Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 351/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o zwolnieniu M.G., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), ze służby w Policji z dniem [...] października 2015 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że podstawą wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby stanowił fakt, że Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny wyrokiem zaocznym z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], uznał M.G. za winnego tego, że w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. w [...], przy ul. [...] dokonał przywłaszczenia znajdującego się w pojeździe służbowym marki [...] nr rej. [...] telefonu komórkowego marki [...] o nr [...] wraz z kartą SIM o nr abonenta [...] o łącznej wartości [...] zł na szkodę A.K., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r., poz. 1094 ze zm.) i na podstawie: 1) wskazanego wyżej przepisu wymierzył funkcjonariuszowi karę grzywny w kwocie 1500 zł; 2) art. 31 § 1 i 2 Kodeksu wykroczeń orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości, poprzez wywieszenie jego treści w Komisariacie Policji w [...] na tablicy ogłoszeń na okres 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku; 3) art. 118 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269) oraz art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) obciążył stronę zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 zł oraz zasądził opłatę w kwocie 150 zł.

W toku postępowania organ ustalił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] uznał M.G., obwinionego o to, że dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, poprzez działanie niesłużące budowaniu i pogłębianiu społecznego zaufania do Policji, wyczerpującego jednocześnie znamiona wykroczenia umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. czynu z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy wskazane wyżej orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Następnie, w wyniku wniesionej przez stronę skargi na orzeczenie Komendanta Głównego Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 736/14 uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości.

Powyższe stanowisko sądu I instancji podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 11/15 skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji, uznając, że czyn M.G. nie może zostać zakwalifikowany jako popełniony z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, w związku z czym uznano, że nie wypełnia przesłanki określonej w art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji.

Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Stwierdził, że opisywane przez M.G. wyjaśnienia dotyczące zdarzenia, zwłaszcza wobec faktu, że funkcjonariusz nie kwestionował prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] i poddał się karze, sprawia, że zarówno lokalna społeczność, jak i środowisko policyjne mają uzasadnione podstawy, żeby postrzegać go jako sprawcę przywłaszczenia rzeczy, a więc czynu popełnianego z winy umyślnej, ocenianego jednoznacznie negatywnie. Funkcjonariusz nie może już zatem cieszyć się nieposzlakowaną opinią i zaufaniem, wymaganymi od każdego funkcjonariusza Policji. Jego postępowanie sprawia, że ocena jego postawy w sposób istotny odbiega od społecznego wzorca policjanta. Swoim zachowaniem dał wyraz ignorancji prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Uznać zatem należy, że M.G. utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Podał, że dokonanie przez M.G. przywłaszczenia cudzej rzeczy, pomimo zatarcia ukarania za ten czyn, powoduje utratę zaufania do policjanta, jako osoby zaufania publicznego, a tym samym skutkuje niedopełnieniem jednej z zasadniczych przesłanek pełnienia służby w Policji. Popełniony czyn przesądza o braku wiarygodności skarżącego, dowodząc tym samym, iż nie daje on rękojmi prawidłowego, zgodnego z rotą złożonego ślubowania, wypełniania misji policjanta.

Zaznaczył, że organ nie jest zobowiązany do udowodnienia policjantowi dokonania przywłaszczenia rzeczy. Stosowne postępowanie w tej sprawie zostało już przeprowadzone w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i zakończyło się prawomocnym ukaraniem karą grzywny. Podważanie natomiast wyników tego postępowania w niniejszej sprawie nie znajduje żadnych podstaw.

Podkreślił, M.G. jest policjantem z niespełna 10-letnim stażem służby, który ponadto legitymuje się jedynie podstawowymi kwalifikacjami zawodowymi. Funkcjonariusz dotychczas realizował powierzone mu zadania w sposób zgodny z wymaganiami, przy czym nie miał żadnych szczególnych osiągnięć w służbie, ani też nie wyróżniał się na tle innych policjantów.

Wskazał również, że spełniono przesłankę określoną w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] w [...] w opinii z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie wniósł uwag i zastrzeżeń co do trybu zwolnienia policjanta ze służby.

W kwestii zaś nadania zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] uwzględnił ważny interes społeczny przejawiający się wyjątkowym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji także nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie nastąpiła wadliwość decyzji nieostatecznej, ani nieodwracalność skutków prawnych, czy też zmiana okoliczności uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Stwierdził, że prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu I instancji, który w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny. Uzasadnienie rozstrzygnięcia także odpowiadało regułom określonym w art. 107 k.p.a., jak również zasadnie uwzględniono, stosownie do treści art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, dając prymat temu drugiemu. Zapewniono również stronie czynny udział w postępowaniu oraz należycie informowano o wszelkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Strona została zawiadomiona o wszczęciu niniejszego postępowania, jak również przed wydaniem rozstrzygnięcia umożliwiono jej zapoznanie się z aktami sprawy oraz wypowiedzenie się co do wszelkich zebranych dowodów i materiałów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.G. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niezbadanie okoliczności zatarcia ukarania go za wykroczenie wynikające z wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2013 r., pomimo złożenia w tym zakresie wniosku w postępowaniu odwoławczym i ostatecznie oparcie zaskarżonych orzeczeń na ukaraniu wynikającym z ww. wyroku zaocznego; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez wybiórcze i niepełne zbadanie przesłanek mających przemawiać za istnieniem ważnego interesu służby w zwolnieniu go od jej pełnienia, niezbadaniem stanu faktycznego i prawnego w sposób obiektywny, dokładny i uwzględniający interes funkcjonariusza, a przez to wydaniem zaskarżonego rozkazu z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a szczególnie bez wszechstronnego odniesienia się do okoliczności samego zdarzenia, w tym zachowania się funkcjonariusza po dokonaniu czynu, z pominięciem faktów płynących z postępowań dyscyplinarnych prowadzonych względem niego, w tym dowodów przeprowadzanych na etapie tamtych postępowań, szczególnie czynienia starań o poszukiwanie właściciela znalezionego telefonu komórkowego, a nadto pominięciem faktu zatarcia ukarania za wykroczenie stanowiące podstawę zaskarżanego orzeczenia i przyjęcia, iż czyn ten został popełniony przez niego umyślnie; art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, po upływie 3 lat od chwili powzięcia przez przełożonego wiadomości o zaistnieniu zdarzenia, które obecnie stanowi podstawę ustaleń dotyczących istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu go z jej pełnienia, a nadto wobec wiedzy organów obu instancji o treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2014 r., sygn. II SA/Wa 736/14 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. I OSK 11/15, w których Sądy orzekły o uchyleniu wcześniejszych orzeczeń dyscyplinarnych stanowiących o wydaleniu go ze służby w Policji,

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez zwolnienie go ze służby w Policji bez uzyskania opinii organizacji związkowej związku zawodowego policjantów i oparcie się wyłącznie na opinii z dnia [...] sierpnia 2015 r. sporządzonej przez Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] w [...], pomimo istnienia wątpliwości co do prawnej jej skuteczności, na co wskazał w piśmie z dnia [...] października 2015 r. oraz nieuzupełnienie z urzędu tej opinii w ramach postępowania odwoławczego.

W ocenie skarżącego 3,5 letni okres, który upłynął od zdarzeń stanowiących podstawę do wszczęcia względem niego obecnego postępowania, czy nawet ponad 2-letni od uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w [...] i ostateczne zatarcie ukarania nakazuje poddać w wątpliwość zasadność przesłanek, którymi kierował się organ I instancji uznając istnienie ważnego interesu w zwolnieniu go ze służby w Policji, a także fakt, że w czasie od kiedy przełożony skarżącego dowiedział się o możliwości dopuszczenia się przez niego czynu karalnego, nie podejmował decyzji o zawieszeniu go w czynnościach, nie delegował do pełnienia funkcji charakteryzujących się mniejszą odpowiedzialnością, mniejszym ryzykiem naruszenia interesu służby, a nadto po wydaniu orzeczeń sądów administracyjnych, przywrócił do służby z powierzeniem wykonywania konkretnych obowiązków w Komisariacie Policji w [...], które to bez żadnych zastrzeżeń wykonywał przez 3 miesiące mając kontakt z innymi funkcjonariuszami Policji oraz osobami korzystającymi z pomocy Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania określa przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Z analizy art. 41 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności

i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie

w szeregi Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy związana jest z "ważnym interesem służby". Jest to pojęcie nieostre i niezdefiniowane w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do doprecyzowania (skonkretyzowania) tego pojęcia. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy uznać, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku jego abstrakcyjnej wykładni, lecz powinno brać się pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy. Wymaga to wyczerpującego zebrania dowodów oraz obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Dopiero wówczas można stwierdzić, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę ważnego interesu służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1122/11, Lex nr 1122873).

Należy zwrócić uwagę, że szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym jego utraty. Wśród służb mundurowych, Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu

i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Istotne znaczenie ma w praworządnym państwie umożliwienie skutecznego wykonywania przez Policję zadań z zakresu bezpieczeństwa państwa i jego obywateli. Publiczny wymiar Policji powoduje też, że w znaczącym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do funkcjonariuszy. Z tego właśnie względu wymagania w stosunku do policjantów muszą być tak wysokie.

Podkreślić należy, że zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest możliwe, gdy nie istnieją inne obligatoryjne lub fakultatywne przesłanki zwolnienia ze służby. Jak wynika z akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylającego oba orzeczenia dyscyplinarne o wymierzeniu M.G. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 11/15 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji, uznając, że czyn policjanta nie może zostać zakwalifikowany jako popełniony z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, w związku z czym uznano, że nie wypełnia przesłanki określonej w art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji. Podkreślić należy, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest postępowaniem niezależnym od postępowania dyscyplinarnego, tym samym nastąpiła możliwość do rozważenia innych przesłanek zwolnienia ze służby.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy

w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo uznały, że przesłanka zwolnienia M.G. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, została wystarczająco wykazana.

Bezsporna jest bowiem okoliczność, że funkcjonariusz w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. dokonał przywłaszczenia znajdującego się w pojeździe służbowym telefonu komórkowego wraz z kartą SIM o łącznej wartości [...] zł na szkodę A.K., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń, za co Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] skazał go na karę grzywny, której skarżący nie zakwestionował i jednocześnie orzekł środek karny w postaci podania orzeczenia do publicznej wiadomości.

Nie sposób uznać, by funkcjonariusz skazany za przywłaszczenie cudzego mienia, dawał rękojmię prawidłowego i rzetelnego wypełnienia obowiązków nałożonych na Policję, zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, skoro sam prawa nie przestrzega. Powyższa postawa i zachowanie stanowi sprzeniewierzenie się ślubowaniu, jakie policjant składa przed przyjęciem do służby, którego rota została określona w art. 27 ust. 1 powołanej ustawy. Wskazuje się w niej m.in., że wykonując powierzone zadania policjant ślubuje pilnie przestrzegać prawa i dyscypliny służbowej, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Natomiast zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

Przełożony ma zatem obowiązek napiętnować wszelkie zachowania funkcjonariusza, które naruszają dobro formacji. Jak wynika z akt sprawy Sąd Rejonowy w [...] nakazał podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości. Podkreślić należy, że wychowawcze znaczenie upublicznienia orzeczenia powinno odnosić się do sprawcy, a także do środowiska, w którym on pracuje lub mieszka. Skoro zatem sąd karny uznał za stosowne pouczyć policjantów, że za przywłaszczenie cudzego mienia mogą zostać ukarani to okoliczność ta musiała znaleźć odzwierciedlenie w działaniach przełożonego w sprawach osobowych.

Sąd podziela pogląd Komendanta Głównego Policji, że nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne, które swoim postępowaniem skarżący podważył. Służyć ma ona również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby ją pozbawić wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich.

W ocenie Sądu postępowanie skarżącego niewątpliwie mogło mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz z pewnością nie sprzyjało budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów obowiązującego prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest konieczna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego funkcjonariuszy Policji. Każdy funkcjonariusz tej formacji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe musi zatem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem.

Organ prawidłowo także uznał, że M.G. nie spełnia wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii, przez co naruszył treść art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii. Zachowanie skarżącego polegające na przywłaszczeniu cudzego mienia, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, Lex nr 821111).

Zdaniem Sądu prawidłowo przeprowadzono postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Wskazały zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia funkcjonariusza ze służby, jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętego rozkazu personalnego. Ponadto, biorąc pod uwagę treść art. 7 k.p.a., który nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny (interes służby) i słuszny interes strony, dokonały ich wyważenia i uzasadniły przyjęcie interesu społecznego, który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji opartej na dyspozycyjności funkcjonariuszy i ich gotowości do wykonywania zadań dla dobra społeczeństwa. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia. Tym samym, za niezasadne należy uznać zarzuty M.G. dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że zwolnienie ze służby z uwagi na naruszenie ważnego jej interesu, poprzez fakt popełnienia wykroczenia ponad 2 lata po zakończeniu postępowania karnego o ten czyn nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, że fakt zatarcia skazania pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w kwestii zwolnienia ze służby. Zdolność funkcjonariusza Policji do dalszego pełnienia służby należy oceniać nie tylko pod względem niekaralności czy stanu zdrowia, ale także przez pryzmat etyczno-moralny, związany z koniecznością posiadania nieposzlakowanej opinii, bez której nie jest możliwe wykonywanie zawodu zaufania publicznego. Podkreślić należy, że zatarcie skazania nie stoi na przeszkodzie w dokonaniu przez organ pełnej i obiektywnej oceny zachowania się osoby, w stosunku do której ono nastąpiło, celem ustalenia, czy spełnia określone warunki w zakresie postawy etyczno-moralnej. Istotnym jest, że uznanie ukarania za niebyłe nie oznacza, że osoba, wobec której ukaranie uległo zatarciu, uzyskuje takie cechy charakteru i przymioty osobiste, jakie posiadała przed popełnieniem wykroczenia, a jakie są niezbędne do uznania jej za osobę zaufania publicznego. Nie usuwa ono zastrzeżeń co do wysokich walorów etycznych lub nieposzlakowanego charakteru i nie może pozostać bez wpływu na ocenę rękojmi należytego wykonywania określonych obowiązków zawodowych.

W niniejszej sprawie organ nie był także zobowiązany do udowodnienia policjantowi dokonania przywłaszczenia cudzego mienia, gdyż stosowne postępowanie zostało już przeprowadzone w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i zakończyło się prawomocnym ukaraniem karą grzywny.

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego dotyczącego nieuwzględnienia przez organy Policji faktu uchylenia przez sądy administracyjne orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w związku z tym samym zachowaniem policjanta należy podkreślić, że nie może on odnieść skutku. Postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest postępowaniem odrębnym i niezależnym od postępowania dyscyplinarnego. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że nie wyklucza to możliwości równoczesnej oceny tego zachowania w kontekście zaistnienia ważnego interesu służby, jako przesłanki rozwiązania stosunku służbowego.

Na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu M.G. nie ma wpływu również okoliczność, że przed popełnieniem wykroczenia, był pozytywnie oceniany. Nie zmienia to faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających służbę w Policji. Popełnienie przez funkcjonariusza czynu ocenianego jako naganny i wskazujący na znaczny stopień lekceważenia norm prawnych i etycznych uzasadnia reakcję przełożonych.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisu prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organy orzekające dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wystarczająco także uzasadniły rozkaz personalny w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozostawanie policjanta w służbie, który został skazany za przywłaszczenie cudzego mienia godzi w interes służby, a tym samym w interes społeczny, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Zwolnienie policjanta nastąpiło również bez naruszenia innych przepisów ustawy o Policji, w szczególności art. 43 ust. 3, bowiem nastąpiło po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, która nie ma charakteru wiążącego, a zatem nie musi rzutować na treść wydanego rozstrzygnięcia.

W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

3