Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 348/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji i umorzono postępowanie (art. 145 § 3 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w S. na decyzję Wojewody z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 października 2018 r. nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w S.e kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. wniosła skargę na decyzję Wojewody z 27 marca 2019 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z 22 października 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i naziemnym w S. przy ul. C. i orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Inwestor – A. w dniu 5 maja 2014 r. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę. Całe zamierzenie budowlane obejmowało budowę dwóch budynków: mieszkalnego nr [..] i mieszkalno-usługowego nr [..]. Jednakże w pierwszej fazie inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego [..] ( mogącego samodzielnie funkcjonować ) przedkładając, zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, projekt zagospodarowania całego terenu inwestycji tj. działek nr [..]-[..] arkusz mapy [..].

Decyzją z 20 sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i naziemnym w S. przy ul. C. Od decyzji tej odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa. Wojewoda decyzją z 20 października 2014 r. utrzymał decyzję w mocy.

W międzyczasie inwestor wnioskiem z 10 lutego 2015 r. wystąpił o pozwolenie na budowę budynku nr [...] przy ul. C. w S., które uzyskał decyzją z 29 maja 2015 r.

W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 maja 2017r. sygn. II SA/Gd 13/17 uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 20 sierpnia 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku nr [..] oraz decyzję Wojewody z 20 października 2014 r. obie dotyczące inwestycji przy ul. C. W związku z tym wyrokiem Prezydent Miasta w postępowaniu wznowieniowym uchylił decyzje o zmianie pozwolenia budowę: z 9 października 2015 r. i z 30 czerwca 2017 r.

Inwestor na ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą następnie wycofał, wobec czego postanowieniem z 28 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2348/17 postępowanie kasacyjne w tej sprawie zostało umorzone.

Rozpatrując ponownie wniosek organ ustalił, że budynek nr [..] wraz z infrastrukturą techniczną został już zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę z 20 sierpnia 2014 r. i projektów zamiennych zatwierdzonych decyzjami z 9 października 2015 r., 14 lipca 2016 r. i 30 czerwca 2017 r. Zostało to potwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniach 12 czerwca 2017 r. i 14 września 2017 r. Ponadto inwestor uzyskał już niezbędne protokoły odbiorów budynku, w tym Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej ( stanowisko z 13 września 2017 r.). W tej sytuacji Prezydent Miasta decyzją z 12 czerwca 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Od tej decyzji inwestor złożył odwołanie do Wojewody, który decyzją z 30 lipca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że nie ma znaczenia stopień zaawansowania budowy, ani fakt, że został on faktycznie zrealizowany, lecz jedynie fakt, iż nie została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie tj., że budowa nie została zakończona w sensie prawnym. Natomiast nowa decyzja o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzony projekt budowlany, powinny obejmować nie tylko roboty budowlane niezbędne do dokończenia obiektu, ale także tę część obiektu, która została już wykonana, a nie oddana do użytkowania.

W świetle powyższego Prezydent wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku z 5 maja 2014 r. o 4 egz. projektu budowlanego budynku przy ul. C. w S. i uzupełnienie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o dz. nr [..], o którą teren inwestycji został poszerzony ( na etapie zmiany pozwolenia na budowę decyzją z 30 czerwca 2017 r.). Pismem z 1 października 2018 r. Prezydent zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego. W odpowiedzi Wspólnota Mieszkaniowa złożyła zastrzeżenia oraz opracowanie p.t. "Opinia dotycząca zgodności realizacji procesu budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i naziemnym przy ul. C. w S. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", wykonane przez mgr inż. L. A. B., rzeczoznawcę PZITB. Zawarte w nich zastrzeżenia dotyczyły faktu, iż:

przed Wojewodą toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 30 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję z 20 sierpnia 2014 r., zezwalającą na budowę budynku wielorodzinnego w S. przy ul. C.,

przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczy się postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 grudnia 2018 r. o braku podstaw do zastosowania przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego w S. przy ul. C.

Odnosząc się do powyższych zarzutów organ I instancji wyjaśnił, że:

decyzja z 30 czerwca 2017 r. w zakresie dotyczącym budowy budynku przy ul. C. została w postępowaniu wznowieniowym uchylona z urzędu decyzją Prezydenta Miasta z 19 marca 2018 r., a tym samym wyeliminowana z obrotu prawnego,

postępowanie przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie ma związku z niniejszym postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jest od niego niezależne i nie może być podstawą do zawieszenia postępowania w tej sprawie.

Ponadto został wniesiony zarzut, że do dokumentacji projektowej włączono protokoły odbiorów, kierownik budowy nie dokonał w dzienniku budowy wpisów o uchyleniu pozwolenia na budowę i wstrzymaniu robót i kontynuował budowę. Zarzucono także niezgodność inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z projektowanymi antresolami oraz rzeczywistej odległości budynku od budynku przy ul. F., co zdaniem Wspólnoty narusza przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także nie spełnia warunków w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Odnosząc się do powyższych zastrzeżeń organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami,

pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;

oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

3a) pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane.

I dalej wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ jest zobowiązany sprawdzić odpowiednio do zakresu:

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy;

zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji;

zgodność projektu zagospodarowania działki / terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

kompletność projektu budowlanego;

posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń projektu budowlanego oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

zaświadczenia o wpisie Projektantów i Sprawdzających (w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego) na listę członków właściwych izb samorządu zawodowego i termin ich ważności.

Jak wynika z powyższego, inwestor nie ma obowiązku załączać do projektu budowlanego protokołów odbioru, które zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, dołącza się do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Jednakże włączenie ich do projektu w celach informacyjnych nie jest zakazane i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż organ sprawdza projekt budowlany wyłącznie w zakresie określonym w wyżej cytowanym przepisie. Dlatego też dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma także znaczenia postępowanie kierownika budowy i sposób realizacji inwestycji.

Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących zgodności projektu budowlanego z obowiązującym dla tej inwestycji miejscowym planem zagospodarowania o symbolu C-l/06 ( zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [..] w zakresie karty terenu 08, zatwierdzona uchwałą Rady Miasta nr XXV/341/2013 z dnia 1 lutego 2013 r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Wojewody z dnia 13 marca 2013r. poz. 1365 ) wyjaśnił organ I instancji, że wymagana planem miejscowym wysokość projektowanego budynku wynosi od 2 do 3 kondygnacji nadziemnych, przy czym wysokość do górnej krawędzi elewacji - nie mniej niż 7m i nie więcej niż 11m; wysokość do kalenicy winna wynosić maksymalnie 14m. Budynek zaprojektowano, jako trzy kondygnacyjny, o wysokości do górnej krawędzi elewacji pomiędzy 7m a 11m i wysokości w kalenicy 12,85m. W pokojach mieszkań na ostatniej kondygnacji zaprojektowano antresole, które odpowiadają definicji antresoli zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) - dalej rozporządzenie. Zgodnie z tym przepisem przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Zaprojektowane antresole spełniają ten warunek. Potwierdza to protokół z kontroli budowy przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 września 2018 r., znajdujący się w aktach tutejszego organu.

Odnośnie odległości budynku od granicy działki i od budynku przy ul. F., to zgodnie z przepisami wynikającymi § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, budynek zwrócony ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy należy sytuować w odległości od tej granicy nie mniejszej niż 4m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedmiotowy budynek został usytuowany w odległości od 4,15m do 4,50m od granicy wschodniej z nieruchomością przy ul. F.; w odległości 4,20m do 4,95m od granicy północnej z nieruchomością przy ul. P.; 4,90m od granicy zachodniej z nieruchomością ul. C. oraz 7,5m od granicy południowej z nieruchomością przy ul. C., co spełnia ww. przepisy.

Natomiast, zgodnie z przepisami § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli tegoż rozporządzenia, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, dla budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL, być mniejsza niż 8m. Budynki przy ul. C. i ul. F. mają ściany i pokrycie dachu nie rozprzestrzeniające ognia. Budynek przy ul. F. zlokalizowany jest ścianą zachodnią posiadającą okna w odległości od 7,85m do 8,35m, co oznacza że odległość tego budynku od granicy zachodniej działki wynosi od 3,85m do 4,5m. Odległość poniżej 4m jest niezgodna z przepisami. Jednakże z opisu technicznego wynika, że na elewacji budynku przy ul. F. zamontowane są stałe urządzenia gaśnicze w postaci instalacji tryskaczowej ( znajduje to potwierdzenie w aktach ) w związku z czym, zgodnie z § 271 ust. 6 rozporządzenia, odległość między ścianami zewnętrznymi budynków lub częściami tych ścian może być zmniejszona o 50%, w stosunku do określonej w ust. 1-5, jeżeli we wszystkich strefach pożarowych budynków, przylegających odpowiednio do tych ścian lub ich części, są stosowane stałe urządzenia gaśnicze wodne. W tym przypadku odległość ta winna wynosić min. 6m, co zostało spełnione. Ponadto w budynku przy ul. C. przewidziano na wszystkich kondygnacjach hydranty przeciwpożarowe.

