Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 545/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64c par. 1, 6 i 7, art. 29 par. 1, art. 33 pkt 9 i 10
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 par. 1i 3, art. 7, art. 8, art. 124 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy inspektor Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A SA na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954) Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpatrzeniu zażalenia A SA na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...] w sprawie kosztów egzekucyjnych w wysokości [...]zł - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego otrzymał do egzekucyjnej realizacji tytuł wykonawczy nr [...] (zmieniony na [...]) wystawiony na A S.A. przez Urząd Gminy. Tytułem tym objęto zaległy podatek od nieruchomości za [...]r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę.

W celu jego realizacji, Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego Spółki stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w BANK S.A. Pismem z dnia [...] wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że należności objęte tytułem wykonawczym zostały zapłacone, a w dniu 19 stycznia 2006 r. wyegzekwowano kwotę [...] zł, z której zaspokojono koszty egzekucyjne w całości.

Skarżąca spółka pismem z dnia 23 stycznia 2006r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, o ile postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego zostało zakończone.

Ponieważ postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało zakończone, Naczelnik Urzędu Skarbowego - stosownie do ww. wniosku Spółki - postanowieniem z dnia [...] nr [...] określił wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w kwocie [...] zł.

Postanowienie to spółka zakwestionowała, wnosząc od niego zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 64c § 1 i 3 ustawy egzekucyjnej poprzez bezpodstawne naliczenie i pobranie od niej kosztów postępowania egzekucyjnego, mimo że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, z uwagi na naruszenie art. 19, art. 22 § 2 i 3, art. 27 § 1 pkt 1, 3, 5 i 7 oraz art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej.

Skarżąca wywodziła, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego był niewłaściwym organem egzekucyjnym do prowadzenia egzekucji wobec A S.A., a w sytuacji, gdy spełniała kryteria uznania jej za duży podmiot (art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych) - urzędem właściwym miejscowo do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych od 1 stycznia 2004r. był urząd utworzony dla obsługi tzw. "dużych podatników". Według Spółki, tytuł wykonawczy zawiera także wady formalne, skutkujące naruszeniem art. 27 § 1 pkt 3, 5 i 7 ustawy egzekucyjnej. W tytule wykonawczym jako wierzyciela wskazano Urząd Gminy zamiast Wójta Gminy; nie umieszczono pieczęci urzędowej wierzyciela; nie wskazano podstawy pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, wynikającego z art. 115 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nie podano stawki należnych odsetek za zwłokę. Z uwagi na powyższe uchybienia, Spółka zarzuciła naruszenie art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jej zdaniem, prawidłowa realizacja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przepisu art. 29 § 2 ww. ustawy uniemożliwiłaby powstanie kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego. Z tych też względów Spółka zażądała uznania, iż pobrane od A S.A. koszty egzekucyjne powinny zostać zwrócone wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi.

W rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. W myśl zaś § 5 tego przepisu, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie niniejszej zawiadomienie z dnia [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało doręczone [...] BANK w dniu [...] natomiast odbiór odpisu tytułu wykonawczego wraz z odpisem ww. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zobowiązana Spółka potwierdziła w dniu [...]oraz podniósł, że doręczony odpis tytułu wykonawczego w części G. zawierał pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Organ odwoławczy stwierdził, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, stosownie do art. 33 pkt 9 i 10 ww. ustawy, może być prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Termin do wniesienia zarzutów upłynął jednak z dniem 19 sierpnia 2004r., a skoro Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa, podnoszenie takich zarzutów na etapie postępowania zażaleniowego na wydane - w trybie art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Z tego względu zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych nie wywołują – zdaniem organu II instancji – zamierzonego skutku w postaci ich rozpoznania.

Wskazano dalej, iż w celu wyegzekwowania wymagalnych należności z tytułu podatku od nieruchomości Naczelnik Urzędu Skarbowego zastosował środki egzekucyjne przewidziane w art. 1a pkt 12 ww. ustawy, tj. egzekucję z rachunku bankowego.

W zaskarżonym postanowieniu organ pierwszej instancji wskazał, że na koszty egzekucyjne obciążające zobowiązanego w wysokości [...] zł składa się opłata manipulacyjna w wysokości [...] zł oraz opłata za zajęcie wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych w wysokości [...] zł.

Podkreślono, że organ egzekucyjny pobiera na podstawie art. 64 § 6 ww. ustawy opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych, a wynosi ona - 1% kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1,40 zł. Organ egzekucyjny 1 % opłatę manipulacyjną i 5% opłatę za zajęcie innych wierzytelności pieniężnych naliczył od kwoty należności głównej w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...]zł obliczonymi na dzień sporządzenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia [...].

Opłata za dokonane czynności egzekucyjne pobrana została zgodnie z art. 64 § 1pkt 4 i § 6 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl tych przepisów organ egzekucyjny w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane zajęcie innych wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych opłatę w wysokości 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4,20 zł. Ponadto pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata manipulacyjna wynosi 1 % kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1,40 zł.

