Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 65/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 b, art. 92 c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Marek Sachajko (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] Spółki jawnej w Pile na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 7 marca 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, dalej określaną także jako "u.t.d.") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...]z dnia 12 stycznia 2016 r. (k. 40 - 65 akt adm.), nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł na przedsiębiorcę - [...] (określanego także jako "strona" lub "skarżący"). Organ w decyzji wskazał, że suma kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła 32.350,00 zł, jednak na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wysokość kary została ograniczona do 20.000,00 zł. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia 01.12.2015 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa: [...]. Do kontroli okazano licencję nr TU - 007050 na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęto okres od 15 grudnia 2014 r. do 14 grudnia 2015 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorstwo w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniało średnio 40 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia 12 stycznia 2016 r.

Decyzją administracyjną z dnia 07 marca 2016 r., nr [...] nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 20.000,00 złotych z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

3. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

4. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku,

5. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego,

6. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy,

7. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ocenie strony w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 92b ustawy o transporcie drogowym, gdyż naruszenia powstały w większości z winy kierowców. Strona podnosiła, iż element zawinienia został potwierdzony w toku przesłuchania kierowców w charakterze świadków. Przedsiębiorca podkreślił, iż jako pracodawca starannie wypełnia obowiązki z zakresu przestrzegania przepisów określonych w ustawie o transporcie drogowym. W ocenie strony przedstawione dowody spełniają okoliczności wskazane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 15 listopada 2016 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), §3, § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE z 28.02.2014.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji ze względu na błędne ustalenia dotyczące zaistnienia niektórych naruszeń.

Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy [...] organ I instancji ustalił, iż w dniu 07 maja 2015r. o godzinie 09:36 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 17 minut nieprzerwanego odpoczynku od godziny 13:33 dnia 07.05.2015r. do godziny 21:50 dnia 07.05.2015r. czasu UTC+I. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 43 minuty. Organ odwoławczy wskazał, iż dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy nie potwierdzają zaistnienia powyższego naruszenia. Zgodnie z odczytem danych kierowca rozpoczął w dniu 07.05.2015r. prowadzenie pojazdu o godzinie 06:24 i kontynuował jazdę do godziny 12:30. Następnie kierowca odebrał ponad 11 godzinny czas odpoczynku. Stąd w niniejszym przypadku niezasadnie stwierdzono naruszenie i nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 300 złotych.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy [...] wykazała, iż w dniu 09.06.2015r. o godzinie 13:19 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 11:12 dnia 10.06.2015r. do godziny 19:19 dnia 10.06.2015r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 53 minuty. Do kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z załącznikiem nr 3 lp. 5.3.1 ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna za skrócenie dziennego czasu odpoczynku do 1 godziny powinna wynosić 100 złotych. Organ I instancji omyłkowo wymierzył karę w wysokości 50 złotych, Z uwagi więc na art. 139 kpa statuujący zasadę nieorzekania na niekorzyść strony odwołującej się zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 50 złotych.

Ponadto analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy [...] wykazała, iż w dniu 20.06.2015r. o godzinie 07:34 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 02:39 dnia 21.06.2015r. do godziny 13:34 dnia 21.06.2015r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 25 minut. Do kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z załącznikiem nr 3 lp. 5.3.1 ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna za skrócenie dziennego czasu odpoczynku do 1 godziny powinna wynosić 100 złotych. Organ I instancji omyłkowo wymierzył karę w wysokości 50 złotych. Z uwagi więc na art. 139 kpa statuujący zasadę nieorzekania na niekorzyść strony odwołującej się zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 50 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy [...] wskazała, iż w dniu 21.06.2015r. o godzinie 18:44 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 46 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:58 dnia 22.06.2015r. do godziny 00:44 dnia 23.06.2015r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 14 minut. Do kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z załącznikiem nr 3 lp. 5.3.1-2 ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna za skrócenie dziennego czasu odpoczynku do 1 godziny powinna wynosić 100 złotych oraz 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ I instancji omyłkowo wymierzył karę w wysokości 250 złotych. Z uwagi więc na art. 139 kpa statuujący zasadę zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 250 złotych.

Organ I instancji ustalił, iż [...] w dniu 27.07.2015r. o godzinie 01:01 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:13 dnia 27.07.2015r. do godziny 01:01 dnia 28.07.2015r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 12 minut. Z uwagi na powyższe nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 1100 złotych.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w dniu 27.07.2015r. o godzinie 01:01 kierowca rozpoczął 30 godzinny okres rozliczeniowy prowadząc pojazd w załodze. W okresie tym kierowca odebrał 9 godzin i 4 minuty dziennego czasu odpoczynku w godz. 21:13 - 06:17. Organ odwoławczy wskazał, iż kierowca odebrał prawidłowy czas odpoczynku, a kara pieniężna w wysokości 1100 złotych została nałożona niezasadnie.

