Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 649/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Przedsiębiorstwa [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Przedsiębiorstwa [...] na rzecz skarżącego [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21 marca 2013 r. [...] (dalej skarżący), powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej wystąpił do [...] Spółka z o. o. (dalej Spółka) o udostępnienie w formie elektronicznej następujących informacji publicznych:

1. Uchwał Zgromadzenia Wspólników w sprawie podziału zysku za lata 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012;

2. Planów rzeczowo-finansowych na rok 2012 i 2013 oraz;

3. Informacji przetworzonej w postaci zestawienia awarii w 2012 r. z wyszczególnieniem miejsca awarii np. sieci, hydranty, liczniki, pompy, blokady itp. Podkreślił zarazem, że informacja przetworzona niezbędna jest na potrzeby społeczne w związku z analizami na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r.

Spółka udzieliła skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2013 r. żądanej przez niego w pkt 1 informacji.

Z kolei decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] odmówiła skarżącemu udzielenia informacji publicznej dotyczącej planu rzeczowo-finansowego na lata 2012 i 2013 (pkt 2 wniosku) oraz zestawienia awarii z uwzględnieniem miejsc awarii np. sieci, hydrantów, liczników, pomp itp. (pkt 3).

W uzasadnieniu podała, że informacja nie może być udostępniona, gdyż żądane dokumenty stanowią tajemnice przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podał, że odmowa udzielenia informacji publicznej nie znajduje uzasadnienia prawnego. Dostęp do planów PWK jednoznacznie reguluje art. 6 ust. 1 pkt 1 ppkt c ustawy o dostępie do informacji publicznej. W jego ocenie niezrozumiałym jest, że PWK jako gminna jednostka, de facto jako jedyny w gminie podmiot, notorycznie odmawia informacji publicznej zasłaniając się tajemnicą handlową.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazało na konieczność określenia czy Spółka jest zobowiązana na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej ustawa) do udostępnienia informacji publicznej.

Spółka decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] ponownie odmówiła skarżącemu udzielenia informacji publicznej w zakresie planów rzeczowo - finansowych za 2012 r. i za 2013 r., bowiem stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa oraz informacji przetworzonej w postaci zestawienia awarii z wyszczególnieniem miejsc awarii np. sieci, hydrantów, pompy, liczniki itp. W uzasadnieniu podała, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 4 ustawy, ponieważ jest komunalną osobą prawną powstałą zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Ch. Nr [...] z dnia [...] 2000 r. i Gmina posiada wszystkie udziały w Spółce. Plany rzeczowo - finansowe za 2012 r. i za 2013 r. zawierają informacje techniczne i technologiczne w zakresie w szczególności strategii funkcjonowania przedsiębiorstwa, planów technicznych, treści zawieranych umów, danych dotyczących kontrahentów i organizacji pracy. Plany rzeczowo finansowe są przyjmowane w formie uchwały przez Zgromadzenie Wspólników i nie są udostępnione wszystkim pracownikom jedynie wybiórczo, w zależności od rodzaju informacji, kierownikom działów realizującym przyjęte postanowienia planów. W Spółce każdy pracownik zobowiązany jest do zachowania poufności zarówno przez składanie stosownych oświadczeń, jak i poprzez przyjęte rozwiązania organizacyjne w regulaminie organizacyjnym przedsiębiorstwa oraz w prowadzonej w spółce polityce bezpieczeństwa informacji. Z uwagi na zakres informacji zawartych w planach rzeczowo finansowych oraz podjęte przez Spółkę niezbędne działania celem zachowania ich poufności należy uznać, że plany żądane przez skarżącego spełniają warunki ochrony w rozumieniu art. 11 ust.4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2003 nr 153 poz. 1503 ze zm.)

Natomiast w zakresie żądania informacji przetworzonej dotyczącej zestawienia miejsc awarii to należy wskazać, że skarżący wezwany do wykazania istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji, interesu takiego nie wykazał. Nie podał w jaki sposób udzielenie informacji skutecznie wpływałoby na funkcjonowanie instytucji państwowych, lub też polepszeniu warunków ogółu obywateli.

Pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane. Jednak w oparciu o orzecznictwo sądowe można uznać, że działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów gospodarczych. W kwestii udzielania przez organy państwa informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów" (wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2005 r. II SA/Wa 795/05, LEX nr 874232, wyrok WSA w warszawie z dnia 22 lutego 2006r. IISA/Wa 1720/05 , ONSA i WSA 2007 nr 6 poz. 139). W związku z powyższym należy uznać, że wniosek nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym powołując się na mandat radnego i jawność finansową gospodarki gminy oraz fakty powszechnie znane uzasadnił swoje stanowisko. Zaprzeczył, że wezwano go do wykazania istotnego interesu publicznego.

