Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1317/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 33 ust. 4a pkt 2 oraz ust. 4b pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Kr 1317/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek, Sędziowie WSA Maria Zawadzka, WSA Halina Jakubiec (spr.), , Protokolant Urszula Czerwińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia 14 sierpnia 2012r. nr [....] w przedmiocie pozbawienia statusu poszukującego pracy I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata A.K. – Kancelaria Adwokacka ul. [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez J. K. decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r., znak [...], Wojewoda, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 33 ust. 4 a pkt 2 oraz ust. 4 b pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2012 roku, znak: [...], orzekającą o pozbawieniu od 2 lipca 2012 roku J. K. statusu poszukującego pracy.

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. J. K. został uznany za osobę poszukującą pracy z dniem 06.12.2011r. W ramach terminów stawiennictwa w Urzędzie Pracy ostatni wyznaczony termin miał na dzień 02.07.2012r.

Skarżący nie stawił się w tym dniu w Urzędzie, nie usprawiedliwiając nieobecności, w związku z czym Prezydent Miasta decyzją z [...] 2012 roku, znak: [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 22, art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o pozbawieniu skarżącego z dniem 02.07.2012 r. statusu osoby poszukującej pracy. W uzasadnieniu organ wskazał, że statusu poszukującego pracy zostaje pozbawiona osoba, która nie stawiła się w PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa.

Od ww. decyzji odwołał się J. K., podając, że nie stawił się w wyznaczonym mu terminie, gdyż go przeoczył, i jak wskazał, pierwszy raz miało miejsce takie zdarzenie. Wniósł o przywrócenie mu statusu osoby poszukującej pracy.

Wojewoda wydał po rozpoznaniu odwołania opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i wskazując, że jednym z obowiązków, jakie nakłada ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na osoby poszukujące pracy, jest obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach we właściwym urzędzie pracy celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

W myśl przepisu art. 33 ust. 4 a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (zwanej dalej ustawą): "Starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy: (...) nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa".

Zgodnie z art. 33 ust. 4 b pkt 2 ustawy: "Pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje na okres 120 dni (...) od dnia niestawiennictwa".

Organ zauważył, że w dniu 15 czerwca 2012 roku własnoręcznym podpisem skarżący potwierdził, iż kolejnym terminem stawiennictwa będzie 2 lipca 2012 roku. W terminie tym skarżący nie stawił się w Urzędzie, ani nie usprawiedliwił swojej nieobecności w terminie 7 dni, dlatego organ I instancji orzekł o pozbawieniu go statusu poszukującego pracy od 2 lipca 2012 roku, na okres 120 dni. Jak organ zauważył też, skarżący dopiero w odwołaniu podaje powody niestawiennictwa: przeoczenie terminu. Organ jednak przyczyny tej niezgłoszenia się na termin nie uznał za przyczynę uzasadnioną, czyli taką, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w wyznaczonym terminie.

W skardze do Sądu J. K. zarzucił organom nieustalenie stanu faktycznego, podnosząc, że faktycznie przeoczył termin, ale wynikło to z jego problemów psychicznych. Cierpi bowiem na zespół depresyjno-lękowy. W związku z tym nie jest w stanie należycie chronić swoich interesów, również w postępowaniach administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji sąd bada, czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz czy została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga J. K. nie podlega uwzględnieniu.

Podstawą prawną orzekania organów administracji w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415, z późn. zm.). Ustawa ta w art. 2 ust. 1 pkt 22 zawiera definicję legalną osoby poszukującej pracy. W świetle tego przepisu jest nią osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, poszukująca zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, status osoby poszukującej pracy jest zatem w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Konsekwentnie do tego trzeba przyjąć, iż nie każdy podmiot, który pragnie znaleźć pracę, będzie posiadał taki status w rozumieniu prawa. Istota uprawnień osoby poszukującej nie wynika z samego faktu poszukiwania lepszego źródła dochodów, lecz ustawodawca wiąże te uprawnienia z określonymi warunkami i stosowną aktywnością pozostającej bez wystarczających jej zdaniem źródeł dochodów osoby w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 marca 2010 r., IV SA/Gl 716/09, opubl. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Stosownie do art. 33 ust. 4a pkt 2 ww. ustawy, starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Oznacza to, że ustawodawca nałożył na osoby zarejestrowane jako poszukujące pracy obowiązek kontaktowania się z urzędem, by potwierdzać swoje zainteresowanie pomocą określoną w ww. ustawie (tak trafnie wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2012 r., III SA/Kr 203/11, opubl. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Podkreślić należy, że sformułowanie przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy ("starosta pozbawia", a nie "starosta może pozbawić") jednoznacznie wskazuje na to, że decyzja starosty o pozbawieniu statusu osoby poszukującej pracy nie należy do decyzji uznaniowych. W przypadku ziszczenia się przesłanek przewidzianych w tym przepisie starosta (a w miastach na prawach powiatu – prezydent miasta, stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) ma obowiązek wydać decyzję o pozbawieniu statusu osoby poszukującej pracy.

W realiach niniejszej sprawy niewątpliwe jest, że J. K. obowiązany był do stawiennictwa w Grodzkim Urzędzie Pracy w dniu 2 lipca 2012 r. W tym dniu nie stawił się on jednak w urzędzie. Nie powiadomił też w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Prezydent Miasta miał zatem obowiązek wydania decyzji pozbawiającej J. K. statusu osoby poszukującej pracy, co też uczynił, wydając decyzję z dnia [...] 2012 r.

Podkreślić należy, że wspomniane w odwołaniu od tej decyzji przeoczenie terminu stawiennictwa nie może być uznane za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Taka przyczyna niestawiennictwa, jak "przeoczenie" wyznaczonego terminu stawiennictwa nie może być uznana za przyczynę usprawiedliwioną (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008 r., III SA/Gd 487/07, opubl. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Na ocenę prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r., jak również utrzymującej tę decyzję w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 14 sierpnia 2012 r., nie może wpłynąć też podniesiona w skardze okoliczność występowania u skarżącego zaburzeń psychicznych. Wskazać bowiem należy, że okoliczności te nie zostały w jakikolwiek sposób udowodnione ani nawet uprawdopodobnione. W szczególności skarżący nie przedłożył dokumentacji medycznej świadczącej o zaburzeniach psychicznych.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę J. K., orzekając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku zgodnie z art. 250 w zw. z ar. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 i 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).