Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 877/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 43, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 12 lipca 2021 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2021 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez K.W. (dalej także jako "strona", "odwołujący" albo "skarżący") od decyzji Starosty z dnia 20 lutego 2020 r. (nr (...)) dotyczącej wygaszenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego oraz obowiązków z tym związanych.

W rozdzielniku podmiotów otrzymujących decyzję z dnia 20 lutego 2020 r. organ pierwszej instancji zaznaczył, że zostanie ona doręczona: K.W. prowadzącemu Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjno-Handlowe (...) (...), a także spółce "A" Sp. z o.o. z siedzibą w D., również na adres (...) (spółka ta była właścicielem działek nr (...) i (...) w obrębie S., na których wydobywano kruszywo - księga wieczysta nr (...)).

Pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Starosta wskazał, że przekazuje w załączeniu odwołanie wniesione przez K.W. na decyzję organu o wygaszeniu koncesji z dnia 20 lutego 2020 r. (nr (...)) wraz z aktami sprawy.

Pismem z dnia 4 maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Starosty o wskazanie, w jakiej formie i w jakim dniu wniesiono odwołanie (czy zostało ono przesłane pocztą czy złożone osobiście) i wyjaśnienie czy Starostwo jest w posiadaniu oryginału odwołania, a jeżeli tak, to z jakich przyczyn przesłany został do Kolegium wydruk odwołania a nie oryginał. Kolegium wskazało, że w przypadku posiadania przez Starostwo Powiatowe oryginalnego egzemplarza odwołania oraz ewentualnie koperty (w przypadku nadania środka odwoławczego drogą pocztową) wnosi o ich przesłanie.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 1 czerwca 2020 r. Starosta wyjaśnił, że odwołanie zostało wniesione przez stronę osobiście, a ze względu na pracę zdalną geologa powiatowego (miejsce zamieszkania B) i utrudnione terminowe przesyłanie dokumentów, mając na uwadze zachowanie ustawowego terminu przekazania do Kolegium odwołania, przekazano pierwotnie skan dokumentu, przekazując obecnie jego oryginał.

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2020 r. (nr (...)) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium wskazało, że - jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy - wydana przez organ pierwszej instancji decyzja została odebrana przez R.W. - w dniu 25 lutego 2020 r. oraz przez K.W. - w dniu 9 marca 2020 r. Obie przesyłki były kierowane na ten sam adres: (...), który jest adresem do korespondencji wskazanym przez odwołującego się w złożonym środku zaskarżenia. Odwołanie od decyzji podpisane przez K.W. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dniu 26 marca 2020 r. i - jak wynikało z wyjaśnień organu pierwszej instancji - zostało wniesione osobiście.

Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie, jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, decyzja Starosty z dnia 20 lutego 2020 r. (nr (...)) została odebrana w dniach 25 lutego 2020 r. i 9 marca 2020 r., a zatem najpóźniej w dniu 10 marca 2020 r. rozpoczął się bieg czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania, który upływał w dniu 24 marca 2020 r. Z prezentaty znajdującej się na odwołaniu złożonym przez K.W. wynika, że zostało ono złożone w Starostwie Powiatowym w dniu 26 marca 2020 r., natomiast z wyjaśnień osoby działającej z upoważnienia Starosty [...] wynika, że odwołanie to zostało wniesione osobiście w ww. dacie. Oznacza to, że termin do wniesienia odwołania został przekroczony o 2 dni.

W związku z powyższym, skoro strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w oparciu o art. 58 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, to zaistniała konieczność zastosowania w sprawie art. 134 tej ustawy, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

