Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 651/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 41a ust. 1 pkt 1, art. 41b ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2336
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - tekst jedn.
article: art. 70 par 6
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 17 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 roku sprawy ze skargi G. P. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek od nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne rolników uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak; [...] Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego po rozpoznaniu wniosku G.P. z dnia [...] r. o umorzenie należności z tytułu odsetek za zwłokę, działając na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 10, art. 41a ust. 1 pkt 1 oraz art. 41b ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 299 ze zm.), umorzył należność z tytułu odsetek za I kwartał 2001 r. w wysokości 515 zł i odmówił umorzenia należności z tytułu odsetek za okres od II kwartału 2001 r. do II kwartału 2007 r. w wysokości 13 849 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 5 kwietnia 2019 r. G.P. wystąpiła do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu odsetek za zwłokę od zaległych składek na ubezpieczenie społeczne rolników, figurujących na koncie zmarłego męża - J.P. Podała, że na podstawie zaświadczenia wystawionego przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w P. z dnia 6 lutego 2019 r. obecna kwota zadłużenia byłego męża wynosi 23 173 50 zł. W związku z powyższym odwołując się do treści art. 41a ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników wniosła o umorzenie odsetek za zwłokę z uwagi na trudną (patową) sytuację życiową, w której się obecnie znajduje. Wskazała, że umorzenie odsetek za zwłokę od kwoty 23 173 50 zł umożliwi terminową spłatę pozostałej części zadłużenia. Wniosła o pozytywne rozpatrzenie wniosku.

W piśmie z dnia 15 kwietnia 2019 r. skierowanym do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego G.P. wnosząc o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległych składek na ubezpieczenie społeczne rolników, które figurują na koncie zmarłego męża J.P. wskazała, że obecnie znajduje się w ciężkiej i patowej sytuacji życiowej, została wobec niej orzeczona eksmisja i oczekuje na lokal socjalny. Podała, że jej mąż J.P. w 2012 r. wyzbył się swojego odrębnego gospodarstwa - w którym skarżąca mieszka wraz z synem R.P. i na które przez ponad 30 lat czyniła nakłady - przepisując to gospodarstwo na podstawie umowy dożywocia na rzecz kuzyna G.M., który wspólnie z żoną A.M. wystąpili o eksmisję. W dniu 21 czerwca 2016 r. sąd orzekł o eksmisji i przyznał lokal socjalny.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 29 kwietnia 2019 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego po rozpatrzeniu wniosku G.P. z dnia 5 kwietnia 2019 r., umorzył należność z tytułu odsetek za I kwartał 2001 r. w wysokości 515 zł i odmówił umorzenia należności z tytułu odsetek za okres od II kwartału 2001 r. do II kwartału 2007 r. w wysokości 13 849 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno - rentowego oraz składkowego może: odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty albo umorzyć w całości lub w części.

Ocenę sytuacji materialnej w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonano podczas wizytacji przeprowadzonej w dniu 15 kwietnia 2019 r. Analiza akt sprawy wykazała natomiast, że na dzień złożenia wniosku o umorzenie należności na koncie rozliczeniowym płatnika - J.P. figurowało zadłużenie za okres 2001.1 w kwocie 726,90 zł, w tym kwotę 515,00 zł stanowiły odsetki za zwłokę. Należność została zabezpieczona poprzez wpis hipoteki w księdze wieczystej. Do spłaty pozostały należności odpisane z uwagi na upływ okresu przedawnienia w łącznej kwocie 22 450,60 zł, w tym 13 849,00 zł stanowią odsetki naliczone do dnia przedawnienia. Kwoty należności odpisanych z uwagi na upływ okresu przedawnienia zostały zabezpieczone poprzez ustanowienie hipoteki. Mając na uwadze wszystkie okoliczności w sprawie oraz informacje pozyskane w trakcie wizytacji organ postanowił umorzyć odsetki za l kwartał 2001 r. w kwocie 515 zł. Odmawiając umorzenia pozostałych odsetek wzięto pod uwagę art. 41b ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, który stanowi, że przedawnieniu nie ulegają należności jeśli są zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia.

Na powyższą decyzję G.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazując, że zaskarżona decyzją jest dla niej krzywdząca i niezasadna. W uzasadnieniu podała, że obecnie znajduje się w ciężkiej sytuacji, którą wnikliwie przedstawiła i udokumentowała podczas wizytacji przeprowadzonej w dniu 15 kwietnia 2019 r. Podała, że zobowiązała się spłacić pozostałe zadłużenie (czyli kwotę 8 813,50 zł ), chociaż i tak spłata ww. kwoty, która nie powstała z jej winy będzie dużym obciążeniem finansowym.

W odpowiedzi na skargę Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wniósł o jej oddalanie wskazując, że zarzuty i argumentacja podniesiona w skardze są chybione i nie znajdują pokrycia w stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie kwestia odpowiedzialności skarżącej za ww. zaległości jest bezsprzeczna. Wskazane zaległości powstały bowiem z tytułu ubezpieczenia J.P. i G.P. Do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników zobowiązani byli oboje małżonkowie z uwagi na fakt, że gospodarstwo rolne nabyte zostało w 1987 r. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej. Podział majątku wspólnego dokonany pomiędzy małżonkami nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, ponieważ został dokonany w 2015 r., a zaległości dotyczą okresu od 2001 r. do 2007 r. Rozwód pomiędzy małżonkami został orzeczony dopiero w 2007 r. Ponadto wskazane powyżej zadłużenie dotyczy także G.P., ponieważ podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresach od 1 stycznia 1991 r. do 14 lipca 1993 r., od 29 grudnia 1995 r. do 31 grudnia 2006 r., w tym od 1 lutego 1998 r. do 30 września 2004 r. przy jednoczesnym prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej.

Pomimo rozdziału kont (czynność techniczna) od dnia 1 stycznia 2007 r. skarżąca nadal jest zobowiązana do spłaty należności figurujących na koncie nr 4963747 (do 2007 r.), które było wspólne dla niej i jej męża (z uwagi na podstawę objęcia obowiązkiem ubezpieczenia i posiadaniem wspólności ustawowej małżeńskiej).

Prowadząc postępowanie w zakresie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia organ rentowy dokonuje ustalenia przesłanek wynikających z art. 41 a ust. 1 pkt ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Są to ważny interes zainteresowanego, możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego. Rozpatrując powyższe przesłanki, organ rentowy nie znalazł jakiegokolwiek uzasadnienia dla możliwości umorzenia całości odsetek za zwłokę od zaległości składkowych. Umorzono część odsetek od należności głównej, co wyniknęło z okoliczności uwzględniających sytuację płatniczą i materialną skarżącej.

Ewentualny słuszny interes skarżącej w umorzeniu całości odsetek za zwłokę od zaległości składkowych nie może wyprzedzać społecznego interesu ogółu ubezpieczonych w ramach ubezpieczenia społecznego rolników. W przypadku umorzenia, które w ocenie organu rentowego w realiach niniejszej sprawy nie ma ugruntowanych podstaw faktycznych i prawnych, stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego, a co za tym idzie interes ubezpieczonych w tym systemie osób, doznałby niczym nieuzasadnionego uszczerbku.

Organ podkreślił, że powyższe należności są zabezpieczone hipoteką, co oznacza, że stosownie do treści art. 41 b ust. 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników nie ulegają przedawnieniu. W związku z powyższym nie mogą być przedmiotem umorzenia, gdyż są zabezpieczeniem rzeczowym ustanowionym na nieruchomości. Nie istnieje, w praktyce, zaległość odsetkowa w zakresie części (została odpisana), co do której odmówiono skarżącej umorzenia, gdyż nie jest to już zaległość osobista tj. co do osoby, ale wyłącznie rzeczowa.

