Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1833/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71,72,76,19,22
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spr.) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności pieniężnych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dowódca [...] Okręgu Wojskowego decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], z dniem [...] września 2003 r. wypowiedział [...] A. P. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego i braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. W związku ze skróceniem przez skarżącego okresu wypowiedzenia, Dowódca [...] Okręgu Wojskowego rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], zwolnił wymienionego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2003 r., a którego staż służby wynosił wówczas [...] lat, [...] miesiące i [...] dni. Wobec powyższego wypłacono mu następujące należności pieniężne:

– odprawę w wysokości [...] zł brutto,

– ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wysokości [...] zł brutto,

– zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany przejazd na koszt wojska w wysokości [...] zł brutto,

– odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia w wysokości [...] zł brutto.

Następnie Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], stwierdził nieważność opisanej już wyżej decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] i w konsekwencji rozkazem personalnym Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...], uchylono cytowany już wyżej rozkaz personalny Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...].

Wobec powyższego, z tytułu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej od dnia [...] lutego 2003 r., wypłacono skarżącemu następujące należności:

– uposażenie za okres od [...] lutego 2003 r. do [...] marca 2006 r. w kwocie [...] zł brutto,

– uposażenie za miesiąc kwiecień 2006 r. z wyrównaniem od stycznia 2006 r. w kwocie [...] zł brutto,

– gratyfikację urlopową za lata 2004, 2005, 2006 w kwocie [...] zł brutto,

– zryczałtowany ekwiwalent za przejazd raz w roku na koszt wojska za lata 2004, 2005, 2006 w kwocie [...] zł brutto,

– nagrodę roczną za rok 2004, dodatkowe uposażenie roczne za lata 2004, 2005 w kwocie [...] zł brutto,

– nagrodę jubileuszową w kwocie [...] brutto,

– należności mundurowe za lata 2004, 2005, 2006 w kwocie [...] zł brutto.

Łącznie kwota do zapłaty wynosiła [...] zł brutto.

Jednakże uznając, że skarżący z dniem [...] stycznia 2003 r. nie został skutecznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej, powyższe należności pomniejszono o wypłacone mu po zwolnieniu w roku 2003, następujące należności:

– odprawę w kwocie [...] zł netto,

– ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie [...] zł netto,

– odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia w kwocie [...] zł netto.

Łącznie stanowiło to kwotę [...] zł netto.

Następnie rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...], A. P. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2006 r. oraz przeniesiony do rezerwy i w związku z powyższym, mając na uwadze staż służby wynoszący [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni, wypłacono mu następujące należności:

– odprawa w kwocie [...] zł brutto,

– ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie [...] zł brutto,

– dodatkowe uposażenie roczne za rok 2006 (4/12) w kwocie [...] zł.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r., skarżący zwrócił się o zwrot kwoty [...] zł tytułem niesłusznie i bezprawnie potrąconej mu należności w roku 2006.

Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 892 ze zm.), odmówił przyznania wnioskowanej należności pieniężnej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że podstawa do wypłaty skarżącemu świadczeń związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, zaistniała dopiero po rozkazie personalnym Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...], mocą którego zwolniono go ze służby z dniem [...] kwietnia 2006 r. Natomiast decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] była dotknięta wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. i została wyeliminowana z obrotu prawnego. Stwierdzenie jej nieważności wyeliminowało w konsekwencji jej skutki prawne, co oznacza, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej tylko raz i nastąpiło to z dniem [...] kwietnia 2006 r. To z kolei powoduje, że wypłacone mu należności na podstawie art. 94 i 95 ustawy, mogą być wypłacone w pełnej wysokości i tylko jeden raz.

W odwołaniu z dnia [...] lipca 2009 r. do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W., skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa polegające na nieuwzględnieniu treści art. 77 w zw. z art. 73 oraz art. 103 ustawy. W uzasadnieniu zaś podał, że możliwość potrącenia z uposażenia lub z innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzowi zawodowemu z tytułu służby przewiduje jedynie art. 103 ustawy i na mocy zawartego w nim odesłania do art. 87 Kodeksu pracy, w przypadku braku zgody żołnierza zawodowego, podstawą potrącenia należności pieniężnych z jego uposażenia może być tylko tytuł wykonawczy. Ponadto, stosownie do treści art. 77 w zw. z art. 73 ustawy, pobrane przez żołnierza zawodowego uposażenie i inne należności pieniężne, nie podlegają zwrotowi. W związku z tym, w rozpoznawanej sprawie, nie było podstawy prawnej do potrącenia jakiejkolwiek należności pieniężnej i w tej sytuacji powoduje to konieczność zwrotu potrąconych należności pieniężnych.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na ustalony w niej stan faktyczny i argumentację – podał, że organ nie dochodził od skarżącego zwrotu należności, lecz jedynie zaliczył na ich poczet poprzednio nienależnie pobrane świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego, zarzucając jej:

– naruszenie art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem ten przepis, jako przepis prawa materialnego, nie może stanowić w rozpoznawanej sprawie podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji,

– naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., skoro organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, przy czym organ ten jest najpierw zobowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji, nie tylko w granicach zarzutów z odwołania (tych w ogóle nie rozważył), lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie, a ponadto ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego,

– naruszenie art. 7 k.p.a., bowiem organ nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela,

– naruszenie art. 8 k.p.a., bowiem organ odwoławczy naruszył obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie do niego jako organu Państwa, a z powodu niedbałego uzasadnienia decyzji, także świadomość strony i jej kulturę prawną,

– naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie stronie (jej pełnomocnikowi) czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz przez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów zgłoszonych w całym postępowaniu zarzutów i żądań, skoro nie zachodziły zarazem okoliczności wskazane w art. 10 § 2 k.p.a.,

– naruszenie art. 11 k.p.a. wobec niewyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, skoro sentencja decyzji dotyczyła odmowy wypłaty konkretnych świadczeń pieniężnych ze wskazaniem tytułów, natomiast uzasadnienie decyzji wydanej w drugiej instancji odnosiło się do nieistnienia poszczególnych praw do tego rodzaju świadczeń, a nie do ich wypłaty,

– naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., skoro organ odwoławczy mając obowiązek zebrania w wyczerpujący sposób i rozpatrzenia w takiż sam wyczerpujący sposób materiału dowodowego, nie czyni tego i nigdzie w uzasadnieniu decyzji nie zaznacza, co stanowiło materiał dowodowy dla dokonywania ustaleń, jakimi dowodami dysponował, ani na których dowodach się oparł, gdy w uzasadnieniu jedynie zadeklarował ocenę o wyczerpującym dokonaniu ustaleń faktycznych oraz prawidłowej oceny prawnej, podczas gdy żadnych samodzielnych ustaleń nie dokonywał, a sam materiał faktyczny jest niekompletny i wymaga uzasadnienia,

– naruszenie art. 80 i art. 81 k.p.a., bowiem organ nie ocenił aby jakaś okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego i nie umożliwił stronie jej przesłuchania,

– art. 107 § 1 i 3 oraz 4 k.p.a. z powodu sposobu, w jaki skonstruowano uzasadnienie decyzji, w tym w szczególności bez wskazania na podstawie których dowodów jakie fakty zostały uznane za udowodnione i dlaczego, oraz dlaczego przepisy art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy mogą stanowić podstawę prawną utrzymanej w mocy decyzji i w oparciu o jakie argumenty przyjął, że jest to podstawa prawna właściwa, legitymująca dokonane rozstrzygnięcie w sprawie, ani dlaczego uzasadnienie decyzji dotyczy kwestii nie rozstrzyganych w jej sentencji, lecz kwestii z powodu których wcześniej pierwsza decyzja organu pierwszej instancji została uchylona.

