Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 364/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 119 i 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 145 par 1 pkt 4 , art 148 par 2 , art 149
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SNSA Anna Szkodzińska SWSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Firmy Remontowo - Budowlanej [...] spółka jawna w K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l Instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 15 maja 2014 r., nr [...], Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Firmie Remontowo - Budowlanej "[...] B. Ł.i, W. M. Sp. j. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej składającej się z budynku mieszkalnego jednorodzinnego (wolnostojącego) z dwoma lokalami mieszkalnymi (budynek nr 1), trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy z garażem podziemnym wbudowanym (budynki nr 2, 3, 4), czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy z garażem podziemnym wbudowanym (budynki nr 5, 6, 7, 8) z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, c.o., gazową, elektryczną wraz z odcinkami zalicznikowymi do szafek pomiarowych w ogrodzeniu posesji do budynków, budowę murów oporowych przy pochylniach zjazdowych do garaży, budowę drogi wewnętrznej oraz zjazdu indywidualnego z ul. [...] oraz rozbudowę sieci wodociągowej DN100 oraz sieci kanalizacji sanitarnej DN250 przy ul. [...] w K. na działkach nr ew. [...], obr[...].

Decyzją z 8 września 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta K. zmienił powyższą decyzję w zakresie zmiany projektu zagospodarowania terenu poprzez dobudowanie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z budową murów oporowych przy pochylni zjazdowej oraz zmianę kształtu murów oporowych przy pochylniach zjazdowych do budynków nr 2, 4 i 5 oraz zmianę w zakresie przebudowy ścianek działowych na poziomie piwnic.

Decyzją z 30 grudnia 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta K. zmienił po raz drugi decyzję o pozwoleniu na budowę w zakresie ukształtowania terenu wokół budynków, w tym poprzez wydłużenie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z otaczającymi ją murami oporowymi oraz obsypanie tarasów usytuowanych od strony południowej budynków, a także usytuowania zewnętrznych miejsc postojowych i zmiany sposobu odprowadzania wód opadowych z powierzchni utwardzonych, tarasów, dachów budynków poprzez doprojektowanie dodatkowych trzech podziemnych szczelnych zbiorników na wody opadowe.

Jak wynika z zaskarżonego postanowienia, w dniu 13 maja 2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek D. M. (reprezentującej M. M.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 30 grudnia 2015 r. D. M. w dacie złożenia wniosku o wznowienie reprezentowała M. M., natomiast od 1 września 2017 r. jest jedyną właścicielką działki nr [...] obr. [...] (zgodnie z treścią KW nr [...]). Jako podstawę wznowienia powołano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

Postanowieniem z 25 listopada 2016 r., znak: [...], Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją zamienną z 30 grudnia 2015 r. Organ I instancji nie uznał właścicielki działki nr [...] za stronę postępowania.

M. M. (reprezentowana przez D. M.) złożyła zażalenie na postanowienie z 25 listopada 2016 r.

Wojewoda postanowieniem z dnia 28 stycznia 2019 r., znak [...] uchylił opisane wyżej postanowienie.

Wojewoda "po analizie całości akt sprawy" zgodził się z organem I instancji, iż skarżąca dochowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Oparto się na jej oświadczeniu, w którym powołała się na zawiadomienie Wojewody z 26 kwietnia 2016 r. (odebrane przez skarżącą 2 maja 2016 r.). Zagadnienie to nie budzi wątpliwości organu odwoławczego.

Oceniając legitymację wnioskodawczyni zwrócono uwagę, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę strony ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Pb. Zgodnie z tym przepisem stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Pb). Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ I instancji przeprowadził analizę projektu budowlanego, dokonując oceny merytorycznej dotyczącej obszaru oddziaływania w oparciu o ww. przepisy.

Zgodnie z aktualnym orzecznictwem organ ma podstawy wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, negatywnie oceniając przymiot strony przez wnoszącego o wznowienie postępowania, jedynie wtedy, gdy okoliczność ta nie budzi żadnych wątpliwości. Ustalenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, czy faktycznie wnioskodawca posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, winno nastąpić po wznowieniu postępowania, a nie na jego etapie wstępnym (przed wszczęciem postępowania wznowieniowego).

Z treści podania wynika wprost, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości nr [...], leżącej w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji i jako przesłankę wznowienia postępowania wskazała fakt, że nie brała udziału w tym postępowaniu jako strona (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Nie można na podstawie samego tylko podania, bez żadnych wątpliwości stwierdzić, iż wnioskodawczyni na pewno nie przysługuje przymiot strony uprawniający do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wznowieniowego.

Potwierdzenie zatem (lub negatywna ocena) wskazanych we wniosku przesłanek do wznowienia przedmiotowego postępowania, może to nastąpić dopiero na drugim, merytorycznym etapie postępowania wznowieniowego.

Powyższe niewątpliwie wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie, mającym wpływ na rozstrzygnięcie.

Ponadto stwierdzono, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta K. powinien bezwzględnie przeanalizować także stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Warszawie z 7 maja 2018 r., sygn. VII SA/Wa 1692/17, wydanym w sprawie z wniosku właścicielki działki nr [...] o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko to, choć niewiążące (z uwagi na jego nieprawomocność), jest w ocenie Wojewody potwierdzeniem, że bez wątpienia skarżącej przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją zamienną. W zaskarżonym postanowieniu Prezydent Miasta K., przedwcześnie i błędnie stwierdził, że "oczywistym" faktem jest brak po stronie M. M. legitymacji prawnej do skutecznego wszczęcia postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją zamienną.

Postanowienie to zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma Remontowo - Budowlana [...] spółka jawna w K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z roku 2018 poz. 2096, dalej "k.p.a.") poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia organu l instancji w całości pomimo, iż postanowienie to nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a sprawa została wyjaśniona w zakresie wystraczającym dla jej rozstrzygnięcia;

2. art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji m.in. przyjęcie, że nieprzyznanie uczestniczce M. M. przez organ l instancji statusu strony postępowania budzi wątpliwości oraz że M. M. w ustawowym terminie złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 30 grudnia 2015 roku, znak: [...], o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę;

3. art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak odmowy wznowienia postępowania, pomimo, iż uczestniczka M. M. nie złożyła podania o wznowienie postępowania w ustawowo przewidzianym terminie.

4. art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

5. art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji,

6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano m. in., że M. M. nie złożyła wniosku o wznowienie postępowania z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a., albowiem skutecznego wniosku o wznowienie postępowania nie może stanowić pismo M. M. z dnia 1 lutego 2016 roku. Pismem tym uczestniczka M. M. wniosła do Prezydenta Miasta K. "odwołanie od decyzji nr [...] z 30 grudnia 2015 r. Prezydenta Miasta K.". Po przekazaniu wymienionego pisma przez organ l instancji do organu II instancji Wojewoda pismem z dnia 15 marca 2016 roku, znak: [...], zwrócił się do uczestniczki o "wyjaśnienie, czy Pani pismo jest faktycznie odwołaniem na co wskazuje jego tytuł, czy jest to wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 30 grudnia 2015 r., znak: [...], tym bardziej, że wpłynął w terminie otwartym dla tej czynności". W odpowiedzi na pismo Wojewody uczestniczka złożyła pismo z dnia 27 marca 2016 roku, z którego treści wynika (w tym z jego uzasadnienia), że M. M. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 30 grudnia 2015 roku a nie wniosek o wznowienie postępowania. Wolą uczestniczki było zatem - pomimo stosownego pouczenia, zawierającego również informację o upływie terminu do wniesienia odwołania - wniesienie odwołania, a nie wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji naruszają przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego obydwa te rozstrzygnięcia podlegały uchyleniu.

Przede wszystkim należy wskazać, że stan sprawy został powyżej opisany bardzo skrótowo. Zarówno co do pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i do decyzji ją zmieniających toczyły się bowiem liczne postępowania administracyjne w trybach nadzwyczajnych (na wniosek D. M. i jej poprzedniczki prawnej), jak również postępowania sądowoadministracyjne.

Dla dalszych rozważań istotne będzie w szczególności postępowanie toczące się z wniosku M. M. o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę tj. decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 maja 2014 r., nr [...].

W ramach tego postępowania Wojewoda wydał 18 stycznia 2016 r. decyzję znak: [...], w której stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 maja 2014 r., Nr [...], znak: [...] "w zakresie części projektu zagospodarowania terenu zlokalizowanej pomiędzy południową granicą działki nr ew. [...] obr. 29 K. a tarasami i południowymi elewacjami budynków oznaczonych na projekcie budowlanym nr [...] zaś w pozostałym zakresie odmówiono stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia 22 maja 2017 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 maja 2014 r., Nr [...] i w tym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Wojewody.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2018 r., sygn. VII SA/Wa 1692/17 uchylił decyzję GINB w zakresie, w jakim zmieniała ona decyzję Wojewody i oddalił skargę w pozostałym zakresie. Wyrok ten jest nieprawomocny, a sprawa oczekuje w Naczelnym Sądzie Administracyjnym na rozpoznanie skargi kasacyjnej w sprawie sygn. II OSK 2658/18.

Przekazując skargę w niniejszej sprawie wraz z odpowiedzią na skargę Wojewoda w dniu 2 kwietnia 2019 r. dołączył tylko jedną teczkę akt administracyjnych, informując jednocześnie, że "akta I instancji obecnie znajdują się w NSA w związku ze skargą Skarżącego od wyroku WSA w Warszawie z 7.06.2018 r., sygn. VII SA/Wa 1692/17 (...)" (k. 11 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił się do NSA o wypożyczenie tych akt administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny przesłał te akta – "6 teczek + 1 segr. zaw. 5 teczek – w pudełku" (k. 39 akt sądowych).

Jednakże wśród przesłanych przez NSA akt administracyjnych nie było akt poprzedzających wydanie postanowienia przez organ I instancji w niniejszej sprawie. Mimo bardzo obszernej dokumentacji, szczegółowo przez Sąd przestudiowanej, nie odnaleziono w aktach ani pism powołanych w zaskarżonym postanowieniu (zawiadomienie Wojewody z 26 kwietnia 2016 r., odebrane przez M. M. 2 maja 2016 r., jej wniosek o wznowienie z 13 maja 2016 r.), ani powołanych w skardze (pismo M. M. z dnia 1 lutego 2016 r., pismo Wojewody z dnia z dnia 15 marca 2016 r. o wyjaśnienie, czy jest to odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 grudnia 2015 r., czy też wniosek o wznowienie postępowania, odpowiedź M. M. z dnia 27 marca 2016 roku). Przesłane do niniejszej sprawy akta są zatem niekompletne.

W aktach administracyjnych obejmujących postępowanie poprzedzające wydanie przez Prezydenta Miasta K. decyzji z 30 grudnia 2015 r., nr [...], zmieniającej dotychczasowe pozwolenie na budowę, na k. 12 znajduje się wprawdzie podpisane przez D. M. - jako pełnomocnika M. M. - pismo, na którym widnieje data prezentaty Urzędu Miasta K. 1 lutego 2016 r. (choć ono samo nosi odręcznie wpisaną datę "01-06-2016"), Sąd nie jest jednak w stanie ustalić, czy jest to pismo z dnia 1 lutego 2016 r., o którym mowa w skardze. Z dokumentów zalegających na kolejnych kartach tych akt można pośrednio wnioskować, że pismo to zostało uznane za odwołanie od decyzji z 30 grudnia 2015 r., w załatwieniu którego Wojewoda wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania, a postanowienie to nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jaka jednak faktycznie była sekwencja i daty poszczególnych czynności podejmowanych przez stronę oraz organy I i II instancji – nie sposób jednoznacznie ustalić.

W aktach organu II instancji na k. 27 znajduje się pismo Wojewody z daty 10 maja 2017 r. do organu I instancji z wezwaniem do przesłania "brakujących zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. postanowienia z 25 listopada 2016 r.". Wynika z niego, że "Urząd Miasta K. Wydział Architektury i Urbanistyki pismem z 17.02.2017 r., znak: [...], przekazał jedynie przedmiotowe zażalenie bez akt sprawy znak: [...], które zostały przekazane pismem z 23.11.2016 r., znak: [...], wraz z zażaleniem Pani M. M., działającej przez pełnomocnika Panią D. M., na bezczynność organu I instancji w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 30.12.2016 r., znak: [...] - sprawa prowadzona tutejszym organie pod sygnaturą [...] (akta zawierają 116 kart, zgodnie z rozdzielnikiem pisma i stanem faktycznym)".

Podkreślić należy, że akt administracyjnych, o których mowa w tym piśmie Sąd nie otrzymał ani od Wojewody, ani od Naczelnego Sądu Administracyjnego (do którego, wbrew twierdzeniom Wojewody, najprawdopodobniej akta te nigdy nie trafiły). Również przy sprawie sygn. II SA/Kr 363/19, dotyczącej kwestii wstrzymania wykonania decyzji z dnia 30 grudnia 2015 r. w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania nie odnaleziono opisanych wcześniej akt, zawierających pisma powołane w zaskarżonym postanowieniu: wniosek o wznowienie postępowania z 13 maja 2016 r. i zawiadomienie Wojewody z 26 kwietnia 2016 r.

Niemniej jednak pozostała, niezwykle bogata, dokumentacja postępowań prowadzonych w trybie zwyczajnym i w trybach nadzwyczajnych okazała się wystarczająca do stwierdzenia, że zarówno postanowienie Wojewody, jak i postanowienie Prezydenta Miasta K. są wadliwe w takim stopniu, że konieczne jest ich uchylenie.

Przyczyną wydania przez Wojewodę postanowienia uchylającego postanowienie organu I instancji i przekazującego sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia były dwie kwestie: dokonanie szerokiej analizy legitymacji wnioskodawczyni już na etapie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania oraz niewłaściwe przyjęcie, że wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania, którego wznowienia się domaga (stanowisko sprzeczne z przedstawionym w wyroku WSA w Warszawie z 7 maja 2018 r., sygn. VII SA/Wa 1692/17).

Stwierdzona przez Sąd wadliwość postanowień obu instancji dotyczy zupełnie innej kwestii tj. oceny terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 art. 148 termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Prezydent Miasta K. w postanowieniu z dnia 25 listopada 2016 r. wskazał, że wniosek o wznowienie został złożony 13 maja 2016 r. Organ I instancji wzywał wnioskodawczynię do wyjaśnienia, kiedy dowiedziała się o decyzji z 30 grudnia 2015 r. W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik wnioskodawczyni wskazała, iż o trybie możliwości wniesienia wniosku o wznowienie postępowania dowiedziała się z zawiadomienia Wojewody z dnia 26 kwietnia 2016 r., odebranego w dniu 2 maja 2016 r. Organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził: "W ocenie tut. organu brak jest podstaw do kwestionowania powyższego pisma, zatem stwierdzić należy, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania został zachowany".

Kwestia ta nie wzbudziła wątpliwości Wojewody, rozpoznającego zażalenie na to postanowienie.

Tymczasem zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie nie biegnie od momentu dowiedzenia się o trybie czy możliwości złożenia wniosku, lecz od dowiedzenia się o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania. Z przesłanych do Sądu akt sprawy wynika zaś jednoznacznie, że skarżąca o decyzji Prezydenta Miasta K. z 30 grudnia 2015 r. wiedziała już w styczniu 2016 r. Wskazują na to następujące dokumenty:

< decyzja Wojewody z 18 stycznia 2016 r., znak: [...], stwierdzająca na wniosek M. M. częściową nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 maja 2014 r., Nr [...], znak: [...] - na str. 4 tej decyzji w jej ostatnim akapicie mowa jest o decyzji z 30 grudnia 2015 r., z podaniem jej znaku, numeru i przedmiotu; decyzja została doręczona 25 stycznia 2016 r.

< powołane już wcześniej pismo M. M. odręcznie datowane na "01-06-2016", z przybitą prezentatą Urzędu Miasta K. 1 lutego 2016 r. – w którym wprost stwierdzono, że "dotyczy decyzji [...] z dnia 30 – 12 – 2015 r. Prezydenta Miasta K. znak [...]"

< pismo Wojewody z dnia 8 stycznia 2016 r., skierowane m. in. do D. M. jako pełnomocnika M. M. (k. 153 akt administracyjnych dotyczących stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę) – również w tym piśmie akapicie mowa jest o decyzji z 30 grudnia 2015 r., z podaniem jej znaku, numeru i przedmiotu.

Organy obu instancji całkowicie powierzchownie potraktowały kwestię terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, przyjmując za wiarygodne oświadczenie wnioskodawczyni, iż o możliwości i trybie wznowienia dowiedziała się 2 maja 2016 r., a zatem jej wniosek z 13 maja 2016 r. jest złożony w terminie. Naruszono w ten sposób art. 148 § 2 k.p.a., który jako początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie wskazuje dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Ustalenie terminowości złożenia wniosku o wznowienie odbywa się na pierwszym etapie badania wniosku i poprzedza badanie przesłanek wznowienia. Wobec konieczności wyjaśnienia i ustalenia tej okoliczności, odnoszenie się do pozostałych kwestii podniesionych w skardze należało uznać za przedwczesne.

Kwestia terminowości złożenia wniosku o wznowienie w świetle prawidłowo zastosowanego art. 148 § 2 k.p.a. musi zostać jednoznacznie ustalona przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W świetle powyższych rozważań konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).