Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1755/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 26 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1313
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 620
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej - tekst jedn.
article: art. 10 ust 1
journal: Dz.U. 2010 nr 109 poz 719
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych  obiektów budowlanych i terenów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M D Z na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zakazu użytkowania instalacji gazowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...][...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), w związku z art. 27 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o PSP - Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1313 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M Z, od decyzji administracyjnej Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], zakazującej użytkowania instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym (propan-butan) w lokalu gastronomicznym [...] zlokalizowanym w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego zakwalifikowanego do grupy budynków średniowysokich (SW) przy ul. [...] w [...] ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i wybuchu - utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...].

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że [...] marca 2019 r., na podstawie upoważnienia KM PSP - Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] marca 2019 r. znak: [...], w lokalu usługowym "[...]" przy ul. [...][...] w [...], przeprowadzone zostały czynności kontrolno-rozpoznawcze. Czynności kontrolno-rozpoznawcze przeprowadzono w związku z powzięciem informacji o możliwości wystąpienia nieprawidłowości w zakresie użytkowania instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym (propan-butan) w ww. lokalu gastronomicznym. Stwierdzono opisane w protokole uchybienia dotyczące ochrony przeciwpożarowej w zakresie: 1. użytkowania instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym (propan-butan) w lokalu gastronomicznym [...] zlokalizowanym w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego zakwalifikowanego do grupy budynków średniowysokich (SW), wskazując przy tym, że nieprawidłowość ta stanowi naruszenie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), w związku z § 157 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) oraz, że nieprawidłowość ta nie została usunięta w trakcie kontroli. 2. braku aktualnego protokołu badania szczelności instalacji gazowej.

Na skutek ustaleń kontrolnych, pismem z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne, mające na celu wydanie decyzji administracyjnych zakazujących użytkowania przedmiotowej instalacji. Stosownie do treści art. 10 oraz art. 73 § 1 k.p.a., poinformowano stronę -M D Z, o prawie wglądu w akta prowadzonej sprawy, do uzyskania wyjaśnień oraz do składania wniosków i zastrzeżeń. Strona nie skorzystała z wyżej wymienionej możliwości.

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], KM PSP na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP oraz art. 104 § 1 k.p.a., art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 620 ze zm.), § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej w związku z § 157 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków - zakazał stronie użytkowania instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym (propan-butan) w lokalu gastronomicznym [...] zlokalizowanym w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego zakwalifikowanego do grupy budynków średniowysokich (SW) przy ul. [...] w [...], ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i wybuchu.

Pismem z [...] kwietnia 2019 r. (data wpływu [...] kwietnia 2019 r.) strona wniosła odwołanie od ww. decyzji administracyjnej zarzucając, że poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności bez stwierdzenia przy tym zagrożenia życia ludzi, został naruszony jej słuszny interes. Ponadto, zarzuciła wydanie decyzji, w oparciu o niewłaściwe podstawy prawne, tj. wynikające z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r. Nr 74, poz. 836 ze zm.). Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części obejmującej rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z [...] maja 2019 r. KM PSP, nie znajdując podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji, przekazał akta sprawy organowi odwoławczemu.

Rozpoznając opisane wyżej odwołanie organ drugiej instancji stwierdził, że zaskarżona nim decyzja zasługuje na utrzymanie.

I tak protokół z kontroli organu pierwszej instancji został sporządzony zgodnie z formułą przepisów prawa, stronie zaś umożliwiono czynne uczestnictwo na każdym etapie sporządzania ustaleń (protokół został podpisany bez zastrzeżeń), jak również na etapie przygotowania treści decyzji. Strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz pouczona o prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, z czego nie skorzystała.

W toku czynności objętych ww. protokołem ustalono, że przedmiotowy budynek należy do grupy wysokości jako budynek średniowysoki (SW). Nie było również kwestionowane ustalenie, że w ww. lokalu użytkowana jest instalacja gazowa zasilana z 11 kg butli z gazem propan – butan. Okoliczność ta w kontekście ustalonej grupy wysokości budynku, stanowi naruszenie § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, w związku z § 157 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o PSP organ I instancji prawidłowo wskazał, że decyzja podlega rygorowi natychmiastowego wykonania ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i wybuchu, co wyczerpująco uzasadnił w zaskarżonej decyzji. KM PSP miał nie tylko podstawy, ale wręcz obowiązek wydania decyzji zakazującej użytkowanie instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym w budynku średniowysokim. Przemawia za tym ważny interes publiczny - ochrona życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed niebezpieczeństwem pożaru i wybuchu.

Organ drugiej instancji ocenił, że nie można zgodzić się z zarzutami zawartymi w odwołaniu. Strona błędnie przyjęła, że przepis § 157 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, stanowi podstawę nałożonego w zaskarżonej decyzji obowiązku. W konsekwencji zaś, błędnie twierdzi, że wobec niestwierdzenia zagrożenia życia ludzi na podstawie § 16 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, wymieniony w zaskarżonej decyzji obowiązek został wydany w oparciu o błędne podstawy prawne.

Podstawą prawną nałożonego w zaskarżonej decyzji obowiązku są: art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Natomiast przytoczony dodatkowo przepis § 157 ust. 5 rozporządzenia warunków technicznych, w kontekście przedmiotowej sprawy, jest jedynie przepisem dookreślającym wymagania dotyczące użytkowania butli z gazem płynnym do zasilania urządzeń i instalacji gazowych w budynkach. Konieczność wskazania przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków wynika bezpośrednio z konstrukcji przepisu § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Zatem, formułowanie obowiązków, jak to sugeruje w odwołaniu strona, w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania mieszkań, stanowiłoby naruszenie ww. przepisu rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej.

W świetle ww. argumentacji, ani zarzut dotyczący samego faktu wskazania w decyzji przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków w odniesieniu do budynku mieszkalnego, ani brak stwierdzenia w tym budynku zagrożenia życia ludzi, o którym mowa w § 16 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, nie może stanowić podstawy do uznania zarzutów strony za zasadne. Przesłanką do nadania decyzji rygoru natychmiastowego wykonania było stwierdzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru i wybuchu w związku z użytkowaniem instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym w budynku średniowysokim.

Jako odrębną kwestię organ odwoławczy ocenił samą podstawę prawną wydania decyzji organu pierwszej instancji. Organ I instancji, w tym zakresie wskazał art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP, który uprawnia go do nałożenia na stronę wykonania obowiązku w określonym terminie, zamiast przepisu art.26 ust. 1 pkt. 2.

Jak wykazano powyżej, istniejąca nieprawidłowość w pełni uzasadnia wydanie zakazu użytkowania w przedmiotowym budynku instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym, gdyż bezspornie taka instalacja nie powinna się tam znajdować.

W kontekście tej argumentacji organ odwoławczy stwierdził, że w zaskarżonej decyzji przywołano błędną podstawę prawną, tj. art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP. Nie stanowi to jednak przesłanki uznania przez organ II instancji, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia. Z okoliczności sprawy, treści rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia decyzji niewątpliwie wynika, że organ I instancji mógł wydać zaskarżoną decyzję, mając do tego podstawę w przepisie art. 26 ust. 1 pkt. 2 ustawy o PSP (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 2827/17 oraz I SA 1294/82).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł M D Z. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przypisaniu budynkowi znajdującemu się przy ul. [...] cech budynku znajdującego się w strefie zagrożenia wybuchem lub miejsca występowania materiałów niebezpiecznych pożarowo, w zw. z przepisem §4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej (Dz.U.2010.109.719) w sytuacji, gdy w/w budynek nie znajduje się w strefie/miejscu takiego zagrożenia, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 26 ust. 2 Ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 1991 Nr 88 poz. 400) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu w sytuacji, gdy nie było bezpośredniego zagrożenia życia ludzi lub bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru i wybuchu; 3 Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego i mylne przyjęcie, że instalacja z gazem płynnym w lokalu usługowym [...] przy ul. [...] w [...] stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych z [...] marca 2019 r. nie dawał podstaw do takiego ustalenia; a zatem dokonana przez organ ocena okoliczności występujących w niniejszej sprawie nie została wydana w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego; b) art. 78 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie na wniosek skarżącego dowodu z dokumentu "Protokołu z przeglądu instalacji gazowej w lokalu" z [...] kwietnia 2019 r. potwierdzającego szczelność instalacji gazowej a w konsekwencji potwierdzającego brak podstaw do stwierdzenia niebezpieczeństwa powstania pożaru lub wybuchu; a tym samym nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; d) art. 10 § 2 k.p.a poprzez mylne uznanie, że zachodzi okoliczność niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, z uwagi na którą organ ma prawo odstąpić od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; co skutkowało pozbawieniem Skarżącego możliwości ustosunkowania się do prowadzonych czynności w sprawie, zgromadzonych dowodów czy materiałów, w tym w szczególności przedłożenia stosownych dokumentów wyjaśniających stan faktyczny w prowadzonym przez organ postępowaniu jeszcze przed wydaniem decyzji.

Skarżący wniósł: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części obejmującej rygor natychmiastowej wykonalności; 2. na podstawie art. 135 p.p.s.a. również o ewentualne uchylenie w całości decyzji organu I instancji; 3. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego na moją rzecz.

Zgłoszony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został rozpoznany odrębnie.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Tym samym za nie celowe uznaje powtórzenie w tym miejscu ww. wywodów.

Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Wbrew stanowisku skarżącego postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie było dotknięte wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz lit. c p.p.s.a. Nie doszło do naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stanowisko skarżącego prezentowane w zarzutach i uzasadnieniu skargi nie stanowi uprawnionej polemiki z przyjętą w sprawie podstawą prawną podjętego orzeczenia. Zmierza li tylko do wykazania, że zaistniały stan faktyczny zasługuje na usankcjonowanie. Tymczasem jest on bezsprzecznie niezgodny z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Przedstawionej w skardze, dowolnej interpretacji przywołanych tam przepisów nie można zaakceptować, w szczególności wobec konieczności dbania o ścisłe zachowanie zasad bezpieczeństwa, mających bezpośredni wpływ na możliwość powstania wybuchu i pożaru, zagrożenia dla dóbr najwyższych życia i zdrowia ludzi.

Postępowanie wszczęto z urzędu i poinformowano stronę o odstąpieniu na podstawie art. 10 ust. 2 k.p.a. od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej art. 10 ust. 1 k.p.a. Co istotne stosownie do treści art. 10 oraz art. 73 § 1 k.p.a. poinformowano stronę - M D Z, o prawie wglądu w akta prowadzonej sprawy, do uzyskania wyjaśnień oraz do składania wniosków i zastrzeżeń. Skarżący nie skorzystał z wyżej wymienionych uprawnień.

Wbrew stanowisku skarżącego w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia art. 10 ust. 2 k.p.a. Zaistniał bowiem wyjątek pozwalający na odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Wyjątek ten uwarunkowany jest spełnieniem łącznie dwu przesłanek: po pierwsze - załatwienie sprawy niecierpiącej zwłoki; po drugie - wystąpienie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub grożąca niepowetowana szkoda materialna. W niniejszej sprawie oba ww. warunki zostały spełnione w sposób oczywisty.

Podkreślmy, przy ocenie zasadności zarzutów, kluczowy jest dowód w postaci protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych [...] marca 2019 r. Protokół z kontroli został sporządzony przy udziale skarżącego. Umożliwiono mu czynne uczestnictwo na każdym etapie sporządzania ustaleń. Protokół został podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń. Skarżący był też powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz pouczony o prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, z czego nie skorzystała. Zgodnie z potwierdzonym protokolarnie ustaleniem, przedmiotowy budynek został zaklasyfikowany do grupy wysokości jako budynek średniowysoki (SW). Nie było też kwestionowane kolejne protokolarnie przyjęte ustalenie – w lokalu użytkowana jest instalacja gazowa zasilana z 11 kg butli z gazem propan-butan.

W sprawie zasadnie powiązano ww. okoliczności jako stanowiące o naruszeniu § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, w związku z § 157 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. W pełni dopuszczalne było również, oparte na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o PSP, nadanie orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Już nawet samo doświadczenie życiowe wskazuje, że naruszenie zasad bezpieczeństwa przeciwpożarowego stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i wybuchu. Obserwacja zaś życia publicznego upewnia, że lekceważenie powyższych zasad prowadzi do tragicznych skutków i tylko ich poszanowaniem pozwala na właściwa ochronę życia, zdrowia i mienia ludzkiego.

Słusznie stwierdził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - charakter występującego zagrożenia stwarzał dla KM PSP nie tylko podstawy, ale wręcz obowiązek wydania decyzji zakazującej użytkowanie instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym w budynku średniowysokim.

Podstawą prawną nałożonego w zaskarżonej decyzji obowiązku są: art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Natomiast § 157 ust. 5 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dookreśla tylko wymagania dotyczące użytkowania butli z gazem płynnym do zasilania urządzeń i instalacji gazowych w budynkach. Formułowanie obowiązków, jak to sugeruje w odwołaniu skarżący, w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania mieszkań, stanowiłoby naruszenie ww. przepisu rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej.

Podzielić należy także uwagę zawartą w odpowiedzi na skargę - podstawą wydania decyzji organu pierwszej instancji, przeciwnie niż sugeruje strona w skardze, nie był § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Przywołanie tego przepisu na stronie 3 w decyzji organu drugiej instancji zamiast § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, było oczywistą omyłką pisarską.

Sąd stwierdza również, że organ odwoławczy zasadnie dostrzegł, że organ I instancji, wskazał art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP, który uprawnia go do nałożenia na stronę wykonania obowiązku w określonym terminie, zamiast przepisu art.26 ust. 1 pkt 2 tej ustawy odnoszącego się do rygoru natychmiastowej wykonalności. W pełni uzasadnione było jednak wydanie zakazu użytkowania w przedmiotowym budynku instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym, podlegającego natychmiastowemu wykonaniu gdyż taka instalacja jest tam niedopuszczalna, a użytkowanie jej niesie za sobą konsekwencje bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru i wybuchu.

W orzecznictwie, w tym wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podnosi się potrzebę odróżnienia uchybienia formy decyzji administracyjnej od przypadków braku podstawy prawnej w ogóle lub braku podstawy prawnej właściwej rangi. Tym samym w okolicznościach niniejszego uchybienia zasadnie stwierdzono, że przywołanie podstawy prawnej, tj. art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP nie stanowi przesłanki uznania przez organ II instancji, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla podjętego rozstrzygnięcia. Zarówno z treści rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia niewątpliwie wynika, że organ I instancji mógł wydać zaskarżoną decyzję, mając do tego podstawę w przepisie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP.

W ocenie Sądu słusznie pozostawiono protokołu z badania szczelności instalacji gazowej, jako nie istotny dla podjęcia koniecznego rozstrzygnięcia. Nie chodzi w sprawie o to czy instalacja sama w sobie była zagrożeniem a o to, że nawet sprawna była niedopuszczalna w obiekcie, w którym się znalazła. Tym samym nie są uzasadnione również zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego, opisanych w art. 80 k.p.a. oraz 78 k.p.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).