Organ odwoławczy wskazał, że fakt wielokrotnego skracania dziennych okresów odpoczynku jest bezsporny oraz potwierdzony materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci danych cyfrowych. Z uwagi na odmienną ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ odwoławczy kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym powinna wynosić 7750 złotych.

Organ I instancji ustalił, iż [...] po przyjętym okresie rozliczeniowym: 22.06.2015 00:00 - 28.06.2015 23:59 odebrał jedynie 24 godzin i 22 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:58 dnia 22.06.2015r. do godziny 23:59 dnia 19.07.2015r. czasu UTC+1, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 20 godzin i 38 minut. Z uwagi na powyższe nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 2050 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, iż w dwutygodniowym okresie 15.06.2015 - 28.06.2015r. kierowca odebrał 1 skrócony oraz dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku. Stąd w niniejszym przypadku nie zaszły podstawy do stwierdzenia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku. Z uwagi na powyższe zasadne było uchylenie kary pieniężnej w wysokości 2050 złotych.

Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy [...] wykazała, iż kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym: 29.06.2015 00:00 - 05.07.2015 23:59 odebrał jedynie 21 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 09:45 dnia 01.07.2015r. do godziny 07:06 dnia 02.07.2015r. czasu UTC+1. Organ I instancji stwierdził, iż kierowca skrócił wymagany 45 godzinny czas odpoczynku o 23 godziny i 39 minut. Organ odwoławczy wskazał, iż kierowca wznowił prowadzenie pojazdu w dniu 28.06.2015r. po odebraniu regularnego czasu odpoczynku tygodniowego. Powyższe oznacza, iż kierowca mógł skrócić kolejny czas odpoczynku do 24 godzin. Z uwagi na powyższe skrócenie w opisanym przypadku wyniosło jedynie 2 godziny i 39 minut. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż kara pieniężna za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku powinna wynosić 250 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest fakt niepobierania przez przedsiębiorcę danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w 3 pojazdach co najmniej raz na 90 dni. Z uwagi na odmienną ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organ odwoławczy zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1500 (3x500) złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż przedsiębiorstwo uchybiło 28 dniowemu terminowi na wczytywanie danych cyfrowych w przypadku kart 6 kierowców. Z uwagi na powyższe zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3000 (6x500) złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Podkreślić bowiem należy, iż strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). Organ I instancji nie dopuścił się - w ocenie organu odwoławczego - naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż z uwagi na poczynienie przez organ odwoławczy odmiennych ustaleń w przedmiocie naruszeń lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, całkowita kara pieniężna z tytułu wszystkich stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń wyniosła 23 100 złotych. Z tego też względu w rozpatrywanej sprawie zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz ponowne orzeczenie w przedmiocie wysokości pieniężnej.

Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. [...] spółka jawna zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2016 r., znak: [...], w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o dowolną, jednostronną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego oraz brak przekonującego uzasadnienia zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92 b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) - poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w przypadku skarżącej spółki zachodziły okoliczności wyłączające możliwość nałożenia na spółkę kary przewidzianej w art. 92 a u.t.d. ustawy, przewoźnik zapewnił bowiem właściwą organizację i dyscyplinę pracy kierowców, a także prawidłowe zasady ich wynagradzania,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92 c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w przypadku skarżącej spółki zachodziły okoliczności wyłączające możliwość nałożenia na nią kary przewidzianej w art 92 a u.t.d.; okoliczności sprawy i dowody wskazują bowiem, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Strona skarżąca wniosła :

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego,

2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz lit c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 marca 2016 r. nr [...],

3. na podstawie art 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych,

4. na podstawie art 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, określanej dalej "p.p.s.a."), z którego treści wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

W ocenie Sądu w podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji organ trafnie określił rodzaj i ilość dokonanych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy naruszeń, co dawało podstawy do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej oraz, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak jest podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenie (art. 92b ust. 1 i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przez pojęcie "transportu drogowego" rozumie się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Przenosząc powyższe przepisy prawne na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a został wykazany na podstawie zgromadzonych przez organy administracji publicznej dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie sporne było, czy zaistniały przesłanki określone w art. 92b ust. 1 i art. 92c u.t.d. wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia dokonane przez kierowców.

W przedmiotowej sprawie, jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy, nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 b ust. 1 art. 92 c u.t.d., mogące wyłączać odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Strona skarżąca nie wykazała, że organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy.

Należy wskazać, że w toku postępowania wyjaśniającego przedsiębiorca powinien wykazać, że dołożył należytą staranność, tzn. że dokonał w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej wszystkich czynności wymaganych od przedsiębiorcy, który organizuje przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Podkreślenia wymaga również, że w przypadku administracyjnych kar pieniężnych to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za naruszenie prawa przez kierowcę zatrudnionego w przedsiębiorstwie skarżącego. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi także ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, by zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Na przewoźniku spoczywa zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie mógł przewidzieć naruszenia prawa przez kierowcę. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08; z 20 października 2010r.; II GSK 936/09; z 24 lutego 2011 r., II GSK 258/10; z 30 października 2013 r., II GSK 909/12 (opubl.– http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organy prawidłowo uznały, że strona skarżąca nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów. Sąd wskazuje, że strona skarżąca nie odniosła się do przedmiotowych naruszeń określonych w decyzji organu odwoławczego.

Sąd wskazuje, że organ odwoławczy słusznie wskazał, że fakt przeszkolenia kierowców z zakresu czasu pracy kierowców, czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych w przedsiębiorstwie było prawidłowo zorganizowane. Sąd podkreśla, że strona skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt prawidłowej organizacji zadań zlecanych swoim pracownikom. Skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała, aby zlecała kierowcom zadania do wykonania w sposób umożliwiający przestrzeganie norm czasu pracy. Dokumenty wskazane przez stronę skarżącą potwierdzające odbycie przez kierowców szkoleń z zakresu czasu pracy są potwierdzeniem jedynie spełnienia wstępnych wymogów, jednak nie potwierdzają stworzenia kierowcom warunków umożliwiających przestrzeganie tych przepisów. Z zeznań kierowców wynika, że dokonane naruszenia wynikały z pomyłki (kierowcy: [...] oraz [...] w nieprawidłowy sposób operowali przełącznikiem). Kierowca [...] wskazał, że skrócił odpoczynek dzienny w dniu 2.07.2015 r. oraz przekroczył czas jazdy dziennej w dniu 19/20.07.2015 r., ponieważ zabrakło mu czasu ("Była awizacja i musiałem dojechać"). Kierowca [...] tłumaczył naruszenia czasu pracy kierowcy w dniach 5 i 8 czerwca 2015 r. brakiem parkingu oraz w dniu 31 sierpnia 2015 r. strajkiem w porcie. Wskazane przez kierowców okoliczności mogą świadczyć o organizacji pracy przez stronę skarżącą, uniemożliwiającą przestrzeganie odpowiednich przepisów dotyczących wykonywania przewozów drogowych i czasu pracy kierowców.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że przepis art. 92b u.t.d. posiada charakter wyjątkowy, wyłączający odpowiedzialność przedsiębiorstwa w sytuacji w przepisie tym opisanej. Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania okoliczności wynikających z art. 92b ust. 1 u.t.d. Zatem to prowadzący przedsiębiorstwo transportowe jest zobowiązany do wykazania, że dołożył należytej staranności organizując pracę i nie miał wpływu na naruszenia prawa przez kierowców. Przez należytą staranność należy rozumieć uczynienie wszystkiego, czego można rozsądnie wymagać od przewoźnika organizującego przewóz. Ponadto nie można skutecznie powoływać się na treść przepisu art. 92c u.t.d. w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1590/15). Sąd wskazuje również, że odpowiedzialność kierowcy jest niezależna od odpowiedzialności podmiotu wykonującego transport, to jest przedsiębiorcy. Ponadto jest to odpowiedzialność oparta na innych zasadach; na przedsiębiorcę nakłada się administracyjną karę pieniężną, natomiast na kierowcę karę grzywny. Należy przy tym wyjaśnić, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport tj. przedsiębiorcy posiada charakter obiektywny, co oznacza, że jest niezależna od winy podmiotu naruszającego obowiązki lub warunki przewozu, to jest winy kierowcy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1529/15).

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Obowiązkiem przedsiębiorcy jako profesjonalisty jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola zachowań kierowców.

Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych dowodów wyłączających jej odpowiedzialność za dokonane naruszenia.

W ocenie Sądu organ odwoławczy przeprowadził kompleksowe postępowanie dowodowe i dokonał szczegółowej oceny okoliczności istotnych w sprawie, wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, iż organ naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi tego postępowania. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 kpa, ponieważ uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i kara pieniężna za dokonane naruszenia została wymierzona prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.