Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 430/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Świetlik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

K.I., reprezentowany przez doradcę podatkowego A.G., wniósł skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Kolegium odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] i ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 43.835 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Wójt Gminy ustalił skarżącemu, właścicielowi nieruchomości położonej w [...] działki nr [...], podatek od nieruchomości na 2011 r. w kwocie 43.339 zł. Decyzja ta stała się ostateczna.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Wójt Gminy wznowił z urzędu postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]. Organ wskazał, że podstawę wznowienia stanowi zawiadomienie o zmianie w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego, które do organu podatkowego wpłynęło w dniu 21 lipca 2011 r. Zaznaczył, że z zawiadomienia tego wynika, iż na działce nr [...] o pow. 0,31 ha położonej w [...] z dniem [...] kwietnia 2011 r. wprowadzono zmiany użytków i klas poprzez wykreślenie "tereny mieszkaniowe" B o pow. 0,31 ha a dopisano "inne tereny zabudowane" Bi o pow. 0,31 ha. Zgodnie z Uchwałą Rady Gminy Nr III/9/2010 dla gruntów pozostałych, (klasyfikowanych jako Ba, Bp, Bi) stawka wynosi 0,40 zł za m2. W ocenie organu podatkowego zdarzenie to może stanowić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości w części dotyczącej obiektów budowlanych znajdujących się w miejscowości [...] obiekty te nie mogą być uznane za budynki w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Zakwestionował również opinię biegłego sporządzoną w tej sprawie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Wójt Gminy uchylił decyzję własną z [...] czerwca 2011 r. nr [...] w części dotyczącej wysokości rocznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości "od pozostałych gruntów" oraz ustalił skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 43.835 zł. Organ wskazał, że podatek od nieruchomości jest związany z klasyfikacją gruntu zawartą w ewidencji gruntów i budynków – wynikające z niej dane stanowią podstawę wymiaru podatku. Zauważył również, że zapisy w prowadzonej przez Starostwo Powiatowe ewidencji mają charakter wiążący dla organu. W ocenie organu podatkowego dokonanie z urzędu zmiany w ewidencji gruntów i budynków wyczerpuje znamiona przesłanki art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż zawarte w zawiadomieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. dane mają wpływ na wysokość podatku, istniały w dacie wydania przedmiotowej decyzji i nie były znane organowi w dacie jej wydania.

W odniesieniu do pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2012 r. organ wskazał, że nie wznowił postępowania w części dotyczącej budynków, lecz zmiany klasyfikacji gruntu.

Od powyższej decyzji K.I. wniósł odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 w zw. z art. 207 i art. 212 i art. 247 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, która była niewykonalna w dacie wydania decyzji. Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wznowienie postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...].

Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie istotne jest ustalenie czy w momencie wydania decyzji Urząd miał udokumentowaną wiedzę, że obiekty znajdujące się na nieruchomości, w świetle ustawy Prawo budowlane mogą być uznane za budynki czy też nie. W szczególności czy obiekty budowlane spełniają normy techniczne określone w ustawie Prawo budowlane. Wskazał, że zaprzestał wykorzystywania nieruchomości oraz posadowionych na niej obiektów budowalnych do prowadzenia działalności gospodarczej w drugiej połowie lat 90-tych. Obiekty te znajdowały się na terenie ogrodzonym i zabezpieczonym przed dostępem osób trzecich. Niestety obiekty budowlane od końca lat 90-tych podlegały dewastacji oraz niszczeniu przez osoby trzecie. W szczególności kradzieży podlegały elementy obiektów budowalnych, które mogły być sprzedane w punktach sprzedaży surowców wtórnych, tj. metalowe elementy nośne i konstrukcyjne obiektów, poszycie dachowe, stolarka okienna, elementy ścian nośnych (np. cegły). Skarżący wskazał, że wielokrotnie podnosił i sygnalizował w Urzędzie, iż obiekty w wyniku dewastacji i kradzieży osób trzecich, nie spełniają przesłanek umożliwiających uznanie ich w świetle ustawy Prawo budowlane jako budynki. Niestety Urząd nie powołał biegłego, który oceniłby stan techniczny obiektów, a tym samym stwierdziłby w oparciu o postanowienia ustawy prawo budowlane, czy obiekty mogą być uznane za budynki czy też nie.

K.I. zaznaczył, że do innych postępowań podatkowych prowadzonych przez Urząd załączył, już jako środek dowodowy, decyzje PINB wydane w dniu [...] listopada 2010 r. oraz [...] kwietnia 2011 r. W ocenie skarżącego zostały wyczerpane przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej umożliwiające wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną. Zauważył, że decyzje wydane przez PINB jedynie stwierdzają daną okoliczność, która to wystąpiła w okresie wcześniejszym. Tak więc w aspekcie art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie jest ważny moment wydania decyzji przez PINB, ale okoliczności przytoczone w tych decyzjach. Okolicznością tą jest ustalenie stanu technicznego obiektów budowlanych znajdujących się na nieruchomości. PINB jako urząd posiadający informacje specjalne w tym zakresie, w sposób jednoznaczny ustalił, że obiekty budowlane nie spełniają norm technicznych, które mogłyby sugerować, iż mogą być one uznane jako budynki w świetle ustawy Prawo budowlane. Ponadto stwierdzono, iż taki stan techniczny tych budynków istnieje od dłuższego czasu, a tym samym te obiekty budowlane w okresie wcześniejszym też nie mogły być uznawana za budynki. Skarżący podkreślił, że stan techniczny tych obiektów jest skutkiem działań dewastacyjnych i czynów karalnych dokonanych przez osoby trzecie. Okoliczności te istniały w momencie wydawania decyzji sygn. [...] przez Urząd, ale nie zostały ustalone przez Urząd w wyniku jego zaniechania.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2012 r. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo wznowił postępowanie podatkowe zakończone swoją ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., a następnie uchylił tę decyzję w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku od nieruchomości od gruntów pozostałych.

Kolegium podkreśliło, że przedmiotem decyzji wydanej w niniejszym postępowaniu jest decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r., a nie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Postępowanie w sprawie uchylenia tej decyzji w trybie wznowienia postępowania jest sprawą odrębną w stosunku do sprawy rozpoznanej w zwykłym trybie. Oznacza to, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest uchylenie w części decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. i w tej części orzeczenie co do istoty sprawy na nowo. Orzeczenie co do istoty sprawy jest ściśle wyznaczone granicami wznowionego postępowania, a ponadto - jak słusznie stwierdził organ podatkowy I instancji - jest on związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o które wydano rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do wniosku K.I. o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji i o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. [...], Kolegium stwierdziło, że zostaną one rozpatrzone po uprawomocnieniu się decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym o sygn. [...], albowiem postępowanie odwoławcze ma pierwszeństwo przed postępowaniami nadzwyczajnymi.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] i ustalenia podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 43.835 zł.

Następnie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Kolegium odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. W motywach uzasadnienia decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odnosząc się do przedłożonych przez podatnika dokumentów jako nowych dowodów i ujawnionych w nich nowych okoliczności, stwierdziło że wymienione we wniosku o wznowienie postępowania decyzje Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego aczkolwiek są w tym postępowaniu nowymi dowodami, które istniały w dniu wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. i z dnia [...] lipca 2012 r., to jednak wynikająca z nich okoliczność nie ma nowego charakteru. Zły stan techniczny nieruchomości znajdujących się na działce podatnika, był już organowi I instancji znany. Już bowiem decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał podatnikowi wyłączenie w całości z użytkowania obiektów budowlanych w miejscowości [...] na dz. Nr [...]. Okoliczność ta nie miała i nadal nie ma wpływu na sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatnika. Zły stan techniczny budynków, który potwierdzają decyzje nadzoru budowlanego, wskazane przez podatnika we wniosku, miałby tylko wtedy wpływ na wysokość zobowiązania, gdyby przedmiot opodatkowania był wykorzystywany w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Powyższą decyzję K.I. w ustawowym terminie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając jej naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że nie wystąpiły nowe okoliczności, istniejące w dacie wydania decyzji, a nieznane organowi I instancji. Uzasadniając skargę skarżący powtórzył argumentację podniesioną we wniosku o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w tak określonym zakresie kognicji, skarga jest niezasadna.

Istota sporu pomiędzy stronami dotyczy wykładni przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, określającego przesłanki warunkujące wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Na wstępie należy wskazać, że z istoty instytucji wznowienia postępowania podatkowego - uregulowanej w Rozdziale 17 Ordynacji podatkowej - wynika, że stwarza ona możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest zatem spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Wadliwość decyzji może wyniknąć dopiero jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej sprawę z okolicznościami danej sprawy (por. Jan Zimmermann, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, str. 318).

Zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania zawiera art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W toku wznowionego postępowania właściwy organ podatkowy bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W przypadku negatywnego wyniku wydaje - na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej i nie może zweryfikować decyzji dotychczasowej, nawet jeśli stwierdzi jej wadliwość.

Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128 Ordynacji podatkowej). Wyjątkowy charakter omawianej instytucji wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznawia się postępowanie, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który te decyzję wydał.

W związku z powyższym wzruszenie decyzji będzie możliwe jeżeli:

- wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania,

- powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, tj. wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004, nr 3, s. 22).

- dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji,

- dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję.

Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. (II FSK 341/2005, NetTax) "ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktycznie są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną".

Nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę dowody jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1454/00, OSP z 2001 r. Nr 2, poz. 21, t. I). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (glosowanym) wyroku (opubl. w ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2005 r., FSK 1752/2004, NetTax).

Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie, wobec czego Sąd nie może organom tego prawa do oceny odebrać (wyrok WSA z dnia 29 czerwca 2004 r., III SA 1108/03, M. Pod. 2004, nr 8, s. 4) Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl.).

Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie stwierdzić należy, że zasadnie Kolegium przyjęło, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu Kolegium zasadnie stwierdziło, odnosząc się do przedłożonych przez skarżącego dokumentów, jako nowych dowodów i ujawnionych w nich nowych okoliczności, że wymienione we wniosku o wznowienie postępowania decyzje Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego aczkolwiek są w tym postępowaniu nowymi dowodami, które istniały w dniu wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. i z dnia [...] lipca 2012 r., to jednak wynikająca z nich okoliczność nie ma nowego charakteru. Zły stan techniczny nieruchomości znajdujących się na działce podatnika, był już organowi I instancji znany. Już bowiem decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał podatnikowi wyłączenie w całości z użytkowania obiektów budowlanych w miejscowości [...] na dz. Nr [...]. Okoliczność ta nie miała i nadal nie ma wpływu na sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatnika. Zły stan techniczny budynków, który potwierdzają decyzje nadzoru budowlanego, wskazane przez podatnika we wniosku, miałby tylko wtedy wpływ na wysokość zobowiązania, gdyby przedmiot opodatkowania był wykorzystywany w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Prawidłowo ocenił organ, że skoro skarżący wnioskując o wznowienie postępowania powołuje się na nowe dowody, którymi są kolejne decyzje Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. i z dnia [...] kwietnia 2011 r., które wskazują na nową okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji nie znaną organowi, a jednak nadal odnoszą się do złego stanu technicznego budynków, to nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty faktycznie nie dotyczą postępowania wznowieniowego, będącego przedmiotem oceny Sądu, lecz negują ustalenia faktyczne oraz ocenę dowodów dokonane przez organy podatkowe w postępowaniu zwykłym. Tym samym skarżący faktycznie domaga się w postępowaniu wznowieniowym ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia innego niż w decyzji wymiarowej stanu faktycznego, co w tym trybie postępowania jest bezskuteczne z przyczyn opisanych powyżej.

Wskazać również należy, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy).

W przypadku budynku lub jego części, którego budowa została zakończona, okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku lub jego części (art. 6 ust. 2 ustawy). Zatem tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (tak wyrok NSA z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II FSK 959/06). Zauważyć również należy, że rozstrzygnięcie – np. o rozbiórce nie ma mocy wstecznej, nie może zatem wywoływać skutków z przed jego wydania, ani kreować obowiązków podatnika wynikających z ustawy.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. wszystkie budynki i ich części. Warunkiem niezbędnym do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. Tym samym o ile dany obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach stanowi budynek bez względu na stan techniczny, czy sposób wykorzystywania. Niemniej jednak, na co należy zwrócić uwagę – z uwagi na zarzuty zawarte w skardze – to przede wszystkim to, że budynek posiada dach do momentu jego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (np. w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (tak wyrok WSA z 6 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 985/11 ).

Podkreślić również należy, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego, czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów, czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji.

Tym samym podnoszona przez skarżącego okoliczność dewastacji budynków w latach poprzedzających wydanie decyzji za 2011 r. pozostaje bez wpływu na wymiar podatku od nieruchomości za ten rok.

Z tych też przyczyn Kolegium zasadnie oceniło, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.