Spółka po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy oraz art. 138 § 1 k.p.a. utrzymała w mocy w części decyzje nr [...] z dnia [...] 2013 r. odmawiającą udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia planu rzeczowo- finansowego na 2012 r. i na 2013 r., ponieważ stanowią one tajemnice przedsiębiorcy natomiast w części dotyczącej wniosku w zakresie żądania zestawienia awarii z uwzględnieniem miejsc awarii np. sieci, hydrantów, liczników, pomp itp. w formie elektronicznej umarza postępowanie. W uzasadnieniu powtórzyła argumentację zawarta w decyzji z dnia [...] 2013 r. nr [...]. Natomiast w zakresie żądania informacji przetworzonej dotyczącej zestawienia miejsc awarii to umorzono postępowanie, jako że po ponownym rozpatrzeniu odwołania udzielono skarżącemu informacji w żądanym zakresie.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że uzasadnienie odmowy udzielenia informacji jest ogólnikowe i zasadniczo nie może mieć wpływu na ustawowy obowiązek udostępnienia żądanej informacji zgodnie z ustawą. Skarżący nie zgadza się z umorzeniem postępowania w sprawie informacji przetworzonej, gdyż występował o zestawienie awarii, a nie o liczby. Zestawienie awarii w 2012 r. nie można uznać za dokument urzędowy, ponieważ nie firmuje go osoba upoważniona, a ponadto brak znamion rejestrujących pismo powoduje, ze traktuje on je jako pismo nieoficjalne, czy też jakiś projekt.

Odpowiadając na skargę, Spółka wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz zawartą w niej argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem., jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną..

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawodawca konstytucyjny przewidując prawo do uzyskania informacji publicznych wskazał jednocześnie w art. 61 ust. 4 Konstytucji, że tryb ich udzielania określają ustawy. Jedną z tych ustaw jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 z ze. zm., dalej jako ustawa).

Podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia stanowi ocena czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z treścią art. 4 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z powyżej przedstawionych uregulowań krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany w art. 4 ust. 1 ustawy, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje także podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. Z tej racji stwierdzenie zawarte w art. 4 ust. 1 ustawy "w szczególności" należałoby rozumieć w ten sposób, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym.

Zdaniem Sądu Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy.

Z powyższego zatem wynika, że Spółka jest osobą prawną, ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która gospodaruje mieniem komunalnym, należącym w 100% do Gminy. Zatem należy do kategorii gminnych osób prawnych, które wykonują zadania publiczne, zadania własne gminy (patrz też wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2004 r., I SA/Kr 1288/2011, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 stycznia 2008 r., II SA/Bd 878/2008).

Zgodnie zaś z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw.

Z tej racji należy stwierdzić, że majątek Spółki jest w całości majątkiem komunalnym. Ten fakt oraz to, że Spółka wykonuje zadania publiczne powoduje, że jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Niewątpliwie żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej, gdyż dotyczy mienia komunalnego, dysponowania tym mieniem.

Zgodnie z art. 1 ustawy każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 ustawy.

Orzecznictwo sądów administracyjnych podjęło próbę interpretacji art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przyjęto, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnoszące się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja odnosi się do faktów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2007 r., II SA/Wa 2199/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., II SA/Wa 721/08).

Z przedstawionych rozważań wynika, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej informacji, która ma charakter informacji publicznej, zaś skarżący zgodnie z art. 2 ustawy posiada legitymację do żądania jej udostępnienia.

Odmowa udzielenia informacji określonej we wniosku skarżącego opiera się również na treści art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1) Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (...) (ust. 2).

Jak wynika z treści powołanego art. 5, a także art. 61 ust. 3 Konstytucji dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego, może podlegać ograniczeniom. Ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, nie zawiera legalnej definicji "tajemnicy przedsiębiorcy".

Orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktryna stoi na stanowisku, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zakazie nieuczciwej konkurencji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. II SAB/Lu 85/13). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r. str. 78).

Wskazane przesłanki, które dają podstawę do ograniczenia prawa do uzyskania informacji publicznej, wynikają z powołanego art. 11 ust. 4 u.z.n.k. oraz wykładni tego przepisu dokonanej między innymi przez Sąd Najwyższy. Judykatura i piśmiennictwo zajmujące się omawianą kwestią są zgodne, że ich zaistnienie jest warunkiem odmowy udzielenia informacji publicznej.

Na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje, są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 343/13 powołana wyżej publikacja M. Urbańskiego str. 139).

W ocenie Sądu wskazane w zaskarżonej decyzji okoliczności w oparciu o art. 11 ust. 4 u.z.n.k. nie dają podstawy do odmowy udzielenia wnioskowanej informacji.

Przede wszystkim Spółka nie podaje, że są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne podsiadające wartość gospodarczą. Wyjaśnienia są ogólnikowe i nie przywołują żadnych konkretnych sytuacji powodujących, że ujawnienie planów może mieć wpływ na sytuację Spółki oraz jej pozycję wobec konkurencji.

Podobnie należy ocenić uprawdopodobnienie podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji. Przede wszystkim takie działania powinny nastąpić w dacie sporządzenia wskazanych dokumentów i przybrać formę konkretnych czynności wykazanych w uzasadnieniu decyzji odmawiającej.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez tajemnice przedsiębiorstwa rozumie się nie ujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, handlowe lub organizacyjne przedsiębiorstwa co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności.

Według wykładni Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 28 lutego

2007 r., V CSK 444/06 tajemnicą przedsiębiorcy "są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Fakt, że informacje dotyczące poszczególnych elementów urządzenia są jawne nie decyduje o odebraniu zespołowi wiadomości o produkcie przymiotu poufności".

Mariusz Jabłoński w opracowaniu – Udostępnienie informacji publicznej w formie wglądu do dokumentów, PRESSCOM Spółka z o.o. Wrocław 2013 str. 131 mówi, że: "możliwość ograniczenia prawa na podstawie tajemnicy przedsiębiorcy wchodzi w grę, gdy spełnione są przesłanki:

- brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę;

- uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter, sposób zastosowania itp. szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę;

- podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji (treść dokumentacji) – powinny one nastąpić w momencie składania odpowiednich dokumentów;

Zdaniem Sądu zasada poufności do żądanych informacji publicznych w realiach niniejszej sprawy jest wyłączona.

Należy stwierdzić, że art. 61 ust. 3 Konstytucji wyznacza granice dopuszczalnej ingerencji w zakres prawa do informacji publicznej wskazując, że jego ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w skardze wartości takie jak: ochrona wartości i praw innych osób i produktów gospodarczych oraz ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa ważnego interesu gospodarczego Państwa. Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ograniczając prawną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi uczynić to w taki sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiana relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczone. Wskazana regulacja winna być dostosowana do celu, jaki temu ograniczeniu przyświeca, który to cel musi być również kwalifikowany w kategorii wartości konstytucyjnej. Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r. I OSK 2022/12).

Reasumując, w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do uznania, że powołana przez Spółkę przesłanka "tajemnicy przedsiębiorcy" wyłącza możliwość udzielenia informacji publicznej.

Powyższy pogląd przedstawiony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. IV SA/Wr 775/13, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Sąd nie uznał także za zasadne umorzenia postępowania w części dotyczącej wniosku w zakresie żądania zestawienia awarii z uwzględnieniem miejsc awarii np. sieci, hydrantów, liczników, pomp itp. w formie elektronicznej. Spółka powołała się na fakt, że po ponownym rozpatrzeniu odwołania udzielono skarżącemu informacji w żądanym zakresie. Skoro zatem skarżący nie został usatysfakcjonowany formą udzielonej odpowiedzi i jej treścią winien zostać wezwany do sprecyzowania dokładnego żądania zestawienia awarii oraz podania w jaki sposób udzielenie informacji skutecznie wpływałoby na funkcjonowanie instytucji państwowych, lub sprzyjałoby też polepszeniu warunków ogółu obywateli.

W ocenie Sądu żądanie przez skarżącego informacji przetworzonej w postaci zestawienia awarii w 2012 r. z wyszczególnieniem miejsca awarii np. sieci, hydranty, liczniki, pompy, blokady itp. powinno mieć szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego rodzaju organów.

Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (vide wyrok NSA z 30 października 2008 r. I OSK 951/08 – Lex 570419 oraz E. Jarzęcka – Siwik, Ograniczenie dostępu do informacji przetworzonej, Przegląd Sądowy nr 7-8/2004 s. 157).

W art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy użyto sformułowania "szczególnie istotne" z punktu widzenia interesu publicznego. Niezbędne jest więc wykazanie, że informacje, które miałyby być udostępnione nie dotyczą wyłącznie interesu wnioskodawcy, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, w której informacji się domaga ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego rodzaju organów – niniejszym przypadku organów samorządu terytorialnego.

Wykazanie braku zaistnienia powyższej ustawowej przesłanki spoczywa na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie Spółka nie badała jej występowanie, czy istnieje szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udzielenie skarżącemu informacji publicznych, o które wystąpił.

Z tej racji Spółka winna wykonać powyższe wskazania. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność Sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. należało orzec jak wyżej.

Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie na art 200 p.p.s.a. zasądzając od Spółki na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, tj. uiszczonego wpisu od skargi