Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1474/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 49b, art. 103
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 153, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Roman Hauser sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 22/17 sprawie ze skargi P.H. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1474/17

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę P.H. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W wyniku przeprowadzonej kontroli na działce o nr geod. [...] przy ul. S. w K. organ ustalił, iż na działce tej znajduje się murowany budynek stodoły o wym. 7.10 m x 6.80 m z dachem o konstrukcji drewnianej pokrytym eternitem falistym. Na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego, w toku prowadzonego postępowania organ ustalił, iż przedmiotowa stodoła została wybudowana po 1995 r. bez pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym organ zobowiązał P.H. i I.H. do przedłożenia projektu budowlanego i innych dokumentów niezbędnych do zalegalizowania przedmiotowej stodoły. Po przedłożeniu wymaganej dokumentacji organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. ustalił P.H. i I.H. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł.

Po rozpoznaniu zażalenia od powyższego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

Na skutek skargi wniesionej przez P.H., powyższe postanowienia organu I i II instancji zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II SA/BK 25/16, ze wskazaniem uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchanie zgłoszonych przez P.H. świadków na okoliczność ustalenia daty budowy przedmiotowej stodoły i dokonanie pełnej oceny zgromadzonego w sprawie materiały dowodowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy dokonując przesłuchania zgłoszonych świadków, których zeznaniom odmówił wiarygodności a datę budowy stodoły ustalił w oparciu o zdjęcia lotnicze pozyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, w oparciu o które przyjął, iż stodoła została wybudowana po 24 sierpnia 1997 r. Ponieważ stodoła została wybudowana bez pozwolenia na budowę, organ zastosował procedurę określoną w art. 48 i 49 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. i postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. wymierzył opłatę legalizacyjną stosownie do art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgormadzony w postępowaniu materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że stodoła została wybudowana po 24 sierpnia 1997 r. Jakość zdjęcia z tego dnia, na którym brak jest stodoły jest wystarczająca do stwierdzenia, iż przedmiotowego obiektu na nim nie ma. Zasadnie organ I instancji stwierdził w tej sytuacji, że zeznania świadków którzy zeznali, że stodoła została wybudowana w 1991 r. są niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Istniała zatem podstawa do zastosowania procedury określonej w art. 48 i 49 ustawy Prawo budowlane i obciążenia inwestorów opłatą legalizacyjną wyliczoną zgodnie z art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, P.H. podniósł m.in. zarzut błędnego uznania, że ze zdjęcia lotniczego wynika, iż budynek został wybudowany po dniu 24 sierpnia 1997 r. i w stosunku do niego mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1994 r., niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

W odpowiedzi na skargę Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że jest ona nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenie, iż budynek stodoły został wybudowany po 24 sierpnia 1997 r., ponieważ na zdjęciu lotniczym wykonanym w tym dniu budynku tego nie ma.

Kwestionując to ustalenie skarżący powołuje się na zeznania świadków, którzy jako datę wybudowania budynku wskazywali rok 1991, a jednocześnie wskazuje, że zdjęcie lotnicze jest na tyle nieczytelne, że nie daje podstaw do uznania, iż w roku 1997 budynek nie istniał, jak to przyjął organ, który w związku z tym zakwestionował wiarygodność zeznań świadków.

Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajduje się akt notarialny Repertorium "A" Nr [...], na podstawie którego w dniu [...] maja 1998 r. S.H. przeniosła na skarżącego P.H. prawo własności do działki Nr [...] o pow. 747 m2. Wynika z niego, że na tejże działce znajdują się budynki przeznaczone do rozbiórki. Z aktu tego nie wynika zatem aby na działce znajdowały się inne budynki, a zwłaszcza budynek wybudowany według twierdzeń skarżącego i świadków w roku 1991. Nadto, w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Sokółce o sygn. I Ns 130/92, w której stwierdzono nabycie na rzecz S.M. przez zasiedzenie prawa własności działki [...], znajduje się opis i mapa nieruchomości sporządzona przez uprawnionego geodetę, na podstawie wypisu z rejestru gruntów i mapy według stanu z 1992 r., z którego to dokumentu, Sąd na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., dopuścił dowód z urzędu. Z dokumentu tego nie wynikało, by budynek stodoły istniał w 1992 r.

