Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 301/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 pkt 3, art. 87 ust. 1, 2 i 3, art. 92 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Krystyna Stec Sędziowie – Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) - Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant – Katarzyna Dziok po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez karty opłaty drogowej, oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w L. wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej wynikającej z naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r. nr 204, poz. 2088), informując o tym Z. M.

Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zakreśleniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenie się co do zebranego materiału i dowodów, decyzją z dnia z dnia [...] (Nr [...]), Naczelnika Urzędu Celnego w L. wymierzył Z. M., (prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie transportu ciężarowego na podstawie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, ważnej od 1 maja 2004 r. do 28 października 2007 r.), karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że funkcjonariusze celni w dniu [...] na drodze krajowej dokonali kontroli dokumentów samochodu ciężarowego marki SCANIA o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki SCHMITZ o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku podjętych czynności kontrolnych ustalono, iż właścicielem pojazdu był przedsiębiorca – Z. M. - natomiast kierowcą A. S. Ustalono, że kierujący pojazdem samochodowym wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy bez posiadania ważnej karty opłaty drogowej, funkcjonariuszom celnym kierowca przedstawił bowiem nieważną półroczną kartę opłaty drogowej nr [...], której termin ważności upłynął w dniu 12 marca 2005 r. W związku z powyższym organ celny wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu celnego, w związku z brakiem ważnej karty opłaty drogowej za przejazd, naruszony został przepis art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z postanowieniami tego artykułu, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. W konsekwencji zasadne stało się nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, zgodnie z pkt 1.4.1. załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym. Wskazany załącznik (pkt 1.4.2.) przewiduje wprawdzie wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe ważnej karty opłaty drogowej, Dotyczy to jedynie karty opłaty drogowej półrocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli. W sprawie warunek ten nie został spełniony. Przedstawiona przez stronę półroczna karta opłaty drogowej zakupiona została w dniu 14 marca 2005 r. (w dniu kontroli) i ważna była od 14 marca 2005 r. do 13 września 2005 r.

W odwołaniu strona, reprezentowana przez Pełnomocnika, wniosła o; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie wywołałoby wyjątkowo ciężkie skutki dla odwołującego się i jego rodziny; uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że nie zgadza się z ustaleniami stanu faktycznego i prawnego decyzji, że w dniu kontroli odwołujący się nie posiadał ważnej karty opłaty drogowej. Jej zdaniem decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art. 42 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przez błędną kwalifikację i niewłaściwe zastosowaniu przepisów, ponadto decyzję oparto na błędnych ustaleniach faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Opłata bowiem została uiszczona przez skarżącego, czego dowodem jest karta nr [...], ważna od dnia 14 marca 2005 r. do 13 września 2005 r., fakt jej istnienia przyznaje sam organ. Zarówno ustawa o transporcie drogowym jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych nie regulują kwestii, kiedy przedsiębiorca ma obowiązek uiszczenia opłaty drogowej, tym bardziej, iż na karcie półrocznej opłaty drogowej nie ma obowiązku wpisywania godziny jej ważności, dlatego karty te ważne są "od daty wydania", a więc w sprawie od dnia 14 marca 2003 r. W odwołaniu wskazano w tym kontekście, że decyzja jest sprzeczna wewnętrznie określając ważność karty opłaty drogowej nr [...] na dzień 14 marca 2005 r. i jednocześnie stwierdzając w decyzji brak uiszczonej opłaty na dzień 14 marca 2005 r. Uprzednia karta ważna była do dnia 12 marca 2005 r., skoro kurs odbywał się od poniedziałku (tj. 14 marca 2005 r.) nie było potrzeby aby na dzień 13 marca 2005 r. (niedzielę) dokonać zakupu nowej karty.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poinformował również stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału. Następnie decyzją z dnia [...] (Nr [...]), wydana na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000r ze zm.), art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. z 2004 r., Dz. U. nr 204, poz. 2088), pkt. 1.4.1. załącznika do ustawy oraz §3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...].

Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Natomiast zgodnie z art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m. in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.

