Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 804/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 roku sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 lutego 2012 roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 3031/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 340/12 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. i H. T. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz rozbiórkę szopy drewnianej na działce nr 304, położonej w miejscowości B., w gminie B.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Starosta [...] udzielił zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz.690 ze zm.), umożliwiając wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku gospodarczego na działce budowlanej nr 304 bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 303 w miejscowości B., w gminie B.

Następnie decyzją, z dnia [...], nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz rozbiórkę szopy drewnianej na działce nr 304 położonej w miejscowości B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż odstępstwo dotyczy przypadku określonego w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek na działce budowlanej, zwrócony ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 3 m od tej granicy. Organ ustalił, że na działce nr 304 znajduje się budynek inwentarski (obora). Od strony zachodniej na sąsiedniej działce nr 303 zlokalizowany jest budynek o tej samej funkcji - inwentarski (chlewnia). Oba budynki zlokalizowane są w odległościach po 4,0 m od wspólnej granicy działek, a łączna odległość pomiędzy tymi budynkami wynosi 8,0 m. Projektowany budynek gospodarczy na działce nr 304 będzie posiadać podobną funkcję i będzie przeznaczony do magazynowania płodów rolnych, maszyn i sprzętu rolniczego. Budynek projektowany posiada wymiary 28m x10m, tj. zbliżone do istniejących budynków gospodarczych - inwentarskich. Ściany budynku przewidziano murowane z pustaków żużlobetonowych "Alfa" na zaprawie cementowo-wapiennej, dach jednospadowy, kryty blachą, odprowadzenie wód opadowych oraz śniegu na własną działkę inwestora, dojazd do budynku oraz zasilenie w media - na dotychczasowych zasadach. Ściana zwrócona w stronę granicy będzie pełna, spełniająca warunki oddzielenia pożarowego. W budynku nie występują pomieszczenia zagrożone wybuchem. Organ uznał, iż spełniony jest warunek bezpieczeństwa pożarowego, określony w § 272 ust 3 w związku z § 232 ust. 4 i 5 w/w rozporządzenia. Lokalizacja budynku gospodarczego przy granicy sąsiedniej działki nie spowoduje zwiększenia zanieczyszczenia powietrza, hałasu, zapachów, ograniczeń w dostępie do drogi publicznej bądź w dostępie do mediów technicznych. Nie wystąpi również zagrożenie życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Lokalizacja projektowanego budynku gospodarczego nie spowoduje także ograniczeń w sposobie użytkowania sąsiedniej działki, która aktualnie jest użytkowana rolniczo. Odnosząc się do kwestii oświetlenia światłem dziennym i zacieniania, organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.), nie regulują warunków zacieniania działek lub innych budynków niż przeznaczonych na pobyt ludzi. Przepisy § 13 oraz § 57 i 60 w/w rozporządzenia, określające wymogi zapewnienia oświetlenia dziennego oraz warunki przesłaniania obiektu, dotyczą tylko pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wymogi te nie dotyczą natomiast budynków inwentarskich. Kwestii tej nie reguluje również rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. nr 132, poz. 877). Wymagania, dotyczące pomieszczeń inwentarskich określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które w Rozdziale 11 § 110 stanowią, że w pomieszczeniach przeznaczonych dla inwentarza żywego należy zapewnić oświetlenie światłem dziennym lub sztucznym, przystosowanym do gatunku i grupy zwierząt. Budynek zlokalizowany na działce nr 303, o wysokości w kalenicy ok. 9,0 m, posiadający ścianę z otworami okiennymi, usytuowany