Spełnienie warunków dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego potwierdza uzgodnienie projektu budowlanego przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z 26 września 2018 r.

Także inwestor złożył pisma z 17 października 2018 r. i 18 października 2018 r., w których odniósł się do zastrzeżeń Wspólnoty Mieszkaniowej, po zapoznaniu się z którymi organ podzielił stanowisko w nich zawarte.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa, zarzucając rażące naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę bez wymaganego "nowego wniosku inwestora", naruszenie przepisów art. 7-10 oraz 107 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz naruszenie przepisu art. 37 § 2 ustawy Prawo budowlane przez odmowę jego zastosowania. W uzasadnieniu odwołania Wspólnota podtrzymała swoje stanowisko o niezgodności projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz w kwestii wykonanych antresoli, które w jej ocenie nie spełniają warunków jej legalnej definicji zawartej w tym rozporządzeniu.

Organ odwoławczy odnosząc się do treści odwołania wskazał, że niezasadny jest główny zarzut Wspólnoty dotyczący niezastosowania przez organ I instancji art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez rozpoznanie sprawy i udzielenie pozwolenia na budowę bez, w ocenie Wspólnoty, wymaganego "nowego wniosku inwestora". Powyższe jest wynikiem związania Prezydenta Miasta z rozstrzygnięciem Wojewody z 30 lipca 2018 r. Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w ww. ostatecznej decyzji, iż wskutek uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 13/17, decyzji z 20 sierpnia 2014 r. udzielającej A. pozwolenia na budowę, sprawa zakończona tą decyzją, a wszczęta wnioskiem tej spółki z 5 maja 2014 r., wróciła do etapu rozpatrzenia jej przez organ I instancji od samego początku z jednoczesnym obowiązkiem formalnego zakończenia postępowania administracyjnego wszczętego tym wnioskiem. Zatem w niniejszej sprawie nastąpiło "odkrycie się wniosku" inwestora. Ponadto, pomimo iż inwestor realizował zamierzenie budowlane objęte tym wnioskiem, na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie doszło do zakończenia budowy w znaczeniu prawnym. Przywołany przez Wspólnotę przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane znajduje zastosowanie wyłącznie do budowy niezakończonej w znaczeniu prawnym, a mając powyższe na uwadze, nie zaszła konieczność ponownego złożenia wniosku przez inwestora o rozpoczęcie bądź wznowienie budowy.

Wojewoda nie podzielił stanowiska Wspólnoty odnośnie konieczności zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawieszenia toczącego się postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W omawianej sprawie zagadnienie wstępne nie występuje. Ponadto postępowanie, na które powołuje się Wspólnota zostało zakończone decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 grudnia 2018 r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 grudnia 2017 r., orzekającą o braku podstaw do zastosowania przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i nadziemnym przy ul. C. w S. Natomiast zastrzeżenia Wspólnoty wyrażone w treści odwołania, że w omawianej sprawie (w związku z kontynuowaniem przez inwestora prac budowlanych pomimo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę) "niezbędne jest przeprowadzenie postępowania naprawczego" przez organ nadzoru budowlanego oraz uwagi co do postępowania organów nadzoru budowlanego, nie podlegają merytorycznej kontroli Wojewody.

Przystępując do merytorycznej oceny sprawy wskazał Wojewoda, że na skutek wniosku inwestora rozszerzającego zakres udzielonego decyzją z 20 sierpnia 2014 r. pozwolenia na budowę, a także wprowadzenia zmian w układzie i ilości pomieszczeń przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (w toku jego realizacji na podstawie ww. decyzji), zaktualizował się nowy stan faktyczny i prawny aniżeli na etapie rozpatrywania przez WSA w Gdańsku skargi na decyzję Wojewody z 20 października 2014 r., utrzymującą w mocy pierwotną decyzję Prezydenta Miasta z 20 sierpnia 2014 r. Powyższe powoduje, w ocenie organu odwoławczego, brak związania Wojewody prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 13/17, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z ww. przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Użyty w przywołanym przepisie zwrot "wiążą w sprawie" oznacza, iż chodzi o tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy zakreślające granice związania orzeczeniem sądu. Powinna to być więc sprawa tożsama pod względem zarówno podmiotowym i przedmiotowym W szczególności o tożsamości sprawy decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego, tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą. Jak już powyżej wskazano, w omawianej sprawie zachodzi istotna rozbieżność w kwestii przedmiotu sprawy wyznaczonej chociażby zakresem wniosku z 5 maja 2014 r., a jego obecnym kształtem w wyniku uzupełnienia z 26 września 2018 r.

Wojewoda rozpatrując w trybie odwoławczym przedmiotową sprawę, zobligowany jest zatem do ponownego zbadania wszystkich kwestii prawnych zaistniałych na jej gruncie.

Prowadząc postępowanie odwoławcze, Wojewoda jako organ II instancji jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia wniosku, zatem analizie podlega cała dokumentacja pod kątem spełnienia warunków art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane.

Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenia o wpisie osób sporządzających projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Z kolei art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na obszarze, na którym planowana jest zasadnicza część przedmiotowej inwestycji, tj. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XXXI/3 74/2009 Rady Miasta z dnia 4 września 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [..], uchwalonego uchwałą Rady Miasta Nr XXXIV/580/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. w zakresie regulacji dotyczących działek przy ul. C. [..] i [..] (Dz.Urz.Woj. Nr 146, poz. 2715). Jak wynika z załącznika graficznego do ww. uchwały, działki, na których zlokalizowana jest ta inwestycja, znajdują się w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej na rysunku planu symbolem 04.1.M,U, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej, usługowej, mieszkaniowo-usługowej, w których dopuszcza się więcej niż dwa lokale mieszkalne w budynkach i usługi nie zakłócające funkcji mieszkaniowej (§ 4 ust. 3). Zgodnie z planem ilość kondygnacji nadziemnych powinna wynosić od 2 do 3, wysokość zabudowy do górnej krawędzi elewacji nie została ustalona, natomiast do kalenicy określono ją na poziomie do 14 m (§ 4 ust. 7.1a). Proporcje wymiarów rzutu budynku powinny być zbliżone do proporcji rzutów budynków historycznych zlokalizowanych w sąsiedztwie - od 1:1 do 1:3 (§ 4 ust. 7.1b). Kąt nachylenia połaci dachowych powinien zaś zawierać się w zakresie od 10° do 30° (§ 4 ust. 7.1c). Z kolei szerokość elewacji frontowej wynosić musi nie mniej niż 50% szerokości działki (§ 4 ust. 7.1d). Ponadto nowa i przekształcana zabudowa ma nawiązywać formą do charakteru zabudowy historycznej, a wysokość budynków lokalizowanych w północnej części posesji przy ul. C. [..] i [..] nie może być większa od wysokości budynków zlokalizowanych przy ul. C. (§ 4 ust. 7.1f). Powierzchnia zabudowy określona została na poziomie do 40%, natomiast powierzchnia biologicznie czynna na poziomie nie mniejszym niż 20%, z zaleceniem zwiększenia do 55% (§ 4 ust. 5.1a i b). Dodatkowo plan wymaga, aby dla nowo realizowanej zabudowy zapewnić 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie oraz dodatkowo 1 miejsce postojowe na 5 mieszkań oraz 2,5 miejsca postojowego na 100 m2 powierzchni użytkowej usług (§ 4 ust. 7.4b), dopuszcza się realizację garaży poza obrysem budynku, na powierzchni nie większej niż 30% powierzchni zabudowanej, pod warunkiem ich całkowitego zagłębienia poniżej poziomu terenu istniejącego (§ 4 ust. 5.1g tiret 4).

Ostatecznie wniosek inwestora obejmuje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i nadziemnym na terenie działek nr [..]-[..], km [..], przy ul. C. w S. Przy czym budynek wraz z garażem podziemnym i garażem w poziomie parteru zaprojektowano na działkach nr [...]-[..], natomiast na działce nr [..] zaprojektowano 4 miejsca postojowe naziemne, a kolejne dwa miejsca postojowe przewidziano w istniejących budynkach na działkach nr [..] i [..]. Budynek mieszkalny wielorodzinny posiadał będzie powierzchnię zabudowy wynoszącą 382,15 m2 i powierzchnię wewnętrzną równą 1315,34 m2, przy maksymalnych wymiarach długości 29,98 m, szerokości 13,48 m i wysokości 12,70 m. Projektowana wysokość do kalenicy wynosi 12,90 m od poziomu terenu przy wejściu do budynku.

Sprawdzając zgodność złożonego projektu z postanowieniami ww. planu stwierdzić należy, że złożone opracowanie nie spełnia części spośród wymogów ustalonych w tym akcie prawa miejscowego.

Projektowany budynek de facto posiada 4 kondygnacje nadziemne, co stoi w sprzeczności z przytoczonymi wyżej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak założono w projekcie budowlanym, budynek posiada 3 kondygnacje, przy czym na trzeciej kondygnacji przewidziano 6 tzw. antresol o wysokości 2,61 m, z czego dwie antresole zlokalizowano nad lokalami mieszkalnymi nr [..] i [..], natomiast lokale mieszkalne nr [..] i [..] posiadają po dwie antresole. W myśl § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, w brzmieniu w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, tj. 5 maja 2014 r., antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Dostrzegł Wojewoda, że definicja antresoli opisuje dwa różne przypadki, w których występuje antresola. Pierwszy to taki, gdy antresola jest wydzielona z jednoprzestrzennego pomieszczenia o znacznej wysokości oraz drugi, gdy antresola jest wydzielona z jednoprzestrzennej kondygnacji o znacznej wysokości. W świetle powyższego antresola musi spełniać wszystkie cechy wymienione w ww. przepisie, przede wszystkim, musi być oddzielona od pomieszczenia lub kondygnacji stropem pośrednim, którego powierzchnia jest mniejsza od powierzchni tego pomieszczenia lub kondygnacji, nad którą się znajduje. Zaprojektowane antresole mają stanowić antresole pomieszczeń, jednak w ocenie organu odwoławczego przyjęte w projekcie rozwiązanie jest niezgodne z ww. przepisem, natomiast spełnia wymagania stawiane kondygnacjom. Zgodnie z § 3 pkt 16 tego rozporządzenia kondygnacją jest bowiem pozioma część budynku, zawarta pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. W ocenie organu odwoławczego zaprojektowane antresole, ze względu na swą wysokość oraz niemal zupełne oddzielenie pełnym stropem od pomieszczeń, z których zostały wydzielone, stanowią odrębne kondygnacje. Występująca bowiem pomiędzy kondygnacją trzeciego piętra, a wydzielonymi antresolami nad poszczególnymi pomieszczeniami w lokalach mieszkalnych pozioma przegroda, w rzeczywistości nie stanowi stropu pośredniego tylko nad tymi pomieszczeniami, a część stropu nad całą trzecią kondygnacją. Strop ten wykonano analogicznie jak stropy nad pozostałymi poniżej kondygnacjami pierwszą i drugą (opis do projektu architektoniczno-budowlanego, pkt VII. 1.4, str. 28). W budynku zaprojektowano w rzeczywistości mieszkania dwupoziomowe, przy czym mieszkania, do których wejście jest na trzeciej kondygnacji nadziemnej obejmują kondygnację trzecią i czwartą.

Dodatkowo antresola musi być mniejsza od pomieszczenia, nad którym się znajduje. W omawianej sprawie górne przestrzenie przypisane do poszczególnych mieszkań nie mogą stanowić antresol, gdyż ich powierzchnia znacznie wykracza poza obrys pomieszczenia, z którego zostały wydzielone. Obejmuje ona prawie całą część mieszkania, co do zasady z wyłączeniem jedynie pomieszczenia łazienki. Powierzchnie w poziomie czwartej kondygnacji, które w projekcie zostały określone mianem antresol obejmują swoim zasięgiem takie pomieszczenia na poziomie kondygnacji trzeciej jak: hall, tj. pomieszczenie komunikacyjne służące do celów komunikacji wewnętrznej (lub jego część w przypadku mieszkania nr [..]) i pokój dzienny z aneksem kuchennym, czyli pomieszczenie mieszkalne i pomieszczenie pomocnicze służące do przygotowywania posiłków. Pomimo braku wydzielenia tych wymienionych poszczególnych pomieszczeń w lokalach mieszkalnych za pomocą całych ciągów ścian i pozostawienia w nich jedynie otworów drzwiowych celem komunikacji, a nie jak uczyniono jedynie fragmentami ścianek działowych, to podział ten jest wystarczająco wyraźny.

Zdaniem Wojewody przepis rozporządzenia wprowadzający wymóg, by powierzchnia antresoli była mniejsza niż powierzchnia kondygnacji lub pomieszczenia, nad którymi znajduje się antresola, co prawda nie wprowadza wymogów w zakresie różnicy tej powierzchni, jednakże zachowanie architektonicznego charakteru antresoli stanowiącego ze swej istoty element otwarty na pomieszczenie, z którego jest on wydzielony, zakłada "otwartość", a więc widoczność tego elementu z wnętrza z pomieszczenia, z którego antresolę wydzielono.

Wymóg ten nie będzie więc spełniony w sytuacji, gdy powierzchnia antresoli odpowiada w przybliżeniu powierzchni pomieszczenia, z którego jest ona wydzielana. Różnica w powierzchni pomieszczenia oraz antresoli powinna zapewniać widoczność otwartej na to pomieszczenie jego części w postaci antresoli (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 500/18). W omawianej sprawie, wymóg otwartości i widoczności, w ocenie organu odwoławczego, nie został zachowany. Zaprojektowane w stropie otwory, mające na celu nadanie górnej przestrzeni charakteru antresoli, są stosunkowo niewielkie, w porównaniu z płaszczyzną uzyskaną w wyniku dokonania wewnętrznego podziału poszczególnych lokali mieszkalnych na poziom dolny i górny.

Również wskazać należy, że cała czwarta kondygnacja została podzielona ścianami nośnymi i działowymi na pomieszczenia, przy czym część wydzielonych pomieszczeń nazwano antresolami, natomiast pozostałą część "zamknięto" i stworzono pomieszczenia "bez drzwi". W odniesieniu do dwóch z tych "zamkniętych" pomieszczeń, wskazać należy, że posiadają one z kolei otwory okienne. Dotyczy to pomieszczeń nad pionem komunikacyjnym oraz nad łazienką w mieszkaniu nr [..]. Ponadto wykonanie przegród bez drzwi do pozostawionych pustych pomieszczeń, nie jest tożsamy z ich zupełnym brakiem na tym poziomie. Zatem nie można mówić o zaprojektowaniu jedynie antresol nad częścią pomieszczeń lokali mieszkalnych w trzeciej kondygnacji, a o zaprojektowaniu całej czwartej kondygnacji z podziałem na części przynależne do lokali mieszkalnych w kondygnacji trzeciej oraz na bliżej nieokreślone pomieszczenia nieprzynależne.

Wszystkie powyżej opisane okoliczności sprawiają, iż zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny narusza ustalenia miejscowego planu w zakresie dopuszczonej maksymalnej ilości kondygnacji naziemnych. Dodał organ odwoławczy, że również na elewacji budynku widoczne są cztery kondygnacje, wyznaczone przez linie okien oraz balkonów, zaprojektowanych jako dostępne z poziomu tzw. antresol (rys. nr B-8 i B-9, str. 90 i 91).

Tym samym Wojewoda podzielił pogląd strony odwołującej się, że zaprojektowane antresole w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym nie spełniają warunków definicji legalnej sformułowanej w § 3 pkt 19 rozporządzenia.

Jak wynika z treści projektu budowlanego, na budynku zaprojektowano połacie dachowe o kącie nachylenia od ok. 4° do 15° (pkt VII. 1.10 opisu do projektu architektoniczno-budowlanego, str. 29). Rozwiązanie takie jest niezgodne z ustaleniami zawartymi w § 4 ust. 7.1 lit. c karty terenu nr 04.1.M,U obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nakładającego obowiązek realizacji dachów o nachyleniu połaci od 10° do 30°. Zaprojektowane wypłaszczenia kąta nachylenia dachu do 4° zaprojektowano od północno-zachodniej strony, bezpośrednio od kalenicy dachu do okapu, częściowo wystającego nad balkonami w poziomie tzw. antresol.

