Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1943/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1, 2, 4, art. 73
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2008 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

W.K. (dalej - "Skarżący"), pismem z 15 maja 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w związku z nieuiszczeniem przez Skarżącego wymaganego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 500 zł, postanowieniem z 2 października 2014 r. odrzucił powyższą skargę.

Skarżący pismem z 4 listopada 2014 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w związku z niezłożeniem go, mimo wezwania, na urzędowym formularzu PPF.

Pismem z 28 maja 2015 r. Skarżący został wezwany do wskazania, w jakiej dacie ustała przyczyna niedochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz do przedłożenia dokumentów uprawdopodobniających okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres korespondencyjny Skarżącego wskazany we wniosku z dnia 4 listopada 2014 r.

Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 1 czerwca 2015 r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 9 czerwca 2015 r. Z uwagi na to, że Skarżący przesyłki nie odebrał, zwrócono ją do Sądu w dniu 17 czerwca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej – "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Ratio legis instytucji przywrócenia terminu stanowi niewątpliwie ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego,

w przypadku braku ich winy w niedokonaniu w terminie czynności procesowej.

Aby jednak Sąd mógł rozpoznać merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, musi on zostać złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała

w terminie (art. 87 § 1, § 2, § 4 P.p.s.a.).

Dlatego też, w rozpoznawanej sprawie, w celu wyjaśnienia wątpliwości zarówno co do zachowania 7-dniowego terminu do złożenia wniosku jak i wystąpienia okoliczności, z których wynikałby brak winy w uchybieniu terminu, skierowano do skarżącego stosowne wezwanie.

Wezwanie z 28 maja 2015 r. zostało wysłane na adres do korespondencji wskazany przez skarżącego. Przesyłka była awizowana dwukrotnie. Skarżący przesyłki nie odebrał, a zatem należało ją uznać za doręczoną z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 15 czerwca 2015 r., zgodnie z art. 73 P.p.s.a.

Skarżący do chwili obecnej nie udzielił odpowiedzi na wystosowane do niego wezwanie.

Podkreślić należy, że jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się jednoznacznie ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. został zachowany, Sąd ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd nie ma prawa bowiem domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, czy innej dacie.

Ponieważ skarżący nie wskazał, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, nie można też tej daty ustalić na podstawie wniosku o przywrócenie terminu – wniosek należało rozpoznać merytorycznie.

Oceniając okoliczności podane przez skarżącego we wniosku uznać należało, że nie wykazał on przesłanek wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu

do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku z 4 listopada 2014 r. skarżący wskazuje na okoliczności związane z uchybieniem terminu

do uiszczenia wpisu od skargi, a nie uchybieniem terminu do złożenia wniosku

o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wyjaśnia, że nie miał świadomości, że został wezwany o wpis. O powyższym dowiedział się dopiero

z uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi. Skarżący wskazał również, że nie wiedział o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Przede wszystkim jednak Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu z 28 maja 2015 r. do wykazania okoliczności, z których wynikałby brak winy w uchybieniu terminu do złożenia stosownego wniosku. Tym samym, Sąd nie miał podstaw do przywrócenia skarżącemu uchybionego terminu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.