Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 979/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 104 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 16 sierpnia 2006 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. D. pozwolenia na budowę i wykonanie robót budowlanych w zakresie przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego wraz z budową podziemnego garażu na posesji położonej przy ul. [...] w W., na działce nr ew. [...] z obrębu [...].

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] o warunkach zabudowy, kompletny oraz sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Ponadto, projekt budowlany zawiera: oświadczenie projektantów o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane), informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane), kopie uprawnień budowlanych i zaświadczeń projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono również analizę dotyczącą spełnienia wymogów w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia w odniesieniu do zabudowy istniejącej w rejonie rozbudowywanego budynku.

Organ wskazał, iż szereg zarzutów wobec projektowanej inwestycji zgłosił W. S. (właściciel sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...]), nie wyrażając zgody na usytuowanie okien w ścianie od strony jego działki oraz zarzucając, że linia zabudowy zostanie przesunięta o 7 m, co spowoduje zacienianie jego domu, przy czym działka inwestora zostanie zabudowana w ponad 60 %. W odniesieniu do tych zarzutów organ wyjaśnił, że budynek położony na nieruchomości przy ul. [...] jest skrajnym segmentem zabudowy szeregowej, usytuowanym pełną ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z nieruchomością przy ul. [...]. Okna, którym sprzeciwia się W. S., według przedłożonej dokumentacji zaprojektowano w elewacji południowej budynku, w odległości (mierzonej od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu okiennego ściany do granicy nieruchomości) wynoszącej 4,07 m, zatem zgodnie z wymogami przepisu § 12 ust. 1 pk 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).

Organ I instancji zauważył, że inwestycja nie spowoduje naruszenia prywatności sąsiada przez wgląd w jego okna, gdyż od strony projektowanych okien budynek W. S. nie posiada otworów okiennych. Linia zabudowy rozbudowywanego budynku pozostanie niezmieniona, ponieważ projekt przewiduje pozostawienie ściany frontowej budynku jako istniejącej. W tej samej odległości od granicy, co ściana istniejąca, pozostanie również projektowana ściana południowa budynku. Z tego względu, organ uznał zarzut przesunięcia linii zabudowy o 7 m za nieuzasadniony.

Organ stwierdził także, iż biorąc pod uwagę wzajemne położenie budynków przy ul. [...] i ul. [...] względem stron światła (budynek projektowany znajduje się po północnej stronie budynku [...]), a także usytuowanie okien w budynku przy ul. [...] (nie są zwrócone w stronę budynku inwestora), należy ocenić, że inwestycja nie ma wpływu na nasłonecznienie i dopływ światła dziennego, a także przesłanianie budynku przy ul. [...]. Ponadto, zgodnie z projektem budowlanym, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 36,08 %, co nie przekracza wartości 40 % ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...].

Od powyższej decyzji wniósł odwołanie W. S. Wskazał, iż usytuowanie okien w ścianie od strony jego działki spowoduje wgląd w jego życie osobiste, a rozbudowa budynku będzie skutkować znacznym zacienieniem.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2007 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ocenił, że kwestionowana decyzja, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych, została wydana po spełnieniu wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu zgodności projektu inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących usytuowania okien w elewacji przebudowywanego budynku, organ stwierdził, że odległość od krawędzi zewnętrznych otworów okiennych do granicy nieruchomości wynosi 4,07 m, co jest zgodne z przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w przepisach w/w rozporządzenia oraz w przepisach Prawa budowlanego nie ma wymogów dotyczących stopnia zacieniania całości budynków i zacieniania działek, ponieważ regulują one powyższą kwestię jedynie w odniesieniu do wnętrz lokali, normując problematykę zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych. Podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzając, że projektowany budynek nie ma wpływu na nasłonecznienie i dopływ światła dziennego, a także przysłanianie budynku przy ul. [...]. Wojewoda [...] nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego wielkości powierzchni zabudowy, gdyż jej wskaźnik w stosunku do powierzchni działki wynosi 36,08 %, co nie przekracza wartości 40 % ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. S. Zdaniem skarżącego, kwestionowana decyzja narusza jego prawa jako właściciela sąsiedniej nieruchomości, na której usytuowany jest przylegający do granicy działek dom mieszkalny, gdyż rozbudowa budynku znajdującego się na nieruchomości sąsiedniej - przez podwyższenie go o dodatkową kondygnację i usytuowanie okien w ścianie budynku od strony działki skarżącego - spowoduje ograniczenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń w jego budynku, całkowite zacienienie posesji oraz znaczne pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości ze względu na utratę prywatności. Skarżący zarzucił również, że w wyniku rozbudowy znaczna część działki inwestora zostanie zabudowana, przekraczając 30 % powierzchni. Ponadto zauważył, iż projektowany budynek będzie odbiegał wielkością od wysokości zabudowy w tym rejonie, co zaburzy symetrię architektoniczną zespołu domów.

