Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2839/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 6 i 7, art. 77 par 1 i mart. 107 par 1 i 3 w zw z art. 84
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2081/14 w sprawie ze skargi G. J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2081/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę G. J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w Ostrowi Mazowieckiej na wniosek K. K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku inwentarsko-składowego zrealizowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzonych przez pracowników PINB w Ostrowi Mazowieckiej stwierdzono, że budynek inwentarsko-składowy jest murowany, z dachem dwuspadowym krytym eternitem. Budynek zrealizowano na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 1993 r. wydanej przez Urząd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej.

Jak ustalono inwestor w trakcie realizacji robót budowlanych w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Dokonane zmiany polegały na rozbudowie i zwiększeniu wymiarów zewnętrznych budynku tj. powierzchni zabudowy z 284,76 m² na 558 m², zwiększeniu kubatury z 1551,5 m³ na 3962 m³, zmianie usytuowania budynku w stosunku do rozwiązań przyjętych w planie zagospodarowania działki, zgodnie z którym odległość od granicy wskazanych w nim działek winna wynosić 4 m, przy czym budynek ten zbliżono ścianami z otworami okiennymi i otworami wybiegowymi dla trzody do granicy działek sąsiednich. Według mapy geodezyjnej z dnia 19 kwietnia 2004 r. budynek usytuowano w odległość 1 m do granicy działki sąsiedniej oznaczonej nr ew. [...], stanowiącej własność K. K. i w odległości 1,5 m do granicy działki nr ew. [...]. Budowę budynku zakończono w 1994 r.

PINB w Ostrowi Mazowieckiej, postanowieniem z dnia [...] września 2000 r., w trybie art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. (dalej uPb) i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (dalej uPb z 1974), nakazał inwestorowi − G. J. przedłożyć inwentaryzację powykonawczą wraz z ekspertyzą techniczną budynku. Inwestor wykonał nałożony obowiązek i dnia 4 grudnia 2000 r. przedłożył wymagane dokumenty.

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r., na podstawie art. 51 ust. 4 uPb nakazano inwestorowi zamurować, w ścianach zewnętrznych budynku przy granicy z działkami sąsiednimi, otwory okienne i otwory wybiegowe dla trzody. W decyzji tej nakazano również odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku na teren własnej działki poprzez zamontowanie rynien zakończonych rurami spustowymi, skierowanymi na własny teren.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji K. K. MWINB decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Jak wynika z dalej przywołanego w wyroku stanu faktycznego sprawy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB w Ostrowi Mazowieckiej decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., w trybie art. 103 ust. 2 uPb oraz art. 40 uPb z 1974 r. nakazał w ścianach zewnętrznych budynku inwentarsko-składowego od strony sąsiednich działek nr [...] i nr [...] zamurować otwory okienne i otwory wybiegowe dla trzody, a wody opadowe z dachu odprowadzić na własną działkę poprzez zamontowanie rynien zakończonych rurami spustowymi skierowanymi na własny teren, w określonym terminie.

MWINB, po rozpatrzeniu od powyższej decyzji odwołania K. K., decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Dokonując ponownej kwalifikacji prawnej wykonanych robot budowlanych na gruncie przepisów art. 50 i 51 znowelizowanej uPb z 1994 r., które weszły w życie od 11 lipca 2003 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, decyzją z [...] marca 2009 r. Nr [...] nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego ww. budynku uwzględniającego zmiany wynikłe z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W decyzji tej nałożono obowiązek zamurowania otworów okiennych i otworów wybiegowych w ścianach zewnętrznych od strony działek sąsiednich nr ew. [...] i [...], a także odprowadzenie wód opadowych z dachu poprzez zamontowanie rynien i rur spustowych skierowanych na teren własnej działki.

Wskutek wniesionego odwołania od powyższej decyzji K. K., MWINB, kolejną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB w Ostrowi Mazowieckiej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego budynku inwentarsko-składowego, wybudowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, na działkach nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości [...] gm. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Po rozpatrzeniu odwołania K. K. od powyższej decyzji MWINB decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Orzekaj ąc po raz kolejny PINB w Ostrowi Mazowieckiej, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego ww. budynku inwentarsko-składowego, uwzględniającego zmiany wynikające w dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Po rozpatrzeniu odwołania K. K. MWINB decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną ww. decyzję PINB w Ostrowi Mazowieckiej w części dot. terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie ustanowił nowy termin, w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżona decyzję w mocy.

