Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 155/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Oddalono skargę w części
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowcz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości [...] II. stwierdza, że bezczynność organu, opisana w punkcie I, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w zakresie żądania zobowiązania organu do załatwienia sprawy, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. (data wpływu do Urzędu Miejskiego w K.: [...] lipca 2019 r.) D. D. (zwany dalej "inwestorem" lub "Skarżącym") złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...], S. , ul. [...], gm. K. (zwanej dalej "inwestycją").

Dnia [...] lipca 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy K. wysłał zapytanie do Przedsiębiorstwa G. K. i M. Sp. z o.o. Z. W. i K. dotyczące istnienia lub projektowania uzbrojenia terenu wystarczającego dla realizacji inwestycji. Podobne pismo wystosowano do E. oraz Zarządu Dróg Gminnych. Jednocześnie Burmistrz Miasta i Gminy K. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Burmistrz wezwał inwestora do przedłożenia promesy umowy zawartej między nim a gestorem sieci wodociągowej (tj. Z. W. i K. w K.).

W dniu [...] sierpnia 2019 r. Przedsiębiorstwo G. K. i M. sp. z o.o. odpowiedziała, że uzbrojenie nie jest wystarczające dla realizacji zamierzenia.

W wyniku ponowienia prośby o przedstawienie promesy, dnia [...] września 2019 r. inwestor przedłożył zapewnienie dostawy wody wystawione przez Przedsiębiorstwo G. K. i M. sp. z o.o. pod warunkiem rozbudowy sieci wodociągowej przez niego.

Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. powiadomiono, że postępowanie nie zakończy się w terminie. Wyznaczono termin załatwienia sprawy na dzień [...] lutego 2020 r. Z kolei dnia [...] maja 2020 r. powiadomiono, że postępowanie nie zakończy się w terminie wskazanym poprzednio oraz wyznaczono termin załatwienia sprawy na dzień [...] maja 2020 r. W maju 2020 r. sporządzono analizę funkcji oraz projekt decyzji.

Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz zawiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy K. (zwany dalej "Burmistrzem" lub "organem") odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W wyniku rozpoznania odwołania inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO w K., Kolegium) decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Burmistrz otrzymał decyzję organu odwoławczego wraz z aktami sprawy w dniu [...] sierpnia 2020 r.

Pismem z dnia [...] września 2020 r. Burmistrz zawiadomił inwestora o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy.

W dniu [...] października 2020 r. został sporządzony projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy wraz z analizą funkcji oraz warunków zagospodarowania terenu.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. pełnomocnik inwestora – J. K. wniósł ponaglenie. W uzasadnieniu podniesiono, że od wydania kasacyjnej decyzji SKO w K. minął ponad miesiąc, a sprawa, bardzo dobrze znana organowi, nie została załatwiona w terminie. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), poprzez brak powiadomienia strony o dacie otrzymania akt sprawy od organu odwoławczego, przez co skarżący nie wiedział od kiedy liczyć termin do wniesienia ponaglenia.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. D. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o:

1) uwzględnienie skargi w trybie autokontroli przez Kolegium;

2) uwzględnienie skargi na bezczynność Burmistrza i zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowej sprawy (wydania aktu) w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez Burmistrza w trybie autokontroli;

3) stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności;

4) stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) przez Burmistrza miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

5) przyznanie od Burmistrza na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w przepisach, przyznanie wymienionej sumy pieniężnej nie ma charakteru odszkodowawczego i nie ma służyć wyrównaniu szkody - dla jej przyznania wystarczy sam fakt przewlekłości;

6) zasądzenie od Burmistrza na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...]zł.

Pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie prawa poprzez obrazę art. 35 § 1 oraz art. 35 § 3 i art. 12 k.p.a. z uwagi na dopuszczenie się bezczynności.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że od wydania decyzji kasacyjnej SKO w K. minęły ponad dwa miesiące, a organ nie załatwił sprawy, która jest mu znana od ponad roku (data wszczęcia pierwszego postępowania: [...] lipca 2019 r.), a ponadto wskazania organu odwoławczego jasno określały, co Burmistrz powinien zrobić rozpatrując ponownie sprawę. Skarżący podniósł, że prowadzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy należy do typowych (zwyczajnych) czynności organu i dlatego sprawę organ winien załatwić bez zbędnej zwłoki, a już na pewno nie dłużej niż w ciągu miesiąca. Ponadto Burmistrz powinien zawiadomić go o dniu, w którym otrzymał akta sprawy od organu odwoławczego po uchyleniu jego decyzji. Tym samym doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. Niezałatwienie sprawy w terminie przesądza o tym, że organ jest w bezczynności. W dalszej części uzasadnienia Skarżący uzasadnił konieczność przyznania sumy pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Burmistrz wskazał na różnice pomiędzy bezczynnością a przewlekłym postępowaniem. Organ stwierdził, iż nie można uznać, aby zarzuty były uzasadnione. Akta sprawy dowodzą, jaki charakter miały czynności dokonane w postępowaniu i nie można uznać, aby działania te zmierzały do celowego wydłużenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie w zakresie wszystkich zarzutów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wskazaną w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. W sprawach tego rodzaju skarg nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie takiego ponaglenia w toku postępowania, które nie zakończyło się w terminie ustawowym albo w terminie wskazanym przez organ administracji publicznej, co jest przedmiotem skargi.

W okolicznościach badanej sprawy wymagany tryb został wyczerpany – ponaglenie złożono pismem z dnia [...] października 2020 r., zatem przed zakończeniem postępowania, co nastąpiło w dniu [...] listopada 2020 r., kiedy to decyzją nr [...] Burmistrz odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy.

Skoro Skarżący wywiódł ponaglenie oraz wniósł skargę na bezczynność (skarga wniesiona w dniu [...] października 2020 r.) przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji, to skarga na bezczynność była dopuszczalna i podlega merytorycznej ocenie bowiem wydanie decyzji po wniesieniu skargi nie stanowi przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 dostępna w CBOSA).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Burmistrza rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (a więc w terminie dodatkowym wyznaczonym przez organ). "Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności." (za: T. Woś, "Komentarz do art. 3" [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" (red.) T. Woś, Warszawa 2016, s. 138, zob. także wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Łd 53/10, wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 934/14 - dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Sąd badając bezczynność kontroluje zatem to, czy sprawa administracyjna została załatwiona w terminie ustawowym albo terminie wskazanym, przy czym musi mieć na względzie wymogi z art. 35-36 k.p.a. Regulacje zawarte w tych przepisach wyznaczają granice, od której stwierdzona może zostać bezczynność organu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 112/20, CBOSA).

W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało ponownie wszczęte w dniu [...] sierpnia 2020 r., gdy do Urzędu Miejskiego w K. wpłynęły akta sprawy wraz z decyzją SKO w K., która uchylała wcześniejszą decyzję Burmistrza. Z uwagi na kasacyjny charakter decyzji organu odwoławczego, postępowanie w pierwszej instancji należało przeprowadzić ponownie. Przyjmując zatem, że dnia [...] sierpnia 2020 r. nastąpiło ponowne wszczęcie postępowania, według tej daty należało liczyć bieg terminu załatwienia sprawy.

Termin na załatwienie sprawy administracyjnej został wskazany przez ustawodawcę w art. 35 § 1-3a k.p.a. Zgodnie z § 3 powołanego przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Skarżącego, iż niniejsza sprawa z zakresu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, nie jest sprawą szczególnie skomplikowaną, uzasadniającą przedłużenie terminu załatwienia sprawy. "O szczególnie skomplikowanym charakterze sprawy można mówić, gdy stan faktyczny sprawy jest zawiły, wymaga przeprowadzenia licznych czynności dowodowych, a także w przypadku złożonego, niełatwego do ustalenia stanu prawnego, wymagającego wnikliwej analizy i wykładni przepisów prawa." (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Ol 49/19, CBOSA). Należy podkreślić, że konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w jego całokształcie nie oznacza automatycznie, że organ administracji publicznej musi poświęcić tyle samo czasu na przeprowadzenie poszczególnych czynności wyjaśniających. Niektóre ustalenia pozostają bowiem niezmienione, co dodatkowo podkreśla mniejszy stopień trudności w zakresie ich zbadania. Czas analizy czynności już raz przeprowadzonych nie musi być zatem równy czasowi ich ponownej analizy, chyba że zostały one zakwestionowane. W decyzji uchylającej organ odwoławczy wskazał na konieczność właściwego oznaczenia wjazdu na działkę, na której ma być zrealizowana inwestycja. W ocenie organu odwoławczego ta kwestia będzie miała istotny wpływ na wyznaczenie obszaru analizy. Należy zatem podkreślić, że zwiększenie obszaru objętego analizą urbanistyczną wymaga uzupełnienia analizy poprzednio przeprowadzonej o dane uwzględniające kolejne działki geodezyjne, ich parametry oraz sposób zagospodarowania. Jeżeli natomiast obszar analizy miałby ulec zmniejszeniu, parametry działek do przeprowadzenia analizy są już ustalone z uwagi na konieczność usunięcia tych spośród nich, które nie będą wchodziły w skład analizy funkcji. Tym samym nie jest tak, że Burmistrz musiał od nowa ustalać te parametry działek znajdujących się w obszarze analizowanym, które już raz były przedmiotem rozpoznania. Z tego względu czas trwania ponownie przeprowadzonego postępowania nie wymagał tak długiego rozłożenia w czasie.

