Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1408/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. A., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę [...] złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę [...] złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] złotych.


UZASADNIENIE

Prezydent. W. decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmówił przyznania M. Z. zasiłku celowego na pokrycie opłat [...].

Organ podał, że wnioskodawca w dniu [...] listopada 2012 r. złożył wniosek

o pomoc finansową m.in. na pokrycie opłat [...]. Rozpatrując podanie organ ustalił, że wnioskodawca uzyskuje dochód w wysokości [...] zł, na który składa się [...]. Wnioskodawca jest przewlekle chory, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, odrębne wobec zamieszkałych w tym samy lokalu [...], nie jest w lokalu przy [...] zameldowany, ani zgłoszony do czynszu, utracił prawo do zamieszkania w lokalu [...]. Organ stwierdził, że ponoszenie opłat [..] za lokal, w którym wnioskodawca mieszka, lecz nie jest zameldowany, ani nie spoczywa na nim obowiązek regulowania tychże opłat nie wyczerpuje przesłanek niezbędności w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb będących warunkiem koniecznym do przyznania zasiłku celowego. Wnioskodawca nie przedstawił żadnego dokumentu wskazującego na konieczność partycypowania

w opłatach.

W uzasadnieniu organ przywołał przepis art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Jak wynika z powyższego zapisu decyzja przyznająca zasiłek celowy ma cha-akter uznaniowy co oznacza, że organ przyznający pomoc nie jest zobowiązany do spełnienia wszystkich żądań strony. Każdorazowo o wysokości zasiłku celowego decyduje organ przyznający świadczenie zależnie od możliwości finansowych jakie posiada oraz potrzeb i liczby osób znajdujących się w kręgu jego zainteresowania. Obowiązkiem organu jest bowiem zabezpieczenie posiadanych śrocków dla wszystkich osób i rodzin wymagających wsparcia pomocy społecznej. Tym samym możliwość zaspokojenia potrzeb życiowych klientów determinowana jest

w głównej mierze posiadanymi przez pomoc społeczną możliwościami, głównie finansowymi. Zgodnie z art. 3 ust.4 ustawy w sytuacji, kiedy środki są ograniczone,

a potrzebujących jest wielu jest rzeczą naturalną, że nie każdy potrzebujący może otrzymać w danym czasie pomoc finansową w satysfakcjonującej go wysokości. Rozstrzygnięcia w zakresie zasiłku celowego leżą w sferze uznania administracyjnego choć nie oznacza to pełnej swobody i dowolności organu orzekającego, natomiast nakłada obowiązek załatwienia sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza on możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków a także nie nakazuje organowi spełnienia każdego żądania obywatela. Stanowiska te były wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2006 r. (I SA/Wa 104/2006) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn 26 września 2000 r. (I SA 945/00).

Od decyzji tej odwołał się wnioskodawca. W odwołaniu nie zgodził

się z uzasadnieniem decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że odmowa przyznania w niniejszej sprawie zasiłku celowego na pokrycie opłat w postaci [...] jest zasadna.

Kolegium powołując się na przepisy ustawy o pomocy społecznej wskazało, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Organ bada czy sprawa dotyczy zaspokojenia niezbędnych potrzeb umożliwiających wnioskodawcy życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Organ ustala dochód osoby i stwierdza, czy dochód ten kwalifikuje daną osobę do przyznania pomocy, czy też sprawę należy badać w trybie art. 41 ust. 1 ustawy.

Dokonując oceny całości materiału zgromadzonego w sprawie Kolegium uznało, że odwołanie jest niezasadne. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zgodnie z ust. 2, zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pobycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ustawodawca zakłada więc, przy spełnianiu ustawowych kryteriów, uznaniowe działanie organu pomocy.

W ocenie Kolegium, odmowa przyznania zasiłku celowego na pokrycie opłat [...] jest zasadna. Organ wskazał, że wnioskodawca mieszka przy

ul. [...] bez zameldowania. Wnioskodawca nie jest zgłoszony jako osoba zobowiązana do opłat[...] , nie ma więc obowiązku ich ponoszenia. Wnioskodawca nie udowodnił, że opłaty [...] ponosi w jakiejkolwiek wysokości.

Organ stwierdził, że zasiłek celowy na ponoszenie opłat [...] za lokal, do którego wnioskodawca nie ma uprawnień, nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej i byłoby sprzeczne z przepisami ustawy o pomocy społecznej.

Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że decyzje dotyczące zasiłków celowych maja charakter uznaniowy, co oznacza, ze nawet spełnienie warunków koniecznych do jego uzyskania nie oznacza, że po stronie organu powstaje obowiązek przyznania zasiłku. Udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia

[...] kwietnia 2013 r. stała się przedmiotem skargi M. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, że decyzja jest niezgodna

z ustawą o pomocy społecznej, albowiem pomimo spełnienia kryteriów organ odmawia przyznania zasiłku celowego. Zdaniem skarżącego sprawa nie została załatwiona zgodnie ze słusznym interesem strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi powołując się na dotychczasowe ustalenia.

Reprezentujący skarżacego pełnomocnik, w piśmie procesowym z dnia

13 listopada 2013 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego

z urzędu, które nie zostały opłacone ani w całości ani w części, zarzucił naruszenie

art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedokonaniu przez organ

II instancji własnych ustaleń faktycznych, niezebraniu i nierozpatrzeniu materiału dowodowego a powieleniu i oparciu się na ustaleniach stanu faktycznego dokonanych przez organ I instancji. Pełnomocnik zarzucił lakoniczne i nienależyte uzasadnienie podstawy prawnej i faktycznej decyzji skutkujące nierozpoznaniem sprawy w drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie niniejszej, zarówno organ II instancji, jak i organ I instancji wydając decyzje administracyjne nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Zgodnie z art. 39 ust 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej stronie może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, także kosztów pogrzebu. Użycie sformułowania "w szczególności" oznacza, że jest to katalog przykładowy. Organy prawidłowo w niniejszej sprawie przyjęły, że z brzmienia unormowań art. 39 i użytego

w nich zwrotu "może", wynika, że decyzja wydana w tym trybie przez organ administracji, ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powoduje,

że nawet fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje

się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 3 ust. 1 i 4 cytowanej ustawy).

W ocenie Sądu, organ odmawiając przyznania zasiłku na pokrycie opłat [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Również organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W sprawie tej został zebrany pełny materiał dowodowy, a ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy obu instancji są prawidłowe. Zarówno organ I jak i II instancji rozważyły cały materiał dowodowy wydając decyzje, które odpowiadają prawu. Organy prawidłowo ustaliły, że wnioskodawca uzyskuje dochód w wysokości [...] zł, na który składa się [...]. Wnioskodawca jest przewlekle chory, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i mieszka w lokalu mieszkalnym z [...]. Organy ustaliły też, że wnioskodawca nie jest w tym lokalu zameldowany, ani obowiązany do uiszczania czynszu. Utracił prawo do zamieszkania w lokalu [...].

Niezasadny jest tym samym w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1

i art. 80 k.p.a. Sama odmienna ocena strony, co do zasadności odmowy przyznania zasiłku celowego w tej sprawie, nie stanowi o trafności zarzutów. Nie ulega też wątpliwości, że sprawa rozpoznana została w obu instancjach, choć uzasadnienie decyzji organu II instancji nie odpowiada w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienie to pozostaje jednakże bez wpływu na wynik sprawy.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy organom nie można zarzucić dowolności

w jej rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Organy zasadnie uznały – w stanie faktycznym sprawy – że wnioskowana pomoc nie stanowi niezbędnej potrzeby bytowej. Powyższe ustalenie stanowi zaś istotę niniejszej sprawy (v. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 627/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca pozostaje pod opieką OPS. Mieszka w lokalu, do którego nie ma tytułu prawnego,[...]. Opłaty mieszkaniowe są regulowane przez inne osoby mieszkające w tym lokalu mieszkalnym [...]. Wnioskodawca nie ma obowiązku [...] i z materiału dowodowego nie wynika, aby[...], a zatem powyższe nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej strony (v. wyrok NSA

z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1937/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie przepisu art. 39 ustawy o pomocy społecznej, okoliczność, że żądana pomoc mieści się w katalogu potrzeb, na zaspokojenie których może być on przyznany nie oznacza, że wniosek złożony przez osobę, która nie przekracza kryterium dochodowego, zostanie jej przyznany. Przyznanie zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego. Jest to świadczenie fakultatywne zarówno w zakresie jego przyznania jak i wysokości. Udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Nadto, organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. W ramach pomocy społecznej nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt l OSK 1464/06, Lex nr 299415; z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt l OSK 624/07, Lex nr 500091; z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1498/10).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie

1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku, Sąd oparł na przepisie art. 250 powołanej ustawy.