W związku z powyższym PINB w Ostrowi Mazowieckiej decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] działając na podstawie art. 51 ust. 4 uPb, zatwierdził projekt budowlany zamienny ww. budynku inwentarsko-składowego.

MWINB w wyniku rozpatrzenia odwołania K. K. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

K. K. wniosła na ww. decyzję skargę do WSA w Warszawie. WSA w Warszawie po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 827/11 uchylił zaskarżoną decyzję MWINB z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2010 r. Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd wojewódzki wskazał, że organy nadzoru budowlanego naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, bez rozważenia konieczności uzupełnienia materiału dowodowego.

Po ponownym przeanalizowaniu złożonych dokumentów i przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, PINB w Ostrowi Mazowieckiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], w trybie art. 51 ust. 4 uPb, zatwierdził G.J. projekt budowlany zamienny budynku inwentarsko-składowego i udzielił pozwolenia na wznowienie robót oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W następstwie sprawdzenia złożonych w sprawie dokumentów nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 uPb. Organ powiatowy wskazał, że wybudowany budynek pozostaje w zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr X/61/11 Rady Gminy w Starym Lubotyniu z dnia 3 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 209 z dnia 16 listopada 2011 r., poz. 6291).

Po rozpatrzeniu odwołania K. K. MWINB, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

K. K. złożyła skargę do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2104/12 uchylił zaskarżoną decyzję MWINB z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...]. W uzasadnieniu tego wyroku sąd wojewódzki stwierdził, że przed zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego nie dokonano wnikliwej analizy zgodności przedmiotowego budynku z wymaganiami określonymi w przepisach prawa. Ponadto wskazano, że w szczególności nie wyjaśniono czy przedłożony projekt zamienny jest zgodny z przepisami art. 35 ust. 1 uPb, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami ochrony środowiska jak również przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi zachowania odległości od granic nieruchomości sąsiednich oraz nie rozważyły konieczności uzupełnienia materiału dowodowego.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, w związku z wiążącym orzeczeniem sądu, MWINB decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W świetle powyższego organ powiatowy ponownie wystąpił do Wójta Gminy Stary Lubotyń o zajęcie stanowiska w sprawie przedmiotowego budynku w odniesieniu do zapisów obecnie obowiązującego prawa miejscowego.

Wójt Gminy Stary Lubotyń, w piśmie z dnia 29 lipca 2013 r. stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr X/61/11 Rady Gminy w Starym Lubotyniu z dnia 3 listopada 2011 ww. budynek gospodarczo-składowy usytuowany jest w obszarze funkcjonalno-przestrzennym oznaczonym symbolem na rysunku planu 2RMu − tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Natomiast działka nr ew. [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr XXIX/35/05 Rady Gminy w Starym Lubotyniu z dnia 8 grudnia 2005 r. częściowo położona jest w obszarze funkcjonalno-przestrzennym oznaczonym symbolem na rysunku planu 10 RMu (teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej − z dopuszczeniem usług nieuciążliwych wbudowanych w mieszkania w obiektach wolnostojących) oraz częściowo w obszarze ZLp (tereny leśne - projektowane zalesienie).

Poddając zatem ponownej analizie złożony przez inwestora do zatwierdzenia projekt budowlany zamienny budynku inwentarsko-składowego organ powiatowy stwierdził nieprawidłowości budynku z wymaganiami określonymi w przepisach prawa.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] w zw. z art. 35 i art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb nałożono na G. J. obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w dokumentacji załączonej do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego ww. budynku.

Inwestor nie wykonał nałożonego na mocy ww. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. obowiązku usunięcia określonych nieprawidłowości.

Z uwagi na niewykonanie ww. obowiązków PINB w Ostrowi Mazowieckiej wydał decyzję z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 5 w zw. art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ‒ Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, dalej uPb) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), nakazującą G. J. rozbiórkę ww. budynku.

