Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2194/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2015 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z [...] października 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], którą to decyzją odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2010 r. utrzymywała w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2009 r. , którym to rozkazem stwierdzono z urzędu nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z [...] września 2003 r. w przedmiocie ustalenia M.R. procentowej wysokości wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służy w Policji, tj. na dzień 1 lutego 1991 r., w wysokości 16%.

W motywach uzasadnienia organ powołując się na art. 16 k.p.a., art. 156 k.p.a. stwierdził, że decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2010 r., utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] grudnia 2009 r. nr [...] (stwierdzający nieważność rozkazu z 2003 r. w przedmiocie ustalenia 16% wysługi lat) nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną.

Wyjaśnił, że M.R. został wadliwe ustalony termin procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, co spowodowało zawyżenie wysokości uposażenia policjanta z tytułu wysługi i generowania nienależnych wydatków z budżetu państwa. Dlatego też z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa art. 1 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (bowiem policjant nie udowodnił faktu wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym rodziców i nie przeprowadzono w tym zakresie prawidłowego postępowania dowodowego) należało stwierdzić nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z [...] września 2003 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.R. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] października 2014 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] sierpnia 2014 r. Jednocześnie wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2010 r.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu. Zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, pomimo spełnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa do jego zastosowania. Nadto naruszenia art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie obowiązującej wykładni prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż w przedmiotowym postępowaniu strona skarżąca domagała się w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności – wyeliminowania z obrotu prawnego decyzję organu stwierdzającą nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] września 2003 r., dotyczącego ustalenia procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego.

W sprawie bezsporne jest, iż skarżącemu powyższym rozkazem z 2003 r. przyznano prawo z tytułu wysługi lat na dzień 1 lutego 1991 r. na poziomie 16%.

Bezsporne również jest, iż Komendant [...] Policji rozkazem z [...] grudnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził z urzędu nieważność rozkazu z [...] września 2003 r., którą ustalił wysługę na poziomie 16%. Powyższy rozkaz został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2010 r.

W rozpoznawanej sprawie rozkazy wydane w trybie nadzwyczajnym, którymi wyeliminowano prawo skarżącego do wysługi lat na poziomie 16%, strona skarżąca chciała podważyć również w trybie nadzwyczajnym – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Strona skarżąca wywodziła, że organ stwierdzając nieważność rozkazu (o ustaleniu wysługi lat na poziomie 16%) dokonał nieprawidłowej wykładni przesłanki z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310).

W ocenie Sądu, organ odmawiając stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych również w trybie nadzwyczajnym, zasadnie kierował się zasadą określoną w art. 16 k.p.a. Trafnie też uznał, iż przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną; 4) została do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W ocenie Sądu, prawidłowo organ uznał, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...]z [...] lutego 2010 r. utrzymującego w mocy rozkaz personalny z [...] grudnia 2009 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z [...] września 2003 r., który dotyczył ustalenia procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego.

Podkreślić należy, iż skarżący po ukończeniu 16 lat nie rozpoczął pracy w gospodarstwie rolnym, nie objął gospodarstwa rolnego. Organ pierwotnie uwzględnił skarżącemu do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego okres od [...] czerwca 1981 r. do [...] grudnia 1982 r. mimo, iż nie objął gospodarstwa po ukończeniu 16 lat i nie rozpoczął jego prowadzenia osobiście. Okres ten uwzględniono pomimo tego, iż skarżący nie przedstawił dokumentów stwierdzających powyższe fakty, jak i zaświadczenia z Urzędu Gminy o płaceniu podatku gruntowego. Skoro art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy uzależniał zaliczenie tego okresu do stażu pracy od dwóch warunków objęcia gospodarstwa i rozpoczęcia osobistej pracy a skarżący warunków tych nie spełnił, zasadnie organ stwierdził nieważność rozkazu zaliczający mu ten okres do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat. Zasadnie też organ stwierdził, że skarżący w okresie od [...] stycznia 1983 r. do [...] października 1984 r. nie spełniał przesłanki pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Składkę emerytalną jako domownik skarżący opłacał od [...] stycznia 1989 r. do [...] grudnia 1989 r.

Reasumując, Sąd uznał, iż w przedmiotowym postępowaniu toczącym się w trybie nadzwyczajnym nieważnościowym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych wydanych w trybie nadzwyczajnym – decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2010 r. utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] grudnia 2009 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z [...] września 2003 r.

Dodać również należy, iż w oparciu o odmienną wykładnię prawa nie można domagać się wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji w trybie nadzwyczajnym.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.