Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 222/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 14 ust. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia 04 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 kwietnia 2009 r. A Spółka z o.o. w S. zgłosiła zamiar montażu ekranu reklamowego o powierzchni około 12,5 mkw. wraz ze stelażem na elewacji wschodniej na wysokości I piętra budynku biurowego położonego przy Al. N. [...] w S.

Prezydent Miasta decyzją z dnia 29 kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec inwestycji objętej zgłoszeniem, wskazując, że narusza ona ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulicy Świemirowskiej uchwalonego uchwałą Rady Miasta Sopotu z dnia 30 kwietnia 2004 r. nr XVI/311/204 (Dz.Urz. Woj. Pom. Nr 76, poz. 1439), zmienioną uchwałą z dnia 30 listopada 2007 r. nr XI/162/2007 (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 30, poz. 905 z dnia 23 kwietnia 2008 r.). Wskazał, że zgodnie z ustaleniami planu budynek, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja położony jest na obszarze, na którym - w zakresie stosowania reklam - obowiązuje zakaz stosowania agresywnych form reklamy i umieszczania reklam wolnostojących. Dla działek sąsiadujących bezpośrednio z Al. Niepodległości zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących dla treści reklamowych wszystkich usług znajdujących się w budynku ogranicza się powierzchnię do 1 mkw.; sumaryczna powierzchnia szyldów na budynkach objętych ochroną konserwatorską – do 0,3 mkw. dla pozostałych – do 0,6 mkw. W planie ustalono, że określenie reklama stała na obiektach budowlanych lub wolnostojąca oznacza rodzaje reklam:

1. w zakresie formy:

– plakat, nieoświetloną planszę, napis na markizie,

– oświetloną planszę lub kaseton,

– ekran reklamowy (np. billboard, baner, transparent)

2. w zakresie treści:

– informację szerszą niż nazwa lokalu usługowego, nie związaną z jego siedzibą (np. zawierającą asortyment usług lub towarów, slogan reklamowy);

– na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach dopuszcza się, w terminie rocznym od zakończenia remontu, zamieszczanie reklam na nośnikach reklamowych, jako obiektów tymczasowych, na okres trzech lat, w minimalnym cyklu dziesięcioletnim , z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej.

Zdaniem organu I instancji zgłoszona reklama znacznie przewyższa gabaryty reklam dopuszczone ustaleniami planu. Ponadto wskazał, że budynek, na którym inwestor zamierza zamontować reklamę jest budynkiem zrealizowanym na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2006 r. o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 26 marca 2008 r. inwestor zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zakończeniu budowy a organ ten w piśmie z dnia 7 maja 2008 stwierdził, że można przystąpić do użytkowania obiektu. Zatem nie jest to budynek, którego elewacja została odnowiona na skutek remontu, dla których to budynków ustalono w terminie rocznym od zakończenia remontu możliwość lokalizacji reklam na okres 3 lat.

W odwołaniu od powyższej decyzji A Spółka z o.o. w S. wskazała, że stan techniczny budynku przy Al. N. [...] w S. uniemożliwiał jego remont lub rozbudowę. W miejsce starego budynku powstał nowy. Elewacje zostały odnowione oraz poniesione zostały koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Spełnione zostały wszystkie zapisy planu, bowiem uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i budowę, a remont zawiera się w tym pozwoleniu.

Wojewoda decyzją z dnia 4 lutego 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących terenu objętego przedmiotową inwestycją wynika, iż dopuszcza się reklamy na nośnikach reklamowych jedynie na odnowionych elewacjach montowane w terminie jednego roku od zakończenia remontu elewacji. Organ odwoławczy wskazując na definicję remontu zawartą w art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane stwierdził, że w niniejszej sprawie budynek przy Al. N. [...] w S. nie podlegał remontowi, jako odtworzeniu stanu pierwotnego polegającego na odnowieniu elewacji. Budynek usytuowany w tym miejscu uprzednio został rozebrany i wybudowany budynek nowy. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia reklamy znacząco przewyższa dopuszczalną planem powierzchnię reklamy, na budynku istnieją już inne reklamy, których łączna powierzchnia nie powinna przekroczyć 1 mkw. oraz że na załączonym zdjęciu nie wskazano miejsca na informację, o rekompensacie za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej.

