Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1076/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3, par. 5 - 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi I. M.- C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej I. M.-C. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) art. 59-64 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 122, poz. 593 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania I. M.-C. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy, wydanej na rzecz R. K., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z częścią pensjonatową w ramach kontynuacji budowy na działce nr [...] w [...] przy ul. [...], obręb [...], uchyliło ww. decyzję w części dotyczącej rodzaju inwestycji i w tym zakresie orzekło o ustaleniu warunków zabudowy dla R. K. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z obsługą pensjonatową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w m. [...] na dz. nr [...] obręb [...] – w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy.

Z uzasadnienia ww. decyzji Kolegium wynika, że wnioskiem z dnia

[...] r. R. K. zwrócił się do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z obsługą wczasową na dz.nr [...] o pow. [...] ha położonej w [...]. Do wniosku dołączono zapewnienia właściwych jednostek o dostawie energii, wody i odbiorze śmieci oraz kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali [...]. Z załączonej do wniosku charakterystyki inwestycji wynika, ze jest ona planowana na bazie rozpoczętej przed laty budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wykonanych do stanu ułożenia kanałowych płyt stropowych nad parterem. Budowa ta została zaniechana w wykonaniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych w związku ze stwierdzeniem, że inwestor prowadził roboty niezgodnie z projektem budowlanym, dążąc do zmiany układu funkcjonalnego pomieszczeń jednorodzinnego budynku mieszkalnego na budynek z odrębnymi mniejszymi lokalami mieszkalnymi. Do chwili zaniechania robót budowlanych wykonane zostały: ławy fundamentowe obu budynków, ściany fundamentowe, ściany nośne pierwszej kondygnacji oraz ułożono kanałowe płyty stropowe. Obecnie inwestor planuje budowę budynku dwukondygnacyjnego na planie odwróconej litery "L", wykorzystując w/w istniejące elementy budowy i jej parametry tj. długość budynku - [...]m i [...]m, szerokość - [...]m, wysokość - do [...]m, dach jednospadowy o [...]% nachyleniu połaci.

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy, nie określając linii zabudowy, natomiast wielkość zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalił do [...]%, szerokość elewacji frontowej do [...]m, wysokość zabudowy do [...]m, dach o kącie nachylenia od [...]° do [...]°.

Od decyzji odwołała się współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości (nr [...]) I. M. podnosząc, iż zaskarżona decyzja narusza:

- art. 7 Kpa - poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz poprzez nieuwzględnienia słusznego interesu strony,

- art. 77 Kpa - poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego,

- art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o nieaktualną kopię mapy, która nie odzwierciedla faktycznego stanu zagospodarowania terenu,

- art. 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20.08.2003 r. poprzez niezałączenie do decyzji wyników analizy tekstowej i graficznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia odwołania, wskazało, że w myśl art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia łącznie pięciu warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi jest zabudowana w taki sam sposób (warunek tzw. dobrego sąsiedztwa), 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej, 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia, 4/ teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi do których zalicza się w szczególności: Prawo ochrony środowiska, Prawo wodne, Prawo geologiczne i górnicze, ustawa o ochronie przyrody, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawa o odpadach, ustawa o lasach, ustawa o drogach publicznych, ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, Prawo geodezyjne i kartograficzne itp.

Następnie organ może przystąpić do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, odnosząc je do treści złożonego wniosku.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz ugruntowanym już orzecznictwem sądowo-administracyjnym, to wnioskodawca określa treść żądania zawartego we wniosku, a w razie wątpliwości organ nie może interpretować go według własnej oceny. W przedmiotowej sprawie, chodzi o nową zabudowę dot. budynku mieszkalno -usługowego z częścią pensjonatową, a nie z kontynuacją budowy. Postępowaniu temu winno towarzyszyć należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia wniosku. Dlatego też Kolegium uchyliło decyzję w części dot. rodzaju inwestycji i orzekło zgodnie z wnioskiem strony.

Jak wynika z przeprowadzonego postępowania, na przedmiotowej nieruchomości nie prowadzono robót budowlanych od [...] r., kiedy to decyzją WINB nakazano zaniechanie dalszych prac budowlanych. Ten stan faktyczny daje inwestorowi możliwość ubiegania się o wygaszenie poprzedniej decyzji - pozwolenia na budowę z dnia [...] r. zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego oraz ubiegania się o nową decyzję, po uprzednim uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. I właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia, bowiem R. K. nie ubiega się o wznowienie robót budowlanych, a stara się o uzyskanie warunków zabudowy dla nowej inwestycji.

W postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy ustawodawca ustanowił w art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych. Art. 61 ust. 1 ustawy uzależnia wydanie decyzji od łącznego spełnienia w/w pięciu wymogów, określonych

w pkt 1-5 oraz zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się inwestora

do określonych istniejących cech zabudowy terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zasada ta zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do zastanych już cech i parametrów istniejącej zabudowy. Podkreślić należy, że szczególny sposób ustalania wymagań dot. cech nowej zabudowy normuje rozporządzenie z 26.08.2003 r. Z analizy wynika, że w obszarze analizowanym, obejmującym obszar przekraczający trzykrotną szerokość frontu działki analizowanej, występuje zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca oraz usługowa: gastronomia, pensjonaty hotel, drobny handel. Określone parametry i cechy istniejącej zabudowy pozwalają na określenie nowej zabudowy w ramach parametrów planowanych. I tak, np. intensywność wykorzystania terenu wynosi od [...] do [...]% - ustalono - [...]%, wysokość zabudowy od [...]m do [...]m, ustalono - [...]m. Należy zatem stwierdzić, że planowana inwestycja jest zgodna z wymogami art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy oraz przepisami odrębnymi. Dokonano też przewidzianych prawem uzgodnień.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za nieuzasadnione.

W ocenie Kolegium zebrany materiał dowodowy, po uzupełnieniu analizy, jest pełny

i pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia. Natomiast odnosząc się do kwestii ochrony słusznego interesu odwołującej się zauważyć należy, że w świetle obowiązujących przepisów wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza o możliwości realizacji inwestycji, bowiem stwierdza ona jedynie dopuszczalność z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego na wskazanym terenie. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności osób trzecich, o czym, zgodnie z przepisami art. 63 ust. 2 cyt. ustawy zostały wszystkie strony poinformowane. Prawo do zabudowy jest oceniane z punktu widzenia prawa cywilnego dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzania, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich.

Wyniki analizy tekstowej i graficznej znajdują się w aktach sprawy. Analiza graficzna dokonana została na aktualnych mapach. Fakt ten został też odnotowany

w decyzji. Obowiązujące przepisy nie nakładają na organ obowiązku przesyłania tych załączników wszystkim stronom postępowania. Strony mają zagwarantowane prawo

do czynnego udziału w postępowaniu, jak też do składania końcowego oświadczenia odnośnie zebranych dowodów, po zakończeniu postępowania a przed wydaniem decyzji. Prawo to w niniejszym postępowaniu stronom zagwarantowano.

W skardze na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I. M.-C. zarzuciła jej naruszenie:

- art. 7 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony,

- art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu,

w szczególności przed podjęciem decyzji przez SKO,

- art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu

o nieaktualną kopię mapy, która nie odzwierciedla faktycznego sposobu zagospodarowania terenu,

- § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezałączenie do wydanej decyzji wyników analizy tekstowej i graficznej.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Kolegium wyjaśniło, że uchybienie dotyczące prawa strony do udziału w postępowaniu nie miało wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

Podczas rozprawy w dniu [...] r. skarżąca oświadczyła, że nieprawdą jest, że działka ma dostęp do drogi publicznej w ciągu pieszo-jezdnym,

a jedynie w ciągu pieszym, bowiem połowę drogi zajmuje [...]-letni kasztanowiec. Obecnie toczy się przed sądem rejonowym sprawa o ustanowienie służebności drogi koniecznej z wniosku współwłaścicieli działki nr [...]. Służebność ma być ustanowiona na działce nr [...]. Nadto, na mapie dołączonej do analizy nie została naniesiona rozpoczęta budowa, której kontynuowanie zostało zakazane decyzją WINB z [...] r. Skarżąca przedłożyła do akt kserokopie postanowienia z [...] r., z którego wynika obowiązek dokonania pomiarów geodezyjnych rozpoczętej budowy i przesłania ich do Urzędu Gminy [...] oraz [...] zdjęcia wstrzymanej budowy od strony działki skarżącej. Zdaniem skarżącej, usługa pensjonatowa różni się usługi wczasowej, zaś decyzji o rozbiórce rozpoczętej budowy jeszcze nie ma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga I. M.-C. jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja obarczona jest uchybieniami prawa obowiązującego w dacie jej wydania.

Materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- teren ma dostęp do drogi publicznej;

- istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W pierwszej kolejności wyżej wymieniony przepis wymaga, aby inwestycja nie naruszała zasady dobrego sąsiedztwa, tj. aby funkcja, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu inwestycji, w tym gabaryty i forma architektoniczna obiektu budowlanego, linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu nie odbiegały od zabudowy sąsiedniej. Zadaniem organu orzekającego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ustalenie wskazanych wyżej funkcji, parametrów, itd., tj. określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego powierzył ustawodawca ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (art. 61 ust. 6 ustawy), nakazując, aby organ ten wydał w tym zakresie stosowne rozporządzenie. Wykonując powyższą delegację Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

W § 1 tego rozporządzenia wskazano, co określa się w takim postępowaniu: linię zabudowy (wymagania te precyzuje § 4), wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej (§ 5), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7), geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układu połaci dachowych - § 8).

W celu ustalenia wymagań, o których mowa powyżej organ zobowiązany jest sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, nie odpowiada treści przepisów ww. rozporządzenia w zakresie określenia średniego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz średniej elewacji frontowej i wysokości krawędzi elewacji frontowej.

Stosownie do treści § 5 ww. rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy

w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Zgodnie z § 6 cyt. rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, przy czym dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z kolei, w myśl § 7 ww. rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z tym że jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

Zasadą jest, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu stanowi średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Wprawdzie dopuszczalne są odstępstwa od tej zasady, ale musi to wynikać z analizy obszaru i wymaga uzasadnienia (wyrok WSA z dnia

[...]r., [...]). Określenie wskaźnika zabudowy dla terenu inwestycji wymaga uprzedniego obliczenia średniego wskaźnika zabudowy dla otoczenia tego terenu. Należy przyjąć, iż wartość ta, obliczona za pomocą działania matematycznego, musi wyrażać się w konkretnie określonej liczbie procent albo w konkretnym ułamku dziesiętnym (wyrok WSA z dnia [...]r., [...]). Należy uznać, że ten sam wymóg dotyczy określenia szerokości elewacji frontowej oraz wysokości krawędzi elewacji frontowej.

Tymczasem w sporządzonej analizie powyższe wielkości określono - do [...]% (wielkość zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu) i - do [...] m (szerokość elewacji frontowej) oraz – do [...] m (wysokość krawędzi elewacji frontowej), przy czym nie tylko ustaleń w tym zakresie nie udokumentowano, ale również nie wyjaśniono przyczyn tej rozpiętości.

Trzeba pamiętać, że rozstrzygnięcie w sprawie warunków zabudowy wiąże przyszłego projektanta i pozostawienie mu dowolności przez określenie niektórych parametrów tylko do wartości maksymalnej lub minimalnej może doprowadzić do zakłócenia ładu przestrzennego. Jeżeli jakiś parametr określono przez wskazanie jedynie jego wartości maksymalnej projektant może w sposób dowolny ustalić minimalną wartość, co może prowadzić do zakłócenia ładu przestrzennego. Wykładnia celowościowa przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z przepisami cyt. rozporządzenia, musi prowadzić do wniosku, że organ wartość parametrów musi wyznaczyć w sposób konkretny lub w określonych przypadkach określić parametry wysokości od - do. Wprawdzie w każdym przypadku co do zasad wyznaczania wartości parametrów, o których mowa powyżej, wprowadzone zostały wyjątki - ale wyjątki te, jak już wyżej wskazano, podlegają wykładni ścieśniającej i ich zastosowanie musi być szczegółowo uzasadnione.

Niezbędne będzie zatem ponowne przeprowadzenie analizy dotyczącej kwestii wyznaczenia średniego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz średniej elewacji frontowej dla planowanej inwestycji

i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z postanowieniami ww. rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie, wskazać należy, że uzasadniony okazał się również stawiany Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zarzut naruszenia zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, w tym art. 10 § 1 kpa. Skarżącej uniemożliwiono - przed wydaniem decyzji - zapoznania się z najistotniejszym z punktu widzenia dowodowego, dokumentem w postaci "Analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji", uzupełnionym przez jego autora na wniosek Kolegium z dnia [...] r. Skarżąca została tym samym pozbawiona możliwości wypowiedzenia się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zgłoszenia swych uwag, które Kolegium miałoby możliwość poznać przed wydaniem decyzji i do których mogłoby należycie ustosunkować się, podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie.

Za chybione Sąd uznał natomiast pozostałe wywody skargi.

Reasumując, zaskarżona decyzja Kolegium oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3, § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów postępowania - art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 1 kpa.

Wykazane uchybienia prawa procesowego, głównie w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, które mogły być istotne dla prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w związku z tym że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c

w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji. Zawarte w pkt II orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano

na podstawie art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy.