Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1459/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 127, art. 233 par. 2, art 207 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA (del.) Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. P. W. T. S. A. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 791/07 w sprawie ze skargi Z. P. W. T. S. A. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 19 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług w imporcie 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. P. W. T. S. A. w S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. wyrokiem z dnia 27 marca 2008r., sygn. akt I SA/Lu 791/07, po rozpoznaniu skargi Zakładów P. W. T. S.A. w S. - dalej Spółka - na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia 19 października 2007r., (...), w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług w imporcie, oddalił skargę.

Jak podał Sąd zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.) - dalej O.p. -, Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 31 lipca 2007r., numer (...), o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania podatkowego w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług w imporcie, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w dniu 8 września 2006r. Spółka według dokumentu SAD nr (...), za pośrednictwem upoważnionej Agencji Celnej, zgłosiła celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Rosji antracyt. Kwotę należności obliczono na podstawie dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego.

Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) i zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty należności podatkowych na podstawie zadeklarowanych przez przedstawiciela strony elementów kalkulacyjnych.

Pismem z dnia 4 stycznia 2007 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o kontrolę dokumentów w trybie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz zmianę wagi i wartości celnej importowanego z Rosji antracytu, a także naliczenie należności podatkowych w prawidłowej wysokości. Podała, że dostawa zrealizowana była w ramach umowy zawartej ze szwajcarską firmą M. E. AG. Po dokonaniu zgłoszenia celnego i kontroli jakościowej importowanego antracytu, zareklamowano część dostarczonego towaru, odmawiając jego przyjęcia. M. E. sprzedała przedmiotowy towar PPUH S. Sz. i A. R spółka jawna i zadysponował wysyłkę tej partii towaru do stacji S. P. Na podstawie wystawionej przez M. E. noty kredytowej Spółka zakupiła oraz zapłaciła firmie wyłącznie za towar, który nie podlegał reklamacji.

Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 31 lipca 2007r. odmówił zmiany danych w zgłoszeniu celnym, a decyzją z tego samego dnia umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie określenia podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z art. 127 O.p. postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Organ odwoławczy ma uprawnienia tylko i wyłącznie do prowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia już zebranych materiałów i dowodów w sprawie. Z zasady tej wynika prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia jej sprawy. W tym kontekście organ odwoławczy wywodził, iż w art. 233 § 2 O.p. ustawodawca ustanowił możliwość wydania decyzji kasacyjnej, ale tylko w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W niniejszej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania podatkowego jako bezprzedmiotowego, gdyż postępowanie podatkowe wszczynane jest i prowadzone w celu rozstrzygnięcia sprawy podatkowej co do jej istoty.

Dyrektor Izby Celnej podkreślał również, iż umorzenie postępowania podatkowego z powodu jego bezprzedmiotowości jest przypadkiem szczególnym zakończenia postępowania, odpowiadającego pojęciu innego sposobu jego zakończenia, a więc bez zrealizowania głównego celu postępowania, o którym stanowi art. 207 § 2 O.p. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż zakończenie postępowania podatkowego decyzją o jego umorzeniu jest rozstrzygnięciem wadliwym, gdyż w sprawie istniały przesłanki do orzeczenia co do istoty. Wskazywał również, że z uwagi na przedstawiony stan rzeczy, konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy zaś, zgodnie z art. 229 ordynacji podatkowej, może prowadzić jedynie dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów w sprawie i nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

2. Na tę decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucała naruszenie art. 233 § 2 O.p. przez błędne przyjęcie, iż w sprawie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, wykraczającego poza ramy postępowania odwoławczego, w sytuacji gdy organ odwoławczy w uzasadnieniu wprost wskazuje, iż do zbadania pozostaje w miejsce bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony. Spółka wywodziła, iż zgodnie z art. 233 § 2 O.p., organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji jedynie w tych sytuacjach, gdy ma być przeprowadzone postępowanie dowodowe w całości lub znacznej części wykraczające poza ramy kompetencji organu drugiej instancji wyznaczone art. 299 O.p. Nadto Spółka wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Celnej utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym.

3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

4. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił zawieszenia postępowania.

5. Uzasadniając wydane orzeczenie WSA ocenił, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.) wynika normatywny nakaz ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy podatkowej przez organ odwoławczy. W rezultacie sprawa podatkowa rozpatrywana jest merytorycznie przez dwa różne organy podatkowe. Realizacja tej zasady nie jest możliwa , gdy organ I instancji rozstrzygnął sprawę bez wyjaśnienia okoliczności koniecznych do jej prawidłowego załatwienia. W takiej sytuacji rzeczywisty ciężar rozpatrzenia sprawy spoczywałby wyłącznie na organie odwoławczym, a więc sprawa byłaby rozpatrzona tylko przez jeden organ. Sytuacja taka może mieć miejsce w szczególności, gdy rozstrzygnięcie organu I instancji nie stanowi załatwienia sprawy co do jej istoty, gdyż organ stwierdza jedynie, że nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy podatkowej ( art. 207 § 2 O.p.). Gdy jednak zdaniem organu odwoławczego stanowisko o braku podstaw do załatwienia sprawy co do jej istoty jest błędne, nie może on wydać decyzji rozstrzygającej istotę sprawy, zarówno dlatego, że musiałby orzec w przedmiocie, co do którego nie wypowiadał się organ I instancji, jak i dlatego, że rozstrzygnięcie musiałby oprzeć na ustaleniach wywiedzionych z materiału dowodowego wyłącznie przez siebie zgromadzonego i ocenionego.

