Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1409/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 24 ust. 2a, 2b
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: Par. 36, 39 , 61  ust. 1, 85
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.
article: Art. 7, 77  par. 1, 80, 107  par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i S. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 25 października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez E. i S. N. (zwanych dalej skarżącymi) decyzją z dnia 25 października 2019 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekającą "o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jednostka ewidencyjna T gmina, obręb J – W, polegającej na wyeliminowaniu błędnych danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu pomiarowego Nr [...] — poprzez przywrócenie oznaczenia i konfiguracji działki nr [...] o pow. 0,52 ha w miejsce dotychczas ujawnionych działek nr [...] o pow. 0,47 ha, [...] o pow. 0,02 ha i [...] o pow. 0,03 ha, zgodnie z operatem Nr [...] zawierającym wykaz zmian danych ewidencyjnych, wykorzystując numeryczny opis granic działki nr [...] z działkami [...] i [...] z operatów Nr [...] i Nr [...]".

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w wobec zaleceń Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wskazanych w piśmie z dnia 30 czerwca 2017 r., a dotyczących stwierdzenia błędów w ewidencji gruntów i budynków, polegających na nieuprawnionym ujawnieniu w ewidencji działek nr [...], nr [...], nr [...], przedstawionych w wykazie zmian i na mapie uzupełniającej, wykonanych przez uprawnionego geodetę M. T. w operacie nr [...] (k. 1, 2 i k. 46 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Organ pierwszej instancji - Starosta - decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekł "o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jednostka ewidencyjna T gmina, obręb J - W polegającej na wyeliminowaniu błędnych danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu pomiarowego Nr [...] — poprzez przywrócenie oznaczenia i konfiguracji działki nr [...] o pow. 0,52 ha w miejsce dotychczas ujawnionych działek nr [...] o pow. 0,47 ha, [...] o pow. 0,02 ha i [...] o pow. 0,03 ha, zgodnie z operatem Nr [...], zawierającym wykaz zmian danych ewidencyjnych, wykorzystując numeryczny opis granic działki nr [...] z działkami [...] i [...] z operatów Nr [...] i Nr [...]".

W ustawowym terminie skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu skarżący w szczególności podnieśli, że w ich ocenie postępowanie to zostało przeprowadzone jednostronnie, "(...) według działki [...], a przecież aktualizacja i popełniony błąd dotyczy również działki nr [...], na co zwrócił uwagę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (...), jakie prawo upoważnia Starostę do likwidacji granicy prawnej." Starosta zignorował nie tylko właściciela ale i organ nadzorujący. Twierdzą, że działka nr [...] "(...) nie uczestniczy w granicy spornej." Działka nr [...] została bowiem wykluczona "...z granicy spornej przez Sąd Rejonowy i Wojewódzki (...)." "Właściciele działki nr [...] i S. N. żądają by ich działka jak i oni zostali wyłączeni (z) toczącej się sprawy, ponieważ ich ta sprawa nie dotyczy, dotyczy wyłącznie działki [...] (...)"

Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przepisami prawa materialnego regulującymi kwestie prowadzenia przez starostę operatu ewidencji gruntów i budynków są przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

Organ wyjaśnił, że przez ewidencję gruntów i budynków, w świetle treści art. 2 ust. 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, rozumie się system informacyjny, jednolity dla kraju, o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami

lub lokalami. Wskazał, że przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nakłada na starostę obowiązek utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Wyjaśnił na czym polega aktualizacja operatu i w jakim celu jest ona dokonywana przywołując § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Wskazał jakie informacje i z czego wynikające podlegają, zgodnie z art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego, aktualizacji z urzędu, jak i na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Wyjaśnił, kiedy w świetle art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. a do i Prawa geodezyjnego i kartograficznego, następuje aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej, a kiedy w drodze decyzji administracyjnej (pkt 2 ust. 2b art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego).

Wobec powyższych regulacji organ odwoławczy stwierdził, że Starosta prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie tryb aktualizacji w drodze postępowania administracyjnego w celu wyeliminowania błędnych danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu J - W. Tryb ten nałożył na organ obowiązek stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art.: 7, 77, 80.

Organ odwoławczy nadmienił, że niniejsze postępowanie było już dwukrotnie przedmiotem oceny przed organem drugiej instancji na skutek odwołania skarżących. W toku kolejnego rozpatrywania sprawy Starosta zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uzupełnił materiał dowodowy o dokumentację spełniającą wymogi rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Akta sprawy zostały uzupełnione o operat nr [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Aktualnie w operacie ewidencji gruntów i budynków figurują działki: nr [...] o pow. 0,07 ha, stanowiąca współwłasność E. i S. N., dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr [...]; nr [...] o pow. 0,37 ha, stanowiąca własność E. N., dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr [...]; nr [...] o pow. 0,47 ha, [...] o pow. 0,02 ha, [...] o pow. 0,03 ha stanowiące własność D. G., dla których prowadzona jest księga wieczysta Nr [...].

Stan ewidencyjny jest zgodny ze stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że:

Na podstawie przepisów prawnych normujących sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów - dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z dnia 15 lutego 1955 r. Nr 6, poz. 32) oraz Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (Monitor Polski Nr 11, poz. 98) dla wsi J - W, gmina T założono operat nowej ewidencji gruntów i budynków. Został on wprowadzony do stosowania obwieszczaniem Wojewody z 15 sierpnia 1980 r. (Dz. Urz. Woj. Nr 12 z 1980 r., poz. 72).

W wyniku powyższego dotychczasowa ewidencja z częścią kartograficzną w skali 1:2880, w całości została zastąpiona nową ewidencją gruntów i budynków z częścią kartograficzną wykazaną na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000, powstałą na kanwie mapy zasadniczej. Mapę zasadniczą utworzono na podstawie materiałów aerofotogrametrycznych, poprzez uczytelnienie przetworzonych zdjęć lotniczych. Organ wyjaśnił, że w tej technologii opracowania nowej mapy, granice działek wraz z trwałymi szczegółami terenowymi jak: ogrodzenia, budynki, studnie, słupy trakcji energetycznej i telekomunikacyjnej itp. stanowiły już treść mapy opracowanej na zdjęciu przetworzonym do skali 1:2000. Tylko niewidoczne na zdjęciu fragmenty granic działek (np. budowlanych zadrzewionych, sadów itp.) były dodatkowo zamierzone na gruncie według wskazań stron.