W ocenie organu do zrealizowanej części przedmiotowego budynku mają zastosowanie przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozp. MI z 2002) odnoszące się do odległości od granicy działki budowlanej, a do pozostałej części tegoż budynku przepisy ww. rozporządzenia nie mają zastosowania, gdyż jak już stwierdzono graniczy on z działką przeznaczoną w tej części pod zalesienie, nie przeznaczoną pod zabudowę i tym samym nie stanowiącej działki budowlanej.

Organ stwierdził, że część budynku usytuowana bezpośrednio po granicy działki sąsiedniej nr [...] nie spełnia warunków technicznych ściany oddzielenia przeciwpożarowego określonych w § 235 ww. rozp. MI z 2002, a rozwiązania przedstawione w projekcie budowlanym zamiennym ww. budynku opracowanym w marcu 2012 r. i nie doprowadzonym do zgodności, na mocy postanowienia PINB z dnia [...] sierpnia 2013 r. są niezgodne z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi. Dalej organ stwierdził, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 51 ust. 5 uPb.

W tych okolicznościach PINB w Ostrowi Mazowieckiej decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 5 uPb nakazał G. J. doprowadzenie budynku inwentarsko-składowego do stanu zgodnego z przepisami § 12 ust. 1 ww. rozp. MI z 2002 poprzez:

1. rozbiórkę budynku w części inwentarskiej (zlokalizowanego szczytem do podwórka wg projektu zamiennego), bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działka nr ew. [...], położoną w obszarze funkcjonalno-przestrzennym, oznaczonym na rysunku planu symbolem 10 RMU (teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych wbudowanych w mieszkania lub obiektach) oraz rozbiórkę budynku w części piwnicy na ziemniaki (zlokalizowanego szczytem wg. projektu zamiennego) od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...] na wymaganą odległość od granicy działek sąsiednich, nie mniejszą niż:

a) 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

b) 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy,

- pozostałą część inwentarską budynku, usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej nr [...], położonej w obszarze funkcjonalno-przestrzennym ZLp (tereny leśne-projektowane zalesienie) nakazał doprowadzić do zgodności z § 235 ww. rozporządzenia, poprzez rozbiórkę wystającego okapu i podmurowania ściany pustakiem betonowym gr. 24 cm ponad pokrycie dachu na wysokość 30 cm i 30 cm poza lico ściany zewnętrznej tylnej budynku, dla zachowania wymagań ściany oddzielenia przeciwpożarowego (wg projektu zamiennego).

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli G. J. jak i K. K.

Po rozpatrzeniu odwołań MWINB decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. MWINB w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji co do konieczności zastosowania w sprawie art. 51 ust. 5 uPb. Jednakże w ocenie organu odwoławczego nakazanie rozbiórki części obiektu wiązałoby się z koniecznością rozbiórki (obcięcia) części wieńca żelbetowego, co z kolei mogłoby naruszyć stateczność części przedmiotowego budynku inwentarsko-składowego.

Z powyższych przyczyn tj. naruszenia stateczności i konstrukcji obiektu nie jest możliwe także objęcie nakazem rozbiórki części przedmiotowego budynku w zakresie wszystkich istotnych odstępstw z pozostawieniem części obiektu, która obejmowała pierwotne pozwolenie na budowę. Wykluczyć należy możliwość orzeczenia na podstawie art. 51 ust. 5 uPb rozbiórki części budynku inwentarsko-składowego bądź przywrócenie go do stanu poprzedniego.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, mając na uwadze wskazania i wytyczne organu odwoławczego, postanowieniem organu I instancji z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] ponownie zobowiązano inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym zamiennym budynku inwentarsko-składowego i przedłożenia projektu opracowanego zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Organ I instancji analizując całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej stwierdził, że zrealizowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 1993 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej budynek inwentarsko-składowy, narusza przepisy § 12 rozp. MI z 2002 oraz obowiązujące przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a przedstawiony projekt budowlany zamienny nie spełnia wymogów prawa. Inwestor nie wykonał nałożonego na mocy ww. postanowienia obowiązku i nie przedstawił takiego projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego obiektu, który byłby zgodny z przepisami uPb, z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozp. MI z 2002 oraz z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Stary Lubotyń.

