Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1068/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 146 par. 1, art. 205 par. 2 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. j. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...], uzupełnionym pismem z dnia [...], X. A. i A. B. Sp. j. z siedzibą w X. (dalej jako: spółka, wnioskodawczyni lub skarżąca) wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla montażu zabudowy meblowej (mebli kuchennych, łazienkowych i szaf wnękowych).

Opisując stan faktyczny spółka wskazała, że jest podatnikiem podatku VAT. Działa na rynku od kilkunastu lat w obecnej formie prawnej. Podstawową jej działalnością jest wykonywanie mebli do zabudowy dla indywidualnego klienta. Każda sprzedaż jest realizowana na indywidualne zamówienie. Spółka nie oferuje odbiorcom ani detalicznym, ani hurtowym gotowych produktów, gotowych mebli wolnostojących, ani mebli bez montażu. Wnioskodawczyni świadczy kompleksowe (złożone) usługi składające się z następujących czynności:

1) pomiar w domu klienta, w pomieszczeniu gdzie będzie montaż;

2) projektowanie zabudowy ze szczególnym uwzględnieniem warunków jakie panują w miejscu montażu (krzywizny ścian, podłóg), dzięki czemu zabudowa meblowa staje się konstrukcją dopasowaną do indywidualnie określonego miejsca i nie sposób jest ją zamontować w innym pomieszczeniu bez przeróbek, czy wymiany jej elementów;

3) kompletacja materiałów oraz przygotowanie poszczególnych elementów zabudowy;

4) próbny montaż połączony z docinaniem i dopasowywaniem do ścian, sufitów, podłóg;

5) przygotowanie miejsca pod zabudowę;

6) montaż elementów.

Poszczególne czynności wykonywane są w różnej kolejności i nieraz powtarzane są kilkakrotnie. Świadczy to o indywidualnym podejściu do każdego zlecenia. Wszystkie te czynności tworzą z gospodarczego punktu widzenia jedną całość, a jej efekt w postaci trwałej zabudowy meblowej (kuchennej, łazienkowej, wnękowej) spełnia swoje funkcje użytkowe.

Szczegółowo opisując wykonywane w ramach usługi czynności spółka wskazała, że montaż zabudowy komponentów meblowych w sposób istotny wykorzystuje elementy konstrukcyjne obiektu zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (zwanego dalej obiektem). Dzieje się tak dlatego, że: 1) elementy zabudowy są zbyt wiotkie, aby mogły samodzielnie spełniać swoją funkcję bez nadmiernego odkształcenia się i muszą być sztywno mocowane do elementów obiektu; 2) część elementów nie posiada własnych podpór, gdyż jest wieszana na ścianach, np. szafy, półki, okładziny ścienne; 3) warunki użytkowe wymagają szczelności pomiędzy obiektem i zabudową, dlatego szczeliny wypełniane są tynkiem lub masą trwale elastyczną. Ochrona tego uszczelnienia wymaga trwałego połączenia elementów zabudowy i obiektu.

Wykonanie zabudowy polega na zaprojektowaniu, doborze materiałów i montażu, w trakcie którego elementy są dodatkowo pasowane (np. przez docinanie do krzywizn ścian). Następnie są przytwierdzane przy pomocy kołków rozporowych lub wklejanych do ścian, sufitu lub podłogi. Część elementów takich jak: okładziny dekoracyjne kamienne i szklane są klejone do ścian i słupów podobnie jak kafle. Styk zabudowy z obiektem budowlanym jest uszczelniany masami trwale plastycznymi, a większe ubytki tynkowane i malowane. Na koniec podłączone są instalacje elektryczne oświetlenia i gniazda urządzeń elektrycznych, oraz zasilanie w wodę, kanalizację, wentylację mechaniczną, a w zależności od potrzeb podłączana jest instalacja gazowa.

Zabudowa meblowa jest wykonana z różnych materiałów (np. drewna, szkła, aluminium, kamienia naturalnego). Wskazano, że np. oparcie na ścianach nośnych blatu granitowego ważącego 300 kg wymaga zastosowania specjalnych kotew wklejanych. W budynkach szkieletowych spółka projektuje wzmocnienia ścian specjalnie pod oparcie zabudowy meblowej. Sposób mocowania zabudowy umożliwia późniejszy demontaż, a raczej dewastację. Demontaż zabudowy wpływa ujemnie na estetykę obiektu niszcząc ściany i podłogi. W wielu wypadkach pod zabudową nie ma tynku i kafli. Ponadto demontaż zabudowy prowadzi do jej częściowego zniszczenia i jej ponowne wykorzystanie jest bardzo problematyczne lub wręcz niemożliwe np. niemożliwe jest oderwanie okładzin kamiennych i szklanych bez ich potłuczenia. Demontaż zabudowy nie powoduje naruszenia elementów konstrukcyjnych obiektów, a jedynie narusza elementy osłonowe, tynki, kafle, zabudowy gipsowo kartonowe, instalacje.

W przypadku mebli kuchennych, jak i szaf wnękowych spółka stosuje stawkę podatku VAT 23%. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że cena za wykonaną usługę jest kalkulowana indywidualnie dla każdego klienta. Ilość towarów zużytych do wykonania mebli musi być wzięta pod uwagę przy kalkulowaniu ceny za usługę, gdyż klienci mają różne wymagania i zamawiają różne materiały, służące do wykonania usługi. Udział zużytych materiałów wynosi ok. 20-25% wartości zamówienia. Nie następuje odrębne fakturowanie (zużytych materiałów i robocizny). Elementem dominującym jest usługa montażu - ta część zamówienia ma wpływ na decyzję klienta o zawarciu umowy na wykonanie mebli. Bez usługi montażu kuchnia zamówiona przez klienta nie powstanie - bo jest wykonana na indywidualne zamówienie pod konkretne pomieszczenie, a wiele elementów tej kuchni jest wykańczanych na miejscu montażu. Czynności inne niż usługa montażu mają charakter uboczny, pomocniczy.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny wnioskodawczyni zadała organowi interpretacyjnemu następujące pytanie: czy opisane we wniosku czynności należy traktować jako kompleksowe usługi polegające na modernizacji, opodatkowane stawką VAT 8%, jeżeli wykonywane są w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym?

Prezentując własne stanowisko w sprawie spółka stwierdziła, że wykonywane przez nią czynności mają złożony charakter i jako takie stanowią świadczenie kompleksowe, będące ze swej istoty usługą modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a zatem mieszczą się w hipotezie normy prawnej wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.t.u."), w konsekwencji czego, wobec braku dodatkowych ustawowych warunków, powinny być opodatkowane obniżoną stawką podatku VAT 8%. Wnioskodawczyni podkreśliła, że wykonywana przez nią zabudowa meblowa tworzy całość konstrukcyjną, a jednocześnie jej poszczególne komponenty są wbudowywane w sposób trwały we wskazanym przez klienta lokalu (budynku), stając się integralną częścią tego lokalu (budynku) oraz podnosząc jego wartość użytkową. Spółka wyraziła przy tym przekonanie, że o zabudowie o charakterze trwałym można mówić także wówczas, gdy jej demontaż powoduje tylko uszkodzenie elementów tej zabudowy oraz uszkodzenia trwałych elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych (nie ma wymogu, aby konieczne było uszkodzenie konstrukcji budynku). Trwałość zabudowy meblowej wynika z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowania do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połączenia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu.

Na potwierdzenie poprawności swojego stanowiska spółka powołała się na uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., o sygn. akt I FPS 2/13, a także liczne wyroki sądów administracyjnych i TSUE.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W motywach interpretacji organ stwierdził, że opisane we wniosku czynności należy traktować jako kompleksową usługę montażu zabudowy meblowej (mebli kuchennych, łazienkowych i szaf wnękowych) i choć usługa ta jest wykonywana w obiektach budownictwa społecznego to jednak nie można jej uznać za czynności wymienione w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., a w związku z tym nie jest opodatkowana według obniżonej stawki podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u., według stawki podatku w wysokości 23%.

Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., o sygn. akt I FPS 2/13, i uznał, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie jedynie wówczas gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu), a konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Jednocześnie zwrócono uwagę, że z powołanej uchwały wynika, iż zaprojektowanie, przygotowanie i montaż polegający na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków) nie jest objęte stawką obniżoną.

Organ interpretacyjny zauważył, że przedstawiony we wniosku sposób montażu zabudowy kuchennej i wnękowej oraz kamiennych blatów-parapetów sprowadza się do połączenia komponentów meblowych ze ścianami konstrukcyjnymi, nadprożami, dachem, stropodachem, wieńcami, czy schodami. Nie są to zabiegi na tyle skomplikowane technicznie, aby miały charakter nieodwracalny. Sposób zamocowania mebli umożliwia ich późniejszy demontaż bez uszkodzenia konstrukcji budynku. Demontaż zabudowy meblowej nie powoduje ponadto naruszenia elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Z kolei montaż komponentów meblowych nie następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Z powyższego organ wywiódł, że realizowana przez spółkę zabudowa meblowa (mebli kuchennych, łazienkowych, szaf wnękowych i blatów), nie odpowiada określonemu w Słowniku języka polskiego oraz w uchwale NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. trwałemu charakterowi zabudowy. Stwierdzono bowiem, że trwałość zrealizowanego zamówienia powinna uwidaczniać się niezmiennością oraz nieuleganiem zmianom (w znaczeniu słownikowym) i występuje, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego/lokalu (w znaczeniu uchwały). Tymczasem sposób zamocowania mebli przez spółkę, umożliwia ich demontaż bez uszkadzania konstrukcji budynku, a sam montaż komponentów nie następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Według organu przedstawiony przez spółkę sposób montażu sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych z podłożem, sufitem oraz ze ścianami obiektu budowlanego, a wobec tego nie ingeruje on w elementy konstrukcyjne budynku, których zadaniem jest przenoszenie obciążeń.

W konkluzji organ stwierdził, że podejmowany przez spółkę zespół czynności nie może być uznany za czynność przewidzianą w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., tj. modernizację. Zdaniem Ministra Finansów obniżonej stawki podatku VAT nie można zastosować do wykonania zabudowy kuchennej lub wnękowej, jeśli polega ona wyłącznie na zaprojektowaniu, przygotowaniu i montażu polegającym na "zwykłym" przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków lub wkrętów, również z kołkami) lub podłogi, co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji. W opinii organu montaż ten nie ma cech trwałości, gdyż możliwy jest demontaż zabudowy, skutkujący ujemną estetyką.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o zmianę powyższej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie następujących przepisów:

- art. 41 ust. 12 w związku z art. 146a pkt 2 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez wydanie interpretacji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego.

W argumentacji skargi strona skarżąca podniosła, że administracja podatkowa dokonuje zbyt daleko idącej wykładni uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., o sygn. akt I FPS 2/13, i błędnie wywodzi, że zastosowanie stawki 8% VAT jest możliwe tylko w takich sytuacjach, gdy zabudowa meblowa jest przytwierdzana do ściany lub podłogi tak, że nie można jej zdemontować bez uszkodzenia samej zabudowy, jak i konstrukcji budynku lub lokalu. Zdaniem skarżącej spółki wykonywane przez nią usługi stanowią usługę modernizacji, która powinna być opodatkowana stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 u.p.t.u. Autorka skargi zwróciła uwagę, że o słuszności jej stanowiska świadczy zarówno powołana uchwała NSA, jak i jednolita, ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy czym odnosząc się do zawartego w skardze żądania zmiany zaskarżonej interpretacji, Sąd zauważa, że możliwe jest jedynie jej uchylenie, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a.

Istota sporu dotyczy zakwalifikowania kompleksowej usługi świadczonej przez skarżącą spółkę do modernizacji i możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług (8%), w oparciu o art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 12 u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a u.p.t.u., obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Przepis art. 41 ust. 12b u.p.t.u. stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m².

