Uchwała Sądu Najwyższego, sygn. akt III AZP 18/88
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia: 1989-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zatrudnienie
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Państwowa Inspekcja Pracy nie jest upoważniona do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne, nie zatrudniające pracowników na podstawie umowy o pracę, przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

TEZY

Państwowa Inspekcja Pracy nie jest upoważniona do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne, nie zatrudniające pracowników na podstawie umowy o pracę, przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.


SENTENCJA

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w R. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w O. z dnia 29 lutego 1988 r. Nr DK-68/I/88 w przedmiocie nakazu inspektora pracy po rozpoznaniu (...). zagadnienia prawnego przekazanego przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 listopada 1988 r. SA/WR 480/88 do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 Kpc:

Czy Państwowa Inspekcja Pracy, działająca na podstawie ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy /Dz.U. 1985 nr 54 poz. 276/ jest upoważniona do nadzoru i kontroli przestrzegania przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne, nie zatrudniające pracowników na podstawie umowy o pracę, przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy?.

podjął następującą uchwałę:


UZASADNIENIE

Podstawę prawną działalności organów Państwowej Inspekcji Pracy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy /t.j. Dz.U. 1985 nr 54 poz. 276/. Przepisy te nawiązują do art. 209 par. 2 Kp, w którym stwierdzono, że zakres działania i organizację inspekcji pracy określają odrębne przepisy. Podstawowe zadanie Państwowej Inspekcji Pracy określono w art. 1 cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem jest to organ powołany do nadzoru i kontroli przestrzegania i higieny pracy. Takie określenie podstawowego zadania Państwowej Inspekcji Pracy także nawiązuje do treści art. 209 par. 1 Kp, w którym postanowiono, iż nadzór nad stanem bezpieczeństwa i higieny pracy oraz nad przestrzeganiem prawa pracy sprawuje inspekcja pracy. Szczegółowy zakres działania Państwowej Inspekcji Pracy określono natomiast w art. 8 ust. 1 cyt. ustawy. W przepisie tym stwierdzono m.in. iż do zakresu działalności Państwowej Inspekcji Pracy należy nadzór i kontrola przestrzegania przez zakłady pracy prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Już z tego sformułowania wynika, że uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy do nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy odnoszą się - podmiotowo - do zakładów pracy. Wniosek ten jednoznacznie potwierdza art. 11 ust. 1 tej ustawy, w którym postanowiono, iż nadzorem i kontrolą Państwowej Inspekcji Pracy są objęte wszystkie zakłady pracy.

Jeśli tak jednoznacznie określono podmiotowo zakres uprawnień kontrolnych i nadzorczych Państwowej Inspekcji Pracy, to odpowiedzi wymaga pytanie, czy rolnicza spółdzielnia produkcyjna nie zatrudniająca pracowników jest zakładem pracy w rozumieniu przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy? Przepisy tej ustawy nie definiują samodzielnie pojęcia zakładu pracy, a zatem należy sięgnąć do kodeksowej definicji zakładu pracy. Zgodnie z art. 3 kodeksu pracy zakładem pracy jest jednostka organizacyjna zatrudniająca pracowników, choćby nie posiadała osobowości prawnej. Wynika z tego, że jednym z podstawowych elementów składowych prawnej definicji zakładu pracy jest samodzielne zatrudnianie pracowników przez jednostkę organizacyjną, a więc zatrudnianie na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Tego wymogu nie spełnia rolnicza spółdzielnia produkcyjna, która nie zatrudnia pracowników, lecz w której pracę świadczą jej członkowie w ramach stosunku członkostwa. Z ukształtowanego już orzecznictwa Sądu Najwyższego /np. uchwała z dnia 19 czerwca 1986 r. III PZP 30/86 - OSNCP 1987 nr 4 poz. 58/ wynika bowiem jednoznacznie, że stosunek prawny łączący spółdzielnię produkcyjną z członkiem, mającym - zgodnie z art. 155 prawa spółdzielczego - prawo i obowiązek w niej pracować, jest stosunkiem cywilnoprawnym, normowanym przez przepisy prawa cywilnego. Z powyższego wynika, że skoro rolnicza spółdzielnia produkcyjna nie zatrudniająca osób na podstawie umowy o pracę, nie może być uznana za zakład pracy, to tym samym nie można wyprowadzić kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy w stosunku do rolniczych spółdzielni produkcyjnych z art. 11 ust. 1 ustawy, skoro według tego przepisu nadzorem i kontrolą organów Państwowej Inspekcji Pracy są objęte wszystkie zakłady pracy, a więc tylko jednostki będące zakładami pracy. Trafność tej tezy potwierdza treść art. 304 par. 4 pkt 2 kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz po porozumieniu z zarządem głównym właściwych związków zawodowych określają w drodze rozporządzeń zakres i sposób stosowania przepisów działu X kodeksu pracy przy wykonywaniu pracy przez członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i członków ich rodzin. W związku z tym unormowaniem należy zwrócić uwagę na następujące kwestie:

Po pierwsze, przepisy działu X kodeksu pracy normujące bezpieczeństwo i higienę pracy dotyczą wprost tylko jednostek organizacyjnych uznanych za zakłady pracy oraz zatrudnionych w nich pracowników.

Po wtóre, jeśli w zakładzie pracy odbywają zajęcia uczniowie lub studenci nie będący pracownikami, to obowiązek zakładu zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków zajęć wynika z przepisu szczególnego /art. 304 par. 1 Kp/. Podobnie dotyczy to szkół i innych zakładów naukowych w stosunku do osób pobierających nauką, odbywających zajęcia praktyczno-techniczne lub wykonujących prace społecznie użyteczne /art. 304 par. 2 Kp/.

Po trzecie, z mocy szczególnego przepisu /art. 304 par. 3 Kp/ unormowania zawarte w art. 207 Kp stosuje się odpowiednio do organów państwowych kierujących pracą wykonywaną przez obywateli na innej podstawie niż stosunek pracy lub jednostek organizujących pracę w ramach czynów społecznych.

Po czwarte, podobnie jak do rolniczych spółdzielni produkcyjnych, zakres stosowania działu X wobec członków straży pożarnej oraz osób świadczących pracę w zakładach karnych i dla nieletnich, mają określić rozporządzenia wykonawcze.

Jeśli te rozwiązania prawne odnieść do przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, w której uprawnienia tego organu określono przedmiotowo /art. 8/ i podmiotowo /art. 11/, to nie można wyprowadzić domniemania kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy wyłącznie z przedmiotowego określenia jej zakresu zadań. Innymi słowy jeśli przepis szczególny nałożył na określoną jednostkę nie będącą zakładem pracy, obowiązek stosowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, to fakt ten nie przesądza o kompetencji Państwowej Inspekcji Prac do nadzoru i kontroli.

Odnosząc te rozważania do rolniczych spółdzielni produkcyjnych należy stwierdzić, że właściwość Państwowej Inspekcji Pracy do sprawowania kontroli i nadzoru nad warunkami bhp w tych spółdzielniach mogłaby w aktualnym stanie prawnym - wynikać jedynie z rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 304 par. 4 pkt 2 Kp, skoro w rozporządzeniu tym winne być określone zakres i sposób stosowania przepisów działu X kodeksu pracy, a więc także przepisu art. 209 par. 1 Kp, stanowiącego, iż nadzór nad stanem bezpieczeństwa i higieny pracy oraz nad przestrzeganiem prawa pracy sprawuje inspekcja pracy. Rzecz w tym, że takie rozporządzenie nie zostało wydane.

W tej sytuacji należy sięgnąć do art. XXIV przepisów wprowadzających kodeks pracy. Zgodnie z tym przepisem jeśli kodeks pracy lub ustawa wprowadzająca kodeks pracy przewidują wydanie przepisów wykonawczych, stosuje się do czasu wydania tych przepisów przepisy dotychczasowe, chyba że są one sprzeczne z przepisami kodeksu pracy lub ustawy, tj. przepisów wprowadzających kodeks pracy. W rozważanej kwestii takie przepisy dotychczasowe istnieją. Chodzi tu o rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 22 września 1966 r. w sprawie stosowania niektórych przepisów ustawy o bezpieczeństwie i higienie pracy przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne i kółka rolnicze przy wykonywaniu prac przez członków tych spółdzielni i kółek /Dz.U. nr 42 poz. 255/. Te właśnie przepisy obowiązują - z mocy art. XXIV przepisów wprowadzających Kp nadal, gdyż - generalnie biorąc - nie pozostają one w sprzeczności z przepisami kodeksu pracy. W tych zaś przepisach /par. 2 ust. 3/ upoważnionym i zobowiązanym do kontroli stanu realizacji zadań wynikających z rozporządzenia, a więc zadań w zakresie stosowania przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, są związki rolniczych spółdzielni produkcyjnych przy współudziale instruktorów mechanizacji i właściwych do spraw rolnych organów administracji państwowej. W związku z tym może powstać pytanie, czy par. 2 ust. 3 tego rozporządzenia pozostaje w sprzeczności z art. 209 par. 1 Kp, w którym stwierdzono, że nadzór nad stanem bezpieczeństwa i higieny pracy sprawuje inspekcja pracy? Na tak sformułowane pytanie należy odpowiedzieć negatywnie.

Po pierwsze, zgodnie z art. 209 par. 2 Kp zakres działania inspekcji pracy określają odrębne przepisy. Ten zakres /od strony podmiotowej/ określono w art. 11 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w ten sposób, że nadzorem i kontrolą objęte są wszystkie zakłady pracy, a więc nie są objęte jednostki organizacyjne nie będące zakładami pracy.

Po wtóre, zgodnie z art. 304 par. 4 Kp dopiero w rozporządzeniu wykonawczym można określić zakres i sposób stosowania do rolniczych spółdzielni produkcyjnych działu X Kp, a więc także art. 209 Kp.

Reasumując, w obowiązującym stanie prawnym brak podstaw do przyjęcia poglądu, aby Państwowa Inspekcja Pracy była upoważniona do sprawowania nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne, które nie zatrudniają pracowników. Trafność tej tezy potwierdzają także przepisy prawa spółdzielczego, które w pierwszym rzędzie regulują status prawny rolniczych spółdzielni produkcyjnych. W przepisach tych eksponuje się jedną z podstawowych cech spółdzielni tj. jej samodzielność /art. 2 par. 1/. Swoistą gwarancją tej samodzielności jest przepis art. 2 par. 2 prawa spółdzielczego, według którego organy władzy terenowej i organy administracji państwowej mogą wydawać wiążące spółdzielnię przepisy prawne i decyzje na podstawie i w zakresie upoważnień przewidzianych w przepisach ustawowych. Mutatis mutandis zasadę tę należy odnieść także do Państwowej Inspekcji Pracy. Skoro zaś przepisy o Państwowej Inspekcji Pracy /ustawa z dnia 6 kwietnia 1981 r./ nie zawierają takiego upoważnienia, zaś przepisy przewidziane w art. 304 par. 4 pkt 2 Kp nie zostały dotychczas wydane /jako przepisy wykonawcze wydane na podstawić upoważnienia ustawowego/, to tym samym brak podstawy prawnej do podejmowania przez Państwową Inspekcję Pracy wiążących decyzji wobec rolniczych spółdzielni produkcyjnych.

Z tych względów udzielono odpowiedzi jak w sentencji.