Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 711/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14g par 1, art. 14h, art. 169 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5a, art. 17
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Protokolant: Iwona Sadowska-Białka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2018 r. sprawy ze skargi A. S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

W dniu 12 października 2017 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek A. Spółka Akcyjna w K. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. Wniosek ten został uzupełniony pismem z 3 stycznia 2018 r., w związku z wezwaniem organu z dnia 22 grudnia 2017 r.

W efekcie analizy treści wniosku i pisma uzupełniającego, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...] pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia.

W zażaleniu Spółka Akcyjna A. wniosła o uchylenie ww. postanowienia i wydanie interpretacji prawa podatkowego, zarzucając naruszenie przepisów prawa mających wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez: nieuzasadnione stwierdzenie, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 6 października 2017 r. dotyczący podatku od towarów i usług, nie spełniał normy art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej w zakresie wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, co było rzekomo przesłanką do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, podczas gdy wnioskodawca wyczerpująco przedstawił opisany we wniosku stan, w tym w sposób jak najbardziej obszerny przeanalizował wątpliwości organu i właściwie uzupełnił wniosek, w pełni obrazując zaistniały stan faktyczny i umożliwiając organowi rozpatrzenie wniosku.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu DKIS wskazał w pierwszej kolejności na dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił, że wniosek spółki z dnia 6 października 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, dlatego też pismem z dnia 22 grudnia 2017 r., na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, wezwano wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych braków formalnych ww. wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Stwierdzone braki formalne dotyczyły przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego. W treści wezwania wyjaśniono z jakiej przyczyny należy uzupełnić wniosek w powyższym zakresie. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 27 grudnia 2017 r.

W odpowiedzi z dnia 3 stycznia 2018 r., w kwestii wskazania prawidłowego pełnego (siedmiocyfrowego) symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze. zm.) odrębnie dla świadczenia głównego oraz odrębnie dla czynności pomocniczych wykonywanych w ramach umowy nr 2 zawartej pomiędzy A. i dostawcą (pytanie nr [...]), wnioskodawca przesłał w załączeniu informacje odnośnie symboli PKWiU uzyskane z Urzędu Statystycznego w Ł. (Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur). Wskazał jednocześnie, że Urząd Statystyczny, udzielając informacji, kierował się zasadami metodycznymi dokonywania klasyfikacji statystycznych, dla których to zasad pojęcie świadczenia kompleksowego, funkcjonujące na gruncie podatku od towarów i usług, jest obce. Stąd też Urząd Statystyczny udzielił odrębnej klasyfikacji statystycznej dla każdej czynności, która podlega odrębnej klasyfikacji na gruncie PKWiU. W ocenie spółki, powyższe w żaden sposób nie przekreśla możliwości uznania, że z punktu widzenia podatku od towarów i usług występuje jedno świadczenie kompleksowe. Ponieważ jednak ocena, czy występuje jedno świadczenie kompleksowe oraz czy w ramach tego świadczenia dominują usługi z załącznika 14 do ustawy o podatku od towarów i usług w znacznej mierze zależą od interpretacji przepisów prawa podatkowego, to jak podkreślił wnioskodawca, wypowiedział się on w tej kwestii w ramach przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, a nie w ramach prezentowania stanu faktycznego sprawy.

Z kolei, w odpowiedzi o wskazanie na czym polegają usługi projektowe, kto wykonuje projekty wykonawcze i czy wnioskodawca przenosi prawa do tych projektów na nabywcę świadczenia (pytanie nr [...]) wnioskodawca wskazał, że zakres prac projektowych A. na rzecz L. ma charakter kompleksowy i obejmuje wykonanie kompletnej dokumentacji potrzebnej do wybudowania instalacji pirometalurgicznej, a więc projekty wykonawcze budynków (hali turbozespołu, rozdzielni elektrycznej, sterowni) oraz pozostałych obiektów: pieca prażalniczego z konstrukcją wsporczą, kotła odzysknicowego z konstrukcją wsporczą, silosów, fundamentów (komplet fundamentów na potrzeby instalacji, klatek schodowych, instalacji rurowych, ciągów transportowych, instalacji elektrycznych, systemu sterowania i wizualizacji. Jak podkreśliła spółka, finalnym nabywcą praw do projektów jest Inwestor, jednakże jak wynika ze specyfiki realizacji inwestycji przez konsorcjum oraz z zasad dokumentowania rozliczeń w ramach konsorcjum na gruncie VAT, A. fakturuje za wykonane usługi projektowe L. .

Po dokonaniu analizy treści wniesionych przez wnioskodawcę wyjaśnień, DKIS stwierdził, że nie zostały usunięte jednak braki formalne wniosku, o uzupełnienie których organ wezwał wnioskodawcę.

Organ interpretacyjny przyjął, że wnioskodawca nie wskazał symboli PKWiU dla ww. czynności, a jedynie przesłał w załączeniu pismo uzyskane w Urzędu Statystycznego w Ł.. Nie udzielił także odpowiedzi, na drugą część pytania (pkt 10 wezwania), czy przenosi on prawo do projektów na nabywcę świadczenia.

W rezultacie dokonanego uzupełnienia, rozstrzygnięcie w żądanym przez wnioskodawcę zakresie, sprowadzałoby się jedynie do dokonania przez organ, ustalenia, czy opisane we wniosku czynności wykonywane przez A. na rzecz L. (również przy pomocy podwykonawców) obejmujące: świadczenia, w skład którego wchodzi dostawa towarów i świadczenie usług, w szczególności, czy opisane we wniosku czynności składające się na zaprojektowaniu, wybudowaniu oraz uruchomieniu "Instalacji do pirometalurgicznej eliminacji węgla z koncentratu miedzi" (Instalacja Pirometalurgiczna); usługi projektowe, stanowią kompleksową usługę wymienioną w załączniku nr 14 do ustawy o podatku od towarów i usług, a w szczególności ustalenia przez organ (na podstawie załączonego do wniosku pisma Urzędu Statystycznego w Ł.) symbolu PKWiU dla przedmiotowych czynności.

Zdaniem DKIS zatem, postępowanie organu I instancji było prawidłowe, a pozostawienie wniosku z dnia 6 października 2017 r., uzupełnionego pismem z 3 stycznia 2018 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie żądanym przez wnioskodawcę bez rozpatrzenia należy uznać za zasadne.

Organ II instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie przedmiotem zapytania wnioskodawcy było ustalenie jak dla celów podatku od towarów i usług należy zakwalifikować wykonywane przez A. na rzecz L. (również przy pomocy podwykonawców), opisane we wniosku świadczenie, w skład którego wchodzi dostawa towarów i świadczenie usług, w szczególności, czy opisane we wniosku czynności składające się na usługę instalacji/montażu urządzeń i materiałów związanych z Instalacją Elektryczną, sporządzenie dokumentacji projektowej, przeprowadzenie rozruchu, można opodatkować kompleksowo jako usługę, a w następstwie powyższego, czy jest to usługa wymieniona w załączniku nr 14 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.), podlegająca opodatkowaniu na zasadzie odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1 tej ustawy.

Jak wskazał organ II instancji, świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia głównego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania z tego świadczenia głównego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) nienależnie opodatkowane świadczenia.

W sytuacji, gdy mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym - świadczeniem dwóch lub więcej czynności, tak ściśle ze sobą powiązanych, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku od towarów i usług. Zdarzenie to należy traktować jako jednolite świadczenie, w którym kilka elementów należy uznać za konstytutywne do świadczenia głównego. Należy więc ustalić charakter wykonywanego świadczenia, a tym samym zidentyfikować jego dominujące składniki. Natomiast o tym, czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący. Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

Ustalenie, czy dana usługa podlega rozliczeniu zgodnie z mechanizmem odwróconego obciążenia, czy też zastosowanie będzie miała ogólna zasada rozliczenia podatku, ma charakter indywidualny.

DKIS wyjaśnił, że rozliczanie podatku w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług, na zasadzie odwróconego obciążenia ma zastosowanie jeśli spełnione są następujące warunki: usługodawca i usługobiorca są podatnikami VAT czynnymi; usługodawca jest podwykonawcą usługobiorcy; świadczenie dotyczy usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy w poz. 2-48, objętych wskazanymi tam symbolami PKWiU.

Oznacza to, że odnośnie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w każdym przypadku należy zbadać, czy dane świadczenie (mające być objęte mechanizmem odwrotnego obciążenia) jest usługą wymienioną w załączniku nr 14 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz czy usługa ta jest świadczona przez podwykonawcę.

Do czynności wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy o podatku od towarów i usług został przypisany symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).

W myśl natomiast przepisu art. 5a ustawy o podatku od towarów i usług, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów i usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Nie ulega więc wątpliwości, że kluczową kwestią dla ustalenia czy dana usługa mieści się w załączniku nr 14 do ustawy jest prawidłowość zaklasyfikowania świadczonych przez wnioskodawcę usług do odpowiedniego grupowania PKWiU.

DKIS podkreślił, że zaklasyfikowanie usług do odpowiedniego grupowania PKWiU wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem organu II instancji, zarówno stan faktyczny, jak i zakres oczekiwanej przez wnioskodawcę interpretacji nie może być zatem "dopowiadany" dołączanymi do wniosku dokumentami. Podatnik, nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika ustalał stan faktyczny, uzupełniał go. Postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się wyłącznie na stanie faktycznym wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę.

W ramach postępowania interpretacyjnego organy podatkowe upoważnione do wydawania interpretacji przepisowe prawa podatkowego nie są uprawione do prowadzenia w zakresie stanu faktycznego wniosku jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów.

W konsekwencji organ interpretacyjny nie może zastępować wnioskodawcy przez dokonywanie własnych ustaleń co do elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zatem organ stwierdził, że kod Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) powinien być elementem opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, którego brak, w niektórych przypadkach, może skutkować koniecznością wezwania wnioskodawcy przez organ do uzupełnienia wniosku. Powyższe wynika z faktu, że to zainteresowany (np. producent wyrobu lub wykonawca usługi) posiada niezbędne informacje dotyczące rodzajów użytego surowca, technologii i wytwarzania, konstrukcji, a także przeznaczenia wyrobu.

Ustalanie przez organ interpretacyjny klasyfikacji statystycznej dla towarów lub usług, których dotyczy wniosek o interpretację indywidualną oznaczałoby de facto nieuprawnione kreowanie przez te organy stanu faktycznego, którego dotyczy wniosek o interpretację indywidualną. W konsekwencji przesłanie jedynie pisma z Urzędu Statystycznego jako załącznika do pisma wnioskodawcy nie mogło być, w opinie organu II instancji, uznane za skuteczne uzupełnienie wniosku. Organ nie ma uprawnień do analizowania treści dokumentów, które są załączone do wniosku, czy też do pisma wnioskodawcy uzupełniającego wniosek.

DKIS podkreślił, że rozstrzygnięcie w żądanym przez wnioskodawcę zakresie wymagało przede wszystkim wskazania przez wnioskodawcę w opisie sprawy dla będących przedmiotem pytania czynności symbolu PKWiU odrębnie dla świadczenia głównego oraz odrębnie dla czynności pomocniczych wykonywanych w ramach umowy wykonawczej oraz wyjaśnienia, czy wnioskodawca przenosi prawo do tych projektów na nabywcę świadczenia. Brak wyjaśnień wnioskodawcy w powyższym zakresie spowodowało pozostawienie bez rozpatrzenia całego wniosku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. Spółka Akcyjna w K. zarzuciła naruszenie:

- art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

- podanie symbolu PKWiU stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie element oceny prawnej;

- brak wskazania takiego symbolu powoduje, że wniosek o interpretację nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, co uzasadnia pozostawienie go bez rozpoznania;

- art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

- wskazanie, czy w sprawie występuje jedno świadczenie kompleksowe z punktu widzenia podatku od towarów i usług, czy też kilka odrębnych świadczeń, stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie element oceny prawnej;

- wskazanie, które spośród kilku równoległych świadczeń ma charakter dominujący (decydujący o opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług), a które świadczenia mają charakter poboczny (pomocniczy) stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie element oceny prawnej;

- brak wskazania które spośród równoległych świadczeń ma charakter dominujący, a które spośród nich mają charakter poboczny (pomocniczy) powoduje, że wniosek o interpretację nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, co uzasadnia pozostawienie go bez rozpoznania;

- art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyjaśnienia skarżącej spółki, zgodnie z którymi nabywcą praw do projektów jest inwestor, jak jednak wynika ze specyfiki realizacji inwestycji przez konsorcjum oraz z zasad dokumentowania rozliczeń w ramach konsorcjum na gruncie podatku od towarów i usług, A. fakturuje za wykonane usługi projektowe L. , nie stanowią wystarczającego uzupełnienia braków formalnych wniosku, umożliwiającego wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania objętego uzupełnieniem;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika.

Mając powyższe na uwadze, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot kosztów postępowania, zgodnie z właściwymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) dalej – "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji (postanowienia), stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uznał, że skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu zostało poddane ostateczne postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydane na podstawie art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej pozostawiające wniosek skarżącej spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku.

Granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej).

Istotnym jest, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy.

Skarżąca spółka sformułowała we wniosku 6 pytań, których przedmiotem było ustalenie jak dla potrzeb podatku od towarów i usług należy zakwalifikować wykonywane przez skarżącą spółkę na rzecz L. (również przy pomocy podwykonawców), opisane we wniosku świadczenie usług, w szczególności, czy opisane we wniosku czynności składające się na usługę instalacji/montażu urządzeń i materiałów związanych z instalacją elektryczną, można opodatkować kompleksowo jako usługę, czy też niektóre z nich należy potraktować jako odrębne usługi (wykonanie projektów wykonawczych, rozruch technologiczny) i w konsekwencji czy opisane usługi są usługami wymienionymi w załączniku nr 14 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT", podlegającymi opodatkowaniu na zasadzie odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT.

Z kolei istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do przesądzenia, czy organ interpretacyjny w świetle tak postawionych pytań; po pierwsze uprawniony był wezwać skarżącą spółkę w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej do uzupełnienia wniosku (opisu sprawy) m. in. poprzez wskazanie symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług odrębnie dla świadczenia głównego oraz odrębnie dla czynności pomocniczych wykonywanych w ramach umowy wykonawczej (punkt 9 wezwania) oraz o uzupełnienie opisu sprawy także poprzez wskazanie na czym polegają usługi projektowe, kto wykonuje projekty wykonawcze i czy wnioskodawca przenosi prawa do tych projektów na nabywcę świadczenia (punkt 10 wezwania), a po drugie, czy w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w żądanym zakresie uzasadnione było pozostawienie wniosku skarżącej spółki bez rozpatrzenia.

Przypomnieć należy, że instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju: informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać jednoznacznej odpowiedzi na przedstawione we wniosku pytanie, ponadto, jej treść powinna dać się zastosować w procesie samoobliczania podatku lub ewentualnie w postępowaniu podatkowym, w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z wcześniej opisanymi i wziętymi pod uwagę przy jej wydawaniu. Dla prawidłowej, kompletnej oceny koniecznym jest wyczerpujące przedstawienie przez podatnika zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo dokładnie, aby organ podatkowy mógł udzielić jednoznacznej odpowiedzi.

Treść wniosku o interpretację indywidualną nie może budzić wątpliwości tak w zakresie stanu faktycznego jak i stanowiska podatnika w sprawie oceny prawnej zdarzenia. Dokonując interpretacji organ nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Spoczywający na wnioskodawcy obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy służy bowiem organowi do udzielenia jednoznacznej odpowiedzi, co do prawidłowości wyrażonego przez podatnika stanowiska.

W tym kontekście należy wskazać, że rozliczanie podatku w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT, na zasadzie odwróconego obciążenia ma zastosowanie, jeśli spełnione są następujące warunki: usługodawca i usługobiorca są podatnikami VAT czynnymi; usługodawca jest podwykonawcą usługobiorcy; świadczenie dotyczy usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy w poz. 2-48, objętych wskazanymi tam symbolami PKWiU.

Oznacza to, że odnośnie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w każdym przypadku należy zbadać, czy dane świadczenie (mające być objęte mechanizmem odwrotnego obciążenia) jest usługą wymienioną w załączniku nr 14 do ustawy o VAT oraz czy usługa ta jest świadczona przez podwykonawcę.

Z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 1, do czynności wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy o VAT został przypisany symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).

W myśl natomiast przepisu art. 5a ustawy o VAT, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów i usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Nie ulega więc wątpliwości, że dla zastosowania mechanizmu odwróconego obciążenia podstawowym zadaniem będzie ustalenie, czy dana usługa mieści się w załączniku nr 14 do ustawy o VAT. Z kolei kluczową kwestią w procesie przyporządkowywania danej usługi do określonej pozycji w załączniku nr 14 będzie prawidłowość zaklasyfikowania świadczonych przez wnioskodawcę usług do odpowiedniego grupowania PKWiU.

W rozdziale 1a Ordynacji podatkowej zatytułowanym "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", brak jest przepisu, który nadawałby organom podatkowym uprawnienie do uzupełniania wniosku o elementy faktyczne lub prawne.

Słusznie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowano zatem pogląd, że na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego.

Wskazać w tym miejscu należy, że kwestia oceny, czy zakwalifikowanie produktu, towaru lub usługi do konkretnego grupowania PKWiU może być przedmiotem indywidualnej interpretacji organu podatkowego, wydanej w trybie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wywołuje rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zgodnie z poglądem prezentowanym przez pierwszą z linii orzeczniczych wskazanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla danej usługi nie jest elementem stanu faktycznego wymaganym we wniosku o udzielenie interpretacji w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (por. wyroki: NSA z 7 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 1114/10 (usługi) i z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 483/11 (usługi), WSA z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 243/15 (usługi) i WSA z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 212/15 (usługi w podatku dochodowym od osób fizycznych), WSA z 10 września 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1206/15 (towary)).

Zgodnie z poglądem przeciwnym, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU, ani też weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1021/09 (dotyczący usług). Do wyroku tego odwołały się też wojewódzkie sądy administracyjne (por. wyroki: WSA z 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1868/15, WSA z 4 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 193/17, WSA z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1803/13).

W wyroku z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1803/13 WSA w Krakowie wskazał, że powiązanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług z klasyfikacją statystyczną towarów (usług) nie zmienia faktu, że w myśl przepisów o statystyce publicznej klasyfikacji tej dokonuje producent (usługodawca) oraz ewentualnie właściwy urząd statystyczny w wydawanych opiniach (art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.; a także Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych - Dz. U. GUS Nr 1, poz. 11). Przyjmuje się, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów. (...) Tak więc to podatnika obciąża obowiązek i ryzyko prawidłowego sklasyfikowania wykonywanych usług.

W postępowaniu podatkowym organy podatkowe oceniają dowody w postaci opinii klasyfikacyjnych właściwych organów statystycznych. Dokonywana w postępowaniu podatkowym ocena opinii statystycznej, jako zwykle jednego z szeregu dowodów, stanowi element ustalania prawidłowej klasyfikacji statystycznej danego wyrobu (usługi) i jest elementem czynionych przez organ ustaleń faktycznych, które następnie poddane zostają ocenie na gruncie ustawy podatkowej. Postępowanie dowodowe pozwala na zbadanie rzeczywistych okoliczności produkcji danego wyrobu lub świadczenia usługi oraz porównanie ich z opisanymi we wniosku do właściwego organu statystycznego, stanowiącego podstawę wydania przez ten organ opinii klasyfikacyjnej.

Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wiąże go bowiem stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem wnioskodawca twierdzi, że jego zdaniem określony wyrób należy zakwalifikować do danego grupowania PKWiU, organ obowiązany jest tę klasyfikację przyjąć i uwzględnić badając, jaką stawkę podatku należy zastosować. Dysponuje bowiem jedynie informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. Dlatego też nie może stwierdzić, czy podana mu przez wnioskodawcę klasyfikacja będzie prawidłowa w rzeczywistym stanie faktycznym, ocenianym w ewentualnym postępowaniu podatkowym.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy, organ interpretacyjny był jak najbardziej uprawniony, a w opisanej sytuacji (art. 17 ust. 1 pkt 8 może mieć zastosowanie wyłącznie do świadczenia dotyczącego usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy, w poz. 2-48, objętych wskazanymi tam symbolami PKWiU) wręcz miał obowiązek wezwać skarżącą spółkę o uzupełnienie opisu sprawy poprzez przyporządkowanie poszczególnych czynności do określonych symboli PKWiU.

