej dokumentacji nie przedłożyła. Nie wskazała też żadnych okoliczności, które powodowałyby zmniejszenie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, a tym samym zmniejszenie podstawy opodatkowania w roku 2009 (względem lat wcześniejszych). Niezasadny jest więc zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy próbował taki dowód przeprowadzić na długo przed wysłaniem pisma z dnia

13 października 2014 r.

Zdaniem Kolegium prawidłowe jest przyjęcie do podstawy opodatkowania wartości linii kablowej, która wraz z kanalizacją kablową oraz innymi urządzeniami stanowi całość sieci telekomunikacyjnej, czyli jest częścią budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach lokalnych. W ocenie tut. organu stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Podatnik po złożeniu deklaracji na podatek

od nieruchomości na 2009 r. był wzywany do złożenia dodatkowych wyjaśnień dot. m.in. szczegółowego wskazania zadeklarowanych budowli. Z kolei w postępowaniu w roku 2008 wzywano go również do wskazania okoliczności, które mogłyby wpływać na obniżenie podstawy opodatkowania w porównaniu do roku 2007. Spółka ograniczyła się jedynie do udzielania odpowiedzi, z których nie wynikają żadne informacje mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pisma strony można interpretować jako próbę przedłużenia postępowania podatkowego, a uporczywe odmawianie składania wyjaśnień i dokumentów - jako próbę uniemożliwienia zakończenia sprawy. Pomimo trwającego od połowy lipca 2014 r. postępowania dopiero w piśmie z dnia 10 października 2014 r. Spółka poinformowała,

że rozpoczęła proces identyfikacji linii kablowych. Stwierdzenie to jest jednak mało wiarygodne. Ten proces dawno został zakończony, skoro już na początku 2008 r. podatnik był w stanie dokładnie określić wartość linii położonych w kanalizacji kablowej.

W ocenie Kolegium, w braku stosownych wyjaśnień dotyczących okoliczności mających wpływ na opodatkowanie w roku 2009 (w tym - w braku przedłożenia wiarygodnego dokumentu obrazującego wartość budowli) zasadnie przyjęto, że stan posiadania (w zakresie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej) nie uległ zmianie w porównaniu do roku 2007 i że ocenie będzie podlegała tylko zasadność wykluczenia wartości linii kablowych z podstawy opodatkowania w podatku należnym za rok 2009. Powyższe pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie niesporny jest stan faktyczny - ani organy podatkowe, ani strona, nie negują faktu posiadania budowli w skład których wchodzą linie kablowe. Nie było więc potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego, które miałoby na celu ujawnienie nowych obiektów. Spór dotyczy oceny prawnej stanu faktycznego, a w szczególności - sposobu rozumienia pojęcia budowla w kontekście opodatkowania budowli telekomunikacyjnej, tj. interpretacji przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 pkt 1 lit. 2 i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, art. 2 pkt 35 ustawy Prawo telekomunikacyjne - Kolegium stwierdziło,

że kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość użytkowo-techniczną, są własnością podatnika i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą – to podlegają opodatkowaniu podatkiem według skali i zasad właściwych dla budowli.

Organ podkreślił, że Spółka pomimo wezwania nie przedłożyła sposobu wyliczeń ani żadnych wiarygodnych danych co do przedmiotów pominiętych jak

i przedmiotów uwzględnionych w deklaracji. Przesłano nośnik danych w postaci płyty CD zawierający najprawdopodobniej wyciąg z ewidencji środków trwałych [...]. Dane zawarte na tym nośniku są jednak nieczytelne i nie pozwalają na rzetelną weryfikację wartości wszystkich budowli podlegających opodatkowaniu (np. nieczytelne nazwy gmin, brak możliwości odczytania lokalizacji wielu środków trwałych, brak numeracji pozycji, brak wskazań co do procentowego udziału wartości budowli liniowych położonych na terenie kilku gmin, często brak rozróżnienia pomiędzy miastem i gminą o tej samej nazwie). Analizy zawartości tej płyty nie można było uznać za dowód z ewidencji środków trwałych na łączną wartość wszystkich obiektów podlegających opodatkowaniu. Spółka w żaden sposób nie potwierdziła zatem zasadności pomniejszenia podstawy opodatkowania i nie wskazała na czym obecnie opiera swoje odmienne wyliczenie, niż to było zadeklarowane w rok 2007 (z uwzględnieniem różnic wynikających z zadeklarowania obiektów wcześniej wykazywanych przez inne podmioty).

