Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 388/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 200,  art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 87 ust. 1 pkt 1,  art. 92b
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) Protokolant specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. znak [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej jako organ, organ odwoławczy, DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej jako [...]UCS) z [...] r. znak [...], w przedmiocie wymierzenia G. B. będącego osobą zarządzającą transportem w spółce cywilnej A (dalej jako strona, skarżący) kary pieniężnej w kwocie [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. e, art. 87 ust. 1 pkt 1,

art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 a ust. 2, ust. 4 i ust. 8, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz Ip. 1.2 i Ip. 19 załącznika nr 4 do ustawy (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.), art. 2 pkt 5, art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia

21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L 300 str. 51 z dnia 14 listopada 2009 r. z późn. zm.).

Organ ustalił, że [...] r., funkcjonariusze [...]UCS przeprowadzili kontrolę dotyczącej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] (nr rejestracyjny [...]) oraz naczepy ciężarowej marki [...] (nr rejestracyjny [...]). Na okoliczność kontroli sporządzony został protokół kontroli drogowej znak: [...]. Przedmiotowym zespołem pojazdów dokonywany był przewóz drogowy towaru z Polski do Niemiec. Zgodnie z ustaleniami kontroli kierowca ww. zespołu pojazdów Z. S. nie posiadał przy sobie wypisu z licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy, lecz posiadał dwie sztuki licencji na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Ponadto stwierdzono brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas do mniej niż 30 minut, dwukrotnie.

Kierowca prowadzący pojazd podał podczas kontroli, że nie był świadomy przekroczenia tego czasu w poszczególnych dniach [...] i [...] r.,

w których miało dojść do tego naruszenia, jak również przekroczenia maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 8 minut.

Zawiadamiając stronę o wszczęciu postępowania organ pierwszej instancji wskazał na przepisy ustawy o transporcie drogowym pozwalające na zwolnienie

z odpowiedzialności zarządzającego transportem za naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu, tj. art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W zawiadomieniu wezwano również do wskazania okoliczności i przedstawienia dowodów, iż zostały spełnione warunki do nienadkładania kary pieniężnej w niniejszej sprawie.

Następnie pismem z [...] r. Naczelnik [...]UCS powiadomił stronę

o możliwości wypowiedzenia się odnośnie dowodów i materiałów zebranych podczas przeprowadzonego postępowania. Strona korzystając z tej możliwości wskazała za pośrednictwem swojego pełnomocnika, że kierowca posiadał przy sobie podczas kontroli oryginał licencji zamiast jego wypisu, ponieważ wcześniej w Niemczech został ów wypis zarekwirowany. Posługiwanie się oryginałem licencji spowodowane było zarekwirowaniem przez funkcjonariusza niemieckiej inspekcji drogowej wypisu, który kierowca samodzielnie i bez zgody kierownictwa spółki ofoliował. Strona wskazała, iż po zatrzymaniu wypisu z licencji przez organ niemiecki niezwłocznie wystąpiono do GITD o wydanie duplikatu.

Organ I instancji w swojej decyzji omówił przepisy ustawy o transporcie drogowym mające znaczenie dla niniejszej sprawy wskazując, iż organ stwierdzając naruszenie tych przepisów zobligowany jest do nałożenia kary i nie może od tego odstąpić wyjąwszy przypadki szczególne, które jednak w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Z tego względu organ nałożył na stronę karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisów określonych w załączniku nr 4 ustawy o transporcie drogowym za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji, za które zgodnie z pkt 1.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wymierzona została kara pieniężna

w wysokości [...] złotych oraz za brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, za które zgodnie z Ip. 19 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wymierzona została kara pieniężna w wysokości [...] złotych, przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: o czas do mniej niż 10 godzin, za które zgodnie z pkt 5.4. załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym wymierzona została kara pieniężna w wysokości [...] złotych (decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. z [...] r. znak: [...]), przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas do mniej niż 30 minut (dwukrotne), za które zgodnie z pkt 5.11. załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym wymierzona została kara pieniężna w wysokości 2 x [...] zł (decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. z [...] r. znak: [...]).

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania DIAS w zaskarżonej decyzji wskazał, że bezspornym w sprawie było, że strona jest osobą zarządzającą transportem

w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Dane te ustalono ponadto na podstawie wpisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego prowadzonego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Stosownie do powołanego powyżej art. 92a ust. 2. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Z kolei art. 92a ust. 4. stanowi, iż suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2 art. 92 a, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Wykaz tych naruszeń został określony w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92 a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym).

W ocenie organu do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa - wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

W ramach zarządzania operacjami transportowymi Strona powinna nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Tymczasem zarządzający w prowadzonym postępowaniu w żaden sposób nie wykazał, że podjął odpowiednie działania mające na celu zdyscyplinowanie kierowcy, które w efekcie przełożyłyby się na poprawę przestrzegania przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących w transporcie mających bezpośredni wpływ na przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wskazuje to na brak właściwego nadzoru i złą organizację pracy leżącą u podstaw nieprawidłowości. Stwierdzone w trakcie kontroli drogowej naruszenie powstało w wyniku nieprawidłowego zorganizowania pracy przez zarządzającego transportem. Osoba zarządzająca transportem miała tak zaplanować pracę kierowcy, aby ten nie przekraczał norm wynikających z obowiązujących regulacji prawnych. By kierowca właściwie wykonywał swoje obowiązki, zarządzający powinien wydawać mu odpowiednie polecenia oraz systematycznie kontrolować i sprawdzać jego pracę, by w odpowiedniej chwili zareagować na działania niezgodne z przepisami prawa w celu ich wyeliminowania. Osoba ta musi być w stanie sporządzać odpowiednie instrukcje dla kierowców oraz ustanowić odpowiednie procedury kontrolne w tym zakresie, które pozwolą jej wyegzekwować od kierowców obowiązek przestrzegania ustalonych w przedsiębiorstwie warunków i zasad postępowania. Miarą skutecznego nadzoru nie jest ilość przeprowadzonych szkoleń, lecz ich skuteczność w praktyce. Organ wskazał, że zarządzający powinien w taki sposób zorganizować i zaplanować pracę kierowcy, by w sposób faktyczny/realny przekładała się ona na przestrzeganie przez niego wymaganych przepisów, natomiast nabyte podczas przeprowadzonych szkoleń umiejętności - w połączeniu z właściwą organizacją i dyscypliną pracy - miały odzwierciedlenie w zachowaniu kierowcy podczas wykonywanych przewozów drogowych.

W zebranym materiale dowodowym nie znalazły się żadne dowody potwierdzające, iż kierowca regularnie przechodził wymagane ustawą o transporcie drogowym szkolenia. Należy wskazać, iż kierowca, który zostałby przeszkolony

z ustawy o transporcie drogowym byłby świadomy konsekwencji jakie wiążą się

z naruszeniem polegającym na przekraczaniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu oraz maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Odnośnie drugiego naruszenia dotyczącego niewyposażenia kierowcy w wypis z licencji organ podniósł, że okoliczność ta była bezsporna. DIAS nie uwzględnił przyczyn usprawiedliwiających posiadanie w pojeździe oryginału licencji zamiast wypisu z tej licencji. W ocenie organu obowiązkiem kierowcy było posiadanie i okazanie wypisu z licencji czy też zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy na żądanie uprawnionego organu kontroli - w myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Kierowca powinien natomiast zostać zaopatrzony we wszystkie wymagane i aktualne dokumenty przez zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie, na rzecz którego wykonywany jest przewóz rzeczy. Zarządzający rzeczywiście musi mieć świadomość spoczywających na nim obowiązków i konsekwencji za ich niewywiązywanie się. Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzone w trakcie kontroli drogowej naruszenie powstało

w wyniku nieprawidłowego zorganizowania pracy przez zarządzającego transportem.

W przedmiotowej sprawie, zarządzający transportem planując kilkudniową operację transportową powinien mieć wiedzę, że ma obowiązek wyposażenia kierowcy w ważne dokumenty. Tymczasem zarządzający transportem mając świadomość, iż wypis z licencji został zabrany przez niemieckie organu kontrolne,

z powodu jego ofoliowania, zlecił kierowcy wykonanie tego przewozu i wyposażył go w dwa oryginały licencji, czym naraził na sankcję nie tylko siebie ale pośrednio także tego kierowcę.

Zarządzający transportem powinien tak zaplanować trasę, aby umożliwić realizację całego przewozu z wypisem licencji dla danego pojazdu. W zawiązku z brakiem wskazania kiedy nastąpiło zabranie wypisu z licencji przez niemieckie organy kontrole organ odwoławczy nie może się ustosunkować do faktu czy zarządzający, będący jednocześnie wspólnikiem spółki cywilnej miał np. możliwość osobistego odbioru wypisu aktualnej licencji w organie wydającym i przekazania jej kierowcy.

W skardze do tutejszego Sądu skarżący zarzucił, że kara została na niego nałożona bezpodstawnie. Wyjaśnił kwestię posiadania przez kierowcę oryginału licencji zamiast wypisu z niej. Nadto wskazał, że stanowisko organu co do złej organizacji pracy jest niejasne.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi.

Dnia 6 lipca do Sądu wpłynęło pismo profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, w którym podniósł zarzut braku prawidłowego reprezentowania strony

w postępowaniu administracyjnym. Wskazał bowiem, że 1 sierpnia 2020 r. złożył do akt postępowania pełnomocnictwo upoważniające go do reprezentowania strony

w postępowaniu, a organ dalszą korespondencję doręczał nadal do strony

z pominięciem pełnomocnika. W taki sposób została doręczona również decyzja DIAS. Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonych decyzji i stwierdzenie nieważności postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione zarzuty okazały się słuszne.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. W myśl z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c ppsa, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wskazać należy, że ustalony w sprawie stan faktyczny był między stronami bezsporny. Co prawda skarżący podnosił w piśmie stanowiącym ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, że nie pamięta okoliczności kontroli, jednak organ w odpowiedzi powiadomił skarżącego, że kserokopia protokołu kontroli została mu doręczona wraz z zawiadomieniem

o wszczęciu postępowania. Nadto organ ponownie przesłał kopię protokołu kontroli wraz z załącznikami. Prawidłowo zatem organ ustalił przekroczenie czasu pracy kierowcy oraz to, że w samochodzie, którym wykonywano transport znajdował się oryginał licencji, a nie wypis z niej. Prawidłowość sporządzenia protokołu kontroli nie była kwestionowana, a i Sąd nie znalazł podstaw do tego, by protokół ten podważyć. Nie ulegało również wątpliwości, że skarżący jest osobą zarządzającą transportem. Ustalenia organu w tym zakresie były prawidłowe, potwierdzone stosownym dokumentem z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

Przystępując w pierwszej kolejności do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania prowadzących do naruszenia zasad prawidłowej reprezentacji strony podnieść należy, że rzeczywiście pełnomocnik strony dołączył do akt sprawy pełnomocnictwo 18 sierpnia 2020 r. Pełnomocnictwo upoważniało do reprezentowania strony w postępowaniu przed Naczelnikiem [...]UCS oraz organem II instancji i sądami administracyjnymi. W piśmie przewodnim odniósł się do sprawy wnosząc o przesłanie dokumentacji kontroli stanowiącej podstawę do prowadzenia postępowania wobec skarżącego. Domagał się również, by stosowna dokumentacja została przesłana na adres przedsiębiorcy. Organ pierwszej instancji od tej daty doręczał korespondencję na adres siedziby przedsiębiorcy do rąk ustanowionego pełnomocnika.

Z kolei DIAS korespondencję, w tym również decyzję, doręczał bezpośrednio do strony pomijając pełnomocnika. Organ dopuścił się zatem naruszenia przepisu art. 40 § 2 kpa zd. pierwsze, zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że na gruncie przepisów kpa nie można przyjąć, że decyzja doręczona stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a w szczególności, że tak doręczona decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego, Koncepcja wejścia decyzji do obrotu prawnego nie jest związana

z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, lecz

z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 sierpnia 2020 r., sygn.. akt I GSK 1049/20 – dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym decyzja DIAS weszła do obrotu prawnego, a strona w przewidzianym prawem terminie wniosła skargę do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 ppsa). Oznacza to, że niezależnie od treści zarzutów Sąd jest zobligowany zbadać zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w każdym jej aspekcie. Naruszenie przepisów postępowania nie miało zatem wpływu na wynik sprawy, ani też nie uniemożliwiło skarżącemu podjęcia działań, zmierzających do obrony jego praw w postępowaniu.

W toku postępowania odwoławczego organ nie zgromadził dodatkowego materiału dowodowego w sprawie, a korespondencja kierowana do strony

z pominięciem jej pełnomocnika dotyczyła wyłącznie zawiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz postanowienia o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy.

