Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1472/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Janusz Walawski Protokolant asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w sprawie zwolnienia A. D. ze służby w Policji.

Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. Prokurator Rejonowy w P. w dniu [...] marca 2010 r. przedstawił [...] A. D. policjantowi [...] zarzut [...], tj. popełnienia przestępstwa z art. 63 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.). Wobec funkcjonariusza zastosowano też środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji oraz poręczenie majątkowe.

Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Powiatowy Policji w P. zawiesił funkcjonariusza rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2010 r. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, a następnie w dniu [...] marca 2010 r. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji.

Stąd też Komendant Wojewódzki Policji w G. wszczął postępowanie administracyjne, a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] zwolnił na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.) A. D. ze służby w Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższego rozkazu funkcjonariusz wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie nadanego rygoru, z uwagi na brak podstawy do zastosowania tej instytucji.

Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, iż podstawą materialnoprawną zwolnienia funkcjonariusza ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wyjaśnił, iż pojęcie ważny interes służby jest pojęciem bliżej nieokreślonym, jednak z praktyki organu wynika, iż będzie on oznaczał sytuacje, w których w ocenie przełożonego, funkcjonariusz nie będzie mógł pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, a nie będzie istniała inna podstawa prawna do zwolnienia ze służby. Dalej organ stwierdził, iż ważny interes służby niewątpliwie wymaga, aby służbę w Policji pełniły osoby o nieposzlakowanej opinii oraz przestrzegające zasad etyki zawodowej. Tymczasem postawione funkcjonariuszowi zarzuty popełnienia przez niego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego i negatywny wydźwięk społeczny w mediach i skala nagłośnienia sprawy godzą w dobro służby i podważają zaufanie społeczne do całej Policji. Ponadto organ wyjaśnił, iż decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby została podjęta pomimo negatywnej w tym zakresie opinii Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...], ponieważ opinia ta nie ma charakteru wiążącego dla organu.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędne jego zastosowane z uwagi na brak przesłanek do jego zastosowania, naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zwolniony ze służby funkcjonariusz został pozbawiony nieposzlakowanej opinii. Ponadto skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia dobrego imienia służby, prowadzącego do naruszenia "ważnego interesu służby" poprzez sam fakt "podejrzenia skarżącego o postępowanie karne". Zarzucił też naruszenie art. 7 kpa, poprzez brak uwzględnienia w decyzji w jakimkolwiek stopniu słusznego interesu strony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga A. D. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby.

Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "może zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 kpa). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. Wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r. III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31).

Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA dnia 27 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 553/07 LEX nr 447276).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Bezsprzecznym jest, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie karne o czyn ścigany z oskarżenia publicznego z art. 63 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.), tj. [...]. Powyższe oznacza, że zachodzi wątpliwość, co do spełniania przez skarżącego wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust 1 cytowanej ustawy, cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Należy również zauważyć, iż powyższa sprawa została szeroko nagłośniona w mediach, a jej negatywny wydźwięk społeczny godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ faktycznie oparł decyzję o zwolnieniu na przeświadczeniu popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pozostaje bowiem bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W niniejszej sprawie organ przywołuje fakt postawienia skarżącemu zarzutów, jednak nie stwierdza, czy skarżący popełnił zarzucany mu czyn czy też nie, bowiem kwestia ta, jak słusznie wskazuje organ, nie należy do jego kompetencji. Okoliczność prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego jest wskazana przez organ jako fakt, który nie może pozostać niezauważony. Bez względu na jego wynik, już teraz, negatywny wydźwięk społeczny tej sprawy, podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.

Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego, iż organ nie rozważył możliwości zawieszenia go w czynnościach służbowych. Wskazać bowiem należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, będący podstawą decyzji o zwolnieniu, nie nakazuje dokonywania takich czynności przez organ, natomiast pozostawia ocenie organu, czy w sprawie istnieje ważny interes służby w zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, czy też nie.

Należy podkreślić, iż Policja jako szczególna formacja podlega wyjątkowym wymaganiom i jest uważnie obserwowana przez społeczeństwo, co powoduje konieczność dyscyplinowania policjantów i szczególnego dbania o prawidłowość własnego postępowania.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.