Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 479/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 65 par 1, art. 69, 184, art. 197 par 1 i par 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Po 362/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2012. Wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tego Sądu z dnia 2.05.2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 372 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu od skargi skarżący złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. Po prawomocnym rozpoznaniu sprawy z tego wniosku skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, a odpis powyższego wezwania został doręczony skarżącemu w dniu 5.03.2019 r. (duplikat druku zwrotnego potwierdzenia odbiory, k. 91 akt). Wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 12.03.2019 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd odrzucił skargę.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wezwanie z dnia 25.02.2019 r. nie zostało mu skutecznie doręczone. Podniósł, że na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru nie widnieje jego podpis, który powinien się zgadzać z jego wzorem podpisu złożonym w niniejszym zażaleniu. Wskazał, że pismo z dnia 25.02.2019 r. zostało odebrane przez osobę nieuprawnioną, nie będącą dorosłym domownikiem, toteż nie miał wiedzy o tym, że zostało mu przesłane jakiekolwiek zarządzenie i z tego względu nie miał możliwości uiszczenia wpisu od skargi w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23.11.2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a. W § 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 69 P.p.s.a., doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Natomiast zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma.

W badanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że skarżący został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika bowiem z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 91 akt sprawy) skarżący odpis zarządzenia zawierający wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi odebrał osobiście w dniu 5.03.2019 r. Na dokumencie tym, w miejscu ,,data, imię i nazwisko odbiorcy przesyłki" figuruje wpisane w cudzysłowie i drukowanymi literami, imię i nazwisko skarżącego, opatrzone datą 5.03.2019 r. Wskazany jest również numer pisma, tj. I SA/Po 362/18. Oprócz tego, widnieje data i podpis doręczającego, również wpisany w cudzysłowie wraz z adnotacją, że przesyłkę doręczono adresatowi.

Należy zauważyć, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być wprawdzie wzruszone, jednak podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Tymczasem skarżący poza własnymi twierdzeniami nie przedstawił żadnego dowodu mogącego choć uprawdopodobnić jego twierdzenie, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością; w szczególności obalenie wskazanego domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.12.2014 r., I FZ 460/14). Tymczasem walor jedynie takiego oświadczenia ma zaprzeczenie skarżącego, by złożył podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru; w szczególności niewystarczające jest powołanie się na inny wzór podpisu, jaki widnieje na innym dokumencie, sygnowanym przez skarżącego, jako że możliwe jest i stosowane posługiwanie się przez tę samą osobę różnymi wzorami podpisów w różnych sytuacjach i dla różnych celów. Zarazem skarżący nie zaoferował dowodów wykazujących, kto konkretnie pokwitował odbiór przesyłki, poprzestając na odniesieniu do jego niepełnoletności; i ta okoliczność musi być wzięta pod uwagę na niekorzyść twierdzeń skarżącego. Przedstawiona w tym zakresie ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że przesyłkę odebrał osobiście skarżący, była więc prawidłowa.

Skoro zatem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i obowiązku tego nie dopełnił, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu obowiązany był skargę tę odrzucić. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, oddalił je na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.

Wniosek skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego nie mógł być uwzględniony bez względu na wynik sprawy, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.