Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1292/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: § 8 ust. 9, § 9
journal: Dz.U. 2000 nr 79 poz 898
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia del. NSA Jacek Hyla /spr./ Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1565/10 w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1565/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Ostateczna decyzja w sprawie cofnięcia T.K. pozwolenia na broń została wydana w sytuacji wydania wobec niego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, że nie posiada on zdolności do dysponowania bronią. Organ wskazał, że negatywne dla strony ostateczne orzeczenie lekarskie jest niepodważalne i organy Policji nie mogą dokonywać jego dalszej oceny, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza udowodnić posiadacz pozwolenia na broń, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

Stwierdzono także, że postępowanie karne toczące się wobec T.K. zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...], umarzającym warunkowo postępowanie karne wskutek przyjęcia przez sąd, że dopuścił się on tylko mniejszej wagi przestępstwa przeciwko mieniu, tj. czynu z art. 286 § 3 kk. Organ, wskazał, że warunkowe umorzenie postępowania karnego nie wiąże organów Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych podstaw cofnięcia pozwolenia na broń a zastosowanie tej instytucji prawa karnego nie oznacza, że nie doszło do przestępstwa. Wprost przeciwnie - jest związane z ustaleniem winy, choć nieznacznej, jego sprawcy oraz możliwości pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej, a także niebudzących wątpliwości okoliczności popełnienia czynu. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania, bowiem organ je prowadzący nie orzeka w kwestii winy i ewentualnej odpowiedzialności karnej posiadacza pozwolenia na broń za zarzucane mu czyny bezprawne. Choć więc strona nie została skazana za popełnione przestępstwo przeciwko mieniu, to jednak dodatkowe okoliczności świadczą, iż jej postępowanie uzasadnia obawę możliwości użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Strona bowiem nie zna ciążących na posiadaczu pozwolenia na broń obowiązków (nie zawiadomiła organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, co stanowi odrębną podstawę cofnięcia jej pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji zgodził się także ze stanowiskiem organu I instancji, zgodnie z którym wobec strony należało zastosować dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji z uwagi na niewykonanie obowiązku określonego w art. 26 ustawy o broni i amunicji, tj. pisemnego zawiadomienia w terminie 14 dni właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. Z akt sprawy bowiem bezsprzecznie wynika, że po uzyskaniu pozwolenia na broń w 1998 r. już pod rządami ustawy o broni i amunicji z 1999 r., tj. od dnia 26 sierpnia 2004 r., strona zmieniła miejsce stałego pobytu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T.K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

Organowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 66 § 1 k.k., polegające na błędnym przyjęciu, że wydane wobec skarżącego orzeczenie w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania karnego stanowi dostateczną przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń palną. Zarzucił ponadto naruszenie prawa materialnego w postaci uchybienia § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, poprzez przyjęcie, że orzeczenie lekarskie nr [...] ma charakter ostateczny, podczas gdy zostało ono wydane w wyniku badań wykonanych z rażącym naruszeniem art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, co podważa możliwość przypisania mu waloru miarodajności i przymiotu ostateczności.

Wskazał również na naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie ustaleń w zakresie prawidłowości przeprowadzenia odwoławczych badań lekarskich skarżącego, a także nierozważenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i niedokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które uzasadniałyby zaskarżoną decyzję oraz niewskazanie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Dostęp do broni palnej jest ściśle reglamentowany. Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jest to warunek w dużej części uznaniowy. W ocenie Sądu w świetle powołanego przez organ wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący dopuścił się czynu z art. 286 § 3 kk, czyli przestępstwa mniejszej wagi polegającego na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a zatem przestępstwa przeciwko mieniu. Skarżący podnosi, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie może być uznany za tożsamy z wyrokiem skazującym ani też nie wywołuje skutków prawnych, jakie przepisy prawa wiążą z takim wyrokiem. Jednakże okoliczność ta nie oznacza, że popełnienie takiego czynu jest wyłączone spod oceny organu z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

Skoro bowiem istnienie obawy, o której w powołanym przepisie mowa, uzasadnia nawet toczące się postępowanie o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu to, zdaniem Sądu, przyjąć należy, że tym bardziej uzasadnieniem dla przyjęcia istnienia takiej obawy jest orzeczenie, niebędące wprawdzie wyrokiem skazującym, jednak uznające winę oskarżonego. Nie ma zatem, w ocenie Sądu, uzasadnienia dla swoistego premiowania osób, które popełniły przestępstwo wymienione w powyższym katalogu, a nie zostały skazane z uwagi na stwierdzenie przez sąd karny przesłanek do warunkowego umorzenia postępowania. Z tego zatem powodu, że w sprawie karnej nie doszło do wydania wyroku skazującego nie można okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu z art. 286 § 3 k.k. pominąć i uznać, że dla oceny, czy istnieje obawa w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, ta okoliczność pozostaje bez istotnego znaczenia.

