Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2884/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 2, art. 58 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2016 r. sprawy ze skargi U.W. na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia ... października 2016 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] jest informacja Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W dniu 31 marca 2016 r. do Instytucji Wdrażającej, tj. Ośrodka Przetwarzania Informacji - Państwowego Instytutu Badawczego (dalej: "IW" lub "Instytucja Wdrażająca") wpłynął wniosek o dofinansowanie projektu pt. [...].

W wyniku dokonanej oceny merytorycznej, Instytucja Wdrażająca w dniu [...] lipca 2016 r. poinformowała wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny merytorycznej projektu i niezakwalifikowaniu projektu do dofinansowania.

Zgodnie z dokonaną przez IW oceną, projekt nie spełnił następujących kryteriów dostępu:

Kryterium nr 4 Zasadność planowanych wydatków w stosunku do przedmiotu i zakresu projektu.

Kryterium nr 9 Wnioskodawca przedstawił realny plan pokrywania kosztów utrzymania infrastruktury z przychodów innych niż dotacja celowa lub dotacja podmiotowa z budżetu państwa.

Kryterium nr 11 W projekcie zaplanowano finansowanie kosztów utrzymania i użytkowania przedmiotu inwestycji z udziałem środków własnych I środków pochodzących od przedsiębiorstw.

Dodatkowo, projekt nie uzyskał wymaganej minimalnej liczby punktów koniecznej dla uzyskania dofinansowana (projekt uzyskał 11,55 pkt podczas gdy minimalna liczba punktów niezbędna do otrzymania dofinansowania to 12).

Skarżący [...] złożył protest.

Narodowe Centrum Badań i Rozwoju pismem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] poinformował, że protest nie został uwzględniony.

Odnosząc się do zarzutu o charakterze proceduralnym dotyczącym dokonania oceny na podstawie niepełnej dokumentacji wniosku organ stwierdził, że Panel Ekspertów jak i eksperci zewnętrzni otrzymali pełną dokumentacje oraz prawidłowo sformatowane załączniki w formie elektronicznej.

Następnie wyjaśnił dlaczego nie zostało spełnione Kryterium dostępu nr 4 Zgodność planowanych wydatków w stosunku do przedmiotu i zakresu projektu.

Stwierdził, że zaplanowane koszty wynagrodzeń przez Wnioskodawcę daleko odbiegają od realiów rynkowych i nie można zaakceptować tak wysokiego ich poziomu.

Uznał za słuszny zarzut Ekspertów dotyczący braku uzasadnienia ulokowania wszystkich kosztów dot. WNP w kosztach osobowych i odrzucił zarzut wnioskodawcy w tej sprawie.

Za niesłuszny uznał zarzut ekspertów o konieczności badań gruntów i wykonania ekspertyzy technicznego stanu budynku i podania informacji o ich wykonaniu w PFU.

Natomiast zarzut Ekspertów co do braku analizy finansowej porównawczej dotyczącej planowanej przebudowy i rozbudowy istniejącego obiektu w odniesieniu do wybudowania nowego budynku uznał za słuszny.

W dalszej części wyjaśnił powody niespełnienia Kryterium dostępu nr 9 Wnioskodawca przedstawił realny plan pokrywania kosztów utrzymania infrastruktury z przychodów innych niż dotacja celowa lub dotacja podmiotowa z budżetu państwa.

Zgodził się treścią zarzutu Panelu Ekspertów, iż w analizie popytu brak jest konkretów, a z opisu nie wiadomo, co konkretnie może zainteresować przedsiębiorstwa małe, duże czy średnie, żeby chciały zapłacić za oferowaną usługę

Także za słuszny uznał zarzut Panelu Ekspertów, iż w materiale brakuje wskazania odmienności potrzeb rynkowych dużych podmiotów vs. małych i średnich oraz administracji.