O tym, czy sprawa jest skomplikowana, nie decyduje jej charakter określony odgórnie, ale indywidualne okoliczności jakie mają miejsce w jej toku. Przy pierwszym rozpoznaniu sprawy Burmistrz prawidłowo zawiadamiał inwestora o niezałatwieniu sprawy i wskazywał nowe terminy. Podczas pierwszych ustaleń można było uznać sprawę istotnie za skomplikowaną, co uzasadniałoby wówczas rozpoznanie sprawy w terminie dwumiesięcznym. Takiego samego wniosku nie można natomiast wyprowadzić w odniesieniu do ponownie przeprowadzonego postępowania. W konsekwencji należało uznać, że sprawa powinna zostać rozpatrzona przez Burmistrza w terminie jednego miesiąca od daty wszczęcia postępowania.

Akta sprawy wraz z decyzją kasacyjną organu II instancji wpłynęły do organu [...] sierpnia 2020 r., a więc sprawa powinna zostać załatwiona do dnia [...] września 2020 r. lub w tym czasie organ winien powiadomić skarżącego o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie i wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy- zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., który stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Tymczasem Burmistrz zaniechał tych obowiązków.

W rozpatrywanym przypadku o zakończeniu postępowania dowodowego zawiadomiono w dniu [...] listopada 2020 r., informując jednocześnie Skarżącego o możliwości zapoznania się z nim w terminie siedmiu dni. Wskazany termin upływał [...] listopada 2020 r. Decyzja została wydana w dniu [...] listopada 2020 r., a więc po prawie trzech miesiącach od dnia wpływu akt sprawy do organu. W tym czasie Burmistrz ani razu nie zawiadomił Skarżącego o niemożności załatwienia sprawy w terminie ustawowym. Burmistrz był zobowiązany do rozpoznania sprawy w terminie ustawowym wskazanym w k.p.a., ponieważ ustawodawca nie uregulował w sposób autonomiczny terminu wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SAB/Po 52/19, CBOSA). Upływ tego terminu oraz brak wydanej decyzji na dzień wniesienia skargi oznacza, że zarzut bezczynności Burmistrza jest uzasadniony, o czym Sąd orzekł w pkt I. sentencji wyroku.

W opinii Sądu bezczynność Burmistrza nie miała jednakże charakteru rażącego (pkt II. sentencji wyroku). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować jakieś wyjątkowo dolegliwe dla strony skutki. "Rażącym naruszeniem prawa jest taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona miejsce, gdy brak jest oczywistego podejmowania czynności lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do przepisów." (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1589/20, CBOSA).

Na gruncie niniejszej sprawy nie da się wyprowadzić wniosku, że Burmistrz działał w sposób lekceważący wobec obowiązku prawnego w postaci rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w terminie ustawowym. Działanie organu nie nosiło również cech celowego przeciągania postępowania, czy też unikania załatwienia sprawy. W aktach sprawy jest informacja organu, iż na długość postępowania ma wpływ ilość wniosków o ustalenie warunków zabudowy, który wpływają do Urzędu. Tym samym niezasadny okazał się zarzut skargi, że bezczynność miała w tym przypadku charakter rażący.

W związku z zakończeniem postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji Burmistrza w dniu [...] listopada 2020 r., postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza do załatwienia sprawy stało się bezprzedmiotowe, co wyczerpuje dyspozycję normy prawnej z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd nie może bowiem zobowiązać organu do wydania decyzji, jeżeli ta decyzja została już wydana. W związku z tym postępowanie w tym zakresie należało umorzyć (pkt III. sentencji wyroku).

Sąd oddalił wniosek Skarżącego dotyczący zasądzenia od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6." Wskazany przepis ma charakter uznaniowy. Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że brak charakteru rażącego bezczynności nie uzasadnia zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz Skarżącego. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a jest środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić go należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20, CBOSA).

Ponieważ nie stwierdzono, aby bezczynność miała charakter rażący, represjonowanie organu administracji publicznej poprzez zasądzanie od niego na rzecz strony przeciwnej sumy pieniężnej nie jest celowe. Stanowiłoby to zaprzeczenie istoty tej instytucji. Okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają przyznania sumy pieniężnej.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193) oraz § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości [...] zł co stanowi: [...] zł – wpis stały, [...] zł – opłata za czynności radcy prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz [...] zł – opłata od pełnomocnictwa (pkt V. sentencji wyroku).

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.