Dodatkowo Sąd wskazał, że pozytywna prognoza co do zachowań skarżącego, na którą powoływał się on w uzasadnieniu skargi, skutkująca wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, została poczyniona przez sąd karny wyłącznie na użytek tego postępowania i dokonana przez pryzmat przesłanek określonych w art. 66 § 1 k.k. Natomiast ocena z punktu widzenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy jest oceną odrębną, do której dokonania zobligowany jest właściwy organ Policji na podstawie własnych ustaleń faktycznych. Dokonanie takich ustaleń, nienawiązujących do prognozy sądu karnego, nie przesądza o ich wadliwości. Organy uzasadniły swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie bez uchybienia przepisom procesowym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, odwołując się do materiału dowodowego, który był, zdaniem Sądu, wystarczający do wydania decyzji z powołaniem na przesłankę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Sąd stwierdził, że T.K. należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i w związku z tym organy Policji stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofnęły mu pozwolenie na broń również z tej przyczyny. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne mogą wydawać, zgodnie z przepisami ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.), wyłącznie lekarze i psycholodzy upoważnieni do przeprowadzenia badań osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie. Sąd wskazał nadto, że orzeczenia lekarskie i psychologiczne wiążą organy w zakresie ustalenia przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń i nie podlegają dalszej weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń.

W ocenie Sądu okoliczność dotycząca psychofizycznej zdolności skarżącego do posiadania broni została udowodniona przez organ w sposób prawem określony, tj. ostatecznym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym, że skarżący nie powinien dysponować bronią, ponieważ należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo Sąd wskazał, że fakt, iż posiadając pozwolenie na broń skarżący nie wywiązywał się z obowiązku, jaki nakładał na niego przepis art. 26 ustawy o broni i amunicji, tj. obowiązku informowania organów Policji o każdorazowej zmianie miejsca stałego pobytu świadczy, co słusznie podniósł organ odwoławczy, o jego lekceważącym stosunku do przepisów ustawy o broni i amunicji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.K. zaskarżając wyrok w całości.

Wyrokowi sądu I instancji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 66 § 1 k.k., polegające na błędnym przyjęciu, że wydane wobec skarżącego orzeczenie w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania karnego, stanowi dostateczną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń palną;

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię w postaci uchybienia §8 ust 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń w związku z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wydane w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie nr [...] nie może podlegać weryfikacji przez organy procesowe.

W uzasadnieniu skarżący wskazał ustosunkowując się do dokonanej przez WSA oceny charakteru karnoprawnego rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania, że należy zwrócić uwagę, iż nie powinno być one traktowane jako rodzaj skazania nie tylko dlatego, że "w orzeczeniu o warunkowym umorzeniu postępowania nie dochodzi do "stwierdzenia winy", o jakim stanowi art. 42 ust. 3 Konstytucji, ale przede wszystkim z tego powodu, że takie rozstrzygnięcie ma, jak sama nazwa wskazuje, charakter niedefinitywny, w tym znaczeniu, że w przypadku podjęcia postępowania warunkowo umorzonego, w równym stopniu może zapaść tak orzeczenie skazujące, jak i uniewinniające lub umarzające postępowanie.

Taka sytuacja prowadzić powinna do konkluzji, że organ administracji powołując się na ogólną podstawę z art. 15 ust 1 pkt ustawy o broni i amunicji w postaci istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nawet w razie wcześniejszego wydania wobec zainteresowanego przez sąd powszechny orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego, nie jest zwolniony od samodzielnego dokonania stanowczych ustaleń faktycznych co do przebiegu problemowego zdarzenia i roli jakiej odegrał w nim zainteresowany, aby następnie dokonać oceny tego zachowania przez pryzmat art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Tymczasem w ocenie skarżącego, w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organy Policji nie dokonały własnych ustaleń co do czynu zarzucanego zainteresowanemu w procesie karnym, zamiast tego opierając swoje decyzje na samym istnieniu wyroku Sądu Rejonowego w C. o warunkowym umorzeniu postępowanie, co zdaniem skarżącego nie pozwala zgodzić się z wyrażoną przez WSA oceną, że stan taki w dostatecznym stopniu uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń palną, potwierdzając obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Niezależnie od powyższego kluczową kwestią, zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie stanowi problem granic kontroli procesowej w odniesieniu do orzeczeń lekarskich wydawanych w oparciu Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Skarżący podniósł, że w toku badań w Instytucie [...], przeprowadzający je lekarz uprawniony nie udzielił zainteresowanemu żadnych informacji, w szczególności nie podał co i w jaki sposób będzie badane, ani też jakie wyniki można uznać za prawidłowe i jakie kryterium w tym zakresie będzie stosowane, co stanowiło rażące naruszenie art. 31 ust 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

W ocenie skarżącego badania wykonane zostały przez osoby nie posiadające odpowiednich kompetencji, zaś wynik tychże badań w sposób zasadniczy rzutował na treść ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Zdaniem skarżącego zostało ono wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów, co wyklucza możliwość przydania mu waloru miarodajności i przymiotu ostateczności, w rozumieniu § 8 ust 9 Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. W ocenie skarżącego wykluczenie możliwości weryfikowania przebiegu badań w toku postępowania administracyjnego, wobec niemożności zainicjowania kontroli ich przebiegu na drodze sądowej i bezwzględnie wiążącego charakteru, byłoby w istocie równoznaczne z założeniem, że to orzeczenie lekarza uprawnionego w powiązaniu z pozostającą poza jakąkolwiek możliwością weryfikacji opinią konsultanta, może być przesądzające dla utraty przez stronę prawa do pozwolenia na broń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cytowaną dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie opierała się na uzasadnionych podstawach.

W dacie orzekania przez organy administracji przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst. jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 52 poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą stanowił, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten stanowił zatem samoistną podstawę prawną orzeczenia w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń.

Zaskarżona zaś do sądu I instancji decyzja administracyjna dotyczyła natomiast cofnięcia pozwolenia na broń. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie był zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowił, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W sprawie zakończonej zaskarżoną do sądu I instancji decyzją stosowano zatem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jedynie w ramach odesłania jakiego dokonuje doń przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Poprawnie zatem sformułowany zarzut skargi kasacyjnej zmierzający do wykazania, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy został zastosowany wobec skarżącego wadliwie, gdyż nie doszło do zrealizowania się wobec niego przesłanek w nim określonych, powinien obejmować omawiany przepis w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Niezależnie jednak od powołanej powyżej usterki zarzut powyższy uznać należy za nieusprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z dnia 18 listopada 2009r. sygn. akt II OPS 4/09 publ. ONSAiWSA 1/2010 poz. 5) wskazał, że użycie w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Skoro w dacie orzekania przez organ już sytuacja toczącego się postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu przesądzała z woli ustawodawcy o tym, że zachodził stan uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to tym bardziej stan takiej obawy (w rozumieniu omawianego przepisu) występował w stosunku do osoby wobec której postepowanie warunkowo umorzono. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 66 §1 k.k. jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania jest brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia zarzucanego czynu. Wobec osoby, co do której popełnienie czynu byłoby wątpliwe nie byłoby możliwości zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Cel omawianej regulacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy to doprowadzenie do tego, by z prawa do dysponowania bronią nie mogły korzystać osoby, które popełniły przestępstwo z kategorii określonych w tym przepisie, a nawet te, co do których zachodzi podejrzenie popełnienia takiego przestępstwa - wobec których prowadzone jest postępowanie karne.

Odnosząc się natomiast do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego mocy wiążącej orzeczeń lekarskich wydanych na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. 79 poz. 898 ze zm.), wskazać należy, że obowiązujące przepisy ustawy o broni i amunicji i przepisy wykonawcze do tej ustawy powierzają dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie wyłącznie upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Szczególny tryb postępowania przewidziany w rozporządzeniu przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Ta regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Zatem ostateczne, zgodnie z §8 ust. 9 rozporządzenia orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2005r. sygn. akt OSK 1273/04) . Podkreślić należy, że zgodnie z przepisami rozporządzenia to lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie i jedynie to, czy orzeczenie wydane zostało przez upoważnioną do tego osobę podlega badaniu przez organy administracji. Okoliczności związane ze sposobem wykonywania badań lekarskich mogą natomiast podlegać jedynie kontroli wojewody na zasadach określonych w §9 rozporządzenia.

Prawo do posiadania broni jest w polskim systemie prawa ściśle reglamentowane w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP (por. cytowana wyżej uchwała składu 7 sędziów NSA w sprawie II OPS 4/09 publ. ONSAiWSA 1/2010 poz. 5). Dlatego też za dopuszczalne uznać należy ograniczenie badania okoliczności faktycznych w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń z powodu przeciwskazań medycznych, do kontroli, czy stosowne orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza uprawnionego i czy jest ono ostateczne, zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego.

W tym stanie sprawy, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.