Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 338/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: zwolniono od kosztów w 1/2cz w pozostałym zakresie oddalono

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2001 r. oraz styczeń 2002 r. i luty 2002 r. p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w 1/2 części; I) w pozostałej części wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oddalić


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą kasacyjną od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2007 roku oddalającego skargi Z. N. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2001 r., styczeń 2002 r. i luty 2002 r. skarżący złożył wniosek, na urzędowym formularzu PPF, o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Z. N. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnimi dziećmi: A., N. i R. Skarżący jest obecnie w trakcie rozwodu z M. N. Miesięczny dochód Z. N. wynosi 6.700 zł i stanowi go wynagrodzenie za pracę w wysokości 2.000 zł oraz dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 4.700 zł. W skład majątku skarżącego wchodzi dom w Z. nad D. o powierzchni 350 m² oraz mieszkanie w K. przy ul. T. o powierzchni 54 m². Dzieci skarżącego A. N. i N. N. posiadają ½ udziału we własności mieszkania przy ul M. G. w K.

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, że nieruchomości, których jest właścicielem, są zajęte na rzecz banków na zabezpieczenie kredytów. Na mieszkanie przy ul. T. zaciągnięty jest kredyt hipoteczny na kwotę 100.000 zł, na nieruchomości w Zakliczynie ustanowiona jest hipoteka zwykła i kaucyjna w wysokości 350.000 zł, a na zabezpieczenie kredytu obrotowego w wysokości 1.100.000 zł. Ponadto konta bankowe zostały zajęte przez komornika na spłatę zaległości dla dostawców, a także zajęta jest kwota 360.000 zł na zaległości w opłatach VAT i podatku dochodowym. Na koncie została także zajęta kwota zabezpieczająca należności wynikające z niniejszego postępowania. Skarżący opłaca alimenty na rzecz dzieci w kwocie 2.000 zł. Z uzyskiwanych w miesiącu dochodów skarżącemu pozostaje ok. 1.000 zł.

Oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazało się niewystarczające do oceny stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, dlatego na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został on wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dokumentów źródłowych potwierdzających dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego nadesłał następujące dokumenty: zeznanie podatkowe PIT-37 za rok 2007, zeznanie podatkowe PIT-36L o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym 2007, deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7K za czwarty kwartał 2007 roku oraz za pierwszy kwartał 2008 roku dotyczące prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, wyciągi z rachunków bankowych skarżącego, opinię o kliencie z dnia [...] kwietnia 2008 roku wystawioną przez [...] Bank [...] Oddział [...] w Warszawie oraz pismo Komornika Sądowego [...] w K. z dnia [...] lutego 2008 roku z wyszczególnieniem stanu zadłużenia w poszczególnych sprawach prowadzonych przeciwko Z. N.

Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:

Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domagają się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części lub określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 3 i 4 w/w ustawy).

Należy zauważyć, że zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady odpłatności wymiaru sprawiedliwości, wyrażonej w art. 199 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Do osób takich zaliczyć można m. in. bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Działalność gospodarcza wiąże się bowiem, ze swej istoty, z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów - także sądowych.

Zwolnienie od kosztów sądowych - co do zasady - powinno dotyczyć przede wszystkim osoby fizyczne znajdujące się w ubóstwie, które z uwagi na swoją sytuację materialną i życiową nie są w stanie ponieść kosztów sądowych i dlatego postępowanie z ich udziałem winno kredytować państwo. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa (por. postanowienie SN z dnia 24.09.1984 r. sygn. II CZ 104/84).

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, niepublik.), stwierdził, iż opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby, czy osób, na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia strony skarżącej z obowiązku ich ponoszenia. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły.

W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie skarżący uwiarygodnił w sposób wystarczający, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Skarżący posiada znaczne zadłużenie, prowadzone są przeciwko niemu postępowania egzekucyjne. Rachunki bankowe skarżącego obciążone są zobowiązaniami wynikającymi z pięciu tytułów egzekucyjnych. Na koncie prywatnym Z. N. dokonano blokady salda konta pod zajęcia komornicze do kwoty 346.385,02 zł, zaś na koncie firmowym suma środków zablokowanych wynosi 346.393,37 zł. Na rachunku firmowym utrzymuje się zadłużenie w wysokości - 8,35 zł, zaś saldo rachunku prywatnego wynosi 0 zł.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności orzekający uznał, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym siebie i rodziny. Zasadnym jest zatem zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w ½ części.

Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości nie mógł zostać uwzględniony z następujących powodów. Skarżący Z. N. posiada stałą pracę, z której uzyskuje dochody w wysokości 2.000 zł. Prowadzi również działalność gospodarczą, która przynosi dochody (według oświadczenia skarżącego miesięczne dochody brutto wynoszą 4.700 zł). Z załączonego odpisu zeznania podatkowego PIT-36L wynika, że w roku 2007 skarżący z prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął przychód w wysokości 3.009.544,90 zł przy kosztach jego uzyskania w wysokości 2.951.393,24 zł i dochód w wysokości 58.151,66 zł. Skarżący posiada zatem możliwości zgromadzenia środków finansowych na pokrycie części kosztów sądowych.

Należy także zauważyć, że skarżący pokrywał dotąd wszystkie koszty sądowe oraz korzystał z pomocy adwokata, pomimo, iż w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie ma obowiązku udziału profesjonalnego pełnomocnika. Powierzenie sprawy pełnomocnikowi z wyboru wprawdzie nie jest okolicznością, która sama przez się może decydować o zasadności lub bezzasadności wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, okoliczność ta podlega jednak ocenie orzekającego w całokształcie sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy (orzeczenie SN z dnia 6 listopada 1953 r. sygn. akt I C 1427/53, OSN 1954/2/52).

W analizowanej sytuacji majątkowej skarżącego zwolnienie go od kosztów sądowych w całości byłoby niezasadne. Konieczność poniesienia 1/2 części z ich ogólnej sumy nie naraża natomiast skarżącego na pogorszenie warunków bytowych – z jednej strony, z drugiej zaś - odpowiada fiskalnemu interesowi Państwa, które swoją pomoc powinno gwarantować tylko najbardziej potrzebującym.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).