Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 73/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 44
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej: organ I instancji, PINB) nr [...] z dnia [...] nakazano K. F. (dalej: skarżąca) rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. W. w M. o pomieszczenie gospodarcze wraz z częścią mieszkalną na terenie dz. nr [...] stanowiącej własność Gminy Ż.

Pismem z dnia 16 V 2016 r. PINB poinformował strony postępowania administracyjnego, iż wskazana wyżej decyzja stała się ostateczna. W piśmie tym organ podkreślił, że pomimo dwukrotnego awizowania – w dniach 15 oraz 23 IV 2016 r. – przesyłki zawierającej decyzję adresowaną do skarżącej, nie została przez nią podjęta. W konsekwencji organ przyjął, że decyzja została skutecznie doręczona stronie z dniem 29 IV 2016 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął 13 IV 2016 r. Tę ostatnią informację dotyczącą terminu do wniesienia odwołania PINB następnie sprostował wskazując na datę 30 IV 2016 r.

Skarżąca pismem z 3 VI 2016 r. poinformowała organ I instancji, iż ani jedno z awiz nie zostało pozostawione u jej ustanowionego pełnomocnika. Zarówno strona skarżąca, jak i PINB wystąpili do Poczty Polskiej S. A. o wszczęcie procedury reklamacyjnej dotyczącej przesyłki zawierającej decyzję PINB. W odpowiedzi operator pocztowy wskazał, że przesyłki nadeszły do Urzędu Pocztowego od nadawcy 15 IV 2016 r. i w tym samym dniu zostały przekazane listonoszowi do doręczenia, który w ramach wyjaśnień wskazał, że nie przypomina sobie okoliczności doręczenia przesyłek oraz sporządzonych do nich zawiadomień informujących o ich nadejściu i możliwości odbioru w placówce pocztowej. W piśmie podkreślono, że wobec takich wyjaśnień trudno jest zająć jednoznaczne stanowisko w kwestii prawidłowości sprawdzenia obecności osób uprawnionych do odbioru korespondencji w kancelarii pełnomocnika skarżącej oraz niepozostawienia obu awiz. Podkreślono jednocześnie, że nie można wykluczyć błędu lub nierzetelności doręczyciela. Poinformowano przy tym, że pracownik poczty sporządzający zawiadomienie powtórne w wyniku nieuwagi i pośpiechu sporządził je z terminem doręczenia na 23 IV 2016 r. (sobota), choć do systemu informatycznego wprowadził datę 22 IV 2016 r. Niemniej jednak zawiadomienie powtórne zostało przekazane do doręczenia 25 IV 2016 r. (poniedziałek), z uwagi na to, że listonosze w soboty nie pracują.

Pismem z 21 VII 2016 r. PINB zwrócił się do Urzędu Pocztowego w Ś. o wskazanie jednoznacznej i konkretnej odpowiedzi, czy przyjąć należy, że sporna przesyłka nie została doręczona adresatowi, bądź jaką konkretną datę należy przyjąć jako datę doręczenia. Z odpowiedzi udzielonej przez Pocztę Polską wynika, że pracownik placówki pocztowej nieprawidłowo wyliczył siedmiodniowy termin do odbioru przesyłki od pierwszego awiza, co było przyczyną jej przedwczesnego zwrotu do nadawcy, tj. w dniu 30 IV 2016 r. zamiast 2 V 2016 r. Wprost wskazano, że pracownik w tym przypadku postąpił niezgodnie z przepisami dotyczącymi doręczenia przesyłek nadanych w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do niepozostawienia przez doręczyciela obu awiz podkreślono, że z wyjaśnień listonosza wynika, że awiza pozostawiał w przynależnej do adresu doręczenia skrzynce oddawczej, jednak z uwagi na to, że zawiadomienie to pozostawiane jest bez uzyskiwania podpisu odbiorcy, nie można jednoznacznie ustalić okoliczności doręczenia.

Swoją prośbę skierowaną do Urzędu Pocztowego dotyczącą jednoznacznego wskazania skuteczności oraz daty doręczenia przesyłki organ I instancji ponowił pismem z 25 VIII 2016 r. W odpowiedzi Poczta Polska, wbrew treści poprzednich wyjaśnień, wskazała że wskutek niepodjęcia przesyłki w terminie została ona zwrócona do nadawcy w dniu 2 V 2016 r. Jednocześnie poinformowano, że przesyłka została doręczona zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a.

Pismem z 22 XI 2016 r. w związku z brakiem jednoznacznego wyjaśnienia daty doręczenia decyzji organ I instancji przesłał skarżącej potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji nr [...]. Pismo to doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 XI 2016 r.

Od powyższej decyzji w dniu 30 XI 2016 r. skarżąca wniosła odwołanie. Postanowieniem nr [...] dnia [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DWINB) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przesyłkę zawierającą decyzję PINB - w związku z nieobecnością adresata - awizowano po raz pierwszy w dniu 15 IV 2016 r. Zatem organ konsekwentnie w oparciu o przepisy k.p.a. przyjął jako datę doręczenia skarżącej decyzji z 29 IV 2016 r., który stanowił ostatni dzień 14-dniowego okresu obowiązkowego przechowywania awizowanej przesyłki w placówce pocztowej, liczonego od dnia następującego po dniu pierwszego awizowania. Tym samym DWINB stwierdził, że 14-dniowy termin na wniesienia odwołania upłynął w dniu 13 V 2016 r. Wobec złożenia odwołania w dniu 30 XI 2016 r. organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia.

Pismem z 2 I 2017 r. skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę na powyższe postanowienie. Wyrokiem z 19 VII 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 52/17 Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie jakiemukolwiek elementowi procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na fikcję doręczenia. Aby więc organ mógł przyjąć zaistnienie materialnoprawnego skutku doręczenia pisma stronie w postaci tzw. fikcji doręczenia, zwrotne potwierdzenie odbioru nie może budzić wątpliwości, co do prawidłowości wypełnienia wszystkich warunków tej formy doręczenia. Sąd uznając, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchylił zaskarżone postanowienie. Nadto, Sąd podkreślił, że nie podziela stanowiska reprezentowanego przez część orzecznictwa oraz doktryny, wedle którego termin do wniesienia odwołania dla strony, której nie doręczono decyzji oblicza się jak dla strony, której doręczono decyzję jako ostatniej. W ocenie Sądu stanowisko to pozostaje w sprzeczności z zasadami procedury administracyjnej ogranicza podstawowe uprawnienia strony w toku postępowania administracyjnego.

W ramach ponownie przeprowadzonego postępowania DWINB postanowieniem nr [...] z [...] nałożył na organ I instancji na podstawie art. 136 k.p.a. obowiązek przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego celem ustalenia prawidłowości doręczenia spornej przesyłki wyznaczając przy tym 14-dniowy termin na dokonanie wskazanej czynności. Wykonując powyższe zalecenie organ I instancji zwrócił się do Urzędu Pocztowego o przekazanie dokumentów np. kopii pisemnych wyjaśnień listonosza, kopii książki oddawczej przesyłek listów poleconych, wydruków z systemu i innych dokumentów obrazujących sposób śledzenia spornej przesyłki. W odpowiedzi Poczta Polska poinformowała, że powyższe dokumenty nie mogą być udostępnione organowi administracji publicznej z uwagi na prawną ochronę danych.

W dniu [...] organ odwoławczy ponownie wydał postanowienie nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ II instancji uznał, że jakkolwiek w świetle wyjaśnień doręczyciela i treści pism kierowanych przez Pocztę Polską trudno jest zająć jednoznaczne stanowisko w kwestii prawidłowości doręczenia, to organ przyjął, że doręczenie miało miejsce, a po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, w związku z otrzymaną reklamacją, nie ma podstaw do twierdzenia o jego wadliwości. Organ stwierdził że wobec dowodu w postaci dokumentu – zwrotnego potwierdzenia odbioru – jak również wyników przeprowadzonego przez operatora postępowania wyjaśniającego, nie dających podstaw do zakwestionowania prawidłowości doręczenia, brak było podstaw uznania doręczenia za nieskuteczne. W uzasadnieniu postanowienia DWINB podkreślił przy tym, że w sprawie brak jest dowodów przeciwnych, zaś jako niewystarczające do obalenia dowodu z wyjaśnień Poczty Polskiej oceniono oświadczenie pełnomocnika skarżącej, wedle których nie otrzymał on żadnego z zawiadomień o próbie doręczenia przesyłki i możliwości ich odbioru w placówce pocztowej.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając DWINB naruszenie art. 7 oraz art. 44 k.p.a. W skardze wniesiono również o wstrzymanie wykonania decyzji PINB z [...] oraz o dopuszczenie dowodu z nieprawidłowo wypełnionego awiza dotyczącego innej przesyłki oraz z przesłuchania wskazanych pracowników operatora pocztowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniem z dnia [...] sygn. akt II SA/Wr 73/19 tutejszy Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji PINB z 12 IV 2016 r.

Postanowieniem z 15 III 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 73/19 tutejszy Sąd postanowił przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentu załączonego do skargi w postaci dokumentu awizo bez daty, w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego z uwagi na niedopuszczalność dowodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia prawidłowości i skuteczności doręczenia skarżącej decyzji PINB z [...] nr [...] nakazującej skarżącej rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 VI 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Zgodnie bowiem z art. 16 ustawy nowelizującej do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n k.p.a.

Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 XI 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650, 1118 i 1629, dalej: pr. pocz.), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W myśl art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi, zaś zgodnie z § 2 zdanie pierwsze cytowanego przepisu jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, szczególne znaczenie ma treść przepisu art. 44 § 1 k.p.a. wprowadzającego instytucję tzw. fikcji doręczenia zgodnie, z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu pr. pocz. przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. W § 2 cytowany przepis stanowi, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Ponadto, w myśl § 3 w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Osią sporu w rozpoznawanej sprawie jest przyznanie mocy dowodowej zwrotnemu potwierdzeniu odbioru, adnotacjom dokonanym na zwróconej nadawcy przesyłce, a także wyjaśnieniom składanym przez Pocztę Polską w ramach złożonej na świadczone usługi pocztowe reklamacji. Organom nie udało się przy tym w sposób jednoznaczny wyjaśnić istotnych wątpliwości dotyczących prawidłowości dokonywanych przez doręczyciela czynności. W związku z tym należało rozstrzygnąć, czy w takich okolicznościach możliwe jest przyjęcie fikcji doręczenia, a tym samym przypisanie czynnościom doręczyciela istotnego dla skarżącej skutku prawnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd nie podziela dokonanej przez DWINB oceny jakoby zwrotne potwierdzenie odbioru oraz wyjaśnienia operatora publicznego legitymowały do uznania, iż w sprawie spełnione zostały wszystkie warunki pozwalające przyjąć fikcję doręczenia przewidziane w art. 44 k.p.a. Odnosząc się do zwrotnego potwierdzenia odbioru to zauważyć należy, że zgodnie z art. 17 pr. pocz. potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Sąd podziela jednak stanowisko wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie, zgodnie z którym charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki jako dokumentu urzędowego jest uzasadniony z uwagi na przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 VIII 2012 r. sygn. akt II GSK 1226/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 VIII 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 XI 2018 sygn. akt II FSK 3091/16, te i pozostałe przywołane w orzeczenia publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie to może zostać oczywiście obalone przeciwdowodem, a na jego ocenę wpłynąć musi również wynik postępowania reklamacyjnego. Nieprawidłowość doręczenia powinna wynikać z dokumentów zgromadzonych w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że informacje zamieszczone w systemie informatycznym Poczty Polskiej (tzw. e-monitoring) mają jedynie charakter poglądowy.

W świetle powyższego, biorąc pod uwagę obostrzenia jakimi obwarowane jest przyjęcie fikcji doręczenia wynikające z treści art. 44 § 4 k.p.a. związane z należytym udokumentowaniem przebiegu czynności związanych z doręczeniem, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, że ilość oraz waga nieprawidłowości i wątpliwości związanych z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz wyjaśnień właściwego urzędu pocztowego, nie pozwalają na oparcie się na tych środkach dowodowych i uznanie na ich podstawie, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została doręczona skarżącej ze skutkiem na dzień 29 kwietnia 2016 r. Do wątpliwości tych należy zarówno przybicie datownika wskazującego na datę ponownego awizowania na dzień 23 IV 2016 r. (sobota), przy czym z treści wyjaśnień poczty wynika, że jest to data omyłkowa, gdyż w istocie zawiadomienia powtórne zostały przekazane do doręczenia 25 IV 2016 r. Wątpliwości powyższych nie rozwiewają nadto informacje umieszczone w systemie informatycznym, z którego jako data powtórnego awizowania wskazano 22 IV 2016 r.

Wątpliwości budzi również data zwrócenia pisma do nadawcy albowiem na adnotacji na potwierdzeniu odbioru wynika, że nastąpiło to w dniu 2 V 2016 r., zaś z pism kierowanych przez Pocztę Polską wynika zarówno data 2 V 2016 r. (pismo z 29 IX 2016 r.), jak i data 30 IV 2016 r. (pismo z 12 VIII 2016 r.). Z kolei z wydruku śledzenia przesyłki z systemu informatycznego operatora pocztowego również wynika jako data zwrotu przesyłki do nadawcy 30 IV 2016 r.

Wobec powyższych okoliczności w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż adnotacje dokonane na zwróconej do nadawcy przesyłce w tym na potwierdzeniu odbioru są wiarygodne i pozwalają przyjąć skuteczność doręczenia decyzji PINB w dniu 29 IV 2016 r. w trybie awizo. Dla skuteczności takiego doręczenia niezbędne jest stwierdzenie, że zwrotne potwierdzenie odbioru zostało prawidłowo wypełnione i nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie podkreśla się, że z uwagi na doniosłe skutki procesowe, jakie wiążą się dla strony z zastosowaniem trybu doręczeń przesyłek pochodzących od organów, szczególnie rygorystycznie należy przestrzegać procedury wymienionej w art. 44 k.p.a. Oba zawiadomienia adresata o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej powinny być potwierdzone wyraźnymi, niebudzącymi żadnych wątpliwości, adnotacjami doręczyciela, że powiadomił adresata o przesyłce (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2018 sygn. akt I SA/Wa 1008/17). W realiach niniejszej sprawy treść adnotacji doręczyciela oraz pracowników placówki pocztowej budzi jednak wątpliwości. Podkreślić przy tym należy, że potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawidłowości oraz przypisuje się mu w związku z tym cechę niezastępowalności dowodowej, co ogranicza przeprowadzenie przeciwdowodu. Nie oznacza to jednak, że strona pozbawiona jest możliwości podważenia skutku doręczenia przez wykazywanie nieścisłości w jego treści. Strona może przede wszystkim wszcząć procedurę reklamacji usług pocztowych w zakresie spornej przesyłki, czego w niniejszej sprawie dokonała. Inicjatywę w tym zakresie przejawiał również organ I instancji jako nadawca przesyłki, prowadząc z Pocztą Polską S.A. korespondencję. Najistotniejszą w niniejszej sprawie okolicznością przesądzającą o konieczności odmowy przyznania wiarygodności zwrotnemu potwierdzeniu odbioru, który miałby przesądzać o zaistnieniu tzw. fikcji doręczenia decyzji organu I instancji jest brak jednoznacznego rezultatu reklamacji. W aktach sprawy znajdują się bowiem cztery pisma operatora pocztowego, jedno kierowane do skarżącej oraz trzy do PINB, przy czym treść poszczególnych pism jest sprzeczna w zakresie poszczególnych okoliczności oraz ocen, a przy tym świadczy o niemożności jednoznacznego rozstrzygnięcia przebiegu doręczenia drugiego awiza, licznych nieprawidłowościach i omyłkach doręczyciela i pracownika urzędu pocztowego. Co istotne, z treści pisma Poczty Polskiej z 12 VIII 2016 r. wprost wskazano, że "pracownik postąpił niezgodnie z przepisami dotyczącymi doręczania przesyłek nadanych w postępowaniu administracyjnym", zaś w piśmie z 29 IX 2016 r. stwierdzono, że przesyłka została doręczona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami k.p.a.

Słusznie skarżąca zarzuca organowi brak podstaw do przerzucenia na Pocztę Polską dokonania oceny w zakresie prawidłowości przebiegu procesu doręczania spornej przesyłki, a tym samym, by to operator pocztowy ocenił skuteczność doręczenia i wskazał jego datę. Wskazać bowiem należy, że Poczta Polska nie jest organem władzy publicznej, lecz przedsiębiorcą. Wymaganie zatem od operatora pocztowego ocen w tak istotnej procesowo kwestii stanowi zarówno pogwałcenie wyrażonej art. 8 k.p.a. zasady zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, jak i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W świetle bowiem całości okoliczności oraz materiału dowodowego, w tym wyjaśnień operatora pocztowego, a także informacji ze strony internetowej operatora pocztowego "śledzenie przesyłek -Tracking" nie można uznać, że zwrotne potwierdzenie odbioru daje podstawę do uznania fikcji doręczenia spornej przesyłki. Tym samym nie ma podstaw do odrzucenia argumentacji skarżącej, która twierdzi, że nie została dwukrotnie zawiadomiona o możliwości odbioru przesyłki, zwłaszcza biorąc pod uwagę niejednoznaczne rezultaty wszczętej z inicjatywy skarżącej reklamacji. Podkreślić przy tym należy, że możliwości dowodowe skarżącej w zakresie wykazania, iż awizo nie zostało jej pozostawione są ograniczone. Sąd uwzględnił przedłożony przed skarżącą wraz ze skargą dowód w postaci awiza, które co prawda dotyczy innych przesyłek, jednakże widnieje na tym pieczątka tożsamego urzędu pocztowego. Z treści zawiadomienia nie wynika jednak, czy jest to pierwsze, czy powtórne awizo, gdyż nie dokonano odpowiedniego zakreślenia, a nadto brak jest daty pozostawienia awiza oraz podpisu doręczyciela. W ocenie Sądu jest dowód potwierdzający powtarzające się nieprawidłowości w pracy rzeczonego urzędu pocztowego w Ś. Wobec jednak ograniczonych możliwości dowodowych po stronie skarżącej wątpliwości związane z prawidłowością doręczenia decyzji, które w niniejszej sprawie dotyczą istotnych okoliczności daty pozostawienia awiza oraz zwrotu przesyłki do nadawcy (nie wykluczając, że zwrot ten mógł nastąpić przedwcześnie) nie mogą zostać zignorowane, a w rezultacie nie mogą pozbawiać strony prawa do zaskarżenia decyzji organu I instancji.

Kierując się powyższymi przesłankami, Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. i na jego podstawie bezpodstawnie stwierdził, że odwołanie skarżącej na decyzję PINB zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Wydaniu tego postanowienia nie towarzyszyła bowiem wnikliwa analiza okoliczności niniejszej sprawy, w tym zwłaszcza nie dokonano należytej oceny kwestii dwukrotnego awizowania przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącej. W szczególności zastrzeżenia Sądu w tym względzie budzi prawidłowość stwierdzenia, iż miało miejsce powtórne awizowanie tej przesyłki. Wątpliwości te co więcej organ II instancji zdaje się podzielać, gdyż w treści uzasadnienia postanowienia nr [...] dnia [...], którym nałożył na PINB obowiązek przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego wskazał, że "Braki w zakresie jak wyżej uniemożliwiają tut. organowi jednoznaczną ocenę kwestii dochowania przez stronę skarżącą terminu do wniesienia odwołania". Jak już wyżej wskazano, organowi I instancji w istocie nie udało się pozyskać wskazanych przez DWINB dokumentów, a zatem w oparciu o ten sam materiał dowodowy DWINB następnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe nie przekonuje o prawidłowości oceny materiału dowodowego i wyprowadzenia na tej podstawie oceny prawnej przez organ odwoławczy.

Z tych względów Sąd, podzielając zarzuty skargi, orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn.) – dalej jako "p.p.s.a.".

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy DWINB będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko Sądu przedstawione w niniejszym wyroku. Dokona zatem oceny wskazanych powyżej kwestii, biorąc pod uwagę, że nieprawidłowości dotyczące elementów treściowych zwrotnego potwierdzenia odbioru (zwłaszcza w zakresie daty mającej potwierdzać drugie zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki) oraz brak możliwości jednoznacznego wyjaśnienia tych kwestii nie powinny w ostateczności obciążać skarżącej.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku). Na zasądzoną kwotę 580 zł składają się: wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem (480 zł) i kwota uiszczonego wpisu od skargi (100 zł).