Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 636/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1pkt 1 a, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 88, art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 195, art. 206
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r., II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącej K.S. kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] Komendant Powiatowego Policji, działając na podstawie art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 2, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) oraz § 1 i § 3a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U Nr 131 poz. 1468) odmówił st. sierż. K.S. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że K.S. pełni służbę w Policji od dnia [...] sierpnia 2006 r., natomiast z dniem [...] sierpnia 2009 r. została mianowana funkcjonariuszem w służbie stałej. W dniu [...] lutego 2012 r. wystąpiła do Komendanta Powiatowego Policji o przyznanie pomocy finansowej i przedstawiła umowę kupna lokalu mieszkalnego z dnia [...] lutego 2012 r. Z umowy wynika, iż skarżąca, będąca stanu wolnego, wraz z D.G. (kawalerem) kupili lokal mieszkalny każdy w udziale po ½.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

Członkami rodziny policjanta w myśl art. 89 tej ustawy, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, a przez analogię także do świadczeń finansowych związanych z prawem do lokalu, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym – małżonek, dzieci (własne, małżonka lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia, za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposobione.

Uwzględniając w/w przepis organ stwierdził, że D.G. nie spełnia wymaganych przesłanek i pozostaje poza kręgiem osób uwzględnionych przy przydziale lokalu mieszkalnego i świadczeniach finansowych związanych z prawem do lokalu.

Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego I SA 13/99, I SA 329/99 i OSK 1145/04 organ stwierdził, że policjant nie może uzyskać pomocy finansowej w sytuacji, gdy nie jest właścicielem lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu jednorodzinnego, a jedynie współwłaścicielem w częściach ułamkowych. Istota współwłasności ułamkowej polega bowiem na tym, że własność rzeczy przysługuje wszystkim współwłaścicielom niepodzielnie, co przede wszystkim znaczy, że żaden z nich nie ma faktycznie wydzielonej części rzeczy na swoją wyłączną własność. Każdy współwłaściciel ma idealną część niepodzielnej rzeczy. Wynika z tego, że przy tego rodzaju współwłasności pomoc finansowa określona w art. 94 ust.1 ustawy o Policji nie może być przyznana funkcjonariuszowi będącemu jednym ze współwłaścicieli, gdyż pomoc ta może być udzielona tylko na rzecz lokalu lub domu, którego funkcjonariusz jest właścicielem, a przy współwłasności przyznanie pomocy o jakiej mówi cytowany przepis, stanowiłby w istocie finansowanie ze środków resortowych również osób trzecich nie związanych z Policją.

Od powyższej decyzji Komendanta Powiatowego Policji K.S. wniosła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 i § 3a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów poprzez błędną wykładnię w stopniu mającym wpływ na wynik zasadności decyzji;

- naruszenie przepisów postępowania a mianowicie § 3 a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjanta, gdzie pkt 3 przywołanego paragrafu wskazuje, iż organem właściwym do wydania decyzji w sprawie przyznania pomocy lub odmowy przyznania, cofania oraz zwrotu pomocy finansowej jest Komendant Wojewódzki Policji zaś dla policjantów pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych KPP uprawnionym jest Komendant Powiatowy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania podała, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, jest konsekwencją nie zrealizowania prawa policjanta nie mającego zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych do otrzymania lokalu mieszkalnego. Celem tego przepisu jest uzyskanie przez policjanta pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza. Z uwagi na brak możliwości realizacji podstawowych potrzeb związanych z egzystencją nie tylko policjanta ale i człowieka podjęła decyzję o kredytowanym zakupie lokalu mieszkalnego razem ze swoim partnerem życiowym. Fakt ten ma o tyle doniosłe znaczenie dla skarżącej, że marzenie to, a następnie zamiar kupna mieszkania mogła zrealizować tylko i wyłącznie przy współudziale konkubenta D.G., z którym tylko wspólnie spełniała wymogi dla kredytu bakowego.

W tej mierze przywołała treść uzasadnienia wyroku WSA w Kielcach z dnia 15 marca 2012 r. II SA/Ke 98/10 w którym to Sąd uznał, że nabycie lokalu mieszkalnego przez policjanta na współwłasność z osobą nie będącą w formalnym związku nie pozbawia funkcjonariusza będącego w służbie stałej, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych prawa do pomocy finansowej, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Zauważa także, że żaden przepis ani ustawy o Policji, ani rozporządzenia wykonawczego nie ogranicza przyznania pomocy finansowej do nabycia lokalu mieszkalnego na wyłączna własność (w tej mierze w taki sposób wypowiedział się NSA w wyrokach z dnia 9 kwietnia 2008 r., I OSK 629/07 i z dnia 20 listopada 2009 r., I OSK 188/09). Uważa także, iż cytowanie przez organ wcześniejszych wyroków, w których sądy zajmowały stanowisko odmienne i zdaniem skarżącej nieżyciowe w sytuacji gdy policja przeszła transformację przekładającą się na szereg korzystnych dla funkcjonariuszy uregulowań i orzeczeń sądów, byłoby fikcją prawną niezgodną z przekonaniami skarżącej, światopoglądem i zasadami etyki policjanta.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż wyłącznie z błędu pisarskiego wynika podanie w decyzji organu pierwszej instancji § 3a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Gdy sprawa dotyczy funkcjonariusza policji Komendy Powiatowej Policji, organem właściwym do wydania decyzji był Komendant Powiatowy Policji na podstawie § 3a ust. 1pkt 6 tego rozporządzenia. Błąd ten nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie, skoro decyzję wydał organ właściwy.