jest w odległości 4,0 m od granicy z działką inwestora, przy czym budynek ten ze względu na gabaryty, wysokość oraz funkcję (prowadzenie hodowli trzody chlewnej) również oddziałuje na sąsiednie nieruchomości. Projektowany budynek gospodarczy w obu wariantach lokalizacji nie ograniczy dostępu światła dziennego w wyżej wymienionym budynku inwentarskim, stanowiącym własność sąsiada. W godzinach dopołudniowych wystąpi wprawdzie zacienianie tego budynku, natomiast w godzinach popołudniowych oddziaływanie będzie odwrotne - to budynek sąsiada będzie zacieniał budynek inwestora. Według oceny organu, w zakresie dotyczącym zacieniania, którego nie regulują przepisy, nastąpi wzajemne oddziaływanie obu budynków. Dalej organ wyjaśnił, że inwestor zwrócił uwagę na kwestię funkcjonowania istniejącej obory na swojej działce z wjazdem na korytarz paszowy, podkreślając że usytuowanie projektowanego budynku gospodarczego w odległości 3 m od granicy z działką sąsiada uniemożliwi wjazd na korytarz paszowy, natomiast przebudowa tego korytarza nie jest możliwa ze względów technicznych z uwagi na istniejące urządzenia wewnętrzne (kanały gnojowe, wyciągi obornika, płyta gnojowa, instalacja kanalizacyjna). Zatem organ stwierdził, że istnieje możliwość wprowadzenia odstępstwa od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, dotyczących lokalizacji budynku ze ścianą pełną w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki z przyczyn techniczno-użytkowych. Wyjaśniono, że zarówno działka nr 304 stanowiąca własność inwestora, jak i sąsiednia działka nr 303 są użytkowane rolniczo. Wprowadzenie odstępstwa i zlokalizowanie projektowanego budynku gospodarczego w granicy z sąsiednią działką nr 303 nie zmieni zatem sposobu użytkowania tej działki i nie zakłóci funkcjonowania istniejącego na tej działce budynku inwentarskiego. Podkreślono, że po wybudowaniu obiektu, przy granicy działek zostaną spełnione wymogi w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, kwestii zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, niepogorszenia warunków sanitarnych i użytkowych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich. W związku z tym, działając w oparciu o upoważnienie Ministra Infrastruktury (pismo z dnia 24 września 2010r.) Starosta [...] w/w postanowieniem z dnia [...] udzielił zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w zakresie wnioskowanym przez inwestora. W konkluzji organ stwierdził, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W. R., zarzucając naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności odwołujący się wskazał, że jego zdaniem Starosta [...] w żaden sposób nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek zezwalający na odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych określonych w art. 7, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem strony, Starosta [...] konsekwentnie pomija zalecenia Wojewody [...], uzasadniając zastosowanie odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych faktem, iż budynek chlewni odwołującego się nie zostanie zacieniony oraz tym, że inwestorzy twierdzą, iż nie jest możliwa inna lokalizacja inwestycji, choć taka lokalizacja, zdaniem odwołującego się, jest możliwa, bowiem dostęp do spornej obory, wbrew twierdzeniom inwestorów jest zagwarantowany poprzez dwa wjazdy (z przodu i z tyłu budynku). Wjazd znajdujący się z tyłu obiektu został z własnej inicjatywy inwestorów pozbawiony funkcjonalności, ponieważ jest zastawiony płytą obornikową. W ocenie strony, brak jest przeszkód, co do ewentualnej przebudowy w/w płyty, zaś pełną przejezdność obory zapewniłoby zburzenie od strony północnej niewysokiego murku płyty. Nadto odwołujący się wskazał, iż w myśl § 110 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w pomieszczeniu przeznaczonym dla inwentarza należy zapewnić oświetlenie światłem dziennym lub sztucznym przystosowane do gatunku i grupy zwierząt. Hodowlę trzody chlewnej reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz U. nr 56, poz. 344 ze zm.) wydane na podstawie art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003r., nr 106, poz. 1002 ze zm.), do których to przepisów organ się nie odniósł. Strona podniosła, iż w powyższych regulacjach wskazano, że dla inwentarza żywego należy zapewnić m.in. oświetlenie światłem dziennym, zaś Starosta wskazał, że zacienienie będzie występować w godzinach dopołudniowych. Wobec powyższego, co najmniej przez 6 godzin każdego dnia w ciągu roku pomieszczenia chlewni będą praktycznie odcięte od dostępu naturalnego światła, co ma istotne znaczenie w szczególności w okresie jesienno-zimowym, kiedy zachód słońca następuję już ok. 15:30. Zwierzęta w ww. okresie przez przeważającą część dnia nie będą zatem w ogóle posiadać dostępu do naturalnego oświetlenia.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że inwestor w piśmie z dnia 6 czerwca 2011r., oraz w piśmie z dnia 27 grudnia 2011r., informował, iż budynek obory od podstaw był przewidziany do hodowli trzody chlewnej oraz bydła z wykorzystaniem korytarza "gnojowego" na montaż zgarniacza obornika z wyprowadzeniem przez otwór drzwiowy od strony północnej bezpośrednio na płytę obornikową. Wyklucza to możliwość wjazdu do obory od strony północnej nie tylko ze względu na płytę obornikową ale również na istniejący zgarniacz obornika. Na możliwość wjazdu do obory od strony północnej wskazywał także skarżący w swoich wystąpieniach. Wyjaśnienia inwestora wskazują jednak, iż komunikacja od strony północnej istniejącej obory jest niemożliwa. Inwestor jednoznacznie wyjaśnił, iż konieczność korzystania z południowego wjazdu do obory, a co za tym idzie konieczność usytuowania projektowanego budynku w granicy działki sąsiada jest niezbędna dla zachowania dostępu do budynku obory. Wojewoda zauważył także, iż ani skarżący ani organ administracji publicznej nie mogą sugerować miejsca lokalizacji projektowanego obiektu oraz przyjętych rozwiązań projektowych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest jedynie do sprawdzenia przyjętych rozwiązań z przepisami prawa, a nie do sugerowania nowych rozwiązań i miejsca lokalizacji obiektu. Zdaniem organu, z treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że uzasadniając konieczność wprowadzenia odstępstwa wyjaśniono, iż optymalna lokalizacja planowanego obiektu w granicy działki sąsiedniej wynika z faktu, że taka lokalizacja jest jedynym rozwiązaniem, zapewniającym bezkolizyjny dostęp do projektowanego budynku i istniejących budynków w gospodarstwie rolnym. Organ podkreślił, że z uzasadnienia decyzji jak i postanowienia organu I instancji wynika, iż usytuowanie projektowanego budynku w granicy z działką skarżącego uwarunkowane jest przede wszystkim racjonalnym zagospodarowaniem działki inwestorów, uwzględniającym parametry i stan zagospodarowania działki inwestora jak i skarżącego. Wskazano, iż projektowany budynek spełnia wymogi, określone w przepisach przeciwpożarowych. Projektowany budynek posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...). Lokalizacja projektowanego budynku nie spowoduje zwiększenia zanieczyszczenia powietrza, hałasu, zapachów, ograniczeń w dostępie do drogi publicznej czy w dostępie do mediów technicznych. Nie wystąpi również zagrożenie dla życia ludzi bądź bezpieczeństwa mienia. Lokalizacja projektowanego budynku nie spowoduje ograniczeń w sposobie korzystania z sąsiedniej nieruchomości, która użytkowana jest w celach rolniczych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 4 ust. 2 pkt 1 i 3 i § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, organ wyjaśnił, iż przepisy te określają obowiązki właścicieli względem zwierząt inwentarskich. Trudno zatem uznać, iż projektowana inwestycja narusza wskazane wyżej przepisy. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z normami techniczno – budowlanymi, a fakt ten obligował organ do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę.

W. R. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6,7,8 i 11 k.p.a. oraz reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Uzasadniając skargę powtórzył argumentację, zawartą w złożonym uprzednio odwołaniu.

W piśmie z dnia 11 września 2012r. skarżący wskazał, iż wznoszony przez inwestorów obiekt uniemożliwia mu prawidłową wentylację chlewni, bowiem z uwagi na jego wysokość powstaje "tunel powietrzny". Do wspomnianego pisma załączył zdjęcia, mające potwierdzać zacienienie budynku chlewni.

Wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 340/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. R., wskazując, że w jego ocenie nie zostały naruszone przepisy, zarówno postępowania, jak i prawa materialnego. Uznał, że wymagania formalne niezbędne do wydania pozwolenia na budowę zostały spełnione. Nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz rozbiórkę szopy drewnianej na działce nr 304, położonej w miejscowości B., w gminie B. uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Sąd podkreślił też, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów technicznych, o której mowa w art. 9 Prawa budowlanego, które upoważnia go do wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych przedmiotowego budynku gospodarczego na działce nr 304 bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr 303 w miejscowości B. Ponadto legalność udzielonej przez organ I instancji zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych uzasadnia istnienie w sprawie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Za taką przesłankę należy bowiem bez wątpienia uznać sytuację, kiedy inwestor – pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i dotychczas istniejącej na tej działce zabudowy mieszkaniowej – nie może zrealizować swego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej ze względu na obowiązujące przepisy techniczno – budowlane (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007r., w sprawie o sygn. akt II OSK 381/06, publ. ONSAiWSA 2007/6/134). W ocenie Sądu, sytuacja taka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, inwestor wykazał bowiem, iż ów szczególny przypadek miał miejsce, a to z uwagi na wymiary działki (szer. ok. 23 m). Ponadto projektowana zabudowwa jest uwarunkowana technicznie i funkcjonalnie rozwiązaniami istniejącego budynku. Sąd podkreślił, iż w sprawie odstępstwo dotyczy przepisu określonego w § 12 ust. 1 punkt 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w myśl którego budynek na działce budowlanej, zwrócony ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 3 m od tej granicy. Sąd powtórzył za organem, iż na działce inwestora znajduje się budynek inwentarski (obora), nadto od strony zachodniej na sąsiedniej działce nr 303 zlokalizowany jest budynek o tej samej funkcji - inwentarski (chlewnia). Oba budynki zlokalizowane są w odległościach po 4 m od wspólnej granicy działek, a łączna odległość pomiędzy tymi budynkami wynosi 8 m. Projektowany budynek gospodarczy na działce nr 304 będzie posiadać podobną funkcję i będzie przeznaczony do magazynowania płodów rolnych, maszyn i sprzętu rolniczego. Budynek projektowany jest o wymiarach 28 m x10 m, tj. o wymiarach zbliżonych do istniejących budynków gospodarczych – inwentarskich, a ściana zwrócona w stronę granicy będzie pełna, spełniająca warunki bezpieczeństwa pożarowego, stosownie do treści § 272 ust. 3, w związku z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Lokalizacja spornego budynku przy granicy sąsiedniej działki nie spowoduje także zwiększenia zanieczyszczenia powietrza, hałasu, zapachów, ograniczeń w dostępie do drogi publicznej bądź w dostępie do mediów technicznych. Nie wystąpi również zagrożenie życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Nie spowoduje także ograniczeń w sposobie użytkowania sąsiedniej działki, która aktualnie jest użytkowana w celach rolniczych. Bezsporną jest także w ocenie Sądu okoliczność, iż usytuowanie projektowanego budynku gospodarczego w odległości 3 m od granicy z działką sąsiada uniemożliwi wjazd na korytarz paszowy, zaś jak wskazano przebudowa tego korytarza nie jest możliwa ze względów technicznych z uwagi na istniejące urządzenia wewnętrzne (kanały gnojowe, wyciągi obornika, płyta gnojowa, instalacja kanalizacyjna). Nie bez znaczenia jest także argumentacja inwestora, iż biorąc pod uwagę długość posiadanych przez niego maszyn rolniczych tj. kombajnu zbożowego - 11 m, kombajnu ziemniaczanego z ciągnikiem ok. 12m ciągnika z przyczepami ok. 10 -12 m tylko lokalizacja planowanego budynku gospodarczego w granicy umożliwi mu jakiekolwiek manewrowanie tymi maszynami, bowiem wtedy pozostanie plac manewrowy ok. 13 m, zaś przy innej lokalizacji nie będzie możliwy wjazd do projektowanego budynku, który ma między innymi służyć do przechowywania maszyn rolniczych. Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu i skardze Sąd wskazał, iż zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do usytuowania planowanej inwestycji. Skarżący sprzeciwiał się lokalizacji obiektu w granicy z własną nieruchomością. Sąd wyjaśnił zatem, że zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W przepisach prawa przewidziane są wyjątki od powyższej zasady, które w sprawie niniejszej zaistniały i zostały spełnione.

