Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 208/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 18 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, art. 18 ust. 5, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 4 i 4a, art. 52 par. 3, art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 199
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2016r. znak: A- [...] w przedmiocie odebrania broni p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ Izabela Paluszyńska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 stycznia 2016r znak: [...] Komendant Policji w nawiązaniu do pisma J. G. (dalej jako Skarżący) dotyczącego zwrotu broni i amunicji znajdującej się w depozycie Wydziału [...] poinformował Skarżącego, że dnia 5 grudnia 2015r. jeden egzemplarz broni palnej ([...] wz. [...], kal. [...] mm, nr [...], rok [...] wraz z amunicją w ilości [...] sztuk) stanowiący własność Skarżącego przeszedł na rzecz Skarbu Państwa. Komendant podał, że pismem z dnia 12 listopada 2012r. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 października 2006r,. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz.U. nr 208, poz. 1537 ze zm.) Skarżący został wezwany do zadysponowany w/w bronią i amunicją przechowywaną w depozycie Policji. Mimo skutecznego doręczenia wezwania w dniu 5 grudnia 2012r. Skarżący nie podjął w terminie 3 lat żadnej decyzji w tej sprawie. Komendant podał, że Skarżący dziewięciokrotnie był informowany o terminie rozpoczęcia a następnie wysokości opłaty za deponowanie bronią, jak również o tym, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 w/w ustawy likwidacja niepojętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego mimo upływu 3 (trzech) lat od dnia doręczenia wezwania do odbioru (zbycia lub zadysponowania) uprawnionemu. Z uwagi na bezskuteczny upływ 3 lat od dnia skutecznego doręczenia wezwania do odbioru (zbycia lub zadysponowania) broni, tj. w niniejszej sprawie z dniem 5 grudnia 2015r. zdeponowane przedmioty przechodzą na rzecz Skarbu Państwa, dotychczasowy ich właściciel traci uprawnienia do rozporządzania tymi przedmiotami a organ deponujący występuje do właściwego Sądu o stwierdzenie likwidacji niepojętego depozytu. Komendant przypomniał w jakich okolicznościach broń została Skarżącemu odebrana i na jakiej podstawie prawnej. Podał, że pismem z 4 lipca 2008r. [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w P. poinformował Skarżącego o tym, iż broń i amunicja zostały zabezpieczone w trybie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jak również, że zostaną przekazane do depozytu Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji.

W piśmie z 14 stycznia 2016r. zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Pismo to Skarżący odebrał 8 lutego 2016r.

W dniu 7 marca 2016r. złożył skargę do tut. Sądu, domagając się uchylenia, jak podał decyzji Komendanta Wielkopolskiego Policji w P. z 14 stycznia 2016r. jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu wskazał, że Komendantowi zarzuca:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zatrzymanie przedmiotowej broni nastąpiło na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy faktycznie broń ta została zatrzymana na podstawie art. 228 § 1 kodeksu postępowania karnego w sprawie, którą rozstrzygnięto prawomocnie wyrokiem Sądu Rejonowego w postępowaniu karnym [...],

2. obrazę prawa materialnego polegającą na przyjęciu, że w tym postępowaniu należy stosować przepisy ustawy o broni i amunicji i ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podczas gdy faktycznie broń ta została zatrzymana w postępowaniu karnym, które znalazło swój finał w postaci prawomocnego wyroku sądowego, dlatego należy stosować tu przepisu kodeksu postępowania karnego.

W uzasadnieniu Skarżący podał, że broń winna mu być na podstawie art. 230 § 1 kpa zwrócona, albowiem jej zatrzymanie podczas przeszukania w dniu [...] 2008r. nie zostało zatwierdzone przez prokuratora a sprawa karna zakończyła się prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] 2010r., sygn. [...].

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi, rozpoznanie sprawy również pod nieobecność przedstawiciela organu, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał, że wbrew twierdzeniom skargi 14 stycznia 2016r. nie została wydana decyzja a skierowano do Skarżącego pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przez oddanie mu zatrzymanej broni. Komendant uznał, że skarga dotyczy więc czynności materialno – technicznej w postaci poinformowania o przejściu broni i amunicji na rzecz Skarbu Państwa, które nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z 18 października 2006r. o likwidacji niepojętych depozytów. Podał, że Skarżący został skutecznie wezwany 5 grudnia 2012r. do odbioru depozytu w terminie 3 lat od doręczenia wezwania i w tym okresie nie zbył broni i amunicji, jak również nie podjął czynności, by uzyskać ponowne uprawnienia do ich posiadania. Tym samym po upływie ustawowego trzyletniego okresu broń i amunicja stanowiąca własność Skarżącego przeszła z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa.

Odpowiadając na zarzuty skargi Komendant podał, że broń została zabezpieczona podczas interwencji w mieszkaniu Skarżącego w dniu [...] 2008r. z uwagi na fakt, że [...]. Zabezpieczenie broni i amunicji nastąpiło na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Broń i amunicja została przekazana do Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej w P., o czym Skarżący był informowany. Komendant wyjaśnił podstawy prawne i okoliczności związane z zabezpieczeniem prewencyjnym broni w oparciu o treści art. 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 1 – 2 i 4 i ust. 5 ustawy o broni i amunicji. Podał, że jest to czynność administracyjno – porządkowa (art. 14 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Ocena czy istnieje okoliczność faktyczna i stan zagrożenia jest subiektywną oceną policjanta, przeprowadzoną na podstawie obiektywnych okoliczności. Ocena ta nie może być jednak dowolna. Zanim organ ustali, że obawa którą powziął jest rzeczywiście uzasadniona, może dla ochrony bezpieczeństwa publicznego skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, odebrać broń i amunicję i przekazać ją do depozytu. Komendant podał, że mimo iż Skarżący nie został faktycznie pisemnie poinformowany o przesłankach merytorycznych, stanowiących podstawę zabezpieczenia broni, to posiadał wiedzę w zakresie zabezpieczenia broni i amunicji w trybie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i przekazania ich do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji. Był o tym informowany pismem [...] Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w P. z 4 lipca 2008r. Nadto kilkakrotnie od 22 września 2008r. był informowany o przechowywaniu w depozycie jego broni i amunicji oraz o możliwości podjęcia decyzji w ich przedmiocie.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2016r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił Skarżącego od obowiązku uiszczania kosztów sądowych oraz ustanowił dla Skarżącego radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w P..

Z uwagi na wątpliwości co do zakresu wniesionej przez Skarżącego skargi zarządzeniem z 4 sierpnia 2016r. pełnomocnik Skarżącego został zobowiązany do sprecyzowania i wyjaśnienia żądania skargi i okoliczności sprawy przez podanie;

- czy Skarżący skarży pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z 14 stycznia 2016r. w części informującej o przejściu broni na rzecz Skarbu Państwa,

- czy Skarżący skarży czynność materialno – techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z 14 stycznia 2016r, polegającą na odmowie zwrotu broni (czy po otrzymaniu pisma z 14 stycznia 2016r. a przed wniesieniem skargi Skarżący wezwał Komendanta do usunięcia naruszenia prawa),

- czy Skarżący skarży czynność materialno – techniczną w/w komendanta z 20.11.2015r., czy z 8.12.2015r. polegająca na odmowie zwrotu broni (kiedy wezwał Komendanta do usunięcia naruszenia prawa),

- czy Skarżący wnosił skargę na czynność materialno – techniczną polegającą na odebraniu broni [...] 2008r. (jeżeli tak to kiedy – należy dołączyć dokumenty z tym związane),

- czy i kiedy Skarżący pokwitował odbiór broni,

- na jakim etapie jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia likwidacji niepojętego depozytu,

- po sprecyzowaniu zakresu zaskarżenia – żądania skargi

- w terminie 21 dni pod rygorem uznania, że skarga dotyczy pisma Komendanta z 14 stycznia 2016r. w części informującej o przepadku depozytu na rzecz Skarbu Państwa i wydania orzeczenia na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych.

W odpowiedzi na zobowiązanie pełnomocnik Skarżącego w piśmie z 5.10.2016r. podał, że Skarżący nie zgadza się z prowadzeniem postępowania odnośnie przedmiotowej broni w trybie administracyjnym. W jego bowiem ocenie odebranie i zatrzymanie broni nastąpiło w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego, które już zostało zakończone w Sądzie Rejonowym w P. pod sygnaturą [...]. Podał, że nie pokwitował odbioru broni, bo [...]. Protokół zatrzymania rzeczy w wyniku przeszukania z dnia [...] 2008r. znajduje się w aktach Sądu Rejonowego w P. ([...]). Zatwierdzenie przez Prokuratora nastąpiło po 2 miesiącach zamiast po 7 dniach. Ostatnią czynnością w sprawie likwidacji niepojętego depozytu było pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 stycznia 2016r. Pismo to stanowiło odpowiedź na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa poprzez oddanie skarżącemu broni. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tym piśmie skarżący wniósł skargę na czynność materialno – prawną – pismo KWP w P. i przejęcie broni, nie wzywał ponownie tego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U.2016.1066). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotowa kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili ich podjęcia.

Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej objęta została taką kontrolą. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej jako "ppsa"), który enumeratywnie wylicza konkretne formy działania administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 ppsa: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Kognicja sądów administracyjnych może być kreowana także przez przepisy szczególne, co znajduje potwierdzenie w treści art. 3 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach

W przedmiotowej sprawie Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika podał, że kwestionuje fakt prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie odebrania mu [...] 2008r. broni. Jak już wyżej podano zarzut nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania administracyjnego winien być sprecyzowany w skardze na określone w w/w art. 3 ust. 2 p.p.s.a działania, zaniechania bądź bezczynności organu.

Pismo Komendanta z 14 stycznia 2016r. informujące o przejściu z dniem 5 grudnia 2015r. jednego egzemplarza broni na rzecz Skarbu Państwa nie stanowi decyzji administracyjnej ani innego rozstrzygnięcia podlegającego kognicji sądu administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej możliwe jest tylko wtedy, gdy w porządku prawnym istnieje przepis prawa materialnego dopuszczający taką formę kształtowania praw i obowiązków. W przedmiotowej sprawie przepisu prawa materialnego dopuszczającego taką formę kształtowania praw i obowiązków nie ma. Likwidacja niepojętych depozytów następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 października 2006r. o likwidacji niepojętych depozytów (Dz.U.2006.1537) . Zgodnie z art. 693 18 § 2 kodeksu postępowania cywilnego sądem właściwym do rozpoznania tego typu spraw jest sąd powszechny – sąd miejsca . Zakres kognicji sądu powszechnego w postępowaniu o stwierdzenie likwidacji niepojętego depozytu jest ograniczony do ustalenia:

- czy osoba uprawniona została wezwana do odbioru depozytu,

- czy wezwanie to dokonane zostało w sposób prawidłowy oraz

- czy upłynął bezskutecznie 3 – letni termin do odbioru depozytu.

Ustaleń tych nie dokonuje więc organ administracji w decyzji ani sąd administracyjny i w tego typu sprawach nie jest właściwy do rozpoznania sprawy. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 3 marca 2016r. Komendant wystąpił do Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny z wnioskiem o stwierdzenie likwidacji niepojętego depozytu z uwagi na upływ ustawowego terminu 3 lat od wezwania do zbycia lub zadysponowania w inny sposób zgodny z prawem bronią i amunicją znajdującą się w depozycie organu Policja, w którym to okresie Skarżący nie wykazał żadnego zainteresowania egzemplarzem broni. Organ podał, że wezwanie do zbycia lub zadysponowania w inny sposób zgodny z prawem bronią nastąpiło pismami, które zostało skutecznie Skarżącemu doręczone 5 grudnia 2012r. i 1 marca 2013r. 3 lata upłynęły więc 5 grudnia 2015r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o likwidacji niepojętych depozytów Likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5. Okoliczności te jak już wyżej podano podlegają ocenie sądu powszechnego a nie sądu administracyjnego.

Z tych względów zarówno skarga na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z 14 stycznia 2016r. w części dotyczącej przejścia praw do depozytu broni na rzecz Skarbu Państwa jak i w części informującej o przebiegu postępowania nie byłaby dopuszczalna. Informacja o przebiegu postępowania nie jest czynnością materialno – techniczną, na którą przysługuje skarga. Akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, aby podlegały kognicji sądu administracyjnego powinny wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2005 r. do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (sygn. akt II GSK 96/05, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że akt lub czynność podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu i dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek określonego adresata. Pismo z dnia 14 stycznia 2016r. informujące o przebiegu postępowania taką czynnością nie jest. Poza poinformowanie o przebiegu postępowania nie dotyczy uprawnień i obowiązków Skarżącego.

