Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 672/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2010 r. do sierpnia 2011 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz M. S. kwotę 5617 zł (pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. w przedmiocie określenia M. S. (skarżący) kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne miesiące od lutego do kwietnia 2010r. oraz marca do maja 2011r. a także kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2010r., styczeń i luty 2011r. oraz od czerwca do sierpnia 2011r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji stanowił fakt bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących nabycia towarów i usług związanych z realizacją projektów o nazwie: "Przedsiębiorstwo przyjazne rodzinie" oraz "Pracodawca regionu", które zostały sfinansowane ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w wysokości udzielonej dotacji w łącznej kwocie [...] zł, na których jako wystawcy widnieją: A. R. M. M. K., "d." K. R., "A. 4 M." M. S., "S. O." W. D., Z. U. T. I. J. R., T. C. G. A. W., C. K.D. A., R.Sp. z o.o., V.Sp. z o.o.

Jak podał organ, skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą "P." związaną z oprogramowaniem, tj. pozycjonowaniem stron CMS, wykonaniem stron internetowych, projektami graficznymi, animacjami Flash, wykonywaniem prezentacji multimedialnych, zarządzaniem i administracją stron internetowych, aktualizacją i przebudową stron internetowych, utrzymaniem stron, skrzynek pocztowych projekt identyfikacji firmy.

Ponadto organ wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że przedmiotowe projekty są typowo informacyjne, a ich realizacja ma charakter "non profit".

W wyniku podjętych czynności organ ustalił, że usługi zlecone do firm: A. R. M. M. K., "d." K. R., "A. 4 M." M. S., "S. O." W. D., Z. U. T. I. J. R., T. C. G. A. W., C. K.D. A. zostały przez te firmy wykonane lub podzlecone innym firmom.

Natomiast w przypadku firmy R. Sp. z o.o. ustalono, że czynności widniejące na wystawionych fakturach nie zostały dokonane, zaś w przypadku spółki VENA organ I instancji nie przeprowadził czynności sprawdzających z uwagi na utrudnianie pracownikom wykonywania czynności służbowych przez reprezentującego spółkę prezesa zarządu A. B..

Organ podkreślił, że w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie transakcji handlowych wielokrotnie wzywał podatnika w celu przesłuchania, jednakże ten z różnych przyczyn nie stawiał się na wezwania i w konsekwencji dowód ten nie został przeprowadzony.

Ponadto z akt sprawy wynika, że wszystkie faktury zaewidencjonowane w rejestrach prowadzonych dla celów podatku VAT za miesiące objęte postępowaniem zostały wykazane przez skarżącego we wnioskach o dokonaniu płatności, które złożył w Regionalnym Ośrodku Polityki Społecznej w T..

Organ odwoławczy podkreślił, że nie stwierdzono, aby w którymkolwiek z produktów powstałych w ramach przedmiotowych projektów, tj. przykładowo na billboardach, ścianach wielkoformatowych, ulotkach, spotach w prasie, broszurach informacyjnych figurowała nazwa firmy skarżącego lub adres jego strony internetowej.

Ponadto organ wskazał, że skarżący realizując przedmiotowe projekty, nie wykonał żadnych usług za wynagrodzeniem na rzecz innych podmiotów, tj. będących odbiorcą wykonanego świadczenia. Organ zauważył, że pomimo, iż podstawowym rodzajem działalności skarżącego są usługi związane z oprogramowaniem, to jednak na żadnej z faktur nie wskazał, przedmiotu dostawy usług lub towaru, która miałaby jakikolwiek związek z realizowanymi projektami. Natomiast w treści składanych wniosków do Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w T. w części dotyczącej "grup docelowych" kilkakrotnie wskazywał, ze "nie dotyczy – projekt informacyjny lub informacyjno-promocyjny".

Zatem w ocenie organu otrzymane przez skarżącego dofinansowanie nie ma charakteru dopłaty do ceny (nie stanowi obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług), bowiem w związku z realizacją przedmiotowych projektów nie wykonał on czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Organ podkreślił, że włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji ma miejsce, gdy jest to dotacja celowa związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Z ustalonego przez organ podatkowy pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, iż są to projekty typowo informacyjne, a ich realizacja ma charakter "non profit" co oznacza, że jest rozliczany na podstawie poniesionych kosztów i na żadnym etapie nie generuje dochodu dla żadnej ze stron projektu.

Wobec powyższego zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B., organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto w ocenie organu, z zebranego materiału dowodowego wynika, iż dotacja została zużyta na koszty poniesione w celu zarządzania projektem (np. wynagrodzenie dla koordynatora, czyli skarżącego, koszty utrzymania asystenta i księgowej) - gdzie nie występuje podatek naliczony oraz na zadania podzlecone innym podmiotom - w których, w związku z wystawieniem przez te podmioty faktur VAT pojawia się podatek naliczony. Jednocześnie wskazał, że niezależnie przez kogo te czynności zostały wykonane pozostają po stronie podatku naliczonego, który - co wykazano w prowadzonym postępowaniu nie ma związku, ani bezpośredniego, ani też pośredniego ze sprzedażą opodatkowaną. Aby taki związek wystąpił otrzymana dotacja winna zostać opodatkowana podatkiem należnym.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona złożyła skargę, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 28 lutego 2013r.zarzucajac:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez organ pierwszej instancji, iż "nie zostały spełnione przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabytych w ramach realizacji projektu towarów i usług, gdyż nie posłużyły wykonywanym przez Stronę czynnościom opodatkowanym" z tytułu transakcji nabyć towarów i usług związanych z realizacją projektów unijnych a przeprowadzonych przez stronę w kontrolowanym okresie z następującymi podmiotami: A. R. M. M. K., "d." K. R., "A. 4 M." M. S., "S. O." W. D., Z. U. T. I. J. R., T. C. G. A. W., C. K.D. A.

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ze względu na zastosowanie ww. normy prawnej do stanu faktycznego stwierdzonego w przypadku nabyć Strony dokonanych od podmiotów R. Sp. z o.o. oraz V. Sp. z o.o., w odniesieniu do których organ pierwszej instancji stwierdził, że "nie dają one prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tej przyczyny, że faktury na których jako wystawcy figurują firmy R. oraz V. nie potwierdzają usług w nich wykazanych", a które to uzasadnienie według organu odwoławczego w odniesieniu do tych transakcji jest drugorzędne.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zasada neutralności podatku VAT dla podatników biorących udział w obrocie gospodarczym stanowi podstawę całego systemu podatku od wartości dodanej. Podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną VAT, nie powinien ponosić kosztu tego podatku. Stosowanie zasady neutralności przejawia się w tym, iż podatek naliczony zawarty w wydatkach ponoszonych na opodatkowaną działalność gospodarczą nie obciąża tej działalności z ekonomicznego punktu widzenia. Ciężarem "ogólnego podatku konsumpcyjnego" powinien być obciążony ostateczny konsument jako odbiorca towaru lub usługi na ostatnim etapie obrotu gospodarczego.

Zdaniem skarżącego otrzymana przez niego dotacja stanowiła zapłatę za towary i usługi wykonane w ramach "Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki". Konsekwencją otrzymania dopłaty i jej bezpośrednim celem (przeznaczeniem) było świadczenie określonych usług (przekazanie towarów) dla określonych odbiorców (strona otrzymała dotację z tego powodu, iż wykonała daną usługę lub dostawę). Strona wskazała, ze dotacja ta była nie podmiotową, lecz przedmiotową. W ramach analizowanych projektów strona wykonała usługi, które wykonuje odpłatnie również dla innych podmiotów gospodarczych. W związku z otrzymanymi dotacjami na wykonanie określonych usług, tj. promocji, tworzenia stron internetowych, tworzenia wizerunku, wykonania plakatów, bilbordów, ogłoszeń, oraz wykonania poszczególnych zadań w ramach opisanych projektów, odbiorcy tych usług nie musieli ponosić za nie żadnych opłat. Jak zaznaczyła, wszystkie dokonane przez nią nabycia miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowiły podstawę, istotę oraz umożliwiły jej świadczenie wszystkich usług (dostaw towarów) realizowanych w ramach przedmiotowych projektów, a tym samym miały oczywisty związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Skarżący wskazał, że nie jest prawdą, iż w stanie faktycznym sprawy, nie wykonywał żadnych usług za wynagrodzeniem na rzecz innych podmiotów a jego czynności nie stanowiły usług. Istnieją bowiem ściśle określeni odbiorcy (konsumenci) usług wykonywanych przez niego (kobiety oraz pracodawcy), odnoszący wymierne korzyści o charakterze majątkowym, ściśle wiążące się ze świadczeniami skarżacego, wykonywanymi w ramach realizacji opisanych projektów unijnych.

Zatem zdaniem skarżącego do świadczenia usług doszło pomiędzy nim - przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT (wykonującym czynności opodatkowane), a ostatecznymi beneficjentami (kobiety, pracodawcy). Niewątpliwie potencjalne korzyści z realizacji usług strony w ramach analizowanych projektów otrzymały zarówno kobiety powracające do pracy, jak również przedsiębiorcy zamierzający je zatrudnić.