Odnosząc się do kwestii oświetlenia światłem dziennym i zacieniania, budynku inwentarskiego podnoszonej przez stronę postępowania Sąd podzielił stanowisko organu, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie regulują warunków odnośnie zacieniania działek lub innych budynków niż budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. Przepisy § 13 oraz § 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określające wymogi zapewnienia oświetlenia dziennego oraz warunki przesłaniania obiektu, dotyczą tylko pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wymogi te nie dotyczą natomiast budynków inwentarskich. Kwestii tej nie reguluje również rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r. Nr 132, póz. 877). Wymagania dotyczące pomieszczeń inwentarskich określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które w Rozdziale 11 § 110 stanowią, że w pomieszczeniach przeznaczonych dla inwentarza żywego należy zapewnić oświetlenie światłem dziennym lub sztucznym, przystosowanym do gatunku i grupy zwierząt. Wobec tego podnoszona przez skarżącego okoliczność braku dostępu do światłą dziennego budynku inwentarskiego nie mogła skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. R. Zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek dopuszczający odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, art. 33 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że istnieje możliwość wydania w sprawie pozwolenia na budowę, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że decyzja Wojewody [...] dnia [...] nr [...] nie narusza występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.(Dz.U. nr 75, poz. 69) poprzez jego niezastosowanie. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że decyzja Wojewody [...] dnia [...] nr [...] nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego w szczególności art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a.

Wspomnianym na wstępie wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 3031/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 340/12. W uzasadnieniu wskazał, iż zasadniczym celem norm ustawy Prawo budowlane jest reglamentacja procesu budowlanego ze względu na konieczność zachowania ładu przestrzennego w zabudowie, a także ochronę życia i zdrowia ludzkiego, zasobów środowiska naturalnego oraz indywidualnych interesów osobistych i majątkowych osób trzecich. Celem prawa budowlanego jest również usprawnienie procesu przygotowania i realizacji inwestycji budowlanych. Tym założeniom ma służyć regulacja zawarta w art. 9 ustawy Prawo budowlane, która umożliwia dostosowanie szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych do wyjątkowych stanów faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie się do tych przepisów, z uwagi na różnego rodzaju okoliczności.

Wspomniany wyżej przepis art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 ustawy.. W związku z tym, że ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki "szczególnie uzasadniony przypadek" należy do organów administracji publicznej dużego znaczenia nabiera właściwe uzasadnienie przez organ stanowiska, że w danej sprawie ten szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi bądź nie zachodzi. Podkreśla się potrzebę przedstawienia przez organy własnej oceny, dlaczego odstępstwo od warunków technicznych traktują, jako szczególny przypadek oraz czy może mieć ono zastosowanie z uwagi na istnienie warunków określonych w art. 9 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 734/06, [w:] CBOSA).

Szczególność konkretnej sytuacji nie może oznaczać dowolności i rozszerzania zakresu usytuowania projektowanego budynku z pokrzywdzeniem interesu właścicieli działki sąsiedniej. Brak jest podstaw do stosowania odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych, jeżeli istnieje możliwość wybudowania projektowanego obiektu bez naruszenia przepisów (por wyrok NSA z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1406/07, [w:] CBOSA).

Jak wskazano, organ administracji, korzystając z przewidzianej w przepisie art. 9 ustawy Prawo budowlane możliwości, powinien wskazać na zaistniałe w sprawie względy natury faktycznej, technicznej czy też użytkowej, które czynią zasadnym odstąpienie od wymagań wynikających z przepisów techniczno - budowlanych. Treść art. 9 ustawy Prawo budowlane określa, bowiem, że odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, których celem jest ochrona interesów osób trzecich oraz interesu społecznego, dopuszczalne jest w sytuacji wyjątkowej, uzasadnionej ważnymi względami społecznymi, a nie tylko interesem inwestora. Automatyzm w załatwianiu spraw dotyczących odstępstwa jest całkowicie wyłączony. W piśmiennictwie przyjmuje się, że o konieczności zastosowania odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych mogą decydować zarówno względy natury faktycznej (np. istniejący stan zagospodarowania sąsiednich nieruchomości), jak też użytkowe czy techniczne (por. R. Dziwiński, P. Ziemski Prawo budowlane. Komentarz, wydanie 2, ABC 2006 r., LEX; T. Asman, Z. Niewiadomski [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck 2013, s. 175).

