Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1161/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31zo ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 174 pkt 1, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Beata Sobocha-Holc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okregowej [...] na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 376/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz [...] 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 376/21 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 8 marca 2021 r. nr 390000/71/492/2021/RDZ-ODW w przedmiocie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 21 grudnia 2020 r. nr 390000/71/2020/RKS-3/DZP/2/2020.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

A. K. (dalej: strona lub wnioskodawczyni) 8 kwietnia 2021 r. złożyła do organu pierwszy wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres marzec-maj 2020 r. za siebie oraz osoby zatrudnione (tj. za ubezpieczonego T. K.). W treści wniosku (część II) strona zaznaczyła pkt 1, wnosząc o zwolnienie jako płatnik zgłaszający mniej niż 10 ubezpieczonych.

Z uwagi na nieprawidłowości w wypełnieniu ww. wniosku, w dniu 29 maja 2020 r. (data wpływu do organu) strona ponownie złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020 r. za wszystkie osoby ubezpieczone, tj. zarówno za stronę, jak i za zatrudnionego przez nią od dnia 13 marca 2020 r. zleceniobiorcę – T. K. Wysokość należnych składek wskazana przez stronę za poszczególne miesiące była następująca: 1) za marzec: 2.147,38 zł (w tym za przedsiębiorcę 362,34 zł, za zleceniobiorcę 1.785,04 zł), 2) za kwiecień: 1.347,49 zł, (w tym za przedsiębiorcę 362,34 zł, za zleceniobiorcę 985,15 zł), 3) za maj: 362,34 zł.

ZUS powiadomił stronę o zwolnieniu z obowiązku uiszczenia składek za marzec 2021 r. w wysokości 470,83 zł, kwiecień 2020 r. w wysokości 362,34 zł oraz maj 2021 w wysokości 362,34 zł. Zwolnienie dotyczyło składek za samą stronę.

ZUS decyzją z 21 grudnia 2020 r., odmówił stronie prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. za zatrudnionych pracowników.

Orzekając na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy ZUS decyzją z 8 marca 2021 r., utrzymał w mocy decyzję własną z 21 grudnia 2020 r.

W uzasadnieniu organ podniósł, że strona - jako płatnik składek - prowadziła działalność przed dniem 1 lutego 2020 r., wobec czego stan zgłoszonych osób ubezpieczonych był analizowany na dzień 29 lutego 2020 r. Na ww. dzień strona nie miała zgłoszonych osób ubezpieczonych z innych tytułów niż osoba prowadząca działalność i opłacająca składki na własne ubezpieczenia. Zgłoszenie przez stronę pracownika do ubezpieczeń z kodem 04 11 00 nastąpiło dopiero w dniu 13 marca 2020 r. Tym samym stronie - jako płatnikowi - przysługiwało zwolnienie z opłacania składek za okres marzec, kwiecień oraz maj 2020 r. jedynie za siebie jako osobę prowadzącą działalność gospodarczą, natomiast nie przysługiwało jej prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu ww. składek za zatrudnionych pracowników.

Uzasadniając uchylenie decyzji obu instancji WSA w Szczecnie podkreślił, że organ wydał decyzję z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 31zo ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa o zwalczaniu COVID-19) polegającym na jego błędnej wykładni, a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez zaniechanie jednoznacznego wyjaśnienia, czy lub ewentualnie kiedy, ustało zgłoszenie przez płatnika składek do ubezpieczenia zleceniobiorcy, T. K., a co za tym idzie - czy na dzień 31 marca 2020 r. oraz na dzień 30 kwietnia 2020 r. osoba ta była zgłoszona jako ubezpieczony.

Sąd I instancji wskazał, że konstrukcja normy zawartej w art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 wskazuje na złożony charakter tego przepisu, z którego można wyinterpretować normę prawną właściwą dla danego okresu i deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten okres. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że składa się on z dwóch części. W pierwszej części - przewiduje trzy okresy rozliczeniowe od marca 2020 r. do maja 2020 r., co do których możliwe jest zwolnienie z obowiązku uiszczenia składek, natomiast w drugiej części - określa się podstawy do zwolnienia, wskazując w kolejnych punktach - odpowiednio do poszczególnych miesięcznych okresów rozliczeniowych - warunki zwolnienia dotyczące zarówno czasu zgłoszenia jako płatnika składek, jak i dat zgłoszenia przez niego osób ubezpieczonych.

Sąd podniósł, że zwolnienie z obowiązku uiszczenia składek będzie przysługiwało: 1. za marzec 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych; 2. za kwiecień 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych; 3. za maj 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Literalna wykładnia przepisu art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 pozostaje w zgodzie z regułami wykładni celowościowej oraz funkcjonalnej, gdyż niewątpliwie ustawodawca, podejmując inicjatywę legislacyjną w tym szczególnym okresie (obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ), miał w istocie na celu udzielenie pomocy publicznej przedsiębiorcom dotkniętym skutkami pandemii COVID-19, i wprowadzając w życie tę szczególną regulację prawną, dążył do jej urzeczywistnienia, wiążąc zwolnienie ze składek za poszczególne miesiące wprowadzonego "lockdownu" (zakazy, ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej) z konkretną sytuacją finansową poszczególnych przedsiębiorców w danym okresie rozliczeniowym.

WSA uznał za sprzeczną z wykładnią nie tylko językową, ale również celowościową i funkcjonalną, dokonaną przez organ interpretację art. 31zo ustawy o zwalczaniu COVID-19, według której, jeżeli płatnik był zgłoszony do płacenia składek przed 1 lutego 2020 r., dla uzyskania zwolnienia z opłacania nieopłaconych składek za każdy z trzech miesięcy wskazanych w ww. przepisie, konieczne jest, aby na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczenia mniej niż 10 osób. Taka wykładnia jest nieracjonalna w kontekście celowości wprowadzenia tej szczególnej regulacji w sytuacji wprowadzenia i obowiązywania na całym obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Poza tym, wykładnia organu skutkowałaby - z jednej strony - zwolnieniem tego rodzaju płatników z obowiązku uiszczenia składek nie tylko za marzec 2020 r., ale niejako automatycznie również za kwiecień i maj 2020 r., niezależnie od tego, czy w kolejnych okresach rozliczeniowych osoba taka nadal zgłaszała mniej niż 10 osób ubezpieczonych, z drugiej zaś strony - skutkowałaby pozbawieniem prawa do zwolnienia za kwiecień czy maj 2020 r. tego rodzaju płatników, tj. zgłoszonych przed 1 lutego 2020 r. jako płatnicy składek, a niezgłaszających na dzień 29 lutego 2020 r. ubezpieczonych, będących płatnikami składek w kolejnych miesiącach i zgłaszających dopiero w kolejnych miesiącach osoby do ubezpieczenia (w liczbie mniejszej niż 10 na dzień 31 marca 2020 r. czy 30 kwietnia 2020 r.). Przedstawione wyżej nieakceptowalne skutki wykładni dokonanej przez organ, potwierdzają jednoznacznie jej wadliwość.

WSA zauważył, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca zgłoszona była jako płatnik składek przed 1 lutego 2020 r. i zgłoszenie trwało w dalszym okresie, tj. co najmniej do 31 marca 2020 r. Na dzień 29 lutego 2020 r., skarżąca do ubezpieczenia zgłosiła wyłącznie siebie, natomiast dodatkową osobę ubezpieczoną, tj. zleceniobiorcę T. K. - zgłosiła później, tj. w dniu 13 marca 2020 r. Wobec tego, z uwagi na niespełnienie przez skarżącą wymogu wynikającego z art. 31zo ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, zasadnie organ odmówił skarżącej zwolnienia ze składek należnych za marzec 2020 r. w stosunku do ubezpieczonego T. K.

Sąd odnośnie odmowy zwolnienia z obowiązku należności z tytułu składek za kwiecień i maj 2020 r., zauważył, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, czy T. K. był zgłoszony do ubezpieczenia na dzień 31 marca 2020 r., a także na dzień 30 kwietnia 2020 r., jak też, kiedy dokładnie zgłoszenie ubezpieczenia ww. ustało. Jedynie z oświadczeń strony co do wysokości składek za kwiecień i maj 2020 r., objętych żądaniem zwolnienia, a także wysokości zwolnień w tym zakresie przyznanych przez organ z tytułu obowiązku uiszczenia składek za stronę jako ubezpieczonego przedsiębiorcę, można wnosić, że na dzień 31 marca 2020 r. T. K. był zgłoszony do ubezpieczenia przez A. K., zaś na dzień 30 kwietnia 2020 r. - już nie. To wskazywałoby, że stronie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku uregulowania składek za T. K. należnych za kwiecień 2020 r., natomiast za maj 2020 r. już nie. Jednakże z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, by organ podjął jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie, co nie pozwoliło na jednoznaczne przesądzenie spornej materii.

Ostatecznie Sąd I instancji zobligował organ, w ponownym rozpoznaniu sprawy, do uwzględnienia oceny prawnej sprawy, w tym wykładni przepisu art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, oraz do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Ewentualnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznania skargi na decyzję Zakładu ubezpieczeń Społecznych i jej oddalenie. W każdym z przypadków autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 2325 dalej p.p.s.a.) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., oraz art. 31 zo ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez błędną wykładnie przepisu w zakresie zgłoszenia osób ubezpieczonych przez osobę prowadzącą działalność przed dniem 1 lutego 2020 r. skutkującą odmową zawnioskowanego zwolnienia.

Prokuratura Regionalna w Szczecinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

A. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami wskazanymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, a tym samym zarzutami i wnioskami sformułowanymi przez skarżącego kasacyjnie. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności orzeczenia Sądu I instancji oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. – 1) naruszenie prawa materialnego oraz 2) naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a., na której to podstawie oparto zarzut skargi kasacyjnej, przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwiej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (vide wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2735/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1342/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2668/15; niepublikowane).

W rozpoznawanej sprawie skarżący organ zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 31zo ust. 1 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem, na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,

3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.

- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnia omawianego przepisu dokonana przez WSA jest prawidłowa. Jak słusznie zauważył WSA, konstrukcja omawianego przepisu jest złożona i można z niego wyinterpretować normę prawną właściwą dla danego okresu i deklaracji rozliczeniowej za ten okres. Z kolei skarżący kasacyjnie organ nie wyjaśnił i nie uzasadnił, dlaczego – jego zdaniem – wykładnia Sądu jest błędna; nie wskazał, jakie reguły interpretacyjne zostały naruszone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdził jedynie, że prawidłowy sens przedmiotowego przepisu powinien być oparty na jego literalnym brzmieniu. Zdaniem NSA, wykładnia zaprezentowana w zaskarżonym wyroku w żadnym razie nie jest sprzeczna z literalnym brzmieniem omawianego przepisu. Przeciwnie, Sąd prawidłowo odczytał jego sens (posiłkując się przy tym wykładnią systemową), przyjmując, że zwolnienie z obowiązku uiszczenia składek będzie przysługiwało: 1. za marzec 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych; 2. za kwiecień 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych; 3. za maj 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.

Tym samym prawidłowo wskazał, że skoro z akt administracyjnych tej sprawy wynika, że skarżąca zgłoszona była jako płatnik składek przed 1 lutego 2020 r. i zgłoszenie trwało w dalszym okresie, tj. co najmniej do 31 marca 2020 r. Na dzień 29 lutego 2020 r., skarżąca do ubezpieczenia zgłosiła wyłącznie siebie, natomiast dodatkową osobę ubezpieczoną, tj. zleceniobiorcę T. K. - zgłosiła później, tj. w dniu 13 marca 2020 r. Wobec tego, z uwagi na niespełnienie przez skarżącą wymogu wynikającego z art. 31zo ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, zasadnie organ odmówił skarżącej zwolnienia ze składek należnych za marzec 2020 r. w stosunku do ubezpieczonego T. K.

Odnośnie natomiast odmowy zwolnienia z obowiązku należności z tytułu składek za kwiecień i maj 2020 r., zauważyć należy, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, czy T. K. był zgłoszony do ubezpieczenia na dzień 31 marca 2020 r., a także na dzień 30 kwietnia 2020 r., jak też, kiedy dokładnie zgłoszenie ubezpieczenia T. K. ustało. A zatem Sąd I instancji zasadnie zobowiązał organ do zebrania materiału dowodowego niezbędnego do usunięcia istniejących wątpliwości i powtórnej oceny wniosku skarżącej w aspekcie spełnienia przez nią przesłanek niezbędnych do uzyskania przedmiotowego zwolnienia, dając temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) orzekł, jak w sentencji wyroku.