Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1082/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 104 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 8 ust. 4, ust. 5 pkt 1 i 2, ust. 7
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art. 7, art. 9, art. 77 par. 1, art. 80, art. 105 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Andrzej Góraj, , Protokolant sekretarz sądowy, Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. A. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2016 r. 2. umarza postępowanie administracyjne.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r.

nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] obniżający [...] Z.A. dodatek funkcyjny.

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, iż rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. organ I instancji, na podstawie § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm. – dalej jako rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r.), obniżył [...] Z.A. z dniem [...] kwietnia 2016 r. dodatek funkcyjny do kwoty 3350 zł miesięcznie.

W odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2016 r. funkcjonariusz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego,

tj. § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez niewykazanie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku w dotychczasowej wysokości, a także naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj.: art. 6, 7, 9, 10 § 1 k.p.a. oraz art. 77 w zw. z art. 80 oraz art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego

i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, jak też art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu decyzji racjonalnych i wiarygodnych przesłanek oraz brak szczegółowego uzasadnienia.

Nadto Z.A. podniósł zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 i

art. 108 § 1 k.p.a.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2016 r. orzekł jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji przywołał treść art. 104 ust. 2 ustawy o Policji i § 8 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz wskazał, iż rozkazem personalnym

z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] mianował Z.A. na stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...], przyznając, z uwzględnieniem przywołanej regulacji, wysokość dodatku funkcyjnego na 2600 zł. Z kolei rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] wymienionemu podwyższono dodatek funkcyjny do kwoty 2750 zł od dnia 1 września 2015 r. Organ nadmienił, że Z.A. podwyższono też w okresie pełnienia służby na stanowisku Komendanta Miejskiego Policji w [...] dodatek funkcyjny

na czas określony od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r.

Następnie rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wymienionemu podwyższono dodatek funkcyjny do kwoty 4125 zł. od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r.

Komendant Główny Policji podkreślił, iż wysokość dodatku funkcyjnego policjanta kształtowana jest przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który wydaje w tym zakresie stosowne decyzje administracyjne, przy czym, jak wynika

z zestawienia przepisów § 8 rozporządzenia, zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego (czyli przyznanie go w innej wysokości) jest dokonywana poprzez podwyższenie lub obniżenie przedmiotowego dodatku, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową wysokość tego dodatku. W myśl § 8 ust. 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia, który to przepis stanowił podstawę podwyższenia [...] Z.A. dodatku funkcyjnego z dniem 1 marca 2016 r., dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań

i czynności służbowych podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4.

Istotnym jest również, że zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia, dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta

z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Natomiast w myśl § 8 ust. 7 powołanego rozporządzenia, dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Brzmienie powołanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że w sytuacji, gdy podwyższenie dodatku funkcyjnego nastąpiło w związku ze zmianą zakresu obowiązków służbowych, warunków służby, czy też z uwagi na inne przesłanki, zmiana lub ustanie danych przesłanek, uzasadnia obniżenie dodatku funkcyjnego.

Z zestawienia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że podwyższenie wymienionemu policjantowi dodatku funkcyjnego z dniem 1 marca

2016 r. zostało dokonane w oparciu o przesłanki, które nie wynikają z uzasadnienia powołanego rozkazu personalnego. Skoro bowiem z dniem 1 września 2015 r. ustalono [...] Z.A. dodatek funkcyjny w wysokości 2750 zł miesięcznie na stanowisku Komendanta Miejskiego Policji w [...] (rozkaz personalny

nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a uprzednio ustalono przedmiotowy dodatek w wysokości 2600 zł miesięcznie od dnia 4 maja 2015 r. (rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.), to brak jest racjonalnych podstaw do uznania, że przy niezmienionej randze zajmowanego stanowiska służbowego, zakresie ponoszonej odpowiedzialności

i poziomie posiadanych przez wymienionego policjanta kwalifikacji zawodowych, dokonana po raz kolejny w okresie niespełna sześciu miesięcy (od dnia 7 sierpnia

2015 r. do dnia 5 lutego 2016 r.) ocena wywiązywania się przez policjanta

z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych stanowiła wyłączną przesłankę ustalenia [...] Z.A. dodatku funkcyjnego

w wysokości 4125 zł miesięcznie, a więc w kwocie o 1375 zł wyższej niż dotychczas należna na stanowisku Komendanta Miejskiego Policji w [...].