Sąd kasacyjny nie podzielił oceny Sądu pierwszej instancji, że postanowienie udzielające zgody na odstępstwo od przepisów określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez umożliwienie wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej budowie budynku gospodarczego, jak również uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawiera wyczerpujące uzasadnienie prawne, jak również ocenę, czy w danej sytuacji zachodzą przesłanki do zastosowania art. 9 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny okazał się zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 151 p.p.s.a. i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Jak wskazano, art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, dopuszcza w przypadkach szczególnie uzasadnionych odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Odstępstwo takie /.../ nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych. Z uzasadnienia decyzji organów administracji kontrolowanych w niniejszym postępowaniu wynika, iż zarówno organy administracji i następnie Sąd pierwszej instancji nie dość wnikliwie rozpoznały zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji, jak również w skardze kierowanej do tego Sądu. Skarżący W. R. konsekwentnie podnosił, iż poprzez wybudowanie budynku w granicy działek pogorszą się warunki zdrowotno – sanitarne i użytkowe w budynku stanowiącym jego własność i przeznaczonym do hodowli trzody chlewnej. Podkreślał, iż w wyniku budowy zwierzęta znajdujące się w jego budynku nie będą miały dostępu do naturalnego oświetlenia, co oznacza konieczność ponoszenia przez niego dodatkowych kosztów oświetlenia sztucznego. Wbrew stanowisku zarówno organu, jak i sądu, konieczność wzięcia pod uwagę również tej kwestii przy udzielaniu zgody na odstępstwo wynika nie z przepisów rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (DZ. U. Nr 56, poz. 344 ze zm.), lecz wprost z przepisu zawartego w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zatem przepisu stanowiącego jedną z norm Prawa budowlanego.

Ponadto organy administracji nie rozważyły przed udzieleniem zgody na odstępstwo, czy rozwiązania techniczne zastosowane w budynku skarżącego, chociażby wentylacja pomieszczeń, dopuszczają bez uszczerbku dla jego funkcjonowania w dotychczasowym zakresie, możliwość posadowienia ściany w takiej odległości jaka przewiduje projekt budowlany. Zgoda na odstępstwo nie może bowiem powodować zakłócenia w dotychczasowym sposobie i zakresie użytkowania obiektów na działce sąsiedniej. Braku tych rozważań nie zauważył również Sąd pierwszej instancji.

Wątpliwości, w ocenie Sądu kasacyjnego, budzi również ocena Sądu, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w art. 9 ustawy Prawo budowlane. Szczególnie uzasadniony przypadek powinien bowiem wynikać z okoliczności obiektywnych, niezależnych od działań inwestora. Właściciel nieruchomości, który przez zabudowę własnej działki zmierza następnie do uzyskania korzystnych dla siebie rozstrzygnięć w zakresie prawa zabudowy, nie może bowiem powoływać się na szczególność jego sytuacji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Na rozprawie w dniu 25 listopada 2014r. uczestnik postępowania H. T. złożył dokumentację fotograficzną, obrazującą wzajemne usytuowanie obiektu chlewni skarżącego oraz wzniesionego już budynku gospodarczego. Podniósł również, iż nie miał możliwości innego usytuowania spornego budynku. Możliwości takiej nie było zarówno w obrębie siedliska jak również po przeciwnej stronie drogi, bowiem są to tereny uprawne, nie ujęte pod budownictwo, na które nie można uzyskać decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał ponadto, iż obiekty istniejące na należącej doń działce zostały wzniesione ponad 20 lat temu. Trudno było wówczas przewidzieć jakie będą potrzeby gospodarstwa rolnego za kilkadziesiąt lat i jakie maszyny rolnicze będą wchodzić w jego skład.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle wywodów, zawartych w motywach wyroku kasacyjnego oznacza to, że za przesądzone uznać należało, iż prawidłowa interpretacja przepisu art. 9 ustawy Prawo budowlane wymaga, by odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych uzasadnione było brakiem możliwości wybudowania projektowanego obiektu bez naruszenia przepisów. Ponadto, właściciel nieruchomości, który przez zabudowę własnej działki zmierza następnie do uzyskania korzystnych dla siebie rozstrzygnięć w zakresie prawa zabudowy, nie może powoływać się na szczególność jego sytuacji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wiążąca pozostaje również ocena Sądu kasacyjnego w zakresie niedostatków uzasadnienia zarówno postanowienia, wyrażającego zgodę na odstępstwo jak i zaskarżonej decyzji w kontekście wpływu usytuowania projektowanego obiektu na doświetlenie i wentylację chlewni, zlokalizowanej na działce skarżącego. Obowiązkiem Sądu I instancji, ponownie rozpatrującego niniejszą sprawę, było zatem dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych wskazań.

