Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 206/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92c
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2017 r. nr [...], którą GITD działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zra.}, Ip. 5.2, Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2017r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1450 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt złotych),

- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania tej decyzji doszło w następujących okolicznościach.

W wyniku kontroli drogowej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] nałożył na W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B. karę pieniężną w wysokości 1.450 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut

2. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej, [...] oraz naczepy o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2017 r., w miejscowości [...] na drodze wojewódzkiej nr [...].

Zatrzymanym pojazdem kierował Pan O. H. w załodze z Panem O. Y., który w chwili kontroli wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Przebieg i wyniki kontroli przedstawiono w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].07.2017r.

Na podstawie powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] września 2017r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1450 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt złotych).

Pismem z dnia [...] października 2017 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji organu wojewódzkiego.

W odwołaniu podniesiono, że organ I instancji niezasadnie nałożył karę pieniężną na kierowcę Pana O. Y. W ocenie strony organ I instancji nie uzasadni! wystarczająco decyzji. W związku z powyższym strona wnosi o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania w trybie odwoławczym Główny Inspektor Transportu Drogowego swoją decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia GITD wskazał, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych.

Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92 b ust. 1 - 2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia WE nr 561/2006.

Zgodnie z art. 189a § 2 kpa w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej.

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej.

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa.

Organ centralny wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 wr zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto, należy wskazać, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1.

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w- tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęta 30 minut; Ip. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pól godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w7 czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

• o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych,

• za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 złotych.

GITD podkreślił, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca Pan O. Y. prowadził pojazd w okresie od godz. 09:19 do godz. 19:46 dnia [...].07.2017r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 16 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 46 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że zasadne było nałożenia kary pieniężnej w wysokości 350 złotych za stwierdzone naruszenia określone Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę; Ip. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ podkreślił, że stosownie do art. 4 lit. f rozporządzenia 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustaiwy o transporcie drogowym która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

• o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych;

• za każdą następną rozpoczętą godzinę karą pieniężną w wysokości 200 złotych.

Analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca Pan O. Y. o godz. 23:10 dnia [...].07.2017r, rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał okres odpoczynku trwający jedynie 3 godziny i 16 minut tj. od godz. 19:54 do godz. 23:10 dnia [...],07.2017r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 44 minuty z wymaganego 9-godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W niniejszym stanie faktycznym nie można zastosować 30-godzinnego okresu rozliczeniowego, ponieważ Pan O. Y. zakończył prowadzenie pojazdu w dniu [...].07.2017r. o godz. 19:54. natomiast drugi kierowca Pan O. H. wylogował swoją kartę kierowcy o godz. 15:27. W związku z tym nie zostały spełnione warunki stworzenia załogi zgodnie z jej definicją znajdującą się w art. 4 lit. o rozporządzenia 561/2006 zgodnie, z którą: "załoga kilkuosobowa oznacza sytuację, w której w trakcie każdego okresu prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma kolejnymi dziennymi okresami odpoczynku, lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku>., a tygodniowym okresem odpoczynku. w pojeździe przebywa co najmniej dwóch kierowców w celu prowadzenia pojazdu. Przez pierwszą godzinę obsady kilkuosobowej obecność innego kierowcy lub kierowców jest fakultatywna, ale przez pozostałą część tego okresu jest obowiązkowa." Ponadto, należy podkreślić, iż gdyby Pan O. H. wyjąłby kartę kierowcy, a mimo to pozostawałby w pojeździe to należałoby stwierdzić wtedy naruszenie, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd zagrożone karą pieniężną w wysokości 5000 zł.

Zdaniem GITD mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1100 złotych za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy zważył, iż łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 1450zł (słownie: jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt) złotych.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu organ odwoławczy zważył, iż wydruk, o którym pisze strona, nie znajduje się w aktach sprawy. Ponadto, w protokole kontroli drogowej wskazane zostało, że nie został okazany wydruk, który uzasadniałby odstąpienie od stosowania przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy. Dodatkowo, należy wskazać, iż strona nie przedstawiła żadnego innego dowodu, który potwierdzałby fakt, że Pan O. H. rzeczywiście potrzebował pilnej wizyty lekarskiej. Ponadto, z akt sprawy wynika, iż Pan O. H. oświadczył w czasie kontroli, że do naruszeń doszło z winy kierującego i niewłaściwej organizacji zadania przewozowego.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nieukarania Pana O. H. organ odwoławczy wyjaśnia, iż na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, nie można stwierdzić, iż Pan O. H. naruszył przepisy dotyczące czasu pracy kierowcy. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 kpa. podnieść należy, iż w przedmiotowej sprawie organ, który wydał zaskarżoną decyzję, wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Strona zarzuciła również naruszenie art. 77 kpa. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast stosownie do art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawy rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371). W odwołaniu strona podnosi, że kierowcy powinni zostać przesłuchani, jako świadkowie. W tym miejscu należy zaznaczyć, że organ i instancji wydając postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu sporządził wyczerpujące uzasadnienie. Co więcej, postepowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10 § 1 kpa, strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji prawo do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Podkreślić bowiem należy, iż strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ odwoławczy wskazuje, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisówT socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

W toku postępowania strona okazała kserokopię umów o pracę na okres próbny Pana O. H. oraz Pana O. Y., oświadczenia Pana O. H. oraz Pana O. Y., a także certyfikatu uczestnictwa w szkoleniu Pana O. H. oraz Pana O. Y. W ocenie organu odwoławczego powyższe dowody świadczą jedynie o fakcie zatrudnienia ww. kierowców. Powyższe dowody nie dowodzą, że przedsiębiorca zapewnia właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Z żadnego z powyższych dowodów nie wynika bowiem, że przedsiębiorca prawidłowo planuje zadania przewozowe.

Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ww. aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto, przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu.

Strona zarzuciła rozstrzygnięciu organu i instancji naruszenie przepisu z art. 92c ust. i pkt 1 u.t.d. Jednocześnie w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Odwołujący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby świadczyć o zaistnieniu okoliczności nadzwyczajnych oraz nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c utd. Strona nie przedstawiła również dowodu potwierdzającego nagłą chorobę Pana O. H. Organ odwoławczy podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

GITD wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że jest rzeczą oczywistą, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność ten przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powitanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

W tych okolicznościach GITD uznał, że kara nałożona na przedsiębiorcę była zasadna zaś postępowanie przeprowadzono zgodnie z prawem.

Powyższa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. została zaskarżona przez W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa i bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności. W skardze podniesiono, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie wyjaśnia niespójności stwierdzonych podczas kontroli i prowadzonego postępowania przez Organ I instancji jak i Organ II instancji. Skarżący zarzucił, że Organ II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w podnoszonych przez niego wyjaśnieniach.

W tych okolicznościach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W sprawie niniejszej kara została prawidłowo nałożona na przedsiębiorcę.

Sąd stwierdza, że ustalone podczas kontroli przekroczenie dopuszczalnego czasu pracy kierowcy miały miejsce.

Należy stwierdzić, że wydłużony czas pracy i skrócony czas odpoczynku kierowcy powodują jego nadmierne zmęczenie i mogą doprowadzić do poważnego wypadku.

To rzeczą przedsiębiorcy organizującego transport drogowy jest stworzenie takiego systemu pracy kierowców, aby nie dochodziło do tego rodzaju nieprawidłowości. W sprawie niniejszej tak się jednak nie stało.

Przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby świadczyć o zaistnieniu okoliczności nadzwyczajnych oraz nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c utd. Nie przedstawiono dowodu potwierdzającego nagłą chorobę Pana O. H.

Sąd zauważa że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

Jest rzeczą oczywistą, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego dowodów na istnienie okoliczności, mogących obalić ustalenia organów administracji.

Sąd stwierdza, że skarżący ( przez brak należytej kontroli i odpowiednich szkoleń kierowców) miał wpływ na powstanie naruszenia.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż w sprawie nie zachodziły podstawy do uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie i do umorzenia postępowania.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd zauważa, że wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół. Nie ma więc żadnych powodów, żeby podważać wyniki kontroli, na których oparto podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Podkreślić także należy, że wysokość kar za poszczególne naruszenia jest ściśle określona w przepisach prawa i nie zależy od woli organów transportu drogowqego.

W sprawie niniejszej wysokość kary ustalono w sposób prawidłowy.

W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Istotne jest przy tym, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest wyczerpujący, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na stronę skarżącą stosownej kary, której wysokość została ustalona w sposób prawidłowy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.