Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 268/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6051 Dokumenty stwierdzające tożsamość
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 1 i 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 6 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia dowodu osobistego postanawia: I. przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata; II. odmówić przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

S. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody z dnia 6 lutego 2015 r. (nr [...]).

Wnioskiem z dnia 30 marca 2015 r. S. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W urzędowym formularzu wskazał m.in., że posiada pierwszą grupę inwalidzką, wynajmuje pokój za który płaci 550 zł, a jego dochód stanowi emerytura w wysokości ok. 1.600 zł.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sygn. akt III SA/Gd 268/15) referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskodawca złożył sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc że nie jest odpowiedzialny za wydanie decyzji o unieważnieniu dowodu osobistego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W świetle powołanych przepisów to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na wezwanie referendarza sądowego z dnia 30 marca 2015 r. wnioskodawca złożył oświadczenia oraz dokumenty, z których wynika, że jego dochody miesięczne wynoszą 1.674,76 zł (emerytura w kwocie 1.621,76 zł netto oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł). Miesięczne wydatki związane z utrzymaniem (bez wyżywienia) wnioskodawca określił na kwotę 600 zł. Na dzień 28 marca 2015 r. saldo rachunku bankowego należącego do wnioskodawcy wynosiło 2.013,91 zł (dowód: zestawienie transakcji na rachunku należącym do wnioskodawcy – w aktach sprawy).

Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy - składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej - Sąd uznał, iż wnioskodawca nie ma obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Wynika to z zestawienia kwoty udokumentowanych dochodów z kwotami comiesięcznych należności obciążających wnioskodawcę z różnych tytułów.

Niemniej jednak wniosek o przyznanie prawa pomocy należało oddalić w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych.

Wobec faktu uzyskiwania przez wnioskodawcę stałych, comiesięcznych dochodów oraz z uwagi na posiadane ww. zasoby pieniężne nie można przyjąć, że wnioskodawca nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kwot tytułem kosztów sądowych, które na obecnym etapie kształtuje wyłącznie wpis od skargi wynoszący 100 zł (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Należy mieć zaś na uwadze, że koszty sądowe to w istocie wydatki bieżące we własnym budżecie, zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami (w tym opłatami).

Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wyłącznie wtedy gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku, o czym świadczy otrzymywanie przez wnioskodawcę stałych dochodów w wysokości pozwalającej na uiszczenie wpisu.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a. przyznał wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata (punkt pierwszy sentencji postanowienia) oraz odmówił przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (punkt drugi sentencji postanowienia).