Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1457/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 13 ust 1, art 15 pkt 2, art 19, art 97 ust 1 pkt 1, 48 ust 3, art 90
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Skarżąca – L. P. obywatelka [...], deklarująca narodowość koreańską, w dniu [...] kwietnia 2014 r. złożyła wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu wniosku Cudzoziemka oświadczyła, że obawia się o swe bezpieczeństwo w związku z wydarzeniami na [...]. L. P. oświadczyła jednocześnie, że czuła się prześladowana w kraju pochodzenia jednak nie była poddana żadnej z form przemocy, a także nie uczestniczyła w działaniach wojennych.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmówił nadania L. P. statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119 poz. 515 i 517), odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i nie udzielił zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że L. P. nie podała żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców.

W ocenie organu I instancji skarżąca nie spełnia przesłanek, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców i jednocześnie nie może być ona objęta żadną inną formą ochrony międzynarodowej.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców.

W odwołaniu L. P. - zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 13, art. 15, art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP) oraz prawa procesowego (art. 7, w zw. z art. 77 Kpa). W uzupełnieniu odwołania Strona przedstawiła argumenty mające, jej zdaniem, uzasadnić udzielenie jej ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Strona podkreśliła przede wszystkim, że istnieją trudności związane z zaspokojeniem potrzeb osób przesiedlonych wewnątrz państwa [...].

W dniu [...] stycznia 2015 roku Rada do Spraw Uchodźców poinformowała Stronę o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 KPA co do zgromadzonych w sprawie materiałów. Strona skorzystała z tej możliwości i wystąpiła o dwutygodniowe wstrzymanie się przez organ z wydaniem decyzji - z uwagi na konieczność dostarczenia dodatkowych dokumentów.

Po rozpatrzeniu odwołania Rada do Spraw Uchodźców - działając na podstawie art. 89p ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 680) w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 484 w zw. z art. 514- ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r..

W uzasadnieniu swojej decyzji Rada wskazała, że na wniosek Strony rozpoznała sprawę po upływie żądanego terminu umożliwiając zainteresowanej złożenie dodatkowych dokumentów, o których mówiła.

Strona nie dostarczyła jednak żadnych dokumentów, a także nie wyjaśniła czego miałyby one dotyczyć.

Organ odwoławczy podkreślił, że istota niniejszej sprawy polegała na udzieleniu odpowiedzi na pytanie: czy wnioskodawczyni – L. P. jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i czy odmowa nadania jej statusu uchodźcy, oraz ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany w Polsce jest zasadna ?

Rada podkreśliła, że w aktach sprawy znajduje się stenogram wywiadu z Panią L. P. z dnia ...] sierpnia 2014 roku.

Podczas przeprowadzonej wówczas rozmowy w języku [...] Cudzoziemka opisała swoją sytuację - potwierdziła ustalenia znane organowi z wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a ponadto wyraziła obawę przed reemigracją na [...] - podkreślała niebezpieczeństwo związane z ogólną sytuacją w regionie.

Podczas wywiadu L. P. nie wskazała jednak na żadne okoliczności mogące świadczyć o jej potencjalnym rzeczywistym zagrożeniu w przypadku reemigracji do kraju pochodzenia. Okoliczności, które wskazywała jako przesłankę do emigracji organ ocenił z perspektywy realnego zagrożenia. Z akt sprawy wynika, że Cudzoziemka przybyła do Polski sama. Jej starszy syn wraz z rodziną od 3 lat przebywa na terytorium RP, w Polsce przybywa także jej mąż, który złożył odrębny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, zaś młodszy syn pozostał na [...].

Cudzoziemka wcześniej była już w Polsce w 2013r. i zajmowała się wówczas opieką nad wnukiem, ponieważ nie dostał się do przedszkola. Na [...] - w sezonie letnim, hodowała owoce (szklarnia) i zajmowała się ich sprzedażą; zimą prowadziła biznes związany z sałatkami koreańskimi (vide k. 48). Strona oświadczyła, że przesłanką do emigracji okazało się udostępnienie na bazarze jej miejsca handlowego [...]. Dodała też, że jej mąż jest oficerem rezerwy (vide k. 47) i dlatego obawia się powołania do wojska jej bliskich - pozostający na [...] syn ukrywa się przed funkcjonariuszami komendy uzupełnień. Do męża kierowano wezwania do stawienia się przed organami wojskowymi.

Cudzoziemka poinformowała ponadto, że podlegała prześladowaniom na tle etnicznym, a szczególnie jej dzieci, bowiem "nie są słowiańskiej urody". Cudzoziemka oświadczyła, że jest zameldowana w [...], ale mogła też uzyskać meldunek na [...] i uzyskać obywatelstwo [...].

Przed wydaniem decyzji Rada zapoznała się z materiałami dotyczącymi sytuacji w kraju i regionie pochodzenia L. P. (opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia oraz Ośrodka Studiów Wschodnich, vide k. 61-92).

Organ podkreślił, że w [...] i jego okolicach nie dochodzi do działań militarnych.

Aktualnie na terytorium obwodu nie toczą się żadne działania zbrojne, a próby destabilizowania sytuacji bezpieczeństwa mają głównie charakter werbalny i incydentalny, jest to obszar nad którym całkowitą kontrolę sprawują władze [...], nie są tam prowadzone walki zbrojne i nie dochodzi tam do poważniejszych incydentów.

Rada - po przeanalizowaniu materiałów sprawy uznała, że L. P. nie jest zagrożona w kraju pochodzenia żadnymi prześladowaniami. W części [...], w której zamieszkiwała, skarżąca żyła bezpiecznie i nie doświadczała żadnych form prześladowań - ponadto jej bliscy krewni (syn z rodziną i mąż) przebywali i przebywają w Polsce. Młodszy syn nie opuścił [...] ze względu na, wykonywaną pracę.

Cudzoziemka w swoich oświadczeniach wskazywała przede wszystkim na obawy wynikające z subiektywnego przekonania oraz powoływała się na okoliczności niemieszczące się w katalogu przesłanek zawartych w Konwencji Genewskiej. W taki sposób organ ocenił deklarację o oddaniu jej miejsca na targowisku osobie narodowości [....]. Należy podkreślić, że Strona - w innym niż zazwyczaj terminie, zajęła miejsce - tzn. zamierzała kontynuować sprzedaż w sezonie letnim.

Deklaracje Strony w kwestii odnoszenia się do niej społeczeństwa [...] dotyczą okresu dziecięcego jej dorosłych już dzisiaj synów, organ podkreślił, że w tej sprawie skarżąca nie wystąpiła z doniesieniem do żadnych organów [...].

Tym samym należy je uznać za wykreowane na potrzeby postępowania statutowego.

Odnośnie do zainteresowania wojskowej komendy uzupełnień jej mężem i synami należy podkreślić, że pomimo gołosłownych deklaracji w tym zakresie Strona nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu na zaistnienie tej sytuacji - np. wezwania do komendy uzupełnień, gdzie wezwany mógłby osobiście odebrać wezwanie do wojska. Tym samym Rada oceniła argumentację związaną z zainteresowaniem komendy uzupełnień oraz ewentualnymi konsekwencjami za nietrafną.

Rada podkreśliła, że Konwencja dotycząca statusu uchodźców sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951r. w art. 1 A zawiera wyczerpujący katalog przesłanek jakie winny być spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie jej statusu uchodźcy. Zgodnie z art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w Polsce może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte Konwencji Genewskiej.

W wyroku z 7 marca 2000 r. o sygn. akt VSA 1765/99 Sąd administracyjny sformułował tezę, że "Konwencja Genewska umożliwia ochronę uchodźców, ujmowanych w przepisach tej konwencji, rygorystycznie i wąsko. Nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Osiągnięciu tych celów służą inne procedury legalizacyjne, nie zaś postępowanie o nadanie statusu uchodźcy".

W trakcie prowadzonego postępowania, L. P. nie przedstawiła żadnych okoliczności wskazujących na to, że była (lub będzie) prześladowana w kraju pochodzenia z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. W świetle postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji i zebrane w sprawie dowody, stwierdzono, że Pani L. P. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej.

Organ wskazał, że powszechne zagrożenie wynikające z wojny lub zakłócenie porządku publicznego nie może zostać uznane za okoliczność przemawiającą za udzieleniem ochrony międzynarodowej w sytuacji, gdy nie istnieje zindywidualizowana obawa prześladowania konkretnej osoby. Rada prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie oparła się na treści przepisu art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2012r., poz. 680) wskazującym, że warunkiem nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy w RP jest wykazanie przez niego uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, cudzoziemiec zaś nie może lub też nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Kluczowym elementem oceny, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki materialno-prawne warunkujące nadanie statusu uchodźcy jest ocena jego oświadczeń nie tylko z punktu widzenia subiektywnego, ale wskazanie, czy ten subiektywny stan jest też uzasadniony przez sytuację obiektywną. Ponadto w przypadku, jeśli w wyniku postępowania zostanie ustalone, że obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie istnieje - w myśl przepisu art. 19 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy odmawia się nadania status uchodźcy w RP.

Rada w procesie analizy okoliczności sprawy wzięła pod uwagę pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim oświadczenia L. P., dochodząc do wniosku, że powody, dla których Strona obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania jej statusu uchodźcy. Cudzoziemka nie udowodniła, jak też nie uprawdopodobniła, że władze [...] bądź inne podmioty wymienione w art. 16 ust 1 pkt. 2-3 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niej jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Zgodnie z przywołanymi powyżej oświadczeniami L. P. tego rodzaju zagrożenia należało, zdaniem organu odwoławczego wykluczyć.

W ocenie Rady okoliczności wskazane przez Stronę w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy mają wyłącznie ekonomiczny charakter. Organy państwa [...], którego skarżąca jest obywatelką nie działały na jej niekorzyść.

Przesłanką nadania statusu uchodźcy mogą być wyłącznie konkretne dowody prześladowania lub uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących stworzyć uzasadnioną obawę przed prześladowaniem.

Rada prowadzając powyższa analizę oparła się na Dyrektywie Rady 2004/83/WE z dnia 29.04.2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i status obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców, która stanowi:

- w przypadku braku dowodów w sprawie kluczową kwestią jest ocena wiarygodności wnioskodawcy,

- zgodnie z uregulowaniami, w sytuacji, gdy zeznania cudzoziemca nie są poparte żadną dokumentacją można uznać za wiarygodne i wystarczające gdy:

- wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, by uzasadnić swój wniosek,

- wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz zostało przedstawione wystarczające wyjaśnienie, co do braku innych odpowiednich elementów,

- stwierdzenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy,

- wnioskodawca ubiegał się o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie chyba, że może wykazać wystarczający powód, dlaczego tego nie zrobił.

Wszystkie wymienione wyżej przesłanki są stosowane dla ustalenia ogólnej wiarygodność wnioskodawcy.

Rada do Spraw Uchodźców analizując deklaracje L. P. doszła do wniosku, że Cudzoziemka nie uprawdopodobniła, że przyczyną wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest ipso iure przesłanką dla nadania statusu uchodźcy.

W związku z tym Rada podkreśliła w uzasadnieniu, że nie uznaje, aby skarżąca była prześladowana na obszarze [...] z powodów konwencyjnych i wyczerpała przesłanki art. 1 A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz art.13 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

W ocenie Rady do Spraw Uchodźców L. P. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego, zatem odmowa nadania wnioskodawczyni statusu uchodźcy była trafna. Przedstawione w odwołaniu od decyzji Szefa Urzędu argumenty, zdaniem Rady, nie mogą zostać uznane za przesłankę do zmiany rozstrzygnięcia. W sprawie została zbadana indywidualna i zobiektywizowana sytuacja Cudzoziemki. Zdaniem organu opuszczenie terytorium [...] przez skarżącą ma podstawy ekonomiczne.

Rada stwierdziła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku reemigracji do kraju pochodzenia Strona nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Nie można uznać za wiarygodne, że w przypadku powrotu L. P. na [...] mogłoby grozić jej orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia.

Cudzoziemka może skutecznie podjąć próbę osiedlenia się w innej części [...], która jest krajem jej pochodzenia. Rada wskazała, że nie jest ona poszukiwana przez władze swego kraju. Ponadto w żaden wiarygodny sposób nie uzasadniła niemożności życia w innym miejscu/regionie kraju pochodzenia, choć jak wskazano przesłanki do opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania brzmią niewiarygodnie. W ocenie Rady potwierdzony został brak związku przyczynowego między prześladowaniami a wyjazdem z kraju pochodzenia. W konkluzji przeprowadzonego postępowania Rada stwierdza, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez Wnioskodawczynię realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.

Z tych też względów Rada do Spraw Uchodźców uznała, że L. P. nie spełnia przesłanek do objęcia jej ochroną uzupełniającą na terytorium RP i zgodnie z art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i należało odmówić jej udzielenia.

W konkluzji przeprowadzonego postępowania odwoławczego w sprawie L. P., Rada do Spraw Uchodźców uznała, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z prawem oraz, że zgodnie z przepisem art. 107 par. 3 Kpa jest wyczerpująco uzasadniona, przedstawiając motywy i powody przyjętego rozwiązania.

Przesłanki o charakterze humanitarnym, w tym zamiar zapewnienia sobie lepszych warunków bytowych niż posiadane w kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do objęcia Strony ochroną uzupełniającą, ani udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.

Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła podstaw do podważenia konkluzji organu I instancji, że w stosunku do Strony nie zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie jej statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

L. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

art. 13, art. 15 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie ww. przepisów, skutkujące uznaniem, iż skarżąca nie spełnia przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową;

Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. poprzez stwierdzenie, iż po powrocie do kraju pochodzenia nie dojdzie do naruszenia praw skarżącej do wolności i bezpieczeństwa.

- art. 7, art. 77 Kpa, poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 Kpa przez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł.

Zdaniem strony skarżącej organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w całości przez co nie zebrały całego materiału w sprawie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze podano, że sytuacja na wschodniej [...] powoduje, że skarżąca zasadnie czuje się zagrożona i obawia się powrotu do kraju pochodzenia, zaś organy administracji nie wykazazały, że bezpieczeństwo skarżącej w istniejącej sytuacji nie będzie zagrożone. Zdaniem skarżącej są to tylko przypuszczenia organu, które nie mają pokrycia w realiach panujących na [...].

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012r. poz 680) - cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.

Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu uchodźcy. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

W związku z powyższym Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że wnioskodawczyni nie przysługuje status uchodźcy. Wnioskodawczyni jest raczej migrantem ekonomicznym, poszukującym lepszego życia, a nie uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego bezpiecznego kraju, czy też osobą, która powinna być chronione przed wydaleniem.

Zdaniem Sądu nie można uznać, aby skarżąca miała podstawy by czuć się zagrożoną ze względu na wskazywane przez nią okoliczności. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji, że oświadczenia skarżącej dotyczące jej sytuacji w kraju pochodzenia nie stanowią przesłanki ujętej w Konwencji Genewskiej.

Opisywane zdarzenia nie dowodzą prześladowania ze względu na przynależność do grupy etnicznej, społecznej lub wyznaniowej na [...].

Sąd stwierdza, że nie można uznać za wiarygodne oświadczeń skarżącej w kwestii zaistniałych zdarzeń odnośnie niemiłego traktowania (przed laty) jej dzieci z uwagi na niesłowiański wygląd. Sąd stwierdza również, że faktu zajęcia jej stanowiska handlowego na bazarze przez osobę narodowości [...] nie można traktować jako prześladowania zagrażającego bezpieczeństwu skarżącej. Takie oświadczenie skarżącej Sąd uznaje za mało wiarygodne.

Zdaniem Sądu, podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z obawami i poczuciem braku bezpieczeństwa nie mogły stanowić kluczowej przesłanki do emigracji z kraju pochodzenia. Przyjazd skarżącej do Polski, nie wiązał się z zamiarem poszukiwania skutecznej formy ochrony międzynarodowej, chociaż skarżąca owe okoliczności wskazała w swoich oświadczeniach. Skarżąca przybyła do Polski gdzie przebywa jej syn oraz mąż, który też stara się o status uchodźcy.

Sąd podziela stanowisko organu, że główną przesłanką przyjazdu skarżącej do Polski jest sytuacja ekonomiczna w kraju pochodzenia i nadzieja na zapewnienie sobie lepszych warunków życia na terytorium RP.

Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i w złożonych w czasie wywiadu oświadczeniach, skarżąca nie przedstawiła przekonywujących dowodów, które mogłyby świadczyć o prześladowaniu lub uzasadniałyby obawę przed takim prześladowaniem z powodu rasy, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Wskazywanie na jakiekolwiek naruszenie obowiązujących przepisów w zakresie ochrony międzynarodowej – w przypadku skarżącej nie znajduje uzasadnienia.

Należy również stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie na [...] skarżąca zostanie zatrzymana, poddana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu, bądź też jej powrót stworzy poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla jej życia lub zdrowia.

Skoro bowiem władze [...] pozwalały skarżącej podróżować poza granice kraju na podstawie wydanego przez te władze paszportu, to, trudno uznać, że władze te podejmą nieprzychylne działania w odniesieniu do skarżącej, po jej powrocie do kraju.

Odnośnie zaś obaw o bezpieczeństwo w związku z konfliktem na wschodzie [...] należy stwierdzić, że [...] jest dużym krajem (terytorium dwa razy większe od Polski) i jeżeli skarżąca nie czuje się bezpiecznie w miejscu dotychczasowego zamieszkania może dokonać zmiany miejsca zamieszkania w ramach swojego kraju pochodzenia.

Tak więc wobec braku rzeczywistego zagrożenia bezpieczeństwa skarżącej po powrocie na [...], w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej.

W ocenie Sądu brak jest również w sprawie przesłanek do zastosowania w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, do analizy których organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej polskiej gdy jego wydalenie:

- mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

- naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby prawo do życia skarżącej, czy jej bliskich, było zagrożone ze strony władz kraju pochodzenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż strona skarżąca nie wykazała faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jej obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Prawidłowo również zadaniem Sądu organ uznał, że w sprawie niezasadne byłoby udzielenie innych form ochrony określonych w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (poza statusem uchodźcy).

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną.