Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1227/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3 w zw. z  art. 105  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18,  art. 64e par. 2  pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi A S.A. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie dotyczącej odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy), działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 104 oraz144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1 i art. 18, art. 23 § 1, § 4 pkt. 1 i art. 64e § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2018r., poz. 1314 ze zm., dalej: u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia A S.A. w B. (następca prawny B, dalej: Spółka, zobowiązana, skarżąca) umorzył postępowanie odwoławcze.

2. Dotychczasowy przebieg postepowania.

2.1.Pismem z dnia 16 września 2016 r. zobowiązana wniosła o zwrot kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł wraz z odsetkami, pobranych od Spółki w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia z [...] i [...] r. nr od [...] do [...].

Uzasadniając przedmiotowy wniosek przywołała wyrok z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją przepisów u.p.e.a., w zakresie w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłaty za czynności egzekucyjne oraz maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej. Spółka złożyła również skargę o wznowienie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów egzekucyjnych.

Pismem z dnia 4 października 2016 r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: organ egzekucyjny) wezwał o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie czy wniosek o zwrot kosztów egzekucyjnych należy uznać za żądanie wynikające ze skargi o wznowienie postępowania z dnia 16 września 2016 r.

W odpowiedzi na wezwanie zobowiązana wskazała, że jej pismo należy uznać za wniosek umorzenie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e u.p.e.a. ze względu na interes publiczny odrębny od wniosku o wznowienie postępowania z dnia 16 września 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 16 września 2016 r. o zwrot kosztów egzekucyjnych, wskazując, że wniosek został złożony po terminie o jakim mowa w art. 64c § 6a u.p.e.a. Rozstrzygnięcie to organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że zobowiązana we wniosku stwierdziła, że wywodzi swoje roszczenie z art. 64e u.p.e.a. Z uwagi na brak zastosowania przez organ egzekucyjny powyższego przepisu nie dokonał on oceny możliwości jego zastosowania, stąd też naruszył art. 7, art. 8 art.. 77 i art. 80 k.p.a.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania egzekucyjnego. Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie organ odwoławczy postanowieniem także z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Następnie postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny odmówił wznowienia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r. Postanowienie to zostało przez Spółkę zaskarżone do tutejszego Sądu.

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. I SA/Gl 964/17 tutejszy Sąd oddalił skargę Spółki na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie wznowienia postępowania. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r. II FSK 1384/18, uchylił zaskarżony wyrok w całości, uchylił w całości postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie organy egzekucyjnego z dnia [...] r.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej, organ egzekucyjny postanowieniem [...] r. ponownie uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. ponownie odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł.

W wyniku rozpoznania zażalenia spółki na powyższe postanowienie uchylił zaskarżone postanowieni i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Następnie organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] z [...] r. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych.

W żaleniu na ww. postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 80 Kpa poprzez dokonanie błędnej analizy stanu faktycznego sprawy, skutkującej stwierdzeniem braku istnienia przesłanek do umorzenia kosztów egzekucyjnych; 2) art. 64e § 1 w zw. z art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. poprzez brak umorzenia kosztów egzekucyjnych, pomimo iż wystąpiły ku temu przesłanki, tj. przemawia za tym ważny interes publiczny.

W związku z powyższym, wniesiono o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy.

Zdaniem Spółki skoro przepisy dotyczące ustalania wysokości kosztów egzekucyjnych uznane zostały za niezgodne z Konstytucją RP, a jednocześnie przepisy te stanowiły podstawę obciążenia ustalonymi w sposób niezgodny z Konstytucją RP - kosztami egzekucyjnymi, to dojść należało do wniosku, że w sprawie występuje ważny interes publiczny przemawiający, w świetle przepisu art. 64e § 1 w zw. z art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a., za umorzeniem nałożonych kosztów egzekucyjnych, a w rezultacie dokonanie ich zwrotu. Ważny interes publiczny, o którym mowa w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. przejawia się m.in. w konieczności respektowania orzecznictwa Trybunału, a także jednolitego traktowania podmiotów, które znalazły się w analogicznej sytuacji. W konsekwencji stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu uznać należy za wydane z naruszeniem zasady uznania administracyjnego. Organ nie wziął pod uwagę wyroku Trybunału Konstytucyjnego (wyroki WSA w Gliwicach z dnia 19.09.2018 r., sygn. akt I SA/Gl 760/18 i z dnia 26.05.2020 r., sygn. akt I SA/Gl 523/20)

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. jako organ egzekucyjny wznowił postępowanie egzekucyjne, przeprowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r., nr [...], [...], [...], [...] oraz z dnia [...] r. o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] dot. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r., wystawionych przez Burmistrza Gminy i Miasta C., w toku którego pobrano sporne koszty egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ ten określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł, powstałe w postępowaniu egzekucyjnym, przeprowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Postanowienie to zostało przez Spółkę zaskarżone.

Postanowieniem z [...] r. o nr [...] Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z [...] r., wskazując na wstępie, że na mocy § 3 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (Dz. U z 2020 r. poz. 2444), Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i postępowania zabezpieczającego na podstawie rozporządzenia o którym mowa w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, wstępuje w prawa i obowiązku organu egzekucyjnego właściwego do dnia 31 grudnia 2020 r. Tym samym z dniem 1.01.2021 r. w niniejszej sprawie właściwym organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B..

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, że z dniem 20.02.2021 r. na mocy art. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1553) weszły w życie nowe przepisy regulujące kwestię ustalania kosztów egzekucyjnych. Co istotne, zmiana tych przepisów dokonana została celem realizacji wytycznych, zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, a dotyczących braku określenia w ustawie górnej granicy opłaty, o której mowa wart. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, a fakt ten legł u podstaw złożenia przez Państwa wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, w którym upatrywaliście interesu publicznego. Zatem odpadła przesłanka, w oparciu o którą zgłosiliście Państwo żądanie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Zatem postępowanie w sprawie umorzenia kosztów w oparciu o tę przesłankę stało się bezprzedmiotowe. Tym bardziej, że równolegle do niniejszego postępowania tut. organ prowadził postępowanie w sprawie określenia kosztów egzekucyjnych, których podstawę stanowił również wniosek oparty o niekonstytucyjność przepisów będących podstawą pobrania od Państwa kosztów egzekucyjnych. Postępowanie to zakończyło się wydaniem [...] r. rozstrzygnięcia o nr [...].

W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 7 lipca 1988 r., IV SA 451/88). Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 grudnia 1999 r., IV SA 2079/97, organ administracyjny I instancji stosuje przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu wydania przezeń decyzji; organ odwoławczy powinien z kolei ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji odwoławczej. Oznacza to, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Organ odwoławczy orzeka bowiem w sposób merytoryczny. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że wydając niniejsze postanowienie tut. organ obowiązany jest uwzględnić zmiany opisanego wyżej stanu prawnego, co sprawia, że postępowanie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych w oparciu o przesłankę interesu publicznego, przejawiającego się w niekonstytucyjności przepisów dotyczących braku określenia w ustawie górnej granicy opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej jest niedopuszczalne, inaczej mówiąc - bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie administracyjne stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z tą drugą sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.

3.1.W skardze Spółka, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową, według norm prawem przepisanych, zarzuciła naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 64e § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a. poprzez stwierdzenie, że nowelizacja art. 64 u.p.e.a., która weszła w życie 20 lutego 2021 r. (tj. po niemal pięciu latach od złożenia przez Spółkę wniosku o umorzenie kosztów oraz po upływie niemal 7 lat od wyegzekwowania od Spółki kosztów w wysokości określonej na podstawie niekonstytucyjnych przepisów) wyłącza możliwość stwierdzenia istnienia przestanki w postaci ważnego interesu publicznego przemawiającej za umorzeniem Spółce kosztów egzekucyjnych, co jest równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych i koniecznością jego umorzenia podczas gdy wprowadzenie nowelizacji u.p.e.a. nie doprowadziło sytuacji prawnej Spółki do stanu zgodności ź wyrokiem TK z dnia 28 czerwca 2016 r. SK 31/14 i nie wyklucza stwierdzenia istnienia przesłanki ważnego interesu publicznego w przedmiotowej sprawie

W uzasadnieniu Spółka podniosła, że nie sposób podzielić poglądu, iż sam fakt wejścia w życie nowelizacji skutkującej doprowadzeniem treści art. 64 u.p.e.a. do stanu konstytucyjności, jest bezwzględną okolicznością przesądzającą o tym, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu publicznego, która umożliwiałaby umorzenie kosztów egzekucyjnych.

W ocenie Spółki stwierdzenie przez Dyrektora, iż nowelizacja przepisów u.p.e.a. skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, ponieważ przepisy u.p.e.a. stanowiące podstawę określenia Spółce wysokości kosztów egzekucyjnych od dnia 20 lutego 2021 r. (czyli po niemal pięciu latach od wniesienia przez Spółkę wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, które zostały od niej pobrane w wysokości określonej na podstawie przepisów w niekonstytucyjnym brzmieniu) stały się konstytucyjne, jest w ocenie Spółki przejawem wybiórczego rozumienia przesłanki interesu publicznego. Zdaniem Spółki, okoliczności niniejszej sprawy (tj. przede wszystkim fakt iż koszty egzekucyjne, o których umorzenie wystąpiła Spółka, zostały pobrane w oparciu o niekonstytucyjne przepisy), bez względu na nowelizację przepisów u.p.e.a., przemawiają za tym, że nie można zgodzić się z poglądem Dyrektora, iż przesłanka ważnego interesu publicznego, przejawiającego się m.in. w

konieczności respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, przestała istnieć i w związku z tym konieczne jest umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Na marginesie Spółka zauważyła, że wnosi niniejszą skargę z tzw. ostrożności procesowej, w celu zabezpieczenia możliwości doprowadzenia sytuacji Spółki do stanu zgodności ze standardami wynikającymi z wyroku TK z dnia 28 czerwca 2016r. SK 31/14. W równolegle toczącym się postępowaniu w przedmiocie wysokości kosztów egzekucyjnej, w ocenie Spółki nie zostało bowiem wydane rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, które spełniałoby wytyczne wskazane w wyroku TK. W związku z tym, oprócz wniesienia niniejszej skargi, Spółka kontynuuje również spór w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych poprzez wniesioną skargę na postanowienie z dnia [...] r., znak: [...], którym Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu w S. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych. Opisane działania Spółki motywowane są dążeniem do tego by w którymkolwiek z równolegle toczonych postępowań zapadło rozstrzygnięcie, dzięki któremu sytuacja Spółki zostanie ukształtowana zgodnie z konstytucyjnymi realiami.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się zasadna.

4.2. Istota sporu na obecnym etapie postępowania dotyczy przesądzenia czy zaskarżonym postanowieniem Dyrektor zasadnie umorzył postępowanie zażaleniowe)z uwagi na nowelizację ustawy egzekucyjnej.

4.3. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć należy, że w świetle regulacji k.p.a. strona ma prawo do złożenia środka odwoławczego i jego rozpoznania przed organ drugiej instancji. Natomiast bezprzedmiotowość oznacza brak przedmiotu sprawy na określonym etapie postępowania, a w konsekwencji niemożność rozpoznania sprawy co do meritum.

Niewątpliwie, jak wskazał Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu, przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed wszczęciem postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W obu przypadkach umorzone powinno być całe postępowanie administracyjne, a nie tylko ta jego część, która toczyła się po utracie przez sprawę w toku postępowania charakteru sprawy administracyjnej.

Sąd podziela również pogląd, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o których mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, z powodu których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej, mogą być różnorodnej natury. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe będzie zatem postępowanie w sprawie, która przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