Zdaniem organu Eksperci prawidłowo stwierdzili, że we wniosku brak jest analiz rynku krajowego, analiz mikroekonomicznych oraz ilościowych a przedstawiona przez wnioskodawcę analiza posługuje się danymi zagregowanym z rynków (zagranicznych). We wniosku brakuje także analizy mikroekonomicznej dotyczącej popytu, podaży i identyfikacji odbiorców. Nie uwzględniono również sytuacji rynkowej z perspektywy istniejącej konkurencji, w tym podmiotów z zagranicy i ich potencjału rynkowego, a także płynących stąd zagrożeń dla możliwości zrealizowania przychodów na zakładanym poziomie.

Podkreślił, iż zasadnie Eksperci stwierdzili, że udział przedsiębiorców w osiąganych przychodach opiera się na założeniu biorącym swoje podstawy w ogólnych danych Eurostatu, a nie konkretnym potencjale rynku (patrz np. Studium Wykonalności str. 424), co nie daje dużego prawdopodobieństwa zrealizowania tak skonstruowanych planów.

Wnioskodawca błędnie przyjął metodologie i sformułowane założenia analizy finansowej, które nie są zgodne ze sztuką planowania finansowego. Podniesiono niską wiarygodności trwałości finansowej projektu wynikającej z problematycznej wiarygodności przeprowadzonej analizy finansowej,

Kolejnym nie spełnionym kryterium jest Kryterium nr 11 W projekcie zaplanowano finansowanie kosztów utrzymania i użytkowania przedmiotu inwestycji z udziałem środków własnych i środków pochodzących od przedsiębiorstw.

Eksperci mieli wątpliwości co do realności pokrywania kosztów utrzymania przedmiotu inwestycji począwszy od roku n+8 wyłącznie z przychodów rynkowych.

Organ podniósł, że wnioskodawca zaniechał przeprowadzenia nawet wstępnej, przedprojektowej analizy, która mogłaby być zintensyfikowania w ramach działań w projekcie, co w sumie zwiększyłoby wiarygodność oszacowań przychodów.

Wnioskodawca nie podał informacji ilościowych dotyczących kontaktów i dotychczasowej współpracy z odbiorcami swych usług lub komercyjnych i instytucjonalnych Partnerów wspólnych projektów. Za mało danych zostało podanych we wniosku świadczących o dobrym rozeznaniu krajowego rynku potencjalnych odbiorców planowanych usług, by Oceniający mogli zostać przekonani o wysokim poziomie wiarygodności przyjętych do analizy oszacowań.

Następnie organ wyjaśnił powody dlaczego wnioskodawcy przyznano punkty za poszczególne kryteria. Punktację podwyższono, tak że ostatecznie projekt przekroczył wspomniany wyżej próg minimum 12 punktów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracji złożył [...] wnosząc o uwzględnienie skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej;

Zarzucił:

I. Naruszenie przez instytucję pośredniczącą - Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (dalej także "NCBiR") przepisu art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej mające istotny wpływ na wynik oceny Projektu poprzez:

1. przeprowadzenie oceny Protestu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny poprzez oparcie negatywnej oceny końcowej Protestu wyłącznie na opinii jednego z Ekspertów NCBiR (Eksperta nr 1), podczas, gdy z kart oceny Ekspertów NCBiR wynika bezsprzecznie, iż dwóch spośród trzech Ekspertów (Ekspert nr 2 i Ekspert nr 3) oceniło Projekt pozytywnie uznając zasadność protestu w ramach wszelkich kwestionowanych w Proteście przez CM [...] kryteriów merytorycznych;

2. przeprowadzenie oceny Protestu w sposób nieprzejrzysty, biorąc pod uwagę, że:

- z dokumentacji procesu oceny Protestu, ani jakichkolwiek innych dokumentów dotyczących Konkursu nie wynikają jakiekolwiek reguły dokonywania oceny protestu przez NCBiR, w szczególności określenia liczby ekspertów, charakteru ich działania (oceniający tudzież doradczy), składu organu podejmującego ostateczne rozstrzygnięcie, tożsamości takiego organu (występowania w procesie oceny komisji tudzież panelu oceniającego), zasad uwzględniania ocen ekspertów w zakresie , podejmowania ostatecznego rozstrzygnięcia - uniemożliwiając Skarżącemu weryfikację metodologii i prawidłowości procesu dokonania ostatecznej oceny Protestu;