Zdaniem Sądu I instancji okoliczności wynikające z tych dokumentów wskazują, że w roku 1991, w którym według twierdzeń skarżącego i zeznań świadków miał być wybudowany budynek, budynek ten nie istniał. Tym samym prawidłowo organ uznał, że zeznania świadków co do budowy budynku w roku 1991 są niewiarygodne, a jednocześnie należy podzielić stanowisko organu, że na podstawie zdjęcia lotniczego należy przyjąć, że budynku tego nie było także w roku 1997, ponieważ za takim wnioskiem przemawia uzupełniony materiał dowodowy w postaci dokumentów z odpisu mapy dotyczącej przedmiotowej nieruchomości z roku 1992. Dodatkowo też na podstawie aktu notarialnego należy przyjąć, iż budynku tego nie było także w dacie jego sporządzenia, czyli w 1998 roku. W aktach administracyjnych znajduje się kopia mapy zasadniczej obrębu Kuźnica z dnia 13 listopada 2013 r., na której brak jest na działce 1209 stodoły, z tym że nie wskazano na niej, z jakiej daty odzwierciedla ona zabudowę na działce. Nie może ona zatem stanowić dowodu co do okoliczności, jak była zabudowana działka Nr [...], a stan jej zabudowania przyjąć na podstawie powoływanych wyżej dokumentów, w tym także zdjęcia lotniczego z 1997 r.

Sąd Wojewódzki stwierdził zatem, że organy prawidłowo przyjęły, iż budynek został wybudowany pod rządami ustawy Prawo budowlanego z roku 1994 w warunkach samowoli budowlanej. Do jego legalizacji zasadnie zatem zostały zastosowane przepisy art. 48, 49, 57f ust. 1 tej ustawy. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 77 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. W sprawie został zebrany wystarczający materiał dowodowy, a jego ocena nie narusza zasad określonych w art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że nie można przyjąć, że kwestia spornego budynku był już rozpoznana w postępowaniu legalizacyjnym. przedmiotem legalizacji w innym postępowaniu. Postępowanie, na które wskazuje skarżący dotyczyło bowiem budynku stanowiącego własność innego właściciela na działce graniczącej z działką skarżącego, a sam fakt, że stodoła jest dobudowana do budynku będącego w przeszłości przedmiotem innego postępowania legalizacyjnego, nie daje podstawy do wniosków, jakie przedstawia skarżący.

W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniósł zarzuty naruszenia:

1. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez zastąpienie organów nadzoru budowlanego i przeprowadzenie postępowania dowodowego służącego dokonaniu ustalenia w zakresie daty zakończenia budowy, które służyły merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy;

2. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od kontroli lub dokonanie błędnej i niewystarczającej kontroli ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy naruszającego art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zakresie błędnego ustalenia prawdy obiektywnej, a w szczególności w zakresie ustalenia daty zakończenia budowy stodoły, a tym samym oparcie wyroku o błędnie przyjęty stan faktyczny, co ma w sprawie podstawowe znaczenie;

3. art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od kontroli lub dokonanie błędnej i niewystarczającej kontroli ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy naruszającego art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zakresie błędnego ustalenia prawdy obiektywnej, a w szczególności w zakresie ustalenia, że wykonane roboty budowlane są samowolą budowlaną, co ma w sprawie podstawowe znaczenie;

4. art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi w jej granicach, nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, znajdujących oparcie w stanie faktycznym błędnie ocenionym przez organ, skutkujące błędnym oddaleniem skargi;

5. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie wyroku, co uniemożliwia zrozumienie jego treści oraz przesłanek podjętego rozstrzygnięcia;

6. art. 153 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady związania oceną prawną i wydanie wyroku oddalającego skargę w oparciu o te same dowody, które w wyroku z dnia 1 marca 2016 r. zostały uznane za niewystarczające;

7. art. 48 i art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że w stosunku do tego samego budynku mogą być prowadzone dwa niezależne postępowania legalizacyjne;

8. art. 49 ust. 1 w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że na budynek, w stosunku do którego nie zostało potwierdzone w formie procesowej popełnienie samowoli budowlanej można wydawać postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną;

9. art. 49 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że w stosunku do budynku, dla którego nie została udowodniona data zakończenia budowy można wydawać postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł m.in., że Sąd I instancji obalił dowody z zeznań dwóch świadków uczestniczących w budowie, złożonych po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, które są pełnowartościowymi dowodami, a więc w istocie przeprowadził własne postępowanie dowodowe, które wykraczało poza ramy wynikające z art. 106 § 3 p.p.s.a. Strona podkreśliła także, że wszystkie znajdujące się w posiadaniu organów mapy są jedynie kopiami oryginału niezaktualizowanej mapy ewidencyjnej będącej w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Kopie są potwierdzone za zgodność z oryginałem, nie zaś ze stanem faktycznym istniejącym w terenie. Oryginał mapy nie zawsze jest aktualny, jeśli mapa nie była aktualizowana i nie może być dowodem potwierdzającym stan faktyczny.

Powołując takie podstawy kasacyjne skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie postanowień organów nadzoru budowlanego obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego obu instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczona została do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostała zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa.

W myśl art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku było postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 29 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] października 2016 r., ustalające opłatę legalizacyjną za wybudowanie bez pozwolenia na budowę budynku stodoły.

Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania prawidłowości przyjęcia przez Sąd I instancji, w ślad za organami nadzoru budowlanego, daty zakończenia budowy stodoły, co zdeterminowało zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Analiza zarzutów skargi kasacyjnej w kontekście uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 marca 2016 r., II SA/Bk 25/16 daje podstawy do przyjęcia, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Wyjątek od tej zasady wprowadzono w art. 103 ust. 2, który stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 celem wprowadzenia tego przepisu było umożliwienie inwestorom, którzy dopuścili się samowoli budowlanej pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), skorzystania z mniej restrykcyjnych przepisów poprzedniej ustawy w zakresie legalizacji tej samowoli.

Wobec powyższego, istotnym w sprawie było ustalenie daty zakończenia budowy budynku stodoły.

Podkreślenia wymaga, że kwestia ta była już przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który w wyroku z dnia 1 marca 2016 r. stwierdził, że dotychczas zgromadzone informacje urzędowe wraz z dokumentacją zdjęciową nie pozwalają na precyzyjne określenia daty budowy obiektu. Sąd ten nakazał organom nadzoru budowlanego uzyskanie innych dowodów w postaci zeznań świadków, a jeśliby ocena tych zeznań nie przyniosła zamierzonego rezultatu – posiłkowanie się dowodem z przesłuchania stron.

Z kolei, w zaskarżonym wyroku z dnia 7 marca 2017 r. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że na podstawie zdjęcia lotniczego należy przyjąć, że budynku nie było w 1997r., co pociąga za sobą konieczność uznania zeznań świadków za niewiarygodne. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji dokonał odmiennej oceny tego samego zdjęcia lotniczego, które przy kolejnym rozpoznaniu sprawy nie mogło zyskać w żaden sposób na czytelności, czym naruszył art. 153 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę po raz pierwszy zarówno Sąd I instancji, jak i organy nadzoru budowlanego oparły swoje ustalenia wyłącznie na zdjęciu lotniczym i nie dysponowały innym materiałem dowodowym, a co więcej nie dopuszczono w postępowaniu administracyjnym do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, o co wnioskowała strona. Dlatego też, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że zostały naruszone przepisy z zakresu postępowania wyjaśniającego, a samo zdjęcie lotnicze nie może być uznane za wystarczający dowód w sprawie.

Ponowne oparcie się przez Sąd I instancji na spornym zdjęciu lotniczym i przyjęcie, że wskazuje ono na nieistnienie budynku stodoły przed sierpniem 1997 r. nie świadczy o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że Sąd I instancji potraktował zdjęcie lotnicze jedynie jako jeden z kilku dowodów, których kompleksowa ocena nie pozostawiała wątpliwości co do daty budowy obiektu.