K.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wyżej wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2020 r. podnosząc, że odwołanie z dnia 23 marca 2020 r. dotyczące decyzji Starosty z dnia 20 lutego 2020 r. wniósł w terminie, wobec czego przysługiwało mu prawo do jego sprawiedliwego i merytorycznego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym sposobu złożenia przez niego odwołania i terminu jego nadania przez skarżącego w placówce pocztowej. Skarżący wystąpił jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z kserokopii dowodu nadania przesyłki oraz potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odwołanie w Starostwie w B. wskazując, że kserokopie tych dokumentów przedstawia w załączeniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że skarga w części dotyczącej zachowania terminu do wniesienia odwołania może być zasadna. Organ wyjaśnił, że w sprawie ostatecznie przyjęto, że decyzja Starosty została odebrana przez K.W. w dniu 9 marca 2020 r., choć Kolegium miało w tym zakresie wątpliwości. Na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek wysłanych przez organ pierwszej instancji do spółki "A" oraz do K.W. (wysłanych odrębnie ale pod ten sam adres) pierwotni adresaci zostali przekreśleni, a wpisano inne podmioty (odpowiednio K.W. i spółkę "A"). Powyższe wątpliwości Kolegium rozstrzygnęło na korzyść strony wnoszącej odwołanie przyjmując, że decyzja Starosty została odebrana przez skarżącego w dniu 9 marca 2020 r. Jednak mimo przyjęcia korzystniejszego podejścia informacja udzielona przez Geologa Powiatowego działającego z upoważnienia Starosty (pismo z dnia 1 czerwca 2020 r.) musiała powodować przyjęcie, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu (niezależnie od tego, który z dwóch terminów wskazanych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru należy uznać za dzień odbioru orzeczenia przez K.W.). Jednakże załączone do skargi dowody, w ocenie organu, przemawiają za tym, że odwołanie od decyzji nie zostało wniesione osobiście, jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, lecz wysłane pocztą 23 marca 2020 r., a zatem mogło zostać wniesione z zachowaniem terminu.

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 877/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2020 r. uznając, że Kolegium w oparciu o art. 134 praz art. 129 § 1 i 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego nie wykazało w stopniu wystarczającym kiedy stronie doręczono decyzję organu pierwszej instancji, kiedy upłynął termin do wniesienia odwołania oraz czy rozpatrywane przez organ odwołanie wniesione zostało z uchybieniem 14 - dniowego terminu do jego wniesienia.

W ocenie Sądu organ odwoławczy na dzień podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie nie zgromadził wystarczających dowodów, to jest świadczących w sposób nie budzący wątpliwości o tym, że decyzja Starosty - jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu - została doręczona K.W. w dniu 9 marca 2020 r., ani też, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez K.W. osobiście w dniu 26 marca 2020 r.

Sąd wskazał, że stwierdzenie, w jakiej ze wskazanych dat decyzja została doręczona K.W. jako stronie postępowania pozostaje bez znaczenia tylko w sytuacji, w jakiej organ przyjął, że do wniesienia odwołania doszło w dniu 26 marca 2020 r. Przyjmując już jednak - jak wskazuje się w skardze i co ostatecznie potwierdza również organ w odpowiedzi na skargę - że wniesienie odwołania nastąpiło w dniu 23 marca 2020 r., to okoliczność, czy decyzja została doręczona w dniu 25 lutego 2020 r. czy też w dniu 9 marca 2020 r. uzyskuje kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy. W sytuacji doręczenia decyzji w dniu 25 lutego 2020 r. wniesienie odwołania w dniu 23 marca 2020 r. następuje bowiem po terminie, natomiast w sytuacji doręczenia decyzji w dniu 9 marca 2020 r. wniesienie odwołania w dniu 23 marca 2020 r. następuje w terminie (kończącym w tym wypadku swój bieg dopiero w dniu 24 marca 2020 r.).

W ocenie Sądu organ odwoławczy w sytuacji powzięcia wątpliwość, w jakiej dacie faktycznie doręczono decyzję mógł się zwrócić do organu pierwszej instancji, aby na podstawie dokumentacji tego organu dotyczącej korespondencji wychodzącej podjąć próbę wyjaśnienia, która z dwóch przesyłek (które posiadają przecież jako przesyłki nadawane z potwierdzeniem odbioru określone numery) została rzeczywiście nadana do K.W. .

W ocenie Sądu powziąwszy wątpliwości co do terminu i sposobu wniesienia odwołania organ odwoławczy winien poczynić również starania umożliwiające wypowiedzenie się w tej kwestii przez samą stronę. Dowody wniesienia odwołania za pośrednictwem poczty, przedstawione przez K.W. na etapie skargi, zostały uznane przez Samorządowe Kolegium za wiarygodne. Choć z treści udzielonej odpowiedzi na skargę wynika, że organ odwoławczy w istocie nie wie, czy termin do wniesienia został zachowany, z uwagi na dostarczone przez stronę dowody, to wskazuje, że "odwołanie mogło zostać wniesione z zachowaniem terminu". Okoliczność ta, to jest data wniesienia odwołania na obecnym etapie sprawy również nie może jednak zostać zweryfikowana przez Sąd. Wraz ze skargą Sądowi nie zostały bowiem przekazane dowody, które miały być do niej dołączone, a które wskazane są w treści skargi (kserokopie dowodu nadania oraz potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odwołanie w Starostwie). Jak wskazano wyżej, z samych akt administracyjnych sprawy nie wynika natomiast w sposób, który nie budziłby wątpliwości, kiedy wniesiono odwołanie, a w szczególności, czy nastąpiło to - jak pierwotnie przyjęto - w dniu 26 marca 2020 r. bezpośrednio w siedzibie organu, czy też w dniu 23 marca 2020 r. za pośrednictwem poczty, jak wskazano w skardze i do czego ostatecznie przychyla się organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę.

Wydany wyrok uprawomocnił się w dniu 22 kwietnia 2021 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 12 lipca 2021 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") ponownie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że pismem z dnia 7 czerwca 2021 r. zwróciło się do Starosty z prośbą o wskazanie w oparciu o posiadaną dokumentację korespondencji wychodzącej, która z dwóch przesyłek zawierających decyzję z dnia 20 lutego 2020 r. została nadana do K.W. , a która do "A" Sp. z o.o. oraz o udzielenie informacji, czy pracownik Starostwa dokonał przekreśleń i zmiany danych adresatów na postanowieniach odbioru. W odpowiedzi wskazano, że do "A" Sp. z o.o. została nadana przesyłka o numerze (...). Jak wynika z przesłanej kopii książki nadawczej, do K.W. wysłano przesyłkę o numerze (...). Pracownik Starostwa nie dokonywał skreśleń i zmiany danych adresatów na potwierdzeniach odbioru.

Kolegium wskazało, że otrzymane w piśmie z dnia 18 czerwca 2021 r. informacje potwierdzają, że przesyłka odebrana w dniu 25 lutego 2020 r. przez dorosłego domownika R.W., była adresowana do K.W. , a więc odwołującego się. Potwierdzają to dane z książki nadawczej oraz dane uzyskane przez Kolegium za pośrednictwem systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej. Przesyłka o numerze (...), skierowana do K.W. , została odebrana w dniu 25 lutego 2020 r. Jednocześnie na potwierdzeniu odbioru tej przesyłki zaznaczono, że jej odbioru dokonuje "dorosły domownik". Kolegium podkreśliło, że pojęcie domownika jest aktualne dla osób fizycznych, nie zaś dla osób prawnych (takich jak "A" Sp. z o.o.).

Kolegium wskazując na treść art. 129 § 2 k.p.a., art. 57 § 1 k.p.a. oraz art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. stwierdziło, że termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 20 lutego 2020 r., w związku z odebraniem przesyłki zawierającej decyzję, która była skierowana do K.W. w dniu 25 lutego 2020 r., upłynął w dniu 10 marca 2020 r.

Kolegium zaznaczyło przy tym, że w sprawie nie miał zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, jako że uchybienie przez stronę terminu miało miejsce przed dniem 20 marca 2020 r., kiedy to na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzono stan epidemii. Kolegium stwierdziło, że odwołanie zostało wysłane pocztą w dniu 23 marca 2020 r., co wynika z dołączonego do skargi do WSA potwierdzenia nadania, jednakże samo uchybienie terminu miało miejsce jeszcze w czasie, gdy stan zagrożenia epidemiologicznego bądź stan epidemii nie został jeszcze wprowadzony, stąd też przyczyny te nie mogą usprawiedliwiać naruszenia art. 129 § 2 k.p.a. przez stronę.

Kolegium podkreśliło, że w związku z tym, iż K.W. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zaistniała w sprawie konieczność zastosowania regulacji art. 134 k.p.a.

K.W. wniósł od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, w piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2021 r. podniósł, że Kolegium wydając postanowienie z dnia 12 lipca 2021 r. nie uczyniło zadość wytycznym sformułowanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2021 r. Poczynione przez Kolegium ustalenia nadal budzą wątpliwości, bowiem z faktu przypisania w książce pocztowej adresata do określonego numeru przesyłki nie wynika, że wskazane numery zostały w taki sam sposób przyporządkowane w nadawanym w tym samym dniu dwóm przesyłkom pocztowym wysłanym na ten sam adres. W ocenie pełnomocnika skarżącego, tego typu ustalenia mogłyby uchodzić za wiarygodne i niebudzące wątpliwości, gdyby organ dysponował kopertami, na których również powinien zostać umieszczony numer przesyłki pocztowej. Pełnomocnik podniósł także, iż odebranie przesyłki adresowanej do K.W. przez R.W. , w świetle przepisów k.p.a., obligowało organ do przeprowadzenia ustalenia, czy ta osoba była uprawniona do odbioru pisma. Pełnomocnik wskazał, że z treści pism kierowanych przez K.W. wynika, że jest on osobą rozwiedzioną, natomiast adres, na który wysłano pisma (ul. (...)) jest miejscem zamieszkania skarżącego oraz mieści się tam siedziba "A" Sp. z o.o. Pełnomocnik zarzucił również, że Kolegium nie poczyniło jakichkolwiek ustaleń dotyczących dnia, a którym zostało wniesione odwołanie od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie skarżący uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2021 r. nr (...), którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 20 lutego 2020 r. w przedmiocie wygaszenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego.

Należy zaznaczyć, ze uprzednio wydane postanowienie Kolegium z dnia 10 czerwca 2020 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 20 lutego 2020 r. w przedmiocie wygaszenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego, zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2021 r. Jest to okoliczność istotna w niniejszej sprawie, bowiem stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W uzasadnieniu wyroku wydanego w dniu 18 lutego 2021 r. Sąd stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika jednoznacznie, ani kiedy K.W. jako stronie doręczono decyzję organu pierwszej instancji, ani też w jakiej dacie skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy na dzień podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie nie zgromadził wystarczających dowodów, to jest świadczących w sposób nie budzący wątpliwości o tym, że decyzja Starosty - jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu - została doręczona K.W. w dniu 9 marca 2020 r., ani też, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez K.W. osobiście w dniu 26 marca 2020 r.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że Kolegium usunęło wątpliwości związane z doręczeniem skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji jak i datą wniesienia odwołania. Ponownie rozpoznając sprawę, Kolegium uczyniło zadość wskazaniom co do dalszego postępowania zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia z dnia 18 lutego 2021 r., zwracając się pismem z dnia 7 czerwca 2021 r. do organu pierwszej instancji z prośbą o wskazanie w oparciu o posiadaną dokumentację korespondencji wychodzącej, która z dwóch przesyłek zawierających decyzję z dnia 20 lutego 2020 r. została nadana do K.W. , a która do "A" Sp. z o.o. oraz o udzielenie informacji, czy pracownik Starostwa dokonał przekreśleń i zmiany danych adresatów na postanowieniach odbioru.

Z nadesłanej przez organ pierwszej instancji kopii strony książki pocztowej, wynika wprost, że decyzja Starosty z dnia 20 lutego 2020 r. została doręczona K.W. przesyłką o nr (...), a do "A" Sp. z o.o. przesyłką o nr (...). W przedstawionych

Sądowi aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwa zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek zawierających decyzję organu pierwszej instancji z dnia 20 lutego 2020 r. Potwierdzenie odbioru opatrzone numerem nadawczym (...), wskazuje na odbiór przesyłki w dniu 9 marca 2020r. Potwierdzenie odbioru bez umieszczonego numeru nadawczego, wskazuje z kolei na odbiór przesyłki w dniu 25 lutego 2020 r., zważywszy, że doręczyciel zaznaczył, że korespondencję odbiera dorosły domownik R.W.

Odnosząc się do tego aspektu sprawy wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego kwestionując sposób doręczenia przesyłki adresowanej do K.W. stwierdził, że odebranie przesyłki przez R.W. , w świetle przepisów k.p.a., obligowało organ do przeprowadzenia ustalenia, czy ta osoba była uprawniona do odbioru pisma. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że z treści pism kierowanych przez K.W. wynika, że jest on osobą rozwiedzioną, natomiast adres, na który wysłano pisma (ul. (...)) jest miejscem zamieszkania skarżącego oraz mieści się tam siedziba "A" Sp. z o.o.

W ocenie Sądu uznać należy, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 20 lutego 2020 r. została doręczona do rąk dorosłego domownika, w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego przez art. 43 k.p.a., który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi. Przepis ten ustanawia domniemanie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. Rodzi to skutek tożsamy z doręczeniem korespondencji do rąk adresata. Skarżący nie wykazał w toku postępowania, by osoba odbierająca przesyłkę nie była domownikiem skarżącego. Doręczyciel miał zaś prawo uznać, że osoba przebywająca pod adresem, na który skierowano przesyłkę, jest dorosłym domownikiem.

Należy w tym miejscu podkreślić, że podjęcie przesyłki adresowanej do strony postępowania przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania pisma (decyzji) adresatowi. Przepis art. 43 k.p.a. nie przewiduje składania przez domownika odbierającego pismo pisemnego zobowiązania do oddania pisma adresatowi (czy to w postaci złożenia pisemnego oświadczenia, czy podpisania zobowiązania już zamieszczonego na druku poświadczenia odbioru) jako warunku uznania doręczenia w trybie tego przepisu za prawidłowe. Doręczający jest natomiast obowiązany uzyskać pokwitowanie odbioru od osoby, która chce i może, zgodnie z przepisem art. 43 k.p.a., odebrać pismo. Odmowa pokwitowania przesyłki jest tożsama z brakiem woli lub możliwości przekazania pisma adresatowi, a to oznaczać będzie konieczność odstąpienia od doręczenia w trybie zastępczym. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 listopada 2019 r. (sygn. akt II OSK 3180/17; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym z treści przepisu art. 43 k.p.a. nie wynika, aby unormowane w nim doręczenie zastępcze dorosłemu domownikowi wymagało udzielenia mu pełnomocnictwa (upoważnienia) przez adresata. NSA wskazał, że obowiązkiem strony postępowania należycie zabezpieczającej swoje interesy jest wskazanie takiego adresu do doręczeń, który gwarantować jej będzie możliwość czynnego udziału w sprawie bez narażania się na skutki uchybień terminów. To strona wskazująca organowi adres do korespondencji ponosi zatem ryzyko ujemnych skutków odbioru skierowanej do niego na ten adres korespondencji przez osobę dorosłą znajdującą się pod tym adresem.

W realiach tej sprawy nie miała miejsca odmowa pokwitowania przesyłki przez R.W. . Należy nadto podkreślić, że skarżący w toku postępowania nie zmieniał adresu do doręczeń, a adres, na który wysłano decyzję organu pierwszej instancji był jedynym adresem znanym organowi pierwszej instancji. Nie przedłożył nadto do akt sprawy koperty, mogącej stanowić kontrdowód dla twierdzenia, że numer nadawczy na potwierdzeniu odbioru nie pokrywa się z numerem nadawczym na kopercie.

W ocenie Sądu Kolegium zestawiając zapisy zawarte na zwrotnych potwierdzeniach odbioru decyzji organu pierwszej instancji z treścią pisma Starosty z dnia 18 czerwca 2021 r. i przedstawionego przez organ pierwszej instancji załącznika do tego pisma w postaci książki pocztowej w drodze eliminacji wywiodło w sposób prawidłowy, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 20 lutego 2020 r. została doręczona skarżącemu w dniu 25 lutego 2020 r. Z akt sprawy również wynika, że odwołanie K.W. od decyzji z dnia 20 lutego 2020 r. zostało wniesione w dniu 23 marca 2020 r., co uwidacznia złożone przez skarżącego potwierdzenie nadania (k. 15 akt administracyjnych organu odwoławczego).

Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Nawet nieznaczne uchybienie powyższego terminu determinuje uznanie, że czynność wniesienia odwołania jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest wówczas, zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W art. 57 § 1 k.p.a. wskazano z kolei, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Zatem stosownie do art. 57 § 1 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji rozpoczął swój bieg w dniu 26 lutego 2020 r., a zakończył się z dniem 10 marca 2020 r. Wniesienie odwołania nastąpiło w dniu 23 marca 2020 r. co nie budzi wątpliwości. W tych okolicznościach uznać zatem należało, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, co obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził brak uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.