Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 27/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 148 par 1 , art 149 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółka z.o.o. Sp.k. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] postanowieniem z dnia 28 października 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 124 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148, art. 149 § 3, art. 150 § 1, art. 152 § 1 i 2 K.p.a. po rozpoznaniu wniosku z dnia 4.10.2019r. spółki pod firmą [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...] w pkt 1 odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 13.04.2016 r. zezwalającą właścicielom M. S. i P. S. na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej stanowiącego użytki rolne S-RII i Br-RII o pow. 0,1646 ha na cele budowy ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz gruntu stanowiącego użytki rolnej S-RII i Br-RII o pow. 0,0481 ha na cele budowy drogi wewnętrznej – wspólnej komunikacji na działkach nr [...],[...],[...] obręb M., gmina W. W., a w pkt 2 odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia 13.04.2016 r.

W uzasadnieniu organ wskazał na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez wnioskodawcę. Podniesiono, iż z akt sprawy wynika, iż Spółka wiedziała o istnieniu decyzji już dnia 18 grudnia 2017 r., natomiast wniosek złożono 4 października 2019r. tj. 1,5 roku później. Dodatkowo wskazano, iż analiza akt sprawy wskakuje, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. prowadzone było w okresie od 3 marca 2016 r. (data wpływu wniosku) do 4 maja 2016 r. (data ostateczności decyzji), W okresie tym właścicielami działek byli: M. S. i P. S. zatem oni byli jedynymi stronami postępowania. Natomiast jak wynika z [...] Spółka w wyniku umowy przeniesienia własności i wykonaniu zobowiązania z warunkowej umowy sprzedaży dnia 21 marca 2017 r. stała się właścicielem działek. Spółka jako następca prawny jest obowiązany uiszczać opłaty z decyzji. Podniesiono fakt braku przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Wskazano również na brak podstaw do wstrzymania wykonania decyzji wobec odmowy wznowienia postępowania.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła [...] Sp.z.o.o. Sp. komandytowa wnosząc o jego uchylenie i wznowienia postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 22 listopada 2019 r. nr [...] w mocy postanowienie organu I instancji.

SKO w K. podniosło, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji - stąd też w przedmiotowej sprawie organem tym w I instancji jest Starosta [...] które wydawało jako ostatnie decyzję ostateczną z dnia 13.04.2016r. Wnioskodawca powołał się na przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, podnosząc, iż jako właściciel nieruchomości której działki są przedmiotem tej decyzji winna być zaliczona do kręgu stron w rozumieniu art. 28 K.p.a. Wniosek o wznowienie został złożony 4 października 2019r. Jak podniesiono we wniosku pełnomocnik strony dowiedział się o istnieniu zaskarżonej decyzji 10 września 2019 r. drogą e-mail od pełnomocnika M. i P. S.. Organ wskazał, że podziela aktualną linię orzeczniczą wyrażoną m.in. w tezowanym wyroku NSA z 27 marca 2019r., II OSK 819/17, iż "w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) okoliczność, czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny, powinna być badana przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania - postanowienia o wznowieniu postępowania, ewentualnie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (por. W. Chróścielewski, w: W. Chróścielewski (red.), Z. Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2019, s. 820-821) . Podejmując kontrolę aktu odmowy wznowienia postępowania na uwadze należy mieć także wykładnię systemową przepisów K.p.a. Z treści art. 61a § 1 K.p.a. wynika bowiem, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest podyktowane m. in. tym, że żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Skoro zatem przepis ogólniejszej natury, jakim jest art. 61a § 1 K.p.a., przewiduje odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego z powodu braku legitymacji strony u osoby wnoszącej żądanie wszczęcia takiego postępowania, ta sama okoliczność winna być podstawą odmowy wznowienia postępowania w tych przypadkach, gdy brak legitymacji strony u wnioskodawcy wznowienia jest konsekwencją braku przyznania takiego przymiotu w następstwie oznaczonego stanu prawnego." Zatem o odmowie wznowienia postępowania decydują wyłącznie względy formalne, a nie merytoryczne.

