Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 779/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77,  art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w U. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] w U. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lipca 2001r. na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane w zw. z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, oraz na podstawie art. 67 ust. 1 i art. 48 ustawy Prawo budowlane

z 1994r. nakazał współwłaścicielom spółki "E." w U. - C. C. i B. G. dokonanie rozbiórki samowolnie usytuowanych przy ul. [...] dwudziestu dwóch domków kampingowych - w oparciu o art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 24 października 1974r.; pozostałości (fragmentów murów) po spalonej świetlicy oraz 1-go zawalonego domku kampingowego stojącego bezpośrednio obok spalonej świetlicy - w oparciu o art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994r.; budynku kampingowego Nr 1 powstałego w 2000r. w ramach wymiany kubatury 2-ch wcześniej stojących budynków nr 1 i 2 w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994r.

W uzasadnieniu organ podał, że według B. G. - w ośrodku znajduje się 23 domki kampingowe z czego 22 powstały w latach 1961 - 1963, a jeden z 2000r. Domki te usytuowane są na terenie dzierżawionym od Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G..

Domki te od 18 maja 1994r. stanowią własność spółki "E.". Właściciel przedstawił organowi dokumenty, które upoważniały do funkcjonowania na tym terenie - do roku 1970 - 5-ciu domków.

Organ powołując się na pismo Burmistrza Miasta U. z dnia 5 marca 2001r. informującego, że teren na którym wybudowano obiekty - w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest na zieleń z urządzeniami rekreacji - uporządkowanie istniejącej zieleni nieurządzonej wzdłuż rzeki W. z wyznaczeniem miejsc rekreacji przywodnej z pieszymi ciągami spacerowymi - uznał, że istnienie domków kampingowych jest sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego z 1992r.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] wydaną dnia [...] października 2001r.

W dniu 3 grudnia 2007r. wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie [...] "[...]" w U. podnosząc, że 14 kwietnia 2001r. przyjęło upadający ośrodek wypoczynkowy, członkowie Stowarzyszenia korzystają z domków, płacą podatki, mają zamiar zmodernizować i zalegalizować istniejące domki.

Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2008r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że w jego ocenie kwestionowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosło Stowarzyszenie [...] "[...]" podnosząc, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną, gdyż w dacie jej wydania tj. [...] lipca 2001r. - właścicielem domków kampingowych było Stowarzyszenie, a nie spółka "E.".

Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2008r., podając w uzasadnieniu, że wobec ustalenia, że obiekty ośrodka kampingowego "[...]" znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami

o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, orzeczenie ich rozbiórki nie można uznać za rażące naruszenie prawa, a zarzuty wniosku pozostają bez wpływu na ocenę rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie [...] "[...]".

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia

[...] marca 2008r. skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 7, 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zgodnie z przepisami obowiązującej obecnie uchwały Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta U. nie ma przeszkód dla istnienia obiektów - domków kampingowych na terenie na którym są usytuowane, a nadto, iż zdaniem skarżących w zakresie podstaw orzeczenia rozbiórki organ powinien stosować przepisy obecnie obowiązującego prawa - czyli art. 48 ustawy Prawo budowlane

z 7 lipca 1994r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt

1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).

Oceniając zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższą regulacją, skargę należało uznać za zasadną choć z innych przyczyn niż w niej wskazane, bowiem - zdaniem Sądu decyzja zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2008r. zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 §1 kodeksu postępowania administracyjnego,

a ich uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107§3 kpa.

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77§ 1 kpa nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 107 § 3 kpa.

Powyższe zasady obowiązują również w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - a więc w postępowaniu w którym zapadła zaskarżona decyzja.

Postępowanie nieważnościowe jest nadzwyczajnym, wyjątkowym środkiem weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a której wystąpienie powoduje konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.

Przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności była decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca na podstawie m. in. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane rozbiórkę 22-ch domków kampingowych wybudowanych w latach 1961 - 1963.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy przymusowej rozbiórce podlegały obiekty wybudowane niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie budowy oraz znajdujące się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę.

Dla dokonania prawidłowej oceny kwestionowanej decyzji pod kątem żądań wniosku, organ winien po ustaleniu daty budowy domków ocenić jej zgodność

z prawem obowiązującym w dacie realizacji inwestycji tj. jak wynika z ustaleń dokonanych w rozpoznawanej sprawie z przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. - Prawo budowlane (art. 36) (Dz. U. nr 7 poz. 46) biorąc pod uwagę także uregulowania rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa Urbanistyki i Architektury

z dnia 27 lipca 1961r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budownictwa powszechnego (Dz. U. nr 38 poz. 197) będącego aktem wykonawczym do w/w ustawy, a zawierającym unormowanie zwalniające od obowiązku posiadania pozwolenia na budowę.

Te ustalenia pozwolą na ocenę czy została spełniona pierwsza z przesłanek koniecznych dla zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r.

Dla ustalenia zaś drugiej przesłanki orzeczenia rozbiórki na tej podstawie

a więc zgodności budowy z planem zagospodarowania przestrzennego, koniecznym jest ustalenie, czy i jakiej treści miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją obowiązywał w dacie budowy domków kampingowych.

Dopiero ustalenie, że budowę zrealizowano samowolnie (bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę) i z naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy, pozwoli uznać, że zachodzą łącznie obie przesłanki niezbędne dla podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r.

Organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie powyższych wywodów nie można więc uznać za prawidłową ocenę kwestionowanej decyzji pod kątem ewentualnej wady z art. 156 § 1pkt 2 kpa.

Organ nie odniósł się również do zgłoszonego przez wnioskujących zarzutu, iż decyzja rozbiórkowa jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 4 kpa.

Rozstrzygając ponownie wniosek skarżących organ uwzględni powyższe ustalenie, mając na uwadze, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak

w sentencji wyroku.