Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1076/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.6 ust.1 i 2, art.2, art.4 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2013r. A. L. wystąpił o zameldowanie na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w B. W swoim wniosku stwierdził, że w budynku tym zamieszkuje od września 2009r.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., poz. 993 z późn. zm.) orzekł o odmowie zameldowania A. L. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o zameldowanie nie zawierał potwierdzenia pobytu przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu. Ponieważ przedmiotowa nieruchomość stanowi własność K. i R. M. to te osoby były uprawnione do potwierdzenia takiego pobytu. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził okoliczność zamieszkiwania wnioskodawcy w spornym lokalu, na co wskazują zarówno przeprowadzone oględziny jak i treść zeznań świadków. Organ wskazał również, że w trakcie oględzin budynku pełnomocnik strony postępowania R. M. – H. M. złożył do akt sprawy kopię prawomocnego wyroku eksmisyjnego, nakazującego A. L. opuszczenie nieruchomości i jej opróżnienie z należących do niego rzeczy, ze wskazaniem, że nie przysługuje mu prawo do lokalu socjalnego. Pełnomocnik oświadczył ponadto, że w imieniu swojego mocodawcy nie wyraża zgody na dalsze zamieszkiwanie i zameldowanie A. L. w budynku, nadto w najbliższych dniach wystąpi do komornika o egzekucję wyroku eksmisyjnego. W toku dalszych czynności organ ustalił, że w toku postępowania ustalono, że na adres spornej nieruchomości nie została złożona deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jednakże z zebranych dowodów wynika, że A. L. posiada zawartą na czas nieokreślony umowę na zaopatrzenie w wodę oraz posiadał umowę na dostawę energii zawartą na czas określony, jednakże obecnie umowa ta już nie obowiązuje. Zdaniem organu nie ma wątpliwości co do tego, że wnioskodawca przebywa i zamieszkuje w przedmiotowym budynku, jednakże dokonując oceny charakteru jego pobytu istnieje wątpliwość co do jego stałego charakteru. Wprawdzie deklaruje on wolę pobytu stałego, jednakże w obliczu prawomocnego wyroku orzekającego eksmisję pobyt ten nie może zostać uznany jako zamieszkanie z zamiarem pobytu stałego. Zdaniem organu wnioskodawca zamieszkiwał w budynku w czasie, gdy był jeszcze jego współwłaścicielem i wtedy nie rejestrował tego pobytu, natomiast o zameldowanie wystąpił, gdy właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli już K. i R. M.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. L. W uzasadnieniu stwierdził, że oczekuje na termin rozprawy przeciwko pozwanym komornikom A. J. oraz E. S. Dodał, że w dniu [...] r. Sąd Rejonowy w B. uwzględnił zażalenie na postanowienie złożone w Prokuraturze Rejonowej w B. i obecnie oczekuje na pisemną odpowiedź. Do odwołania załączył kserokopie dokumentów, z których wynika, że wniósł do policji, prokuratury oraz sądu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez komorników wymienionych w niniejszym odwołaniu.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Zastępca Dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców [...] Urzędu Wojewódzkiego, z upoważnienia Wojewody [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 10 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przez ów zamiar należy rozumieć wolę stałego lub długotrwałego zamieszkiwania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Przy czym zamiar ten to nie tylko wola wewnętrzna, lecz również wola dająca się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Nadto wskazał, że organ administracji nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia woli osoby co do jej zamiaru, a czynnikiem obiektywnym, który należy wziąć pod uwagę przy badaniu zamiaru stałego przebywania jest w szczególności wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję względem osoby wnioskującej o zameldowanie. Nie sposób bowiem twierdzić, że osoba, w stosunku do której orzeczono wyrok eksmisyjny, może obiektywnie lokować w nim na czas stały swoje centrum interesów życiowych. Organ odwoławczy stwierdził również, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż brak było podstaw do zameldowania A. L. Zdaniem organu odwoławczego dla zameldowania osoby na pobyt stały niezbędne jest wykazanie stałości pobytu pod oznaczonym adresem, a elementu tego nie można dopatrzeć się w stosunku do wnioskodawcy. Nadto wyjaśnił, że zamiar stałego zamieszkiwania zostaje unicestwiony poprzez egzekucję wyroku orzekającego eksmisję. Zdaniem organu powyższe nie oznacza jednak, że w przypadku bezprawnego zajmowania lokalu zamiar ten nie może być wykluczony wcześniej, tj. przed zaistnieniem konieczności wykonania wyroku eksmisyjnego w drodze egzekucji. Dodatkowo wskazał, że w sytuacji pozostawienia w obrocie prawnym wyroku eksmisyjnego bez prawa do lokalu socjalnego, należy wykluczyć prawną możliwość odzyskania utraconego posiadania lokalu.

Pismem z dnia 16 lipca 2014r. od powyższej decyzji organu II instancji A. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W treści uzasadnienia wskazał, że jest czasowo zameldowany w spornej nieruchomości, natomiast w dniu 21 maja 2012r. została przez niego złożona skarga na czynności komornika przy Sądzie Rejonowym w B., która nie została rozpatrzona przez sąd. Ponownie opisał działania podejmowane przez komornika. Do skargi załączył szereg dokumentów związanych m.in. z prowadzoną przeciwko niemu egzekucją komorniczą.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

Mając na uwadze powyższe zasady Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowane postępowanie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dalej "ustawa". Ustawa ta określa pobyt stały jako zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1). Zgodnie z art. 5 ustawy osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego, przy czym w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego. Stosownie do art. 2 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy. Obowiązek ten polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego oraz wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy). Podkreślić trzeba, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i jest związane tylko z potwierdzeniem faktu zamieszkiwania pod danym adresem.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do zameldowania skarżącego w budynku przy ulicy [...] w B. Jak wynika bowiem z ugruntowanego orzecznictwa prawomocny wyrok orzekający eksmisję wiąże - na podstawie art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014, poz. 101) - nie tylko sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Orzekające w przedmiocie obowiązku meldunkowego organy, jak i sądy administracyjne nie są zatem uprawnione poddawać ocenie prawidłowości i zasadności wydanego wyroku orzekającego eksmisję (por. wyrok WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1103/14). Należy przy tym wyjaśnić, że jak słusznie podkreślił organ, o rzeczywistym zamiarze przebywania w określonym miejscu można mówić w aspekcie subiektywnym i obiektywnym. Strona subiektywna zamiaru stałego przebywania wyrażać się będzie w subiektywnych odczuciach osoby meldowanej, zaś strona obiektywna – w okolicznościach dotyczących rzeczywistej koncentracji życiowych interesów danej osoby, a także w okolicznościach całkowicie obiektywnych, niezależnych od woli stron postępowania.

W związku z powyższymi twierdzeniami czynnikiem obiektywnym, który w niniejszym przypadku należy wziąć od uwagę przy badaniu zamiaru stałego przebywania jest wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję. Nie sposób bowiem twierdzić, że osoba, w stosunku do której wydano wyrok eksmisyjny, może obiektywnie lokować na czas stały (czyli bez określonej na dzień wydawania decyzji meldunkowej granicy czasowej przebywania) swoje centrum interesów życiowych w miejscu, o którym wie, że będzie musiała je opuścić (por. wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt IV SA/Wr 488/14). Sąd pragnie również podkreślić element stałości w zamiarze przebywania, którego stwierdzenie jest konieczne do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie meldunku, a którego nie można dopatrzeć się w odniesieniu do osoby, która zostanie z danego miejsca usunięta w toku postępowania egzekucyjnego. Dlatego też trzeba zwrócić uwagę na fakt, iż zdarzenie polegające na eksmisji z lokalu dotychczas zajmowanego jest wprawdzie zdarzeniem przyszłym, ale zarazem pewnym, które w sposób wyraźny wyznacza granicę pobytu danej osoby pod oznaczonym adresem.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zawierały wady, które uzasadniałyby wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Nie stwierdzono bowiem naruszeń prawa materialnego ani przepisów postępowania, decydujących o konieczności uwzględnienia skargi zarówno na podstawie zarzutów w niej sformułowanych, jak i kontrolując decyzję zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że dla niniejszego postępowania bez znaczenia pozostaje fakt podnoszony przez skarżącego, który odnosi się do złożonej przez niego skargi na czynności komornika, ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia zbadania zgodności z prawem decyzji w sprawie odmowy wymeldowania. Badanie natomiast prawidłowości działań podejmowanych przez komorników należy do kognicji sądów powszechnych i nie ma wpływu na przebieg niniejszego postępowania.

Skoro więc zaskarżona decyzja nie zawiera wad, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. p.p.s.a., skargę należało oddalić. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.