Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 269/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. S. A. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej A. S.A. w [...] kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...].08.2016 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął zawieszone na żądanie Pana B.H. zam. ul. S. [...] S. postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania Pana B.H. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia [...].02.2011 r. znak: [...].

Powyższą decyzją z dnia [...].02.2011 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w nakazał Panu B. H. rozbiórkę będącej jego własnością altany drewnianej o wymiarach 2,70 x 2,14 m i wysokości 2,30-1,90 m, wraz z dobudowanymi częściami : murowaną o wymiarach 3,75 x 0,80 m, drewnianą o wymiarach 2,70 x 1,65 m podpiwniczoną, gankiem o wym. 2,17 x 1,75 m, zadaszeniem owym. 1,82 x 1,70 m, wybudowanej na działce oznaczonej nr ew. 1913 położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[....]" w S..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził brak możliwości usunięcia występującego zagrożenia bezpieczeństwa altany drewnianej z dobudowanymi częściami: murowaną, drewnianą podpiwniczoną, gankiem i zadaszeniem usytuowanej w odległości 6,10 m od gazociągu wysokoprężnego 0 700 /6,3 MPa relacji J., tym samym wykluczył możliwość doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie określonych czynności na podstawie art. 51 ust. 1 pkt.2 Prawa budowlanego, stwierdzając nakaz rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Od decyzji tej odwołanie wniósł Pan B.H. twierdząc, że głównym sprawcą rażącego naruszenia zasad bezpieczeństwa jest właściciel gazociągu. Autor odwołania wskazał na naruszenie przepisów KPA oraz ustawy Prawo budowlane .Zarzucił że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, natomiast w uzasadnieniu prawnym decyzji nie napisał, że w dacie budowy gazociągu nie obowiązywały żadne przepisy regulujące odległości gazociągów od terenowych obiektów budowlanych ale podał wiele ogólnych i mało precyzyjnych przepisów nie mających zastosowania w tym przypadku.. Odwołujący zakwestionował, że organ I instancji nie wykazał na jakiej podstawie wybudowanie altany stanowiło rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa. Według skarżącego brak wykazania że istnieje realne zagrożenie życia lub zdrowia ludzi przy braku naruszenia przepisów, prowadzić musi do uznania że brak jest podstaw prawnych do dalszego prowadzenia postępowania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

W uzasadnieniu swojej decyzji podał, że zawarty w sentencji decyzji nakaz rozbiórki altany położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w ( działka nr 1913) wybudowanej kolizyjnie w odległości 6,10 m od gazociągu wysokoprężnego 0 700 /6,3 MPa relacji J., wymaga uchylenia.

Według ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w altana będąca przedmiotem postępowania położona na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego " [...]" w składa się z części drewnianej o wymiarach 2,70 x 2,14 m i wysokości 2,30 - 1,90 m z dachem jednospadowym krytym blachą trapezową posadowiona na wylewce betonowej. Do altany dobudowano część murowaną o wymiarach 3,75 x 0,80 m, część drewnianą o wymiarach 2,70 x 1,65 m podpiwniczoną, ganek o wymiarach 2,17 x 1,75 m oraz zadaszenie o wymiarach 1,82 x 1,70 m.

Na podstawie oświadczenia Pana B.H. podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 15.09.2010 r. organ I instancji ustalił że altana drewniana powstała początkiem lat 70 - tych, ganek w latach 80 -tych, dobudowa murowana w 2005 r. natomiast dobudowa drewniana podpiwniczona około 2007 r.

Przedmiotowa altana usytuowana jest w odległości 6,10 m od gazociągu wysokoprężnego 0 700 /6,3 MPa relacji J..

Zgodnie z informacją Operatora Gazociągów gazociąg został wykonany w 1963 r. na podstawie decyzji z dnia [...].08.1964 r znak: [...], która nie była decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną na podstawie przepisów Prawa budowlanego, ale decyzją zezwalającą na "wejście w teren", W chwili obecnej toczące się odrębne postępowanie w sprawie legalności gazociągu zostało zakończone Dokumenty założycielskie ogrodu działkowego który powstał w 1968 r. nie zawierały żadnej informacji dotyczącej przebiegającego przez ich teren gazociągu.

Prawidłowo organ I-szej instancji wskazał, że budowa altany drewnianej początkiem lat 70-tych zgodnie z obowiązującym w dacie jej budowy Rozporządzeniem Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego / Dz. U. z 1963 r. Nr 38 i z 1964 r. Nr 21 poz. 143/ nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Właściwie również organ I instancji podał że rozbudowa o ganek w latach 80 -tych zgodnie z § 44 ust. 2 pkt. 1 Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego (Dz. U. z 1975 roku Nr 8 poz. 48 z późn. zm) nie wymagała pozwolenia na budowę, jak również dobudowa w 2005 r. części murowanej oraz w 2007 części drewnianej zgodnie z art.29ust.l pkt.4 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. była zwolniona z uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednak fakt, że budowa altany nie wymagała pozwolenia na budowę nie oznacza, że obiekt ten nie podlega ocenie prawnej w świetle przepisów art. 51 w związku z art. 50 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Roboty budowlane przy altance będącej przedmiotem postępowania zostały wykonane w całości i zakończone, dlatego też brak jest podstaw do wstrzymania robót budowlanych postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego .

Biorąc pod uwag zapis zawarty w art. 51 ust.7, czyli przypadek robót już zakończonych organ zobowiązany jest ocenić zaistniały stan faktyczny pod kątem art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 w/w ustawy.

Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy ma zastosowanie wówczas, gdy występuje brak możliwości naprawy, tj. nie dająca się usunąć niezgodność z przepisami, natomiast zastosowanie trybu przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy następuje wówczas, gdy istnieje konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem .

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].02.2011 r. znak: [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowej altany, uznając że wybudowanie altany w odległości 6,1 m od gazociągu wysokoprężnego 700 /6,3 MPa stanowi rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa. W treści uzasadnienia organ I instancji podał, że obowiązujące przepisy prawne oraz normy branżowe obowiązujące w okresie budowy tego gazociągu określały minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniając bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki jakie powinny zostać zachowane w stosunku do obiektów terenowych.

Takie stanowisko jest niezgodne z linią orzeczniczą Sądów przedstawioną w sprawie innych altan położonych na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "H. I" w ( Wyrok NSA z dnia 9.05.2013 r. sygn. akt II OSK 47/12 i WSA z dnia 20.10.2011 r. sygn. akt II SA/Rz 579/11 w sprawie altany usytuowanej w odległości 3,4 m od gazociągu wysokoprężnego, wyrok NSA z dnia 19.03.2013 r. sygn. akt II OSK 2223/11 i wyrok WSA z dnia 26.05.2011 r. sygn. akt II SA/Rz 249/1 l sprawie altany usytuowanej w odległości 13 m od gazociągu wysokoprężnego, wyrok NSA z dnia 29.09.2015 r. sygn. akt II OSK 332/14 oraz wyk WSA 3.12.2013 r. sygn. akt II SA/Rz 638/13 w sprawie altany usytuowanej na gazociągu wysokoprężnym.)

W uzasadnieniu wyroku z dnia 29.09.2015 r. sygn. akt II OSK 332/14 w sprawie altany usytuowanej bezpośrednio na gazociągu wysokoprężnym Naczelny Sąd Administracyjny nie negując faktu że przedmiotowa altana położona jest w zbyt bliskiej odległości od gazociągu podał, że sam ten fakt nie przesądza o realizacji obiektu w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia i zasadności zastosowania rygoru określonego wart. 51 ust. 1 pkt 1 w związku w z art. 50 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwestia ta była już przedmiotem jego oceny między innymi w wyroku z dnia 19.03.2013 r. sygn. akt II OSK 2223/11 i podał, że w dacie budowy altany nie było przepisów ustanawiających zakaz wznoszenia budynków w określonej odległości od gazociągów. Wskazał również na brak podstaw by zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia o którym mowa w art. 50 ust. 1pkt 2 Prawa budowlanego wywodzić jedynie z faktu usytuowania danego obiektu budowlanego wobec gazociągu w odległości mniejszej niż wynikała z norm branżowych obowiązujących inwestora sieci w dacie budowy gazociągu. W treści uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny podał, że zaistniałą sytuację przewidzianą w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ musi indywidualnie ocenić, czy lokalizacja obu obiektów tj. gazociągu i altany stwarza zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. W zaleceniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rzeczą organu nadzoru budowlanego będzie wyjaśnienie czy kolizja lokalizacji gazociągu i altany uzasadnia stwierdzenie, że altana powoduje zagrożenie bezpieczeństwa życia i mienia i na czym to zagrożenie polega. Według Sądu przy ocenie tej organ winien uwzględnić że legalnie wzniesiona altana istnieje bezkolizyjnie od kilkudziesięciu lat oraz fakt że obowiązek dbałości o bezpieczeństwo i właściwą eksploatację sieci gazowych należy do operatora sieci który powinien podjąć działania zabezpieczające według warunków i przepisów wewnętrznych i obowiązek ten nie może być przerzucany na właścicieli czy użytkowników gruntów sąsiednich.

Natomiast w wyroku z dnia 3.12.2013 r. sygn. akt II SA/Rz 638/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że normy branżowe nie stanowiły przepisów budowlano - technicznych, które miałyby moc wiążącą w stosunku do inwestorów spoza danej branży . Sąd podzielił pogląd według którego ponieważ w dacie wznoszenia altany nie było przepisów ustanawiających zakaz wznoszenia obiektów w określonej odległości od gazociągu, to brak jest podstaw do tego aby zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wywodzić z samego faktu usytuowania altany w odległości mniejszej niż wynika to z norm branżowych. W ocenie Sądu nakaz rozbiórki altany jako obiektu mogącego spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia musi wynikać z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że skoro inwestor gazociągu sam dopuścił się samowoli budowlanej i zarządzając tą siecią nie wprowadził jej w stosownym czasie na mapy, oraz tolerowano wzniesienie na terenie ogrodów działkowych altany oraz jej rozbudowę, to wydając nakaz rozbiórki organy nadzoru budowlanego muszą dysonować rzetelnymi i przekonywującymi dowodami, że jej lokalizacja wyczerpuje znamiona stanu opisanego dyspozycją art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

W chwili obecnej postępowanie w sprawie gazociągu wysokoprężnego Ø 700/6,3 MPa relacji J., przebiegającego przez teren Rodzinnego Ogrodu Działkowego " [...]" w na które również wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.12.2013 r. sygn. akt II SA/Rz 638/13 zostało zakończone decyzją ego WINB z dnia [...].11.2011 r. znak: [...]utrzymującą w mocy decyzję PINB w z dnia [...].06.2011 r.. znak: [...]umarzającą w/w postępowanie jako bezprzedmiotowe. Przedłożona w ramach tego postępowania ekspertyza techniczna w sprawie gazociągu wysokoprężnego 0 700 relacji J. wykazała, że gazociąg samoistnie na badanym odcinku usytuowanym na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...]" nie stwarza zagrożenia życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia, bądź środowiska.

Mając na uwadze wskazania Sądu w tożsamych sprawach i brak innego konkretnego zagrożenia oraz innych dowodów wyjaśniających że kolizja lokalizacji gazociągu i altany uzasadnia stwierdzenie że altana powoduje zagrożenie bezpieczeństwa życia i mienia, należy stwierdzić że zaskarżona decyzja narusza prawo pod względem merytorycznym, gdyż nie zachodzą uzasadnione okoliczności do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dlatego też wymaga uchylenia w zakresie wydanego nakazu rozbiórki.

Z uwagi na to, że zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowym postępowaniu jest wystarczający do rozpatrzenia sprawy i pozwala na jej rozstrzygnięcie zgodnie z zaleceniami Sądu, brak jest podstaw do przeprowadzenia dodatkowych wyjaśnień i wydawania rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 2 KPA, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji.

Zgodnie z treścią art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz.U. 2016 poz. 23) "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W związku z powyższym zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości i umorzyć postępowanie organu I instancji w całości.

Skargę od powyższej decyzji złożył A. S.A. w [...] zaskarżając ją w całości.

