Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3144/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/17 w sprawie ze skarg B. J. i A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Kr 1717/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. J. i skargę A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Jak wynika z ustaleń Sądu, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obr. [...] K. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] obr. [...] K. przy ul. K. w Krakowie".

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że wykonana w toku postępowania analiza architektoniczno-urbanistyczna wykazała, że zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i przepisach rozporządzenia wykonawczego, umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ administracji podkreślił, że uwzględniono całość wnioskowanych robót budowlanych, ich specyfikę, jak również uwarunkowania przestrzenne wynikające z lokalizacji przyszłej inwestycji. Przeanalizowano cechy charakterystyczne wszystkich obiektów budowlanych położonych w obszarze analizowanym, wskazując elementy kształtujące ład przestrzenny i parametry, które powinny być kontynuowane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w dniu [...] października 2017 r. wydało decyzję następującej treści:

1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części, o której mowa w załączniku nr 1 pkt II.1 lit. d oraz załącznik nr 1 pkt II.3.e i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki – wysokość do okapu – w przedziale od 5 m do 7 m, zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia",

2. uchyliło zaskarżoną decyzję w części, o której mowa w załączniku nr 1, pkt II.1 lit. e i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "dla nowej zabudowy ustala się następujące zasady kształtowania dachu:

- ustala się przekrycie budynku dachem połaciowym dwu- lub wielospadowym, o kącie nachylenia połaci od 30° do 45°. Kalenica dachu w układzie zbliżonym do równoległego i/lub prostopadłego w stosunku do frontu działki nr [...]. Doświetlenie ostatniej kondygnacji w formie okien połaciowych i/lub facjat oraz lukarn;

- wysokość głównej kalenicy dachu w przedziale od 9 m do 11 m;

- całkowity gabaryt budynku nie może przekroczyć poziomu 11 m oraz rzędnej wysokościowej 217,5 m n.p.m.";

3. uchyliło zaskarżoną decyzję w części, o której mowa w załączniku nr 1, pkt II.2 lit. a tiret pierwsze, "pod względem ochrony zieleni" i orzekło merytorycznie w tym zakresie,

4. w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy. Wyznaczony w analizie architektoniczno-urbanistycznej obszar analizowany oceniono jako spełniający wymagania wynikające z § 3 rozporządzenia.

Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji, organ II instancji wskazał na znaczne odsunięcie terenu inwestycji od drogi publicznej w kontekście dokonanej w analizie charakterystyki zagospodarowania terenu. W związku z powyższym odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy – wywodząc taką możliwość z orzecznictwa.

Kolegium uznało za prawidłowe wyznaczenie wskaźnika intensywności zabudowy w obszarze analizowanym, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki. Wysokość okapu dachu wyznaczono na zasadzie wyjątku, o którym mowa w § 7 ust. 4 rozporządzenia, stosownie do wyników analizy i wyjaśnień analizatora, złożonych w toku postępowania odwoławczego. Ustalając wysokość kalenicy dachu, organ uwzględnił różnice w rzędnych terenu. W ocenie Kolegium zabieg taki pozwolił uwzględnić uwarunkowania przestrzenne, które wpływają na percepcję przestrzenną nowoprojektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie ochrony zieleni i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy organ uzasadnił zmianą przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. R., zaskarżając ją w całości. W skardze podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego w zakresie art. 15 k.p.a., naruszeń związanych

z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, nadto podniosła kwestię wadliwego uzasadnienia organu II instancji i naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa.

Skargę złożył również B. J. – zaskarżając decyzję w całości

i zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania:

a. art. 28 k.p.a., przez uznanie za stronę postępowania L. M., chociaż ten dokonał zbycia lokalu położonego na nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr. [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, przez co w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie legitymował się interesem prawnym uzasadniającym jego udział w przedmiotowym postępowaniu, co stanowi wadę uzasadniającą stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

b. art. 28 k.p.a., przez nieuznanie za stronę postępowania S. S., chociaż ta nabyła lokal położony na nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr. [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji w związku z czym w dacie wydania decyzji posiadała interes prawny do wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

c. art. 34 § 1 i art. 42 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Niewyznaczenie kuratora dla nieobecnych stron postępowania B. F. i R. F.

i kierowanie całej korespondencji dla tych osób na arbitralnie przyjęty przez organ II instancji adres pomimo, że osoby te nie podjęły żadnej z przesyłek kierowanych do nich przez organy I i II instancji, a we wskazanym terminie nie udało się ustalić adresu wyżej wymienionych stron postępowania, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

2. naruszenie prawa materialnego:

a. § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez uznanie za prawidłowe ustalenie wysokości głównej kalenicy dla projektowanej zabudowy przy wykorzystaniu rzędnych wysokościowych posadowienia poszczególnych budynków położonych na obszarze analizowanym (zatem po uwzględnieniu różnic w wysokości terenu), pomimo tego, że zgodnie z § 8 rozporządzenia ustalenie wskazanego parametru następuje odpowiednio do geometrii dachów tych budynków, a więc niezależnie od różnic w wysokości terenu występujących w obszarze oddziaływania,

b. § 8 rozporządzenia przez wyznaczenie wysokości projektowanej zabudowy na poziomie 11 metrów, pomimo że tak określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jest wyższa od wysokości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...] obr. [...], które to naruszenia miały wpływ na wynik niniejszej sprawy, z uwagi na wyznaczenie przez organ II instancji wysokości głównej kalenicy na poziomie 9-11 metrów, chociaż przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego brak byłoby podstaw do wyznaczenia tego parametru na tak wysokim poziomie.

W odpowiedziach na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargi. W motywach orzeczenia Sąd I instancji przywołał treść art. 50 § 1 p.p.s.a. Wskazał przy tym, że interes prawny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy wiązać z konkretnym przepisem prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia takiej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania.

Wojewódzki Sąd podkreślił konieczność oddzielenia interesu prawnego od interesu faktycznego. Wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że co do zasady to wspólnota mieszkaniowa posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy w zakresie nieruchomości wspólnej. To bowiem zarządowi wspólnoty mieszkaniowej ustawodawca powierzył zadania reprezentacji członków wspólnoty. Jedynie na zasadzie wyjątku przymiot strony postępowania może przysługiwać członkowi wspólnoty.

W związku z powyższym Sąd I instancji doszedł do przekonania, że na właścicielach lokali stanowiących odrębną własność spoczął ciężar wykazania (wskazania) okoliczności, uzasadniających przyznanie im statusu strony.

Kolejno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, że w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu z dnia 29 maja 2018 r., skarżący nie wykazali na czym polega ich indywidualny interes prawny, związany z prawem własności do samodzielnych lokali mieszkalnych, który dawałby im prawo zaskarżenia przedmiotowej decyzji

o ustaleniu warunków zabudowy.

Skarżąca A. R. podała, że jest współwłaścicielką działki nr [...], która graniczy z terenem inwestycji oraz że jej lokal mieszkalny znajduje się blisko terenu inwestycji – a z prawem do tego lokalu wiąże się prawo do wyłącznego korzystania z części działki nr [...], otaczającej budynek.

Natomiast skarżący B. J. wskazał, że jego lokal znajduje się blisko terenu inwestycji i w związku z tym może zostać zaciemniony, a ponadto może nastąpić zwiększenie hałasu.

Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazali interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazał, że w zakresie obejmującym działkę nr [...] interes prawny ma wspólnota a skarżącej A. R. nie przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do części działki nr [...], lecz uprawnienie w zakresie sposobu korzystania z niej.

Końcowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że wspólnota mieszkaniowa, której członkami są skarżący, do pewnego etapu była traktowana w postępowaniu administracyjnym jako strona i podmiotowi ją reprezentującemu doręczano pisma i decyzje w sprawie. Zaznaczył, że wzruszenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w drodze wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł B. J., zaskarżając to orzeczenie w całości, na podstawie 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania – art. 106 § 3 p.p.s.a. przez dokonanie ustaleń co do interesu prawnego skarżącego na podstawie dowodu ze strony internetowej Google Maps, który nie został formalnie przeprowadzony

w trakcie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

w Krakowie;

2. naruszenie przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 28 k.p.a. w związku z 50 §1 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługuje indywidualny, odrębny od wspólnoty mieszkaniowej interes prawny uzasadniający jego legitymację do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podczas gdy z prawidłowej oceny akt sprawy oraz pism składanych przez skarżącego wynika, że uwzględniając całokształt realizowanego zamierzenia inwestycyjnego skarżącemu przysługuje interes prawny, uzasadniający jego udział w postępowaniu – co, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto niezależnie od naruszeń o charakterze procesowym, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazanemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucił:

3. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 209 k.c. w związku z art. 50 p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem wyłącznie uprawnionym do wniesienia skargi od decyzji dotyczących części wspólnych nieruchomości, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tych przepisów członkom wspólnoty przysługuje samodzielna legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego również w przypadku, w którym wspólnota została pozbawiona możliwości działania albo jej organy nie spełniają swoich obowiązków.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że dowód pochodzący ze strony internetowej Google Maps miał istotne znaczenie przy ustalaniu interesu prawnego skarżącego. Jednakże nie został formalnie dopuszczony, w konsekwencji czego strona nie mogła się do niego odnieść. Zdaniem skarżącego kasacyjnie na skutek przeprowadzenia tegoż dowodu należało dojść do odmiennego wniosku, niż uczynił to Sąd I instancji.

W analizowanej sprawie, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w ocenie skarżącego kasacyjnie, powinien on zostać uznany za stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż przysługuje mu interes prawny odrębny od interesu wspólnoty mieszkaniowej. Wskazał na oddziaływania (emisję hałasu, zacienienie), które będzie generować planowana inwestycja. Wskazał, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę całości inwestycji; a zabudowa, której dotyczy wniosek, stanowi część inwestycji, realizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. [...] K. (przed podziałem: nr [...] obr. K.), z którymi graniczy nieruchomość lokalowa skarżącego. Sąd zaś powinien – jak wynika ze skargi kasacyjnej – mieć w polu widzenia część już zrealizowanej inwestycji.

