Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 516/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Generalny Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 94 ust 2
journal: Dz.U. 2017 poz 631
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 1 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 124/18 w sprawie ze skargi G.Z. na decyzję personalną Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od G.Z. na rzecz Dyrektora Generalnego Służby Więziennej kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 124/18 oddalił skargę G.Z. na decyzję personalną Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją personalną z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 94 ust. 2 i 3, art. 95 ust. 1 w związku z art. 57 ust. 1 i art. 218 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j.: Dz. U. Z 2017 r., poz. 631 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o zawieszeniu [...] G.Z. z dniem 3 października 2017 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 2 stycznia 2018 r., z jednoczesnym zawieszeniem od dnia 1 listopada 2017 r. wypłaty 50 % należnego uposażenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 94 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie przesłanka formalnoprawna została spełniona, gdyż Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] G.Z.. Organ pierwszej instancji, mając na uwadze fakultatywność w/w regulacji, decyzję o zawieszeniu wyżej wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych uzasadnił treścią, charakterem i rodzajem stawianych zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym, które powodują, że nie będzie on wykonywał czynności służbowych w sposób właściwy. Ponadto uznał, że zachodzi konieczność ochrony interesu Służby Więziennej w postaci czasowego odsunięcia go od wykonywania obowiązków służbowych.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej wskazał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] w w/w postanowieniu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego postawił [...] G.Z. następujące zarzuty:

1. w dniu [...] września 2017 r., w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...], spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej, w trakcie której swoim zachowaniem mógł wpłynąć na wynik prowadzonej kontroli, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4,11, art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej w związku z § 1 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy pracowników Służby Więziennej;

2. w dniu [...] września 2017 r., w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...], spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej, zachowując się w sposób nieodpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, co naruszyło dobre imię Służby Więziennej jej społeczny wizerunek, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4, art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej w związku z § 5 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej;

3. w dniu [...] września 2017 r., w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...], spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej, w trakcie której swoim zachowaniem Dyrektor nie dał podwładnym przykładu nienagannego zachowania, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4 art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej w zw. z § 15 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej;

4. w dniu [...] września 2017 r., w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...], spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej, w trakcie której swoim zachowaniem doprowadził do zaakceptowania zachowania funkcjonariuszy, które naruszało zasady etyki zawodowej, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4 art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej w zw. z § 13 Regulaminu nr 2/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Organ odwoławczy, dokonując oceny wagi stawianych zarzutów podał m.in., że spotkanie, jakie miało miejsce w dniu [...] września 2017 r. z udziałem [...] G.Z., odbyło się w czasie trwania kontroli w Zakładzie Karnym w [...] przez funkcjonariusza Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w [...]. [...] G.Z., jako dyrektor kontrolowanej jednostki, uczestniczył w spotkaniu, w którym wzięli udział: zastępca dyrektora jednostki, funkcjonariusze Zakładu Karnego w [...], którzy realizowali zadania, które podlegały aktualnie kontroli oraz osoba kontrolująca. Dyrektor Generalny Służby Więziennej stwierdził, że ani termin spotkania, ani skład osób uczestniczących w spotkaniu, na którym spożywano alkohol, nie był przypadkowy, a jego wydźwięk należy ocenić jednoznacznie negatywnie.

