Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1581/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a, art. 18, art. 4 pkt 11, pkt 7, pkt 9, pkt 10, pkt 1 i 2, art. 5b, art. 12, art. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88 par. 2 pkt 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm.), dalej "u.t.d.", Ip. 1.5 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania A. W. (dalej "skarżąca" lub "przedsiębiorca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD" lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] listopada 2018 r. około godz. 12:50 w W. na [...] 2 przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował S. Z., który przewoził pasażerów z Dworca [...] ([...] 54) na ul. [...] 8. W trakcie kontroli kierujący okazał m.in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną przedsiębiorcy. W toku kontroli stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz jest przedsiębiorca. Kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a tj. Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

WITD nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, a mianowicie niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę – tj. lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. – lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Od decyzji WITD przedsiębiorca złożył odwołanie.

GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedsiębiorca użyczył samochód bezpłatnie kierowcy w dniu [...] listopada 2018 r., który zobowiązał się do wykonania 8 przewozów osób tym samochodem. Co więcej, strony umowy ustaliły wynagrodzenie za wykonanie dzieła na kwotę 150 zł. Zdaniem organu, wynika z tego, że przedmiotowy przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego, ponieważ samochód był przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli, zaś przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ponadto, warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, ani zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej ani gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Na decyzję GITD przedsiębiorca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z Ip. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego oraz nałożenia kary pieniężnej za przewóz, który nie mieścił się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., naruszenie art. 18 ust. 4b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącą był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest T., jak również naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 oraz Ip. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącą. Zaskarżonej decyzji zostało również zarzucone naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej, braku ustalenia w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem oraz w jaki sposób odbyła się płatność, braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, a także poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącej podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer. Przedsiębiorca zarzucił zaskarżonej decyzji również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji T., oraz art. 8 k.p.a.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, jak również zwrot kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone są przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U.z 2016 poz. 1066 ze zm.) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 t.j.), dalej "p.p.s.a" i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować

z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a lub w innych przepisach.

Jeżeli sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, skarga podlega oddaleniu.

Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych przepisów doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co powoduje, że skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji, w przedmiocie nałożenia na Skarżącą, kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia i podlegającą w sprawie ocenie Sądu jest rodzaj usługi świadczonej przez Skarżącą w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej tj.[...] listopada 2018 r.

W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, przyjmując trafnie, że Strona wykonywała w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową przewóz okazjonalny, tj. przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a pojazd, którym wykonywano usługę, nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w przepisach u.t.d.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a o czym stanowi już ust. 7 cytowanego art. 92a u.t.d., wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp.

10 - załącznika nr 3 do ustawy.

Przywołane powyżej przepisy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej oznaczony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie tego innego podmiotu lub skutek takiego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie tych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje prawne (sankcję administracyjną). Zbędne staje się badanie w tym względzie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

Jednym z deliktów administracyjnych - rodzącym odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. - który w realiach kontrolowanej sprawy przypisany został skarżącej, jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz wymogów przewidzianych w art.18 ust.4 b u.t.d, dopuszczających przewóz okazjonalny samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, za który to delikt zgodnie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy przewidziano karę pieniężną w wysokości 8000 zł.

Pojęcie "przewozu okazjonalnego", który to przewóz objęty jest powyższym deliktem administracyjnym, zdefiniowane zostało w art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem "przewóz okazjonalny" oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny, będący transportem drogowym osób, odnosi się w konsekwencji do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi, o ile przewozu tego nie można zakwalifikować ani do przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 u.t.d.), ani do przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani do przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10 u.t.d.). Wyróżnić przy tym można zarówno krajowy, jak i międzynarodowy transport drogowy osób (por. art. 4 pkt 1 i 2 u.t.d.). W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300. 88, zwanym dalej: rozporządzeniem Nr 1073/2009), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009).

Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423).

