Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 538/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. we W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., opisaną w osnowie niniejszego postanowienia.

Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a także może stać się realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego spółki.

Podniesiono, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie których nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowią – wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. – "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.).

Podkreślono ponadto, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów spółki. Wobec tego brak udzielenia tymczasowej ochrony z art. 61 p.p.s.a. może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki, nawet w postaci zaprzestania działalności gospodarczej. Zauważono, że sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna i nawet "nieznaczna" kara finansowa może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym, a nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Do wniosku został dołączony rachunek zysków i strat oraz sprawozdanie finansowe na dzień 31 grudnia 2014 r., z którego – jak wskazała strona – wynika, że spółka wypracowała zysk netto w wysokości [...] zł. Dokonując analizy przedłożonego sprawozdania finansowego (Rachunek Zysków i Strat) skarżąca wskazała na znaczące koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, które wyniosły łącznie [...] zł, a na które składały się: koszty operacyjne w postaci odpisów amortyzacyjnych (w wysokości [...] zł), zużycie materiałów i energii (w wysokości [...] zł), koszty związane z usługami obcymi (w wysokości [...] zł), oraz podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpieczenia społeczne i inne świadczeń. Zdaniem wnioskodawczyni, z zestawienia wynika, że ponosi ona koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa.

Dalej strona skarżąca podkreśliła, że w przypadku jakichkolwiek późniejszych postępowań egzekucyjnych wobec spółki, wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa ulegnie osłabieniu, co – w ocenie spółki – stanowi o realnym zagrożeniu jej sytuacji majątkowej, w oparciu chociażby o dotychczasowe funkcjonowanie na rynku gospodarczym. Opierając się na dalszej analizie finansowej przedsiębiorstwa, a w szczególności na strukturze aktywów i pasywów uwzględnionych bilansie finansowym sporządzonym na dzień 31 grudnia 2014 r., strona skarżąca zaznaczyła, że wyegzekwowanie kwot z tytułu kar pieniężnych, dochodzonych przez poszczególne organy podatkowe, wpłynie negatywnie na dalszą kondycję finansową przedsiębiorstwa oraz automatycznie ulegnie pogorszeniu dalsza jej prognoza strukturalna, która uniemożliwi Spółce uzyskanie chociażby obcego źródła finansowania. Ponadto, obciążenie "in plus" struktur pasywów spółki, w znacznej kwocie, wynoszącej łącznie [...] zł, realnie "unieruchomi" możliwości faktycznego funkcjonowania strony skarżącej. Biorąc pod uwagę wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa i obecne zobowiązania wynoszące [...] zł z tytułu innych zobowiązań finansowych oraz z tytułu dostaw i usług do 12 miesięcy wymagalności, wnioskodawczyni stwierdziła, że wyegzekwowanie wymienionych należności wobec spółki unieruchomi w sposób niezaprzeczalny jej dalszą egzystencję.

Wskazano również na mnogość postępowań toczących się przeciwko spółce w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. Na potwierdzenie tej okoliczności załączono plik uwierzytelnionych odpisów postanowień wszczynających postępowanie w tym przedmiocie. Podkreślono, że już jednostkowa kara może pociągnąć negatywne konsekwencje. Natomiast zbiorcze ujęcie tych kar ([...] zł, co stanowi siedmiokrotność rocznego zysku Spółki), ma zobrazować prawdopodobieństwo graniczące z pewnością powstania niemożliwych do odwrócenia skutków.

Podniesiono dodatkowo, że art. 61 § 3 p.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych. Podkreślono fakt, że dopiero zsumowanie kar przesądza o możliwości spowodowania poważnego oraz realnego zagrożenia dla bytu gospodarczego skarżącego. Na koniec wskazano, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi się odnosić do przyszłości, bowiem sama ocena stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/ 2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy bądź niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy więc ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, iż – uzasadniając swój wniosek – strona podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej spółki i ostatecznie – do jej upadłości. Dodatkowo podkreślono, że spółka ponosi duże koszty, opiewające na łączną kwotę 43.322.384,64 zł, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Na poparcie powołanych twierdzeń przedłożono rachunek zysków i strat za okres 29 sierpnia 2013 r. – 31 grudnia 2014 r., sprawozdanie na dzień 31 grudnia 2014 r., wskazując ponadto sygnatury spraw, w których wszczęto postępowania o wymierzenie stronie skarżącej kar pieniężnych.

W ocenie Sądu, przedłożone przez spółkę dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat (za okres 29 sierpnia 2013 r. – 31 grudnia 2014 r.) wynika bowiem, że strona – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie [...] zł, zaś zysk w wysokości [...] zł.

W tej sytuacji, zarówno liczba wszczętych przez spółkę procesów sądowych, jak i łączna kwota kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej co najmniej [...] zł. z tytułu nałożonych na spółkę kar pieniężnych. Sam fakt, że kwota ta przekracza roczny zysk spółki, który osiągnęła w 2014 r., bez wykazania, jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych strony, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki, tym bardziej że skarżąca zamknęła przecież 2014 rok dodatnim wynikiem finansowym i nie nadmieniła by utraciła płynność finansową, a wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą (tak też NSA w postanowieniu z dnia 8 lipca 2015 r., I GZ 397/15). Poza wspomnianą dokumentacją, wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą – aktualną (co wymaga dodatkowego podkreślenia Sądu – sytuację finansową (np. wyciągów z rachunków bankowych).

Wypada nadto podkreślić, iż spółka winna liczyć się z okolicznością, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach strony zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym określona w art. 61 p.p.s.a..

Reasumując stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.