Organ podniósł, że jak wynika z operatu pomiarowego z ustalenia stanu władania przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 9 lutego 1977 r. pod nr [...], właścicieli i władających nieruchomościami położonymi we wsi J - W zapoznano z ich przebiegiem granic poprzez wyłożenie nowej mapy ewidencyjnej do publicznego wglądu. W pozycji nr 111 protokołu wykazano działkę nr [...] (k. 88 akt sprawy), jako pozostającą we władaniu J. i J. M., zaś działkę nr [...] wykazano w pozycji nr 100 jako pozostającą we władaniu A. M. i S. M. Obliczona wówczas powierzchnia działki nr [...] wynosiła 0,54 ha, a działki nr [...] - 0,44 ha.

W papierowym rejestrze ewidencji gruntów założonym w 1978 r., w jednostce rejestrowej nr 172 wykazano min. działkę nr [...] o pow. 0,54 ha, jako własność A. M. i S. M. - na podstawie aktu własności ziemi Nr [...] z 27 grudnia 1977r.

W 1989 r. działkę nr [...] przeniesiono do jednostki rej. nr [...], w której jako właściciela wpisano D. i Z. W. Operatem nr [...] działka

ta zmieniła oznaczenie i powierzchnię na nr [...] pow. 0,52 ha. Następnie w miejsce działki nr [...] ujawniono działki nr [...] o pow. 0,47 ha, [...] o pow. 0,02 ha, [...] o pow. 0,03 ha na podstawie operatu rozgraniczenia nr [...].

Działkę nr [...] o pow. 0,44 ha wykazano w jednostce rejestrowej nr [...] jako własność J. i J. M. - na podstawie aktu własności ziemi Nr [...] z dnia 27 grudnia 1977 r. W roku 1985 działka ta uległa podziałowi na działki nr [...] o pow. 0,37 ha i ta pozostała w tej jednostce rejestrowej oraz działkę nr [...] o pow. 0,07 ha, dla której założono jednostkę rej. Nr [...] gdzie jako właścicieli wpisano E. i S. N.

W roku 1990 zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe m.in. odnośnie działek nr [...], [...], [...]. W wyniku czynności rozgraniczenia powstał operat nr [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 9 maja 1991 r. Kierownik Urzędu Rejonowego postanowieniem z dnia 21 marca 1991 r. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe, które zostało uchylone przez organ drugiej instancji decyzją z dnia 3 czerwca 1991 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.

Kolejną decyzją z dnia 16 sierpnia 1991 r. Kierownik Urzędu Rejonowego min. zatwierdzić zmianę granicy od punktu L do O pomiędzy działkami nr nr [...], [...], [...] wskazując w uzasadnieniu decyzji mapę uzupełniającą nr [...]. Niezadowolenie z tak ustalonej granicy okazał uczestnik postępowania S. N. i w ustawowym terminie zażądał przekazania sprawy na drogę postępowania sądowego. Sąd Rejonowy postanowieniem, sygn. akt [...] orzekł o uwidocznieniu przebiegu granic działek zgodnie z mapą uzupełniającą mgr inż. J. J. z dnia 16 października 1996 r. W związku z wniesioną apelacją od ww. rozstrzygnięcia sprawa podlegała rozpatrzeniu przez Sąd Wojewódzki, który postanowieniem z dnia 6 sierpnia 1998 r., sygn. akt [...], uchylił zaskarżone postanowienie i wniosek o skierowanie sprawy na drogę sądową - odrzucił. Sąd stwierdził bowiem, że "Skoro zatem żądanie skierowania sprawy na drogę sądową pochodziło od osoby nie mającej interesu prawnego w sprawie, zaś pozostałe strony postępowania administracyjnego nie zażądały przekazania jej do Sądu, uznać należało, że odwołanie S. N. będące w istocie wnioskiem o przeprowadzenie postępowania nieprocesowego podlega odrzuceniu".

W związku z powyższym orzeczeniem sądowym, sprawa o rozgraniczenie wróciła do stanu, w którym w mocy pozostaje decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego, znak: [...], z dnia 16 sierpnia 1991 r. zatwierdzająca granice pomiędzy działkami nr [...], [...], [...].

Mając na względzie powyższe, a odnosząc się do kwestii zawartych w odwołaniu i w późniejszym piśmie skarżących, organ odwoławczy podkreślił,

że sama dokumentacja sporządzona przez biegłego sądowego przed sądem rejonowym nie może stanowić podstawy do ujawnienia przebiegu granic. Taką podstawą może być bowiem wyłącznie prawomocne orzeczenie sądu o rozgraniczeniu nieruchomości i dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w oparciu o którą zapadło to orzeczenie. Tak bowiem wskazuje przepis art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. b i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Organ podkreślił, że istotą niniejszego postępowania aktualizacyjnego jest fakt ujawnienia w operacie ewidencyjnym działek nr [...], nr [...] i nr [...] i oceny prawidłowości ich wykazania. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji działki te ujawniono na podstawie operatu z rozgraniczenia nieruchomości nr [...] i zawartej w nim mapy uzupełniającej w skali 1:2000 z wykazem zmian.

Analizując powyższą dokumentację jak i rozstrzygnięcia, organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że ujawnienia w operacie ewidencyjnym działek nr [...], nr [...] i nr [...] dokonano na podstawie aktu ugody zawartego przed geodetą uprawnionym i sporządzonej na jej potrzeby dokumentacji geodezyjnej nr [...]. Tymczasem to postępowanie rozgraniczeniowe zakończyło się dopiero decyzją z dnia 16 sierpnia 1991 r. Kierownika Urzędu Rejonowego (aktu ugody nie podpisali bowiem wszyscy właściciele nieruchomości, których ten akt dotyczył) zatwierdzającą zmianę granicy od punktu L do O pomiędzy działkami [...], [...], [...] i co należy zaznaczyć w rozstrzygnięciu ww. decyzji nie wymienione zostały działki nr [...], nr [...] i nr [...], które miały powstać w związku z dokonanym rozgraniczeniem nieruchomości.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 25 stycznia 2019 r. zwrócił uwagę na stanowisko Kierownika Urzędu Rejonowego przedstawione w decyzji z dnia 16 sierpnia 1991 r., znak: [...], zatwierdzającej zmianę granicy od punktu L do O pomiędzy działkami [...], [...], [...]. Zawarto w nim bowiem informację, że "Zmianie uległa granica pomiędzy działkami [...], [...], [....] zgodnie z mapą uzupełniającą nr [...]". Ustalono, że na wspomnianej powyżej "mapie" w miejsce działki nr [...], stanowiącej wówczas własność Z. i D. W., pojawiły się nowe działki ewidencyjne nr: [...], [...] oraz [...], które stanowić miały, co wynika z wykazu zmian własność różnych osób odpowiednio: S. N., J. M. oraz Z. i D. W. Podkreślił również organ, że operat nr [...] z rozgraniczenia zawiera jedynie ugodę spisaną przed geodetą uprawnionym. Również szkic zamieszczony w tym operacie sporządzony był w związku z zawieraną ugodą. Nowy przebieg granicy - jako granica ugody przedstawiony na tym szkicu kolorem czerwonym oznaczony był literami L - O. Natomiast operat ten nie zawiera protokołu granicznego, który winien być sporządzony w postępowaniu rozgraniczeniowym, zmierzającym do ustalenia przebiegu granicy. Tymczasem w decyzji zatwierdzono granicę "od punktu L do O", powołując mapę uzupełniająca z tego właśnie operatu. Granica ta na ww. szkicu opisana jest jako dotychczasowa.

Organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrując niniejszą sprawę zwracał już uwagę, na brak spójności pomiędzy danymi zawartymi w tym operacie technicznym nr [...] a rozstrzygnięciem decyzji o rozgraniczeniu z dnia 16 sierpnia 1991 r., znak: [...]. Jednakże z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego organ ewidencyjny jest związany jej rozstrzygnięciem, dotyczącym przebiegu granic.

Oceniając powyżej opisaną i dostępną dokumentację organ odwoławczy podzielił więc stanowisko Starosty, że ujawnienie działek nr [...], nr [...] i nr [...] w miejsce działki nr [...] było zatem bezpodstawne i błąd ten winien zostać wyeliminowany.

Organ wskazał, że Starosta ponownie rozpatrując sprawę uzupełnił akta o dokumentację geodezyjną - operat techniczny nr [...], sporządzony przez geodetę J. G., zawierający wykaz zmian danych ewidencyjnych, zgodnie z którym w miejsce dotychczas ujawnionych działek nr [...], [...], [...] będących własnością D. G. objętych jedną księgą wieczystą Nr [...] wpisuje się działkę nr [...].

Dokumentacja ta wspólnie z informacjami zawartymi w operacie technicznym nr [...] stanowi podstawę aktualizacji danych ewidencji gruntów, polegającej na korekcie poprzedniego wpisu, opartego o wadliwe źródło danych ewidencyjnych, tj. operat [...].

Ww. operat nr [...] dotyczy ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] a działkami nr [...] i nr [...]. Podkreślił organ odwoławczy, że jak wynika z operatu nr [...] działki nr [...], [...] i [...] utworzyły działkę nr [...], której wschodnia granica jest równocześnie wschodnią granicą działki nr [...] czyli jej granicą z działkami nr [...] i [...]. Oznacza to, że operat ten stanowi źródło informacji o przebiegu granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...].

Odnosząc się do przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...], nr [...], nr [...] (po połączeniu działka nr [...]) stanowiącymi własność D. G. a działkami nr [...] i nr [...], stanowiącymi odpowiednio własność E. N. i E. i S. N., należy mieć na względzie przepisy § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Stanowi on, że przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2) w celu podziału nieruchomości,

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

4) w postępowaniu dotyczącym scalania i podziału nieruchomości,

5) na podstawie postępowania sądowego lub administracyjnego a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków,

7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji,

8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

W razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub stwierdzenia, że dane w niej zawarte nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych, co wynika wyraźnie z treści przepisu § 37 pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Szczegółowe zasady ustalania przebiegu granic na gruncie wskazują przepisy § 38 i § 39 rozporządzenia. Wskazać również należy przepis § 45 ust. 2 rozporządzenia, że przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio oraz § 45 ust. 3, zgodnie z którym "przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 37 - § 39 stosuje się odpowiednio".

Organ odwoławczy wyjaśnił zatem, że warunkiem koniecznym, który otwiera możliwość pozyskania danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w drodze terenowych pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie, jest stwierdzenie braku dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków lub stwierdzenie, że zawarte w niej dane nie są wiarygodne.

W ocenie organu odwoławczego zasadnym było przeprowadzenie czynności ustalenia przebiegu granic, bowiem jak wynika z analizy danych ewidencyjnych oraz materiałów źródłowych punkty opisujące granicę działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] określono min. z dokładnością błędu położenia BPP-3 lub 4, tj. z dokładnością 0,31 do 1,50 m (karta 179-182). Z kolei na podstawie operatu rozgraniczenia [...] nie można określić położenia punktów granicznych z dokładnością ±0,30 m względem osnowy geodezyjnej 1 klasy.

Oznacza to, że dane ewidencyjne dotyczące przebiegu granic przedmiotowej działki nie realizują wymogu przepisu § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który wskazuje, że "Numerycznego opisu granic (...) działek ewidencyjnych dokonuje się za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych, których położenie względem osnowy geodezyjnej 1 klasy zostało określone na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędami średnimi nieprzekraczającymi 0,30 m, w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi".

Wykonawca pracy geodezyjnej [...] po analizie materiałów źródłowych oraz map jednostkowych z operatów [...], [...] dokonał ustalenia przebiegu granic zgodnie z §37- §39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, bowiem na podstawie wymienionej powyżej dokumentacji nie można w sposób wiarygodny wykazać przedmiotowego przebiegu granicy.

Organ wskazał, że zgodnie z przepisem § 39 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków "Ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli (...) tych działek, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych".

Przepis § 39 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazuje z kolei, że w przypadku, gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, przebieg granic działek ewidencyjnych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli stan ten nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi

w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Natomiast, gdy spokojnego stanu posiadania nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujący te grunty ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków (§ 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

W niniejszej sprawie geodeta uprawniony mgr inż. M. K., w dniu 26 lipca 2018 r. wykonał czynności ustalenia przebiegu granic działek nr [...] i nr [...] z działkami nr [...] i nr [...]. Wyniki ustaleń przebiegu granic działek ewidencyjnych zostały utrwalone w protokole ustalenia oraz na szkicu stanowiącym jego integralną część.

Jak wynika z dokumentacji zawartej w operacie [...], wykonawca ustalił granicę:

- działki nr [...] z działką nr [...] - na podstawie analizy materiałów źródłowych,

- działki nr [...] z działką nr [...] - na podstawie analizy materiałów źródłowych, - działek nr [...] i nr [...] z działką nr [...] - na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania. Obecna na gruncie U. K. - pełnomocnik D. G. (właścicielki działek nr [...], [...] i [...]) ustalone granice zaakceptowała bez zastrzeżeń, natomiast obecni E. N. (dz. [...], [...]) oraz S. N. (dz. [...]) odmówili podpisania protokołu.

Organ odwoławczy wskazał zatem, że niezaakceptowanie przez wszystkich zainteresowanych ustalonego przez wykonawcę przebiegu granic, czy to z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności na gruncie, czy też z powodu niewyrażenia zgody na ustalony przebieg granic oraz odmowy podpisu protokołu, nie powodują, iż ustalanie przebiegu granic w trybie przepisu § 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie może być dokonane. Przepisy § 39 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowią bowiem, że to wykonawca ustala przebieg granic działek ewidencyjnych. Natomiast odcinki ustalonych granic mogą być sporne, na co wskazuje przepis § 39 ust. 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Z protokołu ustalenia przebiegu granic wykonawca, jako sposób ustalenia przebiegu dla poszczególnych granic wskazał ostatni spokojny stan posiadania oraz analizę dostępnych materiałów źródłowych. Zatem ustalony przebieg granic nastąpił w oparciu o § 39 ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Organ podkreślił, że analiza dokumentacji źródłowej znajdującej się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym prowadzi do wniosków, że obecny przebieg granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] a działkami sąsiednimi nr [...] i nr [...] (powstałymi z działki nr [...]) pozostał niezmienny od czasu założenia ewidencji gruntów. W 1984 r. podczas podziału działki nr [...], geodeta wykonujący tą pracę stwierdził niezgodność mapy ewidencyjnej z terenem, jednak należy zwrócić uwagę, iż nigdy nie powstała dokumentacja zmieniająca ten przebieg granic. Co prawda w przedmiocie tych granic toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe, jednak jak wyjaśnił uprzednio organ odwoławczy, nie doprowadziło ono do zmiany przebiegu tych granic, chociaż sentencja decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego

z 1991 może wprowadzać w błąd, ponieważ zawiera słowa - zatwierdzić zmianę granicy - z kolei w kolejnej części zdania wskazuje na punkty L do O, tj. punkty wyznaczające dotychczasowy przebieg granic zgodny z mapą ewidencyjną.

Ustalony przebieg granic potwierdza porównanie nieobowiązującej mapy analogowej z aktualnym wyrysem z mapy ewidencyjnej i dokumentacją zawartą w operacie nr [...].

W wyniku dokonanego przez wykonawcę pracy nr [...] mgr inż. M. K. ustalenia przebiegu granic i pomiaru położenia punktów granicznych uzyskano współrzędne punktów granicznych określających przebieg wschodniej granicy działek nr [...], nr [...], czyli tym samym wschodniej granicy działki nr [...] (z operatu nr [...]). Jest to jej granica z działkami nr [...] i nr [...]. W tym miejscu podkreślić należy, że położenie punktów granicznych określają współrzędne prostokątne płaskie w układzie 2000. Równocześnie punkty graniczne opisane są za pomocą atrybutów wskazanych w załączniku do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Z zawartego w operacie nr [...] wykazu współrzędnych punktów granicznych (karta 208) sporządzonego przez mgr inż. M. K. - wykonawcę prac geodezyjnych wynika, że punkty graniczne pomierzono z błędem średnim nieprzekraczającym 0,10 m, o czym świadczy nadany im atrybut BPP - 1. Kolejnym ważnym atrybutem, charakteryzującym punkt graniczny jest ZRD czyli źródło danych o jego położeniu tzn. informacja o tym, czy pomiar położenia punktu granicznego poprzedzony został np. ustaleniem (ze wskazaniem trybu), wyznaczeniem, rozgraniczeniem oraz czy był to pomiar fotogrametryczny, terenowy, kartometryczny, czy też dokonano wektoryzacji. Jak wynika z operatu nr [...] punkty graniczne opisano za pomocą atrybutu ZRD - 1 czyli geodezyjne pomiary terenowe poprzedzone (...) ustaleniem ich położenia w innym trybie, w tym w trybie określonym w § 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz za pomocą atrybutu ZRD - 9 czyli inne niż ZDR 1 - ZRD 8 źródła danych - 9, w tym wyniki ustaleń i analiz, o których mowa w § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy podkreślił zatem, że wynikiem przeprowadzonego ustalenia przebiegu przedmiotowych granic było pozyskanie punktów granicznych, opisujących granice działek ewidencyjnych, określonych na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędem średnim nieprzekraczającym 0,30 m (czyli realizujących § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). W rozpatrywanej sprawie podczas czynności ustalenia przebiegu granic na gruncie, jak wyżej przestawiono, nie doszło do zgodnych wskazań stron, co do przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami. Wykonawca zasadnie zgodnie z § 39 ust. 8 rozporządzenia zamieścił informację o spornej granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz [...] i [...] z której przebiegiem nie zgadzają się E. i S. N.

Rozstrzygając przedmiotową sprawę, organ podkreślił, że ma ona na celu aktualizację operatu ewidencyjnego poprzez wyeliminowanie danych błędnych, tj. niezasadnego ujawnienia działek nr [...], [...], [...] w miejsce działki nr [...].

Odnosząc się jeszcze do przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...], nr [...], nr [...] (po połączeniu działka nr [...]) stanowiącymi własność D. G. a działkami nr [...] i nr [...] stanowiącymi odpowiednio własność E. N. i E. i S. N. organ wskazał, że przebieg ten został ustalony w trybie §37-39 rozporządzenia dlatego, że dane zawarte w dokumentacji, tj. w operacie rozgraniczenia nr [...] zostały uznane za niewiarygodne.

Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że dokonując analizy operatu

z rozgraniczenia [...] oraz decyzji o rozgraniczeniu i orzeczeń sądowych w sprawie przedmiotowych granic zauważył, wiele niejasności i niespójności w dokonanym rozgraniczeniu. Przede wszystkim Wojewoda uchylając decyzję o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego (decyzja z dnia 3 czerwca 1991 r. znak: [...]), w związku z zawarciem ugody przed uprawnionym geodetą, stwierdził , że cyt. "Będący stronami w postępowaniu Państwo J. i J. M. nie zawarli ugody, zatem postępowanie należało zakończyć decyzją lub zwrócić geodecie dokumentację do uzupełnienia" ponadto wskazał, że "należało zwrócić uwagę na prawidłowość sporządzonych dokumentów, tym bardziej, że mapa uzupełniającą została nieprawidłowo sporządzona. Przebieg nowo wyznaczonej granicy winien być oznaczony w formie zmiany konfiguracji i powierzchni działek sąsiadujących a nie poprzez podział jednej z nich. W następstwie tego rozstrzygnięcia Kierownik Urzędu Rejonowego, wydał 16.08.1991 r. decyzję znak: [...] o rozgraniczeniu, która jak wskazano już w. niniejszym uzasadnieniu jest nadal wiążąca, orzekając w niej (pkt 2 sentencji) o zatwierdzeniu "zmiany granicy od punktu L do O, pomiędzy działkami [...], [...], [...]". Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że "zmianie uległa granica pomiędzy działkami [...], [...], [...] zgodnie z mapą uzupełniającą nr [...]".