Na powyższą decyzję A Spółka z o.o. w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 6 k.p.a. poprzez błędną wykładnię postanowień dotyczących szeroko pojętej reklamy zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu strony polegające na odebraniu skarżącemu uprawnienia do rekompensaty za odbudowę budynku mieszczącego się przy Al. N. [...], art. 8 k.p.a. poprzez działanie naruszające zaufanie obywateli do organów państwa, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie rozważenia oraz wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu, który dopuścił do sytuacji, w której przepisy prawa zostały zinterpretowane bezzasadnie w sposób zawężający, a tym samym niesłuszny oraz naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie § 6 pkt 3 (karta terenu 04 ppkt 7.4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta Sopotu z dnia 30 kwietnia 2004 r. nr XVI/311/2004 zmienionego uchwałą z dnia 30 listopada 2007 r. nr XI/162/2007 polegające na błędnej interpretacji w zakresie zakazu stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych oraz zastosowaniu błędnej wykładni oraz arbitralnym stosunku do sprawy, poprzez nie znajdujące uzasadnienia stosowanie wykładni literalnej dotyczącej kwestii pojęcia "odnowienie elewacji" w sytuacji, w której wszystkie okoliczności, reguły logicznego rozumowania wskazują, iż zastosowanie powinna mieć wykładnia celowościowa. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że interpretacja tekstu prawa nie może być dokonana w ten sposób, aby przeczyła literze prawa, a ponadto wykładnia prawa musi uwzględniać zarówno tekst prawa, jak i społeczny sens jego wydania. Przez społeczny sens jego wydania należy rozumieć cel, dla którego bezpośredniego osiągnięcia wydany został interpretowany przepis. W przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia wyżej wymienionych zasad. Skoro bowiem rada Miasta Sopotu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustanowiła wyjątek od reguły, która stanowi o całkowitym zakazie umieszczania reklam na obiektach stałych, to brak jest podstaw do zaniechania jego zastosowania. Twierdzenie organu, w którym odnosi się do definicji remontu zawarte w ustawie – Prawo budowlane nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Kluczowym elementem zastosowania zapisu planu są odnowienie elewacji oraz cel, dla którego Rada Miasta Sopotu uchwaliła wyjątek od całkowitego zakazu umieszczania reklam, a celem tym jest rekompensata za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Tym samym właściwą wykładnią, którą należałoby zastosować jest wykładnia celowościowa. Skarżąca Spółka wyburzyła budynek i postawiła na nowo, czego skutkiem było całkowite odnowienie elewacji, poprzez wykonanie jej od początku. W związku z tym poniosła znaczne koszty. W tych okolicznościach zastosowanie powinien mieć przepis dopuszczający umieszczenie reklam na okres trzech lat tytułem rekompensaty. Skoro bowiem warunkiem zastosowania tego przepisu jest odnowienie elewacji, to tym bardziej wykonanie jej od nowa, mając na uwadze estetyzację przestrzeni miejskiej. Strona skarżąca spełniła przesłanki warunkujące skorzystanie z omawianego przepisu. Zdaniem skarżącej poprzez dowolne interpretowanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy podważył zaufanie strony co do prawidłowej i rzetelnej działalności organów administracyjnych, tym samym prowadząc do podważenia zaufania do Państwa. Omawiany zapis uchwały o miejscowym planie, wskazuje zdaniem skarżącej, że zamysłem Rady Miasta Sopotu było stworzenie możliwości rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Decyzja organu administracji sprzeciwiająca się de facto możliwości skorzystania z rekompensaty narusza art. 6 k.p.a. oraz rażąco narusza interes skarżącego, który jest gwarantowany przez art. 7 k.p.a.

