Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1651/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Stowarzyszenie ... (dalej: "Strona" "Skarżący" lub "Stowarzyszenie") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO lub organ) z ... maja 2016 r. nr ... utrzymująca w mocy postanowienie własne z ... listopada 2015 r. nr ... o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją SKO z ... marca 2013 r. nr ..., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. [...] z ... czerwca 2011 r. nr ... zobowiązującą Skarżącego do zwrotu dotacji w kwocie ... zł wraz z odsetkami. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu ... maja 2004 r. pomiędzy Miastem Stołecznym [...] a Skarżącym została zawarta umowa nr ... o udzielenie dotacji ze środków m.st. [...] w kwocie ... zł na realizację zadań w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na ... Dotacja została przekazana w dniu 21 maja 2004 r.

Pismem z 17 grudnia 2004 r. Zastępca Dyrektora Biura Edukacji Urzędu m.st. [...] wezwał Stowarzyszenie do zwrotu przekazanych środków finansowych w związku z nierozliczeniem udzielonej dotacji, a następnie decyzją z ... marca 2005 r. Prezydent m.st. [...] zobowiązał Skarżącego do zwrotu przedmiotowej dotacji. Decyzja organu I instancji z ... marca 2005 r., jak i kolejne z ... października 2006 r. i z ... listopada 2008 r., zostały uchylone przez organ II instancji i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolejną decyzją z ... czerwca 2011 r. nr ... Prezydent m.st. [...] zobowiązał Stowarzyszenie do zwrotu dotacji w kwocie ... zł udzielonej z budżetu m.st. [...] na podstawie umowy nr ... z ... maja 2004 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją z ... marca 2013 r. nr ... SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego m.in. z przedstawionego poprawionego sprawozdania, wynika, iż Skarżący zorganizował imprezę, na którą uzyskał dotację, w której udział wzięło 600 uczestników (liczba zakupionych nagród), co stanowi 24% z 2500 uczestników. Rozliczeniu mogłaby zatem podlegać kwota ... zł. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszona okoliczność braku możliwości przewidzenia udziału zadeklarowanej liczby osób. Skoro strona zaakceptowała warunki umowy to musiała liczyć się ze wszystkimi jej warunkami. Ponadto organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta m.st [...] co do braku możliwości rozliczenia części dotacji z uwagi na nieprzedstawienie przez stronę oryginałów dokumentów księgowych dokumentujących poniesione wydatki. Obowiązek ten wynikał natomiast z zapisów zawartej umowy i stanowił podstawę do rozliczenia dotacji.

Powyższą decyzję z ... marca 2013 r. Stowarzyszenie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 18 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1314/13 WSA oddalił skargę, zaś wyrokiem z 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2744/14 NSA oddalił skargę kasacyjną Strony.

Pismem z 2 października 2015 r. Stowarzyszenie, powołując się na art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej: "k.p.a."), złożyło wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z ... marca 2013 r. nr ..., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. [...] z ... czerwca 2011 r. Nr ...

Skarżący wskazał, iż przesłanką wznowienia są: fakt, że Strona nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), na jaw wyszły nowe istotne okoliczności, które nie były wzięte pod uwagę przez organ orzekający (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.).

Postanowieniem z ... listopada 2015 r. nr ... na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego ze względu na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania opartego na przesłankach wynikających z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.

Odrębnym postanowieniem z ... listopada 2015 r. SKO wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z ... marca 2013 r. nr ..., wskazując że Strona dochowała określonego w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Jednakże decyzją z ... listopada 2015 r. nr ... SKO odmówiło uchylenia swojej decyzji z ... marca 2013 r. Decyzja ta następnie została utrzymana w mocy decyzją z ... maja 2016 r. nr ... W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lipca 2017r., V SA/Wa 1650/16 oddalił skargę Stowarzyszenia.

W dniu [...] listopada 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wypłynął wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem z ... listopada 2015 r. nr ...

Postanowieniem z ... maja 2016 r. nr ... utrzymało w mocy postanowienie własne z ... listopada 2015 r. nr ...

Organ przytoczył podstawy prawne mające zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania winien być złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Przenosząc powyższe na stan sprawy SKO zauważyło, że wniosek Strony został złożony po powyższym terminie. Organ wyjaśnił, że dla przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin do wniesienia wniosku upłynął z dniem [...] maja 2014 r., gdyż decyzja Kolegium z ... marca 2013r. została doręczona stronie w dniu [...] kwietnia 2013r.