Przytoczona powyżej sentencja jest, zdaniem organu odwoławczego, nieprecyzyjna. Nie wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny, czy zatwierdzona zostaje granica biegnącą od punktu L do punktu O, czy też zatwierdzono jej zmieniony przebieg określony na szkicu granicznym punktami L do O. Ta niejednoznaczność rozstrzygnięcia jest konsekwencją wykorzystania do wydania ww. decyzji nieprawidłowo sporządzonej dokumentacji geodezyjnej, o czym wspominał Wojewoda uchylając w 1991 r. decyzję o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego.

Wszystko to budzi wątpliwości co do przebiegu kwestionowanej granicy. Niemniej jednak decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 16 sierpnia 1991 r. znak: [...] jest wiążąca. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dopóki prawomocne orzeczenia sądowe i ostateczna decyzja administracyjna nie zostanie usunięta z obrotu prawnego, w jednym z przewidzianych przez prawo procesowe trybów nadzwyczajnych (np. stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej), dopóty zawarte w niej rozstrzygnięcie jest wiążące dla stron oraz organu, który decyzję wydał (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt l SA 1793/03). W tym miejscu podkreślił organ, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie posiada kompetencji w zakresie postępowań administracyjnych dotyczących rozgraniczania nieruchomości.

Mając na uwadze dokonane na gruncie, zgodnie z § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków czynności ustalenia przebiegu granic oraz ich pomiar oraz sporządzoną stosownie do § 85 ust. 2 dokumentację geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego organ odwoławczy przychylił się do stanowiska Starosty, że zasadnym było dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie działek nr [...], nr [...] i nr [...] wykorzystując numeryczny opis granic z działkami nr [...] i nr [...]. Podkreślił, że aktualizacja ma charakter ciągły, co oznacza, iż w przypadku uzyskania nowych wiążących danych dotyczących przebiegu spornej granicy, organ ewidencyjny zobowiązany będzie do ich ujawnienia w bazie danych ewidencyjnych.

Organ podkreślił też z całą stanowczością, że w postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności nieruchomości a jedynie odtwarza ustalony wcześniej przebieg granic dla nieruchomości na podstawie materiałów źródłowych. Zapisy w ewidencji mają bowiem charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny. Organy prowadzące ewidencję rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu. Stąd poprzez żądanie wprowadzenia zmiany w ewidencji nie można dochodzić ani udowodnić swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością Ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji, a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny (wyrok NSA z 28.07.2009 r., sygn. akt l OSK 1044/08).

Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w oparciu o całokształt materiału dowodowego, w tym operat [...] zawierający wykaz zmian danych ewidencyjnych, orzekł o aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu J - W.

W ocenie organu odwoławczego okoliczności istotne dla niniejszego postępowania zostały dostatecznie wyjaśnione i udowodnione przez organ l instancji. W sprawie zgromadzono niezbędny materiał dowodowy oraz zapewniono czynny udział stronie na każdym etapie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego organ odwoławczy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji uznał za prawidłowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały więc na uwzględnienie.

W związku z tym organ odwoławczy utrzymał w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący podnieśli następujące zarzuty:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.- poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy oskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] 2019 r., znak: [...], którą orzeczono z urzędu "o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jednostka ewidencyjna T gmina, obręb J - W polegającej na wyeliminowaniu błędnych danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu pomiarowego Nr [...] — poprzez przywrócenie oznaczenia i konfiguracji działki nr [...] o pow. 0,52 ha w miejsce dotychczas ujawnionych działek nr [...] o pow. 0,47 ha, [...] o pow. 0,02 ha i [...] o pow. 0,03 ha, zgodnie z operatem Nr [...] zawierającym wykaz zmian danych ewidencyjnych, wykorzystując numeryczny opis granic działki nr [...] z działkami [...] z operatów Nr [...] i Nr [...]"., podczas gdy prawidłowe było uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Skarżący po raz kolejny wskazali, że błędne są dane ujawnione w operacie ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu pomiarowego Nr. [...] Dotyczą one nie tylko działki nr [...], ale również działki o nr [...]. Na powyższą okoliczność zwrócił także uwagę Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w decyzji z dnia 25 stycznia 2019 r., znak: [...]. Zdaniem skarżących wytyczne wskazane w ww. decyzji nie zostały wzięte po uwagę przez Starostę.

Nie zostało również wzięte pod uwagę, to iż działka nr [...] " (...) nie uczestniczy w spornej granicy." Postępowanie winno toczyć się tylko

i wyłącznie w stosunku do działki nr [...]. Właściciele działki nr [...] nie pozostają w sporze granicznym z właścicielami działki nr [...]. Brak bowiem styczności tych nieruchomości. Co więcej, w sprawie wykorzystano wadliwie sporządzony operat Nr. [...]. Zdaniem skarżących, operat rozgraniczeniowy Nr. [...] wraz z zawartą dokumentacją szkicu granicznego nie został naniesiony na mapę zasadniczą, natomiast naniesienie oznaczeń działek z operatu Nr. [...] na mapę zasadniczą powoduje zabór gruntu działce nr [...] i likwiduje granice prawną, która znajduje się na mapie zasadniczej. W operacie nr [...] znajdującym się w szkicu granicznym nr 40 pokazana jest działka nr [...] z położeniem budynku. Znajduje się w granicach działki nr [...]. Natomiast całkiem inaczej wygląda to na Geoportal 360, gdzie część budynku znajduje się na sąsiadującej działce [...], tak samo jak i część budynku z działki nr [...] znajduje się na działce nr [...].

Skarżący kwestionują zatem dokumentację zebraną do wydania decyzji. Właściciele działek informowali w toku postępowania, że dokumenty zebrane nie są ze sobą spójne, wykluczają się, występują w podwójnych egzemplarzach różniących się zawartością. Nie zgadzają się również powierzchnie działek. Zdaniem Skarżących, a także wbrew wytycznym Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zawartym w decyzji z dnia 25 stycznia 2019 r., znak: [...], z zebranej dokumentacji i zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie na podstawie jakich materiałów aktualizacja ma nastąpić. Skarżący wnieśli więc o anulowanie operatu nr [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona bowiem według wyżej wskazanych kryteriów kontrola wydanych w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że nie tkwią w nich wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Organy nie naruszyły też przy ich wydawaniu prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w stopniu skutkującym ich uchyleniem.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725, zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy - rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków) w brzmieniu obowiązującym na datę zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach i innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami lub lokalami.

Ewidencja gruntów i budynków jest zatem specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw, co jasno wynika z regulacji art. 20, 22 i 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Powyższe jest niezbędne do zrozumienia prawidłowości kontrolowanych decyzji. Ewidencja rejestruje więc jedynie stany prawne ustalone winnym trybie lub przez inne organy orzekające. Ma zatem charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Dokonanie zatem aktualizacji, czy to na wniosek określonego podmiotu, czy to z urzędu, ewidencji gruntów i budynków nie może stanowić podstawy dochodzenia, ani udowadniania przez dany podmiot jego praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością.

W świetle treści art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie budzi wątpliwości kwestia, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, czyli właścicieli nieruchomości (lub podmiotów władających na zasadzie samoistnego posiadania).

Zgodnie zatem z art. 24 ust. 2b Prawa geodezyjnego i kartograficznego aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie : a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Z treści § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynikają dla starosty bardzo ważne zadania związane z prowadzeniem ewidencji - między innymi utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Ewidencyjna funkcja katastru nieruchomości jest realizowana przez stosowanie określonych przepisami ustawy i rozporządzenia procedur, ustalających zasady aktualizacji danych podlegających uwidocznieniu w operacie ewidencyjnym. Przepisy rozdziału 3 rozporządzenia dotyczą prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zawierają szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych.

W myśl § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Wprowadzanie tych zmian następuje z urzędu, bądź na wniosek.

Stosownie do § 46 ust. 2 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z :

1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

3) dokumentacji architektoniczno – budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Mając na względzie powyższe regulacje Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisów wykonawczych, w ocenie Sądu, podjęte w niniejszej sprawie działania organów, przede wszystkim organu pierwszej instancji, w celu aktualizacji w drodze decyzji administracyjnej operatu ewidencyjnego, należało ocenić w stanie faktycznym i prawnym sprawy, za prawidłowe.

Podkreślić należy, że rejestr ewidencji gruntów i budynków powinien rzeczywiście, jak trafnie podkreślił Starosta, odzwierciedlać stan aktualny wynikający z dokumentów, które mogą stanowić podstawę wpisu, tj. takich które dostarczają wiarygodnych danych umożliwiających dokonanie wpisu.

Jak wynika z przytoczonych przepisów oraz art. 23 Prawa geodezyjnego

i kartograficznego, podstawę wpisu danych podmiotowych mogą stanowić dokumenty wskazane w ust. 1 do 4 art. 23 w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Mogą to być zatem odpisy z ksiąg wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, umowy zawarte w formie aktów notarialnych, dotyczące ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości

z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostateczne decyzje administracyjne, dyspozycje zawarte w aktach normatywnych, umowy dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2, co wynika z §12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Skoro w rozpatrywanej sprawie, jak ustalił organ pierwszej instancji, ujawniono w ewidencji gruntów i budynków, m.in. działki nr [...], nr [...] i nr [...] na podstawie operatu nr [...] i zawartej w nim mapy uzupełniającej w skali 1:2000 z wykazem zmian, sporządzonego w postępowaniu rozgraniczeniowym, lecz co najistotniejsze w tej sprawie - w sytuacji, gdy postępowanie to nie zakończyło się ugodą, bo aktu ugody przed uprawnionym geodetą nie podpisały wszystkie strony (wszyscy właściciele nieruchomości), których ten akt dotyczył, to istotnie sporządzony na poczet tego etapu postępowania rozgraniczeniowego przed organami administracji operat, mimo że przyjęty do zasobu, nie mógł stanowić podstawy do dokonania zmiany danych w operacie ewidencyjnym.

W świetle postanowień art. 31 i art. 32 Prawa geodezyjnego i kartograficznego akt ugody w takim stanie rzeczy nie mógł wywrzeć przewidzianych prawem skutków.

Prawidłowo podkreślił organ odwoławczy, że postępowanie rozgraniczeniowe zakończyło się w rozpatrywanej sprawie dopiero decyzją z dnia 16 sierpnia 1991 r. Kierownika Urzędu Rejonowego (znak: [...]). Należy mieć bowiem na uwadze, że Sąd Rejonowy postanowieniem, sygn. akt [...], orzekł co prawda o uwidocznieniu przebiegu granic działek zgodnie z mapą uzupełniającą mgr inż. J. J. z dnia 16 października 1996 r., jednakże w wyniku wniesionej apelacji Sąd Wojewódzki, postanowieniem z dnia 6 sierpnia 1998 r., sygn. akt [...], uchylił zaskarżone postanowienie i wniosek o skierowanie sprawy na drogę sądową - odrzucił. Sąd stwierdził, że "Skoro zatem żądanie skierowania sprawy na drogę sądową pochodziło od osoby nie mającej interesu prawnego w sprawie, zaś pozostałe strony postępowania administracyjnego nie zażądały przekazania jej do Sądu, uznać należało, że odwołanie S. N. będące w istocie wnioskiem o przeprowadzenie postępowania nieprocesowego podlega odrzuceniu". W takim razie rzeczywiście, jak wskazał organ odwoławczy, sprawa o rozgraniczenie "wróciła" do stanu ukształtowanego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego, znak: [...], z dnia 16 sierpnia 1991 r. zatwierdzającą granice pomiędzy działkami nr [...], [...], [...].

Decyzja ta z kolei została wydana na skutek uprzedniego uchylenia przez Wojewodę decyzją z dnia 3 czerwca 1991 r., znak: [...] (k. 166 akt administracyjnych), postanowienia z dnia 21 marca 1991 r. o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazującego sprawę rozgraniczenia sądowi przed którym sprawa miała przebieg, jak opisano to co dopiero powyżej.

Ujawnienie wobec tego w ewidencji, na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 16 sierpnia 1991 r., działek nr [...], nr [...] i nr [...] w miejsce działki nr [...] na podstawie wskazanego operatu nr [...], sporządzonego w postępowaniu rozgraniczeniowym, które miało zakończyć się wspomnianą ugodą, było bezpodstawne z następujących powodów.

Po pierwsze, z powodu, że postępowanie nie zakończyło się ugodą przed geodetą, która wywarła określone skutki prawne. Wskazać należy, że postępowanie rozgraniczeniowe może się zakończyć ugodą graniczną, wywierającą określone przewidziane prawem skutki zarówno materialnoprawne, jak i procesowe, ale tylko w sytuacji, gdy spełnia ona wszystkie wymogi formalne, przewidziane w § 21 rozporządzenia ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453 ze zm.). Przede wszystkim jednak wtedy, gdy akt ten, dotyczący przecież sporu o przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami, będący wyrazem wzajemnych ustępstw stron, zaakceptowały i podpisały wszystkie strony tego sporu. Dopiero spełnienie tych wymogów, czyni akt ugody za kończący spór graniczny, a postępowanie rozgraniczeniowe bezprzedmiotowym. Wtedy nie ma przedmiotu postępowania, bowiem z chwilą jej podpisania przez wszystkie strony sporu ustają przesłanki uzasadniające prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego, co powinno prowadzić do wydania przez organ decyzji umarzającej postępowanie rozgraniczeniowe na mocy art. 105 k.p.a. Ugoda ma wtedy moc ugody sądowej, w świetle postanowień art. 31 ust. 4, zdanie końcowe Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W sytuacji, gdy aktu ugody nie podpisały wszystkie strony, także wprawdzie organ wydaje decyzję o umorzeniu, ale nie z powodu jego bezprzedmiotowości, lecz właśnie z powodu, iż do zawarcia aktu ugody nie doszło, stosownie do treści art. 34 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Umorzenie następuje więc na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a sprawa zostaje przekazana sądowi. Decyzja taka wówczas kończy jedynie etap administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, czego skutkiem jest przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi.