Ponadto organ odwoławczy wskazał m.in., że zarzut naruszenia § 15 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej dotyczy regulacji, zgodnie z którą przełożony powinien dawać podwładnym przykład nienagannego zachowania, w szczególności nie powinien nadużywać stanowiska i funkcji. Zarzut ten musi być szczególnie akcentowany, gdy dotyczy dyrektora jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. Z kolei regulacja § 5 w/w Regulaminu nakłada obowiązek na funkcjonariusza, który zarówno w służbie, jak i poza służbą, powinien zachowywać się w sposób praworządny oraz unikać zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię służby. [...] G.Z. – dyrektor jednostki, jako oficer z długoletnim stażem w służbie, jednocześnie zajmujący wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej, powinien wykazać się wiedzą, że spotkanie we wskazanym gronie, na którym spożywano alkohol, może spowodować w stosunku do jego osoby zarzuty: wywierania wpływu na osobę kontrolującą, uczestniczenia oraz tolerowania uczestniczenia innych podległych sobie funkcjonariuszy na spotkaniu w czasie kontroli, a tym samym postawienia zarzutów naruszenia przepisów § 1, 5 i 15 Regulaminu Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. nr 1/2010 i § 13 ust.1 Regulaminu Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. nr 2/2010 w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej podał również, iż spotkanie towarzyskie, jakie miało miejsce w dniu [...] września 2017 r., zakończyło się tragicznym zdarzeniem w postaci zgonu jednego z funkcjonariuszy w nim uczestniczących. To zdarzenie daje dodatkowy, inny wymiar i ocenę samego spotkania towarzyskiego, a z uwagi na medialne komentarze stawia w niekorzystnym świetle osoby w nim uczestniczące, jak i całą Służbę Więzienną. Zarzuty te muszą być szczególnie akcentowane, gdyż dotyczą dyrektora jednostki organizacyjnej Służby Więziennej.

Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym okażą się zasadne, to dyrektor Zakładu Karnego w [...], akceptując spotkanie osób, które formalnie były zainteresowane przebiegiem, ustaleniami i wynikiem trwającej w tym czasie kontroli w Zakładzie Karnym w [...] i aktywnie uczestnicząc w takim spotkaniu, naruszył w/w przepisy prawa i zdyskredytował się jako dyrektor Zakładu Karnego w [...] oraz jako przełożony podległych sobie funkcjonariuszy i pracowników. Przy czym dla niniejszego postępowania nie ma w tym przypadku znaczenia, czy ostatecznie zarzuty stawiane [...] G.Z. potwierdzą się w toku postępowania dyscyplinarnego. Okoliczności, w jakich doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa, dają bowiem wystarczające argumenty do postawienia tezy o chęci wpływu na wynik trwającej kontroli.

W ocenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, w niniejszej sprawie waga stawianych zarzutów, realna wątpliwość co do właściwego realizowania zadań służbowych przez funkcjonariusza oraz zagrożenie, że wykonując obowiązki służbowe będzie swoją osobą szkodził dobremu imieniu służby – w pełni uzasadniają zawieszenie [...] G.Z. w czynnościach służbowych. Przy czym decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych jest nierozerwalnie związana z zawieszeniem od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia.

Organ odwoławczy podał także, iż postanowieniem z dnia [...] października 2017r. r nr [...] stawiane [...] G.Z. w postępowaniu dyscyplinarnym zarzuty zostały zmienione w ten sposób, że do czterech zarzutów dodano kolejny, piąty, zarzut o następującej treści:

5. w dniu [...] września 2017 r. w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...] spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej, w trakcie której swoim postępowaniem akceptował, inicjował, tolerował oraz lekceważył zachowanie funkcjonariuszy naruszających prawo lub zasady etyki zawodowej, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4 art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej w zw. z § 18 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej.

Powyższy zarzut wpisuje się w treść uzasadnienia niniejszej decyzji, co wzmacnia argumentację za uznaniem decyzji organu pierwszej instancji za prawidłową.

Decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi G.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

- art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, na podstawie których dokonano zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych;

- art. 8 § 1 K.p.a., poprzez wskazywanie, iż medialne komentarze stawiają w niekorzystnym świetle skarżącego i całą Służbę Więzienną, co również daje dodatkowy, inny wymiar i ocenę samego spotkania towarzyskiego;

- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji;

- art. 80 K.p.a., poprzez uznanie przez organ drugiej instancji, iż spotkanie, które miało miejsce dnia [...] września 2017 r. z udziałem skarżącego nie było spotkaniem przypadkowym;

- art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest fakultatywne, ale nie dowolne i w niniejszej sprawie nie zostało dostatecznie uzasadnione.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie zgodnie z wnioskami skarżącego co do przywrócenia go do służby oraz przyznania uposażenia w pełnej wysokości, począwszy od pierwszego dnia ograniczenia jego wysokości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem orzeczenia zgodnie z wnioskami skarżącego co do przywrócenia go do służby oraz przyznania uposażenia w pełnej wysokości, począwszy od pierwszego dnia ograniczenia jego wysokości. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał m.in., że pisemne uzasadnienie decyzji, jak również treść postawionych zarzutów, wskazuje na to, iż na żadnym etapie postępowania organ nie starał się prowadzić ustaleń tak, aby w istocie prowadziły one do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w konsekwencji do wyjaśnienia okoliczności sprawy związanej z zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych. W konsekwencji spowodowało to, iż skarżącemu dość pochopnie i w sposób dostatecznie nieuzasadniony okolicznościami faktycznymi przypisano określone działania lub intencje, jakkolwiek żadne z nich nie wynikają z pełnych i wyczerpujących ustaleń poczynionych w toku postępowania. Organ nie wykazał w istocie, z jakich przyczyn uznał, iż zawieszenie funkcjonariusza, jak również zawieszenie jego należnego uposażenia, są w okolicznościach tej sprawy nie tylko zasadne, ale wręcz konieczne. To uniemożliwia w znacznej mierze kontrolę przedmiotowej decyzji, czyniąc ją – już tylko z tej przyczyny – wadliwą i wskutek tego koniecznym staje się wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ przy wydawaniu decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych łamie zasadę bezstronności, ponieważ w obawie przed medialnymi komentarzami dotyczącymi funkcjonowania Służby Więziennej woli zawiesić skarżącego w czynnościach służbowych niż narazić się na ewentualne późniejsze wyjaśnienia w mediach. Przy czym jakiekolwiek insynuacje, że skarżący miałby rzeczywisty zamiar wpłynięcia na przebieg kontroli, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego są całkowicie bezpodstawne. Nie ma w materiale sprawy, żadnego dowodu na to, iż celem działania skarżącego była chęć wpłynięcia na wyniki prowadzonej kontroli. Organ nie przedstawia dowodów, że spotkanie z dnia [...] września 2017 r. było w jakikolwiek sposób powiązane z trwającą wówczas kontrolą w Zakładzie Karnym w [...]. Żadne z ustaleń faktycznych nie wskazuje choćby w minimalnym zakresie, aby istotnie spotkanie towarzyskie, jakie się odbyło, miało lub mogło mieć jakikolwiek wpływ na prowadzoną kontrolę. Wprawdzie fakt przebywania skarżącego na kontroli w [...] był okazją do tego, aby umówić się na spotkanie po służbie, jednakże wszystkie osoby, które brały udział w tym spotkaniu, to funkcjonariusze z wieloletnim stażem, którzy zdają sobie doskonale sprawę z tego w jaki sposób należy oddzielić to, co jest elementem służbowym od tego, co jest elementem prywatnym i potrafią spotkać się na prywatnej stopie nie angażując w to w żadnej mierze spraw służbowych. Jako wieloletni znajomi mają wystarczającą ilość wspólnych tematów, by przy okazji tego typu spotkań nie poruszać spraw związanych z pracą. Brak wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz szczegółowego i wnikliwego rozpoznania materiału dowodowego, a także wiele przypuszczeń niepotwierdzonych żadnymi dowodami sprawia, iż w ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest wadliwa zarówno z przyczyn formalnych, jak i merytorycznych.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Stosownie do treści art. 94 ust. 3 tej ustawy, zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia (art. 95 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie uchybia przepisowi art. 107 § 3 K.p.a. i pozwala na stwierdzenie, że organ dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosował przepis art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej.

W sprawie jest bezsporne, że wobec G.Z., pełniącego wówczas funkcję Dyrektora Zakładu Karnego w [...], postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wszczął postępowanie dyscyplinarne. Organ w decyzji personalnej przedstawił zarzuty postawione funkcjonariuszowi i wskazał na ich znaczenie dla pełnionej służby. Ocena organu co do tego, że waga zarzutów postawionych skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym uzasadnia zawieszenie w czynnościach służbowych, jest trafna. Podkreślenia wymaga bowiem, że zarzuty te zostały postawione osobie pełniącej funkcję Dyrektora Zakładu Karnego w [...], a zatem przełożonemu wielu funkcjonariuszy i pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że postępowanie w sprawie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie jest postępowaniem, w którym organ dokonuje jakichkolwiek ustaleń co do zasadności zarzutów postawionych w postępowaniu dyscyplinarnym. W tego rodzaju postępowaniu organ nie dokonuje także odrębnych (od postępowania dyscyplinarnego) ustaleń co do zdarzeń czy okoliczności, w związku z którymi nastąpiło postawienie obwinionemu zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym. G.Z. nie podważa swojego udziału w spotkaniu, które odbyło się w dniu [...] września 2017 r. Zaznaczyć także należy, iż zaskarżona decyzja o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych w żadnym stopniu nie przesądza o jego winie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na gruncie rozpoznawanej sprawy istotny jest sam fakt wszczęcia wobec G.Z. postępowania dyscyplinarnego, a ta okoliczność jest bezsporna. Zaskarżona decyzja nie jest przy tym dowolna, gdyż organ nie oparł się tylko na wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, ale dokonał oceny postawionych skarżącemu zarzutów pod kątem możliwości właściwego realizowania przez niego zadań służbowych. Uznał, że istnieje realna wątpliwość co do właściwego realizowania przez skarżącego zadań służbowych. Biorąc pod uwagę, że G.Z. pełnił funkcję Dyrektora Zakładu Karnego w [...], brak jest podstaw, aby twierdzenia organu, w kontekście postawionych zarzutów, uznać za dowolne. Zarzuty te dotyczą funkcjonariusza zajmującego stanowisko kierownicze, a zatem osoby która wydaje polecenia podlegającym mu funkcjonariuszom. Organ był zatem uprawniony, uwzględniając interes Służby Więziennej, jak również charakter i rodzaj zarzucanych czynów, o czym jest mowa w decyzji organu pierwszej instancji, zastosować w tej sprawie art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej.

Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby organ w postępowaniu w sprawie zawieszenia skarżącego w pełnieniu czynności służbowych na okres 3 miesięcy naruszył zasadę bezstronności, o której mowa w art. 8 § 1 K.p.a. Treść decyzji nie wskazuje, aby została ona podjęta w "obawie przed medialnymi komentarzami dotyczącymi funkcjonowania Służby Więziennej", co sugeruje skarżący. Podstawa zaskarżonej decyzji i przesłanki, jakimi kierował się organ przy jej wydaniu, zostały w niej przedstawione w sposób, który nie nasuwa wątpliwości co do powodów zawieszenia wyżej wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.Z., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnej konkluzji, iż decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2017 r., jak również decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, nie naruszają prawa, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, a polegało w szczególności na wadliwej analizie podstaw oraz treści skargi, wskutek czego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił zarzutów i argumentów skarżącego w zakresie poniżej wskazanych i podniesionych naruszeń przepisów przed organami obu instancji:

a) art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, na podstawie których dokonano zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych;

b) art. 8 § 1 K.p.a., poprzez wskazywanie, iż medialne komentarze stawiają w niekorzystnym świetle skarżącego i całą Służbę Więzienną, co również daje dodatkowy, inny wymiar i ocenę samego spotkania towarzyskiego;

c) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji spełniającego wymogi określone w tym przepisie;