Natomiast w odniesieniu do przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. SKO wyjaśniło, że zarówno we wniosku z [...] października 2015 r. oraz piśmie z .... października 2015 r., Strona wskazała, że o nowych okolicznościach istotnych dla przedmiotowej sprawy dowiedziała się z opinii prawnej sporządzonej przez Prof. dr hab. W. M. (...) z [...] lutego 2015r. W piśmie z 19 października 2015 r. Strona podała, że zapoznała się z ww. opinią w dniu [...] sierpnia 2015r. Tym samym organ uznał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu [...] września 2015r. (dzień [...] września 2015r. przypadał w niedzielę, a więc dzień wolny od pracy - art. 57 § 3 k.p.a.).

W związku z powyższym SKO stwierdziło, że wniosek o wznowienie postępowania z [...] października 2015 r., nadany urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2015r., został wniesiony z przekroczeniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a.

Postanowienie SKO z ... maja 2016 r. Stowarzyszenie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc m.in. o uchylenie orzeczeń SKO z lat 2016 i 2013 w całości, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, które miało wpływ na wynik postępowania; stwierdzenie wydania tych orzeczeń niezgodnie z art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz porządkiem prawnym z lat 2003-3004, w dacie przyznania a następnie rozliczenia spornych dotacji, oraz pozostałymi przepisami ogólnymi k.p.a.; zapoznanie się z treścią opinii prawnej z [...] lutego 2015 r. oraz dopuszczenie z niej dowodu; powołanie biegłych w zakresie prawa podatkowego.

Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom:

1) naruszenie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego,

2) błędną interpretację przepisów prawa proceduralnego jak i materialnego,

3) brak rozpatrzenia odwołań strony i ustosunkowania się do ich treści oraz zgromadzonego materiału dowodowego w latach 2005-2011, naruszenie ciągłości postępowania administracyjnego,

4) rozpatrywanie obu spraw przez ten sam skład orzekający, gdyż tak obecnie jak i w poprzednich latach członkowie składu orzekającego w różnych konfiguracjach brali udział w rozstrzyganiu spraw związanych z udzieleniem spornych dotacji z roku 2004 przez Prezydenta m.st. [...],

5) działanie organu tzw. Komisji m.st [...] ds. rozliczenia dotacji bez podstawy prawnej,

6) brak udzielenia informacji publicznej oraz wydania decyzji administracyjnej w sprawie udzielenia informacji publicznej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...],

7) nieważność decyzji administracyjnych SKO wydanych w latach 2009 i 2013 sygn. akt: .... z ... sierpnia 2009 r., oraz decyzje z ... marca 2013 r. nr .... 156 § 1 pkt. 2,5,6,

8) w składzie orzekającym SKO jeden z członków kolegium K. Z. orzekał już w tych sprawach kilka razy np. 2009, 2016 r., co powoduje istotną wadę orzeczeń i wniosek o ich uchylenie czyni zasadnym, gdyż co najmniej 1 członek składu orzekającego SKO miał z góry nastawienie negatywne, oraz wyrobiony wcześniejszy pogląd na sprawę.

Ponadto w piśmie datowanym na 18 maja 2016 r., zatytułowanym Skarga – uzupełnienie" Skarżący wskazał m.in., że w sprawach o sygn. akt: I Instancja: V SA/Wa 1294/13, V SA/Wa 1314/13, II Instancja: II GSK 2730/14, II GSK 2744/14, postępowanie sądowoadministracyjne trwało od 23 kwietnia 2013 r do 19 maja 2016 r, w tym też okresie postępowanie administracyjne jest zawieszone i było zawieszone z urzędu. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony zatem w terminie przewidzianym w k.p.a., gdyż postępowanie administracyjne i wnioski w nim zawarte mogło być wznowione dopiero najwcześniej 19 maja 2016 roku, po zakończeniu postępowania. Termin do wniesienia wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego wynosi 1 miesiąc od dnia dowiedzenia się o przesłankach do wznowienia postępowania. Dla obecnej sytuacji takim terminem był termin najdalej idący ustalony na 19 maja 2016 r., ogłoszenie wyroku NSA traktowane z urzędu, jako odwieszenie terminu postępowania oraz rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego dla dalszego toku takiego postępowania, wszak organy administracji zawiesiły postępowania np. o umorzenie należności, pomoc de minimis do dnia uzyskania orzeczeń NSA. Ochrona sądowa w sprawie zaczęła się przed upływem tego terminu 1 miesiąca tj. od [...] kwietnia 2013 r. (data doręczenia decyzji SKO [...] kwietnia 2013 r.), data upływu terminu 1 miesiąca ([...]maja 2013 r.), [...] kwietnia 2013 r. nadano w UP [...] [...]skargę do WSA, wtedy to terminy w postępowaniu administracyjnym zostały zawieszone do dnia [...]maja 2016 r. w ww. okresie organy nie dysponowały aktami spraw i nie mogły ich prowadzić z uwagi na instytucję zawieszenia postępowania administracyjnego, na którą same się powoływały.

Skarżący zatem stwierdzi, że wszelkie zgłoszone wnioski Stowarzyszenia złożone po złożeniu skargi do WSA w 2013 r, zostały złożone w terminie przewidzianym w k.p.a., jeśli zostały złożone do dnia 19 maja 2016 r. Strona podkreśliła, że skarga nadana pocztą w dniu [...] maja 2016 r. zawierała szereg żądań. Skarżący wnioskował m. in. o wznowienie określonych postępowań sądowoadministracyjnych, rozpatrzenie skargi w zakresie wskazywanych decyzji SKO, ukaranie za nieudzielenie informacji publicznej, w tym brak decyzji administracyjnej. Skarżący w obszernych zarzutach i wnioskach zawartych w tej skardze wskazywał na szereg aktów administracyjnych wydanych w różnym przedmiocie.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wskazując, że w uzasadnieniu decyzji szczegółowo i obszernie wskazano na motywy, którymi kierował się organ odwoławczy, i wniosło o oddalenie skargi.

W związku z tym, że strona w jednym piśmie złożyła różnego rodzaju wnioski, to skargi zostały rozdzielone i pozostałe skargi zostały wpisane pod nowe numery repertorium SA. Przedmiotem niniejszego podstępowania jest jedynie skarga dotycząca postanowienia SKO z ... maja 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu dotacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowoadministracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, ze zm.) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a"). W sprawie natomiast Sąd nie zaobserwował podstaw do stwierdzenia takich naruszeń.

W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji jest jednym z trybów wzruszenia decyzji ostatecznych, obok postępowania o stwierdzenie nieważności i postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi lub decyzji prawidłowej. Przedmiotem tego postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Podkreślenia przy tym wymaga, że postępowanie to nie stanowi "trzeciej instancji", w której bada się sprawę ponownie w jej całokształcie. Kontrolę tę wyznaczają bowiem określone przepisami prawa przesłanki, wystąpienie których otwiera dopiero możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Oznacza to, że korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w k.p.a.

Zgodnie zaś z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony.

Natomiast art. 149 § 1 i § 3 k.p.a. stanowią, że wznowienie postępowania oraz odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Na odmowę wznowienia postępowania służy zażalenie. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero po wznowieniu postępowania, organ właściwy przeprowadza postępowania określone w art. 149 § 2 k.p.a., czyli co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy i wydaje decyzje określone w art. 151 k.p.a.

Brzmienie art. 149 k.p.a. wskazuje, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap, w którym następuje badanie spełnienia przesłanek formalnych przez wnioskodawcę, zakończony może być wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia bądź odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 1 i 3 k.p.a.). Drugi etap, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, w którym następuje badanie przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.) kończy wydanie decyzji w trybie art. 151 k.p.a.

Jednakże aby wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, to muszą być spełnione jeszcze dodatkowe warunki, w tym m.in. warunek określony w art. 148 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl natomiast art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tym samym słuszna była konstatacja SKO, że pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 (i następne) k.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany np. w cytowanym art. 148 k.p.a., gdyż ustawodawca ograniczył czasowo możliwość skutecznego wniesienia żądania o wznowienie postępowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że wznowienie postępowania na wniosek strony, pomimo uchybienia przez nią terminu do złożenia wniosku, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż godzi w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 K.p.a. (por. wyroki WSA w Warszawie z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2056/10 oraz z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/11 – wszystkie cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie z urzędu zachowania przez stronę terminu do wniesienia wniosku, a strona obowiązana jest udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o podstawach do wznowienia postępowania. Innymi słowy Strona była zobowiązana do wykazania, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 489/12, WSA w Poznaniu z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 343/12).

W sprawie Stowarzyszenie jako podstawę wznowienia podało art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Organ postanowieniem z 13 listopada 2015r. odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. i odrębnym postanowieniem z tej samej daty wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Tym samym przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania złożonego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.

Przechodząc do oceny zachowania przez Skarżącego miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. trzeba w całości podzielić stanowisko, że Stowarzyszenie tego terminu nie dochowało. Decyzja z ... marca 2013r., nr ..., co do której Strona wnosi o wznowienie postępowania została jej prawidłowo doręczona w dniu [...] kwietnia 2013r. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez Skarżącego (por. str. 2 skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 kwietnia 2013r.), gdyż Stowarzyszenie skutecznie złożyło od tej decyzji skargę do WSA w Warszawie. Zatem należy podzielić stanowisko organu wskazujące, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął zgodnie z art., 148 § 2 k.p.a. w dniu 6 maja 2013r. (dzień 5 maja 2013r. przypadał w niedzielę, dzień wolny od pracy - art. 57 § 3 k.p.a.). A więc podanie o wznowienie postępowania zostało złożone po ustawowym terminie, gdyż zostało nadane w dniu [...] października 2015r.

W podobny sposób należy podzielić stanowisko SKO w zakresie niedochowania przez Stronę terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ w tym zakresie przeprowadził dodatkowe ustalenia, z których wynikało, że Strona dowiedziała się o nowych okolicznościach istotnych dla przedmiotowej sprawy z opinii prawnej z 18 lutego 2015r. sporządzonej przez Prof. dr hab. W. M. (...). Skarżący z tą opinią zapoznał się w dniu [...] sierpnia 2015r., a zatem od tego terminu należy liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. upłynął w dniu [...] września 2015r. (dzień [...] września 2015r. przypadał w niedzielę, dzień wolny od pracy). Słusznie w tym zakresie także wyjaśniło SKO, że bez znaczenia dla złożenia wniosku pozostaje dzień [...] września 2015r., wskazany jako dzień "zatwierdzenia opinii przez Zarząd", skoro z treścią opinii z [...] lutego 2015r., a tym samym z okolicznościami stanowiącymi podstawę wznowienia wnioskodawca zapoznał się najpóźniej w dniu [...] sierpnia 2015r. W okolicznościach przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma bowiem fakt zapoznania się przez stronę ze stanowiskiem wyrażonym w ww. opinii, które dało Stronie wiedzę o istnieniu nowych istotnych dla sprawy okoliczności, a nie data zatwierdzenia ww. opinii przez Zarząd. Zatem skoro wniosek został nadany w dniu [...] października 2015r., to tym samym Skarżący nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania.

Organowi odwoławczemu nie można skutecznie zarzucić zaniechania wyjaśnienia wszelkich niezbędnych okoliczności sprawy. Podjął on bowiem czynności w celu ustalenia kluczowej w niniejszej sprawie okoliczności – zachowania przez Stowarzyszenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, występując z pisemnym wezwaniem do Strony i to Skarżący dysponując określoną wiedzą na ten temat podał wskazany wyżej termin dowiedzenia się o opinii.

Wskazać tym samym należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione formalnoprawne przesłanki wznowienia postępowania z wniosku Strony, co tym samym powoduje, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Zupełnie niezasadne są twierdzenia Strony zawarte w uzupełnieniu skargi wskazujące, że termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od 19 maja 2016 r. (data wydania wyroku przez NSA), gdyż do tego czasu, zdaniem skarżącego, postępowanie w przedmiocie wznowienia byłoby zawieszone.