Odwołując się do treści przepisu art. 233 § 1 i 2 O.p. WSA stwierdził, że zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Brak jest zatem uzasadnienia prawnego, aby wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie tego przepisu oceniać jako dokonane z jego naruszeniem.

Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a.

6. W skardze kasacyjnej Spółki T., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi z uwzględnieniem wniosku skarżącej o zmianę danych zawartych w zgłoszeniu celnym, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, sformułowano pod adresem tego Sądu zarzuty :

- rażące naruszenie art. 78 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992r. ze zm.) - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędnym przyjęciu, że procedura zgłoszenia celnego została zastosowana w oparciu o prawidłowe dane, a zgłoszenie jest zgodne ze stanem faktycznym i pomimo uzyskania prawidłowych danych, nie podjęcie działań w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane,

- rażące naruszenie art. 201 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez uznanie, że dłużnikiem celnym jest Spółka.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia odwołano się do art. 78 przewidującego możliwość sprostowania zgłoszenia celnego, czego nie uwzględniły zarówno organy, jak i WSA stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki do dokonania takiego sprostowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w stanie faktycznym sprawy, przedstawionym w skardze kasacyjnej, zmianie uległ ten stan faktyczny ujawniony w zgłoszeniu celnym. Zgodnie z art. 201 ust. 2 dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. W sytuacji odstąpienia Spółki od umowy w dacie dokonania zgłoszenia towar objęty zgłoszeniem wprowadzony został na wspólnotowy obszar celny na rzecz dwóch podmiotów: w części w jakiej nie nastąpiło odstąpienie - na rzecz Spółki, w części objętej odstąpieniem od umowy - na rzecz dostawcy lub jego klienta. Wobec tego, zdaniem skargi kasacyjnej, twierdzenie zawarte w wyroku WSA, że dłużnikiem staje się tylko osoba "wprowadzająca rzecz we własnym imieniu na wspólnotowy obszar celny" i ograniczenie się w tym zakresie jedynie do definicji dłużnika zawartej w art. 4 pkt 12 WKC jest naruszeniem art. 201 pkt 3 KWC, skutkującym następnie błędnym przyjęciem, jakoby nie zaistniały przesłanki obligujące w świetle art. 78 WKC do podjęcia "niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w art. 183 § 2 P.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia. W konsekwencji Sąd kasacyjny - rozstrzygając w granicach środka odwoławczego - nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy też samodzielnego formułowania jej zarzutów.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że kontroli sądowo- administracyjnej, pod względem zgodności z prawem, podlegała decyzja Dyrektora Izby Celnej jako organu II instancji. Decyzja ta była decyzją kasacyjną wydaną na podstawie art. 233 § 2 O.p., którą organ odwoławczy może wydać tylko w przypadku, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie prawa, tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 O.p., tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. I w tym zakresie prowadzona była przez Sąd pierwszej instancji kontrola zgodności z prawem tegoż rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, odnoszące się głównie do kwestii związanych z ww. przepisami art. 233 § , zawiera także stwierdzenia dotyczące: zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wyrażonej w art. 127 O.p., bezprzedmiotowości postępowania z art. 208 § 1 O.p., rozstrzygania decyzją sprawy co do istoty, o czym stanowi art. 207 § 1 i 2 tej ustawy.

Należy zauważyć, że w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie art. 233 § 2 O.p. przez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, kwestionując podstawy do wydania przez ten organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Natomiast w skardze kasacyjnej od wyroku wydanego w wyniku wniesienia przez Spółkę skargi wyrokowi temu zarzucono rażące naruszenie art. 78 ust. 1 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak też rażące naruszenie art. 201 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez uznanie, że dłużnikiem celnym jest jedynie skarżąca Spółka.

Biorąc pod uwagę przepis art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., określający podstawy skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że nie przewiduje on takiej podstawy jak "rażące naruszenie prawa". Pomijając nawet tę kwestię nie sposób nie zauważyć, że Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni art. 78 ust.1 i 3 ani też 201 ust. 3 WKC, nie oceniał prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organ z przyczyn oczywistych, a mianowicie przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonego przez Spółkę rozstrzygnięcia. Wobec tego Sąd ten nie mógł przepisów tych naruszyć w żaden sposób.

Wskazane przez Spółkę przepisy nie mogły znaleźć zastosowania, jako że nie chodziło o decyzję w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług, czemu poświęcone jest całe uzasadnienie skargi kasacyjnej. Należy zatem uznać zarzuty Spółki za bezskuteczne.

Skoro skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 204 pkt 1 tej ustawy.