Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1019/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi H. N.-S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 33 i art. 34 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: ustawa egzekucyjna lub u.p.e.a.) - po rozpoznaniu zażalenia z dnia [...]2012 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów z dnia 27 października 2011 r. na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 lipca 2011 r. o nr od [...] do [...] i z dnia 22 września 2011 r. o nr [...], obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2007- zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie wskazał, że w związku z zaległościami podatniczki (H. N.-S.) w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2006-2007 w kwotach odpowiednio [...],[...] i [...] złotych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wszczął przeciwko zobowiązanej postępowanie egzekucyjne w oparciu o własne tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] z dnia 29 lipca 2011 r. i nr [...] z dnia 22 września 2011 r. doręczone w odpisie w dniu 21 października 2010 r.

Na postępowanie egzekucyjne H. N.-S. w dniu 27 października 2010 r. skierowała zarzuty, podnosząc niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w stosunku do świadczeń jakie otrzymuje od rządu USA i nieistnienie egzekwowanego obowiązku w podatku dochodowym za lata 2005-2007.

Podkreślając brak prawomocności decyzji wymierzających nienależny podatek dochodowy od osób fizycznych za lata 2005-2007 uznała egzekucję prowadzoną na ich podstawie za przedwczesną, w związku z czym wysunęła żądanie wystąpienia o pomoc prawną do ONZ i zmianę wydanego postanowienia z [...] W jej ocenie – niedopuszczalne jest prowadzenie na ich podstawie postępowania egzekucyjnego i wniosła o jego umorzenie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...]r. (nr [...]), uznał zarzut zobowiązanej nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr od [...]do [...]i nr [...]za niezasadny.

Na postanowienie to H. N.-S. w dniu 16 grudnia 2011 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w B. zażalenie podtrzymując zarzut nieistnienia obowiązku objętego spornymi tytułami wykonawczymi.

Podkreślając ponownie brak prawomocności decyzji wymierzających nienależny podatek dochodowy od osób fizycznych za lata 2005-2007, uznała egzekucję prowadzoną na ich podstawie za przedwczesną, w związku z czym wysunęła żądanie wystąpienia o pomoc prawną do ONZ i zmianę wydanego postanowienia z dnia [...].

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...]. nr [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] (nr [...].) w sprawie zarzutów zobowiązanej na postępowanie egzekucyjne i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, z uwagi na konieczność ich merytorycznego rozpatrzenia.

Rozpoznając ponownie wniesione zarzuty zobowiązanej z dnia 27 października 2010 r. na postępowanie egzekucyjne Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] nr [...], uznał je za niezasadne.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny omówił genezę powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2007, odnosząc się szczegółowo do zarzutu zarówno nieistnienia egzekwowanego obowiązku w podatku dochodowym za lata 2005- 2007, jak i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej.

Podkreślił, że kwestia określenia podatniczce zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za dochodzony okres, była już przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego, w wyniku którego decyzje wymiarowe stały się prawomocnymi i podlegającymi wykonaniu.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej niedopuszczalności egzekucji, organ egzekucyjny wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy egzekucyjnej, do których zalicza się również zajęcie rachunku bankowego, które jednak w tym przypadku okazało się nieskuteczne.

Na to postanowienie zobowiązana w dniu [...]wniosła zażalenie, podtrzymując zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku w podatku dochodowym za lata 2005-2007 w stosunku do świadczeń jakie otrzymuje od rządu USA. W jej ocenie nie powinna składać zeznań podatkowych PIT-36 za w/w lata, gdyż art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 361 z późn. zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.d.o.f.") zwalnia z opodatkowania w Polsce dochody od rządów państw obcych. Wskazała przy tym na nieprawomocność orzeczeń wydanych w tym względzie oraz na przedwczesność egzekucji. Wyraziła także pogląd, że stanowisko organów orzekających w sprawie jest nieprawne, "bo znieważa jej męża inwalidę wojennego I grupy i podważa jego wojenne zasługi bohatera wojennego".

Po raz kolejny podkreśliła, że otrzymywane przez nią świadczenia nie podlegają egzekucji w banku oraz podniosła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., nie odniósł się do zgłoszonego przez nią zarzutu powiększenia dochodu za 2007 r. o kwotę [...]zł, bez dowodów dostarczonych w tym zakresie przez bank A.

Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia, uznanie zgłoszonych zarzutów za zasadne i umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego lat 2005-2007.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy zaakcentował, że zobowiązania podatkowe poddane przymusowemu dochodzeniu są wymagalne, albowiem określają je prawomocne decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. nota bene utrzymane w mocy w trybie odwoławczym ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Zaznaczył, że wskutek nieuregulowania zobowiązań podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji w sposób dobrowolny zastosowany został, aczkolwiek nieskutecznie, środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Jednocześnie chybionym, organ egzekucyjny uznał argument dotyczący bezzasadnego opodatkowania świadczenia otrzymywanego od rządu USA, ponieważ – jak zaznaczył – zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.o.p.d.o.f. dotyczy podatników realizujących programy finansowe z bezzwrotnej pomocy otrzymywanej m. in. od rządów państw obcych, do której nie zalicza się świadczeń otrzymywanych przez zobowiązaną, przez co podlegają one podatkowaniu, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyrokach o sygn. akt I SA/Gl 1852/05 i I SA/Gl 1853/05, dotyczących zaległości H. N.-S. w podatku dochodowym za lata 2002-2003 powstałych w ten sam sposób.

Równocześnie stwierdził, że nietrafny jest zarzut zobowiązanej o niedopuszczalności egzekucji, w związku z art. 45 ust 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż zgodnie z jego wymogiem, to podatnik składa urzędowi skarbowemu zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym według ustalonego wzoru, zaś podatek z niego wynikający jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku.

Zaznaczył, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w przypadku określenia należności podatkowych podatniczki.

W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia [...] H. N.-S. wniosła o jego zmianę, a tym samym uznanie zarzutów podniesionych w piśmie z 27 października 2011 r. w sprawach tytułów wykonawczych dotyczących lat 2005-2007 i umorzenie prowadzonych w tym względzie postępowań egzekucyjnych.

Autorka skargi wskazała, że podtrzymuje w pełni złożone przez siebie zeznania PIT-36 za lata 2005-2007, których – jak zaznaczyła – wcale nie powinna składać, gdyż art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z opodatkowania w Polsce dochody od rządów państw obcych, a do takich, jej zdaniem, należą wypłacone jej ze źródeł rządowych USA świadczenia dla osoby pozostającej przy życiu. Jak dalej wskazała "zgodnie z wyjaśnieniami w trybie art. 22 umowy międzynarodowej w 2004 r., których nie dotyczy art. 19 tejże umowy, zaś art. 21, 22 w/w umowy mówi, iż zaliczeniu w Polsce podlega podatek zapłacony za granicą, a w USA w/w świadczenia nie podlegają opodatkowaniu".

Tym samym – jak podsumowała – zasadnym jest podtrzymanie zarzutu "nieistnienia obowiązku objętego w/w tytułami wykonawczymi, jak i jakimikolwiek innymi rozstrzygnięciami w tym względzie".

W jej ocenie rozstrzygnięcia wydane za lata 2005-2007 są "w dalszym ciągu na etapie rozpatrywania, zwłaszcza w zakresie ich uzupełnienia, sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości co do treści".

Na zakończenie strona skarżąca podała, że za lata 2005-2006 banki nie potrąciły żadnego podatku dochodowego od osób fizycznych, zaś w roku 2007 Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. bez dostarczenia dowodów przez bank A niesłusznie, bo niezgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, żądał od niej płacenia podatku dochodowego od osób fizycznych, to jeszcze powiększył jej dochód o [...] zł,, jak to określiła "tj. o rzekomo wpłaconą kwotę przez bank, co podtrzymuje także Dyrektor Izby Skarbowej w K., a co jest wręcz wykroczeniem poza prawo".

Mając powyższe na uwadze wywiodła, że skoro "wydawane decyzje w tym względzie muszą być zweryfikowane", to "tym bardziej egzekucja w tym względzie jest niezgodna z prawem zwłaszcza, iż dotyczy świadczeń - przywilejów, nadanych jej przez rząd USA po mężu, weteranie II wojny światowej sił zbrojnych USA".

W odpowiedzi na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...]utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów z dnia [...] na postępowanie egzekucyjne. Powtarzając argumenty w nim zawarte wniósł o oddalenie skargi.

Podkreślił, że podnoszone w skardze argumenty nie znalazły potwierdzenia w istniejącym stanie faktycznym i prawnym omawianej sprawy. Wskazał, że określenie podatniczce zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2007 nastąpiło w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...], utrzymanymi w mocy decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] nr [...] i [...] i z dnia [...] nr [...].

Wymienione decyzje wymiarowe, jak zauważył, są prawomocne, a to oznacza, że określone nimi zobowiązania podatkowe istnieją i podlegają wykonaniu.

Zaakcentował, ze zobowiązania te są wymagalnymi, bowiem w odniesieniu do zaległości za lata 2006-2007 termin przedawnienia jeszcze nie upłynął, a w zakresie zaległości za 2005 r. na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. złożony w dniu 30 grudnia 2011 r. w Sądzie Rejonowym w B., Sąd dokonał wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości zobowiązanej w dniu 23 stycznia 2012 r.

Zatem – jak skonstatował – zaległość za 2005 r. nie uległa przedawnieniu, gdyż zgodnie z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone m.in. hipoteką.

Jednocześnie podał, że podatniczka nie uiściła obciążających ją należności w podatku dochodowym od osób fizycznych, zatem uprawnionym było na mocy art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podjęcie przez wierzyciela, czyli Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. działań zmierzających do ich przymusowego ściągnięcia, a więc wystawienie na te należności tytułów wykonawczych z dnia [...] o nr od [...] do [...] i z dnia [...] o nr [...] i skierowanie ich do realizacji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wszczęcie egzekucji – jak podał – nastąpiło poprzez doręczenie zobowiązanej odpisów w/w tytułów wykonawczych, co z kolei skutkowało wniesieniem przez zobowiązaną zarzutów na to postępowanie egzekucyjne z art. 33 tej ustawy, podnoszących niemożność wymierzenia zobowiązania podatkowego z powołaniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do których precyzyjnie odniósł się Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w postanowieniu z [...] oddalającym zarzuty. Organ egzekucyjny wydając w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie - właściwie uznał za niezasadny zarzut niedopuszczalności zastosowania jakiegokolwiek środka egzekucyjnego opierając swoje stanowisko na przepisie art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dopuszczającym stosowanie w egzekucji należności pieniężnych środków egzekucyjnych w nim wymienionych .

W związku z tym, że stanowisko to było na gruncie obowiązującego prawa poprawne, jak stwierdził – zaakcentował je w trybie zażaleniowym dając temu wyraz w zaskarżonym postanowieniu z [...]

Podsumowując przypomniał, że postanowieniami z dnia [...] odmówił sprostowania, wyjaśnienia wątpliwości i uzupełnienia treści własnego postanowienia z [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Wyjaśnił także, że zarzut powiększenia dochodu za 2007 r. o kwotę [...] złotych bez dowodów dostarczonych w tym zakresie przez bank A skarżąca podniosła po raz pierwszy w zażaleniu z dnia 16 grudnia 2011 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] – w związku z tym, że dotyczy zakończonego już postępowania podatkowego i nie został zgłoszony w zarzutach na postępowanie egzekucyjne z dnia 27 października 2011 r. – nie był, gdyż nie może być przedmiotem rozważań dotyczących zarzutów na postępowanie egzekucyjne .

Mając powyższe na uwadze, jak wskazano powyżej, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" – art. 1 § 2 cyt. ustawy.

Stwierdzenie zatem, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji czy postanowienia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.").

Skarga okazała się nieuzasadniona, a to z tej przyczyny, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Stan faktyczny sprawy jest niemal bezsporny i został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowisk strony i organów. W ocenie Sądu brak jest zatem konieczności jego ponownego przedstawiania. Sąd jako prawidłowe uznaje ustalenia jakie w tym zakresie poczyniły organy orzekające w sprawie.

Istota sporu sprowadza się do oceny legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] mocą którego utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów z dnia [...] na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 lipca i z dnia 22 września 2011 r., obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2007.

Mając na uwadze kluczową kwestię w przedmiotowej sprawie przyjdzie wskazać, że oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie uznające zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne jako nieuzasadnione, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z zasadą skonkretyzowaną w art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie, natomiast art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