Zgodnie z art. 41 a ust. 2 pkt 2 ustawy, można umorzyć należność z tytułu składek, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która m.in. zachodzi, gdy dłużnik zmarł, nie pozostawiając majątku, z którego można by dochodzić należności, i jednocześnie nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności. Przesłanki te, co prawda w zakresie umorzenia z urzędu, wyznaczają granice oceny rozstrzygnięcia o braku możliwości wyegzekwowania płatności zaległości składkowych. Tym samym na gruncie przedmiotowej sprawy, w aspekcie stanu faktycznego i prawnego, nie ma możliwości uwzględnienia żądania skarżącej o umorzeniu w całości odsetek za zwłokę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Nadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję sąd stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych niż wskazane w treści skargi

Przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie podjęte na podstawie art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników ( Dz.U. 2017.2336 j.t. – dalej zwanej usr). Zgodnie z powołaną regulacją, Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub w części.

Użyty w art. 41a ust. 1 pkt 1 usr zwrot "może" oznacza, że organ działa w ramach uznania administracyjnego i w przypadku stwierdzenia ważnego interesu strony, może przyznać/bądź nie wnioskowaną ulgę. Organowi służy w tym przypadku prawo wyboru rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (art. 7 kpa), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 kpa), a uzasadnienie decyzji winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 kpa.

Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek (w tym odsetek) unormowane w art. 41a ust. 1 pkt 1 usr, dotyczyć może tylko i wyłącznie należności istniejących, do których uiszczenia płatnik jest zobowiązany. Niedopuszczalne jest natomiast objęcie postępowaniem należności, które nie istniały bądź wygasły na skutek przedawnienia. W każdym przypadku przy rozpatrzeniu wniosku o umorzenie zaległych należności z tytułu składek niezbędne jest więc ustalenie ich wymagalności na dzień wydania decyzji. Ustalenia takie powinny być dokonane w pierwszej kolejności, jeszcze przed analizą wystąpienia przesłanek warunkujących dopuszczalność umorzenia zaległych należności. W świetle powyższego uznać trzeba, że tylko wobec faktycznie istniejących należności można wydać rozstrzygniecie merytoryczne, załatwiające sprawę co do istoty, a więc poprzez umorzenie należności lub odmowę jej umorzenia. Od tych bowiem ustaleń uzależniona jest późniejsza treść rozstrzygnięcia. Stwierdzenie przedawnienia należności uniemożliwia bowiem prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku o ich umorzenie i powoduje konieczność jego umorzenia z uwagi na bezprzedmiotowość.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania jest umorzenie należności z tytułu składek (w tym odsetek) na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od I kwartału 2001 r. do II kwartału 2007 r.

Stosownie do art. 41b ust. 1 w brzmieniu aktualnie obowiązującym, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 2-7. Zgodnie z ust. 2, nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia.

Zauważyć przy tym należy, że przepisy dotyczące przedawnienia składek na ubezpieczenie społeczne rolników zmieniały się na przestrzeni lat, a ponieważ zaskarżona decyzja obejmuje składki od I kwartału 2001 r. do II kwartału 2007 r. organ dokonując ustaleń dotyczących przedawnienia powinien sięgnąć do przepisów obowiązujących wówczas i przeanalizować je pod kątem przedawnienia składek i odsetek od nieuregulowanych składek z uwzględnieniem zdarzeń, które miały wpływ na bieg terminu przedawnienia. Takich ustaleń i rozważań w tym zakresie nie poczyniono w decyzji wydanej w tej sprawie.

