Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1425/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, 4 i 5
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2016 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 stycznia 2016 r. Prezydent Miasta ustalił panu J. M. podatek od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 188 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 1 września 2016 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu

I instancji.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem opodatkowania jest grunt położony w W. przy ul. [...], stanowiący działki nr 210 o pow. 386 m2 oraz 208 o pow. 420 m2, tj. o łącznej powierzchni 806 m2. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów właścicielami przedmiotowych działek są państwo: F. M., J. M., A. M., J. M., D. Ł. i D. M.

Na gruncie będącym przedmiotem opodatkowania znajduje się budynek,

w którym są lokale stanowiące własność następujących osób:

lokal nr 1 o pow. 81,5 m2 należący do F. M.;

lokal nr 2 o pow. 91,5 m2 należący do J. M.;

lokal nr 3 o pow. 81,5 m2 należący do A. M., J. M., D. Ł. i D. M.

Pan F. M. w październiku 2014 r. zadeklarował grunty o pow. 268,67 m2 oraz lokal o pow. 91,5 m2. W październiku 2014 r. deklarację złożył także pan J.M., który zadeklarował grunty o pow. 268,67 m2 oraz lokal o pow. 91,5 m2. Pozostali podatnicy nie złożyli deklaracji podatkowych dotyczących lokali.

Zdaniem Kolegium organ I instancji zasadnie opodatkował nieruchomości J. M. przyjmując powierzchnię lokalu jako 91,5 m2 oraz gruntu jako 268,67 m2. Podatnik jest współwłaścicielem działek nr 208 oraz 210, na których znajduje się budynek z wyodrębnionym lokalem nr 2, którego właścicielem jest pan J. M. Dla nieruchomości lokalowej prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Wskazując na treść art. 3 ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) - dalej określanej jako "u.p.o.l." – Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie każdy z właścicieli wyodrębnionych lokali odpowiada za zobowiązanie podatkowe z tytułu gruntu

w stosunku jaki wynika z wielkości przysługującego mu udziału w prawie własności tego gruntu. W związku z powyższym strona zobowiązana jest do zapłaty podatku przypadającego na 268,67 m2 gruntu. Kolegium podniosło dodatkowo, że określone przez organ I instancji zobowiązanie dotyczy lokalu nr 2 i ciąży w całości na jego właścicielu – panu J. M. Zgodnie z księgą wieczystą lokal posiada powierzchnię użytkową 91,5 m2. Taką powierzchnię deklarował podatnik, taką także przyjął w swojej decyzji organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan J.M. zakwestionował zasadność wydania decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2016 r. Wskazał ponadto, że podczas składania deklaracji dotyczących budynku, jak i działki nie dysponował żadnymi dokumentami poza księgą wieczystą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

W sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2009 rok części budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 91,50 m2 oraz gruntu

o powierzchni 268,67 m2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem

z dnia 23 czerwca 2015 r. po rozpoznaniu skargi J. M. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ określi podatnika, dokonując oceny przedłożonej decyzji Prezydenta Miasta z 28 stycznia 2009 r. wydanej odnośnie F. M., zgodnie z którą został wymierzony podatek od przedmiotowej nieruchomości za 2009 rok oraz oceny dowodu zapłaty podatku przez F. M. zgodnie z treścią decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał nadto, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przedmiotu opodatkowania. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy winien uzupełnić materiał dowodowy, w szczególności o dane wynikające z wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz wyjaśnić kwestią wydania decyzji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości na F. M.

Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta w przedmiocie należnego od pana J. M., jako współwłaściciela gruntu położonego w W. przy ul. [...], stanowiącego działki nr 210 o pow. 386 m2 oraz nr 208 o pow. 420 m2 tj. o łącznej powierzchni 806 m2 oraz właściciela stanowiącego odrębną własność lokalu o powierzchni 91,5 m2.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji ustaleń dokonano na podstawie księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości lokalowej.

Wyjaśnienia organu o zastosowaniu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. nie znajduje odzwierciedlenia w niezbędnym dla możliwości kontroli sądowoadministracyjnej wyjaśnieniom metody wyliczenia wielkości przyjętej przez organ. Konkluzja organu, że stosunek powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku uzasadnia zobowiązanie J. M. do zapłaty podatku "przypadającego na 268,67 m2 gruntu" nie została uzasadniona. Ustalenia odnośnie podstawy opodatkowania lokalu o wskazanej powierzchni 91,5 m2 nie wyczerpują poddanej rozstrzygnięciu materii opodatkowania podatkiem od nieruchomości zarówno gruntu, jak i lokalu mieszkalnego.

Złożone przez podatnika deklaracja dotycząca gruntu o powierzchni 268,67 m2, deklaracja współwłaściciela F. M. dotycząca gruntu o powierzchni 268,67 m2 dotyczyły łącznie gruntu o powierzchni 537,34 m2 działki, zatem części powierzchni działki o łącznej powierzchni 806 m2. Pozostali podatnicy – współwłaściciele lokalu nr 3 złożyli deklarację za 2014 r., w związku z czym w odrębnym postępowaniu wydano decyzje dotyczące działki nr 209. W sprawie niniejszej nie znalazło odzwierciedlenia wyliczenie proporcjonalne podatku od nieruchomości z uwzględnieniem powierzchni trzech odrębnych lokali. W świetle powyższego brak podstaw do uznania, że uzasadnienie spełnia wymóg poprawności określony w art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

W skardze pan J. M. zawarł wątpliwości dotyczące rozstrzygnięcia w sprawie, wywodząc, że istotne kwestie nie zostały wyjaśnione.

Rozpoznawana sprawa jest kolejną sprawą dotyczącą opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, w której skargę złożył pan J. M. Sądowi z urzędu znane są wyroki wydane w sprawach sygn. akt I SA/Gd 449-453/15 dotyczące decyzji za lata 2011-2015 r.

Ponownie rozpoznając sprawę organ poczyni ustalenia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności danych z ewidencji gruntów oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości gruntowej,

jak również lokali stanowiących odrębna własność współwłaścicieli gruntu, sporządzając uzasadnienie decyzji w sposób gwarantujący stronię kontrolę prawidłowości poczynionych ustaleń.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w punkcie 1. wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej ustawy.