Z przebiegu niniejszej sprawy, zarówno na etapie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, jak i sądowego wynika, że nastąpiło nieprawidłowe wydanie postanowienia o jego umorzeniu z racji zawarcia ugody, do której nie doszło, bo nie podpisały jej wszystkie strony sporu, jak i w konsekwencji nieprawidłowo też sprawa została przekazana sądowi do rozpatrzenia, czemu dał wyraz Sąd Wojewódzki w postanowieniu z dnia 6 sierpnia 1998 r., sygn. akt [...] (k. 69 – 74 akt administracyjnych).

Po drugie, z powodu, że operat z postępowania rozgraniczeniowego nr [...], nie mógł stanowić podstawy do dokonania jakichkolwiek zmian danych ewidencyjnych.

Oczywiście, co do zasady, sporządzony operat, przyjęty do zasobu może stanowić podstawę do dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych, pod warunkiem jednakże, jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, że jest to opracowanie pozwalające na dokonanie tych czynności ewidencyjnych przez organ w ramach posiadanych kompetencji czuwania nad aktualnością danych ewidencyjnych, zgodnie z postanowieniami § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Przyjęcie więc operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie zwalnia, i nie zwalniało, organów od ich od oceny, czy dokumentacja ta mogła być podstawą do dokonania zmian danych ewidencyjnych.

Organ pierwszej instancji wskazał, że w operacie nr [...], brak jest dokumentacji rozgraniczeniowej, stanowiącej podstawę decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 16 sierpnia 1991 r., tj. co istotne, brak jest informacji o przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], nr [...], nr [...] podlegającym rozgraniczeniu. Brak jest protokołu granicznego, który powinien być sporządzony w takim postępowaniu. W takim razie operat ten nie mógł być rzeczywiście podstawą i źródłem wiarygodnych danych do dokonania wpisu w operacie ewidencyjnym również i z tego powodu, że znajdująca się w tym operacie mapa uzupełniająca, powoływana w uzasadnieniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia

16 sierpnia 1991 r. zawiera odmienne oznaczenia działek niż wynikające z treści

tej decyzji. Na mapie tej w miejsce działki nr [...] pojawiły się nowe działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...], ujawnione w wyniku czynności geodezyjnych w postępowaniu rozgraniczeniowym, a szkic graniczny sporządzony został w związku z ugodą, która, jak to już Sąd wskazał, nie wywarła swoich skutków. W rozstrzygnięciu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 16 sierpnia 1991 r., znak: [...], nie wymieniono natomiast wskazanych działek nr [...], nr [...] i nr [...], a pomimo tego w ewidencji ujawniono działki nr [...], nr [...] i nr [...] w miejsce działki nr [...] na podstawie wskazanego operatu nr [...] na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 16 sierpnia 1991 r. pomimo wskazanej niespójności w tym zakresie pomiędzy operatem a rozstrzygnięciem decyzji o rozgraniczeniu. Dane zawarte w operacie nr [...], opisujące przebieg granic pomiędzy działkami nr [...], nr [...], nr [...] okazały się rzeczywiście niewiarygodne.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z postanowieniami § 36 rozporządzenia

w sprawie ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych, wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym;

2) w celu podziału nieruchomości;

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów;

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości;

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków;

7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji;

8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

Z treści przytoczonego co dopiero § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wynika, że za podstawę do dokonania aktualizacji uznaje się dokumentację geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzoną w postępowaniach wymienionych w tym przepisie w pkt 1 do 5, oraz sporządzoną w przypadkach, o których mowa w pkt 6 do 8 tego przepisu.

Z wyżej wskazanych względów za taką dokumentację geodezyjną, o której mowa w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie mógł być zatem uznany operat nr [...] z postępowania rozgraniczeniowego.

Otwierało to możliwość, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, pozyskania danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w drodze terenowych pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie (§ 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wobec braku dokumentacji, o której mowa w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, lub gdy dane w niej zawarte są niewiarygodne).

Wobec powyższego w ocenie Sądu za prawidłowe uznać należało podjęte czynności ustalenia przebiegu granic w trybie §§ 38 i 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Organ pierwszej instancji wskazał, że w latach 2015 – 2016 przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów i budynków.

W ramach prac związanych z modernizacją operatu ewidencyjnego wykonawca prac podjął czynności ustalenia przebiegu granic, w tym pomiędzy działkami nr [...] z działką nr [...] oraz nr [...] z działką nr [...]. Ustalenia przebiegu tych granic zawarte zostały w operacie nr [...]. Jak wynika z zapisów w nim zawartych właściciele działki nr [...], współwłaściciele działki nr [...], jak i właściciele działek sąsiednich nr [...] i [...] nie byli obecni na gruncie. Przebieg granicy został więc ustalony na podstawie mapy ewidencyjnej, przyjętej do zasobu (zgodnie z wpisem w kolumnie 7 protokołu ustalenia granic w operacie nr [...]).

W związku z wszczętym z urzędu postępowaniem w niniejszej sprawie zlecono wykonawcy modernizacji w ramach rękojmi, weryfikację przebiegu granic działek nr [...], nr [...], nr [...] (dawna działka nr [...]) z działkami nr [...] i nr [...], a w przypadku nieprawidłowości, sporządzenie dokumentacji geodezyjnej celem eliminacji rozbieżności i dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów

i budynków.

Wobec treści § 85 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, za uzasadnione uznać więc należało podjęcie tych czynności. Zgodnie z tym przepisem dokumentacja geodezyjna, przyjmowana do państwowego zasobu geodezyjnego musi bowiem spełniać wymagania rozporządzenia w zakresie formatu danych, standardów technicznych tych danych oraz zawierać wykaz zmian ewidencyjnych, o których mowa w § 46 ust. 3. Z analizy danych ewidencyjnych oraz materiałów źródłowych wynikało, że punkty opisujące granicę działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] określono min. z dokładnością błędu położenia BPP-3 lub 4, tj. z dokładnością 0,31 do 1,50 m (karta 179-182). Z kolei na podstawie operatu rozgraniczenia nr [...] nie można określić położenia punktów granicznych z dokładnością ±0,30 m względem osnowy geodezyjnej 1 klasy. Dane ewidencyjne dotyczące przebiegu granic nie realizowały więc wymogu przepisu § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z czynności tych został sporządzony operat nr [...]. Wykonawca pracy geodezyjnej nr [...] po analizie materiałów źródłowych oraz map jednostkowych z operatów nr [...], nr [...] dokonał ustalenia przebiegu granic zgodnie z § 37- § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Z dokumentacji zawartej w operacie nr [...] wynika, że wykonawca ustalił granicę:

- działki nr [...] z działką nr [...] - na podstawie analizy materiałów źródłowych,

- działki nr [...] z działką nr [...] - na podstawie analizy materiałów źródłowych, - działek nr [...] i nr [...] z działką nr [...] - na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania. Obecna na gruncie U. K. - pełnomocnik D. G. (właścicielki działek nr [...], nr [...] i nr [...]) ustalone granice zaakceptowała bez zastrzeżeń, natomiast obecni E. N. (działki nr [...], nr [...]) oraz S. N. (działka nr [...]) odmówili podpisania protokołu.

Trafnie zatem podniósł organ odwoławczy, że w przypadku, gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, przebieg granic działek ewidencyjnych, jak stanowi § 39 ust. 2 rozporządzenia ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli stan ten nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Natomiast, gdy spokojnego stanu posiadania nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujący te grunty ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków (§ 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

Wynikiem przeprowadzonego ustalenia przebiegu przedmiotowych granic było pozyskanie punktów granicznych, opisujących granice działek ewidencyjnych, określonych na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędem średnim nieprzekraczającym 0,30 m (czyli realizujących § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). W tym przypadku podczas czynności ustalenia przebiegu granic na gruncie, jak wyżej przestawiono, nie doszło do zgodnych wskazań stron, co do przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami. Wykonawca zasadnie więc z postanowieniami § 39 ust. 8 rozporządzenia zamieścił informację o spornej granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] oraz nr [...] i nr [...] z której przebiegiem nie zgadzają się E. i S. N.

Operat nr [...] nie mógł być jednakże również podstawą dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków w ramach prowadzonego postępowania aktualizacyjnego. Podstawę taką może stanowić jedynie aktualny dokument geodezyjny, który, jak zwrócił uwagę organ odwoławczy w decyzji z dnia 12 czerwca 2019 r., znak: [...], musi być zarazem opracowaniem geodezyjnym i kartograficznym przyjętym do zasobu, zawierającym wykazy zmian danych ewidencyjnych, a więc spełniającym wymogi § 85 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Skoro w operacie nr [...], w sprawozdaniu technicznym, stwierdzono, analizując dane zawarte w operacie technicznym nr [...], sporządzonym podczas prac modernizacyjnych, a stanowiącego wynik prac geodezyjnych, w toku których m. in. dokonano ustalenia przebiegu granicy między dawną działką nr [...] a działkami nr [...] i nr [...], że informacje zawarte w tym operacie dostarczają danych do numerycznego opisu granicy przywracanej, zgodnie z § 61 ust. 1 rozporządzenia, to ten operat mógł stanowić podstawę do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Stanowi dokument geodezyjny aktualny i spełniający wymogi wskazanego § 85 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Za prawidłowe uznać zatem należało stanowisko orzekających organów, że w takim stanie rzeczy należało dokonać aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, wykorzystując numeryczny opis granic pomiędzy dawną działką nr [...] a działkami nr [...] i nr [...]. Wykonawca prac geodezyjnych, który sporządził operat nr [...] sporządził też wykaz zmian danych ewidencyjnych, zgodnie z którym w miejsce dotychczas ujawnionych działek w ewidencji – nr [...], nr [...], nr [...] przywraca się działkę nr [...]. Aktualizacja ma bowiem charakter ciągły, co oznacza, że w przypadku uzyskania nowych wiążących danych dotyczących przebiegu spornej granicy, organ ewidencyjny zobowiązany jest do ich ujawnienia w bazie danych ewidencyjnych.

Nie mają więc racji skarżący podnosząc, że operat nr [...] "likwiduje granicę prawną działki [...]".

Podkreślić należy, że w postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności nieruchomości a jedynie odtwarza ustalony wcześniej przebieg granic

dla nieruchomości na podstawie materiałów źródłowych. Zapisy w ewidencji mają bowiem charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny. Organy prowadzące ewidencję rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu (nie mogą samoistnie zmieniać przebiegu granic ani powierzchni działek). Stąd poprzez żądanie wprowadzenia zmiany w ewidencji nie można dochodzić ani udowodnić swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością. Ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji, a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt l OSK 1044/08).

W ocenie Sądu organy zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w oparciu o całokształt materiału dowodowego w tym operat nr [...] zawierający wykaz zmian danych ewidencyjnych, orzekły o aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu J - W. Wyeliminowały bowiem błędny wpis w ewidencji – nieuprawnione ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków wyników prac geodezyjnych objętych operatem nr [...], tj. ujawnienie w jej części opisowej, jak i graficznej oznaczenia działek nr [...], nr [...], nr [...] w miejsce działki nr [...]. Za nietrafne należało wobec tego uznać zarzuty skarżących w tym zakresie, skoro sami podnieśli w skardze, że operat nr [...] został wadliwie sporządzony. Organ pierwszej instancji też przed wydaniem decyzji uzupełnił materiał dowodowy, zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego.

Wobec powyższego skoro orzekające organy w sposób dostateczny wykazały, zasadność dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych, to nie można im skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rejestr ewidencji gruntów powinien odzwierciedlać aktualny stan wynikający z dokumentów, które mają stanowić podstawę wpisu. Orzekające organy nie ukształtowały i nie mogły samodzielnie tego stanu kształtować, co wynika wprost z treści § 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Doprowadzono w niniejszym postępowaniu aktualizacyjnym do zgodności stan ewidencyjny ze stanem prawnym wynikającym z materiałów źródłowych pozostających w zasobie.

Jeżeli skarżący uważają, że inny jest przebieg granicy pomiędzy spornymi działkami, to winni dochodzić rozwiązania tego sporu granicznego na drodze postępowania rozgraniczeniowego. Jeżeli twierdzą, że operat nr [...] jest w ich ocenie niewiarygodnym dokumentem geodezyjnym, to winni przedstawić takie dokumenty, spełniające wymogi Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które zdaniem skarżących mogą stanowić podstawę do dokonania obecnie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków.

Organy orzekające w sposób wystarczający przedstawiły też, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. zarówno faktyczne, jak i prawne motywy, które legły u podstaw podjętych rozstrzygnięć.

Wobec powyższego skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. Podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Organy prawidłowo ustaliły przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie i właściwie je zastosowały. Nie naruszyły też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.