Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3477/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. i A. O. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do ograniczenia oddziaływania akustycznego na środowisko postanawia: odrzucić skargę A. O.


UZASADNIENIE

A. O. i A. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie zobowiązania do ograniczenia oddziaływania akustycznego na środowisko.

Zarządzeniem z dnia 10 maja 2016 r. Sąd wezwał A. O. do wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi poprzez nadesłanie dokumentu (wypisu z księgi wieczystej, wyciągu z rejestru gruntów), z którego wynika tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości położonej przy drodze krajowej nr [...], w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Przy piśmie z dnia 26 maja 2016 r. A. O. nadesłał odpis aktualny księgi wieczystej nr [...] z którego wynika, że właścicielem nieruchomości dla których prowadzona jest przedmiotowa księga wieczysta jest A. O..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.

Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jest to przepis ogólny, który doznaje doprecyzowania poprzez regulacje art. 32 i art. 33 p.p.s.a. W myśl pierwszego przepisu stronami, w wąskim rozumieniu tego pojęcia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 33 p.p.s.a. w postępowaniu mogą brać udział uczestnicy na prawach strony (§ 1) oraz pozostali uczestnicy (§ 2). Obie kategorie uczestników postępowania należy traktować tak jak strony w szerokim rozumieniu stosownie do art. 12 p.p.s.a. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/16 – ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). W orzecznictwie przy tym przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83).

W rozpatrywanej sprawie, której przedmiotem jest decyzja Ministra Środowiska uchylająca decyzję zobowiązującą do ograniczenia oddziaływania akustycznego na środowisko i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, A. O. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, nie zostały mu doręczone decyzje organów obu instancji. W tej sytuacji zasadne było wezwanie do wykazania przez niego interesu prawnego – w tym wypadku – tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości, których przedmiotowa decyzja dotyczy. Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie nadesłał jedynie wypis z księgi wieczystej dotyczący nieruchomości, której właścicielką jest A. O. Nie udokumentował zatem, że jest podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pod pojęciem tych "innych przyczyn" można także rozumieć brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Co do zasady brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. winien skutkować oddaleniem wniesionej skargi, jednakże w orzecznictwie zarysował się pogląd, że postanowienie odrzucające skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (por.: postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06, postanowienie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 74/12).

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.