Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 845/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 84
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 81  ust. 11 i ust. 12, art. 84
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 maja 2017 r znak [...], po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Starosty P z dnia [...] 2017 r. orzekającej o cofnięciu A. P. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów wydanego w dniu [...] 2004 r. -działając na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 4 i ust. 12, art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (zwane dalej "ustawą"), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji.

Ustalono następujący stan sprawy. W dniu 28.11.2016 r. Starosta P został poinformowany pismem Starostwa Powiatowego w B o dokonaniu badania technicznego pojazdu, w którym dokonano zmiany konstrukcyjnej powodującej zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym, oraz wydanie przez diagnostę A. P. zaświadczenia badania technicznego pojazdu marki Mercedes [...], nr rej. [...], nr [...]. Dokonano zmiany rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego na samochód specjalny, podrodzaj pogrzebowy (zmiany nie naruszyły konstrukcji nadwozia, a w następstwie przeprowadzonych zmian konstrukcyjnych, ilość miejsc siedzących w przedmiotowym pojeździe została zwiększona do 6 miejsc), w fabryczne miejsca kotwień zamontowano fabryczne fotele pasażerskie zintegrowane z pasami bezpieczeństwa.

Według zaświadczenia, pojazd spełnia wymagania techniczne, a wszystkie zamontowane elementy posiadają znaki homologacyjne. Ponadto, w wyniku dokonanych przez rzeczoznawcę samochodowego, mgr inż. J. M. oględzin przedmiotowego samochodu ciężarowego, zawarte w opinii technicznej nr [...] z dnia 18.10,2016 r. wnioski o treści: "przedstawiony do badania pojazd został przystosowany do przewozu zwłok. Dokonane zmiany łącznie z dodatkowymi miejscami w przedziale pasażerskim zostały wykonane w sposób prawidłowy, przekształcając badany pojazd w specjalny pogrzebowy".

Starostwo Powiatowe w B 3 listopada 2016 r. zwróciło się do M Sp. z o.o. w W, z zapytaniem czy przedmiotowy pojazd został wyposażony w punkty kotwiczenia siedzeń oraz możliwość dokonania montażu pasów bezpieczeństwa pozwalające na wyposażenie obecnie pojazdu w 6 miejsc.

W odpowiedzi zwrotnej M Sp. z o.o. poinformował, iż przedmiotowy "pojazd został wyprodukowany jako pojazd ciężarowy kategorii NI, w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej Nr el [...] na zamówienie rynku francuskiego. Pojazd ten miał fabrycznie zamontowane fotele na 3 miejsca (fotel kierowcy i podwójna ławka pasażera), miał fabrycznie zamontowaną przegrodę oddzielającą przestrzeń pasażerską od ładunkowej i nie miał fabrycznie zamontowanych dodatkowych punktów mocowania foteli oraz pasów bezpieczeństwa w przestrzeni ładunkowej". Ponadto M Sp. z o.o. poinformował, iż przedmiotowa odpowiedź opisuje stan pojazdu na moment opuszczenia zakładu produkcyjnego oraz że nie posiadają danych dotyczących ewentualnej przebudowy przedmiotowego pojazdu przed procesem rejestracji lub w okresie eksploatacji.

W dniu 15 grudnia 2016 r. w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w K przeprowadzono kontrolę przez uprawnionych pracowników Starostwa, która potwierdziła, iż rzeczywiście w przedmiotowej stacji dokonano w dniu 25.10.2016 r. badania technicznego pojazdu marki Mercedes [...].

Jak wynika z rejestru i wydanego zaświadczenia nr [...] z opisem zmian w pojeździe diagnosta A. P. badający stan techniczny pojazdu wydał pozytywny wynik badania oraz stwierdził bez żadnych zastrzeżeń, że pojazd spełnia wymagania techniczne zgodnie z art. 66 ustawy.

