Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2264/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2 b pkt 1 lit. d, art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. j
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: § 25 ust. 1, § 46 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 107/19 w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 107/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Do Starosty Wieluńskiego w dniu 26 lipca 2018 r. wpłynęło zgłoszenie z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla działek położonych w jednostce ewidencyjnej [...]. Do zgłoszenia zostały załączone wykazy zmian danych ewidencyjnych, na podstawie których Starosta miał dokonać wnioskowanych zmian z użytku gruntowego Tp - inne tereny komunikacyjne, na użytek dr - drogi.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Starosta Wieluński odmówił aktualizacji ewidencji gruntów dla działek położonych w jednostce ewidencyjnej [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Łodzi.

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedstawione przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wykazy w zgłoszeniu zmiany danych ewidencyjnych nie zostały jak dotąd przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a Starosta w tej sprawie wydał decyzję z dnia [...] września 2018 r. nr [...] o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych, operatu technicznego i innych materiałów sporządzonych przez firmę G. sp. z o.o., zgłoszoną do Starosty Wieluńskiego w dniu 15 grudnia 2014 r. zarejestrowaną pod identyfikatorem [...]. Ww. wykazy zmian danych ewidencyjnych stanowią inne materiały, które są objęte decyzją Starosty z dnia [...] września 2018 r.

Organ przytoczył treść art. 24 ust. 2b pkt. 1 lit. h ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) i wskazał, że z ww. przepisu wynika, że we wniosku o dokonanie zmiany musi być wskazana dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, która będzie stanowiła podstawę dokonania wnioskowanej zmiany.

Organ stwierdził, że w przypadku rozpatrywanej sprawy wnioskodawca do swojego zgłoszenia dołączył dokumenty niewłączone do państwowego zasobu geodezyjnego, w stosunku do których organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] września 2018 r. o odmowie przyjęcia ich do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Starosta nie mógł zatem dokonać zmiany w ewidencji gruntów na podstawie dokumentów, które nie zostały przyjęte do państwowego zasobu i w związku z tym wydał decyzję o odmowie dokonania wnioskowanej zmiany.

W skardze na powyższą decyzję Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarzucił naruszenie:

1) art. 22, art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d w zw. z art. 23 ust. 1 lit. j ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w zw. § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.);

2) art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę zwrócił uwagę, że strona skarżąca wnosiła o dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących kilkudziesięciu działek znajdujących się w pasie obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr 74. Aktualizacja miała dotyczyć zmiany użytku gruntowego wymienionych działek z Tp (grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych) na użytek gruntowy dr (drogi). Do wniosku o aktualizację dołączono wykazy zmian ewidencyjnych dotyczących zgłoszonych działek, sporządzone przez geodetę uprawnionego. Dokumentacja ta nie została jednak przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Starosta Wieluński odmówił jej przyjęcia do zasobu. Po wniesieniu odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję z [...] września 2018 r. i przekazał ją organowi I instancji do ponownego rozpoznania (akta administracyjne sprawy III SA/Łd 105/19). Do daty wydania wyroku w niniejszej sprawie nie wydano ponownie decyzji w przedmiocie przyjęcia wymienionej dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Skoro dokumentacji tej nie przyjęto do zasobu to organy administracji trafnie odmówiły aktualizacji ewidencji gruntów w sposób wnioskowany przez stronę skarżącą.

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji winny dokonać aktualizacji ewidencji na podstawie kilkunastu decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielających pozwolenia na użytkowanie drogi stanowiącej obwodnicę miasta W. w ciągu drogi krajowej nr 74 (daty i numery decyzji podano w skardze). Przede wszystkim strona skarżąca nie złożyła wymienionych decyzji w niniejszej sprawie. Sąd zwrócił uwagę, że w aktach sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 106/19 znajduje się decyzja z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. Pozwolenie na użytkowanie drogi nie mogło być podstawą dokonania zmian w ewidencji gruntów, gdyż nie odnosiło się ono do konkretnych działek ewidencyjnych, a jedynie do kilometrażu drogi. W pozwoleniu nie ma mowy o konkretnych działkach ewidencyjnych. W pozwoleniu organ nadzoru budowlanego stwierdził jedynie czy wykonany obiekt budowlany został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Nie określił natomiast na jakich konkretnie działkach znajdował się odcinek drogi co do którego zezwolono na jego użytkowanie. Zdaniem Sądu organy administracji słusznie doszły do wniosku, że w oparciu o pozwolenie na użytkowanie drogi nie można dokonać aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sposób wnioskowany przez stronę.