Skarżący zwrócił również uwagę na analizę architektoniczno-urbanistyczną (załącznik do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2017 r.), wskazującą na to, że teren inwestycji położony jest w strefie kształtowania systemu przyrodniczego, z czego wynika konieczność zachowania 50-70% powierzchni biologicznej czynnej.

W dalszej części skargi kasacyjnej skarżący powołał się na błędną interpretację art. 209 k.c. dokonaną przez organ oraz niedopuszczenie zarządcy nieruchomości wspólnej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Organy obu instancji uczyniły stronami postępowania współwłaścicieli działki [...]. W związku z powyższym skarżący stanął na stanowisku, że przysługiwała mu legitymacja do wniesienia skargi.

Kolejno pismem datowanym na dzień 21 czerwca 2021 r. skarżący kasacyjnie w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 2 czerwca 2021 r. zajął stanowisko w sprawie, powtarzając twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W myśl art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, choć rację ma skarżący kasacyjnie podkreślając, że przysługuje mu samodzielna legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Sąd I instancji uznał, że członek wspólnoty mieszkaniowej może być stroną postępowania administracyjnego niezależnie od tego, że jako strona postępowania występuje wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd. Może to mieć miejsce wówczas, gdy członek wspólnoty wykaże swój własny indywidulany interes prawny. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Sąd wyjaśnił, że co do zasady to wspólnota mieszkaniowa posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy w zakresie nieruchomości wspólnej. To bowiem zarządowi wspólnoty mieszkaniowej ustawodawca powierzył zadania reprezentacji członków wspólnoty.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnić jednak należy, że

w okolicznościach rozpoznawanej sprawy taka sytuacja nie miała miejsca ponieważ stroną w postępowaniu nie była wspólnota mieszkaniowa. W aktach sprawy znajduje się jedynie wniosek Q. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie z dnia 6 listopada 2014 r. o dopuszczenie w charakterze strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy. We wniosku spółka wskazała, że jest zarządcą nieruchomości wspólnej przy ul. K. nr [...]. W odpowiedzi Prezydent Miasta Krakowa w piśmie z dnia 26 listopada 2014 r., wskazał, że wnioskodawca nie jest współwłaścicielem lub właścicielem nieruchomości sąsiedniej, a za strony postępowania uznani zostali wszyscy współwłaściciele dz. nr ew. [...].

Uznając, że B. J. ma przymiot strony w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do odniesienia się do zarzutów skargi wniesionej przez B. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Przypomnieć należy, że zarzuty skargi obejmują dwa zagadnienia. Po pierwsze skarżący zakwestionował prawidłowość ustalenia stron postępowania administracyjnego, po drugie wskazał na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, ze zm.) w zakresie ustalenia górnej granicy elewacji frontowej.

Odnosząc się do pierwszej grupy zarzutów podkreślić należy, że są one niezasadne bowiem tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału

w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty (tak jak w rozpoznawanej sprawie skarżący) nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym.

Odnosząc się do drugiej grupy zarzutów dotyczących – nieprawidłowego zdaniem skarżącego – wyznaczenia wysokości projektowanej zabudowy na poziomie 11 metrów, pomimo że tak określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jest wyższa od wysokości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...] obr. [...], co miało wpływ na wynik niniejszej sprawy, z uwagi na wyznaczenie przez organ II instancji wysokości głównej kalenicy na poziomie 9-11 metrów, uznać należy, że są one nieusprawiedliwione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie przyjęte w wyniku analizy parametry dla planowanej zabudowy, pomimo że z zastosowaniem odstępstwa od ogólnej zasady wyznaczania ich na podstawie średniej wielkości, nie naruszają przepisów rozporządzenia. Kluczowe znaczenie ma to, że wszystkie wyznaczone wskaźniki i parametry mieszczą się w zakresie dopuszczonym przez przepisy rozporządzenia wykonawczego i zostały uzasadnione uwarunkowaniami urbanistycznymi i architektonicznymi w sąsiedztwie terenu inwestycji.

W szczególności ustalenie wysokości górnej granicy elewacji frontowej zostało uzasadnione tym, że pozwoli na harmonijne wprowadzenie nowoprojektowanego budynku w niezainwestowaną przestrzeń zawartą pomiędzy najbliżej zlokalizowanymi działkami dość intensywnie zabudowanymi obiektami posiadającymi zróżnicowane poziomy głównych kalenic. W analizie szczegółowo rozważono możliwość odmiennego wyznaczenia parametru wysokości, wskazując, że z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego ustalenie wysokości kalenicy na poziomie od 9 do 11 m jest dopuszczalne, ale istotne jest by całkowity gabaryt budynku nie przekraczał rzędnej 217,50 m. Szczególne znaczenie w sprawie miało ukształtowanie terenu (spadek), co nakazało uwzględnienie różnic w rzędnych terenu. Słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, że maksymalna rzędna ustalona dla wysokości kalenicy planowanego budynku nie jest najwyższą ustaloną rzędną dotyczącą znajdującego się w obszarze analizowanym.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji