Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 658/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. P. i Ł. P. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 30 marca 2022 r. nr GK-II.7221.239.2021 w przedmiocie umorzenia w części postępowania administracyjnego w sprawie zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi JP i LP (dalej: "Skarżących") jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie (dalej: "PWINGiK", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 30 marca 2022 r., nr GK-II.7221.239.2021, wydana w przedmiocie umorzenia w części postępowania administracyjnego w sprawie zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że na obszarze obrębu [...] , w latach 2008 - 2009 Starosta [...] przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków. Projekt operatu opisowo - kartograficznego opracowany w wyniku modernizacji został wyłożony do wglądu od 8 do 28 lipca 2009 r. Informacja Starosty [...], że ww. projekt stał się operatem ewidencji gruntów i budynków została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. pod poz. [...], a następnie sprostowana obwieszczeniem Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego Nr [...] pod poz. [...].

Zarzuty do danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym, dotyczące przebiegu granic, powierzchni oraz użytków gruntowych m.in. działek nr [...] złożyli JP i LP pismem z 20 grudnia 2009 r., JP pismem z 23 grudnia 2009 r. oraz JP, LP i DP pismem z 25 grudnia 2009 r.

W sprawie zgłoszonych zarzutów Starosta [...] kilkukrotnie prowadził postępowania administracyjne zakończone wydaniem decyzji rozstrzygającej o rozpatrzeniu zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym. Początkowo postępowanie w sprawie zarzutów dotyczących działki nr [...] będącej własnością JP prowadzone było odrębnie od postępowania dotyczącego działek nr [...] będących własnością LP. W następstwie zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 marca 2016 r. II SA/Rz 827/15, postanowieniem Starosty [...] z dnia 18 kwietnia 2017 r. ww. postępowania zostały połączone do jednego postępowania.

Po przeprowadzeniu postępowania dla działek nr [...] Starosta [...] decyzją z 29 grudnia 2017 r. nr GG.7430-12-4-3-1/08 rozstrzygnął o sposobie rozpatrzenia zarzutów do danych ewidencyjnych po modernizacji ewidencji gruntów i budynków, jednakże decyzja ta została uchylona wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją PWINGiK z 16 kwietnia 2018 nr GK-II.7221.46.2018. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta decyzją z 28 czerwca 2019 r. nr GG.7430-12-4-3-1/08 orzekł o sposobie rozstrzygnięcia zgłoszonych zarzutów. Decyzja ta została uchylona w całości decyzją PWINGiK z 29 listopada 2019 r. nr GK-II.7221.2015.2019, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W zakresie przebiegu granicy działki nr [...] przeprowadzone zostało postępowanie rozgraniczeniowe, zakończone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 2018 r. sygn. akt I [...]. Ustalony został przebieg granicy działki nr [...] stanowiącej własność Powiatu [...] m.in. z działką nr [...] stanowiącą własność JP, na podstawie szkicu granicznego i protokołu granicznego wchodzącego w skład dokumentacji opracowanej przez geodetę uprawnionego, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 marca 2015 r. pod identyfikatorem nr [...]. Prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z [...] lutego 2019 r. [...] oddalono apelację wniesioną od ww. postanowienia Sądu Rejonowego.

Decyzją z 3 listopada 2021 r. nr GG.7430-12-4-3-1/08 Starosta [....] umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym – przebiegu granicy, powierzchni oraz użytku gruntowego działki nr [...]. Organ I instancji podniósł, że na podstawie orzeczeń Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego oraz dokumentacji rozgraniczeniowej nr [...], zmianą nr 81/2021 w dniu 28 października 2021 r. ujawniony został w operacie ewidencyjnym przebieg granic działki nr [...] m.in. z działką [...] oraz użytek gruntowy i pole powierzchni działki nr [...] będącej przedmiotem zarzutów do danych ewidencyjnych po modernizacji.

Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji pismem wnieśli Skarżący podnosząc, że nie zgadzają się z decyzją i żądają jej unieważnienia.