Przechodząc dalej do badania zgodności projektu budowlanego w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla terenu określonego kartą 04.1.M/U, Wojewoda wyjaśnił, że ustalając wymaganą ilość miejsc postojowych należy uwzględnić zrealizowany na działce inwestycyjnej nr [..] budynek mieszkalno-usługowy przy ul. C., który to był częścią całego zamierzenia inwestycyjnego realizowanego na podstawie uchylonej decyzji Prezydenta Miasta z 20 sierpnia 2014 r., jako II etap inwestycji.

Zaznaczył Wojewoda, co pominął całkowicie Prezydent Miasta w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji z 22 października 2018 r. o pozwoleniu na budowę, że dla działek nr [..] (działka dodana do zakresu inwestycji w wyniku rozszerzenia wniosku) oraz działki nr [..] i [..] obr. [..] w S., w dalszym ciągu obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulic [..], uchwalonego uchwałą nr XXXIV/580/2006 Rady Miasta z dnia 27 stycznia 2006 r. (Dz.Urz.Woj. Nr 46, poz. 937). Jak wynika z treści wskazanego aktu prawa miejscowego, działki te usytuowane są na terenie oznaczonym symbolem 04.M/U, określonym jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług. Usługi winny być lokalizowane w suterenach lub parterach budynków, w lokalach powyżej parteru o ile powierzchnia użytkowa nie będzie zajmowała więcej niż 80 m2, a także dopuszczone są usługi pensjonatowe w całym budynku. Ustalenia dotyczące zasad kształtowania i organizacji przestrzeni zabudowanej są zasadniczo analogiczne do zasad powyżej opisanych dla karty terenu 04.1.M,U. Natomiast istotna różnica dotyczy zasad kształtowania komunikacji i jej zaplecza. Zgodnie z § 10 ust. 4 pkt e karty terenu 04M/U "miejsca parkingowe i garaże, o których mowa w ustępach poprzednich, należy rozmieszczać w obrębie działki budowlanej wyróżnionej dla budynków obsługiwanych", a także zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 13 tego planu, wymagania parkingowe należy rozumieć jako wymaganą minimalną liczbę miejsc postojowych, którą należy zapewnić na terenie działki budowlanej stanowiącej przedmiot inwestycji lub w pobliżu - na terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny. Zapisy te wskazują, że inwestor może zaplanować realizację wymaganych miejsc parkingowych na odrębnej działce budowanej, jednakże pod warunkiem, że będzie ona stanowiła integralną część zamierzenia budowlanego obejmującego budowę obsługiwanego budynku.

Niemniej powyżej cytowane przepisy odnośnie organizacji miejsc parkingowych nie dotyczą zmiany do tego planu, tj. uchwał nr XXXI/374/2009 Rady Miasta z dnia 4 września 2009 r., obowiązującej na terenie działki budowlanej, na której realizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny. Nie mają one zatem zastosowania, a tym samym miejsca parkingowe należy zaprojektować w liczbie wymaganej zapisami planu jednakże w sposób określony w przepisie § 18 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Reasumując, miejsca postojowe dla obsługi projektowanego budynku winny być urządzone na tej samej działce budowlanej co budynek.

W budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. C. w S. zaprojektowano 12 lokali mieszkalnych, natomiast budynek przy ul. C. posiada 4 lokale mieszkalne i dwa lokale usługowe o powierzchni użytkowej 136 m2. Zgodnie z § 4 ust. 7.4b obowiązującego planu, należy zatem zapewnić łącznie 23 miejsca parkingowe, tj. 19 miejsc parkingowych dla lokali mieszkalnych (1 m.p. / 1 mieszkanie, co daje 16 miejsc postojowych + dodatkowo 1 m.p /, 5 mieszkań, co daje 3 miejsca, przy łącznej ilości 16 mieszkań) oraz 4 miejsca parkingowe dla 2 lokali usługowych (2,5 m.p./100 m2 usług, co daje zaokrąglając do pełnej liczby 4 miejsca postojowe, przy 136 m2 usług - 2,5/100x136=3,4).

Na potrzeby niniejszej inwestycji oraz dla obsługi budynku przy ul. C. zaprojektowano łącznie 23 miejsca postojowe. 13 miejsc postojowych w garażu podziemnym w budynku przy ul. C., 4 miejsca postojowe w garażu w poziomie parteru tego budynku oraz 4 miejsca postojowe naziemne na działce nr [..] i dodatkowo doliczono dwa miejsca w istniejących garażach na działkach nr [..] i [..].

Cztery miejsca na działce nr [..], jak i kolejne dwa miejsca postojowe zlokalizowane w już istniejących budynkach garażowych (działki nr [..] i [..]) znajdują się na terenie działki budowlanej niestanowiącej przedmiotu inwestycji. Rozwiązania te uznał Wojewoda za niegodne z cytowanym § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W konsekwencji przy ocenie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego te z miejsc, które nie są zaprojektowane na działce inwestycyjnej, nie mogą być uwzględniane. Dodatkowo, w odniesieniu do miejsc postojowych w istniejących garażach na działkach nr [..] i [..], Wojewoda wyjaśnił, że pomimo posiadania przez inwestora tytułu prawnego do tych nieruchomości nie można tych garaży uwzględnić jako przeznaczonych do zapewnienia obsługi inwestycji planowanej. Fakt ich istnienia wiąże się z wybudowaniem ich, z dużym prawdopodobieństwem, na potrzeby innej inwestycji. Uwzględnienie ich do bilansu wymaganych miejsc postojowych dla obsługi użytkowników nieruchomości przy ul. C. i C. w S., może skutkować naruszeniem prawa miejscowego i ograniczeniem potrzebnej ilości miejsc postojowych dla obsługi nieruchomości sąsiednich.

W przypadku miejsc postojowych w hali garażowej zachodzi natomiast konieczność zapewnienia bezpośredniego, indywidualnego dostępu do każdego z miejsc. Obowiązek ten można wywieść z treści § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia, nakazującego zaprojektowanie miejsc o większej od określonej w tym przepisie długości, w przypadku ich sytuowania wzdłuż jezdni, z możliwością jej ograniczenia w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Dyspozycja ta niewątpliwie ma na celu zapewnienie możliwości bezpośredniego dostępu do każdego z miejsc postojowych. Dwa miejsca postojowe w hali garażowej przewidziane w drugim szeregu niewątpliwie nie mają zapewnionego swobodnego i bezpośredniego dostępu i nie można ich uwzględniać przy ocenie zgodności zamierzenia z planem miejscowym. Tym samym organ odwoławczy stwierdził, iż liczba zaprojektowanym miejsc postojowych w garażu podziemnym wynosi w istocie jedynie 11 sztuk.

Podsumowując stwierdzono, że projekt budowlany jest niezgodny z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXXI/374/2009 Rady Miasta z dnia 4 września 2009 r. i obowiązującego dla działek inwestycyjnych nr [..]-[..] w S., albowiem zaprojektowana ilość miejsc postojowych możliwych do uwzględnienia przy ocenie zgodności inwestycji z tym planem wynosi, przy wymaganych 23, jedynie 15.

Odnosząc się do przedłożonego 28 stycznia 2019 r. przez inwestora uzupełnienia informacji odnośnie bilansu miejsc postojowych wskazał organ odwoławczy, że dokument ten nie stanowi elementu projektu budowlanego. Ponadto organ odwoławczy nie zaakceptował przedstawionego w nim sposobu obliczania ilości wymaganych miejsc postojowych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do sposobu liczenia wymaganej ilości miejsc postojowych na potrzeby lokali usługowych w budynku przy ul. C. inwestor wskazał na przepis § 7 pkt 7.4c (w ocenie organu tu chodzi o § 4), zgodnie z którym nie ustala się zasad obsługi parkingowej dla istniejącego zagospodarowania i przekształceń istniejącej zabudowy jeżeli zakres inwestycji nie będzie przekraczał 80 m2 powierzchni użytkowej; dla inwestycji o powierzchni przekraczającej 80 m2 powierzchni użytkowej należy przyjąć wskaźniki jedynie dla powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2. Inwestor uznał, że w związku z odtworzeniem zabytkowej werandy w budynku przy ul. C., należało od powierzchni użytkowej lokali w tym budynku odjąć 80 m2, przez co "bilans zmniejszył się z 4 do 2 miejsc parkingowych" [2,5/100x(136-80)=1,4, co daje 2 miejsca postojowe]. Powyższe wnioskowanie inwestora jest zdaniem Wojewody niewłaściwe, gdyż nie mamy do czynienia w omawianym przypadku z tzw. "istniejącym zagospodarowaniem i przekształceniem istniejącej zabudowy", a z budową nowego budynku. Istniejący budynek przy ul. C. w S. został rozebrany na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z 28 listopada 2012 r., a następnie budynek mieszkalno-usługowy przy ul. C. został wybudowany jako nowy obiekt budowlany, o odmiennych parametrach technicznych i użytkowych, w nowej lokalizacji, a jedynie z odtworzeniem (w nowej lokalizacji) drewnianej werandy zdemontowanej z budynku poprzedniego. Wskazał Wojewoda, że pod pojęciem budowy, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowę, tym samym odtworzenie części istniejącego budynku. Reasumując, budynek przy ul. C. w S. stanowi nowy obiekt budowlany, a cytowany paragraf nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

Niemniej przedłożone uzupełnienie nie miało istotnego znaczenia dla oceny zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w zakresie zaprojektowania wymaganej ilości miejsc postojowych dla obsługi użytkowników budynków przy ul. C. i C. w S.

