Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1584/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art 86 i 87
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś. o przywrócenie terminu do złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi J. C., E. L., D. Ś., G. Ś., J. Ś. i M. Ś. na decyzję Wojewody z dnia 19 września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną J. Ś. wniesioną od wydanego w sprawie wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r. z uwagi na fakt, że nie została ona poprzedzona wnioskiem o doręczenie uzasadnienia pochodzącym od tego skarżącego. W postępowaniu przed sądem administracyjnym adwokat A. B. reprezentował sześciu skarżących: J. C., E. L., D. Ś., G. Ś., J. Ś. i M. Ś.. Jednakże wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r. został złożony w imieniu pięciu ze skarżących tj. J. C., E. L., D. Ś., G. Ś. i M. Ś.. Wniosek nie został więc złożony imieniem skarżącego J. Ś., a mimo to skarżący ten został wskazany jako jednak z osób wnoszących skargę kasacyjną od wyroku.

W dniu 21 grudnia 2017 r. (data nadania przesyłki poleconej) do WSA wpłynął wniosek J. Ś. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku wraz z tym wnioskiem. Podniósł on, że żaden z przepisów prawa nie wymaga, aby we wniosku o uzasadnienie elementem obligatoryjnym było wymienienie wszystkich osób, w imieniu których działa pełnomocnik. Skoro bowiem w dotychczasowym postępowaniu występował w imieniu wszystkich /tj. 6 skarżących/ przedkładając na dowód tego udzielone mu przez nich pełnomocnictwa, z których żadne nie zostało wypowiedziane, to tym samym domniemywać należy, iż działa na rzecz wszystkich swoich Mocodawców. Brak wymienienia imienia i nazwiska któregokolwiek z nich, traktować zaś należy jedynie jako omyłkę pisarską i zwykłe ludzkie niedopatrzenie. Wszak nie może być tak, aby zbytni formalizm i rygoryzm /jak w przedmiotowym przypadku/ zamykał stronie dochodzącej swych praw możliwość kwestionowania, a co za tym idzie weryfikacji przez sąd wyższej instancji negatywnego dla niej rozstrzygnięcia.

Tym bardziej, iż na co należy zwrócić uwagę odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony, jak wskazano "skarżącym", bez szczegółowego wymienia danych osób których dotyczy. Zatem, czy właściwym jest, aby Sąd miał prawo stosować uproszczenia i domniemania, natomiast strona takowych prerogatyw była bezzasadnie pozbawiona.

Podniesiono również, że w sytuacji gdy pełnomocnik działa w imieniu kilku osób występujących jako strona, to otrzymuje tylko jeden odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, nie zaś tyle odpisów ile osób reprezentuje. Co dodatkowo winno przemawiać za tym, że wniosek o uzasadnienie złożony przez pełnomocnika reprezentującego kilku mocodawców, świadczy o tym, iż działa w imieniu ich wszystkich. Jeśli natomiast Sąd powziął w tej kwestii wątpliwości mógł wszak wezwać owego pełnomocnika o uzupełnienie braków, poprzez wskazanie, w imieniu których ze skarżących działa, a tym samym czy podjęte przez niego działania dotyczą również skarżącego J. Ś..

Niezależnie od powyższego, jeśli nawet przyjmować należy w takich warunkach, iż pełnomocnik popełnił błąd, to błąd ten nie był zawiniony przez skarżącego, a w konsekwencji bez swojej winy nie mógł dochować terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.

Sąd zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. W myśl art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że przekroczenie terminu nie było przez skarżącego zawinione.

Prawdą jest, że żaden przepis nie wymaga wymienienia w piśmie procesowym osób, w imieniu których działa pełnomocnik, jednak również żaden przepis nie wprowadza domniemania, którym pisze J. Ś. tj. domniemania, że pełnomocnik zawsze działa w imieniu wszystkich swoich mocodawców.

Nie można zgodzić się z tym, że wymienienie w piśmie procesowym tylko niektórych spośród mocodawców powinno być traktowane jako omyłka pisarska. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pełnomocnik kilku osób może dokonywać poszczególnych czynności procesowych w imieniu tylko niektórych z nich. Jedynym sposobem aby ustalić, w czyim imieniu dana czynność jest dokonywana, to właśnie kierować się treścią pisma, zwłaszcza w zakresie osób wymienionych jako jego autorów. Trudno dopatrywać się w tym nadmiernego formalizmu i rygoryzmu. Nie sposób bowiem wymagać od pełnomocnika kilku osób, by w treści pisma musiał umieszczać specjalne zastrzeżenie, że nie wnosi go w imieniu niektórych swoich mocodawców - a do takiego wniosku prowadziłoby domniemanie proponowane przez wnioskodawcę. Ponadto J. Ś. mimo odrzucenia jego skargi kasacyjnej nie traci przymiotu strony postępowania. Może przedstawiać swoje stanowisko w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, brać udział w rozprawie itp. W sytuacji, gdy skargę kasacyjną wnieśli skutecznie inni skarżący nie sposób mówić o pozbawieniu J. Ś. prawa do zweryfikowania prawidłowości wyroku WSA przed sąd drugiej instancji.

Nie może również odnieść skutku argument, iż działający w imieniu kilku osób pełnomocnik otrzymuje tylko jeden odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, nie zaś tyle odpisów ile osób reprezentuje, co "winno przemawiać za tym, że wniosek o uzasadnienie złożony przez pełnomocnika reprezentującego kilku mocodawców, świadczy o tym, iż działa w imieniu ich wszystkich". Zgodnie z art. 76 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikowi kilku osób doręcza się jeden egzemplarz pisma i załączników. Z przepisu tego nie da się wyprowadzić żadnych wniosków wskazujących na możliwość ustalenia w czyim dokładnie imieniu działa pełnomocnik dokonując poszczególnych czynności procesowych. Gdyby Sąd "powziął w tej kwestii wątpliwości", to rzeczywiście "mógł wszak wezwać owego pełnomocnika o uzupełnienie braków, poprzez wskazanie, w imieniu których ze skarżących działa", jednakże Sąd takich wątpliwości nie powziął (zarządzenia k. 177 i 179).

Nie zasługuje na uwzględnienie również argument, iż ewentualny błąd pełnomocnika nie był zawiniony przez skarżącego, a w konsekwencji bez swojej winy skarżący nie mógł dochować terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w przypadku pełnomocnika za jego błędy i zaniechania konsekwencje procesowe ponoszą strony postępowania. Niewymienienie J. Ś. we wniosku o uzasadnienie ma konsekwencje w postaci ustalenia, że wniosek ten nie został złożony w imieniu tego skarżącego. Stanowisko takie - jak już wcześniej wskazano - nie pozbawia tego skarżącego uprawnień przysługujących stronie postępowania w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Biorąc powyższe pod uwagę należało oddalić wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a.