Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 782/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 21, 2 pkt 2, 3 pkt 10
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gugała-Szczerbicka, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 706/10 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od skarżącej K. C. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 706/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchylił zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Decyzją z dnia 3 listopada 2009 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Gdańska odmówiono przyznania K. C. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad dzieckiem, wnioskowanego na R. C. Organ ustalił, że rodzina strony uzyskała w 2008 r. dochód w łącznej kwocie 100 604,92 zł netto. Po uwzględnieniu utraty dochodu w kwocie 4853,34 zł netto miesięcznie, miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 882,60 zł netto i tym samym przekroczył kwotę 583 zł, która zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2006 Nr 139 poz. 992 ze zm.) stanowi kryterium uprawniające do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto organ stwierdził, że w stosunku do rodziny strony nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ miesięczny dochód na osobę w rodzinie przekracza kwotę uprawniającą rodzinę do zasiłku rodzinnego o 299,60 zł, tj. o kwotę wyższą od kwoty odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu wynoszącemu 68 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania K. C., decyzją z dnia 6 sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 2–3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium K. C. nie spełnia przesłanki dochodowej otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stosownie do art. 17 ust. 2 świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2, czyli kwoty 583 zł.

Kolegium podkreśliło, że art. 13 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych (Dz.U. Nr 219, poz. 1706) uchylił art. 17 ust. 2–2d ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczący obowiązywania dochodu nie wyższego niż kryterium dochodowe w kwocie określonej w art. 5 ust. 2. Jednakże zgodnie z art. 21 noweli do postępowań w sprawach ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okresy zasiłkowe przypadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, rozpoczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zakończonych ostateczną decyzją stosuje się dotychczasowe przepisy. Według art. 26 noweli ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 19, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Sprawa będąca przedmiotem tego postępowania dotyczy okresu zasiłkowego 2009/2010 i nie zakończyła się decyzją ostateczną do dnia 1 stycznia 2010 r. a zatem stosuje się w niej dotychczasowe przepisy art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a więc przepisy z obowiązującym kryterium dochodowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że dochód ze sprzedaży akcji pracowniczych wlicza się do dochodu w celu ustalenia kryterium dochodowego, gdyż jest on wymieniony w art. 3 pkt 1 lit. a/ ustawy o świadczeniach rodzinnych jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszony o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne; w tym przypadku przychód ze zbycia akcji pracowniczych był pomniejszony o koszty uzyskania przychodu.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów definiujących dochód, tj. art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dlatego też, w sytuacji gdy ustala się dochód rodziny, nie można wyliczyć dochodu tylko W. C. i jego utraty w stosunku tylko do jego dochodu, ale w stosunku do dochodu rodziny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. C. domagała się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku jako niezgodnej z prawem, podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu. Zdaniem skarżącej, organy orzekające w sprawie stosując przepisy znowelizowane nie uwzględniły przesłanki szczególnej, a mianowicie niestosowania surowszego prawa, przy uwzględnieniu ważnego interesu strony. Zmianę stanu prawnego, która następuje po nawiązaniu stosunku administracyjnoprawnego należy uwzględnić tylko wówczas, gdy nie pogarsza ona sytuacji adresata stosownej normy prawnej, niniejsza sprawa powinna być rozstrzygana w oparciu o zasadę bezpośredniego działania nowego prawa, które jest dla skarżącej korzystniejsze. Skarżąca podkreśliła również, że W. C. z dniem 31 grudnia 2008 r. faktycznie utracił pracę zarobkową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 lutego 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję, natomiast w uzasadnieniu orzeczenia, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podał, że uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W tym miejscu stwierdzić należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem w razie rozbieżności między sentencją wyroku a jego uzasadnieniem o zakresie rozstrzygnięcia przesądza treść sentencji, która w sprawie niniejszej obejmowała jedynie uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 133, poz. 992 ze zm.) zwanej dalej ustawą, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2, czyli kwoty 583 zł. Znaczenie terminu "dochód" zdefiniowane zostało w rozbudowanym przepisie art. 3 pkt 1 lit a–c ustawy. Na dochód, uwzględniany w limicie kryterium dochodowego, składają się 3 zasadnicze elementy: 1) przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 3 pkt 1 lit. a); 2) dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej wykonywanej przez osoby fizyczne, opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 3 pkt 1 lit. b); 3) inne dochody wyłączone spod opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 3 pkt 1 lit. c). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a/ ustawy przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala się po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób i pomniejsza o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Sąd podał, że dochód rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (art. 3 pkt 2 ustawy). W powołanym przepisie jest mowa o dochodzie wszystkich członków rodziny, bez uszczegółowiania źródeł jego pochodzenia, a dla zaliczenia danego dochodu do dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a/ ustawy nie ma znaczenia systematyczność uzyskiwania dochodu tzn. czy dochód członka rodziny jest uzyskiwany w każdym miesiącu w danym okresie czasu czy też otrzymał go jednorazowo. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 września 2007 r. sygn. II SA/Op 219/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl /doc/8DD5E74063, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. II SA/Lu 9/2008 Lex Polonica 1987311).

Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a/ ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) jednym ze źródeł przychodu jest odpłatne zbycie papierów wartościowych (akcji pracowniczych). Zgodnie z treścią art. 30b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

Sąd stwierdził, że dochód uzyskany z tytułu odpłatnego zbycia akcji pracowniczych stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. a/ ustawy o świadczeniach rodzinnych. Fakt ten potwierdza również przedłożona przez skarżącą i znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy "Informacja o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych" sporządzona na formularzu PIT – 8C. Tym samym, w ocenie Sądu – organy orzekające w sprawie prawidłowo, obliczając dochodu rodziny skarżącej uzyskanego w 2008 r., uwzględniły dochód uzyskany przez skarżącą w 2008 r. z tytułu zbycia akcji pracowniczych. Organ prawidłowo obliczył dochód rodziny skarżącej, w oparciu o reguły wskazane w art. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Organ ustalił dochód za 2008 r. i zgodnie z art. 3 pkt 23 ustawy uwzględnił utratę dochodu wynikającą z utraty zatrudnienia przez męża skarżącej. Uzyskany przez skarżącą w 2008 r. dochód w kwocie 54 371 zł 85 gr z tytułu zbycia akcji prawidłowo został wliczony do dochodu, jako dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Fakt, iż skarżąca w kolejnym roku nie uzyskała już takiego dochodu nie uzasadniał pomniejszenia dochodu rodziny o tę kwotę. Odliczeniu takiemu podlegał bowiem zgodnie z art. 17 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 4 ustawy jedynie dochód utracony, którego definicję sformułowano w art. 3 pkt 23 ustawy. Katalog ten jest zamknięty i nie przewiduje takiej sytuacji jako utraty dochodu.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, art. 3 pkt 24 nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania.

Instytucja "uzyskania dochodu" określona w tym przepisie ma zastosowanie w sytuacji, o której mowa w art. 5 ust. 4a ustawy. Art. 3 pkt 24 nie stanowi katalogu dochodów, które będą stanowiły podstawę do obliczenia dochodu rodziny w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy.

Sąd I instancji stwierdził natomiast, że na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi dotyczące zastosowania ustawy w brzmieniu nadanym art. 13 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych (Dz.U. Nr 219, poz. 1706), który to przepis uchylił art. 17 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten stanowił, iż świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 3–10 stosuje się odpowiednio. W związku z uchyleniem art. 17 ust. 2 ustawy w nowym stanie prawnym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest uzależnione od kryterium dochodowego. Świadczenie to przysługuje zatem wszystkim osobom spełniającym przesłanki art. 17 ust. 1 ustawy, niezależnie od wysokości ich dochodów.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 26 ustawy nowelizującej ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Organ I instancji orzekał w sprawie w dniu 3 listopada 2009 r., a więc przed wejściem w życie tej ustawy, natomiast organ II instancji w dniu 8 sierpnia 2010 r., a zatem po wejściu ustawy w życie. Rozważenia zatem wymagało, jakie przepisy znajdują zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego.

Sprawa będąca przedmiotem postępowania dotyczy okresu zasiłkowego 2009/2010 i nie zakończyła się decyzją ostateczną do dnia 1 stycznia 2010 r. Co do zasady, w przypadku zmiany ustawy, zastosowanie znajdują przepisy nowej ustawy od daty jej wejścia w życie, która staje się obowiązującym aktem prawnym, chyba że odmienna regulacja wynika z zawartych w tym akcie prawnym przepisów przejściowych. W art. 21 ustawy nowelizującej wskazano, iż do postępowań w sprawach ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okresy zasiłkowe przypadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, rozpoczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zakończonych ostateczną decyzją stosuje się dotychczasowe przepisy. Oceniając dokonaną w decyzji organu II instancji interpretację treści tego przepisu jako błędną Sąd stwierdził, że z uregulowania tego wynika, że zastosowanie przepisów dotychczasowych następuje w stosunku do takich okresów zasiłkowych, które przypadają przed dniem wejścia w życie ustawy, natomiast w stosunku do okresów zasiłkowych przypadających po dniu wejścia w życie ustawy winny znajdować zastosowanie przepisy nowe.

Ponieważ prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za okresy przypadające przed dniem 31 grudnia 2009 r. dotyczy okresu obowiązywania poprzedniego unormowania, ocena istnienia tego prawa winna być dokonywana według stanu prawnego sprzed zmiany ustawy.

Rozważając czy zastosowanie znowelizowanych przepisów mogłoby nastąpić odnośnie całego okresu zasiłkowego 2009/2010, obejmując również listopad i grudzień 2009 r., Sąd I instancji nie znalazł możliwości takiej interpretacji przepisów.

Zdaniem Sadu, sformułowanie okres zasiłkowy, który przypadał przed dniem wejścia w życie ustawy oznacza wszystkie okresy zasiłkowe przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc zarówno okresy zakończone jak i nie zakończoną część okresu zasiłkowego 2009/2010, przypadającą na okres listopada i grudnia 2009 r. Nadto interpretacja taka wiązałaby się z działaniem wstecz ustawy nowelizującej, co nie wynika wprost z treści aktu prawnego.

W ocenie Sądu, przeciwko takiej interpretacji art. 21 ustawy przemawia charakter tej ustawy, która jest ustawą o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych. Zgodnie z art. 109 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) budżet państwa uchwalany jest ustawą budżetową na okres roku budżetowego, jakim jest rok kalendarzowy. Zmiana ustawy, wiążącej się z wydatkami budżetowymi w 2010 r. nie powinna być zatem co do zasady interpretowana w drodze wykładni jako odnosząca się do okresów ubiegłych.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lutego 2011 r. wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni (art. 145 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.), a mianowicie art. 21 i art. 26 w zw. z art. 13 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych (Dz.U. Nr 219 poz. 1706 ze zm.) oraz art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), poprzez przyjęcie, że przepis art. 21 w związku z art. 26 ww. ustawy z dnia 19 listopada 2009r. pozwala w okresie przejściowym podzielić okres zasiłkowy ustalony według art. 3 pkt 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych na dwa okresy zasiłkowe, tj. na pierwszy okres trwający do końca 2009 r., do którego obowiązują przepisy z przed obowiązywania ww. noweli ustawy oraz na drugi okres zasiłkowy, obowiązujący od początku 2010 r., do którego obowiązują przepisy już znowelizowanej ustawy.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę – zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w granicach skargi kasacyjnej, bowiem nie stwierdzono by wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną.

Podniesiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów zasługiwał w pełni na uwzględnienie.

Ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych wprowadzono zmiany m.in. w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie odnoszącym się do świadczeń pielęgnacyjnych (art. 13 ustawy nowelizacyjnej). Ustawa ta, zgodnie z jej art. 26 weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. (z wyjątkiem art. 19, który nie dotyczy rozpoznawanej sprawy). Jednocześnie, w omawianej regulacji zawarty został przepis przejściowy – art. 21, który stanowi: "Do postępowań w sprawach ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okresy zasiłkowe przypadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i niezakończonych ostateczną decyzją, stosuje się dotychczasowe przepisy".

Jak słusznie podkreślono w skardze kasacyjnej w myśl art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych świadczeniami rodzinnymi są świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne. Z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 10 tej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o okresie zasiłkowym – oznacza to okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych. W ustawie tej nie została przewidziana możliwość podziału okresu zasiłkowego, takiej możliwości nie wprowadzono też w przepisach ustawy nowelizującej.

Mając powyższe na uwadze należało zgodzić się z zarzutem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonując wykładni art. 21 ustawy nowelizującej z dnia 19 listopada 2009 r. w sposób nieuprawniony uznał, że sformułowanie "okres zasiłkowy, który przypadał przed dniem wejścia w życie ustawy" oznacza wszystkie okresy zasiłkowe przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc zarówno okresy zakończone, jak i nie zakończoną część okresu zasiłkowego 2009/2010, przypadającą na okres listopada i grudnia 2009 r. i w konsekwencji przyjął, że do tej części okresu zasiłkowego 2009/2010 winny mieć w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 19 listopada 2009 r.

Prawidłowa wykładnia art. 21 ustawy nowelizującej w powiązaniu z art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych nie pozwalała na podział okresu zasiłkowego 2009/2010. Błędne stanowisko Sądu I instancji w tym względzie doprowadziło do uwzględnienia skargi. Skoro zatem w sprawie stwierdzono jedynie naruszenie prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę, którą uznał za nieuzasadnioną, co powodowało jej oddalenie na mocy art. 151 p.p.s.a.

Uznając, że okoliczności niniejszej sprawy dają podstawę by przyjąć, że występuje szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia od K. C. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.