Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 43/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, art. 28 ust. 1, art. 29-31
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . z dnia 16 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 19 października 2012 r. nr [[...]] wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez E. G., polegające na przebudowie budynku handlowo – usługowego, zlokalizowanego na działce nr [[...]] przy ul. W. w C. i jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek zabezpieczenia terenu robót budowlanych przed dostępem osób niepowołanych, a także obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji budowlanej i oceny technicznej wykonanych robót budowlanych.

Organ pierwszej instancji ustalił, że E. G. zgłosił w Starostwie Powiatowym w wykonanie robót remontowych polegających na: wymianie pokrycia dachowego i dachu, wymianie ołacenia, impregnacji więźby dachowej oraz podsufitki, wymianie ocieplenia z polepy na wełnę mineralną, remoncie instalacji wewnętrznych (elektrycznej, wod. – kan. i co), remoncie stolarki okiennej i drzwiowej (wymiana na nową o tych samych rozmiarach), remoncie elewacji (malowanie i docieplanie), remoncie ścian wewnętrznych (skucie i wymiana tynków i malowanie), remoncie podłóg oraz remoncie schodów zewnętrznych (skucie i wymiana płytek). Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 10 października 2012 r. stwierdzono, że inwestor dokonał w istniejącym budynku głównym od strony ulicy W. częściowego usunięcia podłóg, rozbiórki części wewnętrznych ścian konstrukcyjnych o grubości 25 cm i szerokości 1,5 m, wykucia ościeży okiennych i drzwiowych, rozbiórki ścianek działowych parteru i poddasza oraz rozbiórki podsufitki z trzciny. Ponadto, po stwierdzeniu złego stanu technicznego przybudówki do budynku głównego przedmiotowego obiektu, inwestor dokonał jego rozbiórki do fundamentów, a następnie przystąpił do jego odbudowy i rozbudowy (kwestia odbudowy i rozbudowy przybudówki stanowi przedmiot odrębnego postępowania). Ponadto w dniu 18 października 2012 r. organ stwierdził, że inwestor wykonał nadproża ze strunobetonu i wykuł otwór w ścianie zewnętrznej konstrukcyjnej od strony działki o szerokości 5 m, wykonał słupy nośne z cegły pełnej, zlikwidował ściany działowe na parterze i na poddaszu a istniejący budynek posiada stropy drewniane (pomiędzy belkami o wym. 25 cm x 25 cm znajdują się drewniane podłogi i podbitka drewniana z wypełnieniem z trzciny oraz konstrukcją ryglową).

Powyższe ustalenia wskazują według organu, że E. G. przekroczył zakres zgłoszonych robót budowlanych. Nadto wykonane roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. Okoliczność ta obligowała organ do wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.).

Na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie wniósł E. G., domagając się jego uchylenia i umorzenia sprawy w przedmiocie przebudowy budynku handlowo - usługowego zlokalizowanego na działce nr [[...]] przy ul. W. w C., ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zdaniem odwołującego się naruszono przy wydaniu postanowienia: art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez uznanie, że roboty budowlane prowadzone w budynku handlowo – usługowym zlokalizowanym na działce nr [[...]] przy ul. W. w C. prowadzone są bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, pomimo dokonania przez inwestora wymaganego prawem zgłoszenia; art. 7 i art. 77 § 1 kpa – poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz wydanie postanowienia z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a w szczególności przyjęcie prowadzenia dwóch oddzielnych postępowań dla jednej inwestycji polegającej na wykonaniu prac remontowych; art. 124 kpa – poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne skażonego postanowienia.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r., utrzymał w mocy opisane postanowienie z dnia 19 października 2012 r., podzielając ustalenia oraz stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji.

Według organu odwoławczego z przeprowadzonych oględzin budynku wynika, że inwestor faktycznie wykonał szereg robót budowlanych ponad dokonane zgłoszenie m.in.: rozbiórki części wewnętrznych ścian konstrukcyjnych o grubości 25 cm i szerokości 1,5 m, wykuł ościeże okienne i drzwiowe, wykonał nadproża ze strunobetonu i wykuł otwór w ścianie zewnętrznej konstrukcyjnej od strony działki o szerokości 5 m, wykonał słupy nośne z cegły pełnej, zlikwidował ściany działowe na parterze i na poddaszu w sytuacji, gdy istniejący budynek posiada stropy drewniane. Ingerencja w konstrukcję budynku uniemożliwia zaliczenie opisanych robót budowlanych do remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, zatem na ich wykonanie potrzebne było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji ocenił, że nie naruszono art. 7 i art. 77 kpa, gdyż w rozpatrywanym przypadku rozdzielenie zakresu postępowania na dwa odrębne przedmioty jest zasadne. Kwestia samowolnego wykonania robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę w istniejącym obiekcie podlega innym uwarunkowaniom prawnym (postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego), niż kwestia samowolnej rozbiórki i budowy od nowa części obiektu budowlanego (która podlega przepisom art. 48 Prawa budowlanego). Materiał dowodowy, na którym oparto rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji został według organu odwoławczego dokładnie zebrany i przeanalizowany.