Przypomnieć należy, że do dnia 2 maja 2004 r. kwestia przedawnienia należności wobec KRUS winna być przedmiotem rozważań z uwzględnieniem uregulowań odrębnych, gdyż zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 1 usr, w sprawach nie uregulowanych w ustawie zastosowanie znajdowały przepisy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, a ponadto do składek na ubezpieczenie stosowało się odpowiednio przepisy o zobowiązaniach podatkowych. Po wejściu w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), bieg terminu przedawnienia, w tym kwestia jego zawieszenia bądź przerwania, musiał być z kolei oceniany na gruncie art. 70 § 2-7 Ordynacji podatkowej. Zgodnie natomiast z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegały przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogły być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Z dniem 2 maja 2004 r., na mocy art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 9, poz. 873 ze zm.), do ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników wprowadzony został art. 41b. Zgodnie z ust. 1 tej jednostki redakcyjnej, w jej ówczesnym brzmieniu, należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 2-7.

W świetle art. 41b ust. 2 usr, nie ulegały przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogły być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Natomiast w art. 41b ust. 3-6 oraz ust. 8-9 usr uregulowano kwestie związane z biegiem terminu przedawnienia, w tym jego zawieszeniem bądź przerwaniem. Art. 41b ust. 1 usr został znowelizowany dnia 1 stycznia 2012 r. na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, zgodnie z którym zyskał on następujące brzmienie – "Należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 2-7". Jednocześnie w art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej postanowiono, że do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 41b ust. 1 ustawy wymienionej w art. 2 oraz w art. 24 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 11, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, o czym mowa już w art. 27 ust. 2, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ jednoznacznie stwierdził, że odmawiając umorzenia pozostałych odsetek wzięto pod uwagę art. 41b ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, który stanowi, że przedawnieniu nie ulegają należności jeśli są zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia.

Tymczasem, zdaniem Sądu, wykładnia art. 41b ust. 2 usr powinna zostać dokonana przez pryzmat zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 (Dz.U.2013.1313) zastrzeżeń konstytucyjnych dotyczących art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., stanowił: "nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki". Obecnie (tj. po zmianach dokonanych przez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw, (Dz.U. nr 169, poz. 1387, ze zm.), odpowiednikiem tego przepisu jest art. 70 § 8 wskazanej ustawy: "nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu". W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki. Można więc w tej sytuacji mówić o oczywistej niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP także art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w zakresie, o którym mowa w omawianym orzeczeniu Trybunału.

Oczywistość niezgodności ww. przepisu z Konstytucją RP oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału stanowią wystarczające przesłanki do odmowy zastosowania przez Sąd także przepisu art. 41b ust. 2 usr. Przepis ten objęty jest bowiem takimi samymi zastrzeżeniami, co do jego konstytucyjności, jak uregulowanie zawarte w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, czy obowiązujący do dnia 31 grudnia 2002 r. art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej.

Uwzględniając zatem stanowisko przedstawione w przywołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić, że w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmowany jest pogląd, że ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zobowiązań zabezpieczonych hipoteką, co oznacza, że termin przedawnienia należności biegnie na zasadach ogólnych. Zatem przepis art. 41b ust. 2 usr w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie może stanowić podstawy prawnej do ustalenia, że należności zabezpieczone hipoteką nie uległy przedawnieniu, a w konsekwencji także odsetki od tych należności (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1071/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Po 601/18, z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 25/19, wyrok WSA w Opolu z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Op 63/19, wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 172/19 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując uznać należy, że organ przyjmując błędną interpretację w świetle której przedawnieniu nie ulegają należności jeśli są zabezpieczone hipoteką, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie poczynił ustaleń, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji sporne zaległości zabezpieczone hipoteką nie uległy przedawnieniu, a tym samym czy istniał przedmiot sprawy administracyjnej. Okoliczności te wymagają wyjaśnienia w ponownym postępowaniu, w którym organ uwzględni wskazania płynące z uzasadnienia niniejszego wyroku i uwzględni przedstawioną ocenę prawną, zgodnie z dyspozycją art. 153 ppsa.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach nie orzekano, albowiem strona na postawie art. 239 § 1 pkt 1e ppsa, nie uiszczała kosztów sądowych.

bg