Omawiana płyta CD pozwoliła organom podatkowym jedynie na zidentyfikowanie trzech nowych linii położonych w kanalizacji kablowej ([...]), co do których obowiązek podatkowy powstał w roku 2009. Jedynie w tym zakresie można ją było potraktować jako zawierającą pewien rodzaj wyjaśnienia. Dalej organ zauważył, że przedmioty opodatkowania wytypowano na podstawie informacji przedłożonej przez stronę, a nie w wyniku przeprowadzenia bliżej niezidentyfikowanych czynności dowodowych, o których nie zawiadomiono strony. Jako że podatnik konsekwentnie od roku 2008 w deklaracjach podatkowych pomijał wartość linii ułożonych w kanalizacji kablowej, tę dodatkową wartość należało uwzględnić przy wymiarze podatku za rok 2009 niezależnie od wartości przyjętej

z deklaracji za rok 2007.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że wysokość zobowiązania w podatku

od nieruchomości należnym za rok 2009 zadeklarowaną przez podatnika należało uznać za nieprawidłową. Deklaracji za rok 2009 - w zakresie dotyczącym podstawy opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej

i części gruntów (będących przedmiotem współużytkowania wieczystego) nie uznano za dowód w sprawie. Na podstawę opodatkowania budowli w styczniu 2009 r. złożyły się następujące kwoty (po zaokrągleniu): [...] zł (budowle wykazane

w deklaracji za rok 2009, [...] (pominięta w deklaracji za rok 2009 wartość linii w kanalizacji kablowej, stanowiąca różnicę pomiędzy wartością budowli wskazaną w deklaracji za rok 2007 i wartością budowli wynikająca z deklaracji za rok 2008), [...] zł (wartość trzech linii kablowych zakwalifikowanych przez podatnika do grupy [...], tj. położonych w kanalizacji kablowej, przyjętych do ewidencji w roku 2008). Kolegium wskazało, że w okresie ll-XII 2009 r. podatnik władał częściami budowli (linie położone w "obcej" kanalizacji kablowej nieobjęte umową sprzedaży z dnia [...] stycznia 2009 r.), których wartość stanowiąca podstawę opodatkowania w całym roku 2009 wynosiła [...] zł. Wartość tę obliczono jako różnicę wartości budowli wykazanych w deklaracjach z roku 2008 i 2007 powiększoną o wartość linii umieszczonych w kanalizacji (przyjętych do ewidencji środków trwałych w 2008 r.).

W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na naruszenie:

1. art. 233 § 1 pkt 2 i art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 2, art. 144a

i art. 152a o.p., poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, choć ze względu

na niedoręczenie decyzji I instancji należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania;

2. art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 208 § 1 i art. 70 § 1 i § 4 o.p., poprzez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r.,

w związku z czym należało uchylić decyzję I instancji i umorzyć postępowanie;

3. art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 o.p., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieuwzględnienia wyjaśnień strony oraz nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania budowli;

4. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres od lutego do grudnia

2009 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.

Uzasadniając stawiane zarzuty autor skargi podniósł, że Spółka wniosła

o doręczanie korespondencji w postępowaniu podatkowym w sprawie podatku

od nieruchomości za 2009 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej, czego konsekwencją jest doręczanie wszelkiej korespondencji elektronicznie. Organ podatkowy I instancji pominął tryb doręczenia z art. 152a o.p.