Zdaniem Sądu o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (zażaleniowego) zasadniczo świadczyć będą dwie okoliczności: cofnięcie odwołania (zażalenia) lub ustalenie, że wnoszący odwołanie (zażalenie) nie jest stroną postępowania odwoławczego (zażaleniowego). Umorzenie postępowania odwoławczego (zażaleniowego) może zachodzić wyłącznie z przyczyn (wyżej wymienionych), które jednocześnie nie świadczą o bezprzedmiotowości całego postępowania administracyjnego. Podstawa prawnoprocesowa z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. odnosi się do bezprzedmiotowości wyłącznie etapu odwoławczego (zażaleniowego) postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 kwietnia 2020 r. II SA/Bk 156/20). Organ odwoławczy wydaje decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. zarówno wtedy, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i wtedy, gdy bezprzedmiotowość postępowania nastąpiła już po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, np. w przypadku utraty mocy obowiązującej przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną jej wydania (w razie braku odmiennych przepisów przejściowych). Natomiast przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego. W zasadzie są to dwie sytuacje: skuteczne cofnięcie odwołania oraz stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nadto, organ odwoławczy umarza postępowanie odwoławcze, jeżeli w toku postępowania na skutek zmiany przepisów określających właściwość instancyjną organ ten przestał być właściwy do rozpoznania odwołania od zaskarżonej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2019 r. II OSK 2968/17).

4.4. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, Sąd podzielił zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 64e § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a. poprzez stwierdzenie, że nowelizacja art. 64 UPEA, która weszła w życie 20 lutego 2021 r. (tj. po niemal pięciu latach od złożenia przez Spółkę wniosku o umorzenie kosztów oraz po upływie niemal 7 lat od wyegzekwowania od Spółki kosztów w wysokości określonej na podstawie niekonstytucyjnych przepisów) wyłącza możliwość stwierdzenia istnienia przestanki w postaci ważnego interesu publicznego przemawiającej za umorzeniem Spółce kosztów egzekucyjnych, co jest równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych i koniecznością jego umorzenia podczas gdy wprowadzenie nowelizacji ustawy egzekucyjnej nie doprowadziło sytuacji prawnej Spółki do stanu zgodności ź wyrokiem TK z dnia 28 czerwca 2016 r., o sygn. SK 31/14 i nie wyklucza stwierdzenia istnienia przesłanki ważnego interesu publicznego w przedmiotowej sprawie.

Tym samym skład orzekający podziela stanowisko skarżącej Spółki, że sam fakt wejścia w życie nowelizacji skutkującej doprowadzeniem treści art. 64 u.p.e.a. do stanu konstytucyjną nie można uznać za bezwzględną okoliczność przesądzającą o tym, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu publicznego, która umożliwiałaby umorzenie kosztów egzekucyjnych.

Należy podkreślić, że ważny interes publiczny przemawiający za umorzeniem kosztów egzekucyjnych, przejawia się w konieczności poszanowania zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, stanowiącej element konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), którą ustawodawca naruszył poprzez wprowadzenie regulacji co do opłat egzekucyjnych, które okazały się być niezgodne z Konstytucją RP. Fundamentem realizacji zasady zaufania jest przy tym przekonanie, że obywatel lub też podmiot gospodarczy nie będzie ponosił konsekwencji błędów organów administracji lub samego prawodawcy. W jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że "w myśl tej zasady me można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę (niejasność przepisów), jak i przez organ podatkowy (niewłaściwa ich interpretacja)" (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1999 r. sygn. III SA 8092/98, Lex nr 40150).

Tym samym umorzenie postepowania zażaleniowego z uwagi na nowelizację ustawy egzekucyjnej uznać należy, jak wskazuje Spółka w skardze, przejawem wybiórczego rozumienia przesłanki interesu publicznego. Sąd podziela wyrażany przez Spółkę pogląd, że ww. nowelizacja nie może być traktowana jako jedyna okoliczność istotna dla oceny, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z istnieniem ważnego interesu publicznego.

Zdaniem Sądu trafnie Spółka podniosła, że okoliczności niniejszej sprawy (tj. przede wszystkim fakt iż koszty egzekucyjne, o których umorzenie wystąpiła Spółka, zostały pobrane w oparciu o niekonstytucyjne przepisy), przemawiają za tym, że nie można zgodzić się z poglądem Dyrektora, iż przesłanka ważnego interesu publicznego, przejawiającego się m.in. w konieczności respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, przestała istnieć i w związku z tym konieczne jest umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Rozpoznając sprawę ponownie organ dokonana oceny zasadności przedłożonego przez Spółkę zażalenia.

4.5. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 §§ 2 i 4 p.p.s.a.