W piśmie z 5 października 2016r. pełnomocnik Skarżącego wskazał, że pismo to stanowi odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga na pismo stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie przysługuje. Przysługuje na decyzję, postanowienie lub inne akty lub czynności, mające charakter publicznoprawny, skierowane do indywidualnego podmiotu i dotyczące jego uprawnień lub obowiązków. Takiego aktu, mimo wskazania w wezwaniu Sądu z 4 sierpnia 2016r. pełnomocnik Skarżącego nie wskazał, z tych względów należało uznać, że skarga, zgodnie z jej brzmieniem i uzupełnieniem z 5.10.2016r. stanowi skargę na czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji z 14 stycznia 2016r. w przedmiocie odebrania broni.

Organ podał, że pismo z 14 stycznia 2016r. stanowi czynność materialno – techniczną w postaci poinformowania o przejściu broni i amunicji na rzecz Skarbu Państwa. Takiej kwalifikacji pisma z 14 stycznia 2016r. Sąd nie podziela, co wykazano powyżej. Organ podał również, że pismo z 14 stycznia 2016r. stanowi odpowiedź na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa poprzez oddanie Skarżącemu zatrzymanej jednostki broni. W tym piśmie pouczył Skarżącego, że przysługuje mu skarga, którą zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a winien wnieść w terminie 30 dni od doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, z czego Skarżący skorzystał. Powoływał się na to również pełnomocnik Skarżącego w piśmie z 5 października 2010r. Ani organ ani Skarżący nie wskazali jakiej czynności czy decyzji dotyczyło wezwanie o usunięcie naruszenia prawa.

Jak wynikało z akt administracyjnych przedmiotowa broń została zabezpieczona podczas interwencji w mieszkaniu Skarżącego w dniu [...] 2008r. z uwagi na fakt, że [...].

Pismem z dnia 4 lipca 2007r. [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w P. przekazał do Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej w P. pismo wraz z dokumentami i zabezpieczoną bronią palną marki [...] o numerze [...] oraz amunicją podczas interwencji u J. G. w sprawie zawiadomienia [...]. Podczas interwencji [...] dokonali oni przeszukania pomieszczeń i zabezpieczyli broń. Jak podał [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w P. zabezpieczona broń nie jest dowodem w toczącym się postępowaniu karnym przeciwko [...].

Zostało wszczęte postępowanie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji o cofnięciu pozwolenia na broń.

Pismem z dnia 3 lipca 2008r. Skarżący wniósł o natychmiastowe wydanie zatrzymanej broni (k. 82 akt administracyjnych tom II). W odpowiedzi na to pismo Komendant Powiatowy w P. pismem z 4 lipca 2008r. poinformował Skarżącego, że broń [...] o nr [...] wraz z [...] i [...] szt. amunicji kaliber [...] mm została zatrzymana i zabezpieczona na zasadzie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i zostanie przekazana wraz ze stosownymi dokumentami do KWP w P. Wydział [...] – celem wdrożenia przewidzianej prawem procedury cofnięcia zezwolenia na broń. (k. 83 akt administracyjnych tom II).

Pismem z dnia 4 lipca 2008r. Komendant Powiatowy Policji w P. powiadomił Skarżącego wnoszącego o zwrot broni, że została ona zatrzymana i zabezpieczona na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i zostanie przekazana do KWP w P. – Wydział [...] celem wdrożenia procedury cofnięcia pozwolenia na jej posiadanie.

Przedmiotowa broń i amunicja zostały przyjęte do depozytu pod nr [...] w dniu 10 lipca 2008r. na podstawie art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 3, art. 37 ust. 3, art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji.

Decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] cofnął Skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. Komendanta Głównego Policji (znak: [...]). Skarga na tą decyzję została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2009r. w sprawie VI S.A./Wa 232/09 z uwagi na brak uzupełnienia braków formalnych skargi.

