Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1018/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru ustawienia urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1018/05

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2005r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. wniósł sprzeciw do wskazanych przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w zgłoszeniu z dnia 13 kwietnia 2005r. robót budowlanych polegających na budowie nośnika reklamowego przy ul. A. w rejonie ul. A. w W.

W uzasadnieniu organ podniósł, że z opisu i rysunków przedstawionych przy zgłoszeniu wynika, że nośnik tablicy reklamowej budowę którego planuje inwestor jest obiektem wykraczającym poza zakres ujęty w art. 29 Prawa budowlanego i w związku z tym jego budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka z o.o. C. zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach, które nie zostały udowodnione oraz na dowolnych ustaleniach faktycznych.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] czerwca 2005r. na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgłoszona inwestycja polegająca na wybudowaniu podstawy fundamentowej, słupa, ekranu reklamowego jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową i wobec tego zgodnie z art. 28 ustawy z 7 lipca 1994r Prawo budowlane wymaga obligatoryjnie uzyskania pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu jedynie prace polegające na instalacji reklam na istniejących obiektach mogą być objęte zgłoszeniem na podstawie art. 29 w/w ustawy.

Nadto organ uznał, że projektowana inwestycja obejmująca ekran o wymiarach 3m x 6m nie może korzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka C. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 2 pkt 6 i art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż roboty budowlane związane z zamontowaniem urządzenia reklamowego objętego treścią dokonanego zgłoszenia realizowane być powinny w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego oraz przepisów art. 7, art. 77 § 1 kpa poprzez oparcie wydanych decyzji na dowolnych ustaleniach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)], przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w jego brzmieniu obowiązującym od 24 grudnia 1997r. – po zmianie przez art. 1 pkt 12 b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 111, poz. 726)] instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym nie wymaga pozwolenia na budowę.

Zmianą powyższą wyeliminowano z treści art. 29 ograniczenie polegające na ustaleniu, że pozwolenia na budowę nie wymaga jedynie instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych.

Z porównania treści przepisu art. 29 Prawa budowlanego sprzed i po zmianie obowiązującej od 24 grudnia 1997r. jednoznacznie wynika, że instalacja tablic reklamowych jest możliwa również na gruncie . taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi.

Oczywistym jest, że z uwagi na umiejscowienie, wysokość czy konstrukcję inwestycji organ architektoniczno-budowlany posiada uprawnienia do jej kontrolowania pod kątem wymagań i zagrożeń przewidzianych w art. 30 ust. 7, a w przypadku stwierdzenia któregokolwiek z nich do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednakże w niniejszej sprawie ani organ I instancji, ani też organ odwoławczy nie dokonał żadnych ustaleń, co do tego czy zamontowanie przedmiotowej tablicy reklamowej z uwagi na przesłanki wskazane w w/w przepisie będzie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.

W szczególności brak jakichkolwiek ustaleń, co do tego, czy obiekt ten spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszy stan środowiska lub stan zabytków.

Dokonanie oceny wystąpienia którejś z tych przesłanek, wykazanie konkretnego zagrożenia jakie może wiązać się z podjęciem realizacji zgłoszonych robót budowlanych, ustalenie czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa, są niezbędne dla oceny czy zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Z uwagi na brak tych ustaleń, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.