Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2466/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1-10
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej NUS) prowadził wobec R. P. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z [...] marca 2016 r., wystawionego przez P. S.A., obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej za lata 2011-2014 oraz od stycznia do września 2015 r. W dniu 25 lipca 2018 r. NUS dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone R. P. 6 sierpnia 2018 r.

W dniu 6 sierpnia 2018 r. zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego pismo, w którym wskazał, że tytuł wykonawczy został mu doręczony ponad dwa lata po jego wystawieniu, bez uprzedniego przesłania zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Dłużnik wskazał ponadto, że nie otrzymał od P. numeru identyfikacyjnego. Nie był zatem zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych.

Pismo dłużnika zostało potraktowane jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. NUS wystąpił zatem do P. o zajęcie stanowiska w sprawie tychże zarzutów.

Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. wierzyciel – P. uznał za zasadny zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania obejmującego okres od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r., za niezasadny zarzut przedawnienia za okres od stycznia 2013 r. do września 2015 r., za nie zasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku.

W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, że wobec braku zastosowania w 2016 r. i 2017 r. skutecznego środka egzekucyjnego, zobowiązania za poszczególne okresy 2011 r. i 2012 r. uległy przedawnieniu. Wymagalne pozostały natomiast zobowiązania od stycznia 2013 r. do września 2015 r.

W kwestii nieotrzymanego numeru identyfikacyjnego wierzyciel wyjaśnił, że strona dokonała rejestracji odbiornika RTV i otrzymała książeczkę radiofoniczną do dokonywania opłat abonamentowych (obecnie indywidualny numer identyfikacyjny [...]). Świadczył o tym duplikat zawiadomienia o nadaniu tego numeru z 18 sierpnia 2008 r. Wierzyciel podkreślił, że strona została powiadomiona o nadanym numerze, albowiem stosowna korespondencję przesłano na adres zgodnie z dokonaną rejestracją. P. nie otrzymała zwrotu tej korespondencji, a zatem zawiadomienie zostało skutecznie przesłane. Wierzyciel podkreślił, że był wyłącznie zobowiązany do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Mógł zatem posłużyć się zwykłą przesyłką listową.

Wobec niewniesienia zażalenia przez stronę, powyższe postanowienie stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji.

Postanowieniem z [...] maja 2019 r., wydanym na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej Upea), NUS uznał za zasadny zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania obejmującego okres od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r. i w tej części umorzył postępowanie, za niezasadny zarzut przedawnienia za okres od stycznia 2013 r. do września 2015 r., za nie zasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej Kpa) oraz art. 18 Upea, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS) utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DIAS wskazał, że, podobnie jak NUS, jest związany w zakresie swojego rozstrzygnięcia ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, wyrażonym w postanowieniu z [...] maja 2019 r. DIAS podkreślił, że powyższy pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z tych też względów zarzut nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia należało uznać za niezasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P. wskazał, że nigdy nie otrzymał powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Stwierdził, że nie można mówić o skutecznym powiadomieniu skoro przesyłka została nadana listem zwykłym. Ponadto skarżący dodał, że od 1997 r. nie mieszka pod adresem zgłoszonym podczas rejestracji odbiornika w 1984 r. Zwrócił również uwagę na fakt, że tytuł wykonawczy został mu doręczony ponad dwa lata po wystawieniu, zapewne w celu pobrania wyższych odsetek. Skarżący zaznaczył wreszcie, że telewizor rejestrował w 1984 r. jako pracownik [...], którzy to pracownicy byli zwolnieni z płacenia abonamentu RTV.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego i postanowień wierzyciela Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozważań nad legalnością zaskarżonego postanowienia wskazać w pierwszej kolejności należy na treść art. 33 § 1 pkt 1-10 Upea, który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn, mogących stanowić podstawę prawną zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. I tak zgłoszone przez skarżącego zarzuty nieistnienia i przedawnienia obowiązku mieszczą się w punkcie 1 art. 33 § 1 Upea, zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Natomiast art. 34 § 1 Upea wskazuje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i kiedy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zgodnie z art. 34 § 1 Upea, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 Upea, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 Upea przekazał zgłoszone zarzuty wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z [...] listopada 2018 r. uznał za zasadny zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania obejmującego okres od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r., za niezasadny zarzut przedawnienia za okres od stycznia 2013 r. do września 2015 r., za nie zasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku.

Należy zatem podkreślić, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 Upea, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21 maja 2013 r., II FSK 359/12; wyroki WSA w Gliwicach z 18 marca 2015 r., I SA/Gl 545/14, oraz z 28 listopada 2017 r., I SA/Gl 153/17).

W dalszej kolejności podnieść należy, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega także kontroli sądu administracyjnego. Pomimo, że aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa wyłącza możliwość wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 Ppsa, zgodnie z którym sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W związku z tym, ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia organu nadzoru wymaga odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, występuje między tymi rozstrzygnięciami bezpośredni związek (zależność) polegający na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego.

Uwzględniając zatem treść art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 135 tej ustawy, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu nadzoru i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowienie wierzyciela w części uznającej wniesione przez zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10; wyrok NSA z 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09; wyrok WSA w Gliwicach z 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14).

Z treści postanowienia P. w sprawie zgłoszonych zarzutów wynika, że na imię i nazwisko zobowiązanego zgłoszona została rejestracja odbiornika RTV używanego pod adresem: [...], [...] Z.. W wyniku dokonanej rejestracji odbiornika tv wydana została książeczka opłat RTV, która stanowiła dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika RTV i służyła do dokonywania opłat z tytułu abonamentu. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342 ze zm., dalej Rozporządzenie), dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników, nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Na podstawie ust. 2 tego przepisu, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego, z urzędu nadawał posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamiał użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do Rozporządzenia. Wbrew stanowisku skarżącego, z materiału dowodowego wynika, że P. wykonała takie zobowiązanie wobec niego, wysyłając zawiadomienie z 18 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiącego dowód zarejestrowania odbiorników RTV. Przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nigdy nie została przekazana jako zwrotna do P., a tym samym zasadnie przyjęto, że zawiadomienie zostało skutecznie przesłane.

Dodatkowo, organ słusznie zauważa, że P. załączyła do postanowienia z [...] listopada 2018 r. duplikat zawiadomienia z 18 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Wbrew stanowisku skarżącego zasadne jest różnicowanie pojęć "przesyła" i "doręcza". Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Co oznacza, że zawiadomienie jest przesyłane do abonentów w formie przesyłki zwykłej. Wobec powyższego nie można przypisać organowi nieprawidłowej wykładni przywołanego wyżej przepisu § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia.

Przyjęta przez organy interpretacja tego przepisu jest zgodna z prezentowaną przez sądy administracyjne, jak też z prezentowaną w odpowiedziach na interpelacje poselskie w sprawie rozporządzenia Ministra Transportu. W odpowiedzi na interpelację numer [...] sekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa pismem z 3 czerwca 2017 r. informuje: "korespondencja zawierająca zawiadomienia o nadaniu numerów identyfikacyjnych została przesłana do abonentów w formie korespondencji zwykłej, nierejestrowanej (bez potwierdzenia odbioru), gdyż rozporządzenie (§ 5 ust. 2) wskazywało o "powiadomieniu" użytkowników i "przesłaniu" zawiadomienia, a zatem przesłana przez P. korespondencja spełniła wymogi określone we wskazanym rozporządzeniu i była wystarczającym, w tym stanie prawnym działaniem. P. w sposób prawidłowy wykonała, wobec użytkowników odbiorników RTV, ciążące na niej obowiązki, wynikające z treści rozporządzenia. W odpowiedzi na interpelację Nr [...] sekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa w piśmie z 25 listopada 2016 r. zauważa, jakkolwiek przepisy prawa nie wskazywały na konieczność wysyłania zawiadomienia przesyłką rejestrowaną to niewątpliwie w przypadku braku otrzymania ww. zawiadomienia nie ustawał obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. To abonent chcąc uiścić opłatę abonamentową, nawet w przypadku braku otrzymania zawiadomienia udając się do placówki pocztowej z posiadaną książeczką opłat uzyskałby informację o konieczności posiadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego i wówczas miałby możliwość zgłoszenia faktu braku posiadania tego numeru. Niewątpliwie okoliczność ta nie zwalniała z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. W przypadku natomiast ewentualnego braku otrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego to abonent winien zgłosić ten fakt operatorowi wyznaczonemu (wówczas publicznemu) celem dokonywania płatności abonamentu. Reasumując należy stwierdzić, że P. wysyłała abonentom zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego natomiast użytkownik używając odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i nie będąc zwolnionym na gruncie ustawy o opłatach abonamentowych zobowiązany był dokonywać opłat za używanie odbiorników RTV. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 13 grudnia 2016 r., II GSK 1297/15, odpierając zarzut skarżącego, w którym kwestionował doręczenie mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stwierdził cyt. "z treści cytowanych przepisów nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15. Zatem nie można podzielić stanowiska skarżącego, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego winno zostać nadane przesyłką poleconą z urzędowym poświadczeniem odbioru. Pisma kierowane do abonentów w formie zawiadomienia miały charakter informacyjny. Wysłany dokument jest wydrukiem komputerowym, nie wymaga dodatkowych podpisów oraz pieczęci i doręczany jest listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Zauważyć przy tym należy, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Brak numeru identyfikacyjnego nie stanowił zaś podstawy do nieuregulowania opłat abonamentowych. W sytuacji zaprzestania używania odbiorników RTV, legalny brak kolejnych opłat musi uprzedzić czynność wyrejestrowania. Dokonuje się ją poprzez przedłożenie wypełnionego formularza "zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo ich zmiany danych" w urzędzie pocztowym, bądź za pośrednictwem strony internetowej P. S. A.

W przedmiotowej sprawie, P. S. A. wykonała zobowiązanie wobec skarżącego przesyłając mu zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiącego dowód zarejestrowania odbiorników RTV. Organy słusznie zatem uznały, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie potwierdzają zasadności zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 Upea, tj. nieistnienia obowiązku. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 29 stycznia 2016 r., II SA/Kr 1632/15 "zobowiązany, wnosząc zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 1 Upea, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku)". Dowodu takiego skarżący nie przedstawił.

W szczególności za gołosłowne uznać należało twierdzenie skarżącego jakoby adres: ul. [...], [...] Z. nie był jego adresem zamieszkania w 2008 r. Skarżący nie przeczy, że dokonał rejestracji odbiornika na ten adres. Był to zatem adres znany P., zaś skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających, że dokonywał jego zmiany przed tymże organem. Strona posługuje się również powyższym adresem w niniejszym postępowaniu i to zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i na etapie sądowym. Zresztą, w świetle wcześniejszych wywodów, kluczowe znaczenie dla istnienia obowiązku uiszczania opłaty miało zarejestrowanie odbiornika w 1984 r. przez skarżącego oraz nadanie mu, jako abonentowi, numeru identyfikacyjnego w 2008 r. W ocenie Sądu, są to fakty bezsporne.

Z kolei informacja o korzystaniu ze zwolnienia nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Na takowe zwolnienie nie wskazują ani kolejne zarządzenia Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" w sprawie zwolnienia od opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, ani kolejne Rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, ani ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Skarżący nie wykazał zresztą, że na jakiekolwiek zwolnienie z opłat się kiedykolwiek powoływał, co w myśl art. 4 ust. 3 wspomnianej ustawy stanowiło warunek konieczny dla korzystania ze zwolnienia.

Jeśli chodzi natomiast o kwestię przedawnienia, to do opłat abonamentowych zastosowanie mają przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r.,poz. 900 ze zm., dalej Op). Wynika to z treści art. 2 § 2 tej ustawy, który stanowi, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione § 1 pkt 1 organy. Wobec tego opłaty te ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności (art.70 § 1 Op). W konsekwencji, czynności dokonane w 2018 r. przez organ egzekucyjny miały miejsce gdy zaległości za lata 2013-2015 były w dalszym ciągu wymagalne. Co więcej zastosowanie przed upływem 2018 r. środka egzekucyjnego spowodowało, że doszło także do przerwania biegu terminu przedawnienia za te okresy, stosownie do art. 70 § 4 Op.

Całkowicie chybiony okazał się zarzut jakoby organ zwlekając z doręczeniem tytułu wykonawczego ponad 2 lata dążył do "wyhodowania" wyższych odsetek za zwłokę. Strona pomija bowiem, że z powodu opieszałości organu egzekucyjnego przedawnieniu uległy zaległości za lata 2011-2012 r., które w przeciwnym razie skarżący również musiałby zapłacić.

Ze względu na powyższe okoliczności skarga okazała się bezzasadna i należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa.