Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2499/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1, art. 64d ust. 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Paweł Ludwiniak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2008/14 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Z. P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2625 (dwa tysiące sześćset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2008/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r.; stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz.1137, dalej jako p.r.d.) nałożył na Z. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. Z. T. K. K. (dalej: skarżący), karę pieniężną w wysokości 15.000 zł., za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach, masie całkowitej i naciskach jednej lub wielu osi odpowiadających zezwoleniu kategorii VII, z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że w dniu 18 października 2013 r. w miejscowości Przybranowo, na drodze wojewódzkiej nr 266 zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki M. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. J. S., który wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym w imieniu Z. P. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z [...] października 2013 r.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wynosił 23,7 t, przekraczając dopuszczalną wartość o 4,7t a rzeczywista całkowita masa pojazdu 39,35 t. Podmiot nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Organ stwierdził, że w sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 7,35 t (przekroczenie o 22,97%), która w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia wynosi 32 tony oraz przekroczenia o 4,7 t rzeczywistego nacisku podwójnej osi napędowej, które zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 lit. c ww. rozporządzenia nie może przekraczać w przypadku podwójnej osi napędowej, przy odległości (d) między osiami składowymi pomiędzy 1,3 m a 1,8 m (1,3 < d < 1,8) - 18 ton.

Organ wskazał, iż poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało uregulowane w art. 64 ust. 1, 2 i 3 p.r.d. Przepis art. 64 ust. 2 ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Stosownie zaś do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III-VII nie ma żadnego znaczenia.

Wskazał również, odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania, iż z treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. wynika, że karę nakłada się na podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd, a więc na przedsiębiorcę.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił organom uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi oraz pominięcie informacji zawartych w biuletynie szkoleniowym GITD nr 5(11) 2010, adresowanym do wykonujących czynności kontrolne, na które strona powołała się w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji wskazując na naruszenie przez organy art. 7, 77, 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a) w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych co do wyników ważenia, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał na brak wnikliwej oceny przez organ stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu, dotyczącego interpretacji postanowień Instrukcji Obsługi wag SAW/Seria II oraz dwóch pism: wiceprezesa GUM z 26 września 2013 r. oraz GUM z 22 kwietnia 2011 r. skierowanych do GITD, ograniczających zakres zastosowania wag do pomiaru obciążenia koła pojazdu bądź, w przypadku utworzenia systemu połączonych dwóch wag, do pomiaru nacisku osi. Organ, w szczególności, zdaniem Sądu, nie podjął przekonującej polemiki ze skarżącym, który powołując się na konkretne zapisy ww. dokumentu: pkt 1.2 tiret I i III wskazał na wprowadzone ograniczenie zakresu dopuszczalnych pomiarów. Zdaniem Sądu I instancji pozyskanie przez organ do akt sprawy kwitu wagowego nie zniwelowało wątpliwości skarżącego w sytuacji, gdy zarzutem zostało objęte także przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi wielokrotnej, którego to parametru nie da się potwierdzić przy pomocy dokumentu pochodzącego sprzed kontroli.

Przy powtórnym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji nakazał organowi I instancji dokonanie ponownej oceny, czy w kontekście zapisów Instrukcji obsługi wag SAW 10C, w szczególności pkt 1.2 tiret I i II ww. dokumentu możliwe jest miarodajne, dla nałożenia kary pieniężnej, ustalenie rzeczywistej masy całkowitej, a także przekroczenia osi wielokrotnej kontrolowanego pojazdu – przy pomocy jednej pary wag.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi strony, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 64 ust. 1, art. 64d ust. 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. polegające na nierozpoznaniu sprawy przez Sąd I instancji w jej całokształcie i pominięciu istotnych ustaleń w sprawie, a w konsekwencji mylnym uznaniu, że ewentualne wątpliwości co do prawidłowości uzyskania pomiaru masy całkowitej kontrolowanego pojazdu za pomocą wag typu [...] mogły mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy wobec pozostałego naruszenia stwierdzonego w toku kontroli drogowej polegającego na przekroczeniu nacisków osi podwójnej pojazdu, okoliczność co do przekroczenia masy pojazdu nie mogła mieć już żadnego znaczenia dla zakwalifikowania przedmiotowego przewozu jako realizowanego bez wymaganego zezwolenia kategorii VII i wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d.,

2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego mógł być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag SAW 10C/II, które w ocenie Sądu I instancji nie były przeznaczone do określenia masy całkowitej oraz nacisków osi wielokrotnych, podczas gdy sposób pomiaru nacisku osi i rzeczywistej masy całkowitej odpowiadał przewidzianemu w Instrukcji Obsługi wag, natomiast skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wyniki pomiaru ww. parametrów uzyskane za pomocą wag [...] były błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, natomiast organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń w zakresie nacisku osi podwójnych a w konsekwencji także masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego składającego się w sumie z czterech osi;

Ponadto, z ostrożności procesowej zarzucono także:

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 122 z dnia 16 maja 2009 r., s. 6) /poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenie wag SAW 10C/II do użytkowania - art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych - Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16/, § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu [...] przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół osi podwójnej i pojedynczych osi pojazdu, a w przypadku wyznaczania masy całkowitej pojazdu mogą służyć wyłącznie do pomiaru pojazdów o maksymalnie trzech osiach składowych, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej, natomiast wytyczne zamieszczone i punkcie 2.5 Instrukcji Obsługi wag mają charakter wyłącznie przykładowy co do sposobu ich użycia, przy czym w żadnym razie nie mogą być uznane jako wykluczające możliwość wyznaczania za ich pomocą masy całkowitej pojazdów o liczbie osi większej niż 3.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się zasadna, mimo, że nie wszystkie jej zarzuty były trafne.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a.

Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ja poprzedzającą, uznając , że doszło do naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego tzn. art. 7,77 i 107 § 1 k.p.a. w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, co do wyników ważenia, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ nie podjął przekonującej polemiki ze skarżącym, który powołując się na konkretne zapisy Instrukcji obsługi wag SAW/Seria II wskazał na wprowadzone ograniczenia zakresu dopuszczalnych pomiarów, poza tym wydają się to potwierdzać pisma skierowane przez GUM do organu odwoławczego. Wątpliwości nie niweluje pozyskanie do akt sprawy kwitu wagowego, skoro bowiem zarzutem objęte jest również przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi wielokrotnej, to z całą pewnością parametru tego nie da się potwierdzić przy pomocy dokumentu pochodzącego sprzed kontroli – ww. kwitu wagowego.

W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd I instancji uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ma obowiązek nie tylko dokładnie wyjaśnić na czym polegało naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, ale także wykazać istotny wpływ tych naruszeń na wynik sprawy. Przyjmuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć wpływ na wynik sprawy" należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu potencjalnej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2017r., sygn. akt II GSK 1337/15, opubl. Lex 2252106). Innymi słowy - zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego artykułu jest ustalenie przez sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.

W rozpoznawanej sprawie WSA w Warszawie takiego, choćby hipotetycznego związku między uchybieniami zarzucanemu organowi, a wynikiem sprawy nie wykazał. Sąd przytoczył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące zasad postępowania dowodowego przed organem (art. 7 i 77) oraz wymogów uzasadniania decyzji (art. 107 § 3) i następnie stwierdził, że organ nie podjął przekonującej polemiki ze skarżącym w zakresie zapisów Instrukcji obsługi wag SAW/Seria II wskazujących na wprowadzone ograniczenie zakresu dopuszczalnych pomiarów.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, co słusznie wskazuje się w skardze kasacyjnej, że podstawę nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15.000zł stanowiły dwa różne naruszenia stwierdzone w toku kontroli drogowej tzn. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej (DMC) pojazdu członowego aż o 11,6 tony (przekroczenie wynosiło więc 36,25 % wartości dopuszczalnej) oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej o 7,95t (a więc przekroczenie o 44,17 % wartości dopuszczalnej). Wystąpienie już choćby jednego z nich – w tym wypadku - przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej o ponad 44 % - powodowało, że dla realizacji przewozu zgodnie z prawem wymagane było posiadanie zezwolenia kategorii VII, a jego brak uzasadniał nałożenie kary pieniężnej, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d.

Zauważyć trzeba, że Sąd I odwołał się do wątpliwości skarżącego odnośnie do zapisów pkt 1.2 tiret i i III Instrukcji obsługi wag SAW 10/II użytych w czasie kontroli i zobowiązał organ I instancji aby "raz jeszcze je ocenił".

Zapis pkt 1.2.tiret I wskazuje, że SAW to płaska, lekka waga obciążenia kół o wartości do 15,000kg, której wzmocniona, wytrzymała konstrukcja umożliwia ważenie normalnych opon we wszystkich pozycjach bez ryzyka uszkodzenia wagi, a wykorzystanie materiałów odpornych na korozję o wysokiej jakości zapewnia trwałość urządzenia, z kolei zintegrowane akumulatory umożliwiają niezależną eksploatację. Zgodnie zaś z pkt 1.2. tiret III Instrukcji – istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. Ten zapis potwierdzono w pkt 2.4 tiret II, wskazując, że wagę SAW można eksploatować w konfiguracji dwóch wag – przy pomiarach obciążenia osi. W uwadze drugiej do tego punktu podano, że jeżeli niemożliwe jest jednoczesne zważenie kół mostów dwu – lub trzyosiowych, należy zrównoważyć różnicę wysokości przy pomocy płyt pomocniczych, z wykorzystania podkładek można zrezygnować, jeżeli istnieją odpowiednie wgłębienia w nawierzchni w miejscu przeprowadzania pomiarów, w których można umieścić wagę SAW. Z kolei w pkt. 2.5 Instrukcji zawarto część graficzną, gdzie umieszczono różne typy pojazdów, dla których mogą być ważone osie, przy czym przy pomocy 1 pary wag mogą być zważone osie – również podwójne - w ciężarówce lub ciągniku oraz w przyczepie lub naczepie.

