Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 107/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 66
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: § 3 ust. 1 pkt 102
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M.S. ,L.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r.

nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze

po rozpoznaniu odwołania M. S. i L. S. (zwanych dalej również jako "Skarżący") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika z maksymalną obsadą 23900 sztuk do chowu brojlerów kurzych na dz. nr ewid.[...], obręb W. , gmina W. .

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. B. C. (zwany dalej również jako "Inwestor") zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie kurnika z maksymalną obsadą 23900 sztuk do chowu brojlerów kurzych na działce o nr ewid.[...], obręb W. gm. W.".

W opinii sanitarnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. określił wymogi środowiskowe dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr WOO- [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając jego warunki.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. Burmistrz poinformował strony postępowania że należy zasięgnąć niezależnej opinii o raporcie i pozostałej dokumentacji zlecając biegłemu zgodnie z art. 85 k.p.a. wydanie takiej opinii.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta

i Gminy W. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję z dnia [...] listopada 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził opinię, w której określił wymogi środowiskowe dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Regionalny Dyrektora Ochrony Środowiska w P. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta

i Gminy W. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt.1, art. 80 ust. 1 oraz art. 85 ust. 2 pkt. 1, w związku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.; zwanej dalej w skrócie jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku") w związku z art. 104 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U.

z 2013 roku poz. 267 ze zm.; zwanej dalej jako k.p.a.") określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie kurnika z maksymalną obsadą 23900 sztuk do chowu brojlerów kurzych na działce

o nr ewid.[...], obręb W. , gm. W.".

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że uznał planowane przedsięwzięcie jako rozbudowę istniejącego już przedsięwzięcia wymienionego

w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.; zwanego dalej jako "rozporządzenie") i w związku z tym, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia zaliczył je do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania

na środowisko może być wymagana.

Burmistrz wyjaśnił, że w obrębie gospodarstwa należącego do Inwestora istnieje już jeden kurnik również do chowu brojlerów kurzych z obsadą 16.000 sztuk. Łączna obsada istniejącego i nowoprojektowanego kurnika wynosić będzie 39.900 sztuk (159,6 DJP).

Burmistrz przedstawił poszczególne etapy chowu zwierząt. Następnie stwierdził, że analiza przedłożonego raportu wraz z obliczeniami rozprzestrzeniania w powietrzu emitowanych substancji wykazała, że wielkości emisji nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych

w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.

z 2010r. Nr 16, poz.87) poza terenem inwestycji. Ponadto budynki mieszkalne znajdujące się w pobliżu emitorów nie będą narażone na przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz nie będą narażone na przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu. Burmistrz zauważył również, że

w analizie rozprzestrzeniania substancji w powietrzu w sposób nieprawidłowy wyodrębniono okresy czasu pracy, w których wentylatory podstawowe pracują same

i okresy czasu pracy, w których wentylatory podstawowe pracują razem

z wentylatorami awaryjnymi. Jednakże błąd ten ze względu na skalę przedmiotowej inwestycji, rodzaj wentylatorów (boczne z wylotem poziomym gdzie prędkość wylotowa gazów przyjęta do obliczeń jest równa 0 m/s) w ocenie Burmistrza nie

ma większego wpływu na wyniki uzyskanych obliczeń. Burmistrz wskazał, że biorąc powyższe pod uwagę, a także uwzględniając pozostałe warunki nałożone

na Inwestora w decyzji, które przyczynią się do ograniczenia emisji substancji

do powietrza w związku z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia,

tj.: niedopuszczenie do magazynowania pomiotu na terenie fermy, utrzymywanie budynków inwentarskich w czystości oraz zapewnienie odpowiedniej temperatury

i wilgotności wewnątrz poprzez sprawny system wentylacji mechanicznej, planowana inwestycja nic będzie stanowiła zagrożenia dla stanu powietrza w rejonie zainwestowania.