- błędne sporządzenie Karty Procedury Odwoławczej NCBIR poprzez wskazanie, iż w ramach oceny Protestu udział brało czterech Ekspertów, podczas gdy ostatnia Karta Oceny Merytorycznej nie stanowi oceny odrębnego Eksperta, lecz ocenę podsumowującą stanowiąca powtórzenie tez Eksperta nr 1, który ocenił Protest negatywnie;

- utajnienie przez NCBiR danych osobowych i kompetencji Ekspertów NCBiR pozwalających na dokonanie oceny spełnienia przez nich przesłanek przewidzianych w Ustawie wdrożeniowej odnośnie kwalifikacji niezbędnych do rzetelnej oceny Projektu.

II. Naruszenie przez NCBiR oraz instytucję wdrażającą - Ośrodek Przetwarzania Informacji - Państwowy Instytut Badawczy (dalej także: "OPI-PIB") przepisów Ustawy wdrożeniowej, mające istotny wpływ na wynik oceny Projektu, w zakresie:

1. art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej - poprzez niesprawowanie należytego nadzoru przez NCBiR nad OPI-PIB;

2. art. 37 ust. 1 oraz art. 44 ust. 6 Ustawy wdrożeniowej - poprzez niesprawowanie należytego nadzoru przez OPI-PIB nad Komisją Oceny Projektów;

3. art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej oraz § 5 ust. 2, § 7 ust. 2 i § 8 ust. 4 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów - poprzez dokonanie oceny merytorycznej Projektu przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów oraz NCBiR w sposób obarczony błędami i nieprawidłowościami wynikającymi z naruszenia przez Ekspertów i Recenzentów występujących z ramienia OPI - PIB i NCBiR zasady rzetelności, w tym na skutek braku dostatecznego zapoznania się z treścią wniosku o dofinansowanie Projektu i wytycznymi konkursowymi w stopniu wymaganym dla wydania rzetelnej oceny.

III. Naruszenie przez OPI-PIB przepisów procedury odwoławczej określonej w Rozdziale 15 Ustawy wdrożeniowej, w tym w szczególności art. 56 ust. 2 tejże ustawy, mające istotny wpływ na wynik oceny Projektu - poprzez podniesienie przez Komisję Oceny Projektów w wyniku weryfikacji pierwotnej oceny merytorycznej podjętej na skutek Protestu Skarżącego nowych zarzutów i argumentów do ocenianych kryteriów, które nie były wcześniej podnoszone ani na etapie pierwszej oceny merytorycznej, ani w Proteście Skarżącego.

IV. Naruszenie przez OPI-PIB przepisu art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej, mające istotny wpływ na wynik oceny - poprzez dokonanie oceny z naruszeniem zasady bezstronności w procesie oceny projektów w ramach Konkursu poprzez:

- dopuszczenie do licznych nieprawidłowości podczas organizacji spotkań członków Panelu Ekspertów ds. oceny merytorycznej z przedstawicielami wnioskodawców, jako istotnego etapu procedury wyboru projektów do dofinansowania;

- utrudnianie dostępu do informacji publicznej związanej z przebiegiem procesu wyboru projektów do dofinansowania, mającej istotne znaczenie dla Skarżącego w trakcie przygotowywania Protestu od negatywnego wyniku oceny merytorycznej złożonego do OPI - PIB w dniu 20 lipca 2016r.

- naruszenie zasad równego traktowania wnioskodawców w procesie wyboru projektów do dofinansowania w ramach Konkursu, w wyniku czego do dofinansowania został rekomendowany projekt [...] (dalej także: "[...]"), którego uzasadnienie podlegające ocenie w określonych kryteriach opierało się na podstawach analogicznych wobec zastosowanych w uzasadnieniu Projektu Skarżącego, podczas gdy Projekt Skarżącego został oceniony pod względem spełniania tychże kryteriów negatywnie, zaś projekt [...] - pozytywnie.

V. Naruszenie przez NCBiR przepisu art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej mające istotny wpływ na wynik oceny - poprzez przeprowadzenie weryfikacji prawidłowości oceny Projektu w ramach rozpatrywania Protestu Skarżącego w sposób nierzetelny, stojący w sprzeczności z treścią wniosku o dofinansowanie Projektu i Protestu oraz dokonanie błędnej interpretacji wniosku, w efekcie czego NCBiR nie uwzględniło Protestu.

