Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 882/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i 3, art. 3 pkt 6 i 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 122 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 26 stycznia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2969/14 w sprawie ze skargi R. C. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 października 2014 r. nr ... w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 2969/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. C. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 października 2014r., nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr ... z dnia 24 czerwca 2014r. ustalił dla R. C. opłatę legalizacyjną w wysokości 125 000 zł za budowę stawu rekreacyjnego o wymiarach wykazanych w przedłożonym projekcie 151,0m x 155,0 x 33,0m x 34,0m, z pomostem drewnianym w kształcie litery "L" o długości 37,0m i 9,0m, na działce nr ewid. ... położonej w miejscowości J., gm. M., realizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Według inwentaryzacji geodezyjnej z czerwca 2010r. staw rekreacyjny zlokalizowany został w odległości od 3 m do 5 m od granicy z działką sąsiednią nr ewid. ... będącą własnością B. i Z. D. i w odległości ok. 5 m od granicy z działką sąsiednią nr ewid. ... będącą własnością R. M.

Podczas kontroli R. C. oświadczył, że w miejscu stawu w latach 60-tych ubiegłego stulecia znajdowało się miejsce wydobycia torfu, z czego utworzył się zbiornik wodny, który w roku 2009 wyczyścił, na co nie uzyskał pozwolenia na budowę.

Organ zgromadził materiał dowodowy dotyczący budowy stawu od podstaw, ewentualnie jego odbudowy. Organ stwierdził, że na mapie satelitarnej aktualnej na dzień 23 luty 2008r. na działce nr ewid. ... zbiornik wodny nie znajduje się. Na mapie do celów projektowych, aktualnej na dzień 1 czerwiec 2010r. zbiornik wodny również nie został naniesiony, natomiast tereny działki nr ewid. ..., gdzie obecnie zlokalizowany jest staw, oznaczone zostały jako nieużytki "N" i pastwiska "Ps VI". Zbiornik pokazano na inwentaryzacji geodezyjnej opracowanej przez geodetę uprawnionego na bazie w/w mapy zaewidencjonowanej w starostwie Powiatowym w S. w dniu 11 czerwca 2010r. Według zapisu w operacie szacunkowym wyceny niezabudowanej nieruchomości, dotyczącym m.in. działki nr ewid. ..., sporządzonym w dniu 19 listopada 2007r. przez uprawnionego rzeczoznawcę i według wypisu z rejestru gruntów wydanego po dniu 4 sierpnia 2005r - teren działki nr ewid. ... oznaczony został jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe i nieużytki. W operacie wskazano, że "Część działki w jej północnym krańcu jest zaniżona, stanowiąc pozostałość dawnego stawu obecnie zamuloną i zaniedbaną, wymagającą odtworzenia". Organ ustalił też, że decyzję o warunkach zabudowy nr ... z dnia 21 lipca 2010r. uzyskano po wykonaniu stawu, jako decyzje obejmującą budowę stawu, a nie jego przebudowę czy odbudowę. Organ stwierdził, że na dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, widoczne są usypane świeże groble, natomiast zdjęcia dostarczone przez B. A. wykonane na tle istniejącej zabudowy, wykazują brak stawu.

Organ oceniając dowody zebrane w prowadzonym postępowaniu ustalił, że przedmiotowy staw rekreacyjny wraz z pomostem drewnianym zbudowane zostały na ww. działce od podstaw bez wymaganego pozwolenia na budowę w 2009r. Jeśliby nawet przyjąć, że dokonano odbudowy stawu, o czym może świadczyć zebrany w sprawie materiał dowodowy, to inwestor winien przed przystąpieniem do robót uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.

W dniu 6 października 2010r. R. C. przedłożył kopię postanowienia Starosty S. ..., z dnia 29 września 2010r. ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej za legalizację stawu oraz kserokopię decyzji Starosty S. ... z dnia 30 września 2010r. legalizującą urządzenie wodne - staw rekreacyjny, położony na działce nr ewid. ... w miejscowości J. gm. M.