Natomiast w sprawie jednoznacznie ustalono, że w trakcie kontroli kierujący pojazdem przedstawił nieważną półroczną kartę opłaty drogowej nr [...]. Oznacza to, zdaniem organu, iż przedłożona do kontroli karta nie stanowiła dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. W tym stanie, zdaniem organu odwoławczego, stosownie do postanowień art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiącego, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych w art. 92 ust. 1 pkt. 1 - 6 podlega karze pieniężnej, zasadnie stało się jej wymierzenia stronie na zasadach i wysokości określonej zgodnie z art. 92 ust. 4 w załączniku do ustawy. Natomiast zgodnie z pkt. 1.4.1. załącznika do ustawy, wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Ustosunkowując się do twierdzenia strony, iż posiadała wykupioną w dniu kontroli (14 marca 2005 r.) półroczną kartę opłaty drogowej nr [...], Dyrektor Izby Celnej wskazał, że ważna kartę opłaty drogowej należy posiadać fizycznie przy siebie lub w pojeździe w trakcie dokonywania kontroli i okazywać ją na żądanie kontrolującego. Jedynie, zgodnie z pkt. 1.4.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej miesięcznej, półrocznej i rocznej - wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli - skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 200 zł. Natomiast w sprawie bezsporne jest to, że w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji strona przedstawiła półroczną kartę zakupioną w dniu 14 marca 2005 r., a nie w dniu poprzedzającym dzień kontroli. W tej sytuacji, zdaniem organu, podniesione przez stronę okoliczności nie mogą mieć wpływu ani na wymiar kary, ani też na odstąpienie od jej wymierzenia, bowiem wymiar kary jest obligatoryjny. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków. Również ustawodawca nie przewidział możliwości zmniejszenia wymiaru kary pieniężnej, bowiem jej wysokość ustalona została w sposób sztywny, w kwocie 3000 zł. Organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie przepisów prawa.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Z. M., reprezentowanych przez Pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonalności zaskarżonych decyzji. Strona skarżącą zarzuca decyzji naruszenie przepisów art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym a także art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem skarżącej strony nie można zgodzić się z, wyrażonym w zaskarżonej decyzji z dnia 14 grudnia 2005 r., zapatrywaniem organu administracji o możliwości postawienia znaku równości pomiędzy sytuacją nie posiadania przez kierującego kontrolowanym pojazdem ważnej karty opłaty drogowej, pomimo, iż na dzień dokonywania kontroli tj. 14 marca 2005 roku, karta taka została już wykupiona, a sytuacją, kiedy to kierowca ważnej karty nie ma przy sobie, gdyż w rzeczywistości w dniu dokonywania kontroli karta taka nie została w ogóle wykupiona. Te dwie odmienne sytuacje wymagały odmiennej oceny na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

W sprawie uznać należy, że wskutek nabycia w dniu 14 marca 2005 r. półrocznej karty opłaty drogowej Nr [...], przedsiębiorca wypełnił spoczywający na nim obowiązek wynikający z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nowe przewozy miały nastąpić w poniedziałek 14 marca 2005 r., wykupienie nowej karty mogło nastąpić dopiero w tym dniu, bo w poprzedni dzień to było niemożliwe z uwagi na to, iż była to niedziela.

Zdaniem skarżącego przepis art. 87 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, powinien być odczytywany w związku z przepisem art. 42 ust. 1 tej ustawy, który nakłada na przedsiębiorców wykonujących transport drogowy na terytorium RP obowiązek uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego. Natomiast w świetle ich postanowień uznać należy, iż dopiero wówczas można mówić o tym, iż doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów powoływanej ustawy, skutkującego wymierzeniem kary pieniężnej, gdyby ponad wszelką wątpliwość ustalono, że w dniu dokonywania kontroli przedsiębiorca w ogóle nie uiścił należnej opłaty. Nic takiego jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca. W tym kontekście, zdaniem skarżącej strony, może mówić o naruszeniu przepisów kpa, poprzez nie dokonanie wszechstronnej oceny okoliczności sprawy.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Podkreśliła, że uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 wskazanego rozporządzenia. Natomiast ważną kartę opłaty drogowej należy posiadać fizycznie przy sobie lub w pojeździe w trakcie kontroli i okazywać ją na żądanie organu kontrolującego. Jedynie wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej miesięcznej, półrocznej i rocznej - wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli - skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 200 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyjaśnić na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sady te sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowią stwierdzenia przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

W ocenie Sądu wydana w sprawie przez organ odwoławczy decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie chybia obecnie obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu. Przede wszystkim godzi się zauważyć, że organy administracji dokonały prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego koniecznych do podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów stanowiących normatywną podstawę wydanych orzeczeń.

Zgodnie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowych (Dz. U. z 2004 r. nr 204 , poz. 2088 ze zm., w wersji obowiązującej we dacie orzekania), przedsiębiorcy wykonujące transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Idzie o przewozy pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowych). Natomiast pojecie transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy (art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym). Stosownie natomiast do art. 87 ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego oraz podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Naruszenie przedstawionych wyżej obowiązków skutkuje – zgodnie z art. 92 ust.1 ustawy - nałożeniem kary pieniężnej (w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł), przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków (...) oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust.4 ustawy o transporcie drogowym).

Z ustaleń poczynionych przez organy celne wynika, że w dniu 14 marca 2005 r. pojazdem samochodowym marki Scania, o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, należącym do przedsiębiorcy transportowego Z. M., prowadzonym przez jego kierowcę, wykonywany był na drodze krajowej transport drogowy, z półroczną kartą opłaty drogowej, której termin ważności upłynął w dniu 12 marca 2005 r., a więc, zdaniem organów, bez wymaganej karty opłaty.

Biorąc pod uwagę przesłanki wskazane w art. 42 ustawy o transporcie drogowym, zasadnie ustalono, że rozpatrywany transport drogowy miał charakter przewozu, z którym wiązał się obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie kwestionuje, że wykonywała jako przedsiębiorca transportowy transport drogowy z którym związany był obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, wskazuje jednak, że opłata ta została uiszczona, jako że przedsiębiorcą posiadał w dniu kontroli nowa kartę opłaty drogowej.

W tym stanie rzeczy kontrola legalności decyzji wymierzającej Z. M. karę pieniężną sprowadza się do ceny czy prawidłowo organy administracyjne ustaliły, że skarżący uchybił wymogowi uiszczenia opłaty, poprzez nie posiadanie ważnego dowodu uiszczenia należnej opłaty drogowej w czasie kontroli.

W ocenie Sądu ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy administracyjne obu instancji znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy i nie można im skutecznie zarzucić wadliwości. Akta sprawy wskazują, że organy administracyjne podjęły wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy (w myśl wymogu art. 7 Kpa), zgromadziły dowody w zakresie koniecznym w sprawie (art. 77 § 1 Kpa) a skarżący po zapoznaniu się z nimi (art. 10 Kpa) nie zgłaszał dalej idących wniosków dowodowych. Materiał dowodowy uznać należy zatem za kompletny a skoro tak to materiał ten podlegał w sprawie ocenie przez organy celne na zasadzie uregulowanej art. 80 Kpa, tj. na zasadzie swobodnej oceny dowodów.

Szczegółowo kwestie opłaty (której obowiązek uiszczania wynika z wskazanego wcześniej art. 42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym), reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1648 ze zm.). I tak, zgodnie z § 3 rozporządzenia, przedsiębiorca wykonujący transport drogowy uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową. Uiszczenie opłaty, stosownie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 tego rozporządzenia.

Zasadnie wskazano więc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z § 4 powołanego aktu wykonawczego, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 tego rozporządzenia. Trafnie wskazano, że - stosownie do postanowień art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na zadanie uprawnionego organu kontroli ten dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. W tym miejscu należy zauważyć, że nietrafny jest zarzut skargi, iż wskazany przepis art. 87 ustawy odnosi się wyłącznie do kierowcy pojazdu. Art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż to przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, m.in. w prawidłowo wypełnioną kartę opłaty, która stanowi jedyny dowód uiszczenia tej opłaty i którą w myśl art. 87 ust. 1 cyt. wyżej ustawy kierowca obowiązany jest posiadać przy sobie i okazać na żądanie kontrolującego.

Stosownie do § 5 ust. 3 wskazanego rozporządzenia, kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu wskazanych danych. Natomiast, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, wypełniona przez rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dowód potwierdzający wniesie opłaty.

Nie sporne jest w sprawie, iż w dacie kontroli kierujący pojazdem przedstawił kontrolującym nieważna półroczna kartę opłaty drogowej (nr [...]), jej termin ważności minął 12 marca 2005 r. Oświadczył do protokołu, że nie sprawdził tej karty przed wyjazdem, ponieważ myślał, że jest ważna. Strona skrząca ani w odwołaniu ani w skardze nie neguje faktu nieważności powyższej karty opłaty drogowej. Zdaniem składu orzekającego zasadnie wskazano w tej sytuacji faktycznej i prawnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że transport drogowy dokonywany przez przedsiębiorcę transportowego wykonywany był bez uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych.

Skład orzekający podziela stanowisko, że skutek prawny uiszczenia omawianej opłaty wywołuje tylko i wyłącznie posiadanie karty opłaty prawidłowej pod każdym względem, a więc ważnej, odpowiedniej do wykonywanego przejazdu oraz wypełnionej w całości i bez poprawek. Jakakolwiek wadliwość w tym zakresie oznacza wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych - w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej z tego tytułu. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2004 r., II SA 737/03, LEX nr 159003).

Tym samym, stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewidującego obowiązek posiadania przez kierowcę podczas przejazdu i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dowodu uiszczenia należnej opłaty drogowej, zasadne stało się, w świetle art. 92 ust. 1 pkt tej ustawy, nałożenie kary pieniężnej z powodu nie wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty. Wysokość wymierzonej kary pozostaje w zgodzie z uregulowaniami zawartymi w pkt 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, o którym mowa w art. 92 ust. 4 tej ustawy. Zgodnie z jego postawieniami, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze w wysokości 3.000 zł.,

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż w świetle postanowień art. 42 ust. 1, w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, można mówić o naruszeniu wskazanej ustawy i związaną z tym karą dopiero gdy się okaże, że w dniu dokonywania kontroli przedsiębiorca w ogóle nie uiścił należnej opłaty drogowej. Jak już wskazano wcześniej, wbrew stanowisku podniesionemu w skardze, skutek prawny uiszczenia opłaty następuje nie przez sam fakt wykupienia odpowiedniej karty w dniu kontroli dokonywanego przewozu drogowego, ale dopiero przez wypełnienie jej w przewidziany prawem sposób i posiadanie fizycznie w pojeździe w trakcie kontroli. Posiadanie odpowiedniej karty w czasie dokonywania kontroli można uznać za dowodem uiszczenia opłaty za ten właśnie przejazd. Brak posiadania dowodu uiszczenia opłaty przez kierowcę w dacie kontroli jest równoznaczny z nieuiszczeniem opłaty (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22. 06. 2004 r., II SA 1239/03, LEX nr 159001).

Tylko w określonej sytuacji ustawodawca dopuścił możliwość przedłożenia w toku postępowania wyjaśniającego karty opłaty drogowej, jako dowodu uiszczenia należnej opłaty drogowej. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, jedynie - zgodnie z pkt. 1.4.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej miesięcznej, półrocznej i rocznej - wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli - skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 200 zł. W sprawie bezsporne jest, że w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji strona przedstawiła półroczną kartę zakupioną w dniu 14 marca 2005 r., a nie w dniu poprzedzającym dzień kontroli. Wskazać należy, że podnoszona okoliczność, iż niedziela jako dzień poprzedzający 14 marca 2005 r. uniemożliwia wykupienie nowej karty, nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 42 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, wskazującego miejsca uiszczenia wymaganej opłaty (m.in. graniczne urzędy celne, stacje benzynowe).

W tej sytuacji, zgodzić się należy z organem celnym, że u podniesione przez stronę okoliczności nie mogą mieć wpływu ani na wymiar kary, ani też na odstąpienie od jej wymierzenia, bowiem wymiar kary jest obligatoryjny. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków.

Biorąc zatem pod uwagę ustalony w sprawie bezsporny stan faktyczny, Sąd stwierdza, że bezzasadne są zarzuty skarżącego naruszenia w postępowaniu art. 7, 77 kpa. Organy orzekające prawidłowo zastosowały do ustalonego stanu faktycznego obowiązujące przepisy prawa materialnego i proceduralnego.

Z tych wszystkich względów, wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga – jako nie zasługująca na uwzględnienie – podlega oddaleniu. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2006 r. (IV SA/Wr 99/06) Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.