W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko co do oceny wniosku o dofinansowanie zajęte w zaskarżonym piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest niezasadna.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1146 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

W myśl art. 61 ustawy sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U.z 2014r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawą.

Uznać należy, co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, że prawo, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego.

Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez NCBiR, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji [...] października 2016 r., stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu.

Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania Instytucji Pośredniczącej (NCBiR) z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

- ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020;

- Regulaminem konkursu;

- Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020;

Treść skargi wskazuje, że intencją strony jest podważenie dokonanej oceny projektu poprzez podniesienie szeregu zarzutów formalnych dot. przeprowadzonej procedury i wykazanie w ten sposób, że przeprowadzona ocena narusza art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej.

Pierwsze zarzuty skargi dotyczą nieprzejrzystej zdaniem strony procedury odwoławczej w instytucji pośredniczącej. Zgodnie z art. 57 właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc od dnia jego otrzymania.

Z ustawy wdrożeniowej nie wynikają żadne wymagania dot. liczby ekspertów czy też związanie IP opinią ekspertów. Z art. 57 wynika, że IP przy rozpatrywaniu protestu może skorzystać z opinii ekspertów. Z dokumentu Procedura odwoławcza PO IR wynika , że w toku rozpoznawania merytorycznego protestu możliwe jest powołanie eksperta zewnętrznego – należy wybrać wówczas dwóch ekspertów z bazy Ekspertów NCBiR . Ostateczne stanowisko IP, po uwzględnieniu opinii eksperta, formułowane jest w Karcie procedury odwoławczej. Projekt wypełnionej karty opiekun merytoryczny ( pracownik Centrum niezaangażowany w ocenę ) przedstawia Dyrektorowi Działu Rozwoju i Innowacji, który ostatecznie rozstrzyga protest od oceny merytorycznej ( pkt 5.13 Procedury).

Należy podzielić stanowisko NCBR, iż procedura odwoławcza została przeprowadzona zgodnie z powyższymi zasadami. Zostali powołani dwaj eksperci zewnętrzni i dodatkowo ekspert ds. budowlanych w celu ustalenia czy niezbędna jest ekspertyza dot. badania gruntu na terenie planowanej inwestycji. Ponieważ eksperci zajęli skrajnie odmienne stanowiska IP zdecydowała się sięgnąć po kolejnego eksperta. Po zapoznaniu się z ocenami została sporządzona karta oceny merytorycznej protestu , a następnie ostateczna odpowiedź na protest. Nie jest też prawdą, że ocena protestu została sporządzona w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, gdyż dwaj spośród czterech ekspertów uznali zasadność protestu. Przypomnieć należy, że jeden z tych ekspertów oceniał tylko czy niezbędne jest przeprowadzenie badania geologicznego gruntu w okolicach budynku przy ul. [...]. Jego opinia nie wpłynęła ostatecznie na uznanie kryterium nr 4 za spełnione, gdyż negatywnie zostały ocenione inne elementy wniosku oceniane w ramach tego kryterium (zgodność zaplanowanych wydatków w stosunku do przedmiotu i zakresu projektu).

W ocenie Sądu przyjęty sposób postępowania jest w pełni zgodny z wyżej przytoczonymi regulacjami, zarówno ustawowymi, jak i tymi o charakterze wewnętrznym. Żadna z tych regulacji nie ogranicza roli IP do firmowania stanowiska ekspertów. Wręcz przeciwnie , rozpoznanie protestu jest uprawnieniem instytucji pośredniczącej ( lub zarządzającej ). Eksperci pełnią rolę pomocniczą, dostarczają IP wiadomości specjalnych, w oparciu o które protest jest oceniany.

Należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano konieczność dokonania oceny zarzutów protestu przez instytucję pośredniczącą/zarządzającą. Nie znajdowała uznania praktyka dołączania kart ocen merytorycznych zamiast uzasadnienia, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Niezrozumiały jest w ocenie Sądu zarzut dot. nieprzejrzystego wypełniania kart procedury odwoławczej. W złożonej do Sądu dokumentacji obrazującej przebieg procedury oceny wniosku o dofinansowanie znalazły się :

- karta procedury odwoławczej po autokontroli dokonanej przez IW

- 4 karty dla protestu kwestionującego wynik oceny merytorycznej przedstawiające stanowiska powołanych ekspertów ( jednego tylko w zakresie potrzeby badania gruntu, o czym była mowa wyżej )

Z powyższym zarzutem w bezpośredniej łączności pozostaje zarzut wyjścia IP w rozpoznaniu protestu poza jego granice, co zdaniem strony narusza art. 56 ust. 2 ustawy wdrożeniowej ( chociaż właściwym odniesieniem jest jednak art.57 )

Nie sposób jest uznać także tego zarzutu za trafny. Należy zauważyć, że IP w rozstrzygnięciu protestu nie kwestionowała kryteriów pozytywnie ocenionych, oceniała jedynie kryteria ocenione negatywnie i zakwestionowane przez wnioskodawcę. Celem protestu jest przecież ponowne sprawdzenie wniosku o dofinansowanie w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. Nie stanowi o wyjściu poza zakres protestu, posiłkowanie się dodatkową stosunku do pierwotnej argumentacją, bo przecież przedmiot protestu sprowadza się do kontestacji punktacji projektu w ramach określonych kryteriów i w tych granicach powinno pozostawać jego rozstrzygnięcie, odpowiadając na konkretne zarzuty przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu może być różne. Trudno wymagać, aby kolejna, wydana w wyniku rozpatrywania protestu ocena projektu – w dalszym ciągu nieuprawniająca do dofinansowania – powielała argumentację oceny pierwotnej w części, co do której NCBR, korzystając z opinii eksperta zewnętrznego, podtrzymał ocenę lub niewiele ją zmienił ( tak por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3.10.2012 r. sygn. akt II GSK 1535/12).

Również bezzasadne są zarzuty dot. nieujawnienia nazwisk ekspertów i utrudnianiu dostępu do dokumentacji konkursowej zawartej w innych wnioskach o dofinansowanie.

Jak słusznie wskazuje NCBR dane osobowe ekspertów powinny być utajnione, stąd brak jest podstaw prawnych do ujawnienia ich nazwisk, tak jak to żąda skarżący w piśmie z dnia 12 października 2016 r. Do tego rodzaju spraw stosuje się art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. 2010 r. Nr 96, poz. 615), zgodnie z którym dane o osobach recenzentów i ekspertów oceniających wnioski o przyznanie środków finansowych na naukę nie są udostępniane wnioskodawcom. Należy przy tym pamiętać, że przed przystąpieniem do oceny, eksperci podpisują stosowne oświadczenia o bezstronności i są świadomi odpowiedzialności karnej w razie ich naruszenia. Zgodnie z ustalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych w tej kwestii (np. wyroki WSA w Warszawie w sprawach: V SA/Wa 1306/10, V SA/Wa 2937/12), nieudostępnienie wnioskodawcy danych eksperta jest zgodne z prawem.

Jak wyżej wskazano, Sąd nie dokonuje kontroli legalności pracy ekspertów i ich ocen, lecz kontroluje czynności procesowe podejmowane przez właściwą instytucję. Sądowej kontroli podlega więc zachowanie przez organ obowiązujących procedur w przeprowadzeniu konkursu i zakwalifikowaniu wniosku do dofinansowania. To obowiązkiem organu jest poinformowanie strony o wynikach oceny jej wniosku, dokonanej przez ekspertów.

Co do drugiej z w/w kwestii , również objętej wnioskiem strony z [...].10.2016 r. należy zauważyć , że przedmiotem oceny Sądu jest zgodność z prawem odmowy przyznania dofinansowania na projekt złożony przez stronę skarżącą. Ocena postępowania instytucji pośredniczącej czy też wdrażającej w sprawie innego projektu nie może w żaden sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, a przede wszystkim wykracza poza granice sprawy w rozumieniu art.. 134 p.p.s.a. Na marginesie należy tylko zauważyć, że dokumentacja konkursowa innego podmiotu może zawierać informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa i nie mogą być ujawniane osobom postronnym. Poza rozważaniami Sądu muszą też pozostać wszelkie twierdzenia strony skarżącej, że inne wnioski o dofinansowanie zostały ocenione odmiennie od wniosku strony.