W uzasadnieniu – rozwijając zarzuty – podał, że przepisy art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy nie mogą być podstawą prawną decyzji, bowiem nie legitymują "odmowy przyznania" dochodzonych praw. Ponadto, ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji musi być poddana postępowaniu wyjaśniającemu, którego organ drugiej instancji nie przeprowadził, poprzestając jedynie – co jest niewystarczające – na swoich sądach. W dalszej części, powołując się na treść art. 77 ustawy skonstatował, że w dniu wypłaty odszkodowania było one należne oraz zgodne z prawem, a zatem nie podlegało zwrotowi. Ponadto, powołał się w sposób bardzo obszerny na stanowisko doktryny w zakresie stosowania prawa materialnego konstatując, że organ je naruszył, a na końcu jeszcze raz powołał zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że zarzuty ze skargi mają charakter gołosłownej polemiki z uzasadnieniem decyzji, zaś zarzuty naruszenia prawa procesowego są niekonkretne i niewystarczające oraz chaotyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 76, poz. 693 ze zm.), żołnierze w czynnej służbie wojskowej otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne według zasad określonych w ustawie, zaś inne należności, to w myśl art. 2 ust. 2 pkt 6 należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Z kolei według brzmienia art. 17 ust. 1, żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała przysługuje odprawa w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jednak – o czym mowa w ust. 2 – wysokość odprawy ulega zwiększeniu o 20% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy pełny rok wysługi ponad dziesięć lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała – aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, a okres służby przekraczający sześć miesięcy liczy się jako pełny rok. Niezależnie od powyższego, o czym stanowi się w art. 18 ust. 1 pkt 2, żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe. Ponadto, zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 76, poz. 804 ze zm.), do dnia 31 grudnia 2003 r. okres wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ wojskowy, określony w przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, może być, na wniosek żołnierza, skrócony, nie więcej jednak niż do jednego miesiąca i z tego tytułu – o czym mowa w ust. 2 – żołnierzom zwalnianym z zawodowej służby wojskowej przysługuje jednorazowe odszkodowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za każdy miesiąc skrócenia okresu wypowiedzenia.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym natomiast jest, że skarżący A. P. po zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] stycznia 2003 r., otrzymał powyższe należności pieniężne w kwotach opisanych już w stanie faktycznym uzasadnienia i nie kwestionuje on tego stanu rzeczy.

Nie budzi również wątpliwości fakt, że po decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], naliczono skarżącemu z tytułu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej pełnionej od dnia [...] lutego 2003 r. łączną kwotę [...] zł brutto (jak w stanie faktycznym, tj. uposażenie za okres od [...] lutego 2003 r. do [...] marca 2006 r., uposażenie za miesiąc kwiecień 2006 r. z wyrównaniem od stycznia 2006 r., gratyfikację urlopową za lata 2004 – 2006, zryczałtowany ekwiwalent za przejazd raz w roku na koszt wojska za lata 2004 – 2006, nagrodę roczną za rok 2004 i dodatkowe uposażenie roczne za lata 2004 – 2005, nagrodę jubileuszową i należności mundurowe za lata 2004 – 2006). Jednakże, powyższe należności pomniejszono o wypłacone mu w 2003 r. należności w kwocie [...] zł netto, tj. odprawę, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia, a nie – jak wnosi – o kwotę [...] zł.

Analizując zasadność pomniejszenia owej kwoty w pierwszej kolejności należy zaakcentować następujący fakt. Aczkolwiek nie stanowi on meritum rozpoznawanej sprawy, lecz wskazuje, że skarżącemu, w wyniku niezgodnego z prawem działania organu, wypłacono w roku 2006 nienależne świadczenia, które w znacznej mierze przekraczają dochodzoną przez niego kwotę. Otóż, stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, zaś według art. 72 ust. 1, uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Natomiast w myśl art. 76 ust. 1, prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowgo pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z kolei zgodnie z art. 19 ustawy, żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową:

1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1;

2) w rezerwie kadrowej;

3) w dyspozycji.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że mocą rozkazu personalnego Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...], uchylono rozkaz personalny tegoż organu z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2003 r. Stąd też, faktycznie z dniem [...] stycznia 2003 r. zaprzestał on pełnienia zawodowej służby wojskowej i nie pełnił jej aż do czasu wydania wspomnianego już wyżej rozkazu personalnego Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...]. Innym słowy, stosunek zawodowej służby wojskowej został reaktywowany i A. P. w poprzedzającym go okresie (od dnia [...] stycznia 2003 r.) pozostawał jedynie w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, lecz nie jako faktycznie pełniący wówczas zawodową służbę wojskową stosownie do treści art. 19 ustawy. Samo zaś pozostawanie w służbie wojskowej nie jest wystarczające do wypłacenia mu uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, bowiem prawo to uzależnione jest – co już wyżej stwierdzono – od pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Przechodząc zaś do meritum sprawy stwierdzić należy, że rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...], A. P. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2006 r. i przeniesiony do rezerwy, a w związku z powyższym, mając na uwadze staż służby wynoszący [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni, wypłacono mu m.in. odprawę w kwocie [...] zł brutto oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie [...] zł brutto. Stosownie zaś do treści art. 94 ust. 1 ustawy, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, odprawa w wysokości: 1) po roku służby - 100 %, 2) po pięciu latach służby - 200 %, 3) po dziesięciu latach służby - 300 % – kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, a myśl ust. 2, wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600 %. Z kolei według art. 95 pkt 2, niezależnie od odprawy, żołnierzowi przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż za trzy lata. Zatem skarżącemu w dniu skutecznego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, wypłacono powyższe należności.

