Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 298/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1 i 3,  par. 1a,  par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. P. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. zobowiązuje Wojewodę D. do wydania aktu w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych); V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 lutego 2020 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu l. P. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, złożonego na podstawie art. 114 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 35 z późn. zm.) w dniu [...] r.

W petitum skargi pełnomocnik l. P. wniósł o:

1. stwierdzenie, że Wojewoda D. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, co skutkowało również bezczynnością organu,

2. stwierdzenie, że przewlekłość i bezczynność postępowania Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zobowiązanie Wojewody D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

4. przyznanie od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie nie mniejszej niż 24 590,85 zł (słownie: dwadzieścia cztery tysiące pięćset dziewięćdziesiąt złotych, osiemdziesiąt pięć groszy);

5. zasądzenie od Wojewody D. na rzecz skarżącej obowiązku zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podał m.in., że zgodnie z art. 12 § 1 k. p. a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z kolei w myśl przepisu art. 35 § 1 k. p. a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zatem postępowanie w niniejszej sprawie winno być zakończone najpóźniej do początku marca 2018 r.

W niniejszej sprawie strona - będąca obywatelką obcego Państwa - pozostaje w procedurze od ponad dwóch lat a brak uregulowanej kwestii pobytu stanowi bardzo mocne ograniczenie dla strony. Niepewność co do przyszłości strony i jej praw na terytorium Polski sprawia, że nie może ona normalnie funkcjonować.

Strona - działając przez swojego pełnomocnika - wielokrotnie pisemnie jak i poprzez wiadomości e-mail próbowała dowiedzieć się dlaczego jej postępowanie trwa tak długo, kiedy się zakończy, jednak całkowicie bezskutecznie. Skarżąca - za pośrednictwem pełnomocnika - wielokrotnie korzystała z możliwości uzyskania informacji na temat przybliżonej daty wydania wnioskowanej decyzji.

W związku z bardzo długim czasem oczekiwania na jakąkolwiek reakcję ze strony organu, skarżąca skierowała do organu pisma – kolejno: z dnia 30 sierpnia 2018 r. a następnie z dnia 10 października 2018 r., w których domagała się rozpoznania jej sprawy.

W związku z brakiem jakiejkolwiek reakcji, brakiem jakiejkolwiek odpowiedzi na kierowaną do organu korespondencję a także brakiem jakiejkolwiek informacji na temat przybliżonego terminu ukończenia postępowania, skarżąca pismem z dnia 6 listopada 2019r. wystąpiła do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców w W. z oficjalnym ponagleniem, w trybie przepisu art. 37 kpa.

Mimo złożenia tego ponaglenia, skarżąca nie otrzymała jakichkolwiek informacji co do jego rozpoznania, nie wie także czy organ przekazał w ogóle to ponaglenie do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, a do dnia dzisiejszego Wojewoda D. nie wydał jakiejkolwiek decyzji będącej odpowiedzią na wniosek skarżącej.

Powyższe okoliczności uzasadniają przyznanie na rzecz skarżącej maksymalnej sumy pieniężnej, uregulowanej w przepisie art. 149 § 2 p. p. s. a., tj. kwoty 24.590,85 zł dwadzieścia cztery tysiące pięćset dziewięćdziesiąt złotych osiemdziesiąt pięć groszy. Kwota ta stanowi 5-krotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2019r. Brak jest bowiem jakichkolwiek argumentów, które mogłyby usprawiedliwiać ponad dwuletnie prowadzenie postępowania administracyjnego.

W doręczonej Sądowi w dniu 17 marca 2020 r. odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadniając wniosek organ przedstawił w porządku chronologicznym czynności procesowe podjęte w sprawie, a następnie wyjaśnił, że przekroczenie ustawowych terminów zakończenia postępowania i wydania decyzji nie wynika z opieszałości pracowników, ale jest spowodowane ilością wnoszonych przez cudzoziemców wniosków, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach, potrzebą zachowania należytej staranności oraz weryfikowania poszczególnych wniosków i wnikliwego analizowania indywidualnych przypadków, a także dużą fluktuacją pracowników.

W ocenie organu w istniejącym w sprawie stanie faktycznym brak jest również podstaw do uznania, że miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 24.590,85 zł Wojewoda D. wskazał, że jest to uprawnienie dyskrecjonalne sądu, z którego można korzystać, jeżeli realia konkretnej sprawy są tę niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony praw strony, a nie jako bezpośrednia konsekwencja stwierdzenia bezczynności postępowania, przy czym konieczne jest wykazanie, że jest to niezbędne dla zwalczania bezczynności i zdyscyplinowania organu. Organ podkreślił, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma charakteru odszkodowawczego w rozumieniu prawa cywilnego.

Z odpowiedzi na skargę oraz z przedłożonych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] r. doręczony został Wojewodzie D. wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Akta sprawy wskazują ponadto, że do wniosku l. P. załączyła kserokopie stron paszportu zawierających adnotacje urzędowe, polisę ubezpieczeniową, potwierdzenie zakwaterowania na czas trwania umowy o pracę, oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy skarżącej, informację starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi, informację o warunkach zatrudnienia, umowy o pracę i dane dotyczące pracodawcy ujawnione w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej.

Akta sprawy zawierają również pisma pełnomocnika skarżącej i skarżącej z dnia 30 sierpnia 2018 r., z dnia 24 września 2018 r. i z dnia 10 października 2018 r. kierowane do Wojewody D., zawierające prośby o udzielenie informacji na temat postępowania i etapu na jakim znajduje się sprawa wszczęta wnioskiem skarżącej, złożonym w dniu [...] r.

Z materiału sprawy wynika ponadto, że odrębnymi pismami z dnia 19 grudnia 2018 r. Wojewoda D. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., Szefa Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego we W. oraz Komendanta N. Oddziału Straży Granicznej w K. O. o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt l. P. stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Dodatkowo pismem opatrzonym tą samą datą Wojewoda D. poinformował wnioskodawczynię – za pośrednictwem pełnomocnika – o przewidywanym terminie zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie określonego na dzień 4 kwietnia 2019 r. oraz o możliwości uzyskania w paszporcie stempla, potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania w sposób określony w wezwaniu.

W aktach sprawy znajduje się również pismo pracodawcy stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z dnia 19 grudnia 2018 r., wezwanie skierowane do wnioskodawczyni z dnia 3 marca 2020 r. do uiszczenia opłaty skarbowej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu wniosku oraz ponaglenie z dnia 6 listopada 2019 r., przekazane przez Wojewodę D. organowi wyższego stopnia w dniu 4 marca 2020 r.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 5 czerwca 2020 r., wydanym na podstawie § 21 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1177) sprawa została wyznaczona do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2176) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej powyżej ustawy procesowej kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu.

W przedmiotowej skardze zarzucono Wojewodzie D. bezczynność w sprawie z wniosku złożonego w dniu [...] r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla l. P.

Wyjaśniając przesłanki podjętego w sprawie orzeczenia należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, bezczynność oznacza sytuację, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.

Dodatkowo zakres znaczeniowy tego pojęcia będą wyznaczały ogólne zasady postępowania administracyjnego, dotyczące terminów wskazanych organom przez ustawodawcę do załatwienia sprawy.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na zaniechaniu podjęcia czynności orzeczniczej (czyli bezczynności) w przypadkach określonych w ustawie procesowej.

Postępowanie prowadzone w rozpoznawanej sprawie przez Wojewodę D. podporządkowane jest przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, z których wynika m.in., że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

Przepisy procesowe określają także terminy załatwiania spraw, przy czym stosownie do przyjętej w art. 12 § 1 kpa zasady ogólnej szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2 art. 12 kpa). W myśl art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5).

Artykuł 36 § 1 kpa stanowi zaś o tym, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2). Powyższe przepisy nakładają zatem na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, o jakim mowa w art. 35 kpa, bądź w przepisach szczególnych, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie (m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, Lex nr 491969), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji (postanowienia lub innego aktu) albo nie podjął stosownej czynności.

