Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 157/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Teza: Jeżeli dowód rejestracyjny pojazdu, nie zawiera określenia jego dopuszczalnej masy całkowitej, to wówczas stosownie do art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./, dokumentem decydującym w sprawie o opodatkowanie pojazdu podatkiem od środków transportowych, powinno być istniejące świadectwo homologacji i zawarte tam dane o dopuszczalnej masie całkowitej, odnoszące się do tego rodzaju pojazdu. W takim przypadku, wpisane w dowodzie rejestracyjnym pojazdu informacje, w postaci masy własnej i dopuszczalnej ładowności, nie mogą podlegać sumowaniu w celu określenia dopuszczalnej masy całkowitej tego pojazdu, dla potrzeb podatku od środków transportowych.

TEZY

Jeżeli dowód rejestracyjny pojazdu, nie zawiera określenia jego dopuszczalnej masy całkowitej, to wówczas stosownie do art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./, dokumentem decydującym w sprawie o opodatkowanie pojazdu podatkiem od środków transportowych, powinno być istniejące świadectwo homologacji i zawarte tam dane o dopuszczalnej masie całkowitej, odnoszące się do tego rodzaju pojazdu. W takim przypadku, wpisane w dowodzie rejestracyjnym pojazdu informacje, w postaci masy własnej i dopuszczalnej ładowności, nie mogą podlegać sumowaniu w celu określenia dopuszczalnej masy całkowitej tego pojazdu, dla potrzeb podatku od środków transportowych.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt I SA/Ke 151/05 w sprawie ze skargi Marka G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 maja 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2002 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2) zasądza od Marka G. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 21 września 2005 r., I SA/Ke 151/05, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4.05.2004 r. (...) w przedmiocie określenia dla Marka G. zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2002 r. oraz orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyroku wynika, że decyzją z dnia 28 stycznia 2004 r. (...) Prezydent Miasta K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, określił dla Marka G. zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2002 r. za pojazd marki FS Lublin II (...) w wysokości 570 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 160,60 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż zgodnie z treścią przepisów art. 9-11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ na właścicielu ciąży obowiązek uiszczenia podatku od środków transportowych w ustawowych terminach, bez wezwania organu podatkowego. Stosownie do art. 8 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. W ewidencji pojazdów prowadzonej w Urzędzie Miejskim w K., Marek G. figuruje jako właściciel opisanego w decyzji samochodu, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 3.500 kg.

W odwołaniu od tej decyzji Marek G. zarzucił, iż zgodnie z przepisami kodeksu drogowego dopuszczalna masa całkowita jest sumą masy własnej i dopuszczalnej ładowności. Według dowodu rejestracyjnego pojazdu dopuszczalna masa całkowita nie jest równa lub większa od 3500 kg dlatego, jego zdaniem, pojazd nie podlega podatkowi od środków transportu.

Decyzją z dnia 04 maja 2004 r., (...) Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy, powołując się na art. 2 pkt 54 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 515 ze zm./ wskazał, iż dopuszczalna masa całkowita, oznacza największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Postępowanie wyjaśniające ujawniło kopię świadectwa homologacji samochodu Lublin 3554 w oparciu, o które została dokonana rejestracja samochodu Marka G. W opisie technicznym typu pojazdu w punkcie 18 wskazana jest dopuszczalna masa całkowita pojazdu marki FS Lublin, typ 3554 i wynosi ona 3.500 kg. Pojazd ten mieści się w granicach przewidzianych przepisem art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. podlega opodatkowaniu.

W bardzo krótkiej i enigmatycznej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Marek G. zarzucił, iż "w uzasadnieniu SKO powołuje się na art. 2 pkt 54 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 515 ze zm./, który obowiązuje od 2003 r., natomiast ustalenie podatku dotyczy 2002 r."

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ ten wskazał, iż przywołanie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 515 ze zm./ miało za zadanie przybliżyć stronie skarżącej informację, o tym skąd organy administracji czerpią wiadomości specjalne, np. o parametrach technicznych pojazdów, które potem są zawarte np. w dowodach rejestracyjnych pojazdów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Dalej Sąd administracyjny I instancji ocenił, że organy podatkowe w procesie stosowania prawa dokonały niewłaściwej subsumcji temporalnej normy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie bowiem, elementem koniecznym dla ustalenia powstania stosunku zobowiązaniowego było wykazanie, czy samochód Lublin II 3545 należy do kategorii pojazdów określonej w art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a dokładnie czy dopuszczalna masa całkowita tego pojazdu jest równa lub większa od 3.500 kg. Zarówno w roku podatkowym 2002 r. jak i w dacie orzekania przez organ odwoławczy przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierały definicji pojęcia - "dopuszczalna masa całkowita pojazdu". Dlatego stosowanie norm materialnych tej ustawy wymagało posiłkowania się definicją legalną tego pojęcia zawartą w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. 2003 nr 58 poz. 515 ze zm./. Zgodnie z art. 2 pkt 54 - Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., dopuszczalna masa całkowita oznacza sumę masy własnej i dopuszczalnej ładowności. Organy podatkowe dla zdefiniowania pojęcia dopuszczalnej masy całkowitej, o której mowa w art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie posłużyły się jednak definicją tego pojęcia obowiązującą w ewentualnej dacie powstania zobowiązania podatkowego, a definicją z daty orzekania. Ta z kolei obowiązywała od dnia 17 stycznia 2003 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 216 poz. 1825/. Według niej "dopuszczalna masa całkowita to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze" /treść art. 2 pkt 54 - Prawa o ruchu drogowym po nowelizacji/. Ta definicja stała się też podstawą do uznania, iż dane ujęte w świadectwie homologacji pojazdu Marka G. przesądzają, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 3.500 kg i kwalifikuje ten pojazd do objęcia podatkiem od środków transportowych.

Zdaniem Sądu administracyjnego I instancji rozbieżność brzmienia ustawowej definicji pojęcia "dopuszczalnej masy całkowitej" nie pozostaje bez wpływu na stosowanie w przedmiotowej sprawie normy art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dlatego też należy uznać, iż organy podatkowe dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego stanu obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. reprezentowane przez radcę prawnego Wandę O.-N., Prezesa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. W skardze tej powołanemu wyżej wyrokowi zarzucono:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż zastosowanie wyżej wymienionej normy art. 8 pkt 1 wymaga posiłkowania się definicją legalną pojęcia "dopuszczalna masa całkowita pojazdu" zawartą w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, mimo iż w sprawie istnieje niekwestionowany dowód potwierdzający wartość masy całkowitej pojazdu /świadectwo homologacji/.

Wskazując na powyższe, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w całości oraz zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stosownych kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślano, iż Sąd uznał nieprawidłowo, iż stosowanie norm materialnych ustawy o podatkach i opłatach /art. 8/ wymaga posiłkowania się definicja legalną tego pojęcia zawarta w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 2 pkt 54 tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. dopuszczalna masa całkowita, to suma masy własnej i dopuszczalnej ładowności. Sąd niewłaściwie jednak przyjął, iż organy podatkowe posłużyły się definicją pojęcia "dopuszczalna masa całkowita" obowiązującą w dacie orzekania /DMC - to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze/. Ta definicja dopuszczalnej masy całkowitej, zdaniem Sądu stała się podstawą dla organów do uznania świadectwa homologacji pojazdu Marka G., za dowód przesądzający w sprawie, a nie sam dowód w swej istocie. Ponadto w ocenie skarżącego, omawiany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach rażąco narusza prawo materialne, przez błędną wykładnię art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uznaje bowiem, iż posługiwanie normą art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wymaga, mimo innego dowodu, posiłkowania się definicją legalną pojęcia "dopuszczalna masa całkowita pojazdu" zawartą w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego zgodnie z treścią art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. W roku podatkowym 2002 przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych faktycznie nie zawierały definicji pojęcia - "dopuszczalna masa całkowita pojazdu", nie odsyłały również w tym zakresie do innych ustaw.

Prowadzone przez organy podatkowe postępowanie wykazało, w sposób nie budzący wątpliwości element konieczny dla ustalenia powstania stosunku zobowiązanego, a mianowicie wykazało, iż samochód będący własnością Marka G. - Lublin II 3545 należy do kategorii pojazdów określonych w art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustalenia powyższego dokonano w oparciu o zapis w punkcie 18 świadectwa homologacji opodatkowanego pojazdu. Wskazuje on, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu marki Lublin 3554 (...), jest równa 3.500 kg. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął w zupełności ten istniejący od 7 stycznia 1998 r. przedstawiony przez organy podatkowe dowód w sprawie. Świadectwo homologacji pojazdu jest dowodem bezpośrednim wskazującym na podane w zapisie art. 8 pkt 1 pojęcie - dopuszczalna masa całkowita, i stanowi bezsprzecznie o objęciu przedmiotowego samochodu opodatkowaniem. Skarżący ponadto podnosił, iż Sąd w uzasadnieniu wyroku uznał, iż w prowadzonym postępowaniu prawo zostało naruszone tak przez organ I instancji jak i Kolegium. Orzekając natomiast, uchylił decyzję tylko organu II instancji, uznając tym samym, iż decyzja organu Gminy jest prawidłowa. Tak więc, uzasadnienie wyroku - zdaniem skarżącego - przeczy tezie orzeczenia.

Marek G. nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy.

W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej w jej petitum oraz uzasadnieniu postawił zarzut zaskarżonemu wyrokowi naruszenia prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ poprzez uznanie, iż zastosowanie wyżej wymienionej normy art. 8 pkt 1 wymaga posiłkowania się definicją legalną pojęcia "dopuszczalna masa całkowita pojazdu" zawartą w art. 2 pkt 54 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./, mimo iż w sprawie istnieje niekwestionowany dowód potwierdzający wartość masy całkowitej pojazdu /świadectwo homologacji/. Skarżący podnosił także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach pominął w zupełności istniejący od 7 stycznia 1998 r. przedstawiony przez organy podatkowe dowód w sprawie, tzn. świadectwo homologacji.

