Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2002/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: 22 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o wyłączenie sędziego ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek J. W. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Bogusława Cieśli


UZASADNIENIE

W dniu 18 sierpnia 2015 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek J. W. o wyłączenie sędziego Bogusława Cieśli. Jako podstawę wyłączenia skarżąca podała art. 19 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła stronniczość sędziego Bogusława Cieśli wskazując, że sędzia orzekał w składzie rozpoznającym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 432/14, VII SA/Wa 727/14 oraz VII SA/Wa 230/07. We wskazanych sprawach wydane zostały wyroki oddalające skargi J. W., z czym skarżąca się nie zgadza.

Skarżąca zarzuciła, że w sprawie VII SA/Wa 432/14 Sąd nie dokonał w ogóle kontroli zarówno skarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, a sędzia nie wyjaśnił, dlaczego jej skarga jest niezasadna. W sprawie VII SA/Wa 727/14, której przewodniczył sędzia Bogusław Cieśla nie zostało zawieszone postępowanie, mimo tego, że skarżąca złożyła taki wniosek, zaś sprawa VII SA/Wa 230/07 nie została sprawiedliwie osądzona pomimo, że skarżąca złożyła na rozprawie stosowne dokumenty świadczące o zasadności skargi.

Skarżąca ponadto wskazała, że wskutek działania ww. sędziego została narażona dwukrotnie na poniesienie kosztów i miała "kłopoty związane z kasacją".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, bądź też na wniosek strony.

Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 tego aktu prawnego i stanowią katalog zamknięty. Tym samym, nie jest możliwym orzeczenie o wyłączeniu sędziego od orzekania w sprawie z mocy ustawy w przypadkach innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest istnienie okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały przez ustawodawcę jedynie ogólnie określone. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 20 p.p.s.a., strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności co do określonych faktów, a stanowiącym jedynie wiarygodność twierdzenia o nich.

Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, rozpatrując wniosek sąd obowiązany jest nie tylko zbadać, czy ów szczególny stosunek osobisty rzeczywiście istnieje i czy występują podstawy wyłączenia, ale także, czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie. Istotnym jest, że nie wszystkie stosunki osobiste ze stroną mogą uzasadniać wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz tylko takie, które na podstawie obiektywnych okoliczności mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

Zgodnie ze stanowiskiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w przypadku, gdy w danej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie braku bezstronności sędziego, stanowisko strony w tej kwestii jest ważne, ale nie decydujące. Istotne w tej mierze jest natomiast to, czy przypuszczenie jest obiektywnie zasadne (por. decyzja ETPC z dnia 11 maja 1999 r., sygn. 33642/96, LEX nr 41089). Zaznaczyć również należy, że w celu wyjaśnienia charakteru stosunków osobistych łączących sędziego ze stroną, w myśl art. 22 § 2 ustawy ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień.

Z treści oświadczenia złożonego przez sędziego Bogusława Cieślę wynika, że z żadną ze stron postępowania w sprawie VII SA/Wa 2002/14 nie występują okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności, nie zachodzą również ustawowe przesłanki wynikające z art. 18 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie wywołują uzasadnionych wątpliwości, co do bezstronności sędziego i w konsekwencji nie uzasadniają jego wyłączenia. Samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez ww. sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, przede wszystkim z tego powodu, że sędzia ten orzekał w innych sprawach ze skargi J. W., nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej jego wyłączenie na podstawie art. 19 p.p.s.a., tym bardziej, że skarżąca może kwestionować orzeczenia wydawane przez Sąd za pomocą środków odwoławczych.

W ocenie Sądu, skoro strona skarżąca nie wskazała wystarczających przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie określonych w ustawie środków prawnych, wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 22 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.