Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 38/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.10 ust.1 pkt 8 lit a
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia W. L., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] zawierające pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 28 czerwca 2007 r. W. L. zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca podał, że w dniu 11 grudnia 1998 r. nabył wraz z żoną, do majątku objętego wspólnością ustawową, zabudowaną nieruchomość. Podał również, że w dniu 25 stycznia 2006 r., w wyniku sądowego podziału majątku wspólnego, został wyłącznym właścicielem tej nieruchomości, a sprzedał ją w dniu 18 maja 2007 r.

Z uwagi na to, że sprzedaż ww. nieruchomości nastąpiła po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie, w ocenie wnioskodawcy nie powstanie obowiązek podatkowy wynikający z art. 28 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – zwanej w dalszej części "u.p.d.o.f.".

Zdaniem W. L. przeprowadzony w styczniu 2006 r. podział majątku należy traktować jako czynność porządkującą stosunki majątkowe pomiędzy byłymi małżonkami, w wyniku których nastąpiło ostateczne przesunięcie poszczególnych składników mienia do majątku odrębnego jednego z małżonków i czynności tej nie należy utożsamiać z nabyciem rzeczy lub praw w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8a u.p.d.o.f.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] wskazał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez W. L. stanowisko jest nieprawidłowe.

W ocenie organu pierwszej instancji dzień uprawomocnienia się postanowienia sądu o podziale majątku wspólnego, tj. 2 lutego 2006 r., należy traktować jako datę nabycia przez wnioskodawcę połowy ww. nieruchomości. Tym samym bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., dla części nieruchomości nabytej przez wnioskodawcę na mocy ugody sądowej, należy liczyć od daty uprawomocnienia się orzeczenia sądu, zaś przychód od tej części nieruchomości podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, z uwagi na jej zbycie przed upływem 5 lat od nabycia.

Na powyższe postanowienie W. L., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata K. M., wniósł zażalenie, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego – art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że zniesienie współwłasności majątku dorobkowego stanowi nabycie własności nieruchomości w rozumieniu tego przepisu jako element istotny z punktu widzenia zastosowania wyjątku od zasady, iż zbycie nieruchomości, które nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i nie jest dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie podlega – co do zasady – opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., jako wyjątek od zasady, powinien być interpretowany w sposób ścisły, zapewniający realizację celu jego ustanowienia, ale też nieprowadzący do rozszerzenia jego działania poza cel wskazany przez ustawodawcę. Zdaniem strony wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna omawianego przepisu wskazują, że aby przychód ze sprzedaży stanowił źródło przychodu w rozumieniu tego przepisu musi istnieć tożsamość wskazanego w ustawie przedmiotu nabycia i przedmiotu sprzedaży oraz między nabyciem a sprzedażą musi upłynąć mniej niż 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Zdaniem W. L., wbrew zaprezentowanemu stanowisku przez organ pierwszej instancji, przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 1997 r. (sygn. akt I SA/Kr 35/97, POP 1999/6/166) wcale nie uzasadnia stanowiska, że dzień uprawomocnienia się postanowienia sądu o podziale majątku wspólnego należy traktować jako datę nabycia połowy omawianej nieruchomości. Podatnik wskazał, że w orzeczeniu tym wyrażony został pogląd – nieakceptowany zresztą przez niego, z uwagi na sprzeczność z innymi (przytoczonymi przez niego w uzasadnieniu zażalenia), lepiej uzasadnionymi i mniej odległymi czasowo judykatami – że w dniu podziału majątku dorobkowego małżeńskiego nabył, w rozumieniu art. 10 u.p.d.o.f., nie połowę przedmiotowej nieruchomości, lecz odpowiednią część odpowiadającą dopłacie, przy uwzględnieniu wartości całości majątku dorobkowego małżeńskiego.

W ocenie strony brak jest jakichkolwiek powodów, by podział majątku dorobkowego był traktowany inaczej niż regulacja majątkowoprawnych stosunków byłych małżonków. Również w świetle wykładni funkcjonalnej opisany we wniosku o udzielenie interpretacji stan faktyczny w żadnej mierze nie wskazuje na cel spekulacyjny podjętych działań, a zatem podatkowe sankcjonowanie zdarzenia prawnego w postaci zniesienia współwłasności jawi się jako nadmierny fiskalizm.

