Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 548/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, 2, 5, art. 7a ust. 1-3, art. 8 ust. 1, 2,7
journal: Dz.U. 2019 poz 865
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi "A." S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej "A." S.A. z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"A" S.A. z/s w K. (dalej: spółka lub wnioskodawca) wystąpiła ze skargą na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) uznał jej stanowisko odnośnie wykładni przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p.") za nieprawidłowe.

Opisując zdarzenia przyszłe spółka podała, że jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: podatek dochodowy) i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W latach 2012-2016 osiągnęła straty podatkowe, których nie odliczyła od dochodu. Na podstawie umowy z dnia 19 września 2016 r. weszła w skład podatkowej grupy kapitałowej pod nazwą "B", która istniała w latach 2017-2020. Rokiem podatkowym dla spółki i dla "B" był rok kalendarzowy. Członkiem "B" była od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Od dnia 1 stycznia 2021 r. ponownie stała się podatnikiem podatku dochodowego.

W tych okolicznościach zadano pytania:

1) czy straty podatkowe poniesione w latach podatkowych 2012-2016, tj. w okresie, kiedy była podatnikiem podatku dochodowego, a więc wygenerowane przed powstaniem podatkowej grupy kapitałowej, mogą obniżyć dochód spółki za rok 2021 i lata kolejne, w każdym przypadku w ciągu pięciu kolejnych lat podatkowych spółki?,

2) jak należy ustalić pięcioletni okres do odliczenia od dochodu spółki strat wygenerowanych w latach 2012-2016, tj. czy do tego okresu pięcioletniego nie zalicza się lat, w których Spółka należała do Podatkowej Grupy Kapitałowej (przykładowo dla odliczenia straty za 2012 r. dla obliczenia pięcioletniego okresu w jakim przysługuje prawo do odliczenia straty od dochodu uwzględniamynastępujące lata podatkowe: 2013, 2014, 2015, 2016 i 2021?

Zdaniem spółki, ma ona prawo obniżyć dochód za rok 2021 i lata kolejne o straty poniesione w latach 2012-2016, w każdym przypadku w okresie 5 lat, przy czym do okresu tego nie wlicza się okresu, w którym należała do "B". Odliczenia tego może dokonać na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p., przy uwzględnieniu przepisu przejściowego zawartego w art. 6 ustawy z dnia 27 października 2017 r. (Dz. U. poz. 2175). Odliczenia takiego dokonuje się w pięciu następujących po sobie latach podatkowych. Jednak spółka w latach 2017-2020 nie była podatnikiem podatku dochodowego, ponieważ byłą członkiem "B". Okres ten nie wypełnia przesłanki "kolejno po sobie następujących lat podatkowych", przez co termin ten wobec spółki nie biegł. Z art. 7a ust. 2 i 3 u.p.d.o.p. wynika, że straty poniesionej przez podatkową grupę kapitałową nie pokrywa się z dochodu poszczególnych spółek w razie upływu okresu obowiązywania umowy lub po utracie statusu podatkowej grupy kapitałowej, oraz że z dochodu podatkowej grupy kapitałowej nie pokrywa się strat spółek wchodzących w skład grupy, poniesionych przez nie w okresie przed powstaniem grupy. Z regulacji tych wynika zatem, że rozliczenie straty może nastąpić tylko przez pokrycie jej dochodem osiągniętym przez tego samego podatnika. Wobec tego jeżeli podatnik utracił taki status, to do ww. pięcioletniego okresu nie należy wliczać okresu, kiedy dany podmiot nie posiada statusu podatnika. Wliczenie do tego okresu czasu, kiedy przynależała do "B" i nie była podatnikiem podatku dochodowego prowadziłoby do nierównego traktowania podatników, którzy utworzyli podatkowe grupy kapitałowe i podatników, którzy do takich grup nie należeli.