Przechodząc do kwestii przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie, to prawidłowo organ nałożył na stronę karę pieniężną,

o której mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym za naruszenia opisane w załączniku nr 4 do tej ustawy pod Ip. 19 tj. brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (kara pieniężna w kwocie [...] zł). Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zarządzający transportem, który naruszył obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. W załączniku tym w punkcie 19 wymieniono naruszenie polegające na braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceniach dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Słusznie organ uznał, że przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., str. 1). Przez transport drogowy ustawodawca rozumie krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy. Określenie to obejmuje również: każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 ustawy).

W art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca zdefiniował międzynarodowy transport drogowy jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy łub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym

i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Prawidłowo również organ przyjął, że nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w art. 3 ust. 1 tej ustawy.

Wprowadzenie odpowiedzialności osób zarządzających transportem

w założeniu nowelizacji ustawy o transporcie drogowym miało umożliwić osiągnięcie skuteczniejszego efektu prewencyjnego i zapobiegnie naruszaniu przepisów prawa przez ww. osoby, co przełoży się na zwiększenie poprawy konkurencyjności

w transporcie drogowym. Osoba ta jednak może uwolnić się od odpowiedzialności wówczas, gdy wykaże okoliczności wymienione w art. 92b pkt 1 lit. a-d ustawy

o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach

i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,

c) Umowy AETR,

d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Podstawą nałożenia kary w kwocie [...] zł było stwierdzone naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców. Skarżący jednak na żadnym etapie postępowania nie wykazał czynności, które przedsięwziął w celu zapewnienia realizacji wymienionych wyżej obowiązków. To osoba zrządzająca transportem jest zobowiązana do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1, jak i w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 3569/17). Tego obowiązku skarżący nie wykonał, zatem rozstrzygnięcie organu

w zakresie nałożenia kary za brak organizacji pracy kierowców, lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwych poleceń jest prawidłowe.

Nie ma jednak racji organ uznając, że doszło do naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w wypis z licencji, za które wymierzona została kara pieniężna w wysokości [...] zł. Organ nie kwestionował tego, że przedsiębiorca posiada ważną licencję. Zresztą w trakcie kontroli zostały okazane kontrolującym oryginały dwóch licencji. Organ jednak stwierdził, że skoro przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wymaga posiadania wypisu z licencji, to nie może go zastępować oryginał tejże licencji. Stanowisko to jednak jest niesłuszne. W ocenie Sądu posiadanie oryginału licencji zamiast jej wypisu w okolicznościach sprawy było usprawiedliwione. Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72) stanowi, że państwo członkowskie siedziby przewoźnika wydaje posiadaczowi oryginał licencji wspólnotowej, który jest przechowywany przez przewoźnika, oraz taką liczbę uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej, jaka odpowiada liczbie pojazdów, którymi dysponuje posiadacz licencji wspólnotowej, bez względu na to, czy stanowią one jego własność w całości, czy są w jego dyspozycji na podstawie umowy sprzedaży ratalnej, najmu lub leasingu. Przepis art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia zaś stanowi, że licencja wspólnotowa i jej uwierzytelnione wypisy z licencji wspólnotowej są zgodne ze wzorem określonym w załączniku II, który ustanawia również warunki dotyczące korzystania z niej. Analizując treść licencji i uwierzytelnionego wypisu z tejże licencji dojść należy do wniosku, że ich treść jest identyczna. A skoro tak, to posiadanie licencji zamiast wypisu z niej nie może być obwarowane karą pieniężną. Wyposażając zatem pojazd w licencję zamiast oryginału skarżący dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Miał ku temu podstawy, na które się powołał. Dokonana przez organ wykładnia tego przepisu prowadząca do wniosku, że posiadanie oryginału licencji nie usprawiedliwia braku w pojeździe jej wypisu jest nieprawidłowa.

Z tego względu dopatrując się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa. Jednocześnie podnieść należy, że organ wymierzył karę [...] zł stanowiącej sumę dwóch kar jednostkowych. Sąd nie miał zatem możliwości uchylenia decyzji jedynie w części dotyczącej kary w kwocie [...] zł.

Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na podstawie art. 200 ppsa a zw. z art. 205 § 2 ppsa. Zsądzona kwota obejmuje wpis sądowy [...] zł oraz [...] zł kosztów zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika ustalonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).