Decyzją z 30 marca 2022 r. nr GK-II.7221.239.2021 Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego:

1. uchylił opisaną wyżej decyzję Organu I instancji w całości,

2. orzekł o umorzeniu w części postępowania administracyjnego w sprawie zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym obrębu [...], dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] stanowiącą własność JP, a działką nr [...] stanowiącą własność Powiatu [...] oraz pola powierzchni i rodzaju użytku gruntowego w działce nr [...].

Podzielając stanowisko Organu I instancji PWINGiK podniósł, że skoro w zakresie przebiegu granicy działki nr [...] przeprowadzono postępowanie rozgraniczeniowe przed sądem powszechnym, to prowadzone postępowanie administracyjne stało się w części bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Niemniej w ocenie Organu odwoławczego sformułowane rozstrzygnięcie decyzji Organu I instancji nie było precyzyjne i z jego treści nie wynikało wprost i jednoznacznie, w zakresie których danych ewidencyjnych postępowanie zostało umorzone. To zaś obligowało do zreformowania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn zm.) – dalej: "k.p.a.".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (WSA), JP LP wnieśli o poddanie kontroli zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących, umorzenie postępowania administracyjnego w części stanowi próbę obejścia wskazań wynikających z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 827/15. Niezależnie od powyższego Skarżący zarzucili wadliwe ustalenie stanu faktycznego poprzez błędną ocenę zgromadzonych materiałów dowodowych. To zaś doprowadziło do nieuprawnionej odmowy uwzględnienia zgłoszonych zarzutów do danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków.

W odpowiedzi na skargę PWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Natomiast w piśmie z dnia 8 listopada 2022 r. adresowanym do WSA w Rzeszowie JP i LP wnieśli do Sądu w szczególności o unieważnienie decyzji PWINGiK oraz decyzji Starosty, bądź odroczenie rozprawy do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w Prokuraturze – podstęp i oszustwo lub dokonanie pomiaru geodezyjnego przez niezależnego rzeczoznawcę gdyż usiłują przejąć działkę na podstawie rzekomego błędu ewidencyjnego z 1968 r., którego uch zdaniem nie było.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd w całości oddalona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Sąd postanowił nie korzystać z wynikających z art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. kompetencji do fakultatywnego zawieszenia postępowania wobec przekazania do WSA kompletnego materiału dowodowego jak i również nie wykazania przez Skarżącego w sposób dostateczny, iż wystąpiły wskazane w tym przepisie przesłanki w postaci ujawnienia czynu zabronionego, którego to ewentualne popełnienie miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Z tych samych motywów odmówiono odroczenia rozprawy na podstawie art. 99 P.p.s.a. Otóż na jego mocy Sąd na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Podawane przez Stronę okoliczności "podstępu" czy "oszustwa", wobec pełnej prawidłowości rozstrzygnięć administracyjnych nie stanowiły ważnej przyczyny uzasadniającej odstąpienie przez Sąd od zasady wyrażonej w art. 7 P.p.s.a., czyli zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego.

Zarzuty skargi nie okazały się zasadne, bowiem decyzja PWINGiK nie narusza prawa zarówno na płaszczyźnie norm procesowych jak i materialnoprawnych. Ustalony przez Organ stan faktyczny odpowiada prawdzie obiektywnej przez co może stanowić przedmiot wyrokowania. O oddaleniu skargi zadecydowały następujące motywy.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję administracyjną o umorzeniu postępowania prowadzonego w sprawie rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych do zmodernizowanego przez Starostę [...] w latach 2008 – 2009, operatu ewidencji gruntów i budynków obszaru obrębu [...]. Zarzuty do danych ujawnionych w operacie ewidencji dotyczące przebiegu granic powierzchni, gruntów oraz użytków gruntowych działek o nr [...], złożyli JP, LP, DP. Z przesłanych do WSA akt administracyjnych wynika, że na mocy decyzji z dnia 3 listopada 2021 r. Starosta [....] umorzył w części postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych wobec przebiegu granicy, powierzchni oraz użytku gruntowego działki o nr [...] stanowiącej własność skarżącego JP z działką o nr [...], stanowiącą własność Powiatu [...]. Natomiast PWINGiK na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił w/w decyzję i jednocześnie orzekł o umorzeniu w części postępowania administracyjnego w sprawie zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym obrębu [...], dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], stanowiącą własność JP, a działką o nr [...] stanowiącą własność Powiatu [...] oraz pola powierzchni i rodzaju użytku gruntowego w działce nr [...].