Za nieuzasadniony uznano również zarzut skargi, że organy administracji winny dokonać aktualizacji ewidencji gruntów w oparciu o dokumentację z częściową inwentaryzacją przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 grudnia 2015 r. – nr operatu [...]. Sąd zaznaczył, że zarzut ten po raz pierwszy został podniesiony w skardze. Wcześniej strona skarżąca go nie podnosiła. Organ administracji odniósł się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę stwierdzając, że operat ten dotyczy inwentaryzacji kabli elektrycznych i w oparciu o taką inwentaryzację nie można dokonać aktualizacji ewidencji w zakresie użytków gruntowych. Sąd podzielił pogląd organu wyrażony w odpowiedzi na skargę.

Również nie został uwzględniony zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił dlaczego wniosek o aktualizację ewidencji gruntów nie mógł zostać uwzględniony.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. j oraz ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w zw. z § 45 ust. 1 pkt 1 i § 46 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) poprzez przyjęcie, że nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji winny dokonać aktualizacji ewidencji na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi stanowiącej obwodnicę miasta W. w ciągu drogi krajowej nr 74, a pozwolenie na użytkowanie drogi nie mogło być podstawą dokonania zmian w ewidencji gruntów, gdyż nie odnosiło się ono do konkretnych działek ewidencyjnych a jedynie do kilometrażu drogi, w sytuacji gdy ww. przepisy wyraźnie określają na jakiej podstawie może zostać dokonana aktualizacja zbiorów danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków, tzn. podstawą aktualizacji danych w EGiB może być ostateczna decyzja administracyjna, jaką jest pozwolenie na użytkowanie, a która w połączeniu z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] wydaną przez Wojewodę Łódzkiego stanowi wystarczającą podstawę do dokonania zlokalizowania działek ewidencyjnych na których położona jest droga krajowa stanowiąca obwodnicę miasta W. od km 237+048 (pikietaż hist. 208+850) do 250+289,86 (pikietaż hist. 193+850), tj. decyzji wymieniającej działki ewidencyjne znajdujące się w pasie drogowym i na podstawie której dokonano aktualizacji przeznaczenia użytków na użytek "Tp" - grunty przeznaczone pod drogi, wobec czego Sąd winien uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję, gdyż istnieje podstawa do dokonania zmian polegających na zmianie użytku gruntowego Tp - Grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych - na użytek dr - drogi, gdy przedmiotowy użytek jest drogą krajową dopuszczoną do użytkowania, a Ewidencja Gruntów i Budynków powinna odzwierciedlać stan faktyczny zaistniały na gruncie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o

1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi;

2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

3) rozpatrzenie skargi na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez błędna wykładnię: art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. j oraz art. 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 45 ust. 1 pkt 1 i § 46 ust. 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez przyjęcie, że nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy winny dokonać aktualizacji ewidencji gruntów na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, podczas gdy aktualizacja danych w ewidencji może nastąpić na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, a taką decyzją jest pozwolenie na użytkowanie, które w połączeniu z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej z dnia [...] lipca 2005 r. stanowi wystarczającą podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji w zakresie określenia użytku gruntowego.

Zgodnie z art. 24 ust. 2b ustawy, aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: pkt 1 w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: lit. d ostatecznych decyzji administracyjnych. Natomiast art. 23 ust. 3 ustawy stanowi, że organy administracji publicznej przekazują właściwemu staroście: pkt 1 odpisy ostatecznych decyzji administracyjnych wraz z załącznikami oraz innymi dokumentami stanowiącymi integralną ich część w sprawie o: lit. j pozwoleniu na użytkowanie budynku, drogi lub linii kolejowej. Odnosząc się do tego zarzutu to w pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie każda ostateczna decyzja administracyjna może być podstawą do dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów, a tylko taka decyzja, która zawiera informacje o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 ustawy, czyli informacje dotyczące gruntów, które ujawnia się w ewidencji gruntów. Powołany art. 24 ust. 2b pkt 1, który reguluje na jakiej podstawie można dokonać aktualizacji ewidencji gruntów w drodze czynności materialnotechnicznej wskazuje również w lit. c prawomocne orzeczenia sądowe, a w lit. e akty notarialne. Nie ma żadnej wątpliwości, iż z regulacji tej nie wynika, że każde orzeczenie sądowe jak i każdy akt notarialny jest podstawą do dokonania aktualizacji ewidencji, ale tylko te orzeczenia sądowe i te akty notarialne, które zawierają informację objęte ewidencją gruntów i budynków i mogą stanowić podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Z kolei powołany art. 23 ust. 3 ustawy stanowi, że organy administracji publicznej przekazują właściwemu staroście: pkt 1) odpisy ostatecznych decyzji administracyjnych, wraz z załącznikami oraz innymi dokumentami stanowiącymi integralną ich część, w sprawie o: lit. j pozwoleniu na użytkowanie budynku, drogi lub linii kolejowej. Wskazać jeszcze należy na niepowoływany ust. 7 art. 23, zgodnie z którym starosta niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od otrzymania dokumentów o których mowa w ust. 1-3, wpisuje dane z nich wynikające do ewidencji gruntów i budynków. Z powyższych przepisów, tj. art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. j w zw. z ust. 7 wynikają dwie istotne zasady: pierwsza to obowiązek organu nadzoru budowlanego przekazania organowi ewidencyjnemu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, drogi lub linii kolejowe, zasada druga to obowiązek organu ewidencyjnego wpisania do ewidencji gruntów i budynków danych wynikających z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, drogi lub linii kolejowej. Z przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, w tym przypadku drogi, może być podstawą wpisania w ewidencji gruntów i budynków, ale tylko danych które wynikają z tej decyzji. Tym samym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie drogi nie może stanowić podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w zakresie tych danych, których ta decyzja nie posiada. W decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ nadzoru budowlanego stwierdza, że obiekt budowlany w tym przypadku droga został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Natomiast decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie zawiera informacji, nie odnosi się do konkretnych działek ewidencyjnych na których zrealizowany został obiekt budowlany w postaci drogi, stąd też nie może stanowić podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów dotyczących zmiany użytków gruntowych na działkach ewidencyjnych na których wybudowana został droga.

Nadto w zarzutach skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, powołany przepis określa w jakim celu dokonuje się aktualizacji: w tym w celu zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi, oraz § 46 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym zmiany opisowych danych ewidencyjnych, dotyczące działek ewidencyjnych lub budynków, ustalone w trakcie wykonywania prac geodezyjnych utrwala się w wykazie zmian danych ewidencyjnych, a w pkt 1 do pkt 10 wskazano jakie dane powinien zawierać wykaz. Zarzut ten jest bezprzedmiotowy, albowiem cele w jakich dokonuje się aktualizacji danych w ewidencji gruntów nie są i nie były przedmiotem sporu, jeśli zaś chodzi o wymogi dotyczące wykazu zmian danych ewidencyjnych to zagadnieniem spornym nie był § 46 ust. 3 rozporządzenia, ale okoliczność, że dołączony do wniosku wykaz zmian danych ewidencyjnych nie był przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 2b lit. h ustawy, aktualizacja ewidencji gruntów może być dokonana na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do zasobu, jednak dokumentacja ta nie została przyjęta.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie odwołuje się do treści decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2005 r. o ustaleniu warunków lokalizacji dla inwestycji pod nazwą "Budowa obwodnicy miasta W." w ciągu drogi krajowej nr 8, wskazuje, że decyzja ta zawiera wykaz działek ewidencyjnych w poszczególnych obrębach, które objęte zostały granicami lokalizacji inwestycji i wskazuje, że na podstawie tej decyzji dokonano aktualizacji ewidencji gruntów w zakresie użytku gruntowego wpisując w wymienionych działach ewidencyjnych użytek "Tp" grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych. Stąd też zdaniem skarżącego kasacyjnie decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. o ustaleniu warunków lokalizacji drogi wraz z decyzjami o pozwoleniu na użytkowanie drogi jest podstawą do wprowadzenia zmiany w zakresie użytku gruntowego i wpisanie "dr". Zaznaczyć należy, że powyższa kwestia była już podnoszona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do której szczegółowo odniósł się Sąd w uzasadnieniu wyroku, wyjaśniając dlaczego przedstawione stanowisko jest błędne. Z przedstawionym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w pełni zgadza się Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem jest ono zgodne z obowiązującym stanem prawnym.

Przede wszystkim należy wyraźnie podkreślić, że zmiana użytków gruntowych na użytek "Tp" jest możliwa na podstawie ostatecznej decyzji o lokalizacji, bowiem jest to zgodnie z przepisem zawartym w pkt 21 załącznika nr 6 do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w świetle którego do gruntów przeznaczonych pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych - Tp zalicza się grunty, które są własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego i zostały wydzielone pod drogi publiczne lub linie kolejowe na podstawie m.in: ostatecznych decyzji, o których mowa w art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stąd też ostateczna decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2005 r. wydana na podstawie ustawy z dnia kwietnia 2003 r., mogła stanowić i stanowiła podstawę prawną do wprowadzenia zmian w zakresie użytku gruntowego na działkach ewidencyjnych objętych granicami lokalizacji inwestycji i wpisania w miejsce dotychczasowych użytków, użytku "Tp" czyli grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych. Natomiast zgodnie z pkt 18 powołanego załącznika nr 6 do rozporządzenia, do użytku gruntowego o nazwie drogi "dr" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Pasem drogowym - zgodnie z art. 4 pkt 1 powołanej ustawy - jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Tym samym wspomniany załącznik nr 6 dotyczący zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych przewiduje odmienne zasady zaliczania gruntów do użytku gruntowego "Tp" i "dr".

Dlatego też w sytuacji objętej przedmiotowym postępowaniem, decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. o ustaleniu warunków lokalizacji drogi publicznej zarówno samodzielnie jak i łącznie z decyzjami o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanej już drogi nie może stanowić podstawy do zmiany użytku gruntowego. Sytuacja występująca w niniejszej sprawie wyczerpuje bowiem przesłanki przepisu art. 24 ust. 2b pkt 1h p.g.i.k., z którego wynika, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje na podstawie dokumentacji geodezyjnej wskazanej we wniosku o dokonanie aktualizacji o ile jest ona przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wobec faktu, że wniosek strony dotyczył aktualizacji danych w zakresie zmiany użytków, opisanych w ewidencji gruntów na podstawie decyzji o lokalizacji, jako Tp na dr, w związku z wybudowaniem drogi, zatem w tym wypadku to dokumentacja geodezyjna powykonawcza przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego może być podstawą aktualizacji danych w ewidencji gruntów.

Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obiekty budowlane wymagające pozwolenia na budowę, po ich wybudowaniu podlegają geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obejmującej ich położenie na gruncie, zaś na podstawie ust. 4 wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Zgodnie z § 17 rozporządzenia, zawartym w rozdziale 5 zatytułowanym, czynności geodezyjne po zakończeniu budowy, po zakończeniu budowy poszczególnych obiektów budowlanych należy sporządzić geodezyjną inwentaryzację powykonawczą w celu zebrania aktualnych danych o przestrzennym rozmieszczeniu elementów zagospodarowania działki lub terenu. Z kolei § 20, zawarty w rozdziale 6 zatytułowanym, geodezyjna dokumentacja powykonawcza, stanowi, dokumentacja geodezyjno-kartograficzna, sporządzona w wyniku geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, powinna zawierać dane umożliwiające wniesienie zmian na mapę zasadniczą, do ewidencji gruntów i budynków oraz do ewidencji sieci uzbrojenia terenu.

Tym samym z obowiązującego stanu prawnego wynika, że dla wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w zakresie określenia użytku gruntowego, wnioskodawca powinien do wniosku dołączyć powykonawczą dokumentacje geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.