W związku z powyższym Starosta P wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia imiennych uprawnień A. P., do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Diagnosta złożył pisemne wyjaśnienie, iż pojazd Mercedes [...], o nr rej. [...], został przywrócony do stanu z trzema miejscami siedzącymi, a badanie w wersji poprzedniej zostało przeprowadzone na podstawie nie właściwej opinii technicznej. Dokonał korekty w/w badania technicznego pojazdu po wymontowaniu dodatkowych miejsc siedzących, a pojazd został zarejestrowany i dopuszczony do ruchu jako samochód specjalny pogrzebowy. Do w/w wyjaśnień zostały dołączone następujące dokumenty takie jak: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, opis zmian dokonanych w pojeździe oraz kserokopia dowodu rejestracyjnego. Korekta została wykonana dnia 19 grudnia 2016 r. tj. po przeprowadzeniu pierwszej kontroli stacji.

Na tej podstawie w dniu [...] 2017r. została wydana decyzja zmieniająca decyzję Starosty B w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu w ten sposób, że została wprowadzona zmiana rodzaju pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego wydanego dla przedmiotowego pojazdu z zachowaniem dotychczasowej ilości miejsc siedzących (3).

Organ podał, iż zgodnie z art. 84 ust 3 pkt 2 ustawy z Prawo o ruchu drogowym, Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli o której stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wypisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zatem skoro stwierdzono, że diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym, Starosta zobowiązany jest ustawowo z urzędu cofnąć diagnoście uprawnienia na podstawie art. 84, ust. 3 pkt 2.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji powołano również treść § 9b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022), z którego wynika, iż w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii NI) i samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony (kategorii N2) o nadwoziu rodzaju BB mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zmianie liczby siedzeń, jeżeli pojazd spełnia wymagania, o których mowa w pkt 3.5., pkt 3.6. oraz pkt 3.8. dla pojazdów kategorii NI, części A załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów i bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów spełnione są wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów nr 14, 17 EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ z zastrzeżeniem § 9c. Jednostką uprawnioną w tym zakresie i wydającą potwierdzenie jest: ITS, PIMOT.

Przedmiotowy pojazd był homologowany maksymalnie na 3 miejsca siedzące, fotel kierowcy i podwójna ławka pasażera zgodnie z homologacją WE Nr [...] pojazd ten miał zamontowaną przegrodę oddzielającą przestrzeń pasażerską od ładunkowej i nie miał fabrycznie zamontowanych dodatkowych punktów mocowania foteli oraz pasów bezpieczeństwa w przestrzeni ładunkowej, diagnosta wykonując badanie techniczne pojazdu marki Mercedes [...] o nr [...], numer rejestracyjny [...], winien dokonać sprawdzenia wynikającego z § 3 ust. l pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 776 z późn. zm.) oraz określić prawidłowość wyniku przedmiotowego badania technicznego mając na uwadze wytyczne zawarte w pkt. 6.2.6 i pkt. 7.1.2 załącznika nr l do w/w rozporządzenia oraz § 9b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz.U. z2016r. poz. 2022).

Organ podkreślił, że zgodnie z w/w rozporządzaniem w przypadku przeprowadzenia okresowego badania technicznego pojazdu, diagnosta winien zadbać, czy miejsca siedzące zamocowano w punktach konstrukcyjnie do tego przeznaczonych (pkt 6.2.6 - działu l załącznika l do rozporządzenia). W przypadku, jeżeli siedzenia mocowane są w miejscach do tego nieprzewidzianych konstrukcyjnie dla danego typu pojazdu oraz gdy śruby mocujące siedzenia są bez oznaczenia cech wytrzymałościowych diagnosta winien stwierdzić negatywny wynik badania technicznego. W związku z tym zachodzi konieczność ustalenia czy w przedmiotowym pojeździe, dodatkowe miejsca siedzące zostały zamontowane w punktach konstrukcyjnie do tego przystosowanych przez producenta.

W przeciwnym wypadku zatwierdzenie tych zmian będzie wymagało przeprowadzenia badań wytrzymałości siedzeń i ich mocowania oraz punktów kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, wykonanych przez jednostkę uprawnioną, do których należą Przemysłowy Instytut Motoryzacji oraz Instytut Transportu Samochodowego.

Zdaniem organu l instancji diagnosta A. P. nie dopełnił obowiązku wynikającego w/w rozporządzenia, czym naruszył przepisy obowiązującego prawa.

A.P. od decyzji organu l instancji złożył odwołanie. Decyzji zarzucił naruszenie m.in.:

art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie skutkujące cofnięciem skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych, a to wskutek przyjęcia, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 w/w ustawy, stwierdzono wydanie przez skarżącego zaświadczenia albo dokonanie wpisu dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami;

naruszenie art. 7 i 8 Kpa w zw. z art. 77 §1 Kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz poprzez niezabranie, a tym samym nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. Podkreślił, iż badanie techniczne pojazdu, wykonane zostało w sposób należyty z uwzględnieniem ciążących na diagnoście obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

W konkluzji odwołania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Podzieliło stanowisko organu l instancji zarówno w zakresie ustaleń prawnych jak i faktycznych

Wskazało, że pojazd miał fabrycznie zamontowane 3 miejsca oraz fabrycznie zamontowaną przegrodę oddzielająca przestrzeń pasażerską od ładunkowej i nie miał fabrycznie zamontowanych dodatkowych punktów mocowania foteli oraz pasów bezpieczeństwa w przestrzeni ładunkowej. Stwierdziło, iż zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt. l i 2 ustawy oraz przede wszystkim § 9b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii N1) i samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony (kategorii N2) o nadwoziu rodzaju BB mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zmianie liczby siedzeń, jeżeli pojazd spełnia wymagania, o których mowa w pkt 3.5., pkt 3.6. oraz pkt 3.8. dla pojazdów kategorii N1, części A załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów i spełnione są wymagania techniczne dotyczące wrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14, 17 EKG CNZ. wykonanymi przez jednostkę uprawnioną. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ (z zastrzeżeniem § 9c), a jednostkami uprawnionymi w tym zakresie i wydającymi stosowne potwierdzenia są: ITS (Instytut Transportu Samochodowego) i PIMOT (Przemysłowy Instytut Motoryzacji).

Zdaniem organu II instancji, diagnosta winien w pierwszej kolejności zbadać, czy miejsca siedzące zamocowano w punktach konstrukcyjnie do tego przeznaczonych (pkt 6.2.6 - dział l załącznika nr l do rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26.06.2012 r., bowiem w przypadku gdy siedzenia mocowane są w miejscach do tego nieprzewidzianych konstrukcyjnie dla danego typu pojazdu oraz gdy śruby mocujące siedzenia są bez oznaczenia cech wytrzymałościowych (czego potwierdzenia brak w przedmiotowej dokumentacji) diagnosta winien stwierdzić negatywny wynik badania technicznego. Podobnie w przypadku pasów bezpieczeństwa (pkt. 7.1.2 działu l zał. nr 1) diagnosta winien przeprowadzić kontrolę organoleptyczną i sprawdzić działania tych pasów -czego potwierdzenia brak w aktach sprawy.

W ocenie Kolegium A. P. nie dopełnił obowiązku wynikającego z w/wym. rozporządzenia. Diagnosta wskazuje, iż jego badanie zostało przeprowadzone na podstawie opinii technicznej biegłego rzeczoznawcy J. M., która później okazała się niewłaściwa. Kolegium stwierdziło, że mając na uwadze przepisy ustawy oraz w/w rozporządzeń, rzeczoznawca winien wypowiadać się odnośnie nowych parametrów w pojeździe, a nie zgodności ich z art. 66 ustawy. Ocena zgodności należy wyłącznie do diagnosty. Nadto brak jest obligatoryjnego nakazu przeprowadzania badań w przedmiotowym zakresie przez biegłych. Art. 81 ust. 13 ustawy stanowi, iż w razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a. Rzeczoznawca może, lecz nie musi wypowiadać się w kwestii nowych parametrów. Mimo, że diagnosta dokonał korekty przedmiotowego badania technicznego pojazdu po wymontowaniu dodatkowych miejsc siedzących, to jednak nie ma znaczenia. Nie jest to przesłanka zwalniająca z odpowiedzialności.

Podsumowując, Kolegium wskazało, że osobą, która ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za należyte przeprowadzenie kontroli danego pojazdu jest upoważniony diagnosta. Z treści art. 84 ustawy wynika jednoznacznie, iż ustawodawca przywiązuje duże znaczenie do kwalifikacji i profesjonalizmu diagnosty, uznając, iż w dużej mierze to od jego umiejętności i rzetelności zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu, a co za tym idzie, bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Dlatego też diagności są podmiotami wyłącznie upoważnionymi do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Kolegium na poparcie swojego stanowiska powołało się na wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1393/13, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r, sygn. akt II GSK 1395/10), wyrok NSA z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2175/11. W tym ostatnim wyroku NSA, stwierdził, że skoro zgodnie z literalnym brzemieniem przepisu uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w pkt 1 i 2 przepisu - to oczywiste jest, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. W razie ustalenia zaś, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie w toku prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania dowodowego w sposób rzetelny zgromadzono materiał, który pozwalał na dokonanie obiektywnych i nie budzących wątpliwości ustaleń, że diagnosta przeprowadził badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, w wyniku czego wydał zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym, co wypełnia przesłankę z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Jednocześnie organ nie naruszył w tym zakresie stosownych przepisów art. 7 i art. 77 kpa. Mając na uwadze zgromadzone dowody oraz stanowisko w zakresie znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, brak jest podstaw do przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Mając powyższe stwierdzono, iż zostały spełnione przesłanki z art. 84 ust. 3 prawa o ruchu drogowym.

Na powyższą decyzję z dnia 31 maja 2017 r Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. P., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Decyzji Kolegium zarzucił naruszenie:

1/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji na podstawie której organ l instancji cofnął skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych;

2/ art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz poprzez niezebranie, a tym samym nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie ustalenia istnienia odpowiedniego oznaczenia śrub mocujących siedzenia pojazdu (co do ich cech wytrzymałościowych) oraz wykonania przez skarżącego kontroli organoleptycznej pasów bezpieczeństwa.

W uzasadnieniu wskazano, że organy obu instancji nie uwzględniły regulacji zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Badany przez skarżącego pojazd Mercedes [...] odpowiadał wszystkim enumeratywnie wymienionym w ustawie wymogom, co zostało potwierdzone w niezależnej opinii rzeczoznawcy.

W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza, bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

to, aby od czynności diagnostycznych odsunięci zostali diagności nierzetelni.

Z konstrukcji art. 84 ust. 3 ustawy, a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa" wynika, że ma on taki obowiązek, gdy stwierdzi uchybienia wskazane w przywołanej regulacji. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od stopniowalnej winy, skoro jest to sankcja administracyjna oraz motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 lub 2 ustawy. Na treść wydanej decyzji nie może też wpłynąć dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty, ten jest bowiem zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. Zostały one uregulowane przede wszystkim w ustawie, ale też w przepisach wykonawczych.

Istotą sporu w sprawie jest legalność zaświadczenia badania technicznego pojazdu marki Mercedes [...], nr rej. [...], nr VIN [...] wydanego przez skarżącego, a to w zakresie że zmiany konstrukcyjne odnośnie ilość miejsc siedzących w przedmiotowym pojeździe (zwiększone z 3 do 6 miejsc), spełniają wymagania techniczne, a wszystkie zamontowane elementy posiadają znaki homologacyjne. Skarżący badający stan techniczny pojazdu wydał pozytywny wynik badania oraz stwierdził bez żadnych zastrzeżeń, że pojazd spełnia wymagania techniczne zgodnie z art. 66 ustawy- Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie sądu mają rację organy obu instancji, że diagnosta ma żadnych uprawnień do samowolnej zmiany danych tego rodzaju, naruszając m. in. kompetencje homologacyjne.

Zgodnie z § 9b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii N1) i samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony (kategorii N2) o nadwoziu rodzaju BB mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zmianie liczby siedzeń, jeżeli pojazd spełnia wymagania, o których mowa w pkt 3.5., pkt 3.6. oraz pkt 3.8. dla pojazdów kategorii N1, części A załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów i spełnione są wymagania techniczne dotyczące wrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14, 17 EKG CNZ. wykonanymi przez jednostkę uprawnioną. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ (z zastrzeżeniem § 9c).

Jednostkami uprawnionymi w tym zakresie i wydającymi stosowne potwierdzenia zgodnie z wydanym na podstawie art. 70za ust. 9 ustawy to jest Obwieszczeniem Ministra infrastruktury i budownictwa z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie wykazu jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz badań potwierdzających spełnianie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - zgodnie z załącznikiem są następujące jednostki uprawnione

1. Przemysłowy Instytut Motoryzacji z siedzibą w W

2. Instytut Transportu Samochodowego z siedzibą w W:

3. Instytut Technologiczno-Przyrodniczy z siedzibą w F

4. Instytut Badań i Rozwoju Motoryzacji B Sp. z o.o. z siedzibą w B

5. Przemysłowy Instytut Maszyn Budowlanych Sp. z o.o., z siedzibą w K

6. Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych - Oddział Szkła i Materiałów Budowlanych z siedzibą w K

7. Politechnika [...] - Laboratorium Elektrotechniki Pojazdowej, z siedzibą w K Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Oponiarskiego "S" Sp. z o.o., z siedzibą w P Instytut Pojazdów Szynowych "T", w P

10. A R.T. Z. Spółka Jawna - Laboratorium Badań Szkła, w K

11. Laboratorium Badań Homologacyjnych A. M. w S

W sprawie okolicznością niesporną jest, że w pojeździe zamocowano dodatkowe miejsca siedzące nie w punktach konstrukcyjnie do tego przeznaczonych.

W takim w przypadku, gdy siedzenia mocowane są w miejscach do tego nieprzewidzianych konstrukcyjnie dla danego typu pojazdu diagnosta winien stwierdzić negatywny wynik badania technicznego. Podobnie w przypadku pasów bezpieczeństwa.

Natomiast jednostkami uprawnionymi do takich badań prawidłowości takich zmian są wyżej wskazane Obwieszczeniem jednostki, o czym diagnosta powinien wiedzieć. W zakresie homologacji jest to wiedza podstawowa. Niedopuszczalne było w tym zakresie było posiłkowaniem się opinią rzeczoznawcę samochodowego, który nie reprezentował wskazanych jednostek. Stąd też ten zarzut skargi naruszenia art. 84 ust. 3 pkt 2 jest nieuzasadniony. Podobne uwagi należy poczynić do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a, art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że wbrew temu zarzutowi stwierdzić, że organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy.

Należy jeszcze podkreślić, że odpowiedzialność wynikająca z przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d. ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost treść tego przepisu: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Organ nie ma więc swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień, gdy zaistnieją okoliczności, o których mowa w ww. przepisie. Art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy nie daje również organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę, nie mogą być brane pod uwagę (por. wyroki NSA: z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11; z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 619/11, z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1395, z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 46/14; z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt 11 GSK 60/12).

Sąd przyjął wobec bezspornego faktu, że skarżący jako uprawniony diagnosta, dokonując badań diagnostycznych w badanym pojeździe o przeprowadzonych zmianach konstrukcyjnych, ilość miejsc siedzących do 6 z pasami bezpieczeństwa, bez stosownej opinii jednostek uprawnionych wbrew obowiązującym przepisom prawa, wydał zaświadczenie, że pojazd spełnia wymagania techniczne, a wszystkie zamontowane elementy posiadają znaki homologacyjne, podczas gdy wyprodukowany pojazd jako pojazd ciężarowy kategorii NI, w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej Nr [...] miał fabrycznie zamontowane fotele na 3 miejsca (fotel kierowcy i podwójna ławka pasażera) i nie miał fabrycznie zamontowanych dodatkowych punktów mocowania foteli oraz pasów bezpieczeństwa w przestrzeni ładunkowej.

W świetle wskazanych wyżej okoliczności faktycznych wynika, że skarżący wydając zaświadczenia pozytywne, nie wykonał w sposób prawidłowy czynności mieszczących się w zakresie jego obowiązków, czym naruszył przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy stanowiący podstawę cofnięcia uprawnień diagnoście. Skoro przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, to już stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji.

Sąd l instancji w całości zaakceptował stanowisko organów dotyczące ustalenia, że skarżący za naruszenie ww. przepisów ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.