Ustawodawca w dalszej części ustawy, to jest w art. 5b ust. 1, dokonał rozróżnienia trzech kategorii uprawnień odnoszących się do podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, przewidując w tym względzie wymóg uzyskania odpowiedniej dla danej kategorii licencji. Licencja stanowi zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d. decyzję administracyjną wydawaną przez GITD lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Jak wynika ze wspomnianego art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., nie uprawnia przy tym do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 12 ust. 2 u.t.d.). Licencje te uprawniają do wykonywania przewozu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 12 ust. 1 u.t.d.).

Krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób wymaga jednak, poza koniecznością uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 u.t.d.), konieczność realizacji przez przewoźnika drogowego także innych obowiązków lub warunków, jakie wyznaczone zostały dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają zarówno obowiązki lub warunki, jakie wynikają z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i obowiązki lub warunki, jakie wynikają z innych powszechnie obowiązujących aktów prawa, w tym aktów prawa unijnego (art. 4 pkt 22 u.t.d.). W konsekwencji, wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 6 u.t.d., lecz także spełniania szeregu innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają choćby z art. 6 ust. 5, art. 11b, art. 11c i art. 15 ust. 1 pkt 3 u.t.d., czy z odnośnych przepisów ustawy z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1983), ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.) i ustawy z 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 376 z późn. zm.), oraz aktów wykonawczych do tych ustaw. Wykonywanie zaś krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób stanowiącego przewóz okazjonalny wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 i art. 5c u.t.d., lecz także spełnienia innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 18 ust. 4a-5 u.t.d.

W kontrolowanej sprawie skarżąca bezspornie wykonywała przewóz osób. Nie jest także kwestionowane, że nie był to przewóz regularny, przewóz regularny specjalny, czy przewóz wahadłowy. Skarżąca nie przeczy również temu, że nie był to przewóz wykonywany taksówką, za co zresztą groziłaby wyższa sankcja administracyjna z uwagi na brak stosownej w tym względzie licencji (por. lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Zestawienie ustalonych w sprawie okoliczności z przesłankami dającymi się wyprowadzić z art. 4 pkt 11 u.t.d. i § 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009 pozwalało uznać, że skarżąca wykonywała odpłatny przewóz okazjonalny osób w rozumieniu tych unormowań ale nie spełniła wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

Ustalony w tym zakresie przez organ stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej [...] listopada 2018 r., doszło do wykonania odpłatnego przewozu pasażerów, z Dworca [...] ([...] 54) na ul. [...] 8, których dane osobowe i adresowe zawarto w notatce służbowej sporządzonej przez Funkcjonariusza Policji znajdującej się w aktach sprawy.(k – 8 akt adm.). W trakcie kontroli kierujący okazał m.in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną przedsiębiorcy-A. W. Okoliczność tę potwierdził również Starosta P. w piśmie z 4 stycznia 2019 r.( k-23 akt adm.). Przewozu dokonano samochodem marki [...] o nr rej. [...], posiadającym 5 miejsc siedzących łącznie z kierowcą, którym kierował S. Z. Kierowca korzystał z pojazdu na podstawie umowy użyczenia zawartej z firmą Skarżącej (k-27 akt adm.) i przewozu dokonał w imieniu i na rzecz Skarżącej (przedsiębiorcy) na podstawie umowy o dzieło nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r.(k-26 akt adm.).Czasookres na jaki obie zostały zawarte to jeden dzień –[...] listopada 2018 r. Z powyższych umów wynika, iż kierowca zobowiązał się do wykonania 8 przewozów osób samochodem udostępnionym przez Stronę, za wynagrodzeniem w kwocie 150 zł.

Pasażerowie zamówili kurs za pomocą aplikacji [...]. Potwierdzeniem przewozu jest znajdujący się w aktach sprawy paragon fiskalny na nazwisko A. W. jako przedsiębiorcy, uwzględniający adres firmy oraz jej NIP. (k - 4 akt adm.) Pasażerowie zapłacili gotówką. Paragon ten nie został wydany pasażerom.( załącznik do protokołu kontroli nr [...] z [...] listopada 2018 r. (k - 6 akt adm.)