Organ powiatowy uznał, że orzeczenie częściowej rozbiórki przedmiotowego obiektu może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania dla pozostałej części budynku i w tej sytuacji zasadnym jest całkowita rozbiórka budynku inwentarsko-składowego.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył G. J.

Po rozpoznaniu odwołania MWINB decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 uPb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem MWINB doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, poprzez jego całkowitą rozbiórkę, jest jedynym słusznym rozwiązaniem zastosowanym przez organ powiatowy. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja została w pełni zrealizowana oraz na charakter odstąpień dokonanych przez inwestora jak i względy bezpieczeństwa użytkowania oraz konstrukcji obiektu, a także brak możliwości doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę, poprzez rozbiórkę tylko części budynku, wydanie nakazu całkowitej rozbiórki w takim zakresie w jakim inwestycję zrealizowano, jest uzasadnione.

Skargę na powyższą decyzję do WSA w Warszawie złożył G. J.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy − art. 8, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący poprzez ustalenie, że budynek inwentarski jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego;

2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy − art. 8, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący poprzez ustalenie, że budynek należy rozebrać w całości, w sytuacji kiedy nie powołano biegłego celem zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, że wiadomości te wymagają wiedzy specjalnej, a zdaniem skarżącego istnieje możliwość dokonania przeróbki budynku bez konieczności jego całkowitej rozbiórki;

3. naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszelkich okoliczności sprawy, w tym niedokładne przeanalizowanie dokumentacji stanowiącej podstawę realizacji ww. inwestycji, a tym samym przyjęciu, że w sprawie mają zastosowanie przepisy, na których oparto zaskarżoną decyzję.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że organy w sposób należyty ustaliły stan faktyczny i właściwie zastosowały w stosunku do okoliczności sprawy przepisy prawa. Wykazano, że w sprawie nie jest możliwa, z uwagi na konstrukcję budynku, jego częściowa rozbiórka oraz legalizacja z uwagi na brak odpowiedniego projektu zamiennego. Ponadto rozwiązania przedstawione w projekcie budowlanym zamiennym ww. budynku opracowanym w marcu 2012 r. i nie doprowadzonym do zgodności po wydaniu postanowienia PINB w Ostrowi Mazowieckiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] we wskazanym zakresie, są niezgodne z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem tegoż sądu powyższe ustalenia wyczerpują wytyczne WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2104/12.

Skargą kasacyjną, reprezentowany przez pełnomocnika, G. J. zaskarżył w całości ww. wyrok i zarzucił mu:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów art. 6 i 7 K.p.a., poprzez ich niewłaściwą interpretację i niezastosowanie tj. przyjęcie, że organ prawidłowo dokonał ustalenia stanu faktycznego pomijając całkowicie słuszny interes skarżącego i obywateli;

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 84 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, mimo że było to konieczne dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności ustalenia czy i w jakim zakresie możliwa jest rozbiórka części budynku i w jakich okolicznościach przy spełnieniu takich przesłanek jest ona możliwa, z uwzględnieniem jakie czynności trzeba wykonać przy dokonaniu częściowej rozbiórki budynku, czym naruszono zasadę prawdy materialnej poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

3) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 51 uPb poprzez uznanie, że przepis ten będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie;

4) błędne przyjęcie, że w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy uPb, podczas gdy budowa została zakończona w 1994 r., a co się z tym wiąże zastosowanie winny mieć przepisy uPb z 1974 − co ma istotny wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie;

naruszenie przepisu § 12 rozp. MI z 2002 − poprzez uznanie, że w sprawie niniejszej ma on zastosowanie;

naruszenie przepisu art. 40 uPb z 1974 poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a tym samym uznanie, że budynek jest niezgodny z przepisami.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Jednocześnie wniesiono o zwolnienie G. J. od kosztów sądowych (wpisu od skargi kasacyjnej), z uwagi na trudną sytuację finansową.