Obejmuje ona również sytuacje, gdy organ odmawia rozpoznania sprawy lub jej załatwienia, bo błędnie uznaje, że zachodzą okoliczności, które zwalniają go z obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie tak rozumiana bezczynność zaistniała. Wojewoda D. niewątpliwie uchybił przepisom określającym terminy załatwienia sprawy administracyjnej.

Z przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wojewoda D. otrzymał w dniu [...] r. Akta sprawy nie wskazują, aby do dnia orzekania w sprawie przez Sąd postępowanie w rozpoznawanej sprawie prowadzone przez organ pierwszej instancji zostało zakończone wydaniem stosownego aktu, mimo wyznaczenia przez ten organ przewidywanego terminu załatwienia sprawy określonego na dzień 4 kwietnia 2019 r.

Fakt bezczynności potwierdza zresztą Wojewoda D. w piśmie z dnia 4 marca 2020 r. skierowanym do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jako organu właściwego do rozpatrzenia załączonego do pisma ponaglenia l. P. na niezałatwienie sprawy w terminie.

W treści pisma Wojewoda D. oświadcza, że w jego ocenie ponaglenie jest uzasadnione i wyjaśnia powody zwłoki w wydaniu decyzji w sprawie.

Konsekwencją uznania w niniejszej sprawie bezczynności organu jest orzeczenie zawarte w pkt I sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przy ocenie czy do bezczynności w niniejszej sprawie doszło z rażącym naruszeniem prawa, należało uwzględnić, że: "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnych wątpliwości i bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, w literaturze przedmiotu akceptowanej przez judykaturę wskazuje się, że przy ocenie czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Stan faktyczny i prawny winien być przy tym niewątpliwy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013r., I OSK 1204/13). Podzielając stanowisko wyrażone w powołanym wyroku, należy wskazać, że rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie drugie powoływanej ustawy, jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska.

W konsekwencji nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną.

W ocenie składu orzekającego, zaistniałej w niniejszym przypadku bezczynności ocenianej w kontekście okoliczności i specyfiki sprawy, należy przypisać postać kwalifikowaną.

W doktrynie wskazuje się, że celem poddania kognicji sądów administracyjnych kwestii bezczynności postępowania przed organami administracji publicznej, było wymuszenie nadania ich czynnościom sprawnego biegu, a więc zrealizowania interesu publicznego (sprawnego funkcjonowania aparatu administracji publicznej), przy jednoczesnym polepszeniu sytuacji prawnej strony postępowania - przyznanie dodatkowego instrumentu prawnego służącego osiągnięciu jego interesu prawnego (por. P. Kornacki "Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej", ZNSA 2011, z. 5).

Wskazać ponadto należy, że instytucja skargi na bezczynność ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do załatwienia sprawy.

Oznacza to, że jej celem jest zobligowanie organu właściwego w sprawie do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności. Ocena zasadności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dokonywana jest przez Sąd na podstawie akt sprawy i z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określnym terminie aktu lub interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konsekwencją uznania w niniejszej sprawie bezczynności Wojewody D. jest orzeczenie zawarte w pkt II sentencji wyroku.

Ponadto Sąd, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2.500 zł (pkt IV sentencji wyroku). Sąd stwierdził, że kwota ta w istocie będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności, jak i trudności, z jakimi trzeba się zmagać nie posiadając zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty zdyscyplinuje organ. W ocenie Sądu, zasądzona kwota: z jednej strony, zrekompensuje stronie skarżącej negatywne przeżycia psychiczne związane z bezczynnością organu oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki; z drugiej, będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania; po trzecie, jest potrzebna dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność, tj. zwalczania bezczynności organu oraz jego zdyscyplinowania. Wobec powyższego w ocenie Sądu uzasadnione jest przyznanie z tego tytułu stronie skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2.500 zł.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt I - IV sentencji wyroku.

Zawarte w punkcie V wyroku orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 powoływanej wcześniej ustawy procesowej, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika, taryfowo określone.