Twierdzenie o istnieniu innych, niewymienionych w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r., przesłanek dokonania omawianej podwyżki dodatku funkcyjnego dodatkowo znajduje potwierdzenie w fakcie, że w okresie od dnia mianowania, tj. 4 maja 2015 r. do dnia 7 sierpnia 2015 r. wysoka ocena wywiązywania się przez wymienionego policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, na którą powoływano się w kolejnych rozkazach personalnych o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, stanowiła przesłankę podwyższenia policjantowi danego dodatku o łączną kwotę 150 zł miesięcznie.

W ustalonym stanie faktycznym Komendant Główny Policji, nie negując wysokiej oceny wywiązywania się przez [...] Z.A. z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, stwierdził, że inne przesłanki uzasadniające podwyższenie wymienionemu policjantowi dodatku funkcyjnego do kwoty 4125 zł miesięcznie ustały.

Dlatego też obniżenie przedmiotowego dodatku nastąpiło do kwoty 3350 zł miesięcznie, a więc uwzględniającej wysoką ocenę służby policjanta. Ustalona rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia

[...] marca 2016 r. kwota należnego policjantowi na zajmowanym stanowisku Komendanta Miejskiego Policji w [...] dodatku funkcyjnego jest o 650 zł wyższa, niż przysługująca przed dniem 1marca 2016 r.

Z uwagi na postanowienia § 8 ust. 4 i 7 powołanego rozporządzenia, policjanci muszą liczyć się z możliwością zmiany wysokości przyznanego dodatku funkcyjnego w przypadku stwierdzenia przez przełożonego, że przyznana kwota dodatku nie koresponduje z przesłankami warunkującymi przyznanie tego dodatku w określonej wysokości.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Kwota ustalonego [...] Z.A. rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. dodatku funkcyjnego jest adekwatna do rangi zajmowanego przez policjanta stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz szczebla działania i wielkości kierowanej komórki organizacyjnej Policji. Kwota ta uwzględnia także rodzaj i poziom posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Średnia wysokość dodatku funkcyjnego na stanowisku Komendanta [...] Policji garnizonu [...] wynosiła ok. 2400 zł wg. stanu na dzień 1 lutego 2016 r. Przyznanie zatem [...] Z.A. dodatku funkcyjnego w wysokości 3350 zł miesięcznie nie może być traktowane jako naruszające ważny interes wymienionego policjanta.

Nadto słusznie nadano zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez policjanta kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do wymogów obligowanych przepisami prawa.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez Z.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucając zaskarżonemu rozkazowi naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz podtrzymując zarzuty przedstawione w odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji

z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r., a także zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż obniżenie skarżącemu dodatku funkcyjnego nie miało żadnych podstaw prawnych ani merytorycznych. Nie nastąpiła żadna przesłanka wskazana w powołanym wyżej rozporządzeniu dająca podstawy

do obniżenia tego dodatku. Nie do przyjęcia jest argument organu administracyjnego który stwierdza, iż u podstaw obniżenia dodatku funkcyjnego wzięto pod uwagę przedłożenie interesu społecznego wynikającego z racjonalnego wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na uposażenie, nad indywidualnym interesem policjanta. Decyzja o obniżeniu dodatku funkcyjnego jest w istocie subiektywna i pozbawiona podłoża prawnego, tym samym jest krzywdząca dla skarżącego. Bowiem przyznanie dodatku funkcyjnego oraz jego wysokość uzależniona jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych, a także za wzorową służbę. Decyzja o obniżeniu skarżącemu dodatku funkcyjnego miała jedynie podłoże administracyjne nie poparte dowodami polegającymi na rzetelnym i obiektywnym udokumentowaniu, że skarżący swoją postawą w służbie nie wywiązywał się ze swoich obowiązków służbowych, naruszył dyscyplinę służbową w czasie wykonywania zadań lub czynności służbowych. W ocenie skarżącego, brak podstaw prawnych do obniżenia dodatku funkcyjnego stanowi ewidentne naruszenie jego praw wynikających

z rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga oceniana wedle tych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do zbadania, czy organy Policji miały podstawę do obniżenia Z.A. dodatku funkcyjnego do kwoty 3350 zł.

Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z

2015 r., poz. 355 ze zm.) dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym.

Wysokość dodatku funkcyjnego policjanta kształtowana jest przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który wydaje w tym zakresie decyzje administracyjne, przy czym zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego jest dokonywana przez jego podwyższenie lub obniżenie, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową jego wysokość, co wynika wprost z przepisów rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2011 r. Przełożony w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 i 7 rozporządzenia, może podwyższyć lub obniżać przedmiotowy dodatek.

Stosownie do treści § 8 ust. 4 powołanego rozporządzenia, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Stosownie do treści § 8 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia, dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się policjanta

z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4. W myśl zaś § 8 ust. 5 pkt 2 dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8.

W myśl przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, dodatek funkcyjny może być obniżony, także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości.

Niewątpliwie rozstrzygnięcie wydane na tej podstawie ma charakter uznaniowy, którego granice wyznaczają z jednej strony materialne przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w powołanym wyżej przepisie prawa, z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego zobowiązujące do: przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), a także wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Oznacza to, że przedmiotem oceny sądu jest zbadanie czy zastosowano prawidłowo § 8 ust. 7 rozporządzenia a następnie (o ile Sąd stwierdzi, że zachodziły przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w tym przepisie) ocena dokonanego przez organ uznania oraz zastosowanej przez niego w tym zakresie argumentacji.

Z powyżej przywołanego przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia wynika, iż ustawodawca określił trzy alternatywne przesłanki, których zaistnienie uprawnia do obniżenia dodatku funkcyjnego. Przesłanki te, to: 1. zmiana zakresu obowiązków służbowych, 2. zmiana warunków służby, 3. ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości.

W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż w okresie od

[...] marca 2016 r. (data wydania decyzji obniżającej dodatek służbowy) do 30 kwietnia 2016 r. (data ustania stosunku służbowego) nie doszło do zmiany zakresu obowiązków służbowych oraz zmiany warunków służby skarżącego funkcjonariusza. We wskazanym okresie, aż do dnia zakończenia służby w Policji, pełnił on funkcję [...] Miejskiego Policji w [...].

Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby w tym okresie został zmieniony zakres obowiązków służbowych przypisanych do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego.

Wobec powyższego pozostaje rozważyć, czy doszło do spełnienia trzeciej przesłanki z § 8 ust. 7 rozporządzenia, a mianowicie, czy ustały inne przesłanki, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości, tj. w wysokości 2475 zł miesięcznie. Z uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że dodatek funkcyjny został skarżącemu podwyższony na okres od 1 marca 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. do kwoty 4125 zł w związku z pozytywną oceną wywiązywania się przez policjanta z przydzielonych obowiązków służbowych oraz stopnia realizacji zadań i czynności służbowych.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu I instancji wynika, że organy podtrzymały dotychczasową pozytywną ocenę funkcjonariusza. Komendant Główny Policji wprost stwierdził, iż nie neguje wysokiej oceny wywiązywania się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych.

Organ I instancji wskazał, że podwyższenie w dniu 5 lutego 2016 r. funkcjonariuszowi dodatku służbowego do kwoty 4125 zł miesięcznie było związane z zamiarem rozwiązania stosunku służbowego z policjantem. Komendant Główny Policji wskazał zaś, że ustały inne przesłanki, które uzasadniały podwyższenie dodatku funkcyjnego, które nie wynikają jednakże z uzasadnienia rozkazu personalnego

o podwyższeniu dodatku funkcyjnego. Komendant Główny Policji nie wskazał, jakie to były przesłanki.

Zdaniem Sądu opisane powyżej motywy obniżenia skarżącemu dodatku funkcyjnego nie odpowiadają przesłankom określonym w § 8 ust. 7 rozporządzenia.

Z tego względu zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny organu I instancji naruszają powołany przepis, co miało wpływ na wynik sprawy.

Stosunek służbowy skarżącego ustał z dniem 30 kwietnia 2016 r. Brak jest

w związku z tym możliwości dalszego prowadzenia przez organ postępowania

i rozstrzygania w sprawie dodatku funkcyjnego Z.A.. Tylko policjantowi przysługuje uposażenie. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca,

w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysokości dodatku funkcyjnego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wysokości tego dodatku w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Stosownie do normy zawartej

w art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.)

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego, gdy nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej.

Wobec zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2016 r. bezprzedmiotowe w świetle art. 105 § 1 k.p.a. stało się rozstrzyganie przez organ

o dodatku funkcyjnym. Bezprzedmiotowość przedmiotowa wiąże się z brakiem możliwości ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego ze względu na brak przepisów prawa stanowiących podstawę prawną do wydania merytorycznej decyzji lub brak przedmiotu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego, bowiem uposażenie, z którym bezpośrednio związany jest dodatek funkcyjny, przysługuje tylko policjantowi. W takim stanie faktycznym organy nie mają możliwości orzekania o uposażeniu (dodatku funkcyjnym) wobec skarżącego, który nie jest już policjantem.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wskazania wymaga, że skarżący, działający w sprawie osobiście, nie wykazał poniesionych kosztów. Na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. skarżący działanie organu w sprawie ze stosunku służbowego nie miał obowiązku uiszczania kosztów sądowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2011 r., orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.