Stanowisko spółki Dyrektor KIS uznał za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny zauważył, że przepisy ustawy podatkowej nie regulują wprost sytuacji opisanej we wniosku, tj. sytuacji spółki, która poniosła stratę przed przystąpieniem do podatkowej grupy kapitałowej i chce odliczyć taką stratę od dochodu uzyskanego po ustaniu bytu takiej grupy. Z art. 7a ust. 3 u.p.d.o.p. wynika jedynie, że straty spółek poniesione w okresie przed powstaniem podatkowej grupy kapitałowej nie mogą być pokrywane z dochodu grupy. W art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. nie przewidziano żadnych wyjątków. Literalna wykładnia wskazuje, że przystępując do podatkowej grupy kapitałowej spółka traci prawo do rozliczenia poniesionej straty, jeżeli grupa taka będzie istniała w okresie, w którym takie odliczenie byłoby możliwe, tj. przez 5 kolejnych lat podatkowych. Jeżeli grupa istnieje dłużej niż 5 lat podatkowych, to rozliczenia strat podatkowych wykazanych przez spółkę przed utworzeniem grupy nie jest możliwe.

Organ zaznaczył, że główną cechą tworzenia i funkcjonowania podatkowych grup kapitałowych jest konsolidacja wyników podatkowych. Spółki tworzące grupę nie tracą własnej podmiotowości i pomimo zawarcia i zarejestrowania w urzędzie skarbowym umowy nadal pozostają samodzielnymi podmiotami prawnymi. W szczególności, mają obowiązek sporządzania odrębnego sprawozdania finansowego, pozostają odrębnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Z art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. wynika, że z dochodu grupy nie mogą być pokrywane straty spółek wchodzących w jej skład poniesione w okresie poprzedzającym powstanie grupy. Przepisy u.p.d.o.p. nie zawierają uregulowań dających prawo kontynuowania rozliczania strat powstałych przed utratą statusu podatnika, na zasadach w których 5 letni okres liczony byłby "na nowo" lub z pominięciem okresu, w którym spółka nie posiadała statusu podatnika. Dlatego do ustalenia okresu, w którym spółka uprawniona będzie do rozliczenia poniesionej straty, należy wliczyć lata, w których była członkiem "B". Może zatem rozliczyć tylko stratę z roku 2016. Treść powołanej we wniosku nowelizacji tego nie zmienia.

W skardze spółka sformułowała zarzuty naruszenia przez organ:

1) art. 7 ust. 5 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2019 r., poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że przystępując do podatkowej grupy kapitałowej Spółka traci prawo do rozliczenia poniesionej straty, jeżeli podatkowa grupa kapitałowa będzie istniała w okresie, w którym takie odliczenie byłoby możliwe (tj. 5 kolejnych lat podatkowych), a zatem że prawo do rozliczenia strat podatkowych wykazanych przez spółkę przed utworzeniem podatkowej grupy kapitałowej nie jest możliwe, jeżeli istnieje ona dłużej niż 5 lat podatkowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że rozliczenie strat podatkowych wykazanych i nierozliczonych przez spółkę przed utworzeniem podatkowej grupy kapitałowej może nastąpić w okresie 5 kolejnych lat podatkowych tej spółki z pominięciem okresu przynależności do "B", kiedy spółka nie była podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych,

2) art. 7 ust 5 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2019 r., poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego polegającą na stwierdzeniu, że przepis ten nie znajduje zastosowania do strat podatkowych wygenerowanych przez danego podatnika przed utworzeniem "B", jeżeli uwzględniając czasokres istnienia "B", pięcioletni okres do rozliczania tych strat, po zakończeniu bytu "B" dla spółki, która ponownie uzyskała status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych już upłynął,

3) art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r., poprzez błędną wykładnię polegającą na pominięciu tego przepisu w procesie wykładni normy prawnej odnoszącej się do problematyki rozliczania strat podatkowych wygenerowanych w latach podatkowych sprzed utworzenia podatkowej grupy kapitałowej (tj. lata 2012-2016), podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że rozliczenie strat podatkowych wykazanych i nierozliczonych przez Spółkę przed utworzeniem podatkowej grupy kapitałowej w latach 2012-2016 może nastąpić w okresie 5 kolejnych lat podatkowych tej Spółki z pominięciem okresu przynależności do "B", tj. lat 2017- 2020, kiedy nie była podatnikiem podatku dochodowego,

