Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 361/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 4, art. 239 b par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 15 stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] określił A. V. zobowiązanie podatkowe w podatku i od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 13.168 zł. Decyzja została doręczona stronie w dniu [...] września 2017 r., a odwołanie złożono w dniu [...] października 2017 r.

Następnie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. Postanowienie zostało doręczone podatnikowi w dniu [...] października 2017 r.

Podatnik nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, złożył zażalenie, w którym zarzucił obrazę art. 239 § 2 Ordynacji podatkowej polegającej na braku uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostałoby wykonane przez stronę i wniósł o jego uchylenie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po zapoznaniu się z całością zgromadzonego materiału dowodowego oraz treścią zarzutów zażalenia, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Z akt sprawy wynika także, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] września 2017 r.

W postanowieniu o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał na treść stosownych w tym przedmiocie przepisów Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności uzależnione jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, a w niniejszej sprawie wskazano właśnie na zaistnienie ich obu tj. z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, oraz, że istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (§ 2 ww. przepisu).

Nastąpienie organ II instancji omówił szczegółowo zaistnienie ww. przesłanek, wskazał na treść art. 239b § 1 pkt 4 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. rozłożył na 24 raty zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2009, 2010, 2011 i 2012 w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Zaległość za 2009 r. wynosiła [...] zł. Raty od 1 do 23 obejmowały zaległość podatkową za 2009 r. rozłożoną na raty w wysokości [...] zł miesięcznie + opłata prolongacyjna. Rata 24 z ustalonym terminem płatności na [...] lipca 2016 r. obejmowała zaległość podatkową łącznie za lata 2009, 2010, 2011 i 2012 w wysokości [...] zł + opłata prolongacyjna, w tym za 2009 r. przypadała kwota [...] zł. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. na podstawie art. 253a Ordynacji podatkowej dokonał zmiany ww. decyzji w zakresie 24-tej raty z ustalonym terminem płatności na dzień [...] lipca 2016 r. w sposób następujący: zaległości 2009, 2010, 2011 i 2012 w wysokości [...] zł rozłożył na 16 rat. Rata 1 z terminem płatności [...] sierpnia 2016 r. w wysokości należnej głównej [...] zł obejmowała zaległość podatkową za 2009 r. w kwocie [...] i części zaległości za 2010 r. plus opłata prolongacyjna.

W świetle powyższego, zdaniem organu, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. uległ zawieszeniu dnia [...] lipca 2014 r. (data wydania decyzji o rozłożeniu na raty) do dnia [...] sierpnia 2016 r. (termin płatności ostatniej raty dla zaległości podatkowej za 2009 r.), tj. na czas [...] dni. DIAS w K. wyjaśnił w tym miejscu, że zgodnie z art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej została ustalona data przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2009 r. z upływem [...] stycznia 2018 r. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane przez organ I instancji w dniu [...] października 2017 r., tj. w okresie krótszym niż 3 miesiące do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. (tj. 12 stycznia 2018 r.), a zatem w ocenie organu II instancji, wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] września 2017 r.

W zakresie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, czyli uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. nie zostanie wykonane, organ II instancji wyjaśnił, że istnieje uzasadniona, realna obawa, że przedmiotowe zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nie zostanie wykonane. Jak słusznie wskazał organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia, w dniu jego wydania tj. [...] października 2017 r., pozostał bardzo krótki okres do upływu terminu przedawnienia. Z tej samej przyczyny istnieje ryzyko graniczące z pewnością, że zobowiązanie to nie zostanie w ogóle wykonane, skoro do końca okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, pozostał okres krótszy niż 3 miesiące (a dokładnie 2 miesiące i [...] dni), przy jednoczesnym braku rozstrzygnięcia w sprawie złożonego odwołania (z dnia [...] października 2017 r. od decyzji nr [...]) do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., a co za tym idzie braku pewności (na dzień wydania postanowienia), czy do końca okresu przedawnienia decyzja ta uzyska atrybut ostateczności. Jak podkreślił organ II instancji, istotne jest, że zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej wniesienie odwołania od decyzji nie powoduje przerwy ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja.

Zdaniem organu odwoławczego, przesłanką wysoce uprawdopodabniającą, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nie zostanie wykonane był charakter zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...] października 2017 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] września 2017 r., tj. zarzucenie naruszenia przepisu art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez zobowiązanie odwołującego do zapłaty zobowiązania podatkowego, które na dzień wydania decyzji miało ulec przedawnieniu. Jak wyjaśnił organ, wniesienie środka odwoławczego jest prawem podatnika jednak nic nie stoi na przeszkodzie dobrowolnemu wykonaniu zaskarżonej decyzji i uiszczeniu podatku z niej wynikającego. Wniesienie odwołania nie ma skutków zawieszenia czy przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, tym samym nie może w aspekcie czasu trwania postępowania odwoławczego doprowadzić do braku możliwości wyegzekwowania należności w niej określonej. Treść złożonego odwołania potwierdza również, że brak jest podstaw do uznania, że podatnik dobrowolnie dokona zapłaty podatku, w sytuacji gdy jest przekonany, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji już się przedawniło. Na tej podstawie można wnioskować, że nie zgadzając się ze skarżoną decyzją nie wykona on dobrowolnie wynikającego z niej zobowiązania podatkowego.

Organ II instancji podał, że następną przesłanką uprawdopodabniającą, że zobowiązanie nie zostanie wykonane jest brak waloru ostateczności decyzji na skutek wniesionego odwołania. Decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu (art. 239a Ordynacji podatkowej). Jednak jak wyjaśnił, w dniu [...] grudnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] września 2017 r.

Dalej organ II instancji wskazał, że przesłanką uprawdopodabniającą, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane jest fakt braku dokonania dobrowolnej wpłaty zobowiązania na przestrzeni od dnia odebrania decyzji określającej, tj. [...] września 2017 r. do dnia wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. [...] października 2017 r.

Organ II instancji powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że jeżeli okres pozostały do upływy terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe wskazane w decyzji nie zostanie wykonane. W tym zakresie bez znaczenia są wszystkie te okoliczności, które odnoszą się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Okoliczności te mogłyby mieć znaczenie wyłącznie w przypadku istnienia pozostałych przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych.

Końcowo organ II instancji wyjaśnił, że ww. zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Jak wynika bowiem z akt sprawy bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, o czym podatnik został zawiadomiony w dniu [...] listopada 2017 r. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia [...] listopada 2017 r. wzywające P. B. S.A. o przekazanie zajętych kwot organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] listopada 2017 r. za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. V. zarzucił naruszenie art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że organ I instancji uprawdopodobnił, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostałoby wykonane przez stronę, co w konsekwencji spowodowało utrzymanie postanowienia organu I instancji w mocy. Wobec tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanawiania organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c w/w ustawy).

Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 tej ustawy).

Kontroli Sądu zostało poddanie postanowienie o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z powołanych na wstępie przepisów wynika, że nie każde naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia) ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Aby decyzji nieostatecznej można było nadać rygor natychmiastowej wykonalności muszą zostać spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, a organ podatkowy musi uprawdopodobnić (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Ustawodawca przewidział w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej cztery warunki uprawniające do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności:

1. organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3. strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Każda z wymienionych przesłanek ma charakter rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z kolei art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, który w opinii skarżącego został naruszony, stanowi o tym, że przy spełnieniu przesłanek wymienionych w § 1, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcie na wystąpieniu przesłanki o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Nie jest kwestią sporną wystąpienie powyższej przesłanki. Nie może budzić wątpliwości, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. upływał z dniem [...] stycznia 2018 r. (organy podatkowe w swoich rozstrzygnięciach szczegółowo przedstawiły sposób ustalenia przedmiotowej daty mając na uwadze treść art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej) i tym samym okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ustalonego nieostateczną decyzją z dnia [...] września 2017 r. na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności tj. [...] października 2017 r. jest krótszy niż 3 miesiące.

W skardze bardzo mocno jest akcentowany zarzut braku uprawdopodobnienia niewykonania przez skarżącego zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji z dnia [...] września 2017 r.

Odnosząc się do tego zarzutu w pierwszym rzędzie należy wskazać, że przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej związana jest z perspektywą wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej i zbliżającym się terminem przedawnienia tego zobowiązania, a nie - co wymaga podkreślenia - z sytuacją majątkową podatnika.

Nie budzi wątpliwości to, że konieczność dokonania przez organy podatkowe ustaleń odnoszących się do sytuacji majątkowej podatnika dotyczy przesłanek dających podstawę do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, przewidzianych w art. 239b § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej.

Natomiast, jeżeli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), to spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu polega na uprawdopodobnieniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego właśnie powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. Nie mają natomiast istotnego znaczenia okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1-3 Ordynacji podatkowej.

W tej kwestii Sąd orzekający w sprawie w całej rozciągłości podziela pogląd wyrażony w wyroku z 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12 oraz poglądy wyrażone między innymi w wyrokach: z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 911/10, z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1034-1037/11, z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 1041/11, z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1307/12, z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 397/15, z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1316/13, z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 214/15, z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I GSK 1874/15, z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1453/16.

Natychmiastowa wykonalność decyzji, wynikająca z nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest przejawem tymczasowej ochrony prawnej i ma charakter zapobiegawczy. Nadanie niestatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Takim dobrem prawnie chronionym jest w świetle regulacji przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej potrzeba ochrony interesów fiskalnych w trakcie postępowania podatkowego. Zwracano na to uwagę w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą Ordynację podatkową, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., wskazując między innymi, że art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej jest związany z oczywistą sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego. Nie można bowiem dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stało się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. Podkreślano także, że § 2 jest jednym z przepisów kluczowych. To swoistego rodzaju przepis wymagający indywidualizacji postępowania w zakresie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności (zob. druk sejmowy kadencja VI nr 951, http:orka.sejm.gov.pl).

W przywołanym wyżej wyroku z 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12 Naczelny Sąd Administracyjny słusznie zwrócił uwagę na to, że odmienna wykładnia art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Ordynacji podatkowej, jest nielogiczna i w istocie przekreśla znaczenie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż trzy miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące np. wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu I instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił ponadto uwagę na potrzebę wykładni powyższych przepisów w perspektywie art. 84 Konstytucji, ustanawiającego powszechny obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, a także art. 217 Konstytucji, który ustanawia władztwo finansowe państwa (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 czerwca 2011 r., sygn. akt P 26/10, OTK-A 2011, Nr 5, poz. 43). Tym samym nie można zaakceptować takiej wykładni zgodnie, z którą nie zostają spełnione przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, gdy do upływu terminu przedawnienia pozostał okres krótszy niż termin do wniesienia odwołania.

Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy, trzeba zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, że wbrew temu co podnosił skarżący, organy podatkowe wykazały spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż uprawdopodobniły że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane. Skoro bowiem decyzję organu pierwszej instancji wydano w dniu [...] września 2017 r. i doręczono w dniu w dniu [...] września 2017 r., a termin przedawnienia określonego tą decyzją zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. upływał z dniem [...] stycznia 2018 r., to wielce prawdopodobne było to, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, gdyż wygaśnie na skutek przedawnienia. Organ II instancji wskazał na okoliczności, które w kontekście upływającego terminu przedawnienia uzasadniały nadanie rygoru wykonalności, a mianowicie; skarżąca spółka złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2017 r. i nie uregulowała należnego podatku wynikającego z decyzji wymiarowej do dnia wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności tj. [...] października 2017 r.

Z podanych wyżej powodów Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, gdyż wbrew temu co wywodził skarżący, prawidłowa wykładnia art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej prowadziła do wniosku, że organy podatkowe uprawdopodobniły, że z powodu upływu terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., określone decyzją z dnia [...] września 2017 r. nie zostanie wykonane. Organy podatkowe działały w granicach prawa, uzasadnienie wydanych postanowień jest konkretne, spójne i logiczne oraz oparte na dokumentach potwierdzających dokonane ustalenia.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł jak w sentencji wyroku.