Jak z powyższego stwierdzenia należy wywodzić, celem autora skargi kasacyjnej była chęć wykazania naruszenia przez Sąd administracyjny I instancji przepisów art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, w związku z art. 8 pkt 1 tejże ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Stosownie do treści 8 pkt 1 wspomnianej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Mając na uwadze przywołaną treść przepisu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyżej sformułowany i uzasadniony w skardze zarzut błędnej jego wykładni, należy uznać za zasadny. W szczególności całkowicie chybione jest wskazywanie przez Sąd administracyjny I instancji, iż elementem bezpośrednio decydującym o istnieniu, bądź nie istnieniu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, jest przyjęcie przez organy podatkowe definicji dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu z określonej daty /powstania zobowiązania podatkowego lub orzekania organu/, w celu dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie. W tym przypadku tą definicją miało by być, określenie zawarte w art. 2 pkt 54 tego przepisu cytowanej wyżej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. Należy podkreślić, iż organy podatkowe, nie były i nie są, uprawnione do określania takich parametrów pojazdu, jak jego dopuszczalna masa całkowita /DMC/. Podmiotem uprawnionym w tym zakresie, stosownie do treści art. 66 ust. 5 przywołanej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w stanie prawnym obowiązującym w spornym okresie, był z pewnością minister właściwy do spraw transportu. Wykonując ustawową delegację Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w rozporządzeniu z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 44 poz. 432/, w związku z par. 55-62 rozporządzenia z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /Dz.U. 1996 nr 155 poz. 772/, określił między innymi zasady uzyskiwania świadectwa homologacji /szerzej zob. W. Kotowski, Ustawa prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny, Warszawa 2002, str. 455-468/. W literaturze podatkowej podkreśla się, iż przy ustalaniu parametrów środka transportowego /w tym dopuszczalnej masy całkowitej/ dla celów podatkowych, przede wszystkim należy opierać się na danych wynikających z dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, świadectwa homologacji, wyciągu ze świadectwa homologacji lub karty pojazdu /zob. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Warszawa 2005, str. 343/. Nie zawsze jednak niezbędne dane dla potrzeb określenia podatku od środków transportowych, znajdują się w dowodzie rejestracyjnym. Zdarza się również, iż występują różnice w zapisach dotyczących danego pojazdu, w poszczególnych wymienionych wyżej dokumentach. W takiej sytuacji, zwłaszcza jeżeli występuje problem niezgodności zapisów zawartych w świadectwie homologacji i w dowodzie rejestracyjnym, należy rozstrzygać na podstawie danych ze świadectwa homologacji /zob. wyrok SN z 9.11.2001 r., III RN 194/01 - Rzeczpospolita z 8.01.2002 r., str. C2./.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się świadectwo homologacji /K 23/, typu pojazdu Nr 1653-01, które wskazuje, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu marki Lublin 3554 (...), czyli również takiego, którego opodatkowanie pozostaje przedmiotem sporu, jest równa 3.500 kg /pkt 18 załącznika do świadectwa homologacji - K 23/. Przywołane tu świadectwo homologacji jest decyzją administracyjną, czyli również dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./. Dodatkowe potwierdzenie powyższej informacji znajduje się w piśmie Syndyka Masy Upadłości "D." Sp. z o.o. z dnia 22 grudnia 2003 r., przesłanego do Urzędu Miasta K. Natomiast nie może być istotnym dokumentem w sprawie załączona do akt kopia dowodu rejestracyjnego opisywanego pojazdu. Ten, bowiem dokument nie zawiera w ogóle informacji, jaką dopuszczalną masę całkowitą posiada pojazd marki FS Lublin II 3554 (...). Znajdujące się natomiast w nim zapisy o masie własnej i dopuszczalnej ładowności, nie mogą podlegać sumowaniu dla potrzeb podatku od środków transportowych, w celu określenia dopuszczalnej masy całkowitej.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że słusznie wywodzi skarżący, iż w myśl art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Skoro zatem, w przepisie tym ustawodawca posługuje się pojęciem - dopuszczalna masa całkowita, to do regulacji tej należy odnieść świadectwo homologacji pojazdu, jako istniejącego dowodu w sprawie, posługującego się tym parametrem.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jeżeli dowód rejestracyjny pojazdu, nie zawiera określenia jego dopuszczalnej masy całkowitej, to wówczas stosownie do art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dokumentem decydującym w sprawie o opodatkowanie pojazdu podatkiem od środków transportowych, powinno być istniejące świadectwo homologacji i zawarte tam dane o dopuszczalnej masie całkowitej, odnoszące się do tego rodzaju pojazdu. W takim przypadku, wpisane w dowodzie rejestracyjnym pojazdu informacje, w postaci masy własnej i dopuszczalnej ładowności, nie mogą podlegać sumowaniu w celu określenia dopuszczalnej masy całkowitej tego pojazdu, dla potrzeb podatku od środków transportowych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 185 par. 1 omawianej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 par. 1 tejże ustawy, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi administracyjnemu I instancji.

Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Marka G. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na podstawie przepisu art. 203 pkt 2 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./ kosztów zastępstwa procesowego, gdyż skargę kasacyjną sporządził, jak również ją podpisał Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., mgr Wanda O.-N.