4) art. 8 ust. 1 i 7 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na ich pominięciu przy rekonstrukcji normy prawnej odnoszącej się do problematyki rozliczania strat podatkowych wygenerowanych w okresie sprzed istnienia "B", w efekcie czego stwierdzono, że dla spółki przynależącej do podatkowej grupy kapitałowej biegną jej kolejne lata podatkowe, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że spółka - w związku z utratą statusu podatnika podatku dochodowego na skutek przynależności do "B" - nie ma własnego roku podatkowego, w związku z czym lata funkcjonowania danego podmiotu w ramach podatkowej grupy kapitałowej nie mogą być uwzględniane w okresie 5 lat podatkowych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r.,

5) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że spółki tworzące podatkową grupę kapitałową nie tracą własnej podmiotowości i pozostają samodzielnymi podmiotami prawnymi, a w szczególności mają obowiązek sporządzania odrębnego sprawozdania finansowego i pozostają odrębnymi podatnikami podatku od towarów i usług, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że wskazane okoliczności są pozbawione znaczenia dla oceny, czy dany podmiot jest podatnikiem podatku dochodowego, a w konsekwencji, czy biegną dla niego kolejne lata podatkowe,

6) art. 1a ust. 10a i 10b u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej (w którym podatkowa grupa kapitałowa przestała istnieć na skutek upływu czasu, na który została zawarta umowa ją tworząca), podczas gdy ww. przepisy odnoszą się wyłącznie do przypadku utraty przez podatkową grupę kapitałową statusu podatnika na skutek zmiany w stanie faktycznym lub w stanie prawnym skutkującej naruszeniem warunków uznania podatkowej grupy kapitałowej za podatnika podatku dochodowego.

Spółka podniosła, że organ dokonał wykładni art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. w brzmieniu znowelizowanym, podczas gdy względem strat opisanych we wniosku, tj. strat z lat 2012-2016, zastosowanie znajduje brzmienie tego przepisu obowiązujące do dnia 31 grudnia 2017 r. Brzmienie dotychczasowe zostało przez organ pominięte. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że rozliczenie strat podatkowych wykazanych i nierozliczonych przez spółkę przed utworzeniem "B" z lat 2012-2016 może nastąpić w okresie 5 kolejnych lat podatkowych spółki, z pominięciem okresu przynależności do "B", kiedy nie była podatnikiem podatku dochodowego. Przy obliczaniu lat podatkowych właściwych dla rozliczania strat podatkowych w przypadku spółek wchodzących w skład "B", która utraciła swój status podatnika podatku dochodowego, należy jako lata podatkowe liczyć wyłącznie okresy stanowiące lata bezpośrednio poprzedzające początek pierwszego roku podatkowego "B" oraz lata podatkowe następujące po utracie statusu przez "B", ponieważ w czasie trwania umowy "B" nie rozpoczyna się kolejny rok podatkowy spółek do niej należących. W konsekwencji ma prawo do obniżenia dochodu za rok 2021 i lata kolejne o straty poniesione w latach 2012-2016, w każdym przypadku w okresie kolejnych 5 lat podatkowych, przy czym do tego pięcioletniego okresu nie wlicza się czasu, w którym Spółka należała do "B". Powołane przez organ przepisy art. 1a ust. 10a i 10b u.p.d.o.p. nie znajdują zastosowania do sytuacji opisanej we wniosku, a jedynie do przypadku naruszenia warunków utworzenia podatkowej grupy kapitałowej. Nie dotyczą one sytuacji, w której "B" traci status podatnika podatku dochodowego wskutek upływu okresu obowiązywania umowy o jej utworzeniu, która to sytuacja była przedmiotem wniosku.