W ocenie skarżącego, kwestionowana decyzja narusza przepisy § 12 ust. 4 pkt 2, § 13 ust. 1 i § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zw. dalej p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych w zakresie przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego wraz z budową podziemnego garażu.

Art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zakres dokumentacji, jaką należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, normuje szczegółowo przepis art. 33 ust. 2 cytowanej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że inwestor dołączył do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wymaganą dokumentację, w szczególności: 4 egzemplarze projektu budowlanego, stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Inwestor uzyskał również postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], uzgadniające pod względem konserwatorskim projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, a także decyzję [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], pozwalającą inwestorowi na prowadzenie robót budowlanych, polegających na przebudowie budynku wielorodzinnego na dom jednorodzinny oraz jego rozbudowę wraz z budową garażu podziemnego od strony północnej elewacji budynku przy ul. [...] w [...] – z treści której wynika, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na walory zabytkowej zabudowy [...] Historycznego, wpisanego jako układ przestrzenny do rejestru zabytków.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Obowiązek ten związany jest z regulacją zawartą w art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ sprawdza również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia.

Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym proponowana rozbudowa nie narusza funkcji terenu, nie wiąże się również z wyznaczeniem nowej linii zabudowy, nie zmienia krajobrazu urbanistycznego i nie będzie stanowiła dominanty w stosunku do otaczającej zabudowy.

Zarzuty podnoszone przez skarżącego, w szczególności dotyczące naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) - z uwagi na zaprojektowanie okien w elewacji przebudowywanego budynku - nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy. Odległość od krawędzi zewnętrznych kwestionowanych otworów okiennych ściany do granicy nieruchomości wynosi bowiem 4,07 m., co spełnia wymogi zawarte w § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m., w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, przy czym odległość od granicy mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów powyższego rozporządzenia dotyczących oświetlenia i nasłonecznienia, w szczególności § 13 ust. 1 w zw. z § 57 ust. 1 w/w rozporządzenia, gdyż z akt sprawy nie wynika, aby projektowany budynek wpływał na nasłonecznienie i dopływ światła dziennego, a także przesłanianie budynku przy ul. [...]., z tego podstawowego powodu, iż budynek skarżącego położony jest w stosunku do budynku będącego przedmiotem inwestycji od strony południowej, a zatem to budynek skarżącego może wpływać na nasłonecznienie budynku będącego przedmiotem inwestycji, a nie odwrotnie. W tym względzie zarzuty skarżącego są zatem całkowicie bezpodstawne. Skarżący podnosił dodatkowo, że zbliżenie budynków będzie powodowało znaczny dyskomfort użytkowanej na gabinet lekarski, części jego budynku położonej w przyziemiu, od strony nie graniczącej z inwestycją. Tego rodzaju zarzut pozostaje jednak poza kontrolą organu administracji publicznej, gdyż pozostaje bez związku z przedmiotem analiz organu, dla którego kryterium ocen stanowią przepisy obowiązującego prawa budowlanego, nie zaś ewentualne uciążliwości wynikające z zamieszkiwania w zabudowie miejskiej, jeżeli w procesie inwestycyjnym nie naruszono prawa.

W odniesieniu do zarzutu przekroczenia w związku z przedmiotową inwestycją dopuszczalnej powierzchni zabudowy należy zauważyć, iż decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] o warunkach zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki został określony jako ok. 40 %, natomiast wskaźnik ten dla planowanej inwestycji wynosi 36,08 %, co nie przekracza wartości ustalonej decyzją o warunkach zabudowy. Nie zasługuje także na uwzględnienie argumentacja, iż projektowany budynek będzie odbiegał wielkością od wysokości zabudowy w tym rejonie, co zaburzy symetrię architektoniczną zespołu domów w tym rejonie – z uzyskanego przez inwestora postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, oraz z decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] wynika bowiem, że inwestycja ta nie wpłynie negatywnie na wartości chronione z punktu widzenia konserwatorskiego, tj. walory zabytkowej zabudowy [...] Historycznego.

Należy wyjaśnić, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – obowiązek wydania przez organ decyzji wynika w tym przypadku wprost z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Z tego względu, wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 listopada 2003 r., sygn. akt SA/Sz 2207/2001). To inwestor decyduje o miejscu lokalizacji określonej inwestycji – jeśli projekt zamierzonej inwestycji jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z przepisami szczególnymi, organ architektoniczno budowlany nie może odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt SA/Bk 1537/2002).

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.