Przechodząc do istoty sporu podkreślenia wymaga, że ustawa egzekucyjna nakłada na organy ustawowo powołane do przestrzegania wykonania orzeczeń organów administracyjnych obowiązek prowadzenia efektywnej i sprawnej egzekucji administracyjnej. Wynika to z całokształtu norm ustawy egzekucyjnej i norm prawa administracyjnego. Wszczęcie administracyjnego postępowania egzekucyjnego wobec dłużników Skarbu Państwa jest ustawowym obowiązkiem urzędu skarbowego, a nie jego prawem, a zatem wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem czy wszcząć egzekucję, czy też nie. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Wybór stosowanych środków egzekucyjnych musi uwzględniać ten cel (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2001 r., sygn. akt SA/Lu 452/00).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy podkreślenia wymaga, także że orzekające w jej toku organy I i II instancji wyczerpująco przedstawiły kwestię prawomocności decyzji podatkowych dotyczących zaległości zobowiązanej w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2006-2007, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wydanych orzeczeń i zostało przytoczone w części przedstawiającej przebieg dotychczasowego postępowania wraz z prezentacją stanowisk organów i strony skarżącej.

W tym miejscu wskazać tylko należy, że określenie podatniczce zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2007 nastąpiło w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] o nr [...] i [...] oraz z dnia [...] o nr [...], utrzymanymi w mocy decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] o nr [...] i [...] oraz z dnia [...] o nr [...].

Zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że skoro decyzje wymiarowe są prawomocne, to określone nimi zobowiązania podatkowe istnieją i podlegają wykonaniu. Podkreślenia wymaga przy tym, na co także zwrócił uwagę organ drugoinstancyjny, że zobowiązania te są wymagalne, bowiem w odniesieniu do zaległości za lata 2006-2007 termin przedawnienia jeszcze nie upłynął, a w zakresie zaległości za rok 2005 na wniosek wierzyciela Sąd Rejonowy w B. dokonał wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości zobowiązanej w dniu 23 stycznia 2012 r. Tym samym również zaległość za rok 2005 nie uległa przedawnieniu, gdyż zgodnie z art. 70 § 8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe ubezpieczone -m. in. hipoteką.

Nie może budzić wątpliwości, że w sytuacji gdy zobowiązana nie uiściła dobrowolnie obciążających ją należności w podatku dochodowymi od osób fizycznych (według niej spornych, a według organów niespornych, bo wynikających z ostatecznych decyzji wymiarowych), to obowiązkiem wierzyciela, zgodnie z art. art. 3. § 1 ustawy egzekucyjnej, jest przeprowadzenie egzekucji administracyjnej do obowiązków określonych w jej art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej.

W przedmiotowej sprawie wszczęcie egzekucji nastąpiło poprzez doręczenie zobowiązanej odpisów tytułów wykonawczych z dnia 29 lipca 2011 r. o nr od [...] do [...] i z dnia [...] o nr [...] oraz skierowanie ich do realizacji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zaakcentowania wymaga także – co nie może przez stronę skarżącą zostać niezauważone – że decyzje wymiarowe będące podstawą do prowadzenia egzekucji administracyjnej mają walor ostateczności, a tym samym podlegają wykonaniu. Waloru tego nie odbiera im – na obecnym etapie – próba wzruszenia ich przez zobowiązaną wnoszonymi przez nią środkami, które określa ona jako: "uzupełnienie", "sprostowanie" i "wyjaśnienie ich wątpliwości".

Sąd zwraca uwagę, że nie odbiera – bo nie może odbierać – przymiotu wykonalności decyzji wymiarowych postępowanie w zakresie uzupełnienia, sprostowania czy wyjaśnienia ich wątpliwości co do treści.

W tym miejscu podkreślenia wymaga także, że przedmiotem osądu w przedmiotowej sprawie jest wyłącznie kwestia prawidłowości działania organu odwoławczego, który postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów z dnia [...] ,na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 lipca i z dnia 22 września 2011 r., obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2007, a nie – jak konsekwentnie domaga się tego strona skarżąca – ocena prawidłowości decyzji wymiarowych stanowiących podstawę do uznania istnienia jej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2007.

Prawidłowo stwierdził przy tym organ odwoławczy, że na obecnym etapie również niezasadny jest zarzut powiększenia dochodu za 2007 r. o kwotę [...] zł., bez dowodów dostarczonych w tym zakresie przez bank A, który strona skarżąca podniosła po raz pierwszy w zażaleniu z dnia 16 grudnia 2011 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] (nr [...].). Mając na uwadze, że dotyczy on zakończonego już postępowania podatkowego i nie został zgłoszony w zarzutach na postępowanie egzekucyjne z dnia 27 października 2011 r., zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że nie był, gdyż nie mógł być przedmiotem rozważań dotyczących zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, dlatego też zgodnie z art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.