d) art. 80 K.p.a., poprzez uznanie przez organ drugiej instancji, iż spotkanie z udziałem skarżącego, które miało miejsce dnia [...] września 2017 r., nie było spotkaniem przypadkowym, sugerujące natomiast, że było spotkaniem celowym;

e) art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest fakultatywne, ale nie dowolne i w niniejszej sprawie nie zostało dostatecznie uzasadnione.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie wydanych w sprawie decyzji personalnych organów obu instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z rozkazu personalnego Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] oraz rozkazu personalnego Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] na okoliczność, iż w momencie podejmowania decyzji z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych G.Z. nie pełnił już funkcji Dyrektora Zakładu Karnego w [...].

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W pismach procesowych z dnia 8 i 13 września 2021 r. obie strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Wprawdzie co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w tej sprawie, z uwagi na powiązanie naruszeń przepisów postępowania z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, na wstępie należało odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego w kontekście dokonanej przez organy i zaaprobowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykładni i zastosowania w/w przepisu. W tym przypadku zarzuty naruszenia przepisów postępowania są procesowym odzwierciedleniem koncepcji materialnej, przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej. Przy czym zauważyć należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią w większości powtórzenie zarzutów i argumentacji, które były przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Istota podanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który stwierdził, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ prawidłowo zawiesił [...] G.Z. z dniem 3 października 2017 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 2 stycznia 2018 r., z jednoczesnym zawieszeniem od dnia 1 listopada 2017 r. wypłaty 50 % należnego mu uposażenia, w oparciu o art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, tj. z uwagi na wszczęcie przeciwko wyżej wymienionemu funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego.

Zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu m.in. postępowania dyscyplinarnego. W świetle art. 94 ust. 3 tej ustawy, zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, zaś w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Stosownie do treści art. 95 ust. 1 cyt. ustawy, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia.

Z treści art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej wynika, że decyzja wydana na podstawie w/w przepisu ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony i ustalenie właściwych proporcji pomiędzy tymi interesami. Zauważyć należy, iż zarówno pojęcie interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, a taką jest decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, ma ograniczony zakres i sprowadza się jedynie do zbadania, czy zaskarżony akt nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy też wszechstronność oceny faktów. Dotyczy ona zatem jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10). Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji oznacza to, że w sprawach dotyczących fakultatywnego zawieszenia funkcjonariusza Służby Więziennej w czynnościach służbowych, sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja w tym przedmiocie nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów.

Powołany art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej stanowi o możliwości zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu m.in. postępowania dyscyplinarnego. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Służby Więziennej na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości zawieszenia w czynnościach służbowych. Z pewnością ustawodawca, wskazując na przesłankę wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego, dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Przy podejmowaniu decyzji w sprawie zawieszenia w czynnościach powinien zostać uwzględniony zarówno interes Służby Więziennej, jak i charakter oraz rodzaj zarzucanego funkcjonariuszowi czynu (zwłaszcza gdy może on świadczyć o braku przydatności funkcjonariusza do służby w Służbie Więziennej), a także dobro toczącego się postępowania dyscyplinarnego.

Zauważyć należy, iż z uwagi na cele i zadania Służby Więziennej oraz status funkcjonariuszy tej służby, osoby realizujące tę służbę nie mogą szkodzić zaufaniu publicznemu i podważać autorytetu państwa. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, już zatem samo istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych dolegliwości przewidzianych w obowiązujących przepisach, w tym przypadku określonych w art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Wynikające z prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego wątpliwości co do właściwego realizowania zadań służbowych oraz zagrożenie, że wykonując w określony sposób obowiązki służbowe funkcjonariusz będzie szkodził dobremu imieniu służby, mogą stanowić podstawę do zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie w/w przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego nie naruszył. Trafnie zaaprobował przedstawioną przez organy Służby Więziennej szczegółową analizę powodów zawieszenia G.Z. w czynnościach służbowych, z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty 50 % należnego mu uposażenia.

Wyjaśnić należy, iż w postępowaniu dyscyplinarnym rezultatem, do jakiego ma ono doprowadzić, jest udowodnienie obwinionemu winy w popełnieniu zarzucanego czynu. Natomiast odmienne kryteria są brane pod uwagę przy ocenie tego, czy dany funkcjonariusz spełnia przesłanki do zawieszenia w czynnościach służbowych. W takim przypadku znaczenie mają nie tylko dowody świadczące o winie funkcjonariusza, lecz nawet okoliczności sytuacji, w jakiej się on znalazł. Jeśli z tych okoliczności wynikają wątpliwości co do tego, czy funkcjonariusz nie naruszył prawa, to w odbiorze społecznym, postrzeganym przez pryzmat dobra służby, osoba taka nie daje już gwarancji, że w sposób poprawny będzie egzekwować prawo od innych osób. W przedmiotowej sprawie jest to tym bardziej istotne, gdyż powyższe wątpliwości dotyczą Dyrektora Zakładu Karnego w [...], który tym bardziej – jako funkcjonariusz z długoletnim stażem, zajmujący wyższe stanowisko kierownicze – powinien unikać zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię służby. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, iż na dzień wydania decyzji przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] (tj. [...] października 2017 r.) G.Z. nie pełnił już funkcji Dyrektora Zakładu Karnego w [...], albowiem stwierdzone przez organ wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznej są wynikiem zdarzenia, które miało miejsce w dniu [...] września 2017 r., a więc w okresie, kiedy był on Dyrektorem tej jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. Dla prawidłowego zastosowania w sprawie art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej istotna była zatem wyłącznie analiza ogółu okoliczności dotyczących przedstawionego zachowania G.Z. w dniu [...] września 2017 r. w kontekście postawienia mu w postępowaniu dyscyplinarnym pięciu zarzutów (określonych w postanowieniach z dnia: [...] września 2017 r. nr [...] oraz [...] października 2017 r. nr [...]) oraz wyciągnięte z niej przez organy wnioski. Przedstawiona ocena tych wniosków, zasadnie zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji, podważa wiarygodność wyżej wymienionego, jako funkcjonariusza Służby Więziennej, niezbędną do wykonywania czynności służbowych. Jego zachowanie miało bowiem niekorzystny wpływ na wizerunek Służby Więziennej oraz godziło w dobre imię tej formacji, tym bardziej, że czyny zarzucane mu w postępowaniu dyscyplinarny były związane z wykonywaniem zadań służbowych oraz – jak już podano – pełnieniem kierowniczej funkcji Dyrektora Zakładu Karnego w [...]. Okoliczności, w jakich doszło do spotkania w dniu [...] września 2017 r. osób, które formalnie były zainteresowane przebiegiem, ustaleniami i wynikiem trwającej w tym czasie w Zakładzie Karnym w [...] kontroli, a więc sam fakt uczestniczenia obwinionego i wyrażenia przez niego zgody na uczestnictwo podległych mu funkcjonariuszy – w trakcie trwania kontroli – na spotkaniu o charakterze prywatnym, w którym uczestniczyła osoba kontrolująca i podczas którego spożywano alkohol – bez względu na ostateczny wynik prowadzonego postępowania dyscyplinarnego powodują uzasadnione wątpliwości w stosunku do G.Z. co do wywierania wpływu na osobę kontrolującą. Skarżący kasacyjnie musiał liczyć się z tym, że uczestnicząc aktywnie w spotkaniu – jako przełożony podległych sobie funkcjonariuszy naraża się na w/w wątpliwości. Specyfika służby organów Służby Więziennej oraz cele, jakie te organy mają realizować, sprawiają, że funkcjonariusze muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o zachowania, które mogą godzić w dobre imię służby. Tym bardziej, że spotkanie towarzyskie w dniu [...] września 2017 r. zakończyło się tragicznym zdarzeniem w postaci zgonu jednego z funkcjonariuszy, przez co zostało medialnie nagłośnione i postawiło w niekorzystnym świetle zarówno osoby w nim uczestniczące, jak i całą Służbę Więzienną jako formację.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przedstawione rozważania upoważniają do stwierdzenia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni i zasadnie zastosował w niniejszej sprawie art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, co czyni zarzut jego naruszenia niezasadnym.

Oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mogły odnieść także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z uwagi na sposób ich sformułowania, poprzez podanie jako naruszonych: art. 7 i art. 77 § 1, art. 8 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 K.p.a. (oraz ponowne powołanie zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej), niezbędne stało się przypomnienie, że ocena skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) jest uzależniona od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z tego punktu widzenia jest zatem istotne, aby autor w skardze kasacyjnej zawarł zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd pierwszej instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i następne). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426 oraz B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387).

W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie podał naruszonych, jego zdaniem, przepisów procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ograniczył się do powołania jako naruszonych wyłącznie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w procesie orzekania nie stosował. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stosował bowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uwzględniał przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Wyjaśnić przy tym należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie samodzielnie uzupełniać i konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich, bądź w inny sposób korygować.

W tej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do wadliwości zastosowania w sprawie przepisów K.p.a., podanych wyżej wymogów nie spełniają.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 wyraził pogląd, że podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. odnosi się do naruszenia przepisów obu postępowań, zarówno sądowoadministracyjnego, jak i odpowiedniego postępowania przed organami administracji. W powołanej uchwale podano także, iż w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji uchybienie w zakresie prawidłowego wskazania w ramach podniesionych zarzutów wszystkich przepisów procedury stosowanej zarówno przez organ, jak i sąd – mimo że jest przejawem nieprofesjonalnego konstruowania zarzutów skargi kasacyjnej – nie powoduje automatycznej dyskwalifikacji takich zarzutów z powodu ich wadliwej konstrukcji, lecz wymaga dokonania ich oceny.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając powyższy pogląd, stwierdził, że zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1, art. 8 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 K.p.a. są niezasadne i stanowią procesowe odzwierciedlenie koncepcji materialnej przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej.

Jak już wyżej podano przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego, dokonana przez organy Służby Więziennej ocena okoliczności związanych ze zdarzeniem, które miało miejsce w dniu [...] września 2017 r., podważa wiarygodność G.Z. jako funkcjonariusza, niezbędną do wykonywania czynności służbowych oraz godzi w dobre imię formacji, w której pełnił on służbę jako dyrektor jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny potwierdza, że w tej sprawie organy Służby Więziennej podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny – tożsamy z interesem służby i słuszny interes strony, jak również w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w zakresie wystarczającym do oceny przesłanki określonej w art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, dając temu szczegółowy wyraz w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji personalnych i w sposób należyty wykazując, dlaczego G.Z. został z dniem 3 października 2017 r. zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty 50 % należnego uposażenia. Przytoczone przez organy oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie okoliczności pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 94 ust. 2 w zw. z art. 95 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Okoliczności te niewątpliwie mogły mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Służby Więziennej oraz nie sprzyjały budowaniu autorytetu tej formacji i pełniących w niej służbę funkcjonariuszy. Zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło zatem z powodu utraty przez G.Z. przymiotów niezbędnych do wykonywania obowiązków funkcjonariusza, co wiązało się z potrzebą dbałości o społeczny wizerunek Służby Więziennej. W sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego (tożsamego z interesem służby) nad słuszny interes strony. Jak już podano, organy nie musiały wykazywać winy funkcjonariusza w rozumieniu odpowiedzialności dyscyplinarnej, a jedynie dokonać oceny zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, co w sposób wystarczający uczyniły. Postępowanie było ponadto prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej, a więc zgodnie z art. 8 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).