Podkreślił dalej Wojewoda, że w przedłożonym projekcie budowlanym nie zostały przewidziane miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, co jest niezgodne z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wątpliwości organu odwoławczego budzi także zaprojektowana droga dojazdowa do garaży zlokalizowanych w parterze budynku przy ul. C. Zgodnie z § 104 ust. 1 pkt 1 omawianego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, "dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi, ale co najmniej: przy usytuowaniu prostopadłym - 5,7 m." W niniejszej sprawie dojazd do garażu czterostanowiskowego, z częściową ścianką działową dzielącą garaż jednoprzestrzenny na dwie części po dwa miejsca postojowe każda, odbywa się poprzez utwardzony geokratą ciąg pieszo-jezdny, zlokalizowany wzdłuż wschodniej ściany budynku przy ul. C. i projektowanego przy ul. C. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (rys. nr U-1, str. 77 i 78 projektu budowlanego) oraz rysunkiem rzutu parteru (rys. B-2, str. 84), szerokość dojazdu (drogi manewrowej) usytuowanej osią prostopadle do miejsc postojowych w garaży, wynosi od ok. 5,05 m do 4,15 m, natomiast szerokość ciągu pieszo-jezdnego na całej jego długości oscyluje w granicach 4,5 m. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody, przedłożony projekt narusza powyżej cytowany przepis warunków technicznych.

Odnosząc się do kwestii braku zaprojektowania na terenie inwestycji placu zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjnego dostępnego dla osób niepełnosprawnych, w myśl § 40 ust. 1 rozporządzenia - w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Szczegółowe wymagania powinny spełniać place zabaw oraz miejsca rekreacyjne określone są natomiast w ust. 2 i 3 tego paragrafu. Mając na uwadze, że o ile przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, to całe zamierzenie budowlane dotyczy już zespołu dwóch budynków przy ul. C. i C. w S. Przypomniał organ, że decyzja Prezydenta Miasta z 20 sierpnia 2014 r., uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 13/17, w wyniku którego zachodzi konieczność ponownego rozpoznania wniosku inwestora, zatwierdzała projekt zagospodarowania całego terenu inwestycji, w ramach którego zaprojektowany był przedmiotowy budynek nr [...] oraz istniejący już budynek nr [..]. Wobec wyeliminowania przez Prezydenta Miasta z obrotu prawnego kolejnych decyzji zamiennych, w tym zatwierdzających zmiany do projektu zagospodarowania terenu, niezbędne jest zatwierdzenie tego zagospodarowania w przedmiotowym postępowaniu. Powyższe czyni niezbędnym dokonanie oceny zgodności całej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Reasumując, brak zaprojektowania na terenie inwestycji placu zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjnego jest niezgodne z przepisami.

Zaznaczył Wojewoda, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projekt (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Z kolei przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane).

Oceniając przedłożony projekt budowlany wskazał organ odwoławczy, że nie zawiera on rozwiązań projektowych w odniesieniu do sieci i przyłączy związanych z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, zapewniających możliwość użytkowania tego budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Podkreślono, na co również zwrócił uwagę projektant w legendzie do projektu zagospodarowania terenu (rys. U-21, str. 77 projektu budowlanego), że "istniejące przyłącza wykonano na podstawie pozwolenia na budowę z 20 sierpnia 2014", zatem ich stan prawny jest analogiczny do stanu prawnego przedmiotowego budynku. Z uwagi na uchylenie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, obejmującej swoim zakresem również infrastrukturę techniczną i zagospodarowanie terenu (spis zawartości opracowania do projektu zagospodarowania terenu, zawarty w projekcie budowlanym zatwierdzonym uchyloną decyzją, str. 116, 117, 121, 130, 131, 132 - kserokopie potwierdzone za zgodność z oryginałem), elementy te również winny podlegać ponownemu rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu. W tym zakresie bowiem wniosek inwestora nie został zawężony, a fakt dołączenia do projektu budowlanego dokumentacji powykonawczej dla poszczególnych elementów infrastruktury, w tym umów na dostarczenie mediów zawartych z poszczególnymi gestorami sieci i protokołów odbiorów powykonawczych, nie może zastąpić ostatecznej decyzji o pozwoleniu na ich budowę.

W projekcie budowlanym brak jest również części opisowej do projektów branżowych, tj. przedstawiających rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, a opracowana została jedynie ich część rysunkowa. Powyższe jest niezgodne z § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462). Znajdujący się w projekcie architektoniczno-budowlanym krótki opis instalacji (pkt VIII, str. 30-31) sporządzony przez projektanta, mgr inż. arch. G. B., nie zastępuje obowiązku wykonania części opisowej do projektów branżowych przez projektantów posiadających uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności.

Z kolei w odniesieniu do części rysunkowej projektu budowlanego instalacji elektrycznej zauważyć należy, że jest ona niekompletna i nieczytelna. Projekt przedstawia jedynie główne ciągi instalacji elektrycznej w obrębie części wspólnych budynku, tj. w pomieszczeniach komunikacji ogólnej, ze wskazaniem jedynie doprowadzenia tej instalacji do poszczególnych tablic rozdzielczych mieszkaniowych (TM), a także wskazanie wyposażenia budynku i mieszkań w urządzenia elektryczne (odbiorniki) oraz telekomunikacyjne (na rysunkach od E-1 do E-5, str. 110-114 projektu, tabele na rzucie poszczególnych mieszkań z wymienionym wyposażeniem w urządzenia elektryczne i telekomunikacyjne). Nie zawiera natomiast rozwiązań instalacji w lokalach mieszkalnych.

Ponadto, pomimo opisania w ww. tabelach na rzucie poszczególnych mieszkań urządzeń telekomunikacyjnych, projekt budowlany nie zawiera instalacji telekomunikacyjnej. W myśl § 56 ww. rozporządzenia budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej powinien być wyposażony w instalację telekomunikacyjną. Na marginesie Wojewoda wskazał, że projektant branży elektrycznej inż. A. C., nie posiada wymaganych uprawnień budowlanych w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych (art. 14 ust. 1 pkt 4a ustawy Prawo budowlane) uprawniających go do sporządzenia projektu budowlanego instalacji telekomunikacyjnej.

Dalej Wojewoda uznał, że w projekcie brak jest szczegółowych rozwiązań w zakresie instalacji odgromowej. Zgodnie z § 53 ust. 2 omawianego rozporządzenia budynek należy wyposażyć w instalację chroniącą od wyładowań atmosferycznych. Natomiast w myśl § 184. ust. 3 instalacja ta powinna być wykonana zgodnie z Polską Normą dotyczącą ochrony odgromowej obiektów budowlanych. W projekcie budowlanym, w powyżej wspomnianej części opisowej projektu budowlano-architektonicznej dotyczącej instalacji elektrycznej (pkt VIII.6, str. 31), wskazano, że budynek będzie posiadał instalacje odgromową. Wobec powyższego projekt budowlany winien zawierać rozwiązania projektowe (część opisową i rysunkową) tej instalacji.

Analogicznie, z uwagi na wskazanie w opisie dotyczącym ochrony przeciwpożarowej budynku (pkt XIV, ppkt 10.2), iż część budynku będzie wyposażona w wentylację mechaniczną (garaże), należało opracować projekt branży sanitarnej zawierający szczegółowe wymagania i sposób wykonania instalacji wentylacji mechanicznej, na podstawie rozdziału 6, w związku § 51 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Dalsza ocena projektu doprowadziła Wojewodę do wniosku, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań określonych w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i § 8 ust. 3 pkt 2, 3, 4 ww. rozporządzenia. Brak jest, jak już powyżej wskazano, określenia projektowanych elementów infrastruktury technicznej, w szczególności wskazania kompletnego układu komunikacji wewnętrznej, parkingów, placów i chodników wraz z przekrojami oraz profilami elementów tego układu, charakterystycznych rzędnych oraz ukształtowania terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a także ukształtowania zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, co ma istotne znaczenie w związku z rozszerzeniem wniosku o działkę nr [..] oraz adaptacją na potrzeby inwestycji nieruchomości na działkach nr [..] i [..] obr. [..] w S.