W ocenie strony skarżącej decyzja o nakazie rozbiórki jest co najmniej przedwczesna, gdyż brak jest w sprawie opinii biegłego z zakresu budownictwa, który wskazałby czy częściowa rozbiórka budynku jest możliwa, z uwzględnieniem jakie czynności należałoby dokonać, aby budynek spełniał wszelkie wymogi gwarantujące bezpieczeństwo.

W odpowiedzi K. K. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zdaniem uczestniczki postępowania sąd I instancji prawidłowo ustalił, że postępowanie, które toczyło się przed organami nadzoru budowlanego pozwoliło wyczerpująco ustalić stan faktyczny sprawy. Postępowanie dowodowe – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej – przeprowadzono wnikliwie, a zgromadzony materiał dowodowy został wnikliwie rozpatrzony.

Uczestniczka podczas rozprawy podtrzymała stanowisko prezentowane w pisemnej odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

A. Aby zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się skuteczny, należałoby wykazać, że uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sposób skonstruowania uzasadnienia zarzutu kasacyjnego w tym zakresie wskazuje na to, że jej autor przypisuje sądowi administracyjnemu I instancji rolę organów administracyjnych rozstrzygających sprawę administracyjną. Zadaniem sądu administracyjnego jest dokonanie kontroli działalności administracji publicznej, nie zaś zastępowanie organu tej administracji w przeprowadzeniu postępowania dowodowego i rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Z tego względu zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. odnośnie obowiązków organu w aspekcie przeprowadzenia postępowania dowodowego nie można adresować wobec sądu administracyjnego, który wszak nie stosuje w tym zakresie przepisów K.p.a. Przyjdzie przeto uznać, że stawiając zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. w istocie G. J. kwestionuje oddalenie jego skargi (art. 151 Ppsa) poprzez niedostrzeżenie naruszenia ich przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego.

Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 6 i 7 K.p.a. Zaskarżona decyzja poprzedzona została bowiem prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, a organy administracyjne orzekające w rozpoznawanej sprawie, podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). Dostrzec wszak należy, że postępowanie w tej sprawie toczyło się przez wiele lat, wydano w jego trakcie szereg orzeczeń, zgromadzono obszerny materiał dowodowy. Zarzutu naruszenia przepisu art. 6 K.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa nie uzasadniono w motywach skargi kasacyjnej.

Ponadto nie można zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że organy administracji orzekające w sprawie niniejszej naruszyły przepis art. 7 K.p.a. w ten sposób, że nie uwzględniły słusznego interesu obywatela, czyli skarżącego a zarazem inwestora. W literaturze procesu administracyjnego od dawna ugruntowany jest pogląd, wedle którego nie każdy interes, ale taki, który może być uznany za «słuszny» ma być brany pod uwagę. W ten sposób ustawodawca wprowadza tu dodatkowy moment oceniający. Wskazywać ma on zapewne na to, że chodzi o interes godny ochrony, interes legitime, nie stojący w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego" (S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo" 1961, z. 12, s. 893-894). W sytuacji zatem, gdy w ustalonym niewątpliwie stanie faktycznym przepisy prawa określają sposób działania organu, wskazując treść rozstrzygnięcia, nie można skutecznie podnosić zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. w kierunku ujętym w wywodach skargi kasacyjnej. Przyjdzie zauważyć, że skarżący kasacyjnie zrealizował obiekt niezgodnie z wymogami określonymi w pozwoleniu na budowę, znacznie zwiększył kubaturę tego obiektu oraz zmienił jego lokalizację. W tym warunkach jego interesu w zalegalizowaniu tego obiektu, nie można kwalifikować w kategoriach "słusznego" w rozumieniu cyt. art. 7 K.p.a.