Za odczucie wyłącznie subiektywne należy też uznać wszelkie zarzuty związane z przebiegiem pierwszego panelu ekspertów dot. nierównego traktowania co do ilości osób reprezentujących poszczególnych wnioskodawców oraz ilości czasu na zaprezentowanie swoich projektów. NCBR w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że IW na wniosek kilku ubiegających się o dofinansowanie podmiotów dopuściło do rozszerzenia do 4 osób składu reprezentacji, ICM [...] z taką prośbą po prostu się nie zwrócił. Wyjaśniono także, że do wszystkich beneficjentów zostały przesłane pytania przed panelem, każdy podmiot miał taką samą ilość czasu na prezentację, większość podmiotów tego czasu w pełni nie wykorzystała. Strona zgodnie z wyjaśnieniami NCBR wykorzystała dany czas i przedstawiła wszystkie oczekiwane odpowiedzi. Wyjaśniono też, że oba panele ekspertów były nagrywane, więc eksperci mogli wrócić do wyjaśnień podmiotów biorących udział w konkursie w czasie formułowania oceny końcowej. Drugi panel zapoznał się z nagraniem z przebiegu prezentacji na pierwszym panelu. W ocenie Sądu wyjaśnienia te wskazują, że oba panele przebiegały w sposób całkowicie prawidłowy.

Również , w ocenie Sądu , za w pełni wiarygodne należy uznać wyjaśnienia NCBR dot. zgłoszonej przez jednego z ekspertów uwagi na temat nieprzesłania pełnej dokumentacji konkursowej. Organ wyjaśnił, iż co do dokumentacji o orientacji poziomej wystąpiły problemy z poprawnym wydrukowaniem, jednak eksperci otrzymali całość dokumentacji w wersji elektronicznej i mieli pełną możliwość zapoznania się z nią. Zresztą taki zarzut przez ekspertów nie był formułowany.

Co do zarzutu zmiany w trakcie konkursu jego warunków to między stronami bezsporne jest, że taki fakt miał miejsce - były dokonywane zmiany w załączniku nr 8 do Regulaminu pn. Przewodnik kwalifikowalności kosztów dla Działania 4.2 . Jak wynika z materiałów złożonych wraz ze skargą zmiany te spowodowały wycofanie się jednego z partnerów biznesowych . Jednak, niezależnie od oceny takiego działania IW , stopnia powstałych trudności w przygotowaniu projektu, to należy stwierdzić, że zmiany te nie wpłynęły na końcową ocenę. Miały bowiem znaczenie na etapie oceny formalnej, a tę projekt przeszedł pomyślnie. Ponadto zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy wdrożeniowej do czasu rozstrzygnięcia konkursu właściwa instytucja nie może zmieniać regulaminu konkursu w sposób skutkujący nierównym traktowaniem wnioskodawców. Strona skarżąca nie kwalifikuje opisanych wyżej zdarzeń przez pryzmat w/w normy prawnej, a zarzuca niesprawowanie należytego nadzoru nad OPI-PIB przez instytucję pośredniczącą, co w ocenie Sądu nie może w bezpośredni sposób rzutować na sposób rozstrzygnięcia w przedmiocie tego konkretnego projektu. Zmiany w Regulaminie konkursu dotyczyły wszystkich biorących w nim udział.

Podsumowując kwestie związane z udzieleniem stronie informacji dot. przebiegu procesu oceny to należy przypomnieć, że oczekiwania strony wykraczają daleko poza treść art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej zgodnie z którym właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Wszelkie zarzuty dot. nieudostępnienia dalej idących informacji ( dyskusja ekspertów przed sformułowaniem ostatecznej oceny, dokumentacja innych projektów biorących udział w konkursie ) nie mieści się w modelu kontroli wyznaczonej przez wspomniany wyżej art. 61 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a Ponadto zgodnie z treścią art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, z którymi zawarto umowy o dofinansowanie projektu albo w stosunku do których wydano decyzje o dofinansowaniu projektu, a także dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 oraz z 2016 r. poz. 34).

Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia NCBR wynika, że chociaż została podwyższona punktacja w zakresie kryteriów merytorycznych i ostatecznie projekt przekroczył minimum punktowe uprawniające do zawarcia umowy o dofinansowanie, to jednak została podtrzymana negatywna ocena w zakresie trzech kryteriów merytorycznych dostępu. Kryterium dostępu oznacza to, że każde z 11 kryteriów dostępu musi być spełnione, negatywna ocena nawet jednego kryterium oznacza brak możliwości przyznania dofinansowania.

Odnosząc się do poprawności merytorycznej oceny projektu to należy wskazać, że w tym zakresie możliwości sądu administracyjnego są ograniczone do zbadania czy ocena została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa , w szczególności odpowiadającym zasadom wynikającym z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.. Przedstawione wyżej argumenty wskazują, że w ocenie WSA takich błędów zarówno instytucja wdrażająca , jak i pośrednicząca nie popełniły. Projekt był wielokrotnie przedmiotem analizy i oceny przez ekspertów – odbyły się dwa panele w instytucji wdrażającej, a następnie dla potrzeb rozpoznania protestu NCBR zlecił wykonanie 3 opinii całościowych i jednej wycinkowej. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Może jedynie zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Niedopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków ( o co wnioskowała strona skarżąca), a także z opinii biegłych. Nie ulega wątpliwości , iż do oceny czy projekt spełnia kryteria merytoryczne potrzebne są wiadomości specjalne, których posiadania Sąd sobie nie uzurpuje.

Należy jednak wskazać, że w ocenie Sądu przeprowadzona ocena nie jest obarczona ewidentnymi błędami logicznymi, zawiera spójne i logiczne wyjaśnienie stanowiska oceniających, argumenty na jego poparcie . Należy przypomnieć, że wniosek nie spełnił trzech merytorycznych kryteriów dostępu ( nr 4, 9 i 11 ), niespełnienie nawet jednego z nich wyklucza projekt z możliwości otrzymania dofinansowania, nawet jeśli w wyniku oceny zostało przekroczone minimum punktów uprawniające do otrzymania dofinansowania. Zarzuty zawarte w skardze nie podważają dokonanej oceny.

Głównym zastrzeżeniem oceniających przy kryterium nr 4 było przeszacowanie wydatków na płace ( przyjęcie zbyt wysokiego poziomu płac w stosunku do cen rynkowych ) i ulokowanie wszystkich kosztów WNP w kosztach osobowych. W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił żadnych argumentów podważających dokonaną ocenę. IP powołała się na konkretne dane z branży IT dot. poziomu płac . Wyższego założonego poziomu nie usprawiedliwia argument, iż obowiązujący na [...] system wynagrodzeń obejmuje tzw. "13" . Powołane przez oceniających dane obejmują przecież średnie wynagrodzenia całkowite i bez znaczenia jak to wynagrodzenie jest rozliczone w poszczególnych firmach, czy na 12 i 13 części. Również zarzut dot. ulokowania wszystkich kosztów WNP w kosztach osobowych nie został przez skarżącego podważony. To samo dotyczy braku w Studium Wykonalności analizy wariantów. W ocenie Sądu stanowisko NCBR zaprezentowane w zaskarżonym piśmie jest trafne.

W ocenie Sądu również analiza zarzutów skarżącej co do oceny spełnienia kryteriów nr 9 i 11 została przeprowadzona rzetelnie. NCBR w zaskarżonym rozstrzygnięciu odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście. Strona skarżąca czyniąc zarzuty dot. poszczególnych fragmentów oceny nie przytacza jednak przekonujących argumentów, iż dane zawarte we wniosku pozwalają na uznanie spełnienia tych kryteriów. A podstawowy argument oceniających to zbytnia ogólnikowość dokonanej przez [...] analizy, która nie pozwala na realną ocenę.

Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz.U.2016.217 ).