Wobec powyższego w dniu 27 stycznia 2011r. organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie nr ..., znak: ... o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych przy budowie w/w obiektu, którym nałożono jednocześnie na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów, wymaganych przepisami art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, tj. wykazania zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przedłożenia 4-ch egzemplarzy projektu budowlanego, a także zaświadczenia o wpisie na listę członków samorządu zawodowego osoby uprawnionej, sporządzającej projekt budowlany oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu 23 czerwca 2014r. inwestor przedłożył ostatecznie (po uzupełnieniu braków) 4 egzemplarze projektu budowlanego budowy przedmiotowego stawu rekreacyjnego.

Organ stwierdził, że obiekt budowlany - staw jest w dobrym stanie technicznym, nie zaobserwowano obsunięć skarp i innych ubytków skarp zagrażających stabilności stawu. Staw nie powoduje też zanieczyszczenia źródeł wód podziemnych i nie narusza stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Staw wykonano na terenie podmokłym, stanowiącym nieużytki rolne, który przez większą część roku pokryty jest wodą. Również konstrukcja drewnianego pomostu jest wykonana właściwie i nie ma zagrożenia, że konstrukcja może zostać zniszczona.

Wobec powyższego organ był zobligowany do wydania postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego.

Organ wskazywał, że zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. do opłaty legalizacyjnej stosuje się przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1 z tym, że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższaniu. W tym przypadku miesięczną opłatę legalizacyjną stanowi iloczyn stawki opłaty (s), która wynosi 500,00zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) — dla przedmiotowego obiektu kategorii VIII — inne budowle: k=5 oraz współczynnika wielkości obiektu — (w) w=1. Organ dokonał wyliczenia opłaty: 50 x (s) x (k) x (w) = 50 x 500,00 x 5 x 1 = 125.000,00 zł.

W zażaleniu na postanowienie organu powiatowego R. C. stwierdził, że opłata legalizacyjna przewyższa dwukrotnie wartość stawu i w tej sytuacji legalizacja nie jest opłacalna. Zaznaczył, że wszystkie wymagane dokumenty zostały skompletowane, zaś opłata legalizacyjna jest niesprawiedliwa.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr ... z dnia 15 października 2014r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 w nawiązaniu do art. 59f ust 1, 2 i 3 oraz art. 59g ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane orzekł w ten sposób, że ustalił dla R. C. opłatę legalizacyjną w wysokości 125 000 zł za budowę stawu rekreacyjnego o wymiarach 151,0m x 155,0m x 33,0m x 34,0m, z pomostem drewnianym w kształcie litery "L" o długości 37,0m i 9,0m na działce nr ew. ... położonej w miejscowości J., gm. M.. Po wyliczeniu opłaty legalizacyjnej na kwotę 125 000 zł organ podał, że należy ją wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, w kasie M. Urzędu Wojewódzkiego lub na rachunek bankowy M. Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie, Biuro Budżetowo – Księgowe Nr rachunku ... w ... W.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podziela w całości stanowisko zawarte w postanowieniu organu I instancji, jednak w związku ze zmianą jednostki organizacyjnej M. Urzędu Wojewódzkiego obsługującej należność z tytułu kar i opłat legalizacyjnych oraz w związku ze zmianą numeru konta bankowego, na które należy wnieść w/w opłatę legalizacyjną należało orzec na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowe roboty budowlane doprowadziły do realizacji nowego zbiornika wodnego (stawu), na którego realizację wymagane jest pozwolenie na budowę. Roboty nie polegały, jak sugeruje skarżący jedynie na odtworzeniu istniejącego uprzednio wyrobiska torfowego, czy też oczyszczeniu istniejącego bagna z wodorostów i mułu. Realizacja zbiornika wodnego (stawu) jest także możliwa na terenach podmokłych i bagiennych, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie i wymaga pozwolenia na budowę.

Organ podkreślił, że wysokość opłat legalizacyjnych nie zależy od uznania organów nadzoru budowlanego, a jej sposób naliczania wskazany jest precyzyjnie w ustawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia je poprzedzającego. Skarżący podniósł, że organy zaniechały ustalenia rzeczywistej daty powstania obiektu, a jedynie oparły się na materiałach dostarczonych przez osobę nieposiadającą statusu strony, natomiast nie wykorzystały dowodu z przesłuchania świadków – właścicieli sąsiednich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia organu był przepis art. 49 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013r., poz. 1409 ze zm.), który nakłada na organ obowiązek ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej w drodze postanowienia przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej stanowi etap postępowania legalizacyjnego, a w przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie 7 dni organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1, a więc nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez pozwolenia na budowę.

Postępowanie legalizacyjne dotyczące stawu i pomostu drewnianego organ prowadził na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wydając postanowienie nr ... z dnia 27 stycznia 2011r. o wstrzymaniu robót budowlanych przy budowie obiektu, którym jednocześnie na inwestora nałożono obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów. Dopiero w dniu 23 czerwca 2014r. inwestor przedłożył (po uzupełnieniu braków) wymagane dokumenty. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji kwestionowano jedynie niesprawiedliwość wysokości opłaty legalizacyjnej i z uwagi na jej wysokość podważano sens legalizacji obiektów. Dopiero w skardze skarżący zarzucił organowi błędne ustalenia faktyczne.

Zdaniem Sądu I instancji, twierdzenia skarżącego stanowią polemikę z argumentacją organu w zakresie zebranego materiału dowodowego. Skarżący podczas kontroli w dniu 22 lipca 2010r. oświadczył, że w miejscu stawu w latach 60-tych znajdowało się miejsce wydobycia torfu, z czego utworzył się zbiornik wodny, zaś w roku 2009 przystąpił do wyczyszczenia zbiornika na co nie uzyskał pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego materiału dowodowego oceny dokonanej przez organ nie sposób uznać za naruszającą art. 80 k.p.a. Skarżący prowadził roboty budowlane przy przedmiotowym zbiorniku wodnym, które na dzień wydania postanowienia o wstrzymaniu robót, tj. 27 stycznia 2011r. nie zostały zakończone. Nie ma znaczenia dla podjętych przez organ działań legalizacyjnych, klasyfikacja prowadzonych robót (budowa, odbudowa, przebudowa zbiornika wodnego), bowiem dla wszystkich tych robót budowlanych skarżący powinien uzyskać przed ich rozpoczęciem ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora a nie jego obowiązkiem, dlatego też od inwestora zależy, czy chce obiekt zalegalizować.

Sąd I instancji zauważył ponadto, że naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. było uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia w całości w związku ze zmianą jednostki organizacyjnej organu M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz w związku ze zmianą numeru konta bankowego na które należy wnieść opłatę legalizacyjną. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi.

Z powyższych względów, po stwierdzeniu, że sposób wyliczenia opłaty legalizacyjnej jest zgodny z art. 59f ust. 1 w związku z art. 49 ust 2 Prawa budowlanego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. 2012r., poz. 2070 ze zm.), dalej p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. C. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie przepisów art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż prace polegające na oczyszczeniu istniejącego stawu stanowią budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy te prace można zaliczyć co najwyżej do remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego,

2) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., polegające na "pozostawieniu w obrocie prawnym (oddaleniu skargi) na rozstrzygnięcie obarczone wadą nieważności art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 28 k.p.a.",

- 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, iż zaskarżone rozstrzygnięcia nie naruszają ww. przepisów oraz wadliwe przyjęcie, iż bezpodstawny jest zarzut skargi, że materiał dowodowy wymaga uzupełnienia, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do oddalenia skargi na wadliwe rozstrzygnięcie, zamiast do jej uwzględnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w granicach podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W skardze kasacyjnej jej autor zarzucił naruszenie zarówno przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie prawa materialnego.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - polega na "pozostawieniu w obrocie prawnym (oddaleniu skargi) na rozstrzygnięcie obarczone wadą nieważności art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 28 k.p.a.". W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że polega on na skierowaniu postanowień organów nadzoru budowlanego do podmiotów niebędących stronami w sprawie, tzn. do "osób, które nie mają interesu prawnego w niniejszym postępowaniu legalizacyjnym".

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że adresatem postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej jest R. C., wobec którego prowadzone jest postępowanie legalizacyjne w związku z samowolną budową stawu rekreacyjnego. Nie można zatem uznać, że występuje przesłanka nieważności postępowania z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Doręczenie postanowienia uczestnikom postępowania legalizacyjnego, w którym zostało ono wydane nie skutkuje nieważnością postanowienia.

Drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, iż zaskarżone rozstrzygnięcia nie naruszają ww. przepisów oraz wadliwe przyjęcie, iż bezpodstawny jest zarzut skargi, że materiał dowodowy wymaga uzupełnienia, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do oddalenia skargi na wadliwe rozstrzygnięcie, zamiast do jej uwzględnienia.

Zarzut ten nie został uzasadniony, nie wskazano, o jakie dowody należało uzupełnić materiał dowodowy i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny nie może ocenić jego słuszności.

Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy naruszenia art. 48 ust 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż prace polegające na oczyszczeniu istniejącego stawu stanowią budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy te prace można zaliczyć co najwyżej do remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do tego zarzutu należy podnieść, że w sprawie ustalone zostało, że wykonane przez skarżącego kasacyjnie prace nie polegały na "oczyszczeniu istniejącego stawu", lecz na wybudowaniu stawu rekreacyjnego z pomostem drewnianym. Tych ustaleń skarżący kasacyjnie nie może zwalczać zarzutem naruszenia prawa materialnego.

W dacie orzekania przez organ przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 2013r., poz. 1409) nie zawierał pkt 1, i stanowił, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast art. 48 ust. 2 i 3 wskazywał, kiedy właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i jakie w tym postanowieniu wymagania oraz obowiązki organ może nałożyć na inwestora obiektu będącego w budowie, lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Należy w związku z tym stwierdzić, że postanowienie o wstrzymaniu robot budowlanych i nałożeniu obowiązków na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wydane zostało dnia 27 stycznia 2011r., zaś zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie z dnia 24 czerwca 2014r. dotyczy ustalenia opłaty legalizacyjnej na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Prawa budowlanego. Trudno zatem zarzucić Sądowi I instancji błędną wykładnię przepisów art. 48 ust 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Przepis wskazany w skardze kasacyjnej art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego stanowi, że przez "budowę" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast "remont" to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8). Zatem, aby można mówić o odtworzeniu stanu pierwotnego obiektu budowlanego należałoby wykazać, że obiekt budowlany istniał. Tymczasem, jak ustalono w sprawie, w 2009r. nie było żadnego legalnie istniejącego stawu. Prawidłowa zatem była ocena organu nadzoru budowlanego, zaakceptowana przez Sąd I instancji, że skarżący dokonał budowy stawu rekreacyjnego, czyli urządzenia wodnego służącego kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a nie pogłębienia naturalnego zagłębienia terenu wypełnionego wodą.

Trzeba przy tym mieć na uwadze, że na wykonanie stawu, jako urządzenia wodnego wymagane jest pozwolenie wodnoprawne (art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego). Skarżący R. C. dnia 21 lipca 2010r. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla budowy urządzenia wodnego – stawu rekreacyjnego na działce nr ..., obiektu małej architektury (altanki) oraz drogi wewnętrznej na działkach ewid. ..., ..., ..., ... w miejscowości J. w gminie M.. Na jego wniosek Starosta S., decyzją z dnia 30 września 2010r. na podstawie art. 64a ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. 2001r., Nr 115, poz. 1229 ze zm.) zalegalizował urządzenie wodne – staw rekreacyjny położony na działce nr ..., obręb geodezyjny J., gm. M., powiat S., woj. mazowieckie, będący własnością R. C. Oznacza to, że skarżący podejmował kroki w celu zalegalizowania urządzenia wodnego, które wymagało pozwolenia wodnoprawnego (art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego), jak i pozwolenia na budowę. Co do zasady na wykonanie obiektu stanowiącego zarówno urządzenie wodne, jak i obiekt budowlany konieczne jest uzyskanie zarówno pozwolenia wodnoprawnego, jak i pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W niniejszym postępowaniu legalizacyjnym skarżący złożył dokumenty, do czego organ nadzoru budowlanego zobowiązał go postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011r., dzięki czemu ustalono opłatę legalizacyjną, po uiszczeniu której następuje zalegalizowanie budowy, a nie rozbiórka.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 skargę kasacyjną oddalił.

-----------------------

9