Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 423/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 195 § 2, art. 200, art. 205 § 2, art. 225, art. 227 § 1, 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej - w zakresie zażalenia M. W. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 423/16 p o s t a n a w i a I. uchylić zaskarżone postanowienie oraz zasądzić od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. W. kwotę 8717 (osiem tysięcy siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; II. zasądzić od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym; III. zwrócić M. W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia, którą to kwotę wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 423/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – po rozpoznaniu skargi M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej – stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] (pkt I wyroku) i jednocześnie zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 6917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II wyroku).

Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu A. S. w dniu 10 stycznia 2017 r. (potwierdzenie odbioru – k. 73 akt sadowych).

W dniu 17 stycznia 2017 r. (data nadania – k. 85 akt sadowych) pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na zawarte w pkt II ww. wyroku postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając mu naruszenie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1667), poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania wyroku, podczas gdy właściwe były przepisy obowiązujące na dzień wszczęcia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

W oparciu o powyższy zarzut pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwoty 8.717,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, zamiast zasądzonej kwoty 6.917,00 zł. Ponadto zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o rozpoznanie zażalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.".

Tytułem wpisu od powyższego zażalenia skarżący w dniu 17 stycznia 2017 r. uiścił na rachunek Sądu kwotę 100 zł (potwierdzenia wpłaty – k. 80 i 85 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

Dokonując analizy zażalenia M. W. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie II wyroku zapadłego w niniejszej sprawie z dnia 30 listopada 2016 r. Sąd doszedł do wniosku, że jest ono oczywiście uzasadnione, co daje podstawy do uwzględnienia przedmiotowego zażalenia w trybie powołanego wyżej przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przypomnieć należy, że zaskarżonym postanowieniem Sąd zasądził na rzecz skarżącego od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 6917 zł. Na kwotę tę składał się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 1500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego [...] A. S. w wysokości 17 zł, a także wynagrodzenie dla wskazanego pełnomocnika w kwocie 5400 zł. Ta ostatnia należność, jak słusznie zarzucono w zażaleniu, została ustalona wadliwie.

Okolicznością bezsporną jest, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 75.000 zł (była to wysokość opłaty legalizacyjnej ustalonej zaskarżonym postanowieniem). Mając zaś na uwadze, że przedmiotem zaskarżenia jest ww. należność pieniężna, Sąd ustalił wysokość należnych skarżącemu kosztów zastępstwa procesowego w pierwszej instancji na kwotę 5.400 zł w oparciu o dyspozycję § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. § 2 pkt 6 z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), przy czym ostatni z powołanych przepisów został zastosowany w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016 r., nadanym na mocy § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1667). W § 2 wskazanego rozporządzenia nowelizującego, mającym charakter przepisu przejściowego, zastrzeżono jednak, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 11 kwietnia 2016 r. (data nadania skargi na adres organu drugiej instancji – k. 13 akt sądowych). Data wszczęcia przedmiotowego postępowania – co uszło uwadze Sądu – determinowała zatem konieczność zastosowania przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego przepisów ww. rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w brzmieniu obowiązującym przed dokonaną z dniem 27 października 2016 r. jego nowelizacją. § 2 pkt 6 powoływanego rozporządzeni stanowił zaś wówczas, że w przypadku wartości przedmiotu sprawy mieszczącej się w granicach od 50.000 zł do 200.000 zł stawka minimalna za czynności radców prawnych wynosi 7.200 zł.

Zatem na rzecz skarżącego, tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, należało zasądzić kwotę 7.200 zł. Łączna wysokość zasądzonych na jego rzecz kosztów postępowania (uwzględniających również wpis od skargi oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa) powinna w konsekwencji wynieść 8.717 zł.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 200, art. 205 § 2 i art. 250 § 2 p.p.s.a, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i § 2 pkt 6 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.

Na podstawie zaś art. 197 § 2 w zw. z art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 250 § 2 p.p.s.a, w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Sąd, w pkt II sentencji, orzekł jednocześnie o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

Odnosząc się natomiast do uiszczonego przez skarżącego wpisu od zażalenia wyjaśnić należy, że skarżący nie miał obowiązku uiszczenia tej należności. W myśl bowiem art. 227 § 1 i 2 p.p.s.a. od zażaleń na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, nie pobiera się opłat sądowych. Kwota uiszczona tytułem wpisu od zażalenia podlega zatem zwrotowi na rzecz skarżącego, na jego koszt, na podstawie art. 225 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt III sentencji postanowienia.