Burmistrz wskazał również, że w projektowanym kurniku zainstalowanych zostanie 12 wentylatorów ściennych - bocznych, każdy o poziomie mocy akustycznej 60 dB i 4 wentylatory szczytowe, których poziom mocy akustycznej wyniesie 74 dB

i przy spełnieniu założeń przedstawionych w raporcie, hałas związany z działalnością fermy nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.

w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112 t.j.). W związku z powyższym w decyzji Burmistrz jako warunek określił konieczność zainstalowania wentylatorów o poziomie hałasu nie wyższym niż przyjęty w raporcie. W raporcie założono również, że pojazdy po terenie fermy poruszać się będą wyłącznie w porze dziennej.

W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego Burmistrz nałożył na Inwestora obowiązek wykonania szczelnych, nieprzepuszczalnych posadzek w budynku inwentarskim oraz szczelnych powierzchni w miejscu załadunku pomiotu na środki transportu. Inwestor ma prowadzić czyszczenie pomieszczeń inwentarskich wyłącznie wodą przy użyciu myjki wysokociśnieniowej. Następnie należy przeprowadzać dezynfekcje pomieszczeń poprzez zamgławianie lub gazowanie. Wyżej opisane środki techniczne, a także ustalone warunki realizacji przedsięwzięcia zawarte w decyzji w ocenie Burmistrza pozwolą na ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniami. W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego przed ewentualnym zanieczyszczeniem Burmistrz zobowiązał Inwestora, aby padłe sztuki zwierząt magazynował w kontenerze-chłodni, a następnie maksymalnie po 24 h, przekazywał podmiotom do przetwarzania zgodnie z przepisami szczegółowymi.

Burmistrz wyjaśnił, że przeanalizowano wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na cele środowiskowe zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Według monitoringu diagnostycznego ocena stanu ilościowego oraz chemicznego jest dobra, a ocenę ryzyka określono jako niezagrożony nieosiągnięciem celów środowiskowych. Przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na ciekach i w ramach jego funkcjonowania nie będą wprowadzane bezpośrednio do wód powierzchniowych żadne substancje. Burmistrz stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody podziemne i powierzchniowe i uznał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Stwierdził również, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U z 2013 r. poz. 627 t.j. ze zm.).

Zdaniem Burmistrza ze względu na lokalizację w dużej odległości od granic państwa oraz zakres oddziaływania inwestycji nie ma konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ocenie Skarżących decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyli, że Burmistrz w wydanej decyzji opisał wprawdzie poszczególne etapy prowadzonego postępowania, jednak nie wskazał jakie fakty

i w oparciu o jakie dowody je ustalił. Zdaniem Skarżących wskazanie dowodów

w oparciu, o które organ I instancji dokonał ustaleń faktycznych pozwoli dopiero

na ocenę, czy ustalenie faktów niezbędnych do rozstrzygnięcia nastąpiło

na podstawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, a jeżeli tak

to czy ocena tego materiału była dokonana w sposób wszechstronny czy dowolny. Wskazali również, że decyzja organu I instancji nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej.

Skarżący podnieśli również, że wyjaśnienia Inwestora dotyczące wpływu przedsięwzięcia na zmiany klimatu, a także przystosowania do zmieniających się warunków klimatycznych i możliwych zdarzeń ekstremalnych są ogólnikowe

i nierzetelnie sporządzone. Pozbawione są konkretnych danych, obliczeń wielkości emisji siarkowodoru i amoniaku z terenu fermy z uwzględnieniem w analizie rozprzestrzeniania substancji w powietrzu ze wskazaniem źródła literaturowego wskaźników emisji. W dokonywanych w obliczeniach nie wyodrębniono okresów pracy, w których wentylatory podstawowe pracują same i okresów czasu pracy,

w których wentylatory pracują razem, co budzi poważne wątpliwości w zakresie tego czy planowana inwestycja będzie spełniała standardy jakości powietrza.

Ponadto w ocenie Skarżących organ zrezygnował z zamieszczenia w treści zaskarżonej decyzji narzędzi monitorowania faktycznego oddziaływania na środowisko inwestycji tożsamej, realizowanej przez inwestora, jakim jest ocena oddziaływania na środowisko prowadzona na podstawie art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku lub analiza porealizacyjna dokonana zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt. 5 ww. ustawy.

Skarżący wskazali również, że po wydaniu decyzji udali się do organu

I instancji w celu zapoznania się z aktami sprawy. Dokument, o który poproszono został im okazany oraz sporządzono jego kserokopię, jednak na prośbę

o udostępnienie akt wskazano, że wszystkie dokumenty były przesyłane stronie do wiadomości. Same akta natomiast nie były udostępnione w jednym lub kilku tomach, zawierających ponumerowane i ułożone chronologicznie karty. Urzędnik prowadzący sprawę posiadał akta w wielu teczkach i udostępnił tylko wskazane dokumenty,

o których strona wiedziała, że znajdują się w zgromadzonej dokumentacji. Taki sposób prowadzenia akt jest w ocenie skarżących nieprawidłowy i uniemożliwił pełnomocnikowi, który dopiero wstąpił do sprawy swobodne zapoznanie się

z kompletem dokumentacji.

Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2015 r.

W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji w decyzji dał wyraz temu, iż brał pod rozwagę sprzeciw lokalnej społeczności wobec planowanej inwestycji i określił uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia w sposób mający na uwadze owe obawy mieszkańców, uznając, iż przestrzeganie warunków decyzji nie doprowadzi do negatywnych skutków dla środowiska.

Kolegium stwierdziło także, że weryfikacja raportu wraz z uzupełnieniem została przeprowadzona prawidłowo, a jego treść pozwala na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący nie wskazali konkretnych zarzutów, które podważałyby prawdziwość albo prawidłowość danych zawartych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i poczynionych przez organ administracyjny ustaleń. Raport zawiera elementy wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jak i nałożone postanowieniem. Wszystkie organy, w tym organy uzgadniający i opiniujący, pozytywnie oceniły raport i na jego podstawie przedstawiły własne stanowiska oraz wytyczne co do planowanego przedsięwzięcia. A zatem w ich opinii również raport jest kompletny i jednoznaczny.

W ocenie Kolegium w toku sprawy nie pojawiły się żadne argumenty potwierdzone jakimikolwiek dowodami, czy nawet nie uprawdopodobniono negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym bark było podstaw do podważenia stanowiska wyrażonego w raporcie. Złożony w sprawie uzupełniony raport może stanowić dowód w sprawie a jego treść pozwala, na dokonanie samodzielnej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko.

Kolegium nie stwierdziło żadnych nieprawidłowości, jeżeli chodzi analizę stężeń występujących przy planowanym przedsięwzięciu związanych z emisją substancji do powietrza. Przy zachowaniu warunków skazanych w raporcie, jak

i warunków ustalonych w zaskarżonej decyzji nie przewiduje się, ażeby przedsięwzięcie mogło negatywne i w sposób ponadnormatywny oddziaływać na środowisko. Strony postępowania nie wykazały innymi dowodami w sprawie, w tym innym raportem, opracowaniem przygotowanym przez specjalistów z dziedziny objętej zastrzeżeniami stron dla stwierdzenia oddziaływania tego konkretnego przedsięwzięcia na środowisko, w którym ma nastąpić jego lokalizacja, ażeby przyjęte w nim założenia, jak i ocena oddziaływania, były błędne.

Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji przy wydawaniu decyzji wziął pod uwagę nieprawidłowość w zakresie wyodrębnienia okresu czasu pracy, w których wentylatory pracują same i okresów, w których wentylatory pracują razem i uznał,

iż przy planowanej inwestycji i przy planowanych do stosowania wentylatorach nie ma to większego wpływu na wyniki obliczeń.

W ocenie Kolegium nie jest trafny zarzut braku nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej, bowiem kwestia ta, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku pozostawiona została uznaniu organu określającego środowiskowe uwarunkowania.

Zdaniem Kolegium przepisy środowiskowe nie wprowadziły odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów.

W ocenie Kolegium nawet przy stwierdzeniu, iż akta nie były spięte ani ponumerowane, a ich udostępnianie na miejscu w organie polegało na podawaniu poszczególnych dokumentów przez pracownika organu, nie można wywieść,

iż okoliczność ta miała wpływ na treść wydanej decyzji, ani iż pozbawiła stronę możliwości wzięcia czynnego udziału w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S.

i L. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując iż Kolegium do zarzutów odwołania odniosło się w sposób ogólnikowy

i nieprzekonujący. Organ powinien dokładniej uzasadnić dlaczego nie widział potrzeby sporządzenia analizy porealizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli legalności jest decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego

na budowie kurnika z maksymalną obsadą 23900 sztuk do chowu brojlerów kurzych na dz. nr ewid.[...], obręb W. , gmina W. .

Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowiły przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Ocenę odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co wynika z art. 61 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku . Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz,

w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin, a także możliwości oraz sposoby zapobiegania

i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku).

W myśl art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postanowieniu tym określa się jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 4).

Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] stycznia 2014 r.

Zasadniczo argumentacja Skarżących skupia się na podważeniu wartości dowodowej przedstawionego przez Inwestora raportu oraz oceny tego raportu dokonanej przez organy administracji prowadzące niniejsze postępowanie.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich możliwych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Zaznaczyć przy tym trzeba, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA: z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11, LEX nr 1340187; z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, LEX nr 1369033, z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 495/13, LEX nr 1572744).

Raport, chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne, musi być kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport powinien uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono również pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2213/13 oraz z dnia

25 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1586/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu, których wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 602/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kolegium dokonując oceny przedłożonego w niniejszej sprawie raportu uznało, że jest kompletny i jednoznaczny, a także zawiera elementy wynikające

z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jak i nałożone postanowieniem określającym zakres raportu. Skarżący zarzucili Kolegium,

iż w sposób nieprzekonujący odniosło się do podniesionego w odwołaniu zarzutu,

iż Inwestor nie uzasadnił czy inwestycja będzie oddziaływała w zakresie zmian klimatu oraz jakie będą zastosowane rozwiązania mające ograniczyć ewentualne uciążliwości zapachowe, a ponadto nie przedstawił obliczeń wielkości emisji siarkowodoru i amoniaku z terenu fermy. Zarzuty te Sąd ocenił jednak jako niezadane.

Odnosząc się do kwestii uciążliwości związanych z emisją substancji

do powietrza oraz ewentualnych odorów wskazać trzeba, że zagadnienie to było przedmiotem rozważań organów obydwu instancji, jak również organu uzgadniającego – RDOŚ. Organy powołując się na treść raportu oraz jego uzupełnienia dokonanego przez Inwestora na wezwanie RDOŚ wskazały, że analiza raportu wraz z obliczeniami rozprzestrzeniania się w powietrzu emitowanych substancji wykazała, iż wielkość emisji nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia

26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji

w powietrzu (Dz.U. z 2010r. Nr 16, poz.87) poza terenem inwestycji. Ponadto, budynki mieszkalne znajdujące się w pobliżu emitorów nie będą narażone na przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz nie będą narażone na przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu.

Wbrew stanowisko Skarżących raport zawiera wyjaśnienia w zakresie sposobu dokonania obliczeń emisji amoniaku do środowiska (k. 23 raportu). Ponadto na wezwanie RDOŚ Inwestor uzupełnił raport w zakresie wielkości emisji siarkowodoru wyjaśniając jednocześnie sposób w jaki ustalono wielkość tej emisji.

W ocenie Sądu organy rozważyły również kwestię dotyczącą ograniczenia ewentualnych uciążliwości zapachowych. W raporcie rozważano kwestię potencjalnych uciążliwości związanych z zapachem emitowanym przez planowane przedsięwzięcie (raport str. 100 i następne). Wbrew twierdzeniom Skarżących Inwestor uzasadnił w jaki sposób ograniczone zostaną uciążliwości zapachowe związane z funkcjonowaniem planowanej fermy. Wskazał m.in., że w przypadku planowanego przedsięwzięcia zastosowana zostanie technologia bezpieczna dla środowiska w której brane są pod uwagę warunki chowu brojlerów kurzych, sposób żywienia i pojenia, zużycie wody i energii, emisje do powietrza oraz produkcję obornika i jego zagospodarowanie. Zastosowana zostanie właściwa wentylacja mechaniczna-wydajność wentylatorów pokrywa wymaganą wymianę powietrza dla hodowanego stada, wytwarzana stała temperatura w obiekcie, właściwy system transportu paszy, właściwy system podsuszania pomiotu w okresie chowu w celu zachowania suchego obornika- ograniczenie emisji gazów, odpowiedni szczelny system poideł uniemożliwiający rozlewanie wody, ograniczając w ten sposób ilość powstającego amoniaku i substancji zapachowych. W celu ograniczenia emisji gazów zastosowane będzie odpowiednio zbilansowane pożywienie w zależności od wieku i fazy wzrostu ptaków, stosowane będą probiotyki i w razie konieczności składniki do paszy lub do ściółki, które będą miały wpływ na zmniejszenie wilgotności obornika i tym samym absorbcję amoniaku. W celu ograniczenia zapachu nie będzie magazynowało się pomiotu na terenie działki. Inwestor zaznaczył również, że od strony zabudowy czyli od ul. [...] posadzono pas zieleni w ilości 150 szt. drzewek( świerk syberyjski), znajduje się także 20 szt. krzewów iglastych, 8 drzew owocowych, dwie brzozy. Zastosowana zabudowa działki oraz usytuowanie kurników zapewni szybkie rozrzedzenie się w powietrzu zapachów, a pas zieleni będzie pełnił dodatkowo funkcję izolacyjną.

Jak trafnie stwierdził NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 602/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane na gruncie prawa pozytywnego, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. Nie można zatem określić władczo, w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego, o oddziaływaniu inwestycji na środowisko w zakresie uciążliwości zapachowych.

Ponadto raport zawiera określenie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w razie wystąpienia poważnej awarii (str. 96 i następne). W raporcie wskazano również, że przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na klimat.

Wobec powyższego uznać trzeba, że kwestia potencjalnych uciążliwości związanych zapachem wywołanym przez funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia została w sposób dostateczny rozważona przez organy prowadzące niniejszej postępowanie. Nie sposób więc podzielić stanowiska Skarżących jakoby Inwestor nie uzasadnił jakie zostaną zastosowane rozwiązania w celu ograniczenia ewentualnych uciążliwości zapachowych. Zarówno w raporcie jak i w dalszych wyjaśnieniach złożonych na wezwanie RDOŚ Inwestor wskazał na rozwiązania jakie spowodują zmniejszenie uciążliwości związanych z nieprzyjemnych zapachem wynikającym z funkcjonowania fermy. Na powyższe zwrócił również organ

w uzasadnieniu decyzji. Jeżeli natomiast Skarżący kwestionują informacje zawarte

w raporcie, powinni przedstawić specjalistyczną opinię podważającą stanowisko wyrażone w raporcie. Tego jednak w toku postępowania nie uczynili. Zarówno

w skardze jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżący starali się kwestionować stanowisko organów oparte o informacje zawarte w raporcie, jednocześnie nie przedstawiając opinii specjalisty, która byłaby w stanie podważyć moc dowodową raportu. Zdaniem Sądu organy w sposób prawidłowy oceniły,

iż przedłożony przez Inwestora raport pozwala na przeprowadzenie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten zawierał wprawdzie pewne braki jednak zostały one uzupełnione na wezwanie RDOSŚ, co dodatkowo świadczy o rzetelności oceny przełożonego w sprawie raportu.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego nienałożenia na Inwestora obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej wskazać trzeba, że podstawę do nałożenia takiego obowiązku mógł stanowić przepis art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis ten stanowi, że decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje jednoznacznie, że nałożenie takiego obowiązku nie ma charakteru obligatoryjnego. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "może" wskazuje, że od uznania właściwego organu administracji zależy, czy taki obowiązek nałoży na Inwestora. Powyższe nie oznacza oczywiście dowolności po stronie organu, bowiem nakłada obowiązek uzasadnienia zajętego stanowiska. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że nie ma potrzeby nakładania na Inwestora przedmiotowego obowiązku

w sytuacji jeżeli posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko, zbadano na tym etapie skumulowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem już istniejącym i nie stwierdzono możliwości oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Tym samym zarzut Skarżących ocenić należało jako niezasadny.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu. Przede wszystkim wskazać trzeba, że organy prawidłowo uznały planowane przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organy również w sposób prawidłowy oceniły,

iż przedłożony w sprawie raport odpowiada wymogom wynikającym z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Raport ten jest spójny i rzetelny,

a jego moc dowodowa nie została podważona innym dowodem sporządzonym przez osobę wykazującą się wiedzą specjalistyczną w przedmiotowej dziedzinie. Z tego też powodu Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze jako niezasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.