Po pierwsze i najważniejsze, termin określony w art. 148 k.p.a. ma charakter terminu ustawowego zawitego, co oznacza, że z jego upływem będzie wiązany skutek w postaci bezskuteczności dokonanej czynności. Organ nie ma możliwości ani skracania, ani wydłużania tego terminu. Innymi słowy Strona ma obowiązek złożyć podanie w ww. miesięcznym terminie. A ewentualna kwestia zawieszenia postepowania wszczętego na skutek złożenia wniosku o wznowienie postępowania będzie miała charakter wtórny, który może podlegać kontroli Sądu (zawieszenie postępowania). Co więcej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym jakichkolwiek uprawnień w zakresie przedłużenia terminu do złożenia przez Stronę wniosku o wznowienie postepowania. Innymi słowy każda strona, niezależnie od tego czy w jej sprawie toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, czy też takie postępowanie się nie toczy ma miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

Po wtóre również argumentacja Strony jest niezasadna z przyczyn formalnych, gdyż przyjmując za zasadną powyższą argumentację, czego Sąd w żaden sposób nie podziela, to należy stwierdzić, że początkowa data rozpoczęcia biegu terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dacie złożenia takiego wniosku przez Stronę jeszcze nie wystąpiła. Zatem wniosek Skarżącego złożony zostałby przedwcześnie i organ zobowiązany byłby do odmowy wznowienia postępowania z tej przyczyny. Daty [...] maja 2016r. nie można także uznać za datę końcową złożenia wniosku, gdyż taka data nie wynika z obowiązujących przepisów.

Również, podnoszona przez Stronę, kwestia dotycząca niedysponowania przez organ aktami spraw nie ma znaczenia dla dochowania terminu przez Skarżącego. Skarżący bowiem nie zwraca uwagi, że organ dysponował aktami sprawy (posiada tzw. akta zastępcze) i wydał m.in. kwestionowane przez niego orzeczenie, mimo że w dacie orzekania nie zostało zakończone postępowanie kasacyjne przed NSA.

Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu rozpatrywania obu spraw przez ten sam skład orzekający, wskazać należy, że Skarżący twierdzi, iż "obecnie jak i w poprzednich latach członkowie składu orzekającego w różnych konfiguracjach brali udział w rozstrzyganiu spraw związanych z udzieleniem spornych dotacji z roku 2004 przez Prezydenta m.st. [...]", nie precyzując, czy dotyczy to też kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji. Dalej Skarżący podniósł, że w składzie orzekającym SKO jeden z członków kolegium – K. Z. orzekał już w tych sprawach kilka razy np. 2009, 2016 r., co powoduje istotną wadę orzeczeń i wniosek o ich uchylenie czyni zasadnym, gdyż co najmniej 1 członek składu orzekającego SKO miał z góry nastawienie negatywne, oraz wyrobiony wcześniejszy pogląd na sprawę. Powołanie kolejny raz tego samego członka Kolegium w tej samej sprawie jest niedopuszczalne i powoduje wadę istotną orzeczenia. Taki członek kolegium podlega wyłączeniu. Co do pozostałych członków SKO B. G., E. G. Stowarzyszenie także podnosi powyższy zarzut.

W odniesieniu na niniejszej sprawy zarzut ten jest niezasadny. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia ... maja 2016 r. nr ... zostało wydane w składzie: B. G., E. G. i K. Z. Jednakże osoby te nie uczestniczyły przy wydawaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z ... listopada 2015 r. nr ... (tu w składzie byli: M. J., B. Z. i P. W.), ani też decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z ... marca 2013 r. nr ... (skład: M. M., A. S. i D. P.). Być może Skarżący formułował zarzut z uwagi na uczestnictwo B. G., E. G. i K. Z. w sprawach toczących się przed SKO w związku z odwołaniami Skarżącego w innych sprawach, lecz w ocenie Sądu nie ma to znaczenia, gdyż przyczyny wyłączenia członka Kolegium reguluje art. 27 k.p.a., nieprzewidujący wyłączenia członka Kolegium z powodu wcześniejszego orzekania przez niego w innej sprawie danego podmiotu.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, iż odpowiada ono wymogom prawa. W sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Również uzasadnienia postanowień odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych Skarżącego wskazać należy, że Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje zgodność z prawem postępowania prowadzonego przez organy administracji. W związku z tym wniosek Skarżącego o powołanie biegłych nie mógł odnieść skutku. Należy również zaznaczyć, że sąd administracyjny przeprowadza postępowanie dowodowe jedynie wyjątkowo i dotyczy to tylko dowodów z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Warunkiem jest, aby było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z powyższym Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącego. Natomiast powołane w skardze akta sądowoadministracyjne spraw Skarżącego Sąd zna z urzędu.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.