W rozpoznawanej sprawie uchybiono terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania w rozumieniu powyższym. Mianowicie, jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 8 grudnia 2017r. (k71) skierowanym do [...] Sp z o.o. Sp. K. na adres ul. [...], [...] wezwano Spółkę do złożenia wyjaśnień w nawiązaniu właśnie do ostatecznej decyzji z dnia 13.04.2016 r. Załącznikiem do pisma była kopia tej decyzji. Przesyłkę odebrała E. Z. 18 grudnia 2017r. Dodatkowo wystosowano do Spółki [...] Sp z o.o. Sp. K. na adres ul. [...], [...] zawiadomienie z 22 lutego 2018r. (k78) w nawiązaniu do w/w decyzji ostatecznej której pełne dane wynikały z zawiadomienia. Zawiadomienie odebrał T. W. 5 marca 2018 r. Ponadto Starosta [...] skierował do Spółki [...] Sp z o.o. Sp. K. na adres ul. [...], [...] decyzję z 26 marca 2018r. o opłatach rocznych (odbiór przez T. W. 3 kwietnia 2018r.) z treści której również wynika wiedza o decyzji której wznowienia żąda Spółka. Dodać trzeba, iż wszystkie w/w pisma i decyzja kierowane były na adres Spółki, gdzie spółka ma swoją siedzibę, co wynika z KRS. Jak przy tym się przyjmuje, skoro korespondencję do strony w miejscu siedziby jej firmy odbiera określona osoba, to istnieje uzasadnione domniemanie, że jest ona uprawniona do takiej czynności. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby czynności tej dokonywała osoba upoważniona i to właśnie ta jednostka ponosi odpowiedzialność za właściwe zorganizowanie przyjmowania pism i obiegu korespondencji, (tak m.in. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2018 r., I SA/Sz 730/18). Skoro zatem wniosek o wznowienie został złożony 4 października 2019r., a strona już 18 grudnia 2017 r. wiedziała o decyzji, został on złożony po terminie wynikającym z art. 148 K.p.a., czyli ponad jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zdaniem Kolegium oczywistym jest również, iż wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. na etapie wydawania decyzji ostatecznej. Jaka wyjaśnił to NSA w wyroku z dnia 31 sierpnia 2012 r., II OSK 852/11 "Brak przymiotu strony jako podstawa do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego może uzasadniać wydanie decyzji na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., tylko wówczas, jeśli jest to okoliczność oczywista (...). Analiza akt sprawy wskazuje, że mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Postępowanie zakończone ostateczną decyzja z dnia 13 kwietnia 2016 r. prowadzone było w okresie od 3 marca 2016 r. do 4 maja 2016 r. W tym okresie właścicielami działek byli M. S. i P. S. zatem oni byli jedynymi stronami postępowania i brali udział w tym postępowaniu. Spółka w wyniku umowy przeniesienia własności i wykonaniu zobowiązania z warunkowej umowy sprzedaży dopiero dnia 21 marca 2017r. stała się właścicielem działek objętych decyzją.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] Spółka z.o.o. Sp.k. zarzucając naruszenie:

1/ art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy;

2/ art. 28 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżącej spółce nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...];

3/ art. 148 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że wniosek o wznowienie postepowania został wniesiony z uchybieniem terminu, z uwagi na rzekome doręczenie decyzji o znaku [...] skarżącej spółce dnia 18 grudnia 2017 r.;

4/ art. 149 § 1 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki do jego wznowienia;

5/ art. 152 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji może dojść dopiero po wszczęciu postępowania wznowieniowego, w sytuacji gdy ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji winna być dokonywana już przez sam pryzmat możliwości zaistnienia podstawy wznowienia postępowania zgłoszonej we wniosku;

6/ art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprze zawarcie w postanowieniu rozstrzygnięć dotyczących dwóch różnych spraw.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.

Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli sadowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 28 października 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 13.04.2016 r. zezwalającą właścicielom M. S. i P. S. na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej stanowiącego użytki rolne S-RII i Br-RII o pow. 0,1646 ha na cele budowy ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz gruntu stanowiącego użytki rolnej S-RII i Br-RII o pow. 0,0481 ha na cele budowy drogi wewnętrznej – wspólnej komunikacji na działkach nr [...],[...],[...] obręb M., gmina W. W., a w pkt 2 odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia 13.04.2016 r.

Organy wskazały, że powodem odmowy wznowienia postępowania jest uchybienie terminowi do złożenia podania o wznowienie, który – zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. – wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie zaznaczyć należy, że przepis art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia kiedy [...] Sp.z.o.o. Sp.k. dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia 13.04.2016 r. i czy złożyła wniosek o wznowienie postepowania w ustawowym terminie, czy też jak twierdzą działające w sprawie organy, skarżąca spółka uchybiła miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się zatem do ustalenia, od kiedy rozpoczął swój bieg termin do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Przypomnienia wymaga, że tryb wznowienia postępowania administracyjnego stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie zwykłe, w którym zapadła ta decyzja dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą, między innymi, w art. 145 § 1 K.p.a. Postępowanie wznowieniowe ma więc własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Istotne jest przy tym, iż wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem procesowym i stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej. Z tej przyczyny, tryb ten może być stosowany tylko w ściśle określonych w ustawie przypadkach i po spełnieniu koniecznych warunków.

Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W myśl art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony.

W odniesieniu do przesłanki wznowienia wskazanej przez stronę postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) wznowienie postepowania może nastąpić więc wyłącznie na wniosek strony, która związana jest terminem do jego złożenia. Z chwilą wpłynięcia do organu administracji podania o wznowienie postępowania organ ten uzyskuje uprawnienie do badania: czy żądanie zostało złożone przez podmiot mający w tym interes prawny, czy podmiot ten posiada zdolność procesową, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Negatywny wynik tego badania spowodować musi wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (wyrok NSA z 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że pismem z dnia 8 grudnia 2017 r., skierowanym do spółki i wysłanym na adres znajdujący się w KRS-ie spółki, organ I instancji wezwał do złożenia wyjaśnień. Załącznik do tego pisma stanowiła kserokopia decyzji z dnia 13 kwietnia 2016 r. nr [...] Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę w dniu 18 grudnia 2017 r. odebrała E. Z.. Co więcej kolejnym pismem z dnia 22 lutego 2018 r. skierowanym do skarżącej spółki organ poinformował o wydaniu decyzji z dnia 13 kwietnia 2016 r. Ta przesyłka została odebrana w dniu 5 marca 2018 r. przez T. W.. Biorąc pod uwagę fakt, że powyższe przesyłki zostały skierowane do spółki, na adres widniejący w KRS-ie nie można przyznać racji argumentom jakoby doręczenia nie można uznać za skuteczne, gdyż korespondencje za każdym razem odbierały osoby do tego nieuprawnione.

Po pierwsze wskazać należy, że w świetle wypracowanego orzecznictwa, to na stronie żądającej wznowienia postepowania ciąży obowiązek udowodnienia terminowości wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania jest bowiem instytucją nadzwyczajną a wznowienie postępowania ze spóźnionego wniosku godziłoby wprost w zasadę trwałości decyzji ostatecznej. Po drugie skarżąca spółka oprócz gołosłownych twierdzeń o braku umocowania E. Z. i T. W. do odbioru korespondencji, nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dowodów. Ponadto powinnością każdego podmiotu, a w szczególności prowadzącego działalność gospodarczą powinno być takie zorganizowanie działalność tego podmiotu gospodarczego aby wszelka korespondencja kierowana na jej adres była odbierana na bieżąco, wyłącznie przez osoby do tego upoważnione. Organ oceniający skuteczność takiego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu prawidłowości doręczenia, a więc, że osoba wskazana jako "adresat", tj. osoba podająca się za osobę upoważnioną do odbioru w rzeczywistości taką osobą jest. To skarżącą spółkę obciąża obowiązek sprawowania kontroli nad obiegiem dokumentów i to ona jest odpowiedzialna za pracę swoich pracowników, czy też osób, które odbierają korespondencję. Nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje zaniechania na organ, czy też doręczyciela. Skoro E. Z. i T. W. nie poinformowali doręczyciela o braku upoważnienia do odbioru tego rodzaju korespondencji i ją przyjęli w siedzibie Spółki wynikającej m.in. z KRS, kwitując jej odbiór, podając datę doręczenia, to w żaden sposób nie można uznać tego doręczenia ze nieprawidłowe. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 45 K.p.a. (jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio) posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona jest przez podmiot do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby (por. wyroki NSA z 6 maja 2010 r., II GSK 594/09 i z 4 listopada 2010 r., I OSK 910/10). Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że w wypadku niemożności doręczenia przesyłki w sposób wskazany w art. 45 K.p.a., to należy zastosować art. 44 K.p.a., a więc doręczenie zastępcze. Aby było możliwe w tego typu sytuacji, to osoba czynna w siedzibie spółki musi złożyć wyraźne oświadczenie doręczającemu wskazujące, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków. Tylko wówczas można powoływać się na okoliczność, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. W przeciwnym wypadku zawsze osoba czynna w lokalu podmiotu zbiorowego (np. spółki) będzie uważana za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji. Przywołać należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz wyrok z 12 lutego 2008 r., II FSK 1704/06), że doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa. Tym samym zarzut nieprawidłowego doręczenia pism jest zupełnie niezasadny. Tym bardziej, że sama strona nie potrafi tego zarzutu w sposób prawidłowy, co najmniej uprawdopodobnić.

Przyjąć tym samym należy, że skarżąca spółka dowiedziała się o wydaniu decyzji już z pisma datowanego na dzień 8 grudnia 2017 r. Natomiast wniosek o wznowienie postepowania został złożony w piśmie z dnia 4 października 2019 r. Bez wątpienia zatem wniosek o wznowienie postepowania został złożony z uchybieniem (i to znacznym) terminu przewidzianego w art. 148 K.p.a. Niedochowanie przez spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania spowodowało prawidłową reakcję organu i wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 K.p.a. W konsekwencji inne argumenty strony podnoszone w skardze, nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.