Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 694/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 3 ust. 1 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 7, art. 6a ust. 1 pkt. 2 i 3, art. 7
journal: Dz.U. 2021 poz 2021
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (. j.)

SENTENCJA

Dnia 4 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 30 sierpnia 2022 roku nr SKO.4145.4.22 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Warty z 4 sierpnia 2022 r.

odmawiającą Z.K. przyznania dodatku mieszkaniowego.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Wnioskiem z 28 lipca 2022 r. Z.K. wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku wskazała, że powierzchnia użytkowa jej lokalu wynosi 19,69 m2, oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jej źródłem utrzymania jest renta z ZUS w wysokości 5.232,84 zł (1744,28 zł miesięcznie), zaś wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc zamknęły się kwotą 182,57 zł.

Burmistrz Warty decyzją z 4 sierpnia 2022 r. odmówił przyznania Z.K. dodatku mieszkaniowego, gdyż wnioskodawczyni z uzyskiwanego dochodu powinna w całości pokryć wydatki na normatywną powierzchnie użytkową zajmowanego lokalu, bowiem dokonane przez organ wyliczenia nie dały dodatniej kwoty dodatku mieszkaniowego.

Z.K. złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że od 2003 r. jest osobą niepełnosprawną, schorowaną, [...] i z tego powodu musi wydawać większą część dochodu na wyżywienie. Dodała, że ma do uregulowania prąd i nie wie ile musi zapłacić za wodę. Strona musiała również ponieść wydatki związku z przeprowadzką do aktualnie zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Przywołaną na wstępie decyzją z 30 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Warty z 4 sierpnia 2022 r. o odmowie przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zasady oraz tryb przyznawania i ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z. 2021 r. poz. 2021 ze zm.), dalej "u.d.m." Dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które jednocześnie spełniając następujące warunki:

- posiadają tytuł prawny do zajmowanego lokalu (art. 2 ust. 1 u.d.m.);

- średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w gospodarstwie jednoosobowym 40%, przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6 (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.m.);

- normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m² dla 1 osoby (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m.).

Za dochód uważa się dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm.).

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się zatem osobie spełniającej łącznie dwa kryteria: dochodowe i powierzchniowe.

Kolegium wskazało, że Z.K. wynajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 19,69 m². Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W mieszkaniu brak jest instalacji doprowadzającej ciepłą wodę oraz instalacji gazu przewodowego.

Organ odwoławczy przyjął, że na dochód strony w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (kwiecień, maj, czerwiec 2022 r.) składało się jej świadczenie rentowe w wysokości wskazanej przez stronę - 5.232,84 zł, co miesięcznie stanowi kwotę 1.744,28 zł. Dochód ten nie przekracza 40% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, które w dacie złożenia wniosku wynosiło 5.662,53 zł, a zatem kwoty 2.265,01 zł [Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wy-nagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021 r (M. P. z 2022 r. poz. 175)].

W sprawie spełnione zostało tym samym kryterium dochodowe i powierzchniowe.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w analizowanym przypadku wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. W przedmiotowej sprawie 15% dochodów gospodarstwa domowego wynosi 261,64 zł.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.d.m. wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego w przedmiotowej sprawie stanowią wskazane przez stronę wydatki na utrzymanie lokalu w kwocie 182,57 zł.

W lokalu brak jest instalacji doprowadzającej ciepłą wodę oraz instalacji gazu przewodowego. W takim przypadku ustawa o dodatkach mieszkaniowych w art. 6 ust. 7 przewiduje możliwość przyznania osobie uprawnionej ryczałtu na zakup opału.

Zgodnie z art. 6 ust. 7a u.d.m., w celu obliczenia wysokości ryczałtu, o którym mowa w ust. 7, stosuje się średnią cenę 1 kWh energii elektrycznej, ogłaszaną na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868, 1093, 1505 i 1642), powiększoną o podatek od towarów i usług. Obecnie jest to kwota 0,5947 zł (Informacja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki nr 15/2022). Podana cena nie zawiera podatku VAT. Aktualnie stawka podatku VAT na energię elektryczną i cieplną wynosi 5% [ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.) w związku z art. 1 ustawy z dnia 13 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. poz. 196) oraz w zw. z art. 53 ustawy z dnia 7 lipca 2022r. o finansowaniu społecznościowym dla przedsięwzięć gospodarczych i pomocy kredytobiorcom (Dz. U. poz. 1488)]. Zatem przy wyliczaniu ryczałtu należy uwzględnić kwotę 0,6244 zł. Kolegium wskazało, że organ I instancji zastosował do wyliczeń w arkuszu kalkulacyjnym niewłaściwą kwotę, tj. 0,7315 zł, co pozostało jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie. Za brak instalacji doprowadzającej ciepłą wodę, zgodnie z art. 6a ust. 1 pkt 2 u.d.m., za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału uznaje się równowartość 20 kWh energii elektrycznej na każdego członka gospodarstwa domowego. W przedmiotowej sprawie będzie to zatem kwota 12,49 zł (20 kWh x 0,6244 zł).

Za brak instalacji gazu przewodowego, zgodnie art. 6a ust. 1 pkt 3 u.d.m., za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału uznaje się natomiast równowartość 10 kWh energii elektrycznej w jednoosobowym gospodarstwie domowym oraz równowartość 2 kWh na każdą dodatkową osobę. W analizowanym przypadku będzie to zatem kwota 6,24 zł (10 kWhx 0,6244 zł/kWh).

Jak stanowi art. 6a ust. 2 u.d.m. w celu ustalenia wysokości ryczałtu na zakup opału wydatki wnioskodawcy, o których mowa w art. 6 ust. 3, sumuje się z wydatkami, o których mowa w ust. 1, a następnie oblicza się wskaźnik procentowy odpowiadający udziałowi wydatków, o których mowa w ust. 1, w łącznej kwocie wydatków. Kwota ryczałtu na zakup opału będąca częścią dodatku mieszkaniowego, która jest wypłacana wnioskodawcy, stanowi iloczyn dodatku mieszkaniowego i wskaźnika procentowego, o którym mowa w ust. 2 (art. 6a ust. 3 u.d.m.).

W przedmiotowej sprawie wydatki ogółem do podstawy obliczenia dodatku (wydatki na powierzchnię normatywną oraz ryczałt) wynoszą zatem 201,30 zł (182,57 zł + 12,49 zł + 6,24 zł). 15% dochodów gospodarstwa domowego wynosi 261,64 zł. Wyliczenie dodatku mieszkaniowego stanowi liczbę ujemną - 60,34 zł (201,30 zł -261,64 zł = - 60,34 zł), a zatem dodatek mieszkaniowy wnioskodwczyni nie przysługuje.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu skargę do sądu administracyjnego złożyła Z.K. podnosząc, że nie wie dlaczego jej dochód wyliczono biorąc pod uwagę okres od kwietnia do czerwca 2022r. skoro skarżąca lokal zaczęła użytkować od 1 czerwca 2022 r., zaś wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożyła 28 lipca 2022 r. Skarżąca podniosła, iż pobiera dodatek pielęgnacyjny w wysokości 256, 44 zł, który był ujęty w kwocie dochodu 1744,28. Ponownie wskazała i wyliczyła koszty związane z przeprowadzką.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazał, iż wysokość dochodu strony została ustalona w oparciu o jej oświadczenie zawarte w deklaracji o dochodach z 28 lipca 2022 r. Organ odwoławczy nie miał podstaw do jego podważenia. Jednak nawet w przypadku wyłączenia z dochodu Z.K. dodatku pielęgnacyjnego i tak nie można byłoby ustalić skarżącej prawa do dodatku mieszkaniowego. W przedmiotowej sprawie 15% dochodów gospodarstwa domowego wyniosłoby wówczas 223,18 zł (1744,28 zł - 256,44 zł =1487,84 zł; 15% z 14847,84 = 223,18 zł). Wydatki ogółem do podstawy obliczenia dodatku (wydatki na powierzchnię normatywną oraz ryczałt) wynoszą 201,30 zł (182,57 zł + 12,49 zł + 6,24 zł). Wyliczenie dodatku mieszkaniowego stanowi w dalszym ciągu liczbę ujemną - 21,88 zł (201,30 zł - 223,18 zł = -21,88 zł).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały powołanej na wstępie w ustawie z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

