Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1013/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
659
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P.W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę


UZASADNIENIE

P.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (datowaną na 24 września 2015 r.) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania mu pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Domagał się stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do wydania decyzji, przyznania mu kwoty pieniężnej w wysokości 5-krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, zasądzenia kosztów postępowania. Nadto wniósł o wydanie orzeczenia, że posiada on uprawnienia do posiadania broni palnej do celów sportowych.

Skarżący P.W. zarzucił organowi naruszenie art. 35 § 1-3 i § 5 oraz art. 36 § 1 Kpa, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 Kpa.

W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 3 kwietnia 2015 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych i wskazał, że do dnia wniesienia skargi (24 września 2015 r.) organ nie rozpatrzył jego wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący podał jakie czynności i w jakiej dacie podejmował organ w trakcie rozpoznawania jego sprawy, tj. w dniu 24 kwietnia 2015 r., 8 czerwca 2015 r., 24 czerwca 2015 r. Wyjaśnił, że organ doręczył mu postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy, tj. postanowienie z dnia [...] maja 2015 r., postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r., postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r., postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r.

Podkreślił, że 17 sierpnia 2015 r. wniósł w trybie art. 37 § 1 Kpa zażalenie na przewlekłe prowadzenie sprawy i zażalenie to nie zostało przez organ uwzględnione. Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. organ wydał i doręczył mu postanowienie o kolejnym przedłużeniu postępowania do dnia 26 października 2015 r., które uzasadnione zostało koniecznością uzyskania orzeczenia lekarskiego (o zdolności skarżącego do posiadania broni).

Powyższe spowodowało, że skarżący pismem z dnia 24 września 2015 r. wywiódł skargę do tutejszego Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwinięte zostały zarzuty dotyczące działania organu bez podstawy prawnej oraz dotyczące wykroczenia przez organ poza zakres upoważnienia ustawowego w przedmiocie określonym w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji.

Skarżący prezentował stanowisko, że organy Policji nie mają uprawnień do odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o uzyskanie pozwolenia na broń. Przytaczał przebieg wizyty [...] J.L. w jego miejscu zamieszkania, który wydelegowany został przez organ, celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji (organ właściwy k-27) wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji obowiązany był sprawdzić, czy po stronie skarżącego istnieje ważna przyczyna posiadania broni. Podkreślił, że skarżący nie stawił się na badania lekarskie psychologiczne potwierdzające możliwość dysponowania przez niego bronią. Twierdził, iż w postępowaniu dotyczącym P.W. nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania, bowiem niezgłoszenie się osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń (skarżącego) na badania lekarskie, pomimo prawidłowego doręczenia wezwania na badania, stanowi przesłankę do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń. Wyjaśniał, że nie doszło do bezczynności organu, bowiem brak orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym uniemożliwiał organowi wydanie decyzji kończącej w przedmiocie wydania skarżącemu pozwolenia na broń.

Organ wskazał też, że pismem z dnia 3 grudnia 2015 r. P.W. zwrócił się o zawieszenie postępowania i postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 98 § 1 Kpa, postępowanie w przedmiocie wydania P.W. pozwolenia na broń do celów sportowych zostało zawieszone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została wniesiona 24 września 2015 r., a następnie po jej wniesieniu skarżący wystąpił do organu z wnioskiem z dnia 3 grudnia 2015 r. o zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania mu pozwolenia na broń co celów sportowych. Postępowanie to zostało zawieszone postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. (k. 20 akt adm. tom II).

W ocenie Sądu, skoro na wniosek skarżącego ("gospodarza postępowania") zawieszone zostało postępowanie główne (w przedmiocie wydania pozwolenia na broń), to integralnie z nim związane postępowanie w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

Z ostrożności procesowej Sąd uznał, że ewentualnie przedmiotem kontroli sądowej, co do bezczynności, przewlekłości, można objąć okres od daty wniesienia wniosku przez skarżącego o wydanie pozwolenia na broń (3 kwietnia 2015 r.) do daty wniesienia do Sądu przedmiotowej skargi (24 września 2015 r.).

Przechodząc do oceny przewlekłości postępowania w ustalonym powyżej okresie, wskazać należy, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy będzie oznaczało nie tylko niezałatwienie sprawy w ustawowych terminach przewidzianych w art. 35 Kpa, ale jednocześnie sytuację, w której organ wprawdzie prowadząc postępowanie podejmuje w jego toku czynności procesowe, które jednak mogą być ocenione jako zbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy pozoruje załatwianie sprawy i działania procesowe, jakie podejmuje w ramach takiego załatwiania, są działaniami, które nie przybliżają organu do ostatecznego jej zakończenia. Podejmowanie przez organ takich czynności procesowych sprawia, że organ nie pozostaje w sprawie bezczynny, ale jednocześnie wpływa to na przewlekłe prowadzenie postępowania.

W ocenie Sądu, organowi nie można skutecznie postawić zarzutu prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Na czasookres trwania postępowania złożyły się niezbędne i konieczne czynności wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji (wywiad środowiskowy, badania lekarsko-psychologiczne).

Zdaniem Sądu, organ podejmował wymagane prawem działania, których celem było doprowadzenie do ustalenia, czy zaistniały obligatoryjne przesłanki uprawniające do wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Nie można tracić z pola uwagi tego, że wpływ na przebieg postępowania prowadzonego przez organ miało wniesienie przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kpa, niestawienie się skarżącego na badania lekarsko-psychologiczne, konieczność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.

Powyższych koniecznych czynności nie można w żaden sposób uznać za pozorne, zbędne, czyli przyczyniające się do przedłużenia postępowania.

Należy mieć na uwadze, że prowadząc przedmiotowe postępowanie organ związany był ogólnymi zasadami postępowania w tym zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 Kpa, która nakłada na organ obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Czynności podejmowane przez organ niewątpliwie wpłynęły na długość prowadzonego postępowania, jednak były one niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Stwierdzenie, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez Sąd, można zakwalifikować postępowanie organu, jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 238).

Prowadzone przez organ postępowanie i podejmowane czynności nie wypełniają, tak rozumianego, pojęcia przewlekłego prowadzenia postępowania.

Konkludując, w okolicznościach niniejszej sprawy, mając na uwadze jej charakter – reglamentowane prawo do posiadania broni, tryb i specyfikę przyznawania tego prawa określony ustawą o broni i amunicji, nie można uznać, aby postępowanie to nosiło znamiona przewlekłości.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.