Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 121/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr [...], obr. [...] m. O., stanowiącej własność E.P., poprzez udzielenie zezwolenia Spółce A na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu w postaci gazociągu relacji [...]na części przedmiotowej działki.

Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi E.P. w dniu 19 grudnia 2016r. na adres Kancelarii Radcy Prawnego E.S.

Od powyższej decyzji E.P. (dalej jako skarżąca) w dniu 3 stycznia 2017r. wniosła odwołanie podnosząc, że organ zaskarżoną decyzją ograniczył sposób korzystania z jej nieruchomości, jednak nie określił kwoty odszkodowania na podstawie art. 124 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 2147 ze zm.) i art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Zarzuciła również naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwanej dalej: k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W dniu 20 stycznia 2017r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] wraz z odwołaniem. W uzasadnieniu wniosku wskazała strona, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a wniesienie odwołania w terminie nie było możliwe z powodu pobytu poza miejscem zamieszkania, brak ustalonego stałego miejsca pobytu i brak wiadomości o faktycznej dacie odebrania decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Następnie postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 59 w zw. z art. 58 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone przez skarżącą w dniu 3 stycznia 2017r. i wtedy nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu. Zatem skarżąca nie zachowała warunku określonego w art. 58 § 2 k.p.a., tj. składając odwołanie nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Ponowne złożenie przez skarżącą odwołania wraz z prośbą o przywrócenie terminu do jego wniesienia, nie oznacza, że została spełniona przesłanka określona w art. 58 § 2 k.p.a.

Na powyższe postanowienie E.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniosła, że spełniła przesłanki skutecznego przywrócenia terminu z art. 58 § 2 k.p.a., gdyż w momencie ustania przyczyny uchybienia terminu dopełniła czynności, dla której określony był termin poprzez złożenie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wyjaśniła, że decyzję organu I instancji odebrała z kancelarii prawnej w dniu 22 grudnia 2016r., wniosła odwołanie od decyzji samodzielnie w dniu 3 stycznia 2017r. W momencie rozpatrywania sprawy nie miała ustalonego miejsca zamieszkania w związku ze sprzedażą mieszkania i kupnem nowego. W okresie przed i poświątecznym mieszkała u syna, gdyż w nowym mieszkaniu odbywały się prace wykończeniowe. Zdaniem skarżącej, uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, a jego wniesienie w terminie było niemożliwe z powodu pobytu poza miejscem zamieszkania, brak ustalonego stałego miejsca pobytu i brak wiadomości o faktycznej dacie odebrania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że o fakcie uchybienia terminu skarżąca dowiedziała się 16 stycznia 2017r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu -

art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Wniesiona skarga w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Wojewody z dnia [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...], obr. [...] m. O., stanowiącej własność skarżącej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 58 ustawy z dnia

14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, który w § 1 stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei z § 2 art. 58 k.p.a. wynika, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Uchybienie terminu przez skarżącą dotyczyło wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], którą skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącej na adres kancelarii prawnej w dniu 19 grudnia 2016r. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu jedynie lakonicznie wskazała, że w czasie, gdy wydana została decyzja, nie miała ustalonego miejsca zamieszkania w związku ze sprzedażą mieszkania i kupnem nowego. Zdaniem skarżącej, uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, a jego wniesienie w terminie było niemożliwe z powodu pobytu poza miejscem zamieszkania, brak ustalonego stałego miejsca pobytu i brak wiadomości o faktycznej dacie odebrania decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej dodatkowo wyjaśnił, że o fakcie uchybienia terminu skarżąca dowiedziała się 16 stycznia 2017 r.

Należy zauważyć, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997r., SA/Sz 630/96, LEX nr 30784). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku"

(E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 136; postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r., sygn. V SA 793/02, dostępne w CBOSA). Dokonując oceny tego warunku należy mieć na uwadze obiektywny miernik staranności, czyli staranność, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy.

W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, że wystąpiła przeszkoda, której nie mogła przezwyciężyć przy dołożeniu nawet największego wysiłku.

W niniejszej sprawie skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego, któremu została prawidłowo doręczona decyzja organu I instancji, a tym samym mógł on w imieniu skarżącej wnieść odwołanie w terminie. Zatem argumentacji skarżącej, dotyczącej niemożliwości podjęcia działań z powodu pobytu poza miejscem zamieszkania, brak ustalonego stałego miejsca pobytu i brak wiadomości o faktycznej dacie odebrania decyzji, nie można podzielić w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Przeprowadzanie się z jednego mieszkania do drugiego nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie odmówił zaskarżonym postanowieniem przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. I chociaż w uzasadnieniu postanowienia organ błędnie wskazał, że skarżąca nie zachowała warunku określonego w art. 58 § 2 k.p.a., tj. składając odwołanie nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, to należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca bowiem nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.