Trybem właściwym dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości dotyczących przedstawionego stanu faktycznego oraz stanowiska podatnika, jest tryb przewidziany w art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Jeżeli wniosek jest niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, nie chroni podatnika. Wymieniony przepis ma charakter gwarancyjny, bowiem wnioskodawca, co do zasady, otrzymuje "szansę" naprawienia błędów i uzupełnienia braków we wniosku. Dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka w odpowiedzi na wezwanie organu nie wskazała symbolu PKWiU dla wymienionych we wniosku czynności, a jedynie przesłała w załączeniu pismo uzyskane z Urzędu Statystycznego w Ł..

Sąd orzekający w sprawie podzielił stanowisko organu II instancji, że zarówno stan faktyczny, jak i zakres oczekiwanej przez wnioskodawcę interpretacji nie może być "dopowiadany" dołączanymi do wniosku dokumentami. Podatnik, nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika ustalał stan faktyczny, uzupełniał go. Postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się wyłącznie na stanie faktycznym wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę. W ramach postępowania interpretacyjnego organy podatkowe upoważnione do wydawania interpretacji przepisowe prawa podatkowego nie są uprawione do prowadzenia w zakresie stanu faktycznego wniosku jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów.

Jednocześnie należy dodać, że skarżąca spółka odpowiadając na pytanie zamieszczone w punkcie 10 wezwania nie wyjaśniła, czy przenosi ona prawo do tych projektów na nabywcę świadczenia, a jedynie wskazała cyt. "Finalnym nabywcą praw do projektów jest Inwestor, jak jednak wynika ze specyfiki realizacji inwestycji przez konsorcjum oraz z zasad dokumentowania rozliczeń w ramach konsorcjum na gruncie VAT, A. fakturuje za wykonane usługi projektowe L. ", nie udzielając zatem odpowiedzi na drugą część pytania, czy przenosi on prawo do tych projektów na nabywcę świadczenia.

Reasumując, w sytuacji opisanej w przedmiotowej sprawie Sąd podzielił stanowisko DKIS, że w tej konkretnej sytuacji opisanej w sprawie oraz mając na uwadze uwarunkowania wynikające wprost z interpretowanej normy prawnej, zaklasyfikowanie danej czynności do prawidłowego symbolu PKWiU powinno stanowić element opisu stanu faktycznego, a zatem jego brak w opisanym przez stronę skarżącą we wniosku stanie faktycznym uniemożliwił organowi podatkowemu wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej ewentualnego obowiązku zastosowania do nabytych od dostawcy czynności mechanizmu odwrotnego obciążenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT. Przyporządkowywanie przez organ interpretacyjny symbolu PKWiU do poszczególnych czynności opisanych we wniosku, byłoby wyjściem poza zakres jego kompetencji i naruszeniem art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W konsekwencji wykazanych braków w zakresie uzupełnienia wniosku, organ zasadnie wydał na podstawie art. 14g § 1, art. 169 § 4 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącej spółki bez rozpatrzenia.

Podkreślić należy, że orzekanie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w trybie art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej nie może zmierzać do merytorycznej oceny samego wniosku, a także jego uzupełnienia. Merytoryczna ocena powinna zostać dokonana w rozstrzygnięciu o charakterze merytorycznym, a nie formalnoprawnym, jakim jest pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej zarówno na etapie precyzowania wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, jak i na etapie rozstrzygania o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy odrzucić zarzut naruszenia przepisów prawa normujących wydawanie interpretacji indywidualnych tj. art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że w tej konkretnej sprawie podanie symbolu PKWiU nie stanowi elementu stanu faktycznego, lecz element oceny prawnej. Jest ono pozbawione podstaw w kontekście brzemienia art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej i co zostało wcześniej wykazane. Nie można przy tym podzielić zarzutu skargi, co do naruszenia art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą m.in. na przyjęciu, że "wskazanie, czy w sprawie występuje jedno świadczenie kompleksowe z punktu widzenia podatku od towarów i usług, czy też kilka odrębnych świadczeń stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie element oceny prawnej". W zaskarżonym rozstrzygnięciu, w żadnym fragmencie uzasadnienia, organ interpretacyjnych takich stwierdzeń nie przedstawił, tym samym tego typu stwierdzenia należy uznać za daleko idącą nadinterpretację stanowiska organu.

Skarżąca spółka formułując tego typu zarzuty, zapomina, że zasadniczym przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej było możliwość zastosowania w opisanej sytuacji mechanizmu odwróconego obciążenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT, co generuje w każdym przypadku konieczność zbadania, czy dane świadczenie (mające być objęte tym mechanizmem) jest usługą wymienioną w załączniku nr 14 do ustawy o VAT. W obszernej skardze, ani razu nie przywołano przepisu art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT, a przecież to właśnie ta regulacja prawna determinowała działania organu interpretacyjnego, wzywającego skarżącą spółkę do przyporządkowania opisanych czynności do symboli PKWiU.

Nie można również podzielić zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyjaśnienia skarżącej spółki, zgodnie z którymi nabywcą praw do projektów jest inwestor, jak jednak wynika ze specyfiki realizacji inwestycji przez konsorcjum oraz z zasad dokumentowania rozliczeń w ramach konsorcjum na gruncie podatku od towarów i usług, A. fakturuje za wykonane usługi projektowe L. , nie stanowią wystarczającego uzupełnienia braków formalnych wniosku, umożliwiającego wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania objętego uzupełnieniem. Nie może budzić przecież wątpliwości, że skarżąca spółka nie udzieliła odpowiedzi na drugą część pytania (punkt 10 wezwania), czy przenosi na ona prawo do tych projektów na nabywcę świadczenia. Podkreślić należy, że to dopiero w zażaleniu oraz ponownie w skardze, spółka przedstawiła bardziej pogłębioną odpowiedzieć w tym zakresie.

W kontekście powyższego należy także uznać za niezasadny zarzut naruszenia art. 121 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, albowiem organ nie wzywał skarżącego do podjęcia działań wykraczających poza ramy zakreślone przepisami regulującymi postępowanie w sprawie wydawania indywidualnych interpretacji. W rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny działał bez zbędnej zwłoki, skorzystał z przysługujących mu uprawnień procesowych, zasadnie uruchomił tryb wynikający z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej i w konsekwencji wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącej spółki bez rozpatrzenia.

W konsekwencji, za bezzasadny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jak wykazano powyżej, postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest postępowaniem specyficznym, w którym wnioskodawca ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację może przyjąć za podstawę swoich rozważań wyłącznie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przedmiot wniosku wyznacza bowiem zagadnienie, które ma być przedmiotem interpretacji. Nie jest obowiązkiem organu odczytywanie zakresu wniosku z całego jego kontekstu. Nie może tu być bowiem miejsca na domysły organu w celu identyfikacji rzeczywistych problemów wnioskodawcy z interpretacją określonych przepisów. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie skarżąca spółka w opisie stanu faktycznego przedstawionego w części G. formularza ORD-IN poz. 74 nie wskazała jako element opisu stanu faktycznego symbolu PKWiU realizowanych czynności. W tym zakresie nie może być uwzględniona argumentacja przedstawiona we własnym stanowisku (poz. 76 w części H formularza ORD-IN) w kwestii wskazania prawidłowego pełnego symbolu PKWiU oraz fakt, że w uzupełnieniu wniosku w piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r. skarżąca spółka w punkcie 9 stwierdziła, że "w tej kwestii wypowiadamy się w ramach przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, a nie w ramach prezentowania stanu faktycznego sprawy". W związku z tym, organ nie mógł uznać tej informacji za element opisu stanu faktycznego i przyjąć go za podstawę swoich rozważań w zakresie oceny prawnej przedstawionego stanowiska skarżącego.

Podkreślić w tym miejscu jeszcze raz należy, że rozstrzygnięcie w żądanym przez skarżącą spółkę zakresie wymagało przede wszystkim wskazanie przez nią w opisie sprawy symbolu PKWiU odrębnie dla świadczenia głównego oraz odrębnie dla czynności pomocniczych wykonywanych w ramach umowy wykonawczej. Powyższa kwestia miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia problemu będącego przedmiotem pytania w zakresie zastosowania do opisanej we wniosku sytuacji, mechanizmu odwróconego obciążenia, o którym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.