Wątpliwości organu odwoławczego budzi także kwestia wjazdu na działkę nr [..], poprzez działkę nr [..] z działki drogowej nr [..] w S. W projekcie budowlanym zatwierdzonym uchyloną decyzją z 20 sierpnia 2014 r. znajduje się uzgodnienie z 23 lipca 2013 r. wraz z załącznikiem graficznym. Z treści tego uzgodnienia wynika, iż "Zarząd Dróg i Zieleni uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi powiatowej ulicy C. ruchu drogowego wynikającego z planowanej inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych na terenie działek ewidencyjnych nr [..] i [..] arkusz mapy [..] (ulica C.) w S.", a także w zakresie warunków obsługi komunikacji tej inwestycji wskazuje, że "ruch pojazdów odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd z drogi publicznej ulicy C.". Dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano natomiast dwa zjazdy z drogi publicznej ulicy C., mianowicie poprzez istniejący zjazd na działkę nr [..] stanowiącą drogę wewnętrzną, ale także, jak wyżej wskazano, bezpośrednio z ulicy C., na działkę nr [..] i [..]. Powyższe rozwiązanie nie koreluje z treścią cytowanego uzgodnienia, a dodatkowo nie jest możliwe do zweryfikowani z uwagi na dołączenie kopii tylko fragmentu załącznika graficznego do tego uzgodnienia, na którym widnieje pieczęć urzędowa, natomiast zupełnie nie obejmuje ona przedmiotu uzgodnienia.

Zwrócił uwagę Wojewoda, że omawiany teren znajduje się w granicach Zespołu Urbanistyczno-Krajobrazowego Miasta, wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [..] z 12 lutego 1979 r. i na wszelkie prace mające wpływ na zachowanie i ekspozycję walorów zabytkowych terenu i obiektów zabytkowych należy uzyskać pozwolenie właściwego konserwatora zabytków zgodnie z ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto zgodnie z § 5 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/580/2006 Rady Miasta z dnia 27 stycznia 2006 r., ustala się zasady ochrony konserwatorskiej polegające na obowiązku wykonania i uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków studium krajobrazowo-architektonicznego do projektu inwestycji uzasadniającego - w kontekście krajobrazu - rozwiązania przyjęte w tym projekcie. Projekt budowlany zatwierdzony uchyloną przez WSA w Gdańsku decyzją Prezydenta Miasta z 20 sierpnia 2014 r. posiadał decyzje i opinie wydane przez właściwego konserwatora zabytków. Jednakże na etapie ponownego rozpoznawania sprawy przedmiot inwestycji uległ zmianie, bowiem rozszerzony został o działkę nr [..]. Ponadto, w ocenie Wojewody, decyzje konserwatora również nie dotyczyły działek nr [..] i [..]w S. W tym stanie rzeczy inwestycja na ww. obszarze winna zostać uzgodniona z organem ochrony zabytków. Dodatkowo wskazać należy, że do projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzją, dołączono decyzję Konserwatora Zabytków Miasta z 10 lutego 2014 r. zmieniającą decyzję z 16 kwietnia 2012 r. w zakresie nasadzeń zamiennych i terminu ich wykonania. Zgodnie z ust. 11 pkt. 5 tej decyzji zamiennej "termin wykonania prac związanych z wycinką drzew i krzewów oraz nasadzeniami zamiennymi ustala się do dnia 30 kwietnia 2016 r." Projekt zawierał rys. nr U-2 zatytułowany "projekt zagospodarowania terenu szata roślinna". Powyższe wymagania, co do nasadzeń nie znajdują natomiast odzwierciedlenia w przedłożonym obecnie projekcie budowlanym. Wyjaśniono, że o ile projekt sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych, aktualnej na dzień 6 sierpnia 2018 r., to nie sposób dokonać oceny realizacji powyżej opisanego obowiązku wynikającego z decyzji Konserwatora Zabytków Miasta.

Przedłożony projekt narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1b w związku z art. art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym do podstawowych obowiązków projektanta należy sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. O ile w projekcie znajduje się takowe opracowanie, to sporządzone ono zostało przez sprawdzającego projekt branży architektonicznej, dr inż. arch. J. L., a nie przez projektanta, mgr inż. arch. G. B.

Także w projekcie budowlanym brak jest aktualnego na dzień opracowania projektu budowlanego, tj. na 26 września 2018 r., zaświadczenia o wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego D. D., sprawdzającego branży sanitarnej wod.-kan. Dołączone zaświadczenia ważne jest w dacie od 1 stycznia 2018 r. do 30 czerwca 2018 r.

Wszystkie powyżej wskazane nieprawidłowości stanowią zdaniem Wojewody, że projekt budowlany jest niekompletny i nie posiada wszystkich wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a tym samym jest niezgodny z przepisami prawa materialnego.

Końcowo Wojewoda dodał, że sentencja zaskarżonej decyzji organu I instancji, w brzmieniu "udzielam pozwolenia na budowę (...) obejmujące: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi i nadziemnymi w S. przy ul. C.", jest niewłaściwa. Decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być zgodna ze wzorem takiej decyzji określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz.U. z 2016 r. poz. 1493 ze zm.). Załącznik nr 5 do tego rozporządzenia stanowi wzór decyzji o pozwoleniu na budowę i szczegółowo określa elementy, które winna ona zawierać. Zgodnie z tym wzorem sentencja decyzji powinna przede wszystkim wymienić nazwę i rodzaj oraz adres zamierzenia budowlanego, rodzaj obiektów albo robót budowlanych, lub funkcję i rodzaj zabudowy. Prezydent Miasta całkowicie pominął fakt zamiaru realizacji przez inwestora miejsc postojowych na działce nr [..] obr. [..] w S. Oprócz niewskazania rodzaju robót i funkcji tej części zamierzenia, dodatkowo sentencja decyzji nie zawiera adresu mogącego bezspornie zidentyfikować obszar, na którym mają być prowadzone roboty budowlane, z uwagi na brak podania w niej jakichkolwiek numerów ewidencyjnych działek objętych planowaną inwestycją.

Reasumując stwierdzono, że Prezydent Miasta wydając zaskarżoną decyzję z 22 października 2018 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi i nadziemnymi w S. przy ul. C., naruszył szereg przepisów prawa miejscowego, techniczno-budowlanych oraz prawa materialnego, jak również prawa procesowego. Organ I instancji w sentencji decyzji przywołał dodatkowo, jako obowiązujący, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodności z którym dokonał oceny, plan nieobowiązujący dla omawianego obszaru, a dotyczący sąsiedniego terenu, mianowicie uchwałę Nr XXV/341/2013 Rady Miasta z dnia 1 lutego 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [..] w mieście S. w zakresie karty [..]. Wszystkie powyższe uwagi, budzą istotne wątpliwości co do przeprowadzenia przez Prezydenta Miasta prawidłowego postępowania administracyjnego oraz co do tego, jakie rozwiązania projektowe organ analizował. Z tych względów Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji oraz z powodu braku możliwości zatwierdzenia przedstawionego projektu budowlanego odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu Wspólnoty dotyczącego niezgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie ochrony przeciwpożarowej Wojewoda wskazał, że w projekcie budowlanym znajduje się sporządzone przez projektanta opracowanie określające warunki ochrony przeciwpożarowej (str. 39-47 projektu budowlanego). Z opracowania wynika, że "budynek przy ul. C., na wszystkich kondygnacjach wyposażono w stałe urządzenia gaśnicze hydranty przeciwpożarowe (...)". Zgodnie § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (...) nie powinna być mniejsza niż, w omawianym przypadku dla budynku zaliczonego do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, w myśl § 212 - 8 m. Natomiast na podstawie § 271 ust. 7 tego rozporządzenia tak określoną odległość (8 m) można zmniejszyć o 25%, jeżeli we wszystkich strefach pożarowych projektowanego budynku, przylegających odpowiednio do tej ściany lub jej części, są stosowane stałe urządzenia gaśnicze wodne. Przywołane odstępstwo ma zastosowanie w omawianej sprawie, z uwagi na wyposażenie budynku w hydranty przeciwpożarowe. Zatem wymagana minimalna odległość ścian zewnętrznych zaprojektowanego budynku od ścian zewnętrznych budynków sąsiednich może zostać pomniejszona do odległości wynoszącej 6 m. Wskazać przy tym należy, że minimalna odległość ściany zewnętrznej zaprojektowanego budynku przy ul. C. do budynku przy ul. F. w S. wynosi 7,85 m, a tym samym warunek uznać należy za spełniony.

Projekt budowlany ponadto, w dniu 26 września 2018 r., uzgodniony został bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, inż. S. B. Dodatkowo inwestor dołączył także stanowisko Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w zakresie ochrony przeciwpożarowej w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym (pismo z 13 września 2017 r.), zgodnie z którym nie wniesiono sprzeciwu ani uwag z zakresu ochrony przeciwpożarowej w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. C. w S. W tym miejscu należy wyjaśnić, mając na uwadze informację udzieloną przez Wspólnotę odnośnie ww. stanowiska Komendanta, iż brak wiedzy odnośnie uchylenia wyrokiem WSA w Gdańsku decyzji o pozwoleniu na budowę nie zmienia przedmiotu i istoty zajętego stanowiska. Jak wskazał Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z 16 listopada 2018 r., "stanowisko Komendanta odnosi się do zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym oraz zgodnie z przepisami przeciwpożarowymi i jest formą opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej". Niezależnie zatem od nazwy dokumentu i jego przeznaczenia, potwierdza on prawidłowość przyjętych rozwiązań technicznych.

Reasumując, wszystko powyższe stanowi o braku naruszenia § 271 omawianego rozporządzenia i zgodności projektu budowlanego z warunkami technicznymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

A. w skardze na opisaną powyżej decyzję wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegające na:

błędnym przyjęciu, że strop pomiędzy III kondygnacją a antresolą jest wykonany analogicznie jak stropy pomiędzy kondygnacjami, gdy tymczasem strop ten odróżnia się od stropów pomiędzy kondygnacjami pod wieloma względami m.in. w obrysach gabarytów, otworach w nich występujących, rozpiętościach konstrukcyjnych, schematach konstrukcyjnych i powierzchniach tychże stropów,

błędnym przyjęciu, że antresole mają powierzchnię wykraczającą poza powierzchnię pomieszczenia, z którego je wydzielono, gdy tymczasem w każdym mieszkaniu zaprojektowana powierzchnia antresoli jest mniejsza od powierzchni pomieszczenia, nad którym się znajduje, zaś w żadnym mieszkaniu powierzchnia antresoli nie wykracza poza obrys mieszkania lub pomieszczenia, z którego została wydzielona,

uznanie, że w lokalach kondygnacji III doszło do wydzielenia pomieszczeń z uwagi na ich podzielenie ciągami ścian z otworami drzwiowymi, gdy tymczasem przypisanie nazw funkcji do stref mieszkalnych nie dzieli mieszkania na pomieszczenia, zaś ścianki istniejące w mieszkaniach nie stanowią przegród, które pozwoliłyby stwierdzić, że w mieszkaniu wydzielono pomieszczenia,

przyjęciu, że połacie dachowe mają nachylenie od 4° do 15°, gdy tymczasem spadki płaszczyzn połaci dachowych mają nachylenie 10° - 24°, a jedynie kąt daszku nad lukarnami wynosi 4°,

przyjęciu, że dla inwestycji nie zrealizowano placu zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjnego dostępnego dla osób niepełnosprawnych, gdy tymczasem są one zlokalizowane na działce [..],

uznaniu, że przedłożony projekt budowlany nie zawiera rozwiązań projektowych w odniesieniu do sieci i przyłączy, gdy tymczasem przyłącza i sieci zostały realizowane przez gestorów sieci na podstawie odrębnych pozwoleń lub zgłoszeń oraz zawartych przez skarżącego umów o przyłączenie na podstawie warunków technicznych przyłączenia,

uznaniu, że w projekcie budowlanym brak jest części opisowej do projektów branżowych, podczas gdy opisy takie są zamieszczone w projekcie;

uznaniu, że w projekcie nie przewidziano schematu instalacji odgromowej, gdy tymczasem projekt budowlany przewiduje rozwiązania w zakresie tej instalacji;

i. uznaniu, że w projekcie nie przewidziano sposobu działania

wentylacji mechanicznej oraz jej schematu, gdy tymczasem

schemat układu wentylacji wyciągowej znajduje się na

rysunku B-1 strona 83 projektu budowlanego;

j. uznaniu, że wjazd na działkę [..] poprzez działkę [..] z działki drogowej jest wątpliwy, podczas gdy taka komunikacja odbywa się od czasu wybudowaniu na tym terenie budynku mieszkalnego, czyli od 1886 roku;

2. naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że Wojewoda nie był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 24 maja 2017 r., sygn. akt: II SA/Gd 13/17, gdyż zmienił się stan faktyczny i prawny sprawy, gdy tymczasem stan prawny pozostał bez zmian, zaś stan faktyczny nie zmienił się na tyle istotnie, by mówić o braku tożsamości sprawy;

naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę mimo braku nałożenia na skarżącego postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości;

naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, które doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego;

naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stoi na przeszkodzie usunięciu niejasności i nieprawidłowości w projekcie budowlanym, będącym przedmiotem postępowania;

naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji mimo stwierdzenia, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

naruszenie zasady informowania stron, wyrażonej w art. 9 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, co uniemożliwiło mu uzyskanie decyzji zatwierdzającej projekt budowany;

naruszenie zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśniania skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy poprzez:

brak uzasadnienia swojego stanowiska, iż działki o nr ewid. [..]-[..] znajdują się na działce budowlanej nie stanowiącej terenu inwestycji,

uzasadnianie swojego stanowiska poprzez posługiwanie się trybem przypuszczającym (może doprowadzić do naruszenia, z dużym prawdopodobieństwem);

naruszenie prawa materialnego w postaci § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że:

strop pomiędzy III kondygnacją a antresolą nie jest przegrodą pośrednią a stropem kondygnacji IV,

antresole mają powierzchnię zbliżoną do powierzchni pomieszczenia, z którego je wydzielono, gdy tymczasem mają one powierzchnię o ok. 35 % mniejszą,

ujęcie do powierzchni antresol zamkniętych przestrzeni, nieprzynależnych do żadnego lokalu i potraktowanie ich jako IV kondygnacji, gdy tymczasem istnienie takich niedostępnych przestrzeni, zlokalizowanych w środkowej części budynku bez możliwości doświetlenia, jest obojętne z punktu widzenia tego przepisu i nie powinno mieć wpływu na jego zastosowanie przez organ administracji publicznej;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 326 ust. 2 i ust. 4 ppkt 2 rozporządzenia poprzez uznanie, że w lokalach kondygnacji II piętra doszło do wydzielenia pomieszczeń z uwagi na ich podzielenie ciągami ścian z otworami drzwiowymi, gdy tymczasem ścianki istniejące w mieszkaniach nie stanowią przegród w rozumieniu tego przepisu;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 4 ust. 7.1. lit. c karty terenu nr 04.1.M.U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXXI/374/2009 Rady Miasta z dnia 4 września 2009 r. poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że geometria dachu w postaci kąta nachylenia - od 10° do 30° odnosi się również do części dachu nad wykuszami czy lukarnami, gdy tymczasem wymogi co do geometrii dachu odnoszą się jedynie do części głównej dachu, nie zaś do mniejszych daszków nad wykuszami, na co wskazuje zabudowa w całej okolicy inwestycji;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 18 ust. 1 rozporządzenia poprzez błędne jego zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że miejsca postojowe zlokalizowane na działkach o nr ewid. [..]-[..] znajdują się na działce budowlanej nie stanowiącej terenu inwestycji, podczas gdy graniczące ze sobą nieruchomości należące do jednego właściciela należy uznać za teren inwestycji;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego błędną interpretację polegającą na ustaleniu na jego podstawie normy, iż w przypadku miejsc postojowych w hali garażowej zachodzi konieczność zapewnienia indywidualnego bezpośredniego dostępu do tych miejsc, podczas gdy przepis ten w ogóle przedmiotowej kwestii nie reguluje;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 4 ust. 7.4. lit. b i c karty terenu nr 04.1.M.U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXXI/374/2009 Rady Miasta z dnia 4 września 2009 r. poprzez uznanie, że:

dla budynków C. [..] i [..] łącznie należy przewidzieć 23 miejsca postojowe, podczas gdy właściwe zastosowanie postanowień uchwały powoduje, że w związku z inwestycją należy zapewnić 21 miejsc postojowych,

projekt budowlany nie przewiduje wymaganej liczby miejsc postojowych z uwagi na nieuznanie dwóch miejsc w hali garażowej podwójnych "zastawnych", przewidzianych dla mieszkań dwupoziomowych, gdy tymczasem rozwiązanie takie nie jest zabronione żadnym przepisem, co oznacza, że jest ono dozwolone,

dla budynków C. [..] i [..] przewidziano jedynie 15 miejsc postojowych, gdy tymczasem z projektu budowlanego wynika, że przewidziano łącznie 25 miejsc postojowych;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 18 ust. 1 rozporządzenia poprzez błędne jego zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że w ramach inwestycji nie przewidziano miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych, gdy tymczasem w garażu podziemnym budynku C. przewidziano miejsce przystosowane dla osób niepełnosprawnych ruchowo, oznaczone numerem [...] o szerokości parkowania 360 cm wraz z odpowiednim dojściem o szerokości 120 cm z bezpośrednim dostępem do dźwigu osobowego;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 104 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie do garażu z bezpośrednim wjazdem na stanowisko z terenu zewnętrznego, w przypadku którego nie ma drogi manewrowej, gdy tymczasem przepis ten ma zastosowanie do dróg manewrowych do stanowisk garażowych w garażu jednoprzestrzennym;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 14 ust. 3 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie do garażu z bezpośrednim wjazdem na stanowisko z terenu zewnętrznego, w przypadku którego nie ma drogi manewrowej, podczas gdy to ten przepis określa sposób dojazdu do budynku i urządzeń z nim związanych, ustalając jego minimalną szerokość na 4,5 m;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 40 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego nieprawidłową interpretację i uznanie, że ma on zastosowanie do budynków przy ul. C. nr [..] i [..], podczas gdy przepis ten ma zastosowanie jedynie do zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę, zaś każdy z budynków miał oddzielne pozwolenie na budowę;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 4 ust. 7.5 lit. h karty terenu nr 04.1.M.U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXXI/374/2009 Rady Miasta z dnia 4 września 2009 r. poprzez uznanie, że przedłożony projekt budowlany musi zawierać rozwiązania w odniesieniu do sieci i przyłączy, podczas gdy zgodnie z tym przepisem na całym obszarze planu dopuszcza się modernizację istniejących urządzeń i sieci infrastruktury technicznej;

naruszenie prawa materialnego w postaci art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia poprzez uznanie, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań określonych w tych przepisach poprzez brak określenia projektowanych elementów infrastruktury, gdy tymczasem mapa do celów projektowych przed przystąpieniem do sporządzenia projektu zagospodarowania posiadała już naniesione elementy infrastruktury, zatem nie było możliwości ich powtórnego ujęcia, zaś nasadzenia były przedmiotem odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego;

naruszenie prawa materialnego w postaci § 5 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/580/2006 Rady Miasta z dnia 27 stycznia 2006 r. poprzez uznanie, że skarżący nie dokonał wymaganych uzgodnień z właściwym konserwatorem zabytków, podczas gdy wszelkie niezbędne uzgodnienia zostały dokonane;

naruszenie prawa materialnego w postaci art. 20 ust. 1 pkt 1a i 1b Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że arch. J. L. nie mogła sporządzić informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, gdy tymczasem osoba ta ma wystarczające ku temu uprawnienia budowlane, zaś podpisanie przez arch. G. B. oświadczenia, że zgodnie z art. 20 pkt.4 Prawo budowlanego, że projekt budowlany budynku został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej należy uznać za dopełnienie wymogów w tym zakresie;

naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę mimo spełnienia przez projekt budowlany wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Skarga zawiera obszerne uzasadnienie przywołanych powyżej zarzutów, jednak z uwagi na treść podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia przytaczanie argumentów strony skarżącej jest zbędne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Z opisanego stanu faktycznego sprawy wyłania się obraz zakończenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym z garażem podziemnym i naziemnym w S. przy ul. C. Kwestia ta jest niesporna między stronami. W ocenie organu odwoławczego w odniesieniu do wybudowanego obiektu istnieje wiele wątpliwości co do wykonania w zgodzie tak z przepisami technicznymi, jak również regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody okoliczność braku uzyskania przez inwestora, a jednocześnie skarżącą Spółkę, pozwolenia na użytkowanie determinuje konieczność procedowania w oparciu o przepis art. 32 i następne ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186).

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego poglądu. Gdyby przyjąć punkt widzenia Wojewody to należałoby dopuścić sytuacje, gdy na zgodność z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę będzie mieć wpływ wykonanie przez inwestora robót budowlanych niezgodnie z wydanym pozwoleniem, które w toku instancji utraciło byt prawny, a roboty w oparciu o zatwierdzonym nim projekt budowlany zostały zrealizowane. Przeczy taki pogląd istocie pozwolenia na budowę, które może być udzielone jedynie przed rozpoczęciem, a nie po zakończeniu robót budowlanych.

Wskazać zatem trzeba, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego staje się bezprzedmiotowe w przypadku gdy roboty budowlane zostały już wykonane i inwestycja zrealizowana albo rozpoczęto roboty budowlane. Przyjęcie takiego stanowiska wynika przede wszystkim z istoty sprawy o pozwolenie na budowę (por. wyroki NSA z dnia: 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 187/10; z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 285/05).

Zgodnie z art. 3 pkt 12 Prawo budowlane przez pozwolenie na budowę rozumieć bowiem należy decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 1 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten nie służy legalizacji robót budowlanych, dla których w czasie ich realizacji inwestor dysponował ostatecznym pozwoleniem na budowę. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę dotyczyć może wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, skoro celem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 32 i nast. Prawo budowlane jest uzyskanie zezwolenia na realizację nowego zamierzenia budowlanego. Tym samym nie może ono służyć zalegalizowaniu już zrealizowanej inwestycji, ani dokonaniu oceny, czy wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem (por. wyroki NSA z dnia: 27 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 263/08, z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2243/10).

Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę może zatem nastąpić tylko przed rozpoczęciem robót budowlanych. Przedmiotem pozwolenia jest bowiem określenie jaki obiekt i w jakim miejscu może zostać wykonany w oparciu o podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany. Dlatego organy architektoniczno - budowlane nie mogą merytorycznie rozstrzygać w sprawie udzielenia zgody na budowę, jeśli roboty zrealizowano.

Z uwagi na zakończenie robót budowlanych wydanie decyzji jest zbędne. Nawet w art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego (zmiana treści przepisu dokonana w 2015 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), który wprowadził możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę po jej uchyleniu wskazano na możliwość rozpoczęcia czy wznowienia robót, co wyraźnie wskazuje, że nie obejmuje sytuacji, jak w niniejszej sprawie, kiedy roboty zostały zakończone.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy organy architektoniczno-budowlane nie mogły kontynuować postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę opisanego obiektu, ponieważ został on już w całości zrealizowany. W takim przypadku bezprzedmiotowe stało się postępowanie prowadzone w przedmiocie pozwolenia na budowę i jako takie winno być umorzone w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Sprawa administracyjna uzyskuje bowiem przymiot bezprzedmiotowości wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się niedopuszczalne.

W tej sytuacji zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta, jak i Wojewody podlegały uchyleniu, a postępowanie podlegało umorzeniu, co orzeczono w niniejszym wyroku. Zarzuty skargi dotyczące zagadnień merytorycznych pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, że treść niniejszego wyroku nie oznacza, że sprawa pozostaje poza reglamentacją Prawa budowlanego. Tak nie jest, gdyż w takiej sytuacji kompetencje do badania legalności zrealizowanej inwestycji przechodzą do organów nadzoru budowlanego i w nowym postępowaniu skarżąca, jak i pozostałe strony postępowania, będą miały możliwość domagania się uwzględnienia swoich postulatów co do ostatecznego kształtu inwestycji. W postępowaniu legalizacyjnym będzie także weryfikowana zgodność inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi.

Odnosząc się do argumentu Wojewody, że brak pozwolenia na użytkowanie oznacza brak zakończenia procesu budowlanego to nie można się z nim zgodzić. Gdyby inwestor posiadał pozwolenie na użytkowanie to przed wdrożeniem postępowania naprawczego przed organami nadzoru budowlanego (art. 50-51 Prawa budowlanego ) należałoby to pozwolenie na użytkowanie wyeliminować.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy rozstrzygające niniejszą sprawę naruszyły przepisy prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tej przyczyny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kontynuowania postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Zatem Sąd dostrzegając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego jest obowiązany, by o takim umorzeniu orzec, co niniejszym uczynił.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 5 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265), ustalając, że na zasądzone od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania składa się wpis od skargi w wysokości 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.