Zasługują bowiem na akceptację wnioski, jakie wywiódł Sąd I instancji z faktu, że 1) na zdjęciu lotniczym nie sposób wskazać na budynek stodoły, 2) z opisu i mapy przedmiotowej nieruchomości sporządzonej przez uprawnionego geodetę na podstawie wypisu z rejestru gruntów i mapy według stanu na rok 1992 nie wynika, że sporny budynek istniał, 3) z treści aktu notarialnego Repertorium "A" Nr [...], na podstawie którego w dniu 26 maja 1998 r. S.M. przeniosła na skarżącego P.H. prawo własności do działki Nr [...] o pow. 747 m2 również nie wynika istnienie budynku stodoły, a więc budynku, który nie byłby przeznaczony do rozbiórki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe dowody rozpatrywane łącznie, w sposób przekonujący świadczą o tym, że budynek stodoły nie został wybudowany w roku 1991, co zasadnie spowodowało, że zarówno organy nadzoru budowlanego, jak i Sąd I instancji miały prawo odmówić wiarygodności zeznaniom powołanych przez skarżącego świadków, wskazujących na taką właśnie datę budowy.

Wbrew zarzutom skargi nie można też uznać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez zastąpienie organów nadzoru budowlanego w przeprowadzeniu postępowania dowodowego, zmierzającego do dokonania ustaleń w zakresie daty zakończenia budowy, które służyły merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił z urzędu dowód w postaci dokumentów z akt sprawy Sądu Rejonowego w Sokółce o sygn. akt I Ns 130/92 w postaci opisu i mapy przedmiotowej nieruchomości sporządzonej przez uprawnionego geodetę na podstawie wypisu z rejestru gruntów i mapy według stanu na rok 1992.

Przypomnieć należy, że podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Poza tym, sąd ten bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz może wziąć pod uwagę dowody uzupełniające z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest zatem dopuszczalne, aczkolwiek jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji, Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że Sąd I instancji przeprowadził dowód z dokumentu w uprawnionym zakresie. Celem postępowania uzupełniającego było bowiem wyłącznie potwierdzenie prawidłowości ustalenia dokonanego przez organy administracyjne o nieistnieniu budynku stodoły w 1991r.

Nie sposób również podzielić zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od kontroli lub dokonanie błędnej i niewystarczającej kontroli ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy, naruszającego art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., w zakresie błędnego ustalenia prawdy obiektywnej, jak również dotyczących naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi w jej granicach, nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą i niedostateczne uzasadnienie wyroku, co uniemożliwia zrozumienie jego treści oraz przesłanek podjętego rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim, należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia wymogi ustawowe i poddaje się kontroli instancyjnej. Możliwe jest również wywiedzenie motywów, jakimi Sąd I instancji kierował się podejmując rozstrzygnięcie. Natomiast fakt, że Sąd I instancji dokonał odmiennej. niż oczekiwałby tego skarżący kasacyjnie, oceny materiału dowodowego nie świadczy o wadliwości uzasadnienia, czy też o niedokonaniu prawidłowej kontroli postanowienia organu nadzoru budowlanego. Nie można również w ramach takiego zarzutu skutecznie zwalczać przyjętej przez Sąd oceny stanu faktycznego, czy też prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego.

Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się niezasadne, należało uznać, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie stanu faktycznego, że budynek stodoły powstał po 1995 r. i w konsekwencji prawidłowo znalazły zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisy art. 48 i art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i ustalona została opłata legalizacyjna.

Odnośnie kwestii objęcia spornego budynku innym postępowaniem legalizacyjnym, to jak już wyjaśnił Sąd I instancji, przed organami nadzoru budowlanego toczyły się dwa postępowania legalizacyjne, dotyczące dwóch dobudowanych do siebie budynków. Drugie z postępowań dotyczyło budynku stanowiącego własność innego właściciela na działce graniczącej z działką skarżącego, a sam fakt, że przedmiotowy budynek jest dobudowany do budynku będącego w przeszłości przedmiotem legalizacji nie daje podstawy do przyjęcia, że w stosunku do obiektu skarżącego kasacyjnie zapadały dwukrotnie rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.