Podkreślić w tym miejscu bowiem należy, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi akt deklaratoryjny, działający z mocą wsteczną (ex tunc), czyli od daty wydania decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Decyzja o stwierdzeniu nieważności uchyla skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia nieważnej decyzji, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności potwierdza jedynie ten fakt swoim rozstrzygnięciem. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego stanu faktycznego należy podnieść, że w znaczeniu prawnym nie miało miejsca zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. Zaś skuteczne prawnie zwolnienie A. P. z zawodowej służby wojskowej miało miejsce tylko raz, tj. w 2006 r. Zatem stosownie do cytowanych już wyżej przepisów art. 94 ust. 1 i 95 pkt 2 ustawy, skarżącemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej w 2006 r., przysługiwała z tytułu tego zwolnienia tylko jedna odprawa i jeden ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie. W konsekwencji przepisy te – wbrew stanowisku skarżącego – zostały prawidłowo zastosowane, również przy odmowie przyznania owych świadczeń. Stąd też Sąd w pełni podziela argumentację organu, popartą orzecznictwem sądów administracyjnych, iż wypłata świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, obwarowana jest zastrzeżeniem jednorazowości, na co wielokrotnie już zwracano uwagę w judykaturze (vide: np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 568/09, z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 902/07, z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 818/08, z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 931/08). Przyjęcie bowiem przeciwnego poglądu i uznanie, że świadczenie to przysługuje w każdym przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i do tego każdorazowo w pełnej wysokości, niezależnie od uprzedniego uzyskania tego świadczenia, prowadziłoby do nadmiernego uprzywilejowania żołnierzy kilkakrotnie zwalnianych ze służby i w drodze stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej, ponownie do służby przywracanych. Przedmiotowe świadczenie nie ma charakteru odszkodowania za zwolnienie ze służby, stąd też takie interpretowanie powyższych przepisów naruszałoby prawa innych żołnierzy i w konsekwencji doprowadziłoby do ich nierównego traktowania. Stanowiłoby to zatem naruszenie konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skoro stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej skarżącego został reaktywowany z dniem [...] lutego 2003 r., to nie miał zastosowania wspomniany już wyżej przepis art. 14 ust. 1 ustawy o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji nie przysługiwał mu przywilej w postaci jednorazowego odszkodowania w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za każdy miesiąc skrócenia okresu wypowiedzenia.

Skoro zaś tak, to organ miał prawo do pomniejszenia wypłaconej skarżącemu należności [...] netto, zł o kwotę [...] zł netto.

Dodać ponadto należy, że stosownie do treści art. 77 ustawy, uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Stąd też nietrafny jest zarzut naruszenia tego przepisu, skoro organ nie domagał się od skarżącego zwrotu wypłaconych mu w roku 2003 należności, lecz dokonał jedynie ich zaliczenia na poczet należności wypłaconych w roku 2006. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest również nieuzasadniony.

Nie zasługują również na uwzględnienie – w ocenie Sądu – zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Przede wszystkim, aby mogły być one uwzględnione, to wykazać należy, że ich naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, czego skarżący nie uczynił, a i Sąd nie dopatrzył się takiego skutku. Wbrew tym zarzutom, organ drugiej instancji w sposób wystarczający wyjaśnił stan faktyczny sprawy i który – faktycznie – nie jest kwestionowany przez skarżącego. Zaś zasadnicze i podstawowe znaczenie dla sprawy sprowadza się do ustalenia kwoty wypłaconej należności po zwolnieniu w roku 2003 i kwoty wypłaconej po reaktywowaniu stosunku zawodowej służby wojskowej, a następnie pomniejszonej o sporną kwotę. Ponadto – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja i jej uzasadnienie spełniają wymagania, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem w sposób pełny i logiczny przedstawiono w niej sposób rozumowania organu oraz analizę dowodów i w konsekwencji rozstrzygnięcie. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że nie umożliwiono mu zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, skoro opierały się one jedynie na dokumentach już mu znanych, zaś jeżeli nie istnieje prawo do poszczególnych świadczeń pieniężnych, to tym samym brak jest podstaw do ich wypłaty i w konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. Tym samym nie naruszono przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 oraz 81 k.p.a., bowiem materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco, w sposób wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, po uprzednim – prawidłowym – przeanalizowaniu go.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.