Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2543/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie: NSA Grażyna Danielec ( spr.) AWSA Dorota Dąbek Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2005 r sprawy ze skargi S. K. i S. K. na decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2001 r Nr: [...] w przedmiocie odmowy zameldowania - uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 lipca 2001 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. i S. K. oraz H. O. od decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] orzekającej o odmowie zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące A. i K. Z. wraz z małoletnimi dziećmi M. i M. Z. w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji ustalono, że A. i K. Z. wie wraz z małoletnimi dziećmi zamieszkują w przedmiotowym budynku, jednakże nie posiadają uprawnień do przebywania w nim, a tym samym nie mogą być tam zameldowani.

Wydaną decyzję zaskarżyli S. i S. K., domagając się zameldowania rodziny Z. w wyżej wymienionym budynku, który to budynek stanowi w połowie ich własność (część drewniana budynku). Podnoszą, że jako właściciele połowy budynku mają prawo wprowadzić osoby do niego, potwierdzić im uprawnienia do przebywania oraz zameldowania ich. Z tego powodu wnoszą o zmianę decyzji i zameldowanie Państwa Z. wraz z dziećmi w przedmiotowym budynku na pobyt czasowy.

Rozpatrując złożone odwołanie organ II instancji stwierdził, że zameldowanie osoby na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące jest dokonane prawidłowo, jeżeli w dniu zameldowania osoba spełni kumulatywnie dwie przesłanki tj:

-przedstawi uprawnienia do lokalu (art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych),

-oraz faktycznie w tym lokalu przebywa (art. 10 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy). Brak którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek powoduje wadliwość dokonanego zameldowania, bez względu na przyczynę braku przesłanki. W przedmiotowej sprawie, podnosi dalej organ, na podstawie zgromadzonego materiału wyjaśniającego wnioskować można, iż budynek położony przy ul. [...] w [...] nie został podzielony fizycznie i stanowi współwłasność: S. K., S. K. i G. O.. A. i K. Z. ubiegając się o zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące wraz z małoletnimi dziećmi M. i M. Z. w budynku przy ul. [...] w [...] przedstawili potwierdzone przez S. K. uprawnienia do przebywania, a tym samym do zameldowania pod wyżej wymienionym adresem. Na przebywanie wyżej wymienionych osób w tym budynku zgadza się również współwłaściciel S. K.. Natomiast H. O. uważająca się za spadkobierczynię i współwłaścicielkę budynku nie zgadza się aby K. i A. Z. wraz z dziećmi przebywali w tym budynku. Organ dalej stwierdza, że dokonanie zameldowania tak jak w niniejszej sprawie osób nie będących współwłaścicielami w lokalu stanowiącym współwłasność jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i dlatego stosownie do art. 199 kodeksu cywilnego konieczne jest w takim przypadku uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli (Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego -Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 lutego 1993 r. sygn. Akt III AZP 28/92 ). Państwo Z. nie przedstawili wymaganej zgody wszystkich współwłaścicieli do przebywanie wraz z dziećmi w lokalu przedmiotowego budynku. Brak takiej zgody po stronie ubiegających się o zameldowanie przesądza o niemożności dokonania zameldowania.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli S. K. i S. K..

Skarżący podnieśli, że przedmiotowy dom jest dwurodzinny i część drewniana zawsze należała do ich rodziny, a murowana część do G. O.. Nigdy nie było problemów z zameldowaniem. Podnieśli, że rodzina Z. zamieszkuje w ich domu od 2001 r., nie posiadają własnego mieszkania i będą zmuszeni starać się o lokal socjalny.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Orzekając o odmowie zameldowania organy uznały, iż w chwili dokonywania czynności po stronie osoby zgłaszającej zameldowanie brak było przesłanki wskazanej w art. 9 ust. 2 (Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), gdyż współwłaścicielka budynku nie wyraziła zgody na zameldowanie rodziny Ziółków mimo, iż faktycznie tam mieszkają.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189):

a) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

b) nie jest niezgodny z art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie, którego została wydana decyzja, stanowi z mocy art. 272 § 1 ppsa podstawę wznowienia postępowania.

Skoro, zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis ustawy niezgodny z Konstytucją, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ppsa orzec jak w sentencji.