Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2090/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 1, art. 245 par 2 i art. 258 par 1 i par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2015 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Uczelnianej [...] w W. z dnia 9 października 2014 r. bez numeru w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne drugiego stopnia postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

J. D. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Uczelnianej [...] w W. z dnia [...] października 2014 r.

Z nadesłanego formularza PPF wynika, że wnioskodawca prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący wskazał, że dopiero od miesiąca uzyskuje stałe dochody, wcześniej pozostawał na utrzymaniu ojca. Wnioskodawca nie określił kwoty uzyskiwanych aktualnie dochodów, wskazał jedynie, że są one niezdefiniowane, natomiast dochody ojca określił jako "nieznane". Skarżący wskazał, że posiada oszczędności w wysokości 10.000 zł.

Ponieważ złożone przez skarżącego oświadczenie nie zawierało pełnych informacji co do jego aktualnej sytuacji finansowej, pismem Sądu z dnia 2 stycznia 2015 r. został on wezwany do uzupełnienia, w terminie 14 dni przedmiotowego wniosku poprzez:

a) nadesłanie dokumentu potwierdzającego wysokość dochodów uzyskiwanych przez jej ojca – T. D., w tym dochodów z wynajmu nieruchomości, o których mowa w rubryce 10 formularza PPF,

b) nadesłanie wyciągów z posiadanych przez skarżącego oraz jego ojca wszelkich rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz lokat terminowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie oświadczenia o nieposiadaniu rachunków bankowych,

c) udzielenie informacji czy skarżący posiada status osoby bezrobotnej, jeżeli tak – wezwać do nadesłania stosownego zaświadczenia w tym przedmiocie. W sytuacji nieposiadania statusu osoby bezrobotnej należy złożyć dokumenty potwierdzające wysokość uzyskiwanych przez skarżącego miesięcznie dochodów, w tym dochodów z tytułu umowy zlecenia,

d) złożenia oświadczenia, gdzie skarżący mieszka i czy z tego tytułu ponosi koszty, jeśli tak to w jakiej wysokości,

e) nadesłanie odpisów zeznań podatkowych skarżącego oraz jego ojca za 2013 r.,

f) udokumentowanego (w formie faktur, rachunków, dowodów wpłaty) spisu wydatków ponoszonych miesięcznie na niezbędne utrzymanie.

Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 8 stycznia 2015 r. (k. 32 akt sądowych). Tym samym termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął w dniu 22 stycznia 2015 r.

Skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał wezwania Sądu.

Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:

W postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały wyjaśnione podstawowe okoliczności dotyczące rzeczywistego stanu majątkowego skarżącego i jego możliwości płatniczych.

Informacje, do których udzielenia zobowiązano skarżącego, a które nadal pozostały niewyjaśnione miały istotny wpływ na merytoryczne rozpoznanie złożonego przez niego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, rzutując przede wszystkim na prawidłową ocenę jego sytuacji materialno – bytowej. Okoliczności te nie mogą stanowić domniemania ze strony zarówno referendarza sądowego jak i Sądu, zwłaszcza gdy mają stanowić podstawę udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych. Rodzi to obowiązek wszechstronnego ich wyjaśnienia, zwłaszcza gdy informacje udzielone przez osobę wnioskującą o przyznanie prawa pomocy budzą wątpliwości lub są rozbieżne z posiadanymi już przez Sąd, albo po prostu okazują się niewystarczające dla dokonania tej oceny.

W niniejszej sprawie skarżący wnioskował o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Warunkiem przyznania prawa pomocy w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.) jest wykazanie braku możliwości poniesienia przez skarżącego jakichkolwiek kosztów postępowania.

Nieudzielanie wymaganych informacji powoduje, iż brak jest możliwości ustalenia, czy skarżący spełnia tę przesłankę.

Prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, z czym związany jest ścisły rygoryzm. Jeżeli strona pomimo nie budzącej wątpliwości treści wezwania nie stosuje się do niego i nie udziela wymaganych informacji – do czego ma oczywiście prawo, musi się przez to liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami z tego tytułu.

Jak wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w urzędowym formularzu PPF oświadczenie skarżącego za niewystarczające dla dokonania oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych. Przedłożenie przez skarżącego żądanych dokumentów i oświadczeń pozwoliłoby nie tylko uzyskanie informacji o źródłach utrzymania skarżącego oraz ojca, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej skarżący się znajduje.

Wnioskodawca na skierowane do niego w dniu 2 stycznia 2015 r. wezwanie nie udzielił odpowiedzi. Za wystarczające dla merytorycznej oceny wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie mogą natomiast być uznać dane zawarte w formularzu wniosku. Okoliczności te powodują ostatecznie, iż brak jest podstaw aby przyjąć, że wnioskodawca uprawdopodobnił, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.

W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.