Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1030/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15a, art. 12 ust. 2, art. 15 ust. 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2009 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w S. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 16 listopada 2008 roku wpłynął do organu interpretacyjnego wniosek A S.A. z siedzibą w S. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zastosowania do obliczania różnic kursowych średniego kursu ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień otrzymania zapłaty albo dzień dokonania zapłaty.

Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że prowadzi on swoją podstawową działalność gospodarczą w zakresie spedycji krajowej i międzynarodowej towarów przewożonych zarówno transportem kolejowym jak i samochodowym. W związku z częstą współpracą z kontrahentami zagranicznymi Spółka wystawia oraz otrzymuje faktury, w których należność czy też zobowiązania określone są w walucie. Do operacji walutowych z kontrahentami zagranicznymi Spółka wykorzystuje bankowy rachunek bieżący walutowy na którym prowadzone są operacje z udziałem walut obcych.

W związku z powyższym wnioskodawca zadał następujące pytanie : czy w sytuacji, gdy wystawiona została faktura dla kontrahenta zagranicznego w walucie obcej i kontrahent ten reguluje należność na bankowy rachunek walutowy podatnika oraz gdy Spółka otrzymała fakturę, której wartość określona jest w walucie obcej i dokonuje ona zapłaty z bankowego rachunku walutowego, należy zastosować art. 15a ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. w Dz.U. z 2000 roku, nr 54, poz. 654 z późniejszymi zmianami) i do przeliczenia kwoty otrzymanej wpłaty w walucie obcej lub kwoty wpłaconej w walucie obcej zastosować kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień otrzymania zapłaty albo dzień dokonania zapłaty ?.

Strona stwierdziła, że jeżeli kontrahenci Spółki dokonują zapłaty na jej rzecz, tytułem wykonanych usług, na bankowy bieżący rachunek walutowy, do przeliczenia otrzymanej wpłaty w walucie obcej na złote należy zastosować przepis art. 15a ust. 4 powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i przeliczenia kwoty otrzymanej wpłaty w walucie obcej dokonać według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień otrzymania zapłaty. Podobnie należy, zdaniem Spółki, postąpić w sytuacji gdy dokonywana jest zaplata w walucie obcej z bankowego bieżącego rachunku bankowego.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko Spółki A za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 roku, nr 54, poz. 654 z późniejszymi zmianami) przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.

Z kolei art. 15 ust. 1 tej ustawy stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Mając na względzie powołane wyżej przepisy organ interpretacyjny stwierdził, że przy ustalaniu wysokości przychodów uzyskanych w walucie obcej lub kosztów poniesionych w walutach obcych stosuje się średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu bądź poniesienia kosztu.

Następnie organ interpretacyjny wskazał, że od 1 stycznia 2007 roku zgodnie z przepisem art. 9b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie :

1. art. 15a, albo

2. przepisów o rachunkowości, pod warunkiem, że w okresie, o którym mowa w ust. 3, sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania.

Zgodnie z art. 15 a ust. 1 ustawy podatkowej różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy pomiędzy wartościami określonymi w ust. 2 i 3.

Stosownie do art. 15a ust. 2 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, dodatnie różnice kursowe powstają jeżeli wartość :

1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,

2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość :

1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,

2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia.

Organ interpretacyjny stwierdził, że z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że aby ustalić wartość przychodów i kosztów wyrażonych w walucie obcej należy przeliczyć je na złote według faktycznie zastosowanego kursu waluty obcej z tego dnia.

Następnie organ podatkowy podniósł, że zgodnie z art. 15 a ust. 4 ustawy podatkowej jeżeli przy obliczaniu wartości różnic kursowych, o których mowa w ust. 2 i 3, nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, przyjmuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień.

Podkreślił, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia "faktycznie zastosowanego kursu waluty". Z interpretacji istniejących przepisów wynika, iż są to wszelkie kursy walutowe zastosowane przez podatnika, w tym bankowe, również przy transakcjach walutowych związanych z indywidualną umową z bankiem. Faktycznie zastosowany kurs walutowy nie jest kursem faktycznie zrealizowanym, dlatego nie należy go wiązać wyłącznie z sytuacjami związanymi z zakupem lub sprzedażą walut. Jest to kurs faktycznie użyty m.inn. do ustalenia określonej różnicy kursowej. Faktycznie zastosowany kurs to również taki, po którym dokonuje się faktycznej wyceny w danym dniu, koniecznej dla ustalenia różnic kursowych, m. inn. w dacie wpływu lub wypływu waluty obcej na bankowym rachunku walutowym. Przy operacjach bankowych w celu ustalenia różnic kursowych dokonuje się przeliczenia waluty obcej po kursie bankowym, a więc po kursie faktycznie zastosowanym. A zatem do wyceny wartości wpływu lub wypływu waluty należy przyjmować kurs bankowy, tj. kurs faktycznie zastosowany.

Reasumując organ podatkowy wskazał, że podatkowe rozliczenie różnic kursowych powinno być dokonywane według faktycznie zastosowanego kursu walutowego, pomimo, że nie miała miejsca operacja zakupu lub odsprzedaży waluty. Dopiero, jeżeli przy obliczeniu wartości różnic kursowych nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty, np. przy korzystaniu z rachunków walutowych w bankach zagranicznych, wówczas w takich przypadkach jest uzasadnione przyjęcie kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia poprzedzającego operacje walutowe.

Zatem stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku z dnia 13 listopada 2007 roku – jest nieprawidłowe.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka A zarzuciła, iż na podstawie wydanej interpretacji nie jest w stanie stwierdzić, który faktycznie zastosowany kurs waluty (bankowy) ma być do przeliczenia użyty, skoro takie przeliczenie w ogóle nie nastąpiło i faktycznie zastosowany kurs nie wystąpił. Kwota, która była wpłacona w walucie obcej na rachunek walutowy, pozostaje dalej kwotą określoną w tej walucie na tymże rachunku. Uzyskana interpretacja nie daje odpowiedzi, jaki kurs zastosować, gdyż bank z którego usług korzysta Spółka ogłasza codziennie tabelę kursów walut obcych w których podawane są kursy walut obcych w złotych jako cena kupna, cena sprzedaży i cena średnia.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...], nr [...] organ interpretacyjny stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Organ interpretacyjny powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej.

W skardze na powyższą interpretację indywidualną pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie przepisów :

- art. 15 a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – poprzez uznanie, że zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy wystawiona została faktura dla kontrahenta zagranicznego w walucie obcej i kontrahent ten reguluje należność na bankowy rachunek walutowy skarżącej oraz gdy skarżąca otrzymała fakturę, której wartość określona jest w walucie obcej i dokonuje zapłaty z bankowego rachunku walutowego – jest nieprawidłowe, w konsekwencji czego do przeliczenia kwoty otrzymanej wpłaty w walucie obcej lub kwoty wypłaconej w walucie obcej nie należy stosować kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień otrzymania zapłaty albo dzień dokonania zapłaty,

- art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej – poprzez brak uzasadnienia prawnego stanowiska organu podatkowego w wydanej interpretacji, przy jednocześnie negatywnej ocenie stanowiska skarżącej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 13 listopada 2007 roku,

- art. 120 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej – poprzez dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie mającej żadnej podstawy w obowiązujących przepisach materialnego prawa podatkowego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że w przedstawionym stanie faktycznym nie może być mowy o stosowaniu jako faktycznie zastosowanego kursu waluty kursu ustalonego przez bank z którego usług podatnik korzysta. Po pierwsze Spółka uważa, że nie da się takiej reguły postępowania wywieść z żadnej normy prawnej budowanej w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy prawa (z dniem 1 stycznia 2007 roku ustawodawca usunął z ustawy zdanie drugie ust. 3 art. 12 oraz zmienił ust. 1 art. 15). Po drugie w obecnie obowiązujących przepisach prawa nie określono czym jest faktycznie zastosowany kurs waluty.

Według pełnomocnika, skoro przepisy prawa nie mówią nic o kursie walut banku z którego usług podatnik korzysta (tak jak to było w poprzednio obowiązującym stanie prawnym), to nie ma podstaw do tego by taki kurs przyjmować i go stosować, ponadto nie jest wiadome jaki to ma być kurs (kupna, sprzedaży czy też średni). Ponadto, zdaniem Spółki, żaden przepis nie wskazuje jak ma postąpić podatnik w przypadku, gdy korzysta z usług kilku banków.

Pełnomocnik wskazał także na naruszenie art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż oceniając negatywnie stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku z dnia 13 listopada 2007 roku organ podatkowy nie zawarł w swojej interpretacji prawidłowego stanowiska wraz z wymaganym uzasadnieniem prawnym.

Wskazał również, że organ podatkowy dokonał interpretacji, która w żaden sposób nie wynika z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czego dowodem jest to, że nie wskazał z jakich przepisów wywiódł takie normy prawne.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji przez Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż – wbrew jej wywodom – zaskarżona interpretacja przepisów prawa podatkowego nie narusza prawa.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji należy podkreślić, że w pełni odpowiada ona obowiązującym przepisom prawa materialnego. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów podatkowych naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego.

Spór pomiędzy skarżąca Spółką a organem podatkowym, który wydał zaskarżoną interpretację, dotyczy rozliczania różnic kursowych : czy rozliczenie to powinno być dokonywane według faktycznie zastosowanego kursu walutowego (art. 15a ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 updop, czy też od razu – jak chce tego strona skarżąca – według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień otrzymania zapłaty albo dzień dokonania zapłaty (art. 15a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Podstawą prawną rozważań są przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. w Dz.U. z 2000 roku, nr 54, poz. 654 z późniejszymi zmianami). Zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 1 pkt 1 updop również w odniesieniu do różnic kursowych decydujące dla powstania przychodu jest faktyczne wejście przez podatnika w ich posiadanie, skutkujące możliwością dysponowania nimi. Sposoby ustalania przychodów i ponoszenia kosztów w walutach obcych oraz ustalania przychodów z różnic kursowych od własnych środków lub wartości pieniężnych w walutach obcych regulują przepisy art. 12 ust. 2 oraz 15a updop.

Przychód z z tytułu różnic kursowych powstaje w związku ze zmianą kursu waluty obcej jaka może wystąpić w okresie miedzy dniem zawarcia umowy określającej wartość świadczenia w danej walucie, a dniem realizacji płatności wynikającej z umowy. Różnice kursowe są zatem odrębnym źródłem przychodu, a zmieniony ustawą z dnia 16 listopada 2006 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. nr 217, poz. 1589) przepis ust. 2 wskazuje sposób przeliczania przychodów w walutach obcych na złote według kursy średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu (w miejsce uchylonego ust. 2a).

Istotę różnic kursowych można określić mianem mechanizmu służącego dostosowaniu rozliczeń podatkowych do wysokości rzeczywistych przysporzeń majątkowych podatnika. W wyniku operacji gospodarczych mamy do czynienia z dodatnimi względnie ujemnymi różnicami kursowymi.

Gdy przychody wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich uzyskania i dniem faktycznego otrzymania występują różne kursy walut, zgodnie z nową regulacją, różnice kursowe odpowiednio zwiększają przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe, przy czym zmianie uległy również kursy, według których podlegają przeliczeniu waluty – wprowadzono średni kurs walut z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski (art. 12 ust. 2 updop) oraz kurs faktyczny. Ustawa z 16 listopada 2006 roku nowelizująca ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych uchyliła art. 15 ust. 1a, który wskazywał sposób ustalania różnic kursowych od własnych środków lub wartości pieniężnych w walutach obcych, dodała natomiast art. 15a wprowadzając pojęcie dodatnich i ujemnych różnic kursowych poprzez enumeratywne wyliczenie zdarzeń jej wywołujących (por. S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski – Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009. Oficyna Wydawnicza "UNIMEX", Wrocław 2009, str. 290 – 292).

Stosownie do art. 15a ust. 2 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, dodatnie różnice kursowe powstają jeżeli wartość :

1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,

2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość :

1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,

2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 updop podatnicy mogą wybrać sposób rozliczania różnic kursowych – albo według zasad zawartych w art. 15a ustawy albo według przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości (t.j. w D.U. z 2002 roku, nr 76, poz. 694 z późniejszymi zmianami). Zasady i konsekwencje wyboru metody wyliczenia różnic kursowych na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości zawarte są w art. 9a updop, natomiast zasady wyliczania różnic kursowych na podstawie regulacji podatkowych zawarte są w art. 15a updop. Podatnicy są obowiązani stosować te zasady automatycznie (tzn. bez obowiązku zawiadamiania o ich stosowaniu właściwego organu podatkowego), w przypadku braku wyboru przez nich metody wyliczenia różnic kursowych na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości.

Jak wskazano wyżej różnice kursowe zostały sposób kompleksowy uregulowane w art. 15a updop. Oznacza to, że regulacje tego przepisu stanowią wyczerpujący zestaw reguł, które są niezbędne do wyliczenia dodatnich i ujemnych różnic kursowych. Katalog, zarówno różnic dodatnich (art. 15a ust. 2 updop), jak i ujemnych różnic kursowych (art. 15a ust. 3 updop) jest katalogiem wyczerpującym, tj. zamkniętym.

Kosztem poniesionym, jest koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku), albo innego dowodu, w przypadku braku faktury (rachunku). Jest to zatem moment poniesienia kosztu. Dniem zapłaty jest dzień, w którym uregulowano zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym także w wyniku potrącenia wierzytelności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008 roku, sygn. akt II FSK 890/07).

W zakresie ustalania różnic kursowych i tym samym zwiększenia przychodów lub kosztów uzyskania przychodów, organ podatkowy może zakwestionować wysokość faktycznego kursu waluty, w wyniku zastosowania którego, podatnik oblicza różnice kursowe. Jeżeli faktycznie zastosowany kurs waluty, który zastosowano do obliczenia dodatnich lub ujemnych różnic kursowych, jest wyższy lub niższy odpowiednio o więcej niż powiększona lub pomniejszona o 5% wartość kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień faktycznie zastosowanego kursu waluty, organ podatkowy może wezwać strony umowy do zmiany jej wartości lub wskazania przyczyny uzasadniających zastosowanie kursu waluty.

Faktyczny kurs waluty, stosowany przez podatnika do wyceny walut obcych, jest to kurs ogłaszany przez bank, w którym podatnik posiada swój rachunek. Ogłoszenie tego kursu waluty ma formę powszechną, co oznacza, że jest to ogłoszenie skierowane do wszystkich podmiotów korzystających z usług banku (por. Komentarz .... Str. 513 – 514).

Reasumując powyższe wskazać należy, iż zasadnie organ interpretacyjny stwierdził, że:

- przy ustalaniu wysokości przychodów uzyskanych w walucie obcej lub kosztów poniesionych w walutach obcych stosuje się średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu bądź poniesienia kosztu, zgodnie z art. 12 ust. 2 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

- aby ustalić różnice kursowe, wartość otrzymanego przychodu lub zapłaconego kosztu w walucie obcej, należy przeliczyć na złote według faktycznie zastosowanego kursu waluty obcej z tego dnia (art. 15 a ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 updop).

W sytuacjach, w których przepisy odwołują się do faktycznie zastosowanego kursu średniego przy obliczaniu różnic kursowych, ustawodawca, w ust. 4 art. 15a updop, przewidując przypadki, w których nie będzie możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, wskazuje, że dopiero wówczas przyjmuje się średni kurs ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

Chybiony jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej. Wyrażona w tym artykule zasada (praworządności) ma zastosowanie zarówno w zakresie stosowania przepisów materialnoprawnych, jak i przepisów procesowych. Dokonanie zatem przez organy podatkowe prawidłowej (jak wykazano wyżej), lecz odmiennej, niż dokonała tego strona skarżąca, interpretacji przepisu prawa podatkowego, nie stanowi naruszenia powołanego wyżej przepisu Ordynacji podatkowej.

Reasumując zatem powyższe wywody, uznać należało, że zaskarżona decyzja jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie uzasadnione z odwołaniem się do stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżąca.

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.