Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 890/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 890/14 | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 20 maja 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), , Sędziowie, Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant, Paulina Szpakowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r., sprawy ze skargi T.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego., , oddala skargę;, przyznaje radcy prawnemu T. S. od Skarbu Państwa, – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku, VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej, z urzędu.,


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem z dnia 2 czerwca 2014 r., doprecyzowanym pismem z dnia 20 czerwca 2014 r. , w którym T. S. (dalej skarżąca, strona) zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. (dalej MOPS) o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego i zasiłku celowego na żywność, odzież, obuwie, środki czystości, ogrzewanie wody, lodówkę, pościel, kuchenkę elektryczną, łóżko i protezy zębowe. Decyzją z dnia 2 lipca 2014 r., Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Świdnicy Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. (dalej organ I instancji), przyznał stronie pomoc w formie zasiłku celowego na dofinansowanie następujących potrzeb: zakup żywności w kwocie 50 zł, zakup odzieży w kwocie 30 zł, zakup obuwia 30 zł, zakup środków czystości i higieny w kwocie 20 zł, zakup pościeli 20 zł. W odrębnych decyzjach organ odniósł się do pozostałych celów wskazanych przez stronę. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną zarejestrowaną od 3 marca 2014 r. w Powiatowym Urzędzie pracy, bez prawa do zasiłku. Mieszka z czwórką dzieci. Organ wskazał także, że w czerwcu 2014r. na wypłatę zasiłków celowych i okresowych wydatkował łączną kwotę 294.938,98 zł, co pozwoliło na przyznanie pomocy w 710 sprawach w średniej wysokości 415,41 zł ,zaś strona otrzymała w czerwcu 2014r. ( miesiąc złożenia przez stronę wniosku ) łącznie kwotę 421zł w postaci zasiłku okresowego ( 271 zł) i celowego ( 150 zł ). W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji pierwszo-instancyjnej strona podniosła, że wcześniej przez ponad 5 lat nie korzystała z pomocy społecznej , jest zmuszona pomagać córkom, bo nie mają ojca ani dziadków. Natomiast z kwot podanych przez organ pomocowy wynika, że powinna dostać większy zasiłek celowy. Odwołująca przyznała też ,że tylko raz dostała od MOPS po 50 zł na łóżko, kuchenkę i lodówkę, ale organ pomocowy oszukał ją, sugerując, że może co miesiąc dostać "po trochę na zakup mebli". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 1 września 2014 r. nr [...]wydaną na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a., oraz art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3 i art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182) dalej u.p.s., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył brzmienie przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 3 ust.3 i ust.4, art. 36 u.p.s oraz dokonał analizy regulacji art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s , stanowiącej materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia, z podkreśleniem jego uznaniowego charakteru. Według organu odwoławczego sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej wnioskowanego świadczenia. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć bowiem na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Organ odwoławczy przyznając, że sytuacja materialna strony jest trudna, wskazał jednocześnie że organ I instancji dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi na zasiłki celowe. Wobec tego organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, a wysokość świadczeń przyznanych tym osobom często nie spełnia ich oczekiwań. Wskazano, że organ pomocy społecznej decyzjami w prawie zasiłku okresowego i celowego, wydanymi na wniosek strony z dnia 1 czerwca 2014 r. przyznał stronie pomoc w łącznej kwocie 421 zł, a zatem odpowiadającej średniej przyznanej przez MOPS pomocy na wnioski złożone w czerwcu 2014 r. Środki przeznaczone na pomoc społeczną przeznaczane powinny być na udzielenie pomocy osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, które z obiektywnych względów (choroba, zdarzenia losowe) nie są w stanie przezwyciężyć trudności, tymczasem w sytuacji strony nie występują okoliczności wyłączające możliwość podjęcia zatrudnienia, a zatem przeszkoda uniemożliwiająca przezwyciężenie obecnych trudności finansowo-bytowych. Dalej Kolegium stwierdziło, że ani z akt sprawy nie wynika, ani strona nie podnosi takich okoliczności, które wskazywałyby, aby w jej sytuacji zachodziła obiektywna przeszkoda do podjęcia zatrudnienia. Wskazano także, że podczas przeprowadzanych wywiadów środowiskowych skarżąca podaje, że jej sytuacja zdrowotna jest dobra. Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku dotyczącego rejestracji i wyrejestrowań w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. wynika, że skarżąca od wielu lat nie podejmowała pracy. Według organu odwoławczego strona przyjmuje bierną postawę na rynku pracy i tym samym nie współdziała w przezwyciężeniu swojej trudnej sytuacji życiowej . Przy czym od dwóch lat stale korzysta z pomocy społecznej, żądając udzielenia pomocy na bieżące potrzeby, ale także ostatnio na zakup łóżka, kuchenki elektrycznej, telewizora, szafy, oraz sfinansowanie leczenia stomatologicznego. Wobec tego sytuacja , w której nie zachodzą obiektywne przeszkody do podjęcia zatrudnienia, a strona żąda udzielania pomocy społecznej, nie przejawiając chęci przezwyciężenia swoich trudności, nie zasługuje na ochronę. Z pomocy społecznej nie można bowiem czynić stałego źródła utrzymania. Końcowo wskazano, że organ I instancji zbadał sytuację finansową oraz bytową strony i biorąc pod uwagę ograniczone środki finansowe tej jednostki, przyznał skarżącej stosowną pomoc. Pismem z dnia 22 października 2014 r. (data nadania) skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na dziewięć decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 1 września 2014r. oraz dwie decyzje z dnia 11 września 2014r. wskazując numery zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi strona zawarła polemikę ze stanowiskiem organu dotyczącym sytuacji materialnej oraz socjalnobytowej skarżącej i jej czwórki dzieci oraz czasookresu w jakim rodzina korzystała z pomocy MOPS. Szczegółowo opisała stan techniczny mieszkania, które zamieszkuje domagając się przyznania innego lokalu mieszkalnego. Wyraziła także swoją dezaprobatę dla sposobu i efektów pracy osób zatrudnionych w MOPS, wielokrotnie wskazując, że organ pomocowy "poniża i kłamie". Skarżąca ponowiła też argumentację zawartą w odwołaniu i dodatkowo podała ,że troje z czworga jej dzieci pracuje . Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 10 grudnia 2014 r. ze wskazanego pisma skarżącej z dnia 22 października 2014r. wydzielono szereg skarg na wskazane w nim decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w tym, dotyczącą decyzji tego organu z dnia 1 września 2014 r. nr [...] . Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wr 890/14. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającą je argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie bądź stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie zaś z art.134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Analizując pod tym kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym z zastosowaniem prawidłowej podstawy prawnej jest bowiem zgodne z prawem. Materialno-prawną podstawę kontrolowanej decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) dalej u.p.s. Zgodnie z art. 36 u.p.s. pomoc społeczna może przybrać postać świadczenia pieniężnego jak i niepieniężnego, a jednym ze świadczeń pieniężnych jest określony w art. 39 u.p.s. zasiłek celowy, który może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (ust.1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Ponadto osobom bezdomnym i innym osobom nie mającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne (ust. 3). Cytowany przepis art. 39 ust. 2 u.p.s. wymienia cele, na jakie może być przyznany zasiłek celowy. Potrzeby te można uznać za preferowane przez ustawodawcę. Jednakże organ pomocy społecznej może przyznać świadczenie na zaspokojenie innej niezbędnej potrzeby bytowej. Wyliczenie to ma bowiem charakter przykładowy, a jego treść wskazuje, że ta forma pomocy społecznej, (co zresztą wynika z samej nazwy "zasiłek celowy") nie jest przewidziana na pokrywanie pełnych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Ustawodawca użył w konstrukcji powyższego przepisu pojęcia niedookreślonego "niezbędna potrzeba życiowa", które jest powtórzeniem regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Powołany przepis wskazuje jako cel pomocy społecznej zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych, stanowiąc dodatkowo w przepisie ust. 3 art. 3 u.p.s., że rodzaj forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Nadto z brzmienia art. 39 u.p.s. ("może przyznać") wynika, że nawet spełnienie wymagań formalnych do otrzymania zasiłku celowego (spełnienie kryterium dochodowego oraz co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 ustawy) nie stwarza po stronie wnioskodawcy roszczenia o prawo do jego przyznania, przepis ten ma bowiem charakter uznaniowy. W tym kontekście należy wskazać, że rola sądu administracyjnego kontrolującego tego rodzaju decyzje jest odmienna, od tej jaka ma miejsce w przypadku decyzji związanych i ma ograniczony zakres. Organowi przypisana została bowiem swoboda decyzyjna, a wybór rozwiązania sprawy nie może zostać mu narzucony. Kontrola sądu administracyjnego, w przypadku uznania administracyjnego, nie obejmuje zatem kwestii słuszności wyboru rozstrzygnięcia. Sąd jedynie bada , czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy decyzja nie nosi znamion dowolności. Czyni to poprzez kontrolowanie sposobu uzasadnienia przez organ administracyjny powyższych działań i towarzyszących im rozumowań, a w przypadku pojawienia się kryteriów mogących ze sobą pozostawać w kolizji – sposobu i wyniku wyważenia pozostających w kolizji wartości z punktu widzenia ich znaczenia dla treści decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 1389/12, z dnia 14 grudnia 2010r. sygn. I OSK 1279/10 publ. w internetowej bazie orzeczeń). Uznanie administracyjne cechuje się między innymi tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności zgłoszonych żądań. W przypadku zasiłków celowych organ działając w ramach przyznanej mu władzy dyskrecjonalnej zobowiązany jest uwzględniać, że istotą tej formy wsparcia finansowego jest umożliwienie potrzebującym podmiotom życia w warunkach odpowiadających godności człowieka poprzez zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej, a sytuacja wnioskującego oceniana być powinna każdorazowo, jako indywidualny przypadek. Jednocześnie zaznaczyć należy, że pomoc społeczna, w tym również przyznanie zasiłku celowego, ma charakter subsydiarny, uzupełniający, a więc nie zaspokajający całkowicie potrzeb jej beneficjentów, którzy powinni wykorzystywać własne środki i możliwości. Wynika to jednoznacznie z regulacji art. 2 ust. 1u.p.s. , zawierającego definicję pomocy społecznej. Oznacza to, że organ, orzekając w konkretnej sprawie, wnioskowaną pomoc przyznać może, ale nie musi; względnie może ją przyznać tylko w części, tudzież na wybrane cele. Z przepisów regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika także, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 i art. 3 u.p.s. tzn. dostosowywaniem rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Zatem obowiązkiem organu jest rozważenie interesu publicznego przejawiającego się tu jako obowiązek właściwego rozdzielenia posiadanych środków, tak by zrealizować wsparcie dla wszystkich potrzebujących. Wynika z tego, że odmowa przyznania pełnej, czy też częściowej pomocy społecznej wymaga wykazania, że ilość posiadanych środków finansowych gminy nie pozwala na zaspokojenie interesu indywidualnego wnioskodawcy. Jednocześnie należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie organ nie jest zobowiązany do precyzyjnego określania możliwości finansowych gminy, a badanie tej kwestii wykracza poza kompetencje sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 116/10 publ. CBOSA). W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego zebrano wyczerpująco materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte stanowisko. Jak wynika z akt administracyjnych, co jest także niesporne między stronami, skarżąca spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s, a w dacie wydawania skarżonej decyzji znajdowała się w trudnej sytuacji materialnej, spowodowanej głównie pozostawaniem od kilku lat bez pracy. Ustalono także, że strona zajmuje, wraz z czwórką swoich dzieci, mieszkanie komunalne będące w bardzo złym stanie technicznym. Stwierdzono zatem występowanie okoliczności wymienionej w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, co uzasadniało przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 39 tej ustawy. Jednakże zakres wnioskowanej przez skarżącą pomocy obejmuje szerokie spektrum potrzeb, które w kontekście przedstawionych wyżej zasad przyznawania świadczeń pieniężnych zawartych w ustawie o pomocy społecznej, nie mogą zostać zaspokojone w całości w oczekiwanym przez stronę zakresie , na co zasadnie wskazały organy obu instancji . Organ I instancji przyznając stronie pomoc w formie zasiłku celowego na zakup: żywności, odzieży, obuwia, środków czystości i higieny oraz zakup pościeli w łącznej kwocie 150 zł rzetelnie ocenił sytuację wnioskodawczyni i własne możliwości finansowe zasadnie wskazując, że przyznana pomoc ma charakter uzupełniający i nie zaspokaja wszystkich potrzeb strony w pełnym zakresie i w pełnej wysokości. Dokonano tego także z uwzględnieniem faktu, że przyznawanie i wypłata zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy, zatem musi ona tak gospodarować ograniczonymi środkami finansowymi, aby zachować zdolność wywiązywania się z ustawowo nałożonych obowiązków przez okres całego roku, wskazano bowiem, że MOPS do 30 czerwca 2014 r. wydatkował na zasiłki celowe kwotę która stanowi 60,85% planu finansowego na cały 2014 r. Zatem uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organy pomocowe zasadnie wskazując ograniczony charakter środków finansowych jakimi dysponuje MOPS powołały konkretne dane liczbowe obrazujące stan wydatków w kontekście rocznego planu finansowego tej jednostki. Powołanie się na fakt dysponowania limitowanymi środkami finansowymi w kontekście znacznej liczby osób oczekujących wsparcia MOPS w istocie stanowi zadość obowiązkowi wyważenia interesu publicznego. Sąd w tym aspekcie w pełni podziela zasadność takiej argumentacji, przywołanej w treści decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zaakceptowanej w zaskarżonej decyzji. Oczywistym jest bowiem, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i jest ograniczona. Zatem tylko w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Na tę okoliczność wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/2006, z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07).W kontekście zarzutów odwołania organ odwoławczy przypomniał ponadto, że skarżąca ostatnio otrzymała znaczne wsparcie biorąc pod uwagę możliwości finansowe tego ośrodka wsparcie z MOPS. Stronie została bowiem przyznana dwoma decyzjami wydanymi na skutek wniosku z dnia 1 czerwca 2014 r. pomoc w formie zasiłku stałego i celowego w łącznej kwocie 421 zł. Zdaniem Sądu całościowa ocena sytuacji skarżącej znajdująca swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje na wypełnianie przez organy pomocy społecznej wobec skarżącej dyrektywy wynikającej z art. 3 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którą pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na postawę skarżącej, która mimo braku jakichkolwiek przeciwskazań zdrowotnych przyjęła (od kilku lat) bierną postawę na rynku pracy i tym samym nie współdziała w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej. Tymczasem zgodnie z art. 2 ust. 1 pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W tej sytuacji brak jakichkolwiek starań strony w celu podjęcia pracy zarobkowej , pomimo działań podejmowanych przez właściwe organy w tym zakresie, należy ocenić jako brak wykorzystania posiadanych możliwości w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Ponadto bezczynność skarżącej w zakresie podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia wyklucza możliwość polepszenia trudnej sytuacji życiowej skarżącej i jej dzieci. Tymczasem wnioskujący o świadczenie z pomocy społecznej ma obowiązek współdziałania w celu rozwiązywania trudnej sytuacji życiowej, a nie wyłącznie stawiania warunków co do tego, w jakiej formie i w jakiej wysokości wnioskowane świadczenie ma być zrealizowane. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a. stanowiącego dyrektywę wydawania decyzji uznaniowej zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że wskazana zasada nakazuje respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Dla ustalania tego, co leży w interesie publicznym w przypadku podejmowania decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego należy sięgnąć do norm określających cele pomocy społecznej zawartych w art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej, co też organ orzekający prawidłowo uczynił. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej tę pomoc musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel (vide wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2014r. sygn. akt IV SA/Gl 724/13 oraz z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 710/14). Z powoływanego już unormowania art. 3 ust. 4 u.p.s. wynika bowiem , że nie każda niezbędna potrzeba zgłoszona przez osobę potrzebującą będzie zaspokojona albowiem uzależnione to będzie od posiadanych przez te organy środków. Reasumując Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego oraz prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej, a wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyło prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, co na podstawie art. 151 p.p.s.a. obligowało go do oddalenia skargi. Zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 15 pkt 1 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tj. Dz. U. z 2013r. , poz. 490 ) .