Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 286/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - p o s t a n a w i a - I. odmówić przywrócenia terminu, II. zwrócić skarżącemu J. J. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. J. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

WSA postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. II SA/Rz 286/14 - odrzucił skargę J. J., gdyż nie została ona nienależycie opłacona.

W dniu 18 kwietnia 2014 r. A. J., działając w imieniu J. J. nadał w urzędzie pocztowym do WSA wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od dnia 10 marca 2009 r. do chwili obecnej leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego [...]. Podniósł, że po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego dokonał kontroli, czy w tej sprawie przelew został złożony i nie dopatrzył się, że wpis złożył w nieodpowiedniej wysokości. Zwrócił uwagę, że powodem tego niedopatrzenia była jego choroba tj. brak koncentracji uwagi, silne zawroty głowy oraz brak snu (w tym okresie przyjmował silne leki psychotropowe). A. J. zwrócił uwagę, że jego choroba oraz przyjmowanie lekarstw uniemożliwiły mu skutecznie rozczytanie wezwania do uiszczenie wpisu i uiszczenie wpisu w prawidłowej wysokości. Czynności tej nie mógł dokonać nikt z domowników, gdyż zamieszkuje sam. Nadto skarżący J. J. przebywa za granicą dlatego on również nie mógł dokonać tej czynności. Do wniosku dołączono zaświadczenie z dnia 18 lutego 2014 r. podpisane przez lekarza specjalistę chorób psychicznych potwierdzające, że A. J. leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego [...] od 10 marca 2009 r. do chwili obecnej. Wraz z wnioskiem przedłożono dowód uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.).

Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony

w uchybieniu tego terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności i uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu danego terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku

w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. II GZ 47/2009).

Nie budzi wątpliwości, że zarządzeniem z dnia 13 marca 2014 r. skarżący J. J. został wezwany przez WSA do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 złotych. Wezwanie to zwierało wyraźne pouczenie, że wymienioną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia pod rygorem odrzucenie skargi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego A. J. w dniu 26 marca 2014 r., zatem ostatnim dniem do wniesienia opłaty był dzień 2 kwietnia 2014 r. Mimo wezwania Sądu o uiszczenie wpisu sądowego w prawidłowej wysokości oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tej czynności, pełnomocnik skarżącego uiścił wpis sądowy w nieprawidłowej kwocie tj. w wysokości 100 zł, zamiast w kwocie 200 zł. Kolejno w dniu 14 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego dowiedział się o odrzuceniu skargi na skutek doręczenia postanowienia Sądu, zaś wniosek o przywrócenie terminu nadał w urzędzie pocztowym w dniu 18 kwietnia 2014 r. Stwierdzić zatem należy, że zachował on termin 7 dniowy do złożenia wniosku przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. To jednak zauważyć wypada, że na podstawie informacji przedstawionych we wniosku nie można stwierdzić kiedy konkretnie ustała przyczyna uchybienia terminu, gdyż z wyjaśnień pełnomocnika wynika, że jego choroba i leczenie z tym związane trwają od 10 marca 2009 r. do chwili obecnej.

Należy, zwrócić uwagę, że A. J. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W ocenie Sądu wyjaśnienia o błędnym zrozumieniu wezwania Sądu do wniesienia wpisu sądowego w pełnej wysokości 200 zł, nie mogą świadczyć o braku jego winy (jako koniecznej przesłanki przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi). Co istotne taka argumentacja nie może stanowić o przywróceniu terminu do uiszczenie wpisu. Nie może bowiem stanowić usprawiedliwienia fakt, że A. J. nie uiścił wpisu sądowego w pełnej wysokości, gdyż nie dopatrzył się, że wpis złożył w nieodpowiedniej wysokości.

W literaturze prawniczej dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona /bądź jej pełnomocnik/ dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się m.in nagłą chorobę (por. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. I SA/Wr 676/99). Przedłożone przez A. J. zaświadczenie lekarskie, nie stwierdza choroby obłożnej, czy wymagającej hospitalizacji, która uniemożliwiałaby dopełnienia czynności, nie jest również chorobą nagłą. Ww. leczy się przecież w podorani zdrowia psychicznego w dłuższym przedziale czasu, co nie wyklucza możliwości A. J. do uiszczenia wpisu sadowego w prawidłowej wysokości.

Błędne zrozumienie przez pełnomocnika skarżącego wezwania Sądu o uiszczeniu wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie, nie stanowi nadzwyczajnej przeszkody, która uniemożliwiałaby zachowanie przez niego siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu w pełnej wysokości. Strona mogła m.in. zwrócić się osobiście czy też telefonicznie do Wydziału Informacji Sądowej WSA w Rzeszowie o wyjaśnienie jej prawidłowego sposobu uiszczenia wymaganej kwoty wpisu sądowego od skargi. Podkreślenie wymaga, że wątpliwości co do treści pisma pochodzącego od sądu nie stanowią przyczyny uzasadniającej wniosek o przywrócenie terminu, skoro wątpliwości te strona mogła usunąć, kontaktując się z sekretariatem sądu (por. postanowienie NSA z 27 lipca 2004 r., sygn. FZ 176/04, niepubl.). To, że A. J. zamieszkuje samotnie, nie zmienia faktu, że mógł on zwrócić się do osób z najbliższego otoczenia np. sąsiadów, znajomych itp. o przeczytanie mu, rozczytanie wezwania sądu o wpis i przez to dokonanie opłaty w prawidłowej wysokości.

Z przedstawionych względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł (uiszczonego w dniu 18 kwietnia 2014 r.), Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.