Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 850/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2018/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2018/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), odmówił wstrzymania, na wniosek K. Z., wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa).

Skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w prowadzonym przez niego sklepie spożywczo-monopolowym grozi niepowetowaną szkodą, gdyż sprzedaje on alkohol od początku 2014 r. i jest to główny przedmiot jego działalności gospodarczej. Podkreślił, że wiążą go umowy z hurtowniami dotyczące stałej dostawy alkoholu. Do wniosku dołączył odpis pozwu o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu oraz odpis wniosku o zabezpieczenie powództwa.

Skarżący nadesłał ponadto postanowienie Sądu Rejonowego [...] w W. o udzieleniu zabezpieczenia powództwa poprzez nakazanie Miastu W. wykonywania umowy najmu lokalu, w którym skarżący prowadzi sklep spożywczo–monopolowy, w sposób nieutrudniający skarżącemu korzystanie z niego.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji podniósł, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie nastąpiło wyłącznie ze względu na niespełnianie przesłanek określonych w art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.), ale również z uwagi na nieprzestrzeganie określonych w tej ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.

Zdaniem Sądu I instancji, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swoich twierdzeń co do wywodzonych przez siebie skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych obrazujących m.in. wysokość wpływów ze sprzedaży alkoholu w jego lokalu, nie określił, jaki jest procentowy udział zysków ze sprzedaży alkoholu w stosunku do innych oferowanych w lokalu produktów, oraz nie przedłożył stosownych umów z hurtowniami, na które się powoływał. Uniemożliwiło to Sądowi ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, względnie o jego uchylenie w całości. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez bezzasadną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący podniósł, że okoliczności związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą uniemożliwiają lub w znacznym stopniu utrudniają "wygenerowanie" aktualnych dowodów, o których wspomniał Sąd I instancji. Precyzyjne określenie wysokości wpływów ze sprzedaży alkoholu w konkretnym lokalu jest znacznie utrudnione. Skarżący dołączył do zażalenia oświadczenie o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim, jednak podniósł, że był to pierwszy rok tej działalności w tym punkcie, niemiarodajny dla oceny sprzedaży w roku bieżącym. Ponieważ nie sposób precyzyjnie rozdzielić przychodu ze sprzedaży alkoholu od przychodu ze sprzedaży innych produktów, dlatego też niemożliwe jest również określenie procentowego udziału zysków ze sprzedaży alkoholu w stosunku do innych oferowanych w lokalu produktów. Skarżący orientacyjnie określił, że przychody ze sprzedaży alkoholu w punkcie stanowią około 50% całej sprzedaży.

Skarżący stwierdził ponadto, że prowadzi około czterdziestu tego typu punktów, które zaopatrywane są przez kilka różnych hurtowni, a więc tym trudniej jest oszacować wydatki na zakup alkoholu do konkretnego punktu sprzedaży detalicznej.

Skarżący podniósł, że legitymując się zabezpieczeniem roszczeń w postępowaniu gospodarczym i tym samym tytułem prawnym do lokalu, pozbawiony jest możliwości czerpania dochodu ze sprzedaży alkoholu, która stanowiła znaczący składnik przychodów z działalności prowadzonej w tym punkcie. Stawia to pod znakiem zapytania dalszy sens prowadzenia w tym miejscu jakiejkolwiek działalności gospodarczej, która stała się nierentowna, zważywszy na koszty utrzymania lokalu, zatrudnienia personelu, czy obciążenia publicznoprawne. W ten sposób powstają również dla przedsiębiorcy trudne do odwrócenia skutki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak trafnie bowiem stwierdził Sąd I instancji, skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Podkreślić należy, że wprawdzie decyzje administracyjne cofające zezwolenie lub koncesję zwykle pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach strony, jednak okoliczność ta sama w sobie nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący ograniczył się jedynie do nieudokumentowanych w żaden sposób twierdzeń, nie przedstawiając dokumentów określających jego aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy Sąd I instancji nie mógł ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący podjął próbę wykazania istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. dopiero na etapie zażalenia. Przedstawił przy tym jedynie oświadczenie o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w 2014 r. oraz roczną strukturę przychodów i kosztów dla pierwszych sześciu miesięcy roku 2015 – bez wskazania jaką część w przychodach i kosztach zajmuje sprzedaż alkoholu w lokalu, którego dotyczyło zezwolenie. Biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącego, że prowadzi około 40 tego rodzaju punktów, należy stwierdzić, że z przedstawionych dokumentów nie wynika w żaden sposób, jak cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w jednym z tych punktów, tj. w sklepie spożywczo-monopolowym przy ul. [...], wpłynie na działalność gospodarczą skarżącego. Nie sposób zatem uznać, że skarżący uprawdopodobnił wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.