Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 55/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 6 i 12
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] ([...]) w sprawie wymierzenia P. S.A. z siedzibą w P. kary pieniężnej w wysokości [...]zł za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w P. poprzez umieszczenie, bez zezwolenia zarządcy drogi, obiektów budowlanych o łącznej powierzchni [...]m² w okresie od dnia [...].03.2015 r. do dnia [...].04.2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższych decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] ([...]) Prezydent Miasta P. wymierzył P. S.A (dalej skarżąca) z siedzibą w P. karę pienieżną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] (droga kategorii gminnej) w P. przez umieszczenie obiektów budowlanych o łącznej powierzchni [...]m² za okres od dnia [...].03.2015 r. do dnia [...].04.2015 r. tj. przez 23 dni bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, że w wyniku kontroli reklam w pasach drogowych w P. przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2015 r. przez pracowników Miejskiego Zarządu Dróg w P., stwierdzono obecność dwóch sztuk dwustronnych reklam o treści "[...]" znajdujących się w pasie drogowym ulicy [...] w P. Wskutek kolejnej kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu [...] marca 2015 r. stwierdzono, że reklamy zostały usunięte, a w pasie drogowym zostały same fundamenty, co stanowiło zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w P. (działka o numerze ewidencyjnym nr [...], obręb [...]) poprzez umieszczenie 2 szt. fundamentów betonowych bez zezwolenia zarządcy drogi. Podczas ponownej kontroli dokonanej w dniu [...] kwietnia 2015 r. ustalono, iż fundamenty betonowe zostały usunięte z pasa drogowego ulicy [...].

Organ I wskazał, że skarżąca naruszyła artykuł 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440 – dalej udp), wskutek zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg bez uzyskania zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Podstawą ustalenia wysokości kary pieniężnej w wysokości [...] zł był artykuł 40 ust. 6 udp stosownie do którego, opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni obiektu budowlanego, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła odwołanie z dnia [...] grudnia 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zarzucając decyzji naruszenie art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2017 r. poz. 1257 – dalej kpa), w związku z art. 77 kpa polegające na wadliwej i dowolnej ocenie zebranych w sprawie dowodów, przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz naruszeniu słusznego interesu strony postępowania. Skarżąca wskazała również, że nie zostało udowodnione, iż fundamenty betonowe, co do których wymierzona została kara za zajęcie pasa drogowego, faktycznie znajdowały się w pasie drogowym ulicy [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania nie został należycie wyjaśniony stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. SKO wskazało na istniejące rozbieżności co do okresu umieszczenia fundamentów w pasie drogowym, co wymagało przeprowadzenia przez organ I instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Ponadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę na niepełne i niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji Prezydenta Miasta P.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w P. przez umieszczenie obiektów budowlanych o łącznej powierzchni [...] m2 za okres od dnia [...] marca 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. tj. przez 23 dni, bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że fundamenty betonowe w całości znajdowały się w pasie drogowym ulicy [...] w P. na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym kopii mapy zasadniczej z określonym przebiegiem granic pasa drogowego ulicy [...], Prezydent Miasta P. jednoznacznie wskazał na istnienie kolizji umieszczonych w pasie drogowych fundamentów z liniami określającymi pas drogowy.

Za niezasadny organ I instancji uznał zarzut niezastosowania art. 38 ust. 1 udp, zgodnie z którym istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządcy drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie, uznając, iż skarżąca nie wykazała, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła ww. sytuacja.

Odnosząc się do wskazania SKO dotyczącego precyzyjnego określenia okresu zajęcia pasa drogowego przez betonowe fundamenty organ I instancji wskazał, iż stosownie do treści art. 4 ust. 23 udp reklama to umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ustanowionym przez gminę znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013, poz. 627 ze zm.). Usunięcie z betonowych fundamentów reklamy spowodowało, iż przestały być one elementem konstrukcji tej reklamy. W przypadku reklamy i obiektów budowlanych zastosowanie mają inne stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego. Z uwagi na powyższe organ był zobowiązany do wszczęcia odrębnych postepowań administracyjnych dotyczących reklam (znak sprawy: [...]) i obiektów budowlanych – fundamentów betonowych (znak sprawy: [...]).

Przedmiotem niniejszego postępowania są same fundamenty betonowe bez reklamy. Jako datę początkową organ ustalił datę pozostawania w pasie drogowym samych fundamentów, nie będących już konstrukcją nośną dla informacji wizualnej. Fakt umieszczenia przedmiotowych fundamentów w pasie drogowym ul. [...] w P. potwierdzają kontrole przeprowadzone przez organ I instancji w dniu [...] lutego 2015 r. oraz [...] marca 2015 r.

Umieszczenie fundamentów oraz reklam na nich zamocowanych, usunięcie reklam a następnie usunięcie fundamentów odbywało się bez wiedzy i zezwolenia zarządcy drogi. Strona nie dopełniła formalności, tj. nie złożyła żadnych wniosków o wydanie decyzji administracyjnych w ww. zakresie, ani nie przedstawiła żadnych dowodów, które zaprzeczałyby ustaleniom dokonanym przez organ I instancji. Do wyliczeń przyjęto okres zajęcia pasa drogowego zgodnie z protokołami z kontroli przeprowadzonych w dniach [..] marca 2015 r. oraz [...] kwietnia 2015 r., które potwierdzają fakt umieszczenia i usunięcia przedmiotowych fundamentów z pasa drogowego ul. [...] w P. (droga kategorii gminnej). Powierzchnia fundamentów została przyjęta zgodnie z pomiarem dokonanym podczas kontroli w dniu [...] marca 2015 r., tj. powierzchnia każdego z fundamentu 8,00 m² (4,0m x 2,0m).

Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie z dnia [...] września 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. podnosząc, że organ I instancji nie zebrał wyczerpująco materiału dowodowego oraz nie ustalił faktycznego okresu posadowienia przedmiotowych fundamentów. Ustalenie tej daty ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na zmianę przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych na mocy nowelizującej ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. W wyniku tej zmiany uległa zmianie treść art. 40 ww. ustawy oraz zostało wydane nowe Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Wskazana data rozgranicza zakres odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia na zasadzie winy sprawcy od odpowiedzialności obiektywnej bez względu na winę sprawcy. Skarżąca wskazała również na istnienie dużego prawdopodobieństwa, iż fundamenty betonowe zostały objęte pozwoleniem na budowę, tj. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. nr [...] z dnia [...] września 1995 roku. Istnienie powyższego pozwolenia na budowę będzie oznaczać, że skarżąca była przekonana, że działała w granicach prawa.

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji, SKO utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, iż w przedmiotowej sprawie zaistniał stan faktyczny, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt.1 udp – zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, powodujący obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Organ II instancji wskazał, że Prezydent Miasta P., prawidłowo ustalił wysokość kary pieniężnej tj. 10-krotność opłaty ustalonej za zajęcie pasa drogowego oraz prawidłowo przyjął okres zajęcia pasa drogowego, w tym słusznie ustalił datę początkową zajęcia psa drogowego, jako datę pozostawania w pasie drogowym samych fundamentów, nie będących już konstrukcją nośną dla informacji wizualnej. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącą, co do bezpodstawności wydania zaskarżonej decyzji oraz wysokości nałożonej kary pieniężnej, SKO stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie bowiem stan faktyczny sprawy tj. umieszczenie 2 szt. fundamentów betonowych stanowiących podstawę dwustronnych reklam o treści "[...]" w pasie drogowym ulicy [...] w P., bez zezwolenia zarządcy drogi został ustalony na podstawie wiarygodnych dowodów (tj. mapy zasadniczej w skali 1:500 uzyskanej z zasobów Miasta P., fotografii pobranych z bazy internetowej zasobów "Mapy Google", fotografii wykonanych w ramach czynności służbowych podczas objazdu ulic miasta P. w tym m. in. ulicy [...] w dniu [...] marca 2012 r., kontroli przeprowadzonych w terenie przez zarządcę drogi w dniach [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. oraz treści wydanej opinii technicznej w tej sprawie), zaś wysokość kary pieniężnej i przesłanki jej nałożenia wynikają wprost z przepisów prawa. Organ II instancji podkreślił również, że Prezydent Miasta P. prawidłowo przyjął, iż do dnia [...] kwietnia 2015 roku (przeddzień daty kontroli) obiekty znajdowały się w pasie drogi gminnej. Ponadto, organ wskazał, na brak przedstawienia przez skarżącą jakichkolwiek dowodów, które zaprzeczałyby ustaleniom dokonanych przez organ I instancji - mimo skutecznego wezwania przez organ I instancji z dnia [...] marca 2016r. w sprawie wskazania przez skarżącą daty dokonania usunięcia fundamentów betonowych szyldu reklamowego i uprzątnięcia terenu.

Za chybione SKO uznało również zarzut spółki, co do konieczności ustalenia daty posadowienia fundamentów betonowych na przedmiotowym gruncie i zmiany przepisów prawa, bowiem organ I instancji w oparciu o dokonane ustalenia w sprawie dokonał wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa, nie mając żadnych podstaw do zastosowania przepisów obowiązujących przed ich nowelizacją w 2003 r.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę z dnia [...] grudnia 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, któremu zarzuciła:

1. naruszenie art. 4 ust.1 udp poprzez uznanie, że szerokość pasa drogowego jest tożsama z szerokością działki ewidencyjnej, na której droga się znajduje;

2. art. 4 pkt 1 udp w związku z art. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tj. Dz.U z 2016 r. poz. 124, dalej jako rwtdp) poprzez uznanie, że dla ustalenia granic pasa drogowego nie mają znaczenia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów zakładu produkcyjnego skarżącej w P. wraz z terenami przyległymi, położonych w granicach administracyjnych miasta P. (uchwała Rady Miasta P. Nr [...] z dnia [...] października 2003 r.);

3. naruszenie art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 kpa poprzez niedokładne zbadanie stanu sprawy, w szczególności poprzez:

a. nieuwzględnienie ustaleń uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] października 2003r., zakreślającego granice terenu drogowego [...] na działce ew. nr [...] w inny sposób niż granice działki;

b. niewyjaśnienie statusu działki ew. nr [...] z obrębu [...] w P. ([...]), która zgodnie z treścią księgi wieczystej Nr [...], w odróżnieniu od innych działek znajdujących się w tej księdze, nie została określona jako działka drogowa,

c. niewyjaśnienie, czy przedmiotowe fundamenty zostały wykonane na podstawie zgłoszenia lub decyzji wydanej przez właściwy miejscowo organ, w szczególności na podstawie decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu w P. nr [...] z dnia [...] września 1995 r., i czy były w sprawie podstawy do zastosowania art. 38 ust. 1 udp;

a tym samym wydanie skarżonego rozstrzygnięcia przed dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, w oparciu o niekompletny materiał dowodowy;

4. naruszenie art. 75 i art. 77 § 1 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w oparciu o który zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie, w szczególności poprzez:

a. uznanie, że geodezyjne wznowienie znaków granicznych fragmentu ul. [...] stanowiło wytyczenie pasa drogowego ww. ulicy, podczas gdy było to w istocie wytyczenie granic działki ew. nr [...] z obrębu [...] w P.;

b. ustalenie w sposób arbitralny, że ostatnim dniem zajęcia pasa drogowego był [...] kwietnia 2015 r., pomimo braku dowodu na występowanie przedmiotowych fundamentów w pasie drogowym w tej dacie;

5. naruszenie art. 10 kpa, poprzez niezapewnienie stronie udziału w czynnościach przyjętych za podstawę do wymierzenia kary pieniężnej.

Mając na względzie wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym.

Jednocześnie w myśl art. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej ppsa), Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 ppsa sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 kpa lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg. powyższych kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa

Przedmiotowa decyzja SKO w P. z dnia [...] listopada 2016 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. wymierzające skarżącej karę pieniężną w wysokości [...]złotych za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] (droga kat. gminnej) w P. poprzez umieszczenie, bez zezwolenia zarządcy drogi, obiektów budowlanych o łącznej powierzchni 16 m² w okresie od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. tj. przez 23 dni nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie o drogach publicznych, jak również unormowań zawartych w przepisach wykonawczych do tej ustawy.

W ocenie Sądu, obie sporne decyzje nie naruszają ponadto przepisów kpa, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 10 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, a także art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, uznać należy, na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, że organ I instancji nakładając na skarżącą karę pieniężną w ww. wysokości, prawidłowo przyjął, że skarżąca w okresie od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. zajmowała pas drogowy (drogi kat. gminnej) ul. [...] w P. poprzez umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi, obiektów budowlanych o łącznej powierzchni [...]m².

Należy zauważyć, iż w skardze spółka podnosiła przede wszystkim zarzuty natury formalnoprawnej sprowadzające się do wykazania, że organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy należycie przyjmując m.in. za dzień udowodnionego zajęcia pasa drogowego – dzień [...] marca 2015 r. tj. dzień kontroli, a za dzień końcowy – dzień [...] kwietnia 2015 r. tj. dzień poprzedzający dokonanie ponownej kontroli w dniu [...] kwietnia 2015 r., w wyniku której stwierdzono usunięcie przedmiotowych fundamentów a działkę nr [...] przyporządkowały w całości do ul. [...] w P., określonej jako droga kategorii gminnej.

Zdaniem Sądu, podnoszone przez spółkę argumenty dotyczące wadliwości decyzji organów obu instancji nie są zasadne.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. W myśl tego przepisu za zajęcie pasa drogowego 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6.

Z kolei art. 40 ust. 6 cyt. ustawy stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczbę dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

W świetle powyższego uznać trzeba, że podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia.

Zdaniem Sadu, w rozpatrywanej sprawie zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącą pasa drogowego jak również czas (okres) oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego przez skarżącą zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne odzwierciedlenie w materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie.

Z materiału dowodowego wynika, iż M. W. – geodeta uprawniony w dniu [...] maja 2016 r. przekazał do organu I instancji protokół wznowienia znaków granicznych wraz z opinią techniczną dotyczącą m. in. dwóch betonowych podstaw reklam umieszczonych w pasie drogowym stwierdzając, że ww. podstawy w całości znajdowały się w pasie drogowym ulicy [...] w P. na działce o nr ewid. [...]. Wyniki geodezyjnego pomiaru domniemanych lokalizacji podstaw nośników reklamowych, tj. dwóch szt. fundamentów betonowych zostały pokazane w załączniku graficznym – wydruk mapy ewidencyjnej w skali 1:500 i oznaczone kolorem zielonym z opisem fundament nr 1 i nr 2. Sąd podzieli w tym miejscu zdanie SKO, iż nie było podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń faktycznych.

Zasadnie również organy ustaliły czasookres zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie, bez zezwolenia zarządcy drogi obiektów budowlanych, tj. fundamentów betonowych stanowiących podstawę reklamy (bez reklamy). Fakt posadowienia przedmiotowych obiektów budowlanych w pasie drogowym w okresie od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. potwierdzają m. in. protokoły z kontroli terenu dokonywanych przez pracowników MZD w P. w dniu [...] marca 2015 r. (potwierdzające obecność fundamentów w pasie drogowym ww. ulicy w tym czasie) i [...] kwietnia 2015 r. (stwierdzające usunięcie przedmiotowych fundamentów z pasa drogowego) i sporządzona dokumentacja fotograficzna z tych czynności. Ponieważ usunięcie fundamentów betonowych odbywało się bez dopełnienia przez spółkę formalności – złożenia wniosku o wydanie decyzji administracyjnej oraz przedstawienia przez nią dowodów, które zaprzeczałyby ustaleniom dokonanym przez organ I instancji, Prezydent Miasta P. prawidłowo przyjął, że do dnia [...] kwietnia 2015 r. (przeddzień daty kontroli) obiekty znajdowały się w pasie drogi gminnej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż organy administracji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zgodzić się bowiem należy, z organem II instancji, że w sytuacji gdy skarżąca kwestionuje ustalenia organu I instancji to ciężar dowodu - w tym zakresie – spoczywa na niej. To spółka, jako osoba chcąca uniknąć nałożenia na nią kary pieniężnej powinna wykazać, iż do usunięcia spornych fundamentów z pasa drogowego nastąpiło wcześniej niż w dniu wskazanym przez Prezydenta Miasta P. Całkowity brak współpracy przez skarżącą z organem przy ustalaniu stanu faktycznego nie może doprowadzić do skutecznego zarzucenia organowi naruszenia art. 7 i art. 77 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. wybiórcze i niedokładne zbadanie i ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Niezasadny jest również zarzut spółki dotyczący braku pozyskania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. nr [...] z dnia [...] września 1995 r. dotyczącej pozwolenia na budowę m. in. fundamentów betonowych. W przedmiotowej sprawie istotny jest bowiem fakt, że spółka nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w P. przez 2 szt. fundamentów betonowych we ww. okresie. Wyjaśnienie okoliczności, czy skarżąca legitymowała się pozwoleniem na budowę reklam wraz z fundamentami betonowymi jest w przedmiotowej sprawie, bez znaczenia.

Wbrew twierdzeniom spółki organ wyjaśnił sprawę należycie, a wydane rozstrzygnięcie w sprawie uzasadnił zgodnie z art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu zarówno okres zajęcia został ustalony prawidłowo, jak i powierzchnia zajętego pasa drogowego. W konsekwencji również wysokość kary pieniężnej została wyliczona zgodnie z przepisami prawa.

Zdaniem Sądu, z zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wynika, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 kpa. Wyrażona w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym niewątpliwie nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że strona została pozbawiona tych uprawnień.

Z akt postępowania jednoznacznie wynika, iż skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postepowania (pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r.) oraz wezwana do złożenia wyjaśnień i dostarczenia dowodów, czego nie uczyniła.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że – wbrew twierdzeniom skarżącej – organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszelkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 kpa).

W ocenie Sądu organ oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Zdaniem Sądu, uznać należy w konsekwencji, iż skarżąca nie wykazała w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania wobec niej unormowań zawartych w przepisach art. 40 ust. 12 pkt 2 w zw. z ust. 6 udp, w myśl których zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności ustalonej zgodnie z ust. 6, w sytuacji zajęcia pasa drogowego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

.