B. Nie są ponadto uzasadnione zarzuty naruszenia przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 84 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa. Art. 84 § 1 K.p.a. określa przesłanki dopuszczenia w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego, zgodnie z tym przepisem dowód z opinii biegłego przeprowadza się, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Ocena projektu budowlanego zamiennego oraz ocena naruszeń przepisów o warunkach technicznych, jak również określenie zakresu rozbiórki obiektu, w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji należały do kompetencji organów nadzoru budowlanego zarówno w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o odmowie zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, jak i w postępowaniu w przedmiocie nakazania częściowej rozbiórki obiektu budowlanego. Zarówno PINB w Ostrowi Mazowieckiej jak i MWINB mogły badać zgodność realizowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi normami oraz wydawać w tym zakresie rozstrzygnięcia, ponieważ dysponują niezbędną wiedzą jako wyspecjalizowane organy nadzoru budowlanego. Pomocne byłyby wskazania projektanta (posiadającego odpowiednie uprawienia w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej do sporządzenia projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków) w dokumentacji projektowej zamiennej, co do zakresu koniecznych do wykonania robót rozbiórkowych oraz etapów ich wykonywania, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Przypomnieć należy, że skarżący jednak – pomimo wezwania do uzupełniania projektu budowlanego zamiennego w zakresie jakim wskazano w postanowieniu PINB nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. – tego nie uczynił.

Nie można zgodzić się również z zarzutem, że organ zaniechał przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia w ogóle konieczności orzeczenia rozbiórki obiektu. Jak już wyżej wskazano opisując stan faktyczny sprawy organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił dlaczego konieczne stało się wydanie takiego rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w aktach znajduje się szereg opinii, ekspertyz, protokołów oględzin oraz projektów budowlanych spornego budynku inwentarsko-składowego. W sposób nie budzący wątpliwości można było zatem dokonać ustaleń w zakresie dotyczącym, że budynek należy rozebrać w całości. W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do powołania dowodu z opinii biegłego w celu określenia zakresu rozbiórki obiektu.

C. Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego art. 51 uPb ‒ z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o przepis art. 51 ust. 5 uPb ‒ poprzez uznanie, że przepis ten będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz ‒ w razie potrzeby ‒ wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Skoro w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż inwestor w trakcie robót budowlanych w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, to bez wątpienia zachowanie takie wypełnia hipotezę przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb. Taka sytuacja faktyczna uprawniała organ nadzoru budowlanego do nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia projektu zamiennego.

W wyroku NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 357/08 (LEX nr 529984), wyrażono trafny pogląd, że organ administracji nie ma możliwości przed sporządzeniem projektu budowlanego zamiennego przeprowadzenia pełnej oceny dokonanych robót budowlanych pod względem ich zgodności z prawem. Do dokonania tej oceny niezbędne jest bowiem wykonanie przez uprawnioną osobę projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu zamiennego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także zapewniający doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Obowiązkiem organu jest natomiast sprawdzenie projektu zamiennego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 uPb, mającym zastosowanie odpowiednio na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb. Dopiero zatem treść przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego stanowić będzie wyznacznik dalszego postępowania organów nadzoru budowlanego. Podobne stanowisko zajął wcześniej NSA w wyroku z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1087/07 LEX nr 508858).

Takie właśnie postępowanie zostało podjęte przez PINB w Ostrowi Mazowieckiej w wydanym na podstawie art. 123 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r., którym organ ten nałożył na inwestora obowiązek usunięcia określonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym zamiennym, jednocześnie informując, że nieusunięcie ich skutkować będzie rozbiórką obiektu lub jego części.

Istotną kwestią w niniejszej sprawie jest okoliczność, że w sprawie wypowiadał się dwukrotnie WSA w Warszawie, którego ostatnie stanowisko – wyrok z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2104/12 – zostało zrealizowane przez organ. W ostatnio zapadających w sprawie rozstrzygnięciach (decyzja MWINB nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. i postanowienie PINB w Ostrowi Mazowieckiej nr [...] z dnia [...] marca 2014 r.) organu nadzoru budowlanego wyraźnie sygnalizowały inwestorowi, że w przypadku nie uzupełnienia projektu budowlanego zamiennego, zostanie wydany nakaz rozbiórki w stosunku do przedmiotowego budynku inwentarsko-składowego. Skarżący jednakże w żaden sposób nie ustosunkował się do ww. rozstrzygnięć, zatem jako inwestor nie wykazał woli doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Z kolei – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie można było oczekiwać od organów, aby z urzędu dążyły do wyegzekwowania od strony obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego zamiennego. Organy nie mogą bowiem wyręczać inwestora, który zrealizował inwestycję w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę, gdyż takie działania organu z urzędu byłyby zawsze pokrzywdzeniem pozostałych stron postępowania, które muszą znosić stan naruszenia ich praw.

Wydając decyzję w oparciu o przepis art. 51 ust. 5 uPb należy jednak mieć na uwadze rodzaj wykonywanych robót oraz stan ich zaawansowania.

Słusznie sąd I instancji ocenił, że doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem może nastąpić jedynie poprzez jego całkowitą rozbiórkę. Okoliczność ta wynika bowiem z faktu, że z uwagi na konstrukcję wybudowanego budynku nie jest możliwa bezpieczna rozbiórka części budynku i pozostawienie części budynku zrealizowanej bez istotnych odstępstw, a jedynie całkowite jego rozebranie. Stan taki należ wywieść z analizy dokumentacji technicznej znajdującej się w aktach sprawy, tj. części opisowej i rysunkowej projektu budowlanego zamiennego opracowanego w marcu 2012 r., ocenę sądu wojewódzkiego, wedle którego dokonanie niepełnej rozbiórki przedmiotowego obiektu może spowodować zagrożenie dla pozostałej konstrukcji budynku, uznać należy za prawidłową.

Zgodzić się więc należy z sądem I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie jest możliwa z uwagi na konstrukcję budynku jego częściowa rozbiórka oraz legalizacja z uwagi na brak odpowiedniego projektu zamiennego. Ponadto rozwiązania przedstawione w projekcie budowlanym zamiennym ww. budynku opracowanym w marcu 2012 r. i nie doprowadzonym do zgodności po wydaniu postanowienia PINB z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] we wskazanym zakresie, są niezgodne z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inna interpretacja przepisów art. 50 i 51 uPb wypaczałaby istotę postępowania naprawczego (doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem) i wyłączałaby możliwość orzekania na podstawie art. 51 ust. 5 uPb.

W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 51 ust. 5 uPb, który to przepis został prawidłowo zastosowany i zinterpretowany.

D. Nie można podzielić zarzutu błędnego przyjęcie, że w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy uPb, podczas gdy budowa została zakończona w 1994 r., a co się z tym wiąże zastosowanie winny mieć przepisy uPb z 1974, jak również powiązanego z nim zarzutu naruszenia przepisu art. 40 uPb z 1974 poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że budynek inwentarsko-składowy wybudowano na gruncie przepisów uPb z 1974 z naruszeniem norm prawnych obowiązujących w dacie jego budowy. Zgodnie z art. 103 ust. 2 uPb przepisu art. 48 tej ustawy (regulującego postępowanie w sprawach samowoli budowlanej) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne (tj. przed 1 stycznia 1995 r.). Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast przepis art. 48 uPb obejmuje obiekty budowlane, które zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tym samym w przypadku innego rodzaju samowoli budowlanej powinno stosować się przepisy obecnego Prawa budowlanego.

Trafnie organy nadzoru budowlanego zwróciły uwagę, że przedmiotowa inwestycja powstała na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 1993 r. lecz z istotnymi odstępstwami od ustaleń i warunków określonych w tym pozwoleniu. Jak ustalono, zwiększona została powierzchnia zabudowy i kubatura budynku oraz została zmieniona jego lokalizacja w stosunku do rozwiązań przyjętych w planie zagospodarowania działki. Dlatego nie jest to samowola budowlana w rozumieniu przepisu art. 48 uPb i w tym przypadku nie znajduje zastosowania przepis art. 103 ust. 2 uPb, który dotyczy sytuacji określonych w art. 48 cyt. ustawy.

Z art. 50 ust. 1 uPb wyraźnie wynika, że obejmuje on przypadki prowadzenia robót budowlanych inne niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49 ust. 1 uPb, m. in. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Z tego względu w stosunku do inwestycji wykonanej na podstawie pozwolenia na budowę, lecz z istotnym odstępstwem od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę stosuje się przepisy uPb , a w szczególności art. 50 i 51 uPb. Pojęcie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego zostało doprecyzowane w art. 36a ust. 5 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego. Jakkolwiek w 1994 r. przepisy Prawa budowlanego nie zawierały katalogu odstępstw istotnych (lub nieistotnych), to jednak wtedy zmiana powierzchni zabudowy, kubatury budynku czy zmiana lokalizacji obiektu na działce traktowana była jako odstępstwo istotne.

Z uwagi na powyższe argumentacja strony skarżącej dot. powinności zastosowania przepisów uPb z 1974 (w tym przepisu art. 40 tej ustawy) jest w tym przypadku niezasadna, zważając na fakt, że podstawa prawna rozstrzygnięcia ma jedynie zastosowanie w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej powstałej przed 1995 r., a w niniejszej sprawie nie występowała taka sytuacja.

E. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu § 12 rozp. MI z 2002 poprzez uznanie, że w sprawie niniejszej ma on zastosowanie. W myśl art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przypomnieć zatem należy, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2104/12 wskazał organom, że powinny dokonać wnikliwej analizy zamiennego projektu budowlanego pod kątem zgodności przedmiotowego budynku z przepisami prawa, w tym przepisami dotyczącym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także w kontekście zgodności powstałej zabudowy z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności sąd ten wskazał, że:

- organ nie ocenił czy usytuowanie przedmiotowego budynku jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też nie, mając przy tym na uwadze poprzedni wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 827/11,

- organ powinien dokonać analizy czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki techniczno-budowlane, a w szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące zachowania odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Rozpoznając ponownie po ww. wyroku sprawę organy zastosowały się do wskazanych wytycznych. I tak ustalono m. in., że zrealizowany budynek usytuowano bezpośrednio przy granicy z niezabudowaną działką sąsiednią nr ew. [...], stanowiącą własność K. K., oraz w odległości 2 m od granicy z niezabudowaną działką nr ew. [...], stanowiącą własność T. M. Z uwagi na nieścisłe zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazujące precyzyjnie jakie winny być zachowane odległości od granicy sąsiednich działek, przedmiotowy budynek w części usytuowany jest niezgodnie z przepisami § 12 ww. rozporządzenia i nie zachowuje wymaganych odległości od granicy z sąsiednią działką o nr ew. [...], oznaczoną w części planu zagospodarowania symbolem 10RMu (teren przeznaczony pod zabudowę) jak również od granicy działki sąsiedniej o nr ew. [...], oznaczonej symbolem planu 2 RMu (teren przeznaczony pod zabudowę jw.). Natomiast budynek inwentarsko-składowy częściowo usytuowany jest również przy granicy tej samej działki nr ew. [...] oznaczonej w planie symbolem ZLp z przeznaczeniem pod projektowane zalesienie, nie przeznaczonej zgodnie z planem pod jakąkolwiek zabudowę, która nie jest działką budowlaną. A zatem w stosunku do działki [...] obowiązują dwa rozwiązania planistyczne – część działki jest przeznaczona pod zabudowę, część pod przyszłe zalesienie. Zbadanie charakteru działek sąsiednich względem spornego budynku ma o tyle znaczenie, że w przypadku, gdy nie są to działki budowlane przepisy ww. rozrządzenia w zakresie warunków usytuowania obiektu będącego przedmiotem sprawy względem działek sąsiednich, nie mają tu zastosowania. Reasumując, słusznie uznały organy, a w ślad za nimi sąd I instancji, że do zrealizowanej części przedmiotowego budynku mają zastosowanie przepisy § 12 ww. rozporządzenia odnoszące się do odległości o granicy działki budowlanej, a do pozostałej części tegoż budynku przepisy te nie mają zastosowania, zwłaszcza § 235 rozp. MI z 2002 normującego zasady ochrony przeciwpożarowej, gdyż graniczy on z działkę przeznaczoną w tej części pod zalesienie, nie przeznaczoną pod zabudowę i tym samym nie stanowiącej działki budowlanej.

F. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa. Brak było – w aspekcie treści art. 204 Ppsa – podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz uczestniczki – K. K. Cyt. przepis stanowi wyjątek od reguły ujętej w art. 199 Ppsa, wedle którego strony (a zatem także uczestnicy) ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.