Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 4536/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Maria Hrycaj As.sąd. Edyta Podrazik ( spr ) Protokolant sekr.sąd. Justyna Frankowska-Sarbak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2004 r sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. Znak [...]., Nr [...], II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. T. kwotę [...] zł tytułem zwrotu wpisu oraz kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego III. określa , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu., /-/ E.Podrazik /-/ P.Miładowski /-/ M.Hrycaj


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., na wniosek M.T., Starosta W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zbadania uprawnień do pobierania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 %, w związku z otrzymaniem nowego istotnego dowodu w postaci pisma Kolejowej Agencji Aktywizacji Zawodowej Region K.-W. w P. znak [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta W., po ponownym rozpoznaniu. sprawy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r., orzekającej o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 %. W uzasadnieniu organ podał, iż skarżąca zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu [...] r. i wyżej wymienioną decyzją przyznano jej prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 %. W dniu [...] r. skarżąca złożyła wniosek o podwyższenie zasiłku do kwoty 160 %, z uwagi na treść pisma Kolejowej Agencji Aktywizacji Zawodowej Region K.-W. w P.. Z pisma tego wynika, iż skarżąca znajdowała się w grupie 106 osób, byłych pracowników [...], wykonujących pracę na terenie powiatu l., zwolnionych w IV kwartale [...] r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Od dnia [...] r. art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uległ zmianie i obecnie nie przewiduje on możliwości przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 %, jeżeli stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, możliwość taka istnieje jedynie w przypadku zamieszkiwania w gminie (powiecie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Zgodnie ze stanowiskiem Krajowego Urzędu Pracy obecnie brak jest podstaw do przyznania podwyższonego zasiłku przedemerytalnego w sytuacji skarżącej z uwagi na brak przepisów przejściowych.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M.T., decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty W.ego. W uzasadnieniu powyższej decyzji powtórzono przytoczoną powyżej argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji.

Od powyższej decyzji skargę złożyła M.T., domagając się uchylania decyzji Wojewody [...]ego i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...] zł. W skardze podniesiono, że podstawą materialnoprawną żądania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 % jest art. 37 j ust. 3 i 5 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu uzyskania przez skarżącą prawa do zasiłku, tj. w dniu [...] r. Skarżąca spełniła wszystkie wymogi prawne i faktyczne, jakie konieczne były w dniu jej rejestracji, do uzyskania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 %.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, choć częściowo z innych względów niż w niej podniesiono.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Jednocześnie w myśl art. 134 i art. 135 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną, a także stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sąd kontroluje więc legalność nie tylko zaskarżonej decyzji organu II instancji, ale także m.in. poprzedzającej jej decyzji wydanej w I instancji.

W przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji były wadliwe, bowiem wydano je z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 kpa, który to przepis wskazany został jako podstawa prawna obu rozstrzygnięć. W myśl powyższego przepisu organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw wznowienia z art. 145 § 1 lub art. 145a kpa. Przesłanką odmowy uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa jest więc stwierdzenie, iż w istocie przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa w danej sprawie nie wystąpiły. Natomiast w przypadku, gdyby w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego ustalono, iż przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła, jednakże wadliwość ta nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ powinien zastosować art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa i ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania przyczyn, z powodu których decyzji tej nie uchylił.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż wystąpiła w niej w istocie podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a mianowicie po wydaniu decyzji ostatecznej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję, okazało się bowiem, iż skarżąca znajdowała się w grupie 106 osób, byłych pracowników [...], wykonujących pracę na terenie powiatu l., zwolnionych w IV kwartale [...] r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Żaden z organów obu instancji nie zakwestionował istnienia przyczyny wznowienia. Brak więc było przesłanek do zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 kpa, a rozstrzygające sprawę organy winny zastosować art. 151 § 1 pkt 2 kpa lub art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa, w zależności od ustalenia, czy ujawnione nowe okoliczności i dowody mają wpływ na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Tym samym zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozstrzygający oceni wpływ ujawnionych nowych okoliczności i dowodów na prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nr [...] z dnia [...] r., przy czym należy zwrócić uwagę na treść art. 37 l ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy posiadała warunki do jego nabycia.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W.ego z dnia [...] r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym wysokość kosztów zastępstwa adwokackiego określono w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 rozp. Min. Spraw. Z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z 2002 r.). W przedmiotowej sprawie nie zastosowano art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem obie uchylane decyzje nie podlegają wykonaniu z uwagi na ich treść.

/-/ E. Podrazik /-/ P. Miładowski /-/ M. Hrycaj

JFS