W opinii strony jej świadczenie ma również charakter odpłatny. Obowiązek zapłaty za wykonane usługi ciążył jednak nie na ich bezpośrednich beneficjentach, ale na instytucji wdrażającej (czyli na płatniku dotacji). Fakt ten nie jednak znaczenia dla opodatkowania podatkiem VAT czynności wykonywanych przez stronę.

Skarżący powołał, że orzecznictwo sądowe wskazuje, iż w sytuacji, gdy całość lub część zapłaty dokonana jest przez osobę inną niż odbiorca usługi, ale działającą za odbiorcę usługi i w zamian za tę usługę (czyli należną za tę usługę), to czynność świadczenia usług należy uznać za odpłatną (por. wyrok WSA z 23.06.2010r., sygn. akt III SA/Wa 2007/09 oraz tezy wyrażone przez TSUE w wyroku z 13.06.200 r. w sprawie C-353/00 Keeping NewcastIe Warm Limited). W ocenie skarżącego orzecznictwo Trybunału co do zasady wskazuje, iż warunkiem odliczenia podatku VAT jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami a konkretną transakcją opodatkowaną (por. wyrok TSUE z 6.04.1995 r. w sprawie C-4/94 BLP Gruop pIc). Trybunał jednak również uznaje, iż do powstania prawa do odliczenia nie jest konieczne wystąpienie żadnej transakcji opodatkowanej, czyli do powstania prawa do odliczenia wystarczające jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy podatkiem naliczonym a częścią działalności podatnika, która jest przedmiotem opodatkowania VAT (wyrok TSUE z 22.02.2001r. w sprawie C- 408/98 Abbey National pic). Co więcej, Trybunał sformułował nawet tezę, iż podatek naliczony dotyczący bezpośrednio czynności niepodlegających opodatkowaniu (emisji akcji), lecz związany z całością opodatkowanej działalności podatnika, może podlegać odliczeniu (wyrok TSUE z 26.05.2005r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG).

Zdaniem strony, w sytuacji prowadzenia przez podatników wyłącznie działalności opodatkowanej, nie występuje żaden bezpośredni związek między np. usługami sprzątania biura (czy środkami czystości zakupionymi w celu wykonania tej usługi), a wykonywaniem konkretnej czynności opodatkowanej. Bezsprzecznie jednak w określonej perspektywie czasowej usługa taka związana jest z prowadzeniem działalności opodatkowanej. Prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie tego rodzaju usługi (czy też środków czystości przeznaczonych do jej wykonania) niewątpliwie podatnikom przysługuje, chociaż nie występuje bezpośredni związek pomiędzy tym podatkiem, a konkretnymi czynnościami opodatkowanymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Podatnik zrealizował projekty o nazwie "Przedsiębiorstwo przyjazne rodzinie" oraz "Pracodawca regionu" sfinansowane w całości ze środków unijnych w ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki. Przedmiotem sporu zaistniałego pomiędzy stronami jest pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego ze względu na uznanie przez organy podatkowe, że podatek naliczony związany z zakupami podatnika nie ma związku z czynnościami opodatkowanymi.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż z przepisów art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom podatku od towarów i usług w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku bezpośredniego lub pośredniego między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością opodatkowaną (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 marca 2013r., sygn. akt I SA/Bk 469/12, LEX nr 1305330). Odliczeniu podlega taki podatek naliczony, który zawarty jest w cenie towarów i usług nabytych w celu wykonywania czynności opodatkowanych, bez względu na to, czy towary te i usługi służą wykonywaniu czynności opodatkowanych w sposób bezpośredni, czy też pośredni, mieszcząc się w kategorii wydatków ogólnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2012r., sygn. akt III SA/Gl 1316/11, LEX nr 1146018).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak jest związku o charakterze bezpośrednim pomiędzy poniesionymi wydatkami a czynnościami opodatkowanymi i w tym zakresie Sąd podziela stanowisko organów podatkowych. Stwierdzić jednak należy, że organy podatkowe nie dokonały w pełni oceny występowania w okolicznościach faktycznych sprawy związku pośredniego pomiędzy dokonanymi zakupami a prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą.