Projektowany przez inwestorów budynek gospodarczy (obecnie już zrealizowany) usytuowany jest w granicy z nieruchomością skarżącego. Udzielenie inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. umożliwiło natomiast wykonanie w projektowanym budynku gospodarczym ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z nieruchomością skarżącego.

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Do przepisów techniczno-budowlanych, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, zalicza się w szczególności warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, które zostały określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Od obowiązku zachowania przepisów rozporządzenia inwestor może wszakże zostać zwolniony w ściśle określonych okolicznościach. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dopuszcza się w przypadkach szczególnie uzasadnionych, przy czym odstępstwo to nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych.

Jak wynika z dokumentacji fotograficznej, złożonej zarówno przez skarżącego (załączonej do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) jak i inwestora (podczas rozprawy w dniu 25 listopada 2014r.) chlewnia, zlokalizowana na terenie działki skarżącego posiada otwory okienne lub drzwiowe w każdej ze ścian budynku. Ściana wschodnia budynku chlewni jest dłuższa od ściany budynku gospodarczego, usytuowanego w granicy nieruchomości, przy czym jedynie dwa spośród 4 okien zlokalizowanych w tej ścianie są usytuowane vis a vis budynku projektowanego. Opisane wyżej usytuowanie obu obiektów, w szczególności zaś zaopatrzenie chlewni w otwory okienne lub drzwiowe nie wyłącznie w ścianie wschodniej budynku, przeczy zatem podnoszonym przez skarżącego okolicznościom, związanym z zaburzeniem wentylacji chlewni czy też jej nieprawidłowym doświetleniem. Okoliczności podnoszone w tym zakresie zarówno w skardze jak i w piśmie z dnia 11 września 2012r. uznać należy w tym kontekście za całkowicie gołosłowne. Sam fakt, że ściana budynku usytuowanego w granicy nieruchomości jest wyższa od ściany budynku chlewni (choć sam budynek chlewni w kalenicy przewyższa budynek projektowany) nie uzasadnia wniosku, iż powietrze jest "zasysane" i wtłaczane na powrót do chlewni, zwłaszcza, że otwory okienne lub drzwiowe, zapewniające wentylację budynku, usytuowane są, jak wspomniano, w każdej z jego ścian. Wskazane wyżej usytuowanie otworów okiennych i drzwiowych w budynku chlewni (z których tylko dwa są bezpośrednio przesłaniane przez budynek gospodarczy inwestorów) przeczy także tezie o nienależytym doświetleniu tego budynku, co narusza wymogi prowadzonej w nim hodowli świń. Wydaje się też nadużyciem utożsamianie "właściwych warunków bytowania", o których mowa w art. 4 pkt 15 ustawy o ochronie zwierząt z potrzebą zapewnienia im niczym niezakłóconego naturalnego oświetlenia, w sytuacji, gdy oświetlenie to reglamentowane jest nawet na potrzeby pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi. Niezależnie od tego wskazać wypada, iż przepis § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, wymaga wręcz by świnie utrzymywane były w pomieszczeniach przeznaczonych do ich utrzymywania, oświetlonych co najmniej przez 8 godzin dziennie światłem sztucznym o natężeniu co najmniej 40 lux.

