Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1905/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędzia WSA Ryszard Bryk Asesor WSA Joanna Zdrzałka Protokolant: ref.-staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...].


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1905/03

U Z A S A D N I E N I E

do wyroku z dnia 25 maja 2004 r.

Decyzją z dnia [...] października 2003 r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r.) po rozpatrzeniu odwołania J. R. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu aktu podano, że J. R. był policjantem Komendy Miejskiej Policji i pełnił służbę w referacie ruchu drogowego. Sąd Rejonowy w T. Wydział II Karny wyrokiem z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt [...] uznał J. R. winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu i skazał go na podstawie art.177 § 1 kk. na karę pozbawienia wolności zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 4 lata, karę grzywny oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Komendant Miejski Policji, po otrzymaniu prawomocnego wyroku na mocy art.41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r . o Policji został zobligowany do zwolnienia wymienionego ze służby w Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. policjanta zwolniono ze służby z dniem 31 lipca 2002 r.

Od powyższego rozkazu J. R. w dniu 21 sierpnia 2002 r. złożył odwołanie zarzucając organowi zwalniającemu go ze służby złą podstawę prawną wydanego rozkazu personalnego. Mianowicie: w rozkazie personalnym nr [...] Komendant Miejski Policji za podstawę zwolnienia J. R. ze służby przyjął art.41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Odwołujący się wniósł o zmianę podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji na art. 41 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, który dotyczy sytuacji skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w art.41 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy. Ta podstawa zwolnienia nie pozbawia go świadczeń finansowych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji.

Organ II instancji po dokonaniu analizy całości akt sprawy ustosunkowując się do zarzutów odwołania postanowił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Komendanta Miejskiego Policji utrzymać w mocy. Uznał, że podstawa prawna w oparciu, o którą dokonano zwolnienia skarżącego się policjanta ze służby jest prawidłowa. W sytuacji, kiedy w stosunku do policjanta zostaje wydany prawomocny wyrok skazujący za popełnienie przestępstwa, uprawniony organ na mocy art.41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji jest zobligowany do rozwiązania stosunku służbowego ze skazanym policjantem. Popełnione przez J. R. przestępstwo jest przestępstwem ściganym z oskarżenia publicznego, co uniemożliwia zastosowanie wnoszonego przez odwołującego się art. 41 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy.

Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył J. R. nie wskazując kierunku jej weryfikacji.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że decyzje organów I i II instancji zostały podjęte z naruszeniem prawa. Powoływanie się, że sam fakt skazania z oskarżenia publicznego wyczerpuje dyspozycje art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o policji do zwolnienia w trybie tego artykułu jest chybiony. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu muszą zaistnieć dwie przesłanki łącznie - musi to być przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Tymczasem skarżący został skazany za przestępstwo nieumyślne, co jednoznacznie wskazuje, że powołany w rozkazie personalnym przepis nie mógł stanowić podstawy do zwolnienia ze służby. Błędna interpretacja powołanego przepisu powoduje, że decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej i jako takie nie mogą się ostać.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty takie same, jakie zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc, niniejsza spraw mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 101, poz. 1092 z późn. zm.).

Powołany przepis nakłada na właściwe organy obowiązek zwolnienia policjanta ze służby w Policji w przypadku skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego.

Literalne brzmienie powołanego przepisu wskazuje na możliwość jego zastosowania w przypadku kumulatywnego zachodzenia następujących przesłanek :

1. skazania funkcjonariusza Policji prawomocnym wyrokiem sądu,

2. przestępstwo, za które został skazany musi być przestępstwem umyślnym,

3. przestępstwo musi być ścigane z oskarżenia publicznego.

W badanej sprawie poza sporem pozostaje, że J. R. został skazany przez Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 177 § 1 kk. w zw. art. 178 kk. na stosowną karę. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się 20 czerwca 2002 r.

Nie budzi żadnych wątpliwości sądu, że w stosunku do skarżącego zachodzą dwie spośród wskazanych wyżej przesłanek. Mianowicie to, że J. R. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu i przestępstwo, które popełnił jest ścigane z oskarżenia publicznego.

Nie zachodzi natomiast w stosunku do niego trzecia ze wskazanych przesłanek, a mianowicie przestępstwo, za które został skazany nie jest przestępstwem umyślnym.

Przepis art. 177 § 1 kk. przewiduje odpowiedzialność karną osoby, która naruszyła chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym i spowodowała nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk. Ze znamion powołanego przestępstwa, a zwłaszcza ze sformułowania "powoduje nieumyślnie wypadek" wynika jednoznacznie, że przedmiotowe przestępstwo w wypadku w komunikacji jest przestępstwem nieumyślnym (patrz: Kodeks karny. Część szczególna. Tom I. Komentarz. Pod redakcją Andrzeja Wąsika. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2004, s. 539-540; Lech Gardocki Prawo karne. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 1999 s. 234).

Przepis art. 178 kk. nie określa samodzielnie znamion czynu zabronionego. Wskazuje on na ustawowe okoliczności zaostrzające odpowiedzialność karną między innymi sprawców przestępstw określonych w art. 177 § 1 kk ale nie powoduje, że przestępstwo z tegoż artykułu staje się przestępstwem umyślnym.

Skoro przestępstwo za które został skazany J. R. nie jest umyślnym organy nie mogły zwolnić go ze służby w Policji w oparciu o przepis art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 101, poz. 1092 z późn. zm.).

Zastosowanie tegoż przepisu powodować musi konieczność wyeliminowania przez Sąd wadliwych decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należało po myśli przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzec jak w sentencji wyroku.