Niewątpliwie dokonano w sprawie ustaleń i oceny pod kątem celów dofinansowanego projektu, a mianowicie:

- zbudowania pozytywnego wizerunku kobiet wracających, wstępujących na rynek pracy po przerwie związanej z urodzeniem i wychowaniem dzieci – jako osoby atrakcyjnej na rynku pracy – która dobrze będzie wypełniała swoje obowiązki zarówno w pracy, jak i w domu,

- przełamania niechęci pracodawców do zatrudniania takich osób,

- zwrócenie uwagi opinii publicznej na problem niskiej aktywności zawodowej wśród kobiet wracających i rozpoczynających pracę po urlopach macierzyńskich.

Stwierdzając brak jakiegokolwiek związku wydatków z czynnościami opodatkowanymi uznano, że wskazane cele - ogólnie rzecz ujmując - promowanie kobiet powracających do pracy lub rozpoczynających pracę po urodzeniu dziecka, nie wiążą się z czynnościami opodatkowanymi. Przedmiot tych działań – promocja kobiet – nie znajduje związku z jakimikolwiek czynnościami opodatkowanymi skarżącego. Skarżący nie wykonywał żadnych czynności opodatkowanych na rzecz pracodawców, jak i scharakteryzowanych powyżej kobiet.

W przekonaniu Sądu na kwestię odliczenia podatku naliczonego, mając na względzie związek pośredni – należy spojrzeć nieco szerzej. Pod kątem związku pośredniego nabytych towarów i usług z przedmiotem działalności gospodarczej podatnika. Z akt sprawy wynika, powołuje się też na to skarżący, a organy podatkowe tego nie kwestionują, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu stron reklamowych, prezentacji multimedialnych oraz kampanii reklamowych. Dofinansowane projekty mają na celu promocję kobiet zrealizowaną w sposób typowy dla działań reklamowych: wydruk bilbordów, emisje spotu reklamowego, zamieszczanie ogłoszeń w prasie, wydruk i wynajęcie powierzchni ściany wielkoformatowej, wykonanie regulaminu związanego z zasadami konkursu. Organy podatkowe zauważają, że projekty zostały podzielone na zadania merytoryczne: kampanię medialną, kampanię wielkoformatową – bilbordy, ściany wielkoformatowe, utworzenie strony internetowej promującej projekt. Dofinansowane projekty związane zatem były z kampanią informacyjno-reklamową.

Organy podatkowe zauważyły, że w żadnym przypadku nie stwierdzono, aby na którymkolwiek z produktów figurowała nazwa skarżącego, bądź też adres jego strony internetowej. Nie mniej jednak nie oznacza to, że twórcą tej kampanii reklamowo-informacyjnej nie jest skarżący, że nie może on w ramach prowadzonej działalności gospodarczej powoływać się na nią, np. w bezpośrednich rozmowach z potencjalnymi kontrahentami, czy też nie zamieścić jej przejawów czy rezultatów na swojej stronie internetowej, zwracając tym samym uwagę na swoje dokonania na polu przeprowadzonych kampanii reklamowych – reklamując jednocześnie w ten sposób swoją działalność. Takie działania niewątpliwie wypływają na poprawę wizerunku firmy.

Warto w tym miejscu przywołać wyrok NSA, w którym Sąd ten uznał, że wydatki na zorganizowanie konkursu (zabawa plastyczna dla dzieci), który kształtuje świadomość przyszłych klientów, mają związek z działalnością opodatkowaną. Działania, które budują dobry wizerunek firmy, pośrednio mają wpływ na jej obrót (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013r., sygn. akt I FSK 1606/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przekonaniu Sądu doszło zatem w okolicznościach faktycznych sprawy do naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez niepełną ocenę związku pośredniego zachodzącego pomiędzy nabytymi towarami i usługami a prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą.

W ponownym postępowaniu należy zatem rozważyć przy uwzględnieniu przedstawionej argumentacji, czy w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi związek pośredni pomiędzy poniesionymi wydatkami a prowadzoną przez skarżącego działalnością opodatkowaną, mając przy tym na względzie kategorię wydatków o charakterze ogólnym.

Wskazać też trzeba, że nie ma znaczenia dla uznania, czy dane czynności mają związek z czynnościami opodatkowanymi dofinansowanie projektów w kwotach brutto zawierających podatek od towarów i usług. Podkreślić należy, że w sytuacji odliczenia podatku naliczonego beneficjent zobowiązany jest do zwrotu dofinansowania w części odliczonego VAT. Potwierdzają to także zawarte przez skarżącego umowy dotyczące przedmiotowych projektów. Beneficjent pomocy unijnej nie może bowiem odnieść podwójnej korzyści. Raz z tytułu dofinansowania brutto (z budżetu unijnego), dwa z tytułu odliczenia podatku naliczonego (z budżetu krajowego).

Mając na względzie powyższe Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.