Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 323/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a I. przyznać J. T. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczenie, którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący na urzędowym formularzu druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą utrzymuje się z własnej emerytury w kwocie [...] złotych netto i emerytury żony w kwocie [...] złotych netto, jest właścicielem działki o powierzchni [...] ha o wartości [...] złotych, co do które sporne jest prawo własności oraz działki leśnej o powierzchni [...] ha o wartości [...] złotych. Stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego skarżącego wynoszą łącznie [...] złote, w tym 1/12 łącznej kwoty zakupu węgla i drewna. Skarżący podniósł również, że jako osoba starsza i nie znająca prawa nie jest w stanie samodzielnie prowadzić postępowania.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z żadną z wymienionych sytuacji nie mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Zarówno skarżący jak i jego żona mają stałe źródła dochodu, którego wysokość pokrywa ich koszty utrzymania koniecznego. Ponadto skarżący jest właścicielem nieruchomości. Nie można zatem przyjąć, aby skarżący i jego żona byli pozbawieni środków do życia bądź, aby posiadane przez nich środki finansowe nie wystarczały na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowymi. Tym samym brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uiszczając wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie 500 złotych skarżący wykazał, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i żony jest w stanie ponieść koszty postępowania w kwocie nie wyższej od 500 złotych. W granicach tej kwoty zamknąć mogą się przyszłe koszty sądowe niniejszego postępowania, które prócz ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej wynoszącego 250 złotych każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych. Uiszczenie natomiast minimalnego wynagrodzenia adwokata, które wynosi 295,20 złotych brutto spowoduje przekroczenie kwoty 500 złotych. Zatem przyjąć należy, że skarżący bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla niego i jego żony nie będzie w stanie ponieść minimalnego kosztu ustanowienia adwokata. Dlatego referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.