Te zapisy zostały poddane przez organ analizie w zaskarżonej decyzji, wskazano również jaki wygląda pomiar dokonywany przez Inspekcję w toku kontroli drogowej i jaki sposób ważenia – zgodny z Instrukcją producenta - zastosowano w tym wypadku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle tych zapisów, brak było w sprawie rzeczywistych wątpliwości, które zasygnalizował tylko bez jakiegokolwiek rozwinięcia Sąd I instancji (uzasadnienie Sądu jest niezwykle lakoniczne), a dotyczących wykorzystania wag [...] do pomiaru nacisku osi podwójnej kontrolowanego pojazdu.

Nie do końca można natomiast zgodzić się z zarzutem wskazanym w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, którego istotą jest kwestionowanie stanowiska, że wagi typu [...] nie były przeznaczone do określania nacisków osi wielokrotnych oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Jeśli chodzi o pierwszą część tego zarzutu, to zostało już wyżej wywiedzione, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomiary w zakresie nacisku osi podwójnej – tak jak było to w badanej sprawie – nie były wadliwe.

Odmiennie natomiast sprawa przedstawia się co do dopuszczalnego określania, ze szczególnym uwzględnieniem, że odbywa się to na potrzeby wymierzania kar pieniężnych – tzw. DMC pojazdu. Z tym zarzutem komplementarny jest zarzut 3 skargi kasacyjnej – dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, z których zdaniem kasatora wynika, że użyte do pomiarów wagi dopuszczają przy ich użyciu ustalenie masy całkowitej pojazdu w sposób opisany w zaskarżonej decyzji.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z żadnego zapisu Instrukcji obsługi nie wynika, iż możliwe jest ustalenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu przy pomocy dwóch wag – poprzez algebraiczne zsumowanie pomiarów poszczególnych nacisków na osie. Zapis pkt 2.4 Instrukcji wskazuje co prawda, że wagę SAW można eksploatować przy pomiarach wagi netto pojazdów, ale wynika z tego zapisu również, że dotyczy to pomiarów w grupach "od 4 do 6 wag" przy pomiarach "wagi netto pojazdów dwu – lub trzyosiowych podczas jednej procedury pomiaru wagi". Również przepisy wymienione w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej wskazują ogólnie, że wagi nieautomatyczne (różnego typu) mogą służyć m.in. do określania masy dla obliczenia kar, jednak z żadnego z nich nie wynika, iż obliczenie masy całkowitej pojazdów wieloosiowych może odbyć się, tak jak w niniejszej sprawie przez sumowanie poszczególnych wyników pomiarów – tzn. nacisków na poszczególne osie.

W rezultacie uznać trzeba, że brak jednoznacznych uregulowań, z których wynikałoby, że możliwe jest ustalanie wagi całkowitej pojazdu wieloosiowego poprzez sumowanie wyników ważenia poszczególnych osi dokonanych przy pomocy jednej pary wag wyklucza uznanie za wystarczające przy nakładaniu kary pieniężnej wzięcie pod uwagę tylko takiego pomiaru. W tym miejscu zwrócić należy jednak uwagę, że w niniejszej sprawie oprócz tego wątpliwego dowodu – co do wagi kontrolowanego pojazdu - organy dysponowały również kwitem wagowym z ważenia pojazdu (szczegółowo opisanym w decyzji organu I instancji), wskazującym w każdym razie, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Ten dowód nie był kwestionowany przez skarżącego, i jakkolwiek ma rację Sąd I instancji, że przy jego pomocy nie da się potwierdzić parametru dotyczącego nacisku osi wielokrotnej to w tym wypadku mógł służyć ustaleniom dotyczącym przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, co podkreślono w decyzji organu I instancji.

Z tych wszystkich względów – uznając, że przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi wielokrotnej o ponad czterdzieści cztery procent zostało stwierdzone w sposób niewadliwy, na podstawie pomiarów w trakcie kontroli i nie można zarzucić organowi naruszenia prawa przy dokonywaniu pomiarów w tym zakresie, a przekroczenie rzeczywistej wagi całkowitej wykazano innym dowodem (kwitem wagowym) uzasadniało to nałożenie na skarżącego kary na podstawie art. 140 ab ust. 1 pkt 3 c p.r.d. W związku z tym za trafny należało uznać zarzut sformułowany w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej, gdyż Sąd I instancji nie uwzględniając, iż uchylenie decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy stwierdzono uchybienie prawa mające wpływ na wynik sprawy naruszył przepisy postępowania (w zw. z art. 64 ust. 1, art. 64d ust. 1 i art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d.) wymienione w tym zarzucie.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze, że istota sprawy została wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Skarga okazała się bezzasadna. Podkreślić trzeba, że skarżący stawiając organom zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. nie dostrzega, że zgodnie z art. 140 ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., tj. przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że po drodze publicznej realizowany był przejazd pojazdem nienormatywnym o parametrach wymiarowo – wagowych jak dla zezwolenia kategorii VII, trafnie zastosowały przepisy dotyczące odpowiedzialności jak za przejazd bez zezwolenia tej kategorii ( w tym art. 64 ust. 1 ,2, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 p.r.d.).

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 490). Koszty postępowania należne skarżącemu obejmują poniesione przez niego opłaty sądowe, tj. wpis od skargi kasacyjnej (225 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę (2400 zł) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.