Ubiegając się o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskodawca musi łącznie spełniać następujące warunki:

1) odpowiedniej powierzchni użytkowej lokalu,

2) określonego miesięcznego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego,

3) posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W rozstrzyganej sprawie organu prawidłowo ustaliły, że wnioskodawczyni spełnia wszystkie przesłanki ustawowe wymagane do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m., normatywna powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m² - dla 1 osoby. Skarżąca bez wątpienia spełnia przesłankę powierzchni normatywnej, bowiem z jej wniosku o świadczenie wynika, iż powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu wynosi 19,69 m².

Stosownie do art. 7 u.d.m., dodatek mieszkaniowy przyznaje się na wniosek osoby uprawnionej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty (ust. 1). Z kolei przepis art. 3 ust. 1 u.d.m. stanowi, iż dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o którym mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w gospodarstwie jednoosobowym - 40% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6. Jako definicję dochodu w art. 3 ust. 3 u.d.m. ustawa przyjmuje definicję zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 oraz z 2021 r. poz. 1162), w myśl którego za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Organy I, jak i II instancji prawidłowo, w oparciu o deklarację skarżącej zawartą w jej wniosku z 28 lipca 2022 r., przyjęły, iż dochód strony skarżącej, prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, w okresie poprzedzającym datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego (kwiecień, maj, czerwiec 2022r.), stanowi renta w łącznej wysokości 5232,84 zł, zatem średni dochód miesięczny wynosi 1744,28 zł oraz, że dochód ten nie przekracza 40% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku (kwoty 5662,53 zł - według Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021 r.).

Organy ustaliły ponadto, iż skarżąca wynajmuje przedmiotowy lokal, tak więc przesłanka dotyczącą tytułu prawnego do zajmowanego lokalu została również spełniona przez skarżącą.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organy odwoławczy prawidłowo obliczyły jednak, iż skarżąca ponosi wydatki na utrzymanie lokalu w kwocie 201,30 zł. Na wydatki te składają się, według organów, wydatki miesięczne w zadeklarowanej przez stronę wysokości 182,57 zł oraz, obliczony w oparciu o art. 6a ust. 1 pkt. 2 i 3 u.d.m., ryczałt w wysokości 12,49 zł oraz 6,24 zł, przysługujący skarżącej odpowiednio za brak instalacji doprowadzającej ciepłą wodę (=20kWh x 0,6244 zł) oraz brak instalacji gazu przewodowego (=10kWh x 0,6244 zł/ kWh). Organy rozpatrując przedmiotową sprawę prawidłowo zastosowały art. 6 ust. 7 u.d.m., który stanowi, że jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Sposób jego wyliczenia został w sposób precyzyjny i szczegółowy przedstawiony w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji i jest on w ocenie sądu prawidłowy. Ryczałt przysługujący skarżącej za brak instalacji doprowadzającej ciepłą wodę wyniósł 12,49 zł (=20kWh x 0,6244 zł) zaś ryczałt za brak instalacji gazu przewodowego określono na kwotę 6,24 zł, oraz (=10kWh x 0,6244 zł/ kWh).

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.m., wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Organ prawidłowo obliczył, iż wobec tego, że dochód skarżącej wynosi 1744,28 zł miesięcznie, a w związku z tym 15% dochodów gospodarstwa domowego stanowi kwotę 261,64 zł, to wyliczenie dodatku mieszkaniowego stanowi liczbę ujemną - 60,34zł (= 201,30 zł- 261,64 zł), a co za tym idzie dodatek mieszkaniowy skarżącej nie przysługuje.

Skoro, jak wykazano powyżej, prawidłowe w tej sprawie pozostają wnioski organu, że w sytuacji skarżącej dodatek mieszkaniowy nie może być przyznany to jej skarga nie zasługuje na uwzględnienie przez sąd.

Odnosząc się do podniesionej dopiero w skardze do tutejszego sądu okoliczności dotyczącej uzyskiwania przez stronę zasiłku pielęgnacyjnego, którego wysokość nie powinna być uwzględniona w jej dochodzie wskazać należy, że istotnie zgodnie z definicją dochodu zawartą w art. 3 ust. 3 u.d.m. odsyłającą do ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 690 oraz z 2019 r. poz. 730, 752 i 992), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134, ze zm.), dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1111, 924 i 1818), dopłaty do czynszu, o której mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania (Dz. U. poz. 1540 oraz z 2019 r. poz. 1309), świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o grobach weteranów walk o wolność i niepodległość Polski (Dz. U. poz. 2529) oraz świadczenia uzupełniającego przyznanego na podstawie ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. poz. 1622). Zatem otrzymywany przez stronę zasiłek pielęgnacyjny faktycznie nie powinien być uwzględniany przy ustaleniu dochodu strony uprawniającego do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy jednak nie wiedziały o tym, że część, wskazanego przez skarżącą, w jej wniosku o dodatek mieszkaniowy, dochodu stanowi sporny zasiłek pielęgnacyjny, bowiem strona takiej informacji organowi nie udzieliła. Ponadto, jak trafnie podkreśliło SKO w odpowiedzi na skargę, nawet uwzględnienie podniesionej dopiero na etapie skargi do sądu okoliczności i obniżenie wykazanego przez stronę dochodu o kwotę otrzymywanego zasiłku pielęgnacyjnego nie wpłynie na prawidłowość wydanej przez organ decyzji bowiem wyliczenie dodatku mieszkaniowego przysługującego stronie w dalszym ciągu stanowić będzie liczbę ujemną – 21,88 zł. Miesięczny dochód gospodarstwa skarżącej stanowi bowiem kwota 1487,84 zł (1744,28 zł - 256,44 zł), 15% dochodów gospodarstwa domowego wyniosłoby wówczas 223,18 zł (15% z 14847,84 = 223,18 zł). Wyliczenie dodatku mieszkaniowego stanowi w dalszym ciągu liczbę ujemną (201,30 zł - 223,18 zł = -21,88 zł).

Podkreślić należy, że decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego jest decyzją związaną, a zatem organ nie ma możliwości swobodnego wyboru podejmowanego rozstrzygnięcia. Przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na szczególnie trudną, indywidualną sytuację osób starających się o dodatek. Prawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, w szczególności zaś, by to od decyzji tego organu zależało w sposób bezpośredni przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz jego rozmiar, względnie by organ miał jakąkolwiek możliwość odstąpienia od zasad przyznawania dodatku mieszkaniowego i przyznania go mimo niespełnienia przesłanek przewidzianych w ustawie. Wysokość dodatku mieszkaniowego musi być wyliczona zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych, pomoc ta nie może być przyznana z uwaględnieniem innych wydatków ponoszonych przez skarżącą (chociażby wydatków związanych z przeprowadzką czy podwyższonych wydatków na leki i wyżywienie w związku z jej chorobą). Jeżeli skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, to powinna zwrócić się do ośrodka pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie odpowiedniej pomocy, np. w formie zasiłku celowego.

Konkludując, należało stwierdzić, iż kontrolowane postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. Organ odwoławczy zauważył, iż organ I instancji przyjął za podstawę dokonywanych przez siebie obliczeń przysługujących stronie ryczałtów błędną kwotę 1 kWh powiększonej o podatek VAT (t.j. 0,7315 zł zamiast prawidłowej 0,6244 zł), jednak w swoim rozstrzygnięciu skorygował dostrzeżoną omyłkę prawidłowo wskazując, że pozostawała ona bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie (różnica w wysokości ryczałtu stanowiła 3,21 zł). Ocenie materiału dowodowego nie można postawić zarzutu dowolności. W kontrolowanej decyzji organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych, swe stanowisko umotywowały w sposób nie budzący wątpliwości sądu w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 k.p.a.

Podsumowując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie i dlatego sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę tę oddalił.

k.ż.