Mając powyższe na względzie W. L. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie, że stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącego się uznając za słuszne stanowisko organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia organ odwoławczy podał, że jednym ze źródeł przychodów wskazanych przez ustawodawcę w treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. jest – z pewnymi zastrzeżeniami – odpłatne zbycie nieruchomości (...) jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane (...) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Dalej Dyrektor podał, że przepisy u.p.d.o.f. nie definiują pojęcia nabycia, zaś w polskim systemie prawnym kwestie związane z prawem rzeczowym unormowane zostały m.in. w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) – zwanej w dalszej części "k.c.", regulujących powstanie, treść, zmianę i ustanie prawa własności i innych praw do rzeczy. Zdaniem organu odwoławczego z przepisów tych należy wywieść, że przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności (działu spadku, podziału majątku wspólnego) jest nabyciem tych rzeczy. Dyrektor podał, że ustrój wspólności ustawowej, obejmujący dorobek obojga małżonków, ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) – zwanej w dalszej części "k.r.i.o."). Dopiero z chwilą ustania wspólnoty ustawowej wspólność ta ulega przekształceniu, albowiem jak wynika z art. 501 k.r.i.o. w razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej.

W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej podał, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu z małżonków w wyniku podziału majątku wspólnego, jeśli:

- podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty lub dopłaty lub

- jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości w wyniku podziału tego majątku, mieści się w udziale, jaki byłemu małżonkowi przysługuje w majątku dorobkowym małżeńskim.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że w wyniku podziału majątku dorobkowego małżeńskiego o wartości 920.430 zł W. L. otrzymał na wyłączną własność majątek o wartości 844.430 zł, w tym zabudowaną nieruchomość o wartości 800.000 zł. Tytułem wyrównania udziałów podatnik dokonał spłaty na rzecz byłej żony kwoty 384.215 zł. Zdaniem Dyrektora z powyższego wynika, że wartość prawa do zabudowanej nieruchomości otrzymanej przez podatnika w wyniku podziału majątku wspólnego przekroczyła jego udział w majątku dorobkowym małżeńskim.

Organ odwoławczy nie podzielił wyrażonego w zażaleniu stanowiska, że zawarta między małżonkami umowa w sprawie podziału majątku jest jedynie czynnością prawną organizacyjną, której przedmiotem jest regulacja majątkowych stosunków małżeńskich. W opinii Dyrektora z powołanego wyżej stanu prawnego bezsprzecznie wynika, że w razie ustania wspólności udziały małżonków są równe, zaś w przedstawionym stanie faktycznym podział majątku małżeńskiego nie był ekwiwalentny w naturze a wartość otrzymanej przez podatnika nieruchomości nie mieściła się w udziale, jaki przysługiwał byłemu małżonkowi w majątku dorobkowym. Poza tym podatnik nie wskazał, by zawierał umowę ustalającą udziały każdego z małżonków w majątku wspólnym w innych proporcjach niż wynikające z zapisów art. 43 § 1 k.r.i.o.

Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że za datę nabycia nieruchomości, w tej części która przekroczyła udział podatnika w majątku wspólnym, należy przyjąć dzień, w którym dokonano podziału majątku dorobkowego małżeńskiego. Natomiast bieg 5–letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., dla tej części nieruchomości należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano podziału.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W. L. reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata K. M., powtórzył zarzuty i argumentację na ich poparcie zaprezentowane w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się do przytoczonych przez nią w zażaleniu stanowisk wyrażonych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które pozostają w sprzeczności ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu nie odniesienia się do przytoczonych w zażaleniu judykatów organ odwoławczy wskazał, że wyroki sądów kształtują co prawda linię orzecznictwa organów podatkowych, jednak nie mogą one stanowić podstawy do zmiany lub uchylenia stanowiska zajętego przez organ pierwszej instancji. Rozstrzygnięcia te odnoszą się bowiem do indywidualnych podatników i są wiążące wyłącznie w tych sprawach, w których zostały wydane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem wskazanych powyżej kryteriów w pierwszej kolejności należy zaakcentować, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. (sygn. akt P 36/05, OTK–A 2006/9/129) nie może budzić wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.

Zasadniczą kwestią, istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jest właściwa interpretacja przepisów art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

W myśl § 1 w/w artykułu stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie (§ 2). Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3).

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonych powyżej przepisów rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest zatem możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Przechodząc do merytorycznej kontroli zgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi W. L., albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Jednym ze źródeł przychodu wymienionych przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli nie następuje ono w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji u.p.d.o.f. nie zawiera definicji pojęcia "nabycie". W związku z tym musi być ono interpretowane na gruncie przepisów regulujących to zagadnienie, czyli przepisów Księgi drugiej Tytułu I Działu III ("Nabycie i utrata własności") ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że nabycie własności nieruchomości oznacza otrzymanie jej na własność, skutkiem czego jest przejście prawa własności z jednej osoby na drugą.

Warto również zwrócić uwagę na regulacje zawarte w przepisach ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) dotyczące kwestii związanych z małżeńskimi ustrojami majątkowymi. Z przepisów tych wynika, że ustrój wspólności ustawowej, obejmujący dorobek obojga małżonków, ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 k.r.i.o.). Dopiero z chwilą ustania wspólności ustawowej ulega ona przekształceniu, gdyż z tą chwilą udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej (art. 501 k.r.i.o.).

W świetle dotychczas poczynionych uwag nie może budzić wątpliwości, że nabycie własności nieruchomości w drodze zniesienia współwłasności (np. działu spadku czy też – jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – podziału majątku wspólnego) zawiera się w pojęciu "nabycie", jakim posługuje się przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f.

Zdaniem tutejszego Sądu sformułowany wyżej pogląd nie ulega również modyfikacji w przypadku, gdy nabywcą nieruchomości w drodze zniesienia współwłasności jest dotychczasowy jej współwłaściciel. Należy bowiem zwrócić uwagę, że z istoty współwłasności, zarówno łącznej jak i ułamkowej, wynika, iż nie jest się właścicielem całości danej rzeczy. Stąd wszelkie przypadki, gdy udział danej osoby ulega powiększeniu, traktowany być musi w kategorii nabycia, gdyż w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (tu nieruchomością) jak też stan jej majątku osobistego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1997 r. sygn. akt I SA/Ka 86/96, LEX nr 30250).

Tym samym za datę nabycia nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., w przypadku sprzedaży nieruchomości, która przypadła danej osobie w wyniku podziału majątku dorobkowego małżeńskiego, należy przyjąć datę jej nabycia w czasie trwania związku małżeńskiego, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości w wyniku podziału tego majątku mieści się w udziale, jaki byłemu małżonkowi przysługuje w majątku dorobkowym małżeńskim. Jeżeli natomiast wartość otrzymanej przez byłego małżonka nieruchomości przekracza jego udział w majątku dorobkowym małżeńskim, to wówczas za datę nabycia tej nieruchomości, która przekracza udział byłego małżonka w majątku dorobkowym małżeńskim, należy przyjąć dzień, w którym dokonano podziału majątku dorobkowego małżeńskiego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 1997 r. sygn. akt I SA/Kr 86/96, POP 1999/6/166).

Odnosząc poczynione powyżej rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że orzekające w sprawie organy podatkowe dokonały prawidłowej interpretacji w kontekście zadanego pytania.

Jak wynika bowiem ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji oraz ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w wyniku podziału majątku dorobkowego małżeńskiego o wartości 920.430 zł (z czego połowa stanowi kwotę 460.215 zł) skarżący W. L. otrzymał w udziale majątek o wartości 844.430 zł, w tym zabudowaną nieruchomość położoną w [...] o wartości 800.000 zł, zaś małżonka skarżącego otrzymała majątek o wartości 76.000 zł. Tytułem wyrównania udziałów w majątku wspólnym skarżący zobowiązał się do dokonania na rzecz byłej małżonki spłaty w kwocie 384.215 zł.

A zatem wartość przedmiotowej nieruchomości (z majątku wspólnego) przekroczyła udział W. L. w majątku dorobkowym małżeńskim.

W istniejącej sytuacji należało przyjąć, że dzień uprawomocnienia się postanowienia sądu o podziale majątku dorobkowego małżeńskiego, tj. 2 lutego 2006 r., należało uznać za dzień nabycia – w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. – odpowiadającej dopłacie odpowiedniej części przedmiotowej nieruchomości, przy uwzględnieniu wartości całości majątku dorobkowego małżeńskiego.

Reasumując, w ocenie tutejszego Sądu dokonana przez organy podatkowe obu instancji ocena stanu faktycznego przedstawionego przez W. L. we wniosku o udzielenie interpretacji była prawidłowa i doprowadziła do trafnej konkluzji, że za datę nabycia ww. nieruchomości, w tej części, która przekroczyła udział skarżącego w majątku wspólnym, należało przyjąć dzień, w którym dokonano podziału majątku małżeńskiego (uprawomocniło się postanowienie o podziale). Natomiast bieg 5–letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., należało liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano podziału.

Tym samym, sprzedając w dniu 18 maja 2007 r. przedmiotową nieruchomość W. L. nie spełnił warunków uprawniających do zwolnienia od podatku dochodowego i na podstawie art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f. zobowiązany był do zapłaty podatku ustalonego w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu.

Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem tutejszy Sąd nie stwierdził ponadto naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.[pic]