Wskazano także, że wysokość opłat została naliczona w prawidłowy sposób, na podstawie art. 64 § 7 ww. ustawy, od kwoty należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli wysokość opłaty egzekucyjnej jest określona stosunkowo do egzekwowanej lub pobranej należności pieniężnej, w podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, przypadające w dniu powstania obowiązku uiszczenia opłaty. Wskazano nadto, że w myśl art. 64 § 8 ustawy, zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych nie zwalnia od obowiązku uiszczenia opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne i wydatków egzekucyjnych.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż mając na uwadze, że:

- stosownie do art. 64 § 9 pkt 2 i § 10 ww. ustawy, obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie wierzytelności pieniężnych u dłużnika zajętej wierzytelności powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu;

- obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a jeżeli pierwszą czynnością egzekucyjną jest zajęcie wierzytelności pieniężnej lub innego prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje równocześnie z obowiązkiem uiszczenia opłaty za zajęcie i gdy nadto z akt egzekucyjnych wynika, że odpis tytułu wykonawczego doręczony został Spółce w dniu 12 sierpnia 2004r., natomiast zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 4 sierpnia 2004r. - obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych powstał w dniu 4 sierpnia 2004r.

Reasumując zaś organ odwoławczy stwierdził, iż skoro zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 64c § 1 ww. ustawy, koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego, obciążenie nimi Spółki jest zasadne.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu żądania zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, Dyrektor Izby Skarbowej wyraził stanowisko, iż jest ono bezpodstawne. Wbrew twierdzeniu Spółki nie można bowiem uznać, aby wszczęcie i prowadzenie egzekucji w niniejszej sprawie było niezgodne z prawem, a tylko w takim przypadku koszty egzekucyjne zwraca się zobowiązanemu.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Od tego postanowienia A S.A. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania strona skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 64c § 1 i 3 ustawy egzekucyjnej poprzez przyjęcie, iż naruszenie art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 pkt 1, 3, 5 i 7 ustawy, może być tylko podstawą zarzutu o którym mowa w art. 33 ustawy, a nie świadczy o niezgodnym z prawem wszczęciu i prowadzeniu egzekucji w sprawie, a więc nie stanowi przesłanki o której mowa w art. 64c § 3 ustawy,

- naruszenie art. 124§2 kpa w zw. z art. 107§1 i 3 kpa poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uzasadnienia faktycznego i prawnego przyczyn nie uznania podniesionego zarzutu naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 pkt 1, 3, 5 i 7 ustawy egzekucyjnej,

- naruszenie art. 7 kpa poprzez nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego w sprawie, a przede wszystkim nie ustosunkowanie się do okoliczności wszczęcia egzekucji z naruszeniem prawa, która to okoliczność stanowi bezwzględną przesłankę zwrotu zobowiązanemu pobranych w toku postępowania kosztów egzekucyjnych;

- naruszenie art. 7 i 8 poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest czerpanie przez organ egzekucyjny - kosztem majątku zobowiązanego - zysków z postępowania egzekucyjnego wszczętego i prowadzonego z naruszeniem prawa.

W świetle tych zarzutów strona skarżąca wniosła także o orzeczenie, że należy się jej zwrot kwot, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, pobranymi z tytułu kosztów egzekucyjnych.

W uzasadnieniu skargi, strona w pierwszej kolejności wskazała, że prawidłowość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie jest uzależniona od faktu, czy zobowiązany znając prawo złoży stosowny zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji, lecz od okoliczności rzetelnego wypełniania przez organ egzekucyjny nałożonych nań ustawowych obowiązków. W ocenie skarżącej spółki naruszenie przez organ egzekucyjny obowiązku zwrotu wierzycielowi wadliwego tytułu wykonawczego świadczy o wszczęciu i prowadzeniu egzekucji niezgodnie z prawem, albowiem w pierwszej kolejności powinno dojść do sprawdzenia jego poprawności.

Szczególnie mocno podnoszono także, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do uchybień w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wskazując na jego lakoniczność.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Strona skarżąca, w piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2006r. nie zgodziła się z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje zarzuty zawarte w skardze i jej uzasadnieniu.

Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) - wskazać w pierwszej kolejności należy, iż w myśl przepisu art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 z późn.zm.) - zwanej dalej ustawą egzekucyjną - opłaty za czynności egzekucyjne oraz wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym obciążają zobowiązanego.

Zasada, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji nie może budzić wątpliwości, gdyż całe postępowanie egzekucyjne i związana z nim konieczność funkcjonowania organów egzekucyjnych jest następstwem uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków (por. Komentarz do Postępowania egzekucyjnego w administracji pod red. R.Hausera i innych, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004r, str.180-184, por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2004r., III SA 2028/03, LEX,nr 164523).

Przedstawiona regulacja ponoszenia przez zobowiązanego kosztów egzekucyjnych jest jednak w pewnych przypadkach ograniczona, a ograniczenia te wynikają wprost z przepisów ustawy dotyczących kosztów egzekucyjnych.

Z art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej wynika, że zobowiązanego nie obciążają koszty egzekucyjne, gdy spowodowane one zostały niezgodnym z prawem wszczęciem lub prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, przy czym stwierdzić trzeba, iż przesłanki te muszą być wykazane w sposób jednoznaczny i przekonujący.

Wykładnia tego przepisu jest uzależniona od należytego rozumienia pojęcia "niezgodnego z prawem wszczęcia lub prowadzenia postępowania egzekucyjnego". Przyjmuje się w orzecznictwie, iż przy jego wykładni należy odwołać się do zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, który ma odpowiednie zastosowanie w sprawach nie uregulowanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 18 tej ustawy). W Kodeksie postępowania administracyjnego jest zaś zasadą, że stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (art. 262 § 1 pkt 1). Innymi słowy mówiąc, w postępowaniu egzekucyjnym przy odpowiednim zastosowaniu zasady z art. 262 § 1 kpa, nie można obciążać strony kosztami postępowania, jeżeli nie wynikły one z jej winy (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1999r., I SA/Gd 1599/97, LEX nr 40370, z dnia 7 stycznia 1999r.,SA/Sz 1758/98, LEX nr 36135 oraz z dnia 9 grudnia 1998r., I SA/Gd 1893/97, LEX nr 36119, a także wyrok SN z dnia 8 maja 1998r., III RN 27/98, M.Podat. 1999/3/3).

Strona nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez organy odnośnie właściwego doręczenia dłużnikom zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnych oraz tytułu wykonawczego wraz z odpisami zawiadomień. Jak bowiem wynika z akt sprawy, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało doręczone [...]BANK w dniu 4 sierpnia 2004r., natomiast odbiór odpisu tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego Spółka potwierdziła w dniu 12 sierpnia 2004r.

Zgodzić się należy z poglądem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zarzuty zgłoszone w zażaleniu na postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych odnośnie błędów formalnych tytułu wykonawczego, zawierającego – zdaniem strony skarżącej nieprawidłowy napis na pieczęci urzędowej oraz co do niewłaściwości organu egzekucyjnego, którym według skarżącej powinien być od 1 stycznia 2004r. urząd utworzony dla obsługi tzw. "dużych podatników", a to w związku ze zmianą wprowadzoną do art. 5 ust.9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, a także wskazane wadliwości związane z formalnym wypełnieniem tytułu wykonawczego / odsetki, i nie wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej / nie mogły wywołać zamierzonego skutku w postaci ich rozpoznania w granicach niniejszej sprawy.

Skoro zatem w postępowaniu odwoławczym strona skarżąca domagała się wprost wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji oraz zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych, wskazując na niewłaściwość organu, który przeprowadzał egzekucję oraz wadliwość tytułu wykonawczego, to w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że sformułowane w zażaleniu zarzuty faktycznie zmierzały do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy rozstrzygniętej postanowieniem organu egzekucyjnego.

Zakres rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy wyznaczony był zakresem rozstrzygnięcia organu I instancji – organu egzekucyjnego, stąd też nie mógł on uwzględnić zarzutów strony zmierzających w istocie do zmiany podstawy materialnoprawnej rozstrzyganej sprawy, a mianowicie z przepisu art. 64 na przepis art. 33 ustawy egzekucyjnej.

Strona wszystkie podniesione zarzuty mogła, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, podnieść w formie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt. 9 i 10 ustawy egzekucyjnej w stosownym terminie, który bezskutecznie upłynął w dniu 2 listopada 2004r.

Nie ma też podstaw do weryfikacji stanowiska organów obu instancji co do wysokości kosztów egzekucyjnych i podstawy prawnej ich wyliczenia znajdującej oparcie w przepisach art. 64 ustawy egzekucyjnej.

Końcowo można zauważyć, iż powołane przez stronę rozstrzygnięcia organów podatkowych dotyczą zupełnie odmiennych stanów faktycznych, obejmujących swym przedmiotem zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym, co w żaden sposób nie ma przełożenia na sprawę niniejszą. Również powołany przez Spółkę wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1998r., III RN 27/98 wydany został w sprawie o odmiennym stanie faktycznym (brak wymagalności dochodzonego egzekucyjnie obowiązku) oraz w odmiennym stanie prawnym (obowiązującym przed dniem 30 listopada 2001r.), stąd jego tezy również w rozpatrywanym przypadku przydatne być nie mogą.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia twierdzenia strony skarżącej, iż zaskarżone postanowienie uchybia przepisowi art. 124§2 w zw. z art. 107 kpa.

Zważyć trzeba, iż uzasadnienie jest istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji, czy, jak w tym wypadku postanowienia. Stosownie do postanowień art. 124§2 k.p.a. uzasadnienie postanowienia składa się z uzasadnienia faktycznego, które powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści orzeczenia.

Niezależnie od tego, co uważa strona skarżąca, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera oba te elementy.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie znajdując podstaw do podzielenia zarzutów skargi w zakresie wskazanych w jej sentencji przepisów zarówno ustawy egzekucyjnej, jak i kodeksu postępowania administracyjnego, zobligowany był skargę oddalić, a to stosownie do art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.