Zdaniem skarżącej niedopuszczalna jest również interpretacja przepisów dokonana przez organ w zakresie ograniczenia powierzchni przeznaczonej na reklamę. Gdyby bowiem przyjąć, że przepis o charakterze szczególnym, a takim właśnie jest przepis umożliwiający umieszczanie reklam jako obiektów tymczasowych na okres trzech lat tytułem rekompensaty za koszty poniesione w celu estetyzacji przestrzeni miejskiej, obwarowany był wyżej wymienionym ograniczeniem w zakresie powierzchni reklamowej, jego byt ograniczyłby się do istnienia fikcji. Stosowanie części przepisu o charakterze ogólnym w sytuacji, w której zastosowanie winien mieć przepis o charakterze szczególnym pozbawione jest podstaw prawnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Wobec powyższego kluczową kwestią w niniejszej sprawie miało ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja stanowi naruszenie obowiązującego na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przestrzennym wynika, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza m.in., iż do wykładni tego planu należy stosować metody wykładni właściwe dla wykładni aktów normatywnych.

W przedmiotowej sprawie rozważenia wymagała zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, a konkretnie z tym jego zapisem, który ustala zasady stosowania reklam na obiektach budowlanych. Plan ustala w pierwszej kolejności zakaz stosowania agresywnych form reklamy. Ponadto w odniesieniu do działek sąsiadujących bezpośrednio z Al. N. w S., a do takich działek zalicza się nieruchomość, na której usytuowany jest budynek, na którego elewacji inwestor zaplanował montaż ekranu reklamowego, wprowadzono zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych. Określono przy tym, co należy rozumieć przez określenie reklama stała na obiektach budowlanych. Mianowicie są to, w zakresie formy, m.in. ekrany reklamowe, zaś w zakresie treści, informacja szersza niż nazwa lokalu usługowego, nie związana z jego siedzibą (np. zawierająca asortyment usług lub towarów, slogan reklamowy).

Ponadto dla działek sąsiadujących bezpośrednio z Al. N. w S. dopuszczono, jako wyjątek od zakazu stosowania reklam stałych, zamieszczanie reklam na nośnikach reklamowych na następujących zasadach:

– reklamy mogą być zamieszczane na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach,

– w terminie rocznym od zakończenia remontu,

– jako obiekty tymczasowe,

– na okres trzech lat,

– z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej.

W ocenie Sądu treść przytoczonych wyżej ustaleń planu miejscowego nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny prawoznawstwa, wykładnia systemowa i celowościowa mają charakter posiłkowy względem wykładni językowej. W sytuacji kiedy kontekst językowy badanego przepisu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, nie jest uzasadnione, aby poprzez użycie dyrektyw innych niż dyrektywa językowa, nadawać inne znaczenie analizowanej normie niż to które wynika z jej kontekstu językowego. Dopiero w sytuacji, gdyby norma wyinterpretowana metodą językową wskazywała na zbyt wąski lub szeroki zakres jej stosowania, dopuszczalne jest skorzystanie z metod wykładni systemowej. Jeżeli natomiast również wykładnia systemowa nie doprowadziła do usunięcia wątpliwości interpretacyjnych, to wolno jest posłużyć wykładnią celowościową. Zgodnie z dyrektywami interpretacyjnymi wykładni językowej, gdy nie ma w tekście prawnym definicji legalnych, nie należy im nadawać znaczenia odmiennego od potocznego.

