Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 930/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. B. - "[...]" Firma Wielobranżowa na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/WA 930/09

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. W. oraz E. M., na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, lokalizowanym na terenie dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

Wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu I instancji w dniu 11 marca 2008 r. Następnie w dniu [...] kwietnia 2008 r., organ I instancji nałożył na inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 z poźn. zm.) obowiązek usunięcia nieprawidłowości.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, lokalizowanym na terenie dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], Dzielnica [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż projekt budowlany jest kompletny został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, został zaopiniowany przez rzeczoznawców w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestor uzyskał warunki przyłączenia infrastruktury technicznej.

Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że kwestionowaną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym niezgodnie z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...] przy ul. [...].

Decyzja Prezydenta [...] określająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji przewiduje max. wysokość

budynku w kaletnicy głównej/attyce III kondygnacje i poddasze użytkowe. W

zatwierdzonym projekcie budowlanym są cztery kondygnacje.

Z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż poddasze projektowanego budynku jest pełną kondygnacją przykrytą stropem i nie może zostać potraktowane jako poddasze użytkowe.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż zamierzenie inwestycyjne przewiduje budowę budynku mieszkalnego czterokondygnacyjnego wielorodzinnego z garażem podziemnym niezgodnie z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w której określono maksymalna liczbę kondygnacji III i poddasze użytkowe.

Ponadto jak wynika z akt sprawy projekt budowlany jest niezgodny z § 36 ust 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stosownie do którego odległość pokryw i wlotów ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3, powinna wynosić co najmniej 15 m od okien i drzwi zewnętrznych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W zatwierdzony projekcie budowlanym nie została zachowana odległość 15m od okien i drzwi zewnętrznych. Wywietrznik projektowanego szamba usytuowany jest na dachu budynku.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust 1 pkt 1 właściwy organ nakłada na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdza, iż ze względu na wynikłe w toku niniejszego postępowania nieprawidłowości, do organu I instancji należy ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy oraz wzięcie pod uwagę treści niniejszej decyzji.

Skargę do Sądu wniosła Z. B. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem skarżącej określona w warunkach zabudowy dopuszczalna liczba kondygnacji wynosi trzy i poddasze użytkowe i jest zgodna z wnioskiem oraz dołączonym do niego projektem budynku. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu, poddasze nie jest przykryte stropem - sufit tego poddasza stanowią płyty gipsowo-kartonowe, nie posiadające żadnej użytkowej nośności, a ich zadaniem jest jedynie poprawa walorów estetycznych poddasza. Decyzja o warunkach zabudowy w sentencji dopuszcza trzy kondygnacje i poddasze użytkowe, jednak w uzasadnieniu, w punkcie "charakterystyczne dane planowanej inwestycji" określa liczbę kondygnacji na 4 i maksymalną wysokość budynku na ok. 14,00 m. Projektowany budynek mieszkalny nie przekracza żadnego z tych ograniczeń, a w szczególności nie jest wyższy od budynku postawionego w ostrej granicy przez skarżącego E. M..

Wskazała ponadto, że § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa minimalne odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien i drzwi... i od granicy działki sąsiedniej... Przepis nie określa, czy dotyczy on pokryw pyłoszczelnych, wodoszczelnych, gazoszczelnych czy też w ogóle nieszczelnych. Wychodząc z domniemania racjonalności ustawodawcy i celu przedmiotowego przepisu -ograniczenia rozprzestrzeniania się zapachów z kanalizacji - należy przyjąć, że nie dotyczy on awaryjnych pokryw gazoszczelnych, ponieważ inaczej nie sposób znaleźć jego logicznego uzasadnienia. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przywołany przepis nie będzie miał zastosowania. Przepis ten nie będzie miał też zastosowania w odniesieniu do - jak sam to określił organ - wywietrznika usytuowanego na dachu, ponieważ nie jest to odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 0,5 m ponad poziom terenu ani wylot wentylacji. Kwestię odległości przewodów wentylacyjnych wyprowadzonych ponad dach od okien i drzwi reguluje § 125 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i odległości te są w zatwierdzonym projekcie budowlanym zachowane.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Kluczowym dla niniejszej sprawy było ustalenie zakresu obowiązywania terminu

"kondygnacja" i "poddasze użytkowe".

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie definiuje kondygnacje jako poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.

W decyzji o warunkach zabudowy zastosowano oba te terminy (trzy kondygnacje i poddasze użytkowe"). Skoro zatem zastosowano dwa odmienne termin stwierdzić należy, że parametry uzyskanych przestrzeni muszą się między sobą różnić (np. wysokością, nachyleniem ścian lub sufitu).

W zatwierdzonym projekcie budowlanym kondygnacje i poddasze użytkowe, pomimo różnicy w nazwie, mają te same parametry użytkowe.

W związku z powyższym planowana inwestycja to budynek o 4 kondygnacjach i poddaszem nieużytkowym, co pozostaje w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy.

Nie sposób bowiem stosować zamiennie termin "ilość kondygnacji" i "poddasze użytkowe". Pojęcia te nie są tożsame i różnią się pod względem parametrów.

Odnosząc się do punktu "charakterystyczne dane planowanej inwestycji" zawartego w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...], stwierdzić należy, że jak wynika to z samej nazwy - są to ogólne dane dotyczącej planowanej budowy, o których nie może rozstrzygać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem wychodziłaby poza dopuszczalne elementy tej decyzji.

Powyższe należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej udzielających pozwolenia na budowę.

Reasumując stwierdzić należy, że tylko inwestycja z trzema kondygnacjami i poddaszem użytkowym będzie spełniała warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, o jakim mowa w punkcie 1.1 w/w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...].

Sąd uznając trafność dokonanej oceny Wojewody [...] potwierdził jego ustalenia, iż organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić.