Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1163/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji oraz postanowienie I instancji
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 9, art. 16 par. 1,  art. 77 par. 1, art. 145 par. 1, art. 145a, art. 1 45b, art. 146, art. 148, art. 149,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 27 ust. 7 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. cart. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013r. sprawy ze skargi S. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]" oraz postanowienie Wójta Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]"; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 kwietnia 2009 r. znak: "[...]", Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., działający z upoważnienia Wójta Gminy B., przyznał B.K. na rzecz I. i K.S., świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości po 250 zł miesięcznie, na okres od 1 marca 2009 r. do 30 września 2009 r.

S.S. wnioskiem z dnia 29 marca 2011 r. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją podając, że upłynął termin na złożenie odwołania od tej decyzji, a podstawą jej wydania były fałszywe dowody. Ponadto wskazał, że pojawiły się nowe dowody, które mogły stanowić podstawę do wydania decyzji o odmiennej treści, a istniały już w toku postępowania. Zdaniem wnioskodawcy, organ nie uzyskał stanowiska WSA lub NSA w powyższej sprawie, a decyzja została wydana w oparciu o orzeczenia sądu, które zostały zmienione, a następnie uchylone. Zarzucił również, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, gdyż otrzymał wprawdzie decyzję, ale nie wiedział o toczącym się postępowaniu. Zaznaczył też, że wniosek złożył w ciągu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o powyższych przesłankach i istnieniu wszystkich okoliczności, będących podstawą wznowienia. Podniósł też, że nie odwoływał się od decyzji, gdyż w tamtym okresie miał obciążenie w postaci ok. 70 spraw sądowych i prokuratorskich, a także administracyjnych, bardzo ważnych decydujących o życiu skarżącego i jego rodziny.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że wnioskodawca nie posiadał legitymacji procesowej do uczestnictwa w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, która ponadto została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Postanowienie to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. uchyliło postanowieniem z dnia 30 maja 2011 r., gdyż stwierdziło, że odmowa wznowienia postępowania następuje ze względów formalnych, a nie merytorycznych, które organ winien ocenić dopiero w toku wznowionego postępowania. Organ odwoławczy wskazał na konieczność dokonania oceny, czy w sprawie spełnione zostały wymogi formalne warunkujące wznowienie postępowania, a w przypadku wznowienia postępowania – nakazał ustalenie, czy wnioskodawca jest stroną postępowania w sprawie przyznania osobom uprawnionym prawa do świadczeń alimentacyjnych oraz czy wystąpiły przesłanki uchylenia kwestionowanej decyzji.

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia

21 kwietnia 2009 r. w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Następnie, decyzją z dnia 22 lipca 2011 r. organ pierwszej instancji odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wywiódł, że skoro zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, konsekwencją wydania decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest nałożenie na dłużnika alimentacyjnego obowiązku zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym łącznie z odsetkami, to wnioskodawca, będąc dłużnikiem alimentacyjnym, posiadał interes prawny w tym postępowaniu. Postępowanie toczyło się jednak bez udziału wnioskodawcy. Kierownik GOPS stwierdził, że przesłanki powołane we wniosku o wznowienie postępowania nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Prawidłowo bowiem ustalono sytuację rodzinną B.K. Prawo do przedmiotowego świadczenia powstało w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego

w B. z dnia 27 października 2008 r., którym zasądzono od wnioskodawcy alimenty na rzecz małoletnich córek w wysokości po 250 zł miesięcznie od 19 lipca 2006 r. Wprawdzie na skutek apelacji wyrok ten zmieniono, lecz wyłącznie w zakresie początkowego terminu płatności zasądzonych alimentów, co nie stanowiło przeszkody w ustaleniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Bez wpływu na treść decyzji było też, że postanowieniem z dnia 3 września 2009 r. Sąd Rejonowy w B. ustalił miejsce pobytu małoletnich dzieci przy ojcu, skoro postanowienie to uprawomocniło się dopiero w dniu 24 listopada 2009 r. W ocenie organu postępowanie, w którym zapadła przedmiotowa decyzja o ustaleniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie było dotknięte żadną wadą procesową wymienioną w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., po rozpoznaniu odwołania S.S., decyzją z dnia 2 stycznia 2012 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło, że odwołujący się miał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 21 kwietnia 2009 r. W konsekwencji błędnie organ pierwszej instancji ocenił, że postępowanie zakończone wydaniem tej decyzji, w którym nie brała udziału jedna ze stron, nie było dotknięte wadą procesową. Kolegium wskazało ponadto na konieczność ustalenia sytuacji materialnej B.K. w latach 2008 – 2009 i ewentualne przesłuchanie na tę okoliczność odwołującego się i wskazanych przez niego świadków. Poddało również pod rozwagę wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.

Decyzją z dnia 12 marca 2012 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a., orzekł, że decyzja z dnia 21 kwietnia 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło zarzutów odwołującego się, jakoby B.K. w okresie przyznania i pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego była zatrudniona w "[....]" lub była kierowana przez Urząd Pracy w B. na płatne kursy. Organ ustalił, że była ona jedynie zatrudniona w przedsiębiorstwie w R. na czas określony od 1 października 2009 r. do 28 lutego 2010 r., a od 1 kwietnia 2009 r. do 30 września 2009 r., odbywała staż, bez nawiązywania stosunku pracy. Informacja ta była jednak znana organowi w dacie ustalania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ uznał, że pomimo uzyskania dochodu z tytułu stażu, spełniała ona kryterium dochodowe. Kierownik GOPS wyjaśnił ponadto, że uwzględniając definicję rodziny zwartą w art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów,

w skład rodziny B.K w okresie wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego wchodziły wyłącznie dzieci: S. i W.K. oraz K. i I.S. Organ pierwszej instancji stwierdził też, że bezspornie dzieci zamieszkiwały z matką do dnia 23 listopada 2009 r., gdyż okoliczność ta wynikała z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 24 listopada 2009 r. Za niecelowe organ uznał przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, gdyż uzyskane w toku postępowania informacje pozwoliły na wyjaśnienie sprawy. Uwzględniając dokonane ustalenia faktyczne, organ pierwszej instancji stwierdził, że wnioskodawca był stroną postępowania w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego jego dzieciom, lecz nie brał w nim udziału. Powyższe uzasadniało stwierdzenie, na podstawie art. 151 § 2 K.p.a., wydania decyzji ostatecznej z dnia 21 kwietnia 2009 r. z naruszeniem prawa. Organ nie zmienił natomiast stanowiska dotyczącego spełnienia przez B.K. przesłanek do otrzymania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dzieci w spornym okresie.

W złożonym odwołaniu S.S. zakwestionował prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił, że organ ten działał na szkodę jego dzieci, naruszając przepisy prawa krajowego i międzynarodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. decyzją z dnia 2 lipca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, w szczególności czynności procesowe podejmowane przez organ pierwszej instancji w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Organ odwoławczy podzielił ocenę, że odwołujący się był stroną postępowania w sprawie o przyznanie świadczeń alimentacyjnych z funduszu alimentacyjnego lecz nie brał udziału w tym postępowaniu. Stwierdził jednocześnie, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw, aby nie przyznać córkom odwołującego się świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem jednoznacznie, że spełnione zostały ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie tego świadczenia. Kolegium uznało także, że zasadnie organ pierwszej instancji odstąpił od przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, wskazanych przez odwołującego się, skoro mieliby oni zostać przesłuchani na okoliczność niedopełnienia obowiązków przez kierowniczkę Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w związku z bezpodstawnym przyznaniem świadczeń z funduszu alimentacyjnego i bezprawnym domaganiem się zwrotu kwot wypłaconych z funduszu, a także na okoliczność alimentowania dzieci przez odwołującego się we wskazanym w decyzji okresie. Kwestia alimentowania dzieci przez ojca, poza płaceniem alimentów zasądzonych przez sąd powszechny i poza postępowaniem egzekucyjnym, nie ma bowiem wpływu na treść decyzji o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych. Kolegium zaznaczyło, że odwołujący się nie wskazał terminów i kwot alimentów płaconych poza postępowaniem egzekucyjnym.

W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, S.S. stwierdził, że podtrzymuje zarzuty i argumentację zawartą we wszelkich pismach złożonych w postępowaniu administracyjnym toczącym się w tej sprawie. Zarzucił ponadto, że organy obu instancji uniemożliwiły mu udowodnienie regulowania alimentów w formie materialnej, a także pominęły umowę najmu lokalu, w którym skarżący mieszkał z córkami od lutego 2007 r. i postanowienie Sądu Rejonowego, z którego wynikało, że w latach 2006 – 2009 mieszkał z dziećmi. Skarżący zarzucił też, że w sprawie nie wzięto pod uwagę jego spłat dokonanych w latach 2008 – 2009, uiszczanych komornikowi oraz różnicy w odsetkach i zmiany zadłużenia w wyniku zmiany treści wyroku zasądzającego alimenty na rzecz dzieci.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło

o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje.

Zaskarżona decyzja podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3

§ 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej jako: "p.p.s.a."). Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sprawowana jest wyłącznie pod względem legalności czyli zgodności z obowiązującym prawem. W ramach kontroli legalności zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować

z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której we wznowionym postępowaniu administracyjnym organ ten stwierdził, że wydał z naruszeniem prawa decyzję z dnia 21 kwietnia 2009 r. o przyznaniu B.K. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 marca 2009 r. do 30 września 2009 r. na rzecz jej córek.

Przypomnieć należy, że wznowienie postępowania jest instytucją prawną umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej już ostateczną decyzją administracyjną i stanowi odstępstwo od zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że wyznaczone przepisami K.p.a. odstępstwa od tej reguły, jako rozwiązania stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na ocenie formalnych podstaw wznowienia, czyli zbadaniu czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona ustawowe podstawy wznowienia oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

O wznowieniu postępowania właściwy organ administracji może orzec tylko wówczas, gdy stwierdzi, że wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 K.p.a., 145a lub 145 b K.p.a., a jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 K.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że w przypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., rozpatrując dopuszczalność wznowienia organ administracji nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. (zob. M.Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, s.882). W tej fazie postępowania w sprawie wznowienia postępowania organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji powinien zbadać, czy podanie o wznowienie wniosła osoba posiadająca interes prawny we wznowieniu postępowania, czy powołała się w nim na ustawowe przesłanki wznowienia postępowania, określone w art.145 § 1, art.145a lub w art. 145b K.p.a. oraz czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te były spełnione, organ postanowieniem wznawia postępowanie, zaś w przeciwnym wypadku zobligowany jest do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Wydanie któregokolwiek z tych rozstrzygnięć wymaga przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego przy zachowaniu reguł określonych w art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

Z uwagi na szczególny charakter instytucji wznowienia postępowania, ustalenia organu administracji publicznej właściwego w sprawie wznowienia postępowania, dotyczące zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania muszą być więc jednoznaczne.

Wniesienie podania o wznowienie postępowania ograniczone jest terminem przewidzianym w art. 148 § 1 K.p.a., który wynosi jeden miesiąc. W przypadku podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3 oraz 5-8 K.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, natomiast w odniesieniu do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, którą chce wzruszyć. Złożenie podania o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Wobec tego ustalenie, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest podstawowym obowiązkiem organów obu instancji. Dodać należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Zachowanie terminu musi być więc udowodnione przez stronę. Nie zwalnia to jednak organu administracji, stosownie do art. 7 K.p.a. i art. 9 K.p.a. od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii.

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie bez uprzedniego badania, czy podanie o wznowienie postępowania zostało przez skarżącego złożone w ustawowym terminie. W postanowieniu z dnia 22 czerwca 2011 r. wskazał jedynie, że organ odwoławczy nakazał rozpoznanie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Zauważyć w tym miejscu wypada, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 maja 2011 r., uchylającego postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 26 kwietnia 2011 r., którym odmówiono wznowienia postępowania, wskazało m.in. na obowiązek zbadania w pierwszej kolejności przesłanek formalnych, a więc także kwestii zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie. Wprawdzie skarżący stwierdził we wniosku z dnia 29 marca 2011 r., że został on złożony w ciągu miesiąca od dnia, "w którym strona dowiedziała się o wielu przesłankach i istnieniu okoliczności wszystkich będących powodem wznowienia" lecz jak już wyżej wskazano, strona winna udowodnić, że nie uchybiła ustawowemu terminowi do dokonania tej czynności procesowej. Podkreślić przy tym należy, że w przedmiotowym wniosku skarżący stwierdził jednocześnie, że otrzymał decyzję lecz nie wiedział o prowadzonym postępowaniu oraz, że nie odwoływał się od decyzji, gdyż w tamtym okresie miał obciążenie w postaci spraw sądowych i administracyjnych. Te okoliczności została pominięte przez organy obu instancji. Podobnie, nie uwzględniono, że stosownie do art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. nr 1 poz. 7 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, organ właściwy wierzyciela zobowiązany był do przekazania dłużnikowi alimentacyjnemu informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W tej sytuacji przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że termin został zachowany należy uznać za przedwczesne i nie poparte żadnymi dowodami ani czynnościami wyjaśniającymi. W aktach sprawy brak jest bowiem jakiegokolwiek materiału dowodowego w tym przedmiocie. Postępowanie zostało zatem wznowione bez uprzedniego sprawdzenia, czy istotnie zachodzą przesłanki do jego wznowienia.

Wydając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy przeoczył tę kwestię, pomimo iż we wcześniejszym etapie postępowania nakazał dokonanie ustaleń w tym zakresie. Wobec istniejących wątpliwości co do zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, należało uznać, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, a w jego następstwie decyzję stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji z dnia 21 kwietnia 2009 r. Decyzja taka może bowiem zapaść dopiero w prawidłowo wznowionym postępowaniu. Organ odwoławczy nieprawidłowo zaś utrzymał tę decyzję w mocy.

Uwzględniając natomiast fakt, że organ pierwszej instancji przed wydaniem postanowienia z dnia 22 czerwca 2011 r. o wznowieniu postępowania nie wyjaśnił należycie kwestii terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., nie można uznać, że zostało ono wznowione prawidłowo. Wydanie zaś postanowienia o wznowieniu postępowania i otwarcie drogi do badania, czy w sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, a następnie rozstrzygnięcie sprawy bez zachowania wskazanych wyżej wymogów naruszyło art. 6, art. 7, art. 16 i art. 77 § 1 w zw. z art. 145 § 1, art. 148 i art. 149 § 1 K.p.a.

Sąd nie oceniał zasadności zarzutów skargi, odnoszących się do meritum sprawy, gdyż decyzje rozstrzygające sprawę co do istoty zostały wydane przedwcześnie, wobec wadliwego wszczęcia postępowania wznowieniowego.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ zbada, przy uwzględnieniu, że ciężar udowodnienia zachowania terminu obciąża stronę, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem ustawowego miesięcznego terminu,

a następnie przedstawi swoje stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W zależności od wyniku tych ustaleń organ podejmie dalsze działania w sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji oraz postanowienie tego organu

o wznowieniu postępowania zostały wydane z naruszeniem przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym akty te podlegają uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.