Jakkolwiek zatem zaskarżona decyzja, co podkreślono w motywach wyroku kasacyjnego, nie zawiera należytego uzasadnienia we wskazanym wyżej zakresie, uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zarówno bowiem zgromadzona w aktach administracyjnych dokumentacja projektowa jak i uzupełniające dowody z dokumentów w postaci fotografii złożonych przez skarżącego i uczestnika postępowania H. T., dopuszczone w toku postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., potwierdzają brak wpływu projektowanej inwestycji na warunki hodowli, prowadzonej przez skarżącego. Tym samym odstępstwo od warunków technicznych, w zakresie lokalizacji obiektu w granicy posesji nie wpłynie na pogorszenie warunków sanitarno – zdrowotnych czy użytkowych na nieruchomości skarżącego, w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się natomiast do okoliczności, które winny stanowić "szczególnie uzasadniony przypadek" oraz kierując się wykładnią, zawartą w wyroku kasacyjnym wskazać należy, iż inwestorzy prowadzą gospodarstwo rolne, którego powierzchnia wynosi ok. 29 ha. Jego siedlisko zlokalizowane jest na działkach nr 304 i 305, które są zabudowane obiektami mieszkalnym i gospodarczymi. Gospodarstwo rolne prowadzone jest od wielu lat i pokoleń a obiekty wzniesione na terenie obu działek, w tym obora, pochodzą sprzed ponad 20 lat. Trudno zatem odmówić racji argumentom inwestorów, że przed kilkudziesięciu laty brak było możliwości przewidywania zarówno stopnia rozwoju i zmechanizowania gospodarstwa jak i jego przyszłych potrzeb. Okoliczność zatem, że przed dwoma dekadami obora została usytuowana w określony sposób, zaś jej przystosowanie do obecnie obowiązujących standardów (w tym w zakresie wyposażenia w kanały gnojowe, wyciąg obornika, instalację kanalizacyjną czy kanał paszowy), uniemożliwia lokowanie budynku gospodarczego w odległości 3 m od granicy działki, nie stanowi w ocenie Sądu, przeszkody dla możliwości ubiegania się przez inwestorów o zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych w tym zakresie. Ze wskazanych wyżej przyczyn, trudno bowiem stawiać inwestorom czy też ich poprzednikom prawnym zarzut, iż dokonując przed kilkudziesięciu laty zabudowy siedliska, zmierzali do uzyskania korzystnych dla siebie rozstrzygnięć w zakresie prawa zabudowy. Załączona dokumentacja projektowa dowodzi też jednoznacznie, że wymienione powyżej elementy wyposażenia (nie zaś jedynie lokalizacja płyty gnojowej, uniemożliwiającej wjazd do obory od północnej strony), konieczność zapewnienia ich prawidłowej obsługi oraz powierzchni wystarczającej do manewrowania maszynami rolniczymi o znacznych rozmiarach, uniemożliwiają sytuowanie projektowanego obiektu w innym miejscu na terenie siedliska. Ze względu natomiast na konieczność zapewnienia stałego dostępu oraz właściwego dozoru garażowanym maszynom i pojazdom (pomijając już ewentualne kwestie wynikające z uwarunkowań ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), trudno wymagać budowania dlań garażu na terenie innych, zlokalizowanych poza siedliskiem, działek.

Biorąc pod uwagę powyższe, uznać należało, iż udzielenie inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., umożliwiało wykonanie w projektowanym budynku gospodarczym ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr 303, należącą do skarżącego.

W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - jak wynika z art. 35 ust. 4 tejże ustawy - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie dysponując "luzem decyzyjnym" obligowany jest do udzielenia pozwolenia na budowę, w razie spełnienia przesłanek ustawowych.

W tym kontekście, jako niezasadne oceniono także, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., albowiem dokonana przez organy ocena zgromadzonego materiału dowodowego, wyrażona w motywach zaskarżonej decyzji jest prawidłowa, pomimo wskazanych wyżej niedostatków jej uzasadnienia. Pozostają one bowiem, jak wyżej wywiedziono, bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Okoliczność natomiast, iż zajęte przez organy stanowisko rozmija się z oczekiwaniami skarżącego nie uprawnia do wnioskowania o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do organów państwa (art.8 k.p.a.) czy zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.).

Ze wskazanych wyżej przyczyn, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.

LP