Zdaniem pełnomocnika, w zaskarżonej decyzji nie wskazano jakich konkretnie obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania w 2009 r., choć zdaniem organu należało uwzględnić ich wartość w podstawie opodatkowania. Nie wiadomo zatem, których konkretnie obiektów dotyczy spór i tym samym uzasadnienie faktyczne nie pozwala na ocenę, czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo. Naruszenie to, jest konsekwencją nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych. Spółka przekazała nośnik danych w postaci płyty CD, zawierający wyciąg

z ewidencji środków trwałych Spółki dla grupy [...] dla obszaru w którym położona jest gmina.

Pełnomocnik stwierdził ponadto, że argumentacja organu, wskazująca

na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi

od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi

od nieruchomości. Pełnomocnik odwołał się do wyroku NSA z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12), wyroku WSA w Olsztynie z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 674/14. Zdaniem Spółki nie jest zatem możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych w sytuacji, jeśli przebiegają one przez kanalizację innego podmiotu.

Podczas rozprawy pełnomocnik wskazał ponadto na orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach: I SA/Po 452/15, I SA/Po 335/15, I SA/Po 87/15,

I SA/Bd 92/14, I SA/Łd 213/15, I SA/Wr 338/15, I SA/Lu 535/15. Dodatkowo wniósł

o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne, które może mieć wpływ na kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego

w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zmianami), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej- sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno materialnego, jak

i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postepowania.

Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdza ani naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też nie stwierdza naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na jej wynik.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów Sąd zauważa, że jest on całkowicie chybiony i nie znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, bowiem decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia została doręczona prawidłowo

i skutecznie.

W sprawie ustanowionych było trzech profesjonalnych pełnomocników, których pełnomocnictwo obejmowało pełny zakres czynności. Regulacja prawna odnosząca się do sytuacji wielości pełnomocników w kontekście doręczenia pism zawarta została w art. 145§ 3 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego

do doręczeń. W braku wyznaczenia, organ podatkowy doręcza pisma jednemu

z pełnomocników. Analiza powyższego przepisu pozwala na stwierdzenie,

iż w pierwszej kolejności musi nastąpić wskazanie przez stronę pełnomocnika, któremu należy dokonywać doręczeń i dopiero tak wskazany pełnomocnik może dokonać wyboru sposobu doręczenia – tradycyjnie, czy poprzez platformę internetową. W niniejszej sprawie strona nie dokonała wskazania, któremu spośród trzech ustanowionych w sprawie pełnomocników należy doręczać korespondencję. Uprawniało to organ do dokonania samodzielnego wyboru.

W odniesieniu natomiast do wniosku złożonego w trybie art. 152 a O.p. dotyczącego doręczania wszelkiej korespondencji w ramach prowadzonego postępowania podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej

na wskazany adres, wniosek ten prawidłowo nie został przez organ uwzględniony. Regulacja zawarta w art. 168§1 i 3 a Ordynacji podatkowej jednoznacznie określa warunki jakie muszą być spełnione, aby strona mogła korzystać za pomocą środków komunikacji elektronicznej z elektronicznej skrzynki organu podatkowego. Przede wszystkim podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 lub ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach. W aktach brak jest informacji, aby strona lub pełnomocnik założył na platformie ePUAP konto umożliwiające dokonywanie doręczeń w drodze internetowej. Jak trafnie zauważyło Kolegium wniosek uniemożliwiał identyfikację firmy w systemie ePUAP,

co równoznaczne było z niemożliwością kierowania korespondencji na skrzynkę email. Stąd przyjąć należało, iż procedowanie organu w zakresie tradycyjnej formy doręczeń dokonywanych w sprawie było niewadliwe i skuteczne.

Całkowicie chybiony jest także kolejny zarzut dotyczący wydania

w postępowaniu odwoławczym decyzji, rozstrzygającej merytorycznie sprawę określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok z uwagi

na przedawnienie zobowiązania. Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych reguluje art. 70§ 1 O.p. Stanowi on, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się

z upływem 5 lat .licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat.

W niniejszej sprawie nie doszło do orzekania w odniesieniu

do przedawnionego zobowiązania podatkowego. Procedura określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok zakończyła się wydaniem

w dniu [...].12.2014 r. ostatecznej decyzji (będącej przedmiotem zaskarżenia)

i wyekspediowaniem przesyłki zawierającej decyzję na adres skarżącej Spółki. Bez znaczenia – wbrew twierdzeniom skargi – jest data otrzymania decyzji przez Spółkę. Z utartego i akceptowanego orzecznictwa ( m.in. wyrok NSA z 8 lipca 2014 r. IGSK 1371/13) wynika jednoznacznie, że kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego wiązać należy z wydaniem decyzji , a nie jej doręczeniem. Ponieważ wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpiło przed upływem terminu z art. 70 O.p. zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się.

Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie w jakiej wysokości zobowiązanie w podatku od nieruchomości winna ponosić O. S.A. za linie kablowe będące jej własnością w 2010 roku, a także czy linie te mogą być samodzielnie opodatkowane w sytuacji gdy przebiegają przez cudzą kanalizację kablową (będą obecnie własnością T. Sp. z o.o.) – zarzut 3 i 4 skargi. Nie jest to zatem spór co do faktów, a co do interpretacji prawa.

Sąd zauważa, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Niewątpliwie zatem podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Przy czym, nie bierze się pod uwagę zmian wartości środka trwałego wynikających z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych.

W sprawie bezsporne jest, że deklaracja podatkowa spółki za 2009 rok pomija wartość linii kablowych w stosunku do wartości deklarowanej w 2007 roku. Okoliczność ta niekwestionowana przez Spółkę wskazywała, że powodem wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych w kanalizacjach kablowych była zmiana stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii. W tym miejscu przywołać należy uregulowania zawarte w ustawie z 12 stycznia z 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006, Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) zgodnie z art. 2 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Definicja budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości zawarta została w art. 1a ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy i wskazuje na "obiekt budowlany" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zestawiając tę definicję z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr. 156

poz. 1118 ze zmianami) stwierdzić trzeba, że obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, ale także wszelkie sieci techniczne (art. 3 pkt. 3 cytowanej ustawy).

Reasumując w świetle obowiązujący przepisów prawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa budowlanego, linie kablowe jako całość techniczno-użytkowa wraz z kanalizacją kablową stanowią budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że Spółka zawarła w dniu [...] stycznia 2009 r. z T. Sp. z o.o. umowę sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej i leasingu zwrotnego. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora UKS w W. w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 r. Spółka poinformowała, że przedmiotem tej transakcji były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie objęto nią natomiast kabli umieszczonych w kanalizacji. W toku tego postępowania ustalone zostało, że Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2009 r. nie wykazywała wartości linii kablowych położonych

w kanalizacji kablowej.

W realiach tej sprawy organ podatkowy wzywał Spółkę do określenia wartości budowli oraz do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi

na to wezwanie Spółka nadesłała płytę CD oraz przedstawiła wykaz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazanych w deklaracji na 2009 r., jednakże nieuwzględniający wartości kabli w kanalizacji niebędących przedmiotem umowy z T. sp. z o.o. Analiza wartości środków trwałych znajdujących się na dostarczone płycie CD wykazała szereg niejasności związanych z położeniem niektórych budowli na terenie różnych gmin oraz z brakiem określenia prawidłowej lokalizacji nieruchomości, wraz z określeniem dokładnego miejsca ich położenia (numery działek i nazwy miejscowości). Na wezwanie organu Spółka tych niejasności nie usunęła.

W takiej sytuacji organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości

na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W świetle

art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie

z art. 181 Ordynacji podatkowej deklaracja podatkowa stanowi dowód

w postępowaniu podatkowym. W razie braku innych danych, wykorzystanie deklaracji na podatek na 2007 r. jest wręcz pożądane. Nie oznacza to, że wartość przyjętej przez organy podstawy opodatkowania nie uwzględnia dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organom podatkowym znana była wartość początkowa środka trwałego, wynikająca właśnie z deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę za 2007 r. Skoro Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności powodujących zmianę tej wartości,

a także nie kwestionowała wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w tymże roku podatkowym, to należało uznać, że wartość sieci telekomunikacyjnej nie uległa zmianie w porównaniu do stanu ujawnionego

w deklaracji na 2007 r. Wartość początkową linii kablowych pozostałych we władaniu Spółki, można było zatem ustalić porównując deklaracje podatkowe za 2007 i 2009 r. Posługując się wartością budowli zadeklarowaną w 2007 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2009 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii kablowych w ewidencji środków trwałych. Z tych też powodów organ podatkowy zasadnie uwzględnił za styczeń 2009 r. wartość kanalizacji i ułożonego w niej kabla w wysokości zadeklarowanej przez podatnika oraz za luty - grudzień 2009 r. wyłącznie wartość kabla ułożonego w kanalizacji kablowej bez wartości samej kanalizacji, która została sprzedana odrębnemu podmiotowi - różnica między wartościami budowli zadeklarowanymi w 2007 i 2009 r.

Wobec powyższego pozbawione podstaw okazały się twierdzenia strony,

że w sprawie nie ustalono podstawy opodatkowania budowli. Wartość linii kablowych w latach 2008 – 2009 jest taka sama, jak określona przed Spółkę w deklaracji na rok 2007 przyjętej bez zastrzeżeń przez organ podatkowy. Spółka w trakcie postępowania nie dostarczyła dowodów i dokumentów, a tym samym nie udowodniła zmiany wartości budowli w ciągu 2009 r.( takich jak likwidacja, nabycie, wytworzenie).

Organy nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych, lecz tylko te zadeklarowane przez Spółkę. Zanegowano jedynie wyłączenie przez Spółkę z podstawy opodatkowania za okres od lutego do grudnia 2009 r. część budowli stanowiących linie kablowe, które pozostały własnością Spółki po transakcji sprzedaży z dnia 31 stycznia 2009 r.

Odnosząc się do wyroku NSA w sprawie II FSK 161/14, wydanego w sprawie T. S.A. dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 r., a także innych, na które pełnomocnik Spółki powołał się podczas rozprawy, należy zauważyć, że został

on wydany w innych okolicznościach faktycznych. W sprawie tej NSA stwierdził,

że organy winny zażądać od podatnika przedstawienia ewidencji środków trwałych,

z której wynikać będzie wartość początkowa budowli. W sprawie rozpatrywanej przez tut. Sąd organ wezwał natomiast Spółkę do przedłożenia takiej ewidencji i ocenił dokumentację nadesłaną w związku z tym żądaniem. Ponadto, ze stanu faktycznego sprawy rozpoznawanej przez NSA wynika – odmiennie niż w sprawie niniejszej –

że w latach poprzedzających, zadeklarowana przez T. S.A. wartość początkowa budowli nie była tożsama, bowiem zachodziły systematyczne zmiany w stanie składników majątkowych podatnika.

Do rozstrzygnięcia pozostaje jeszcze kwestia opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji będącej własnością innego podmiotu. W ocenie Sądu, sprzedaż innemu podmiotowi kanalizacji kablowej z wyłączeniem linii kablowych

w niej usytułowanych, nie wyłącza wartości tych linii z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyeliminowanie z podstawy opodatkowania wartości tych linii i opodatkowanie jedynie wartości kanalizacji kablowej, będącej własnością innego niż Spółka podmiotu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Jak wyżej wskazano, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ulega zatem wątpliwości, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz T. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości

są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem

i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270

ze zm.).