W sprawie został przez Organ odwoławczy zastosowany przepis art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W świetle art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy jeżeli dostrzeże bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, to uchyla zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji i umarza postępowanie pierwszej instancji w całości lub w części. Podstawą do zastosowania tej regulacji wyposażającej organ odwoławczy w kompetencje kasatoryjne jest wspominany wyżej art. 105 § 1 K.p.a. Przepis ten określa przesłanki umorzenia w całości lub w części postępowania administracyjnego z urzędu. Otóż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego po stronie organu powstaje wówczas, gdy zaistnieją w jego toku trwałe przeszkody uniemożliwiające wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w oparciu o przepisy prawa materialnego, w tym wypadku przepisy P.g.ik. oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy.

Wobec przedmiotu umorzonego przez Organ postępowania należy skarżącemu wyjaśnić, iż modernizacja operatu ewidencji gruntów i budynków jest szczególnym trybem dokonywania aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jest to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych zarządzanych starostę w odniesieniu do poszczególnych obrębów ewidencji w celu uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych, ich modyfikacji, oraz dostosowania do wymogów prawa oraz poprawy funkcjonowania systemu informatycznego obsługującego bazę danych ewidencyjnych. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zaś na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Podstawą prawną przeprowadzenia przez starostę tak określonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków są regulacje ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm.; dalej zwana Pgik). W myśl art. 24 ust. 2a punkt 1 i 2 oraz ust. 2b tej ustawy, aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek; następuje zaś w drodze czynności materialno – technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej.

Zarzuty, które zostały zgłoszone w zakończonym postępowaniu odnosiły się danych ujawnionych przez Starostę [...] w bazie danych ewidencji gruntów i budynków za pomocą projektu operatu opisowo – kartograficznego jaki został ogłoszony zgodnie z art. 24a ust. 8 P.g.ik. w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego. Zakwestionowane drogą zarzutów dane dotyczyły w szczególności przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącego o nr [...] z działką Powiatu [...] o nr [...], pola powierzchni i rodzaju użytku gruntowego w działce o nr [...]. W wyniku działań aktualizacyjnych Organu podjętych w trybie modernizacyjnym dane o jakich mowa wyżej przyjęły określony w ewidencji kształt oraz treść. Zarzuty zostały na podstawie art. 24a ust. 9 P.g.ik. skierowane wobec tak określonych przez Organ danych ewidencyjnych, tj. danych geodezyjnych – linia granicy, powierzchnia, rodzaj użytku. Kluczowe w tej sprawie jest dostrzeżenie, że dane wprowadzone działaniami modernizacyjnymi organu I instancji w zakresie odnoszącym się do działki o nr [...] na określonym etapie postępowania rozpoznawczego utraciły swój dotychczasowy kształt oraz treść. Stało się to w wyniku wprowadzenia przez Starostę zmian do ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu technicznego o nr [...], sporządzonego przez uprawnionego geodetę w dniu 18 kwietnia 2019 r. Na podstawie tego operatu granicę działki o nr [...] z działką o nr [...] wniesiono zgodnie z rozgraniczeniem działki o nr [...] z działkami sąsiednimi mocą prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. o sygn. akt [...]. Orzeczenie to było kontrolowane w ramach apelacji oddalonej przez Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z [...] lutego 2019 r., sygn. akt [...].

W świetle art. 365 K.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei na mocy art. 23 ust. 7 P.g.ik. starosta niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia sądu w sprawie rozgraniczenia, wpisuje dane wynikające z tego orzeczenia do ewidencji gruntów i budynków. Z powodu obowiązywania tych regulacji, Organ zobowiązany był uwzględnić fakt dokonanego przez Sąd rozgraniczenia w ten sposób, że zmiany wynikającego z jego treści winny zostać wprowadzone do treści danych ewidencji właściwych dla w/w działek. Wprowadzenie do ewidencji gruntów danych o przebiegu granic nieruchomości wynikających z prawomocnego orzeczenia sądu mieści się w kategorii aktualizacji operatu ewidencyjnego w rozumieniu przepisów P.g.ik. oraz przepisów rozporządzenia. Wydanie przez w/w Sąd Rejonowy orzeczenia w sprawie rozgraniczenia i wprowadzenie skutków tego orzeczenia do ewidencji gruntów i budynków automatycznie uczyniło bezprzedmiotowym zarzuty zgłoszone do dotychczas wprowadzonych w trybie modernizacji zmian. Starosta nie mógł bowiem odnosić treści tych zarzutów do danych, które uległy istotnej zmianie w konsekwencji wykonania prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w [...]. Po pierwsze, dane zakwestionowane przez Stronę w trybie postępowania modernizacyjnego nie były już tymi samymi danymi, o czym zadecydowała ich aktualizacja. Po drugie, próba rozpatrzenia tych zarzutów w określonej w decyzji umorzeniowej części stanowiłaby niedozwoloną przez system prawa próbę kwestionowania prawomocnego orzeczenia sądu cywilnego przez organ administracji. W tym miejscu przypomnieć należy, że ewidencja gruntów i budynków nie ma charakteru prawotwórczego, a jej zadaniem jest odzwierciedlenie w sposób prawidłowy aktualnego stanu prawnego, a nie tworzenie nowego stanu prawnego. Natomiast każdorazowo prawidłowo dokonany wpis w ewidencji dezaktualizuje wpis wcześniejszy, w tym wypadku wpis dokonany w wyniku zakończenia modernizacji (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2019 r., sygn. akt I OSK 2599/19, LEX).

Zatem nie można mieć wątpliwości, iż z uwagi na skutki prawomocnego postanowienia Sądu Cywilnego postępowanie administracyjne w zakresie określonym w sentencji skontrolowanej przez WSA decyzji administracyjnej stało się bezprzedmiotowe, bowiem przestały istnieć w dotychczasowym stanie dane wobec których wniesiono w trybie modernizacyjnym zarzuty. W pełni należało zgodzić się z PWINGiK, co do tego, że jeżeli kwestionowane drogą zarzutów dane ewidencyjne uległy zmianom u których podstaw leży orzeczenie sądu powszechnego, to brak jest podstaw prawnych jak i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy zarzutów w tych granicach w jakich uległy one zmianie (tj. granice, powierzchnia, rodzaj użytku gruntowego), gdyż dane pochodzące z modernizacji ewidencji stały się w ten sposób danymi archiwalnymi, zastąpionymi nowszymi danymi w trybie bieżącej aktualizacji czyli danymi pochodzącymi z nowszej chronologicznie dokumentacji. W tej sytuacji, wprowadzenie do operatu ewidencyjnego zmian niezgodnych z treścią prawomocnego postanowienia sądu stanowiłoby oczywiste naruszenie przepisów K.p.c. oraz P.g.ik.

W ten sposób, PWINGiK nie był już w pełni związany oceną prawną jak i wytycznymi wynikającymi z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie do którego odwołuje się skarżąca strona w swych pisemnych zarzutach (zob. wyrok z 23 marca 2016 r., sygn. II SA/Rz 827/15, CBOSA). Otóż związanie tymi wytycznymi i oceną prawną jakie wynika z art. 153 P.p.s.a. jest aktualne, lecz tylko do momentu, do którego nie uległ zmianie stan prawny jak i faktyczny sprawy. Takie zmiany należało w tej sprawie odnotować, na co miało istotny wpływ prawomocne postanowienie rozgraniczeniowe Sądu Rejonowego w [...]. Postanowienie to spowodowało w swych konsekwencjach powstanie przeszkody prawnej do rozpoznania zarzutów skarżącego w tych granicach o jakich orzekł Organ odwoławczy. Potwierdzić też należy w tym miejscu ocenę PWINGiK, iż jego decyzja nie kończy postępowania, bowiem trwa nadal zawisłość sprawy administracyjnej, w której wydano decyzję o umorzeniu postępowania w określonej w sentencji decyzji części. W tej części która nie została umorzona trwa nadal postępowanie, które powinno zakończyć się rozstrzygnięciem merytorycznym.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.