Uchwała w sprawie planu miejscowego mająca znaczenia w niniejszej sprawie nie zawiera definicji pojęcia odnowienia elewacji. Stosownie zatem do poczynionych wyżej uwag wskazać należy, że dokonując w tym zakresie wykładni analizowanego przepisu prawa miejscowego sięgnąć należy wprost do wykładni językowej, która pozwala na przyjęcie, że odnowienie rzeczy oznacza przywrócenie jej wyglądu rzeczy nowej, nie zniszczonej, usunąwszy ślady zniszczenia, odrestaurować, odświeżyć (zob. Słownik języka polskiego PWN pod red. prof. M. Szymczaka, Warszawa 2002, t. II, s. 445). W konsekwencji przyjąć należy, że na gruncie omawianej uchwały odnowione elewacje będą oznaczały elewacje dotychczas zniszczone, które przywrócone zostały do wyglądu elewacji nowych, elewacje odrestaurowane i odświeżone. Dopuszczenie zamieszczania reklam dotyczy zatem wyłącznie budynków, których elewacje były zniszczone, a których wygląd została następnie przywrócony do stanu elewacji nowych. Już zatem na gruncie wykładni językowej omawianego zapisu planu miejscowego brak jest podstaw do przyjęcia, że dopuszcza on zamieszczanie reklam na budynkach wybudowanych na nowo. Nie sposób bowiem przyjąć, że budynek wybudowany od podstaw jest tożsamy z budynkiem, którego jedynie elewacje zostały odnowione. Ustalenie obowiązywania normy polegającej na dopuszczeniu zamieszczania reklam również na budynkach nowo wybudowanego nie jest w szczególności możliwe w drodze przedstawionego w skardze wnioskowania a fortiori. Odmiana wnioskowania a fortiori, określana formułą a maiori ad minus (z większego na mniejsze), pozwala w odniesieniu do norm zawierających uprawnienie do czynienia czegoś większego, wyinterpretować normę uprawniającą do czynienia czegoś mniejszego. W przedmiotowej sprawie wnioskowanie powyższe nie może mieć zastosowania w sposób przedstawiony w skardze. Możliwość zamieszczania reklamy na budynku o odnowionych elewacjach należy bowiem uznać za normę uprawniającą do czynienia czegoś mniejszego, niż dopuszczenie zamieszczania reklam na budynkach nowo wybudowanych. Prawo do zamieszczenia reklamy na budynku o odnowionych elewacjach nie jest zatem tożsame z prawem do zamieszczenia reklamy na budynku nowo wybudowanym.

Ponadto mieć należy na uwadze, że dopuszczenie zamieszczania reklam na budynkach o odnowionych elewacjach, pod opisanymi w planie warunkami, stanowi wyjątek od zasady wprowadzającej zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych usytuowanych na działkach sąsiadujących bezpośrednio

z Al. N. w S. Zgodnie zaś z regułą wykładni językowej exeptiones non sunt extendendae (wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco) wykluczone jest wyinterpretowanie z normy dopuszczającej zamieszczanie reklam na budynkach innych niż opisane w normie stanowiącej wyjątek od ogólnego zakazu stosowania reklam na obiektach budowlanych.

Opisane wyżej rezultaty wykładni językowej oraz wnioskowań prawniczych znajdują jednocześnie wsparcie w metodach wykładni pozajęzykowych, zarówno w wykładni systemowej jak również w wykładni funkcjonalnej (celowościowej), omawianego zapisu planu miejscowego. Wskazać bowiem należy, że zamieszczanie reklam na budynkach o odnowionych elewacjach, zostało dopuszczone w terminie rocznym od zakończenia remontu. Ustalenia planu powiązały zatem wprost pojęcie odnowienia elewacji z pojęciem remontu. Nie jest zatem możliwe, wbrew twierdzeniom skargi, przyjęcie, że do odnowienia elewacji mogło dojść poprzez rozebranie budynku i wybudowanie w jego miejsce budynku nowego. Przez remont budynku nie można rozumieć wybudowania go na nowo. Przyjąć bowiem należy, że przepisy regulujące planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz przepisy prawa budowlanego tworzą pewną funkcjonalną całość normatywną. Skoro więc przepisy z zakresu planowania przestrzennego nie definiują określonego pojęcia a pojęcie to można ustalić na podstawie szeroko rozumianych przepisów z zakresu prawa budowlanego – to zasadne jest posłużenie się tymi ostatnimi przepisami, przy ustalaniu treści danego przepisu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 48/09, Lex nr 569183). Słusznie zatem organy obu instancji odwołały się do definicji remontu zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z ta definicją przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a co za tym idzie nie sposób uznać, że budynek, na którego elewacji inwestor planuje zamieścić ekran reklamowy został wyremontowany, skoro powstał on w miejsce budynku rozebranego.

Również odniesienie się do reguł wykładni funkcjonalnej i celowościowej nie mogło przynieść rezultatów, na które wskazywała strona skarżąca. W ocenie Sądu podstawową funkcją omawianego zapisu planu miejscowego jest estetyzacja przestrzeni miejskiej poprzez wprowadzenie zakazu stosowania agresywnych form reklamy na obiektach budowlanych. Estetyzację przestrzeni miejskiej uzyskuje się również poprzez odnawianie elewacji budynków. Omawiany przepis stanowi motywację dla zarządców budynków do odnawiania elewacji, umożliwia bowiem umieszczanie reklam wyłącznie na istniejących budynkach o odnowionych elewacjach. Umieszczenie reklamy na budynku niewątpliwie stanowi zasilenie budżetów zarządów budynków. Celem omawianych zapisów planu było zatem premiowanie osób podejmujących działania zmierzające do odnawiania elewacji zarządzanych budynków, nie zaś przedsiębiorców wznoszących nowe obiekty budowlane. Interpretacja omawianego przepisu umożliwiająca stosowanie reklam na budynkach nowo wybudowanych stanowiłoby niedopuszczalne obejście ustaleń planu miejscowego, który co do zasady zakazuje stosowania reklam na obiektach budowlanych, dopuszczając jedynie wyjątek dotyczący budynków o wszystkich odnowionych elewacjach. Przyjęcie interpretacji proponowanej przez stronę skarżącą oznaczałoby dopuszczenie stosowania reklam na każdym nowo wybudowanym budynku, co w istocie zniweczyłoby cel przyjętych przez radę miejską zapisów planu miejscowego w tym zakresie. Intencje przyjęcia tego typu zapisów zostały ujęte w uzasadnieniu uchwały Rady Miasta Sopotu z dnia 30 listopada 2007 r. nr XI/162/2007 o zmianie m.in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Świemirowskiej w mieście Sopot (uzasadnienie uchwały dostępne w serwisie miasta Sopot, www.sopot.pl.). Wskazano tam, że w Sopocie funkcjonuje zakaz umieszczania reklam na znaczących obszarach miasta, który ma formę prawa miejscowego. Podniesiono, że taki stan prawny, budził kontrowersje i spotykał się z ostrym sprzeciwem ze strony niektórych wspólnot mieszkaniowych, reklamodawców, jak i zarządców dróg miejskich. Wszyscy oni wnioskowali o złagodzenie przepisów dotyczących zakazu umieszczania reklam w przestrzeni miejskiej, z uwagi na zablokowanie wpływów do ich budżetów. Rada Miasta wskazała ponadto, że chcąc znaleźć wyjście z wyraźnie zarysowanego konfliktu interesów, zaproponowano zmiany zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących ograniczeń w umieszczaniu reklam w mieście, poprzez częściowe dopuszczenie lokalizowania reklam na obszarach objętych zmianą. W ocenie Sądu zatem brak było podstaw, aby uznać, że Rada Miasta Sopotu jako organ planistyczny miasta, ustanawiając uprzednio zakaz umieszczania reklam na obiektach budowlanych, a następnie wąsko zakreślone wyjątki od tego zakazu, miała na celu dopuszczenie zamieszczania reklam nie tylko na budynkach o odnowionych elewacjach, lecz również na każdym budynku nowo wybudowanym w miejsce budynku rozebranego.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organy obu instancji słusznie uznały, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji należało wnieść sprzeciw w trybie art. 30 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane, albowiem instalacja reklamy na budynku przy Al. N. [...] w S., jako budynku nowo wybudowanym, stanowi wykonywanie robót budowlanych naruszające ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów brak było podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi. Organy prawidłowo zastosowały i zinterpretowały mające znaczenie dla rozstrzygnięcia zapisy planu miejscowego, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i przeprowadziły postępowanie zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dla porządku jedynie należy wskazać, że Sąd uznał za słuszne rozważania skarżącego dotyczące ograniczenia powierzchni przeznaczonej na reklamę. W istocie bowiem błędnie przyjęły organy obu instancji, że podstawą wniesienia sprzeciwu mogło być również przekroczenie dopuszczalnej powierzchni reklamowej przyjętej w zgłoszeniu. W ocenie Sądu z przyjętych zapisów planu miejscowego wynika, że ograniczenie powierzchni reklamowej nie ma zastosowania do zamieszczania reklam na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach dopuszczalnych z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Jednakże powyższa ocena nie mogła prowadzić do uwzględnienia skargi, skoro wykazane zostało powyżej, że planowana inwestycja nie może być rozpatrywana, jako wypełniająca dyspozycję zapisu planu o dopuszczeniu zamieszczania reklam na budynkach o odnowionych elewacjach.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.