Pismem z 7 lipca 2009r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował Skarżącego o posiadaniu w depozycie broni stanowiącej jego własność, jednak z uwagi na wydanie ostatecznej decyzji z 15 grudnia 2008r. o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest możliwe objęcie nad nią fizycznego władztwa a jedynie jej zbycie lub nieodpłatne i dobrowolne przekazanie celem jej zniszczenia. Poinformował również o naliczaniu opłaty depozytowej za przechowywanie broni. Pismo zostało odebrane przez Skarżącego w dniu 23 lipca 2009r. (k. 158 akt administracyjnych tom II wraz z dowodem doręczenia pisma w dniu 23.07.2009r.)

Pismem z dnia 12 listopada 2012r. Komendant Wojewódzki Policji Wydział Postępowań Administracyjnych wezwał Skarżącego do zbycia lub zadysponowania w inny określony przepisami prawa broni i amunicji pozostającej w depozycie organu. Poinformował o naliczanej opłacie depozytowej oraz o tym, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji likwidacja niepojętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego mimo upływu 3 lat od dnia doręczenia wezwania do odbioru (zbycia lub zadysponowania) uprawnionemu. Komendant podał, że likwidacją niepojętego depozytu jest przejście praw tego depozytu na rzecz Skarbu Państwa, dlatego też w przypadku upływu terminu, o którym mowa wyżej, organ deponujący broń stanowiącą własność strony wystąpi do właściwego sądu o stwierdzenie likwidacji niepojętego depozytu. Pismo to Skarżący odebrał 5 grudnia 2012r. (k. 170 – 172 akt administracyjnych tom II) .

Skarżący pismem z dnia 14 listopada 2015r. podał, że nie wyraża zgody na likwidację depozytu i wnosi o zwrot broni. Podał również, że cofnięcie pozwolenia na broń nie zwalnia organu od wydania postanowienia o zatrzymaniu broni, (k. 173 akt administracyjnych tom II).

Pismami z dnia 20 listopada 2015r. i 8 grudnia 2015r/ doręczonym Skarżącemu 21.12.2015r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował Skarżącego o okolicznościach sprawy, w tym informacji o przechowywaniu w depozycie dwóch egzemplarzy broni i zatrzymaniu broni nr [...] wraz z amunicją na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji (art. 196 – 200 akt administracyjnych tom II).

Pismem z dnia 30.12.2015r. Skarżący zwrócił się o usunięcia naruszenia prawa w postaci bezprawnego zatrzymania w dniu [...] 2008r. broni i wezwał do zwrotu broni. W odpowiedzi na to pismo Komendant skierował do Skarżącego pismo z 14 stycznia 2016r., w którym przedstawił przebieg postępowania i podał, że brak jest podstaw do zwrotu broni. Skarżący pismo z 14 stycznia 2016r. odebrał 12 lutego 2016r. a skargę wniósł 7 marca 2016r.

Ustawa o broni i amunicji wyraźnie wskazuje, które z czynności podejmowane przez policję wymagają formy decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 12 i 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. 2012.576) forma decyzji administracyjnej jest wymagana dla pozwolenia na broń, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Odebranie broni w trybie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy również takiej formy nie przewiduje. Odebranie broni na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji jest czynnością materialno – techniczną. Zgodnie z tym przepisem osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej. Podkreślenia wymaga, że zabezpieczenie prewencyjne broni dotyczy wyłącznie osób mających ją legalnie. Zabezpieczenie prewencyjne nie jest uzależnione od dobrej woli posiadacza broni. W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować środki przymusu bezpośredniego. Dodać należy, że pokwitowanie za odebraną broń może być sporządzone w dowolnej formie, winno jednak zawierać informację kto dokonał odebrania i jakiej broni. Skarżący nie przeczył, że wiedział o przyczynach odebrania broni, konsekwentnie kwestionował tryb administracyjny tej czynności. Pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia 5 października 2016r. w odpowiedzi na wezwanie sądu podał, że Skarżący nie pokwitował odbioru broni ponieważ w trakcie przeszukania przebywał w policyjnej izbie zatrzymań. Wnosił o zatwierdzenie przeszukania przez prokuratora, co nastąpiło, jak przyznał zamiast po 7 dniach po 2 miesiącach a więc z naruszeniem przepisów k.p.k. Z całą pewnością przyjąć można, że zatwierdzenie dokonania czynności w postaci zatrzymania broni nastąpiło w drodze postanowienia prokuratora już w 2008r. Postanowienie to i zachowanie terminu do jego wydania nie podlega ocenie sądu administracyjnego, nie było więc celowe zwracanie się do sądu karnego czy prokuratury o nadesłanie tego dokumentu. Nadto jak wskazano wyżej pismem z 3 lipca 2008r. Skarżący wniósł o natychmiastowe wydanie broni (k. 82 akt administracyjnych) i otrzymał odpowiedź z 4 lipca 2008r. o o tym kto dokonał odebrania broni, w jakiej ilości i na jakiej podstawie (k. 83 akt administracyjnych). Nadto w kolejnych pismach z 2012 i 2013r. Skarżący był również informowany o podstawie zatrzymania broni. Powyższa czynność materialno – techniczna zatrzymania broni należy do kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.) i od niej zainteresowanemu przysługiwało prawo wniesienia skargi na tę czynność do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 235/14). Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione było jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że pismo Komendanta z 14 stycznia 2016r. stanowiło odpowiedź na pismo Skarżącego z 30.12.2015r. , w którym Skarżący przez wskazanie art. 52 § 3 p.p.s.a zawarł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezprawnym zatrzymaniu broni. Zatrzymanie broni nastąpiło w dniu [...] 2008r.

Z tych więc względów Sąd uznał, czynność materialno – techniczna organu polegająca na zatrzymaniu broni dokonana została faktycznie w dniu [...] 2008r. i zatwierdzona postanowieniem prokuratora z 2008r. o czynności Skarżący został nadto powiadomiony wyżej wskazanymi pismami z 2009, 2012 i 2013r. Z tych względów i upływie wielu lat od zatrzymania broni a także od w/w powiadomień uznać należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z 30 grudnia 2015r. było dokonane po terminie wskazanym w art. 52 § 3 p.p.s.a. Nie zaistniały żadne okoliczności, by uznać, że wezwanie, które winno być skierowane do organu w terminie 14 dni od dnia dokonania czynności a faktycznie zostało dokonane po siedmiu latach od dokonania tej czynności nastąpiło bez winy Skarżącego. Skarżący konsekwentnie w korespondencji z organem podtrzymywał stanowisko, że zatrzymanie broni winno być dokonane na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego a nie na podstawie przepisów administracyjnych, wiedział o dokonaniu zatrzymania broni już w 2008r. i wzywał organ do zwrotu broni w 2008r., nie wezwał wówczas organu do usunięcia naruszenia prawa a uczynił to dopiero ze znacznym naruszeniem terminu pismem z 30 grudnia 2015r. i to w sytuacji gdy otrzymał informacje o upływie 3 letniego terminu z art. 4 ustawy o likwidacji niepojętych depozytów i gdy cofnięto mu uprawnienie do posiadania broni. Gdyby więc Skarżący skarżył tą czynność zatrzymania broni z pewnością wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie bezpodstawnego zatrzymania broni złożone byłoby po terminie wskazanym w art. 52 § 3 p.p.s.a, co skutkowałoby również odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a jako niedopuszczalnej z innych przyczyn.

Z uwagi na fakt, że Skarżący konsekwentnie kwestionował administracyjny tryb zatrzymania broni a nie wskazał czynności materialno – technicznej, którą skarży poza przedmiotowym pismem z 14 stycznia 2016r. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a skargę odrzucił jako niedopuszczalną z innych niż wskazane w pkt 1-5 ust. 1 art. 58 p.p.s.a przyczyn.

Sąd z urzędu nie miał podstaw do ustalania za Skarżącego czy i jaka miałaby to być czynność, tym bardziej, że Skarżący korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika a powyższa analiza wskazuje, że nawet w przypadku gdyby skarżył czynność polegającą na zatrzymaniu broni w 2008r. z uwagi na naruszenie terminu z art. 52 § 3 p.p.s.a skarga podlegałaby również odrzuceniu. To samo dotyczyłoby skargi na pismo informujące o przebiegu postępowania czy pismo o przejściu praw do depozytu broni na rzecz Skarbu Państwa.

Mimo odrzucenie skargi wniosek pełnomocnika organu o zwrot kosztów postępowania nie znajduje podstawy prawnej. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisu nakładającego obowiązek zwrotu kosztów organowi w przypadku odrzucenie skargi nie ma.

Pełnomocnik Skarżącego nie złożył wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ani oświadczenia, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.

/-/ Izabela Paluszyńska