Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 865/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł.


UZASADNIENIE

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], w części odmawiającej umorzenia należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew.

W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej, ale nie prawomocnej, mogłoby doprowadzić do powstania znacznej szkody po stronie skarżącej. Kwota 50.695,39 zł, stanowiąca przedmiot zaskarżenia, jest znaczącą kwotą nawet dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Jej uiszczenie przed prawomocnym zakończeniem sprawy sądowej spowoduje zablokowanie tych środków na czas postępowania sądowego, a potencjalnie w razie uwzględnienia skargi, także na czas ponownego rozpoznawania sprawy przez organ administracyjny. Nie ma argumentów przemawiających za niezbędnością jej szybkiego uregulowania, czyli jeszcze zanim sprawa zostanie prawomocnie rozstrzygnięta. Ze wstrzymaniem wykonalności nie wiąże się uciążliwość żadnego z podmiotów prawa, dlatego też wniosek powinien być uwzględniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku.

W pierwszej kolejności należy jednak podkreślić, że wynikająca z przywołanej normy prawnej instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy wszystkich aktów, a jedynie takich, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002, s. 155 – 156 czy M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145, J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z 16 października 1996r., IV SAB 59/96, OSP 1998, nr 1, poz. 22, s. 48).

Z uwagi na charakter wniosku przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie może zostać wstrzymana, bowiem decyzja ta w zaskarżonej części nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. W konsekwencji, rozstrzygnięcia zawarte w przedmiotowej decyzji nie skutkują dla skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Takie skutki rodzi natomiast decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...], na mocy której ustalono opłatę za usunięcie drzew. Innymi słowy zaskarżona decyzja w części odmawiającej umorzenia opłaty za usunięcie drzew powoduje, że ww. decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] będzie podlegała wykonaniu w części nieobjętej umorzeniem, a więc obejmującej kwotę w wysokości 50.965,39zł. Dlatego ewentualnym żądaniem wstrzymania winna być objęta decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...], a nie zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], w części odmawiającej umorzenia należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew. Sąd nie może natomiast wychodzić poza przedmiot wniosku i samodzielnie interpretować żądania strony, zwłaszcza wtedy, gdy jest ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł,

jak w sentencji.

a.bł.