Skarżący zarzucił jej: naruszenie przepisów § 110 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 640) i przyjęcie, że brak jest w niniejszej sprawie przepisów określających wymagane odległości, koniecznych dla zachowania bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska, obiektu budowlanego (altany) – istniejącego wbrew tym przepisom, od przebiegającego gazociągu wysokiego ciśnienia, naruszenie art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z z 1961 r., Nr 7, poz. 46) poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że normy określające odległości gazociągów od budowli obowiązujące w latach 60 – tych i 70 – tych XX wieku nie stanowią przepisów techniczno – budowlanych, których stosowanie wymagane było przez obowiązujące wówczas Prawo budowlane, naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) poprzez przyjęcie, że naruszenie przepisów i norm określających odległości od gazociągów na skutek lokalizacji obiektu budowlanego (altany) nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska.

W związku z powyższym wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż te, które zostały w niej wskazane.

Istota sprawy sprowadza się do stosowania art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b., w szczególności użytego w tym przepisie sformułowania "w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska". Zgodnie z tym przepisem, stosowanym w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 Prawa budowlanego, właściwy organ administracji podejmuje czynności z zakresu tak zwanego postępowania naprawczego (a więc nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem), jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Skarżący stoi na stanowisku, że jeżeli roboty budowlane zostały wykonane z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych określających odległości, jakie powinny być zachowane pomiędzy obiektami budowlanymi a gazociągiem, to jest to równoznaczne z tym, że zostały one wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.

Przepisy techniczno-budowlane to przepisy wykonawcze do przepisów ustawowych z zakresu prawa budowlanego. W obecnie obowiązującym stanie prawnym podstawą do ich wydania jest art. 7 Prawa budowlanego. Pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) były one wydawane na podstawie art. 6 tej ustawy. Taki sam charakter miały one też pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 7, poz. 46 ze zm.), co wynika z jej art. 4 i art. 5.

Przepisy wykonawcze, o ile nic innego nie zawarto w delegacji do ich wydania, nie mogą służyć wyjaśnianiu wyrażeń ustawowych. Delegacja zawarta w art. 7 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego nie zawiera upoważnienia do tego, aby przepisy techniczno-budowlane mogły służyć wyjaśnianiu określeń ustawowych. Nie jest więc dopuszczalne wyjaśnianie użytego w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego sformułowania "w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska" poprzez odwołanie się do przepisów techniczno-budowlanych. Do tego zaś sprowadza się stanowisko skarżącego. O tym bowiem, jaka sytuacja faktyczna powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska decydowałby w istocie normodawca w akcie wykonawczym do ustawy.

W związku z tym organy administracji, stosując art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, są zobowiązane w każdej indywidualnej sprawie badać, czy roboty budowlane są wykonywane lub zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Nie jest wystarczające powołanie się na to, że są one wykonywane lub zostały wykonane niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Konieczne jest wyjaśnienie, czy fakt ten w konkretnej sprawie rzeczywiście powoduje powstanie zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Zarzuty skargi naruszenia zaskarżoną decyzją § 110 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. (cyt. wyżej) są więc bezzasadne.

Niezasadny jest też zarzut skarżącego co do naruszenia przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane. Ustawodawca w obecnie obowiązującej ustawie ustalił, iż jedynie przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne ustalając, że do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 48 ustawy -Prawo budowlane, to nie można skutecznie wywieść, że mogły mieć zastosowanie przepisy innej ustawy niż obecnie obowiązującego prawa budowlanego. Wskazać także należy, że przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w ogóle nie przewidywały stosowania reżimu wynikającego z ustawy z 31 stycznia 1961 r. do stanów faktycznych powstałych pod rządami tej ostatniej ustawy, co tym bardziej czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 tego ostatniego aktu (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 361/14).

To samo dotyczy przywołanych w skardze przepisów branżowych i rozporządzeń regulujących na przestrzeni lat począwszy od 1971 r. kwestii odległości gazociągów od budynków.

Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania naprawczego posadowiony jest w odległości mniejszej niż wskazane wyżej co oznacza, że nie zostały spełnione ww. normy. Okoliczność ta nie może sama przez się uzasadniać twierdzenia o istnieniu stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Po pierwsze należy wskazać, że ustawodawca w art. 50 ust. 1 p.b. wymienił łącznie 4 sytuacje, które uzasadniają interwencję organów nadzoru budowlanego. W pkt 4 tego przepisu wskazał na obowiązek podjęcia takich działań po stwierdzeniu prowadzenia robót budowlanych (lub ich zrealizowania) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. A zatem ustawodawca przewidział odrębną od omawianej wyżej przesłanki, która uzasadnia podjęcie interwencji organów nadzoru budowlanego: zrealizowanie obiektu z "naruszeniem ustaleń i warunków określonych w przepisach". Gdyby zatem samo naruszenie warunków zawartych w przepisach prawa stanowiło jednocześnie zagrożenie omawianego bezpieczeństwa to nieuzasadnione byłoby wyszczególnienie powyższego zagrożenia jako dodatkowej przesłanki uzasadniającej interwencje organów nadzoru budowlanego. Realizacja z naruszeniem przepisów prawa wyczerpywałaby obie z ww. przesłanek. Już jedynie powyższe czyni wadliwym uzasadnienie organu co do zaistnienia przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Po drugie, nie może budzić wątpliwości, jak wcześniej wskazano, że definicji pojęć niedookreślonych w ustawie nie można poszukiwać w aktach rangi podustawowej, chyba że przepis ustawy wyraźnie tak stanowi. Takie stanowisko wyrażał również Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 30 października 2007 r. w sprawie II OSK 1954/06 (dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl), a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni stanowisko to podziela. Przyjęcie zatem za prawidłowe stanowiska prezentowanego przez skarżącego prowadziłoby do akceptacji odmiennego poglądu.

Zaskarżona do Sądu decyzja opierała się na ustaleniu, że nie zostało wykazane, aby roboty budowlane polegające na wybudowaniu altany, której dotyczy sprawa, zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Kluczowym dla Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego środkiem dowodowym przesądzającym o tym, że gazociąg wysokoprężny Ø 700 J. na badanym odcinku na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...] nie stwarza zagrożenia życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, była ekspertyza techniczna w sprawie tegoż gazociągu.

Skarżący w skardze zakwestionował powyższe ustalenie ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wadliwie wywodząc, że z samego naruszenia przepisów techniczno budowlanych można wnioskować o zaistnieniu sytuacji opisanej w art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b.

Odniósł się także do ustaleń Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonanych w oparciu o w/w ekspertyzę. Wskazał, że wyżej wymieniony gazociąg był realizowany w oparciu o obowiązująca w czasie jego budowy technologię budowy sieci gazowych i parametry techniczne stawiane sieciom gazowym. Może być on w stanie takim, jaki został wykonany, nadal bezpiecznie eksploatowany (czego dowodem jest wykonana przez specjalistów z Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie ekspertyza o stanie technicznym przedmiotowego gazociągu), jednak przy zachowaniu odpowiednich odległości obiektów terenowych od gazociągów.

Sąd nie jest w stanie zweryfikować prawidłowości zarówno ustaleń ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie w/w ekspertyzy jak i ocenić zarzutu skarżącego dotyczącego jej treści.

W aktach sprawy dostępnych Sądowi ekspertyzy tej brak. Sąd próbował skompletować akta administracyjne i uzupełnić je o będącą ekspertyzę. W tym celu asystent sędziego 9 czerwca zwrócił się telefonicznie do ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o jej nadesłanie przed rozprawą (notatka służbowa z 9 czerwca 2017 r.).

Pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. WINB poinformował Sąd, że przedmiotowej ekspertyzy nie posiada, gdyż jest dołączona do skargi kasacyjnej do NSA od wyroku tut. Sądu II SA/Rz 368/16. Akta sprawy II SA/Rz 368/16 ze skarga kasacyjną zostały fizycznie przekazane do NSA w dniu 5 maja 2017 r.

Zakres rozpoznania przez sąd administracyjny powinien być kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu i znajduje się w aktach sprawy (art. 133 P.p.s.a.).

Brak zawartej ekspertyzy w aktach sprawy dostępnych Sądowi przesądza o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Organy procedując będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.

W ponownym postępowaniu de facto, na wypadek gdyby zachodziła konieczność wydania decyzji z art. 50 w zw. z art. 51 p.b. Organ nadzoru budowlanego wyjaśni czy B.H. należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 52 ustawy - Prawo budowlane. Przepis ten pozwala wszak na nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 50 i 51 na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Rzeczą organu jest wtedy wyjaśnienie stosunków własnościowych dotyczących przedmiotowej działki, wskazania właściwych w tym zakresie przepisów (biorąc pod uwagę wejście w życie ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014, poz. 40).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.