Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 41/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-06-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 123a par. 3,  art. 126
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżącego radcę prawnego.


UZASADNIENIE

R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie informacji publicznej. Skarżący złożył do tut. Sądu na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, to jest poprzez ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym Nr [...] w [...], przebywa w nim od 2007 r. Do wniosku dołączył kopię zaświadczenia wystawionego w dniu 29 marca 2016 r. przez Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] Wynika z niego, że skarżący był od 8 marca 2016 r. zatrudniony nieodpłatnie w ramach przyuczenia do wykonywania pracy, na podstawie art. 123 a § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 5 sierpnia 1997 r., Nr 90, poz. 557, z późn. zm.), zwanej dalej "kkw", zezwalającego na wykonywanie przez skazanego nieodpłatnej pracy w celu przyuczenia do wykonywania pracy, za jego pisemną zgodą i przez okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Skarżący jest zobowiązany do płacenia alimentów w kwocie 972 zł miesięcznie, ma z tego tytułu zadłużenie w kwocie 175 044,53 zł. Ma też zadłużenia niealimentacyjne w kwocie 34 507,11 zł. Wobec tego nie ma żadnego majątku, ani dochodów.

Posiada środki w kwocie 4 054, 89 zł na koncie depozytowym, odkładane tam na podstawie art. 126 kkw, według którego ze środków otrzymywanych przez skarżącego, z wyjątkiem środków o których mowa w art. 113 § 6 pkt 1-3 kkw, środki w wysokości jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników, gromadzi się i zachowuje do przekazania skazanemu w chwili jego zwolnienia z zakładu karnego, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania i utrzymanie, ze środków tych nie prowadzi się egzekucji.

Wniosek skarżącego obejmuje swym zakresem żądanie przyznania prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, do których zaliczają się opłaty sądowe i zwrot wydatków, co określa art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a." i ustanowienie radcy prawnego.

Przyznanie prawa pomocy we wskazanym zakresie następuje, gdy osoba ubiegająca się o pomoc wykaże, że nie jest w stanie jakichkolwiek kosztów postępowania, jak stanowi art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, z tej przyczyny, że obecnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie nie osiąga on aktualnie żadnych dochodów.

Referendarz sądowy uznał, zatem, iż sytuacja materialna skarżącego uprawnia go do przyznania mu prawa pomocy w zakresie przez niego żądanym i postanowił zwolnić go od kosztów sądowych w całości oraz ustanowić dla niego radcę prawnego z urzędu.

Przesłanka przyznania prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym jest podana w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., stanowiącym, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Skarżący obecnie jest osoba pozbawiona wolności i nie wykonuje żadnego zajęcia zarobkowego, mając zatem na uwadze wykazany przez skarżącego stan materialny, pokazujący, że nie ma on praktycznie żadnych środków finansowych do własnej dyspozycji, z których mógłby opłacić jakiekolwiek koszty postępowania, referendarz sądowy uznał, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy w całości.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.