Na tej podstawie spółka domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji i orzeczenia o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia - pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w sprawie indywidualnej - Sąd, z mocy art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", związany był zarzutami skargi, które mogły zostać oparte wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sformułowane w skardze zarzuty okazały się zasadne.

Zgodnie z art. 1 u.p.d.o.p. spółki kapitałowe są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych. Powyższa zasada nie ma jednak charakteru bezwzględnego, bowiem zgodnie z art. 1a ust. 1 u.p.d.o.p., podatnikami mogą być również grupy co najmniej dwóch spółek prawa handlowego mających osobowość prawną, które pozostają w związkach kapitałowych (B).

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Dochodem ze źródła przychodów, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Na podstawie art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p., o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:

1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo

2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5.000.000 zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty.

Stosownie do art. 8 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników; wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych. W przypadku podjęcia po raz pierwszy działalności, pierwszy rok podatkowy trwa od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego albo do ostatniego dnia wybranego roku podatkowego, nie dłużej jednak niż dwanaście kolejnych miesięcy kalendarzowych.

W przypadku spółek kapitałowych, co do zasady, strata wykazana w danym roku podatkowym może być zatem rozliczana w kolejnych pięciu latach podatkowych następujących po roku podatkowym, w którym została wykazana. Kwestią sporną w tej sprawie jest natomiast sposób rozliczenia straty, gdy w trakcie tego pięcioletniego okresu, w związku z utworzeniem "B", spółka kapitałowa utraci status podatnika podatku dochodowego.

W ocenie Sądu, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia powyższego sporu ma ustalenie, czy w trakcie trwania umowy "B" spółka ma jakąkolwiek możliwość rozliczania straty z okres sprzed powstania "B" oraz, czy w okresie trwania umowy "B" następują kolejne lata podatkowe tej spółki?

Jeśli chodzi o pierwsze pytanie, to odpowiedź jest przecząca i wynika wprost z treści art. 7a ust. 1-3 u.p.d.o.p. Zgodnie z tymi przepisami, w podatkowych grupach kapitałowych dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy dochodów wszystkich spółek tworzących grupę uzyskanych z danego źródła przychodów nad sumą ich strat poniesionych z tego źródła przychodów. Jeżeli za rok podatkowy suma strat poniesionych z danego źródła przychodów przez spółki wchodzące w skład podatkowej grupy kapitałowej przekracza sumę dochodów uzyskanych z tego źródła, różnica stanowi stratę podatkowej grupy kapitałowej poniesioną ze źródła przychodów. Dochody i straty spółek oblicza się zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3. Straty, o której mowa w ust. 1, poniesionej przez podatkową grupę kapitałową nie pokrywa się z dochodu poszczególnych spółek w razie upływu okresu obowiązywania umowy lub po utracie statusu podatkowej grupy kapitałowej. Z dochodu podatkowej grupy kapitałowej nie pokrywa się strat spółek wchodzących w skład grupy, poniesionych przez nie w okresie przed powstaniem grupy.

Jeśli zatem spółka wykazuje stratę przed powstaniem "B", to w okresie w jakim grupa istnieje wspomniana strata nie podlega rozliczeniu. Przyjęcie, że w tym samym czasie, mimo braku statusu podatnika, upływają kolejne lata podatkowe spółki, prawo do rozliczenia straty byłoby w istotny sposób ograniczone, zaś w przypadku istnienia grupy przez odpowiednio długi czas, spółka byłaby wręcz tego prawa pozbawiona.

Jednakże zgodnie z art. 8 ust. 7 u.p.d.o.p., dla poszczególnych spółek tworzących grupę:

1) dzień poprzedzający początek roku podatkowego przyjętego przez grupę jest dniem kończącym rok podatkowy tych spółek;

2) dzień następujący po dniu, w którym upłynął okres obowiązywania umowy lub w którym grupa utraciła status podatkowej grupy kapitałowej, jest dniem rozpoczynającym rok podatkowy tych spółek.

Powyższe unormowanie wskazuje zatem bezsprzecznie, że w przeddzień powstania "B" kończy się bieżący rok podatkowy spółki i zawieszeniu ulega rozpoczęcie jej kolejnego roku podatkowego. Odliczanie kolejnych lat podatkowych spółki zostaje zatem wstrzymane w przeddzień początku roku podatkowego "B" i następuje na nowo w dzień następny po upływie okresu obowiązywania umowy "B". Jeśli zatem przykładowo, spółka wygenerowała stratę w ostatnim roku podatkowym, który został przerwany powstaniem "B", to wspomnianą stratę będzie mogła rozliczyć w pięciu kolejnych latach podatkowych, czyli w latach po zakończeniu obowiązywania umowy "B". Liczenie najbliższych, kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych musi bowiem uwzględniać fakt, że:

- rok podatkowy spółki kończy się w przeddzień początku roku podatkowego "B",

- w czasie trwania umowy ‘B" nie rozpoczyna się kolejny rok podatkowy spółki,

- rozpoczęcie kolejnego roku podatkowego spółki następuje dzień po upływie obowiązywania umowy "B".

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że zarzut naruszenia art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. był w pełni zasadny.

Rację ma również skarżąca wskazując, że powołane w interpretacji indywidualnej przepisy art. 1a ust. 10a i 10b u.p.d.o.p. nie przystawały do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Dotyczą one bowiem przypadku, gdy w okresie obowiązywania umowy wystąpią zmiany w stanie faktycznym lub w stanie prawnym skutkujące naruszeniem warunków uznania podatkowej grupy kapitałowej za podatnika podatku dochodowego. Nie dotyczą zatem sytuacji, w której "B" traci status podatnika podatku dochodowego wskutek upływu okresu obowiązywania umowy zawartej na okres co najmniej 3 lat. W związku z powyższym, wskazana w tych przepisach fikcja prawna nieistnienia "B" z powodu naruszenia określonych warunków, nakładająca na spółki określony sposób rozliczenia podatku dochodowego, nie wpływa na sposób rozliczania straty przez spółki kapitałowe, tworzące "B", która to grupa do końca okresu umowy wspomniane warunki spełniała. Z tych też względów Sąd zgadza się ze skarżącą, że treść powyższych przepisów nie mogła w stanie faktycznym tej sprawy skutkować uznaniem stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe. Stąd zarzut błędnego zastosowania art. 1a ust. 1 i art. 1a ust. 10a u.p.d.o.p. również zasługiwał na uwzględnienie.

Ponownie rozpoznając sprawę DKIS uwzględni ocenę prawną, którą Sąd wyraził w kontekście wykładni art. 7 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 7 u.p.d.o.p. Prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi bowiem do wniosku, że rozliczenie strat podatkowych wykazanych i nierozliczonych przed utworzeniem "B" następuje z pominięciem okresu przynależności spółki do "B".

Na ocenę stanowiska organu w rozpoznawanej sprawie nie mogła mieć wpływu powoływana przez pełnomocnika organu projektowana nowelizacja przepisów u.p.d.o.p. zawarta w projekcie z dnia 18 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw

Nowela ta zakłada wprowadzenie, z kilkoma zastrzeżeniami, po stronie podatników należących do podatkowej grupy kapitałowej korzystną możliwość odliczenia od dochodu ze źródła przychodów grupy strat z tego źródła przychodów powstałych po stronie spółki zależnej wchodzącej w skład podatkowej grupy kapitałowej jeszcze przed zawiązaniem "B". Co więcej w myśl przedstawionej w nowelizacji propozycji, po rozwiązaniu podatkowej grupy kapitałowej spółka wchodząca uprzednio do "B" może również, po spełnieniu określonych warunków, rozliczyć stratę na zasadach określonych w art. 7 ust. 5 ustawy o CIT (zmiany w art. 7 i 7a ustawy CIT) .

Ewentualne wejście w życie wskazanych regulacji nie ma i nie może mieć wpływu na ocenę stanowiska organu zajętą w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty składał się wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika spółki - doradcy podatkowego w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.