Z tych przyczyn uznano, że wstrzymanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku handlowo – usługowego, zlokalizowanego na działce nr [[...]] przy ul. W. w C. oraz nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia inwentaryzacji budowlanej oraz oceny technicznej było prawnie uzasadnione.

Na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł E. G., domagając się uchylenia postanowień obu instancji.

Skarżący zarzuca naruszenie: art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez uznanie, że roboty budowlane w budynku handlowo - usługowym położonym na działce nr [[...]] przy ul. W. w miejscowości C., prowadzone są bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, pomimo dokonania przez skarżącego czynności prawem przewidzianych oraz art. 7 i 77 § 1 kpa - poprzez niepodjęcie wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz do jej załatwienia, w tym wydania zaskarżanego postanowienia z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym nadzwyczajnych, trudnych do przewidzenia przed rozpoczęciem robót remontowych, wad remontowanego budynku.

Uzasadniając zgłoszone zarzuty skarżący wyjaśnił, że prace wykonywane na przedmiotowym obiekcie dotyczyły remontu istniejącego obiektu i zmierzały jedynie do odtworzenia stanu pierwotnego przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Podczas prowadzenia przedmiotowych prac okazało się jednak, że konstrukcja remontowanego budynku zagraża zdrowiu i życiu ludzkiemu ze względu na brak dostatecznej nośności konstrukcji ścian i dachu budynku, czego przed rozpoczęciem tych robót stwierdzić nie było można. Dlatego też skarżący zmuszony był, wyłącznie dla ratowania substancji budowlanej obiektu i dbałości o bezpieczeństwo ludzi, podjąć się natychmiast "robót ratunkowych". Zdaniem skarżącego fakt, że konieczność wykonania "robót ratunkowych" pojawiła się w trakcie wykonywania zgłoszonych robót, potwierdza załączana do skargi przez skarżącego opinia techniczna sporządzona przez mgr inż. P. K. i mgr inż. P. W. z Biura Architektonicznego w L. Ponadto w dniu, w którym stan krytyczny budynku ujawnił się pracownikom skarżącego, poprosił on osoby sporządzające opinię o cenę zaistniałej sytuacji oraz przygotowanie stosownej dokumentacji i wniosków celem złożenia do służb nadzoru budowlanego, ale następnego dnia miała już miejsce kontrola. Dowodem na to, że w sprawie miała miejsce sytuacja nadzwyczajna zmuszająca skarżącego do konieczność podjęcia prac budowlanych w szerszym niż zgłoszonym zakresie świadczą również donosy sąsiadów, którzy początkowo akceptowali wykonywane roboty, natomiast dopiero, gdy remontowany obiekt zaczął się walić zaczęli wyrażać swój sprzeciw

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, polegającej na kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 października 2012 r. o wstrzymaniu prowadzonych przez E. G. robót budowlanych polegających na przebudowie budynku handlowo - usługowego na działce nr [[...]] przy ul. W. w C. oraz nakładające na inwestora obowiązek zabezpieczenia terenu robót budowlanych przed dostępem osób niepowołanych, a także nakładające na inwestora obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji budowlanej i oceny technicznej wykonanych robót budowlanych.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowił art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.), zgodnie z którym: w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (ust. 1 pkt 1). W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy: 1) podać przyczynę wstrzymania robót; 2) ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń (ust. 2). W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz (ust. 3).

Rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że wykonane przez skarżącego roboty budowlane w budynku głównym zlokalizowanym na działce nr [[...]] przy ul. W. w C. wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, którego niewątpliwie inwestor nie posiadał.

Pozostaje w sprawie niesporne, że pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r. (uzupełnionym pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r.), skarżący dokonał w Starostwie Powiatowym zgłoszenia przystąpienia do realizacji robót remontowych w przedmiotowym budynku w polegających na: wymianie pokrycia dachowego i dachu (z planowaną wymianą ołacenia, impregnacją więźby dachowej oraz podsufitki i wymianą ocieplenia z polepy na wełnę mineralną), remoncie instalacji elektrycznej, wod. – kan i co., remoncie stolarki okiennej i drzwiowej (polegającej na wymianie na nową o tych samych rozmiarach, remoncie elewacji (malowaniu i dociepleniu), remoncie ścian wewnętrznych (obejmujących skucie i wymianę tynków oraz malowanie), remoncie podłóg, remoncie schodów zewnętrznych (obejmujących skucie i wymianę płytek). Co do opisanego zgłoszenia (vide: fotokopia poświadczona za zgodność z oryginałem, k. 16-18 akt administracyjnych) Starosta nie wniósł sprzeciwu. Wskazany w zgłoszeniu zakres robót niewątpliwie odpowiadał pojęciu remontu, przez który w myśl art. 3 ust. 8 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć: wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Tym samym na wykonanie opisanych w zgłoszeniu robót budowlanych nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, lecz stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wystarczyło dokonanie zgłoszenia.

Niemniej, jak prawidłowo ustaliły organy posiłkując się dowodem z oględzin przedmiotowego obiektu (vide: fotokopie protokołu i zdjęć obiektu k. 11-14 oraz protokół k. 31 akt administracyjnych) wynika, że skarżący w rzeczywistości wykonał roboty budowlane w budynku głównym od strony ulicy W. polegające na: częściowym usunięciu podłóg, rozbiórce części wewnętrznych ścian konstrukcyjnych o grubości 25 cm i szerokości 1,5 m, wykłucia ościeży okiennych i drzwiowych, rozbiórki ścianek działowych parteru i poddasza oraz rozbiórki podsufitki z trzciny. Nadto wykonał nadproża ze strunobetonu, wykuł otwory okienne w ścianie zewnętrznej konstrukcyjnej od strony działki o szerokości 5 m, wykonał słupy nośne z cegły pełnej, zlikwidował ściany działowe na parterze i na poddaszu w sytuacji, gdy istniejący budynek posiada stropy drewniane (pomiędzy belkami o wym. 25 cm x 25 cm znajdują się drewniane podłogi i podbitka drewniana z wypełnieniem z trzciny oraz konstrukcją ryglową). Wykonane roboty budowlane niewątpliwie nie były objęte dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem, a co więcej, poprzez zmiany konstrukcyjne wymagały uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie bowiem z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Roboty budowlane wykonane przez skarżącego w przedmiotowym budynku głównym nie mogą zostać zaliczone do żadnego z wyjątków wskazanych w art. 29 – 31 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim wykonane roboty budowlane nie stanowiły budowy, do której odnosi się art. 29 ust. 1 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Wykonane roboty budowlane nie polegały również na remoncie istniejącego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jak o tym stanowi art. 3 pkt 8 tej ustawy, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Roboty budowlane polegające m.in.: na wykonaniu nadproży ze strunobetonu i wykuciu otworu w ścianie zewnętrznej konstrukcyjnej, wykonaniu słupów nośnych oraz zmiany w konstrukcji dachu nie mogą zostać zaliczone do prac polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a de facto świadczą o przebudowie obiektu budowlanego. Przebudową zaś, stosownie do art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Skutkiem przebudowy jest więc, tak jak to miało miejsce w przypadku robót budowlanych wykonanych przez skarżącego, zmiana parametrów użytkowych lub technicznych obiektu ale pod warunkiem, że zmiana ta nie dotyczy jego parametrów charakterystycznych wskazanych w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Trafna była w związku z powyższym kwalifikacja wykonywanych robót budowlanych dokonana przez organ pierwszej instancji, który uznał je za przebudowę.

Ponieważ wykonane przez skarżącego roboty budowlane nie zostały objęte wyjątkami opisanymi w art. 29 – 31 ustawy Prawo budowlane, wymagały uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z ogólną zasadą z art. 28 ust. 1 ustawy. Stanowisko o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę celem wykonania przebudowy jest powszechnie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 521/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1566/10 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym, inwestor, który zgłasza wykonanie remontu a następnie dokonuje przebudowy (wymagającej pozwolenia na budowę) istniejącego legalnie budynku - dopuszcza się samowoli budowlanej wymagającej przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego. Do robót niezaliczanych do budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy nie ma bowiem zastosowania art. 48 ust. 1 ani art. 49 b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a przepisy art. 50 – 51 tej ustawy (por. także Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 541 – 542; Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004 r., s. 144). Jeżeli zaś "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie może być uznane za zgłoszenie w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych dla tej instytucji (zob. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1286/09, Lex nr 574343).

Zatem w przedstawionych okolicznościach sprawy brak wymaganego pozwolenia na budowę nakładał na organ nadzoru budowlanego obowiązek przeprowadzenia procedury naprawczej, przewidzianej w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Trzeba przy tym zaznaczyć, że zakres wykonanych robót budowlanych, przekraczających zakres dokonanego zgłoszenia remontu budynku, w szczególności wywołujących zmiany w jego konstrukcji, w istocie nie jest przez skarżącego kwestionowany, co jasno wynika z treści skargi i dołączonego do niego prywatnego dokumentu pod nazwą "Opinia techniczna stanu technicznego budynku". Skarżący jedynie podkreśla zaistniałą konieczność nagłego wykonania tych robót, bez ubiegania się o pozwolenie na budowę, z uwagi na zły stan techniczny istniejących elementów konstrukcji drewnianej ścian i dachu i w celu zapobieżenia ewentualnemu niebezpieczeństwu zagrożenia dla zdrowia i życia. Takiej argumentacji jako zwalniającej z obowiązku określonego w art. 28 ustawy Prawo budowlanego nie można jednak zaakceptować.

Sąd zatem ocenia, w świetle prawidłowych ustaleń organu, że wskutek braku wymaganego pozwolenia na budowę dla robót wykonywanych w budynku głównym położonym na działce nr [[...]] zachodziły przesłanki do wstrzymania tych robót na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wydane w dniu 19 października 2012 r. postanowienie uwzględnia obowiązki określone w ust. 2, nakazujące organowi nadzoru budowlanego podać przyczynę wstrzymania robót i ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń. Organ ten był nadto uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia inwentaryzacji budowlanej i oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, co wynika z treści art. 50 ust. 3. W świetle treści art. 50 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem inwestora wykonującego roboty budowlane w warunkach określonych w przepisach art. 50 ust. 1 pkt 1 - 4 tej ustawy jest wykazanie, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, oraz że nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenia środowiska. Właściwym zaś sposobem na wykazanie tych okoliczności jest przedłożenie stosownej inwentaryzacji wraz z oceną techniczną lub ekspertyzą. Tak sporządzona dokumentacja ma stanowić dla organu nadzoru budowlanego podstawę do wydania odpowiednich rozstrzygnięć w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd zauważa na marginesie, bo nie jest to przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, że jak wynika z akt administracyjnych inwestor złożył właściwe dokumenty i w terminie określonym w art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wydana została decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy o braku podstaw do zastosowania wskazanego przepisu. Nie wynika jednak z akt, żeby decyzja ta miała charakter ostateczny.

Nie budzi jednak wątpliwości sądu, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego są zgodne z przepisami prawa materialnego, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odpowiada wymogom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Niemniej wobec tego, że do skargi dołączono prywatny dokument wyrażający opinię projektantów (k. 10-12 akt), sąd wskazuje, że przedmiotowa opinia (dokument bez daty) nie była znana organom, nie miały one zatem obowiązku odnosić się do jej treści. Natomiast według sądu trudny do przewidzenia, przed rozpoczęciem robót budowlanych objętych zgłoszeniem, stan konstrukcji drewnianej budynku zlokalizowanego na działce nr [[...]] przy ul. W. w C., na które powołuje się skarżący, nie stanowi przyczyny do innej oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a przede wszystkim nie zwalnia inwestora od obowiązku uzyskania dla wykonanych robót pozwolenia na budowę. Katalog sytuacji, które powodują zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określony w art. 29 – 31 ustawy Prawo budowlane, ma charakter zamknięty i niedopuszczalna jest jego rozszerzająca interpretacja. Nie jest z pewnością objęta wskazanymi przepisami konieczność podjęcia, jak to opisuje skarżący, "prac ratunkowych". Zgoda właścicieli nieruchomości sąsiednich na zakres wykonywanych robót, na co strona powołuje się w skardze, również nie ma żadnego znaczenia dla przyjętej oceny dokonania samowoli budowlanej i konieczności przeprowadzenia w związku z tym postępowania naprawczego.

Zarzuty skargi są bezzasadne, a jej treść w istocie potwierdza prawidłowość ustaleń oraz postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.