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Skarżąca posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym z dnia 4 lipca 2018 r., jednakże samochodu, którym ten przewóz został wykonany, nie zgłosiła organowi udzielającemu licencji.(k-23 akt adm.).Jednocześnie jak wynika z pisma Urzędu m. W. z dnia 7 stycznia 2019 r. Strona nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Organy ustaliły również, iż Skarżąca nie figuruje w ewidencji podmiotów, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu osób lub licencję na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób samochodem osobowym/pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Zachodziły więc przesłanki do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 800 zł, na podstawie art. 92a ust.1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp.1.5 zał. nr 3 do u.t.d.

Wskazany materiał dowodowy przeczy zarzutom skargi, iż organy nie wykazały, że Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą i w jakim zakresie oraz potwierdza, iż przewóz był wykonany właśnie przez przedsiębiorcę-A. W.

Samochód, którym przejazd został wykonany, jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 5 osób łącznie z kierowcą i nie spełnia kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust.4a u.t.d. Nie zostały też spełnione wymogi z art. 18 ust.4b pkt 2 u.t.d.

Okoliczności powyższe nie są sporne i wynikają w sposób nie budzący wątpliwości ze zgromadzonych przez organ dowodów wskazanych wyżej. W tych okolicznościach brak jest również podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organ GITD kwalifikacji poddanego kontroli przewozu, jako przewozu okazjonalnego. Chociaż skarżąca posiadała licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d., wykonywanie tego przewozu wymagało także spełnienia innych, w tym przywołanych już powyżej, obowiązków lub warunków. Przepisy zawarte w art. 4 pkt 11, art. 5 b ust. 1 oraz w art. 18 ust. 4a i ust. 4b nie budzą przy tym wątpliwości interpretacyjnych, stąd zarzut ich nieprawidłowej wykładni uznać trzeba za niezasadny.

Skarżąca wbrew art. 18 ust. 4a u.t.d. nie wykonywała przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skarżąca nie spełniła jednocześnie warunków, jakie wynikają z art. 18 ust. 4b u.t.d., a które uprawniałyby do odstąpienia od wymogu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak stanowi zwłaszcza art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Odstąpienie od art. 18 ust. 4a u.t.d. jest dopuszczalne dopiero, jak wszystkie przywołane warunki - ujęte w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. a-c u.t.d. - zostaną spełnione. Nie budzi natomiast wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie warunki przewozu okazjonalnego wykonywanego przez skarżącą, w dniu kontroli, nie zostały ustalone w formie zryczałtowanej przez rozpoczęciem przewozu, ani zapłata za przewóz nie została uregulowana w formie bezgotówkowej ani gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W konsekwencji za trafne należało uznać stanowisko organów, iż Strona dokonała okazjonalnego przewozu osób z naruszeniem przepisów u.t.d. Organy trafnie zastosowały w sprawie, art.92 a ust.1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. w związku z lp.1.5. oraz 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art.4 pkt 11 i 22 u.t.d., art.5 ust.1, art.14 ust.1 pkt 2 , ust.2 i ust.4, art.18 ust.4a i 4b u.t.d.

Oceny tej nie może zmienić również zarzut skargi, o skorzystaniu przez pasażerów z aplikacji internetowej T. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 31 pażdziernika 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 896/17,powołanym przez organ, że aplikacja T. jest sposobem porozumiewania się pomiędzy pasażerami w dostosowaniu usług. Jest jedynie pośrednikiem pomiędzy nimi, jednakże wynagrodzenie otrzymuje wykonujący przewóz. Zauważenia jednak wymaga, iż w rozpoznawanej sprawie, zostało jednoznacznie ustalone w protokole kontroli z [...] listopada 2018 r., który ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, że płatność za przejazd, została dokonana gotówką, a nie kartą kredytową. Potwierdzeniem tej formy zapłaty jest znajdujący się w aktach sprawy paragon fiskalny. Okoliczności te nie zostały przez Stronę skutecznie podważone. Brak też w aktach sprawy dowodów przeciwnych.

Reasumując Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ustalenia te skarżąca interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości.

Organ odwoławczy rozpatrzył sprawę ponownie, rozpoznając wyczerpująco istotę sprawy, wskazując na podstawy, utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji , na podstawie art.138 § 1pkt 1 k.p.a.

Z tych wszystkich względów podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, Sąd uznał za bezzasadne i na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.