Podkreślenia wymaga, że w sentencji uchwały z dnia 24 czerwca 2013 r., o sygn. akt I FPS 2/13 (dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 u.p.t.u. Uznając te czynności za mające charakter usługi, NSA wyjaśnił, że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). NSA uznał, że nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przy wykonywaniu zabudowy meblowej, przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu), stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela tezy przytoczonej uchwały i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego. Przepis art. 269 § 1 P.p.s.a. statuuje ogólną moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

Podzielając tezy powołanej powyżej uchwały, Sąd zauważa, że decydujące znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma zatem ocena, że zabudowa meblowa, którą strona skarżąca wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokal) trwałą zabudowę meblową. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca spółka jednoznacznie wskazała, że "montaż zabudowy komponentów meblowych w sposób istotny wykorzystuje elementy konstrukcyjne obiektu zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, (...) wymaga trwałego połączenia elementów zabudowy i obiektu (...), efektem świadczonych usług jest trwała zabudowa meblowa".

Wobec powyższego nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez wnioskodawczynię zabudowa nie jest połączona w sposób trwały z elementami obiektu, a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). Zdaniem Sądu, z zabudową meblową (zabudowa kuchenna, łazienkowa, szaf wnękowych) o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, ściany, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli, bo jak trafnie stwierdziła strona skarżąca - nie może. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazała, że demontaż zabudowy wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem dewastacją zarówno zabudowy meblowej, jak i elementów obiektu, tj. ściany i podłogi. Zaprojektowana przez skarżącą zabudowa może być, inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących, zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji. Te okoliczności zasadniczo powodują, że zabudowa ma cechę trwałości, to jest zdatności do użytku przez dłuższy czas. W znaczeniu potrzebnym dla przedmiotowej kwalifikacji podatkowej "trwałość" zabudowy meblowej jest oderwana od faktycznego okresu wykorzystywania, lecz wynika, tak jak to wskazano, z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowania do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połączenia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu (rozłączenia z elementami obiektu budowlanego).

Zdaniem Sądu nie do zaakceptowania jest stanowisko Ministra Finansów zmierzające do uznania zabudowy meblowej za trwałą jedynie w przypadku, gdy usunięcie takiej zabudowy doprowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że "sposób zamocowania mebli umożliwia późniejszy demontaż bez uszkodzenia konstrukcji budynku. Demontaż zabudowy meblowej nie powoduje ponadto naruszenia elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego". Ustosunkowując się do przedstawionego stanowiska należy podkreślić, że w powołanej przez organ uchwale znajduje się jedynie stwierdzenie, że modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudową określoną funkcję użytkową. W ocenie Sądu, z zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, ściany, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli. Wnioski organu o konieczności uszkodzenia konstrukcji budynku, w ocenie Sądu, są zbyt daleko idące i niczym nieuzasadnione, nie wynikają też ani z sentencji ani z uzasadnienia uchwały, na którą organ również się powołuje. Bez wątpienia demontaż okien lub drzwi również nie powoduje uszkodzenia konstrukcji budynku.

We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca opisała, że demontaż zabudowy meblowej (łazienkowej, kuchennej oraz szaf wnękowych) wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów komponentów meblowych oraz uszkodzeniem elementów osłonowych budynku: tynków, kafli, zabudowy gipsowo kartonowej, czy instalacji. Nie ulega wątpliwości, że zabudowa nie jest konstrukcją samonośną i nie jest także praktycznie możliwe przeniesienie zdemontowanej zabudowy do innego pomieszczenia.

Uwzględniając treść powołanej uchwały oraz opisany we wniosku stan faktyczny, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącą zabudowa meblowa nie jest połączona w sposób trwały z elementami obiektu, a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). Wbrew twierdzeniom organu montaż dokonany przez skarżącą nie polega jedynie na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany lub podłogi (choć następuje przy pomocy haków, wkrętów i kołków).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżony akt narusza prawo materialne, a mianowicie art. 41 ust. 12 u.p.t.u., poprzez jego wadliwą wykładnię. Błędne jest bowiem stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji, o której mowa w tym przepisie. W rezultacie błędny jest pogląd organu podatkowego o wysokości stawki podatku od towarów i usług od usługi opisanej we wniosku o wydanie interpretacji.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o interpretację organ winien dokonać oceny stanowiska strony skarżącej zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu, zgodnie z art. 153 P.p.s.a.

Wobec powyższego, na podstawie art. 146 § 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.