W uzasadnieniu merytorycznej części rozstrzygnięcia organ stwierdził, że z treści art. 94 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębna własność. Treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, że funkcjonariusz przy wsparciu przedmiotowego świadczenia ma uzyskać lokal mieszkalny w spółdzielni mieszkaniowej, własność lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość bądź własność domu jednorodzinnego. Nie może zatem policjant uzyskać pomocy finansowej w sytuacji, gdy nie jest on sam lub członek jego rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji właścicielem mieszkania, a jedynie jego współwłaścicielem.

Rozporządzenie wykonawcze do ustawy w § 3 ust. 2 określa dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku, aby uzyskać pomoc w zależności od formy uzyskania lokalu. Zgodnie z tym przepisem winny być to dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się przez policjanta lub małżonka pozostającego z nim we wspólności majątkowej o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Z formuły tej wynika, że stroną wszystkich działań i czynności prawnych zmierzających do uzyskania mieszkania może być małżonek policjanta pozostający z nim we wspólności majątkowej.

Wobec powyższego w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji policjant ma ustawowe prawo do lokalu dla siebie i członków swojej rodziny (art. 88 ust. 1 ustawy o Policji) celem zaś pomocy finansowej jest realizacja tego prawa. A zatem z tym celem, a nie z przywilejem jako takim związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy, nie znajduje więc uzasadnienia stanowisko, aby pomoc finansowa przysługiwała współwłaścicielowi nabytego lokalu w przypadku innym niż małżeńska wspólność majątkowa, do której wprost odwołuje się § 3 ust. 2 rozporządzenia, gdyż tylko wówczas policjant uzyskuje lokal dla siebie i członków rodziny, dlatego że lokal wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków. Pozostawanie w konkubinacie rodzi pewne ograniczenia w polskim prawie. Konkubenci są dla siebie osobami bliskim jedynie w rozumieniu prawa karnego, co rodzi pewne skutki w postepowaniu karnym (np. możliwość odmowy składania zeznań).

Na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K.S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 i 3 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów poprzez błędną wykładnię i zastosowanie;

- naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że organem właściwym – podmiotem uprawnionym do wydania decyzji w zamian za Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla skarżącej był Komendant Wojewódzki Policji, to jest naruszenie § 3a ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia z dnia 31 października 2008 r.

W uzasadnieniu skargi podała, że przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu możliwe jest tylko w sytuacji w której policjant spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego w trybie art. 90 ustawy o Policji, na podstawie decyzji administracyjnej w sytuacji, w której lokalu takiego wcześniej nie otrzymał. Będąc funkcjonariuszem policji w służbie stałej spełniła wszystkie przesłanki ustawowe do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie takiego lokalu, bowiem nie miała zaspokojonych przez Państwo potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby ani w miejscowości pobliskiej. Z art. 92 przedmiotowej ustawy wynika, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam nie posiada lokalu w miejscu pełnienia służby. Skarżącej uprawnienie to nie dotyczy, ponieważ lokal taki już posiada.

Uprawnienie do otrzymania pomocy finansowej wynikające z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji dotyczy nie tylko nabycia własności, ale również udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego. Celem przedmiotowych uregulowań prawnych jest bowiem przeznaczenie przez policjanta uzyskanych środków na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych – a w razie posiadania rodziny – również potrzeb jej członków, wymienionych w art.89 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżąca nie otrzymała lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej w formie przydziału lokalu w myśl przepisów zawartych w art. 97 ust. 5 ustawy.

W rezultacie prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza.

W świetle powyższego , dokonując analizy art. 94 ust. 1 ustawy w powiązaniu z art. 88 i art. 9 tej ustawy należy mieć zatem na względzie wykładnię celowościową pozwalającego traktować określenie "na uzyskanie lokalu mieszkalnego" jako cel na jaki pomoc ta ma być przeznaczona. Pomoc finansowa przysługuje bowiem w celu uzyskania przez policjanta lokalu mieszkalnego na zaspokojenie potrzeb jego i członków rodziny (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 795/08).

W rezultacie należałoby uznać, że nabycie przez skarżącą lokalu mieszkalnego na współwłasność z konkubentem nie będącym członkiem rodziny nie pozbawia funkcjonariusza w służbie stałej, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, prawa do pomocy finansowej o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. W tej mierze skarżąca przywołała także wyrok NSA z 20 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 188/09 gdzie Sąd ten wyraził pogląd, iż co do zasady nabycie lokalu mieszkalnego na zasadzie współwłasności w udziale nie wyklucza uprawnienia do uzyskania pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust 1 ustawy o Policji. Z przepisów kodeksu cywilnego nie wynika bowiem, aby współwłaściciel miał uprawnienie do korzystania tylko z takiej części wspólnej rzeczy, która odpowiada wielkości jego udziału. Stosownie do art. 206 k.c. każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania i korzystania w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (wyrok Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2001r., III CKN 21/99). Organy pierwszej i drugiej instancji dokonując interpretacji art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie zastosowały zasady celowości a doraźnym celem pomocy finansowej jest realizacja prawa do lokalu mieszkalnego policjanta.

Związek konkubencki również korzysta z określonych nie tylko przepisami karnymi praw i obowiązków ale również wieloma uprawnieniami ustawowymi. Konkubenci w każdej chwili mogą wystąpić o zniesienie współwłasności, mogą rozliczyć podobnie jak małżonkowie nakłady na nieruchomość, w tym w częściach ułamkowych (wyrok WSA w Kielcach z 15 marca 2012 r., II SA/Ke 98/12).

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Problematykę mieszkaniową policjantów regulują przepisy rozdziału VIII ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) noszącego tytuł "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" a w szczególności przepisy art. 88, art. 89 i art. 94 ust.1 tej ustawy.

Zgodnie z art. 88 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny policjanta oraz ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów.

Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest więc wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie formy zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji jak przydział lokalu mieszkalnego (art. 90), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1). Natomiast przepis art. 95 w/w ustawy wymienia negatywne przesłanki, w przypadku zaistnienia których organ może odmówić przyznania żądanej pomocy na cele mieszkaniowe. W przedmiotowej sprawie organ nie podniósł, aby w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki wymienione w tym przepisie.

Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania K.S., funkcjonariuszowi w służbie stałej, pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Podstawą takich rozstrzygnięć organów pierwszej i drugiej instancji była okoliczność, iż skarżąca nabyła ułamkową część nieruchomości, nie stanowiącą odrębnego lokalu mieszkalnego. Nadto w ocenie organów – jedyną formą współwłasności, którą ustawodawca dopuszcza przy udzieleniu pomocy na nabycie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego jest małżeńska wspólność ustawowa. Skarżąca natomiast nabyła lokal mieszkalny w udziale po ½ wraz ze swoim konkubentem.

Problemem zatem którym zajął się Sąd w niniejszej sprawie było wyjaśnienie, czy nabycie współwłasności w lokalu mieszkalnym uprawnia funkcjonariusza Policji do otrzymania pomocy o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze iż pomoc, o jakiej mowa w omawianym przepisie, jest uprawnieniem podmiotowym przysługującym osobie – funkcjonariuszowi Policji i że jest to jego prawo podmiotowe związane ze statusem policjanta. Prawo to nie jest świadczeniem przysługującym funkcjonariuszowi w odniesieniu do rzeczy oraz w zależności od formy prawa rzeczowego – własności lub współwłasności. Dodatkowo przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie ogranicza możliwości przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej, domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość wyłącznie do sytuacji, w której funkcjonariusz nabywa samodzielnie własność (lub inne prawo rzeczowe) lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Tym samym brak jest podstawy prawnej do odmowy przyznania tego prawa funkcjonariuszowi nabywającemu lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny na współwłasność z inną osobą, w tym również nie będącą współmałżonkiem funkcjonariusza – ograniczenia takiego ustawa bowiem nie przewiduje. Wbrew stanowisku organów żaden przepis prawa przywołany w decyzjach, a to ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131 poz. 1468) nie ogranicza możliwości przyznania pomocy finansowej tylko do przypadku nabycia nieruchomości lokalowej na wyłączną własność uprawnionego. W orzecznictwie WSA i NSA wielokrotnie wskazywano, iż celem pomocy finansowej jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji.

Zauważyć również należy, iż zgodnie z art. 195 k.c., zawierającym definicję współwłasności – współwłasność to własność przysługująca niepodzielnie kilku osobom. Udział we współwłasności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość jest przecież także związany z prawem do lokalu. Każdy bowiem ze współwłaścicieli nieruchomości jest uprawniony do korzystania z niej w takim zakresie jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli, co wynika z treści art. 206 k.c. W szczególności – odnosząc się do przedmiotu sprawy – właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem.

Podobne poglądy na omawiane zagadnienie wyraziły NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r., I OSK 188/09, LEX nr 785753, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2007 r., II SA/Wa 1098/07, LEX nr 484367, WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 13 listopada 2008 r., II SA/Bd 745/08, LEX nr 540132 oraz WSA w Kielcach w wyroku z dnia 15 marca 2012 r., II SA/Ke 98/12.

Rozpatrując ponownie sprawę organy administracyjne obowiązane będą, z uwagi na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), wziąć pod uwagę wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, tzn. rozpatrzyć wniosek K.S. o pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie dokonując rozróżnienia pomiędzy nabyciem przez funkcjonariusza lokalu na wyłączną własność oraz na współwłasność z inną osobą, a także nie dokonując w toku stosowania normy wynikającej z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji rozróżnienia pomiędzy małżeńską wspólnością majątkową oraz inną formą współwłasności.

W konsekwencji zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a) w związku z art. 135 p.p.s.a. należało uchylić. Z kolei rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.