Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 463/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 150 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w S. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] r., nr [...] .

Uzasadniając swoje stanowisko, organ celny wskazał, że wskazana powyżej decyzją z [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. orzekł o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu M. A. K. za zaległość podatkową Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "T.", wynikającą ze zobowiązania podatkowego powstałego w podatku od towarów i usług, określonego wobec wymienionej Spółki decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Wydane rozstrzygnięcie doręczono M. K. w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w dniu 11 sierpnia 2011 r., tj. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa we wskazanym przepisie. Mając na uwadze, że w myśl art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, organ wskazał, że termin do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie upłynął z dniem 25 sierpnia 2011 r.

Następnie, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że 20 lutego 2012 r. do kancelarii Izby Celnej w S. wpłynął wniosek M. K., reprezentowanego przez pełnomocnika, z dnia 14 lutego 2012 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik podatnika wskazał, że 8 lutego 2012 r. M. K. odebrał przesłany przez Dyrektora Izby Celnej w W., tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r., z którego wynika, iż została wobec niego wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. decyzja z [...] Pełnomocnik podniósł, iż przedmiotowa decyzja nie została doręczona M. K., bowiem nie mieszka on pod adresem wskazanym w tytule wykonawczym od kilku lat, zaś dnia 25 maja 2011 r. został wymeldowany spod tego adresu. Dodatkowo, we wniosku wskazano, że M. K. w okresie od dnia 6 czerwca 2011 r. do dnia 6 lutego 2012 r. odbywał karę więzienia w zakładzie karnym w W. w N..

Mając na uwadze przedstawione okoliczności pełnomocnik stwierdził, iż M. K. bez swojej winy nie mógł odebrać wskazanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji, ani wnieść od niej odwołania. Do złożonego wniosku załączone zostało odwołanie z dnia 14 lutego 2012 r., kopia tytułu wykonawczego, potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie: zaświadczenia z dnia 25 maja 2011 r. o wymeldowaniu z pobytu stałego, tłumaczenia zaświadczenia o odbywaniu kary więzienia oraz protokołu nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z dnia 30 listopada 2006 r.

W dalszej części uzasadnienia swojego postanowienia Dyrektor Izby Celnej wskazał, że jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego w S. w dniu 28 października 2010 r., przed wszczęciem postępowania w sprawie, skierował do Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA - Wydział Ochrony Informacji Niejawnych Zespół Obsługi Informacyjnej wniosek o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych dotyczących adresu zameldowania M. K..

W odpowiedzi na powyższe w dniu 29 października 2010 r. do Urzędu Celnego w S. wpłynęło pismo, w którym Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA poinformowało, iż M. A. K. jest zameldowany na pobyt stały od dnia 7 kwietnia 2003 r. pod adresem: ul. [...] . Dysponując powyższą informacją Naczelnik Urzędu Celnego w S. wystosował do M. A. K. postanowienie nr [...] z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległość podatkową Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "T.", wynikającą ze zobowiązania podatkowego powstałego w podatku od towarów i usług a określonego wobec wymienionej Spółki decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] r. Przedmiotowe postanowienie zostało wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej listem poleconym na adres: ul. [...] . Przesyłka ta została zwrócona jednak do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Uznając, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało skutecznie doręczone w trybie art. 150 Ordynacja podatkowa, organ kontynuował wszczęte postępowanie aż do momentu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] r.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w celu zbadania skuteczności doręczenia omawianego postanowienia, organ przedstawił obowiązujące w zakresie doręczeń przepisy prawa, a następnie wskazał, że z analizy zapisów zawartych na kopercie przesyłki zawierającej postanowienie o wszczęciu postępowania wynika, iż zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie czternastodniowego okresu przechowywania wskazanego w art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z pieczęci Urzędu Pocztowego [...] wynika bowiem, iż pierwsze awizo pozostawiono w dniu 14 stycznia 2011 r., drugie po dziesięciu dniach, tj. w dniu 24 stycznia 2011 r., natomiast przesyłkę zwrócono dopiero 1 lutego 2011 r. Powyższe potwierdza więc, iż od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do nadawcy upłynęło 18 dni.

Wobec powyższego organ celny stwierdził, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania zostało prawidłowo doręczone M. A. K. w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Następnie, organ odwoławczy zbadał skuteczność doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] ., z uwagi na konieczność ustalenia, czy zaistniała jedna z przesłanek przywrócenia terminu, a mianowicie czy w ogóle doszło do jego uchybienia.

Organ ustalił, iż zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie czternastodniowego okresu przechowywania wynikającego z brzmienia art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej bowiem z pieczęci Urzędu Pocztowego [...] w W. wynika, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 28 lipca 2011 r., drugie po ośmiu dniach, tj. w dniu 5 sierpnia 2011 r., natomiast przesyłkę zwrócono w dniu 16 sierpnia 2011 r. Powyższe potwierdza zatem, iż od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do nadawcy upłynęło 19 dni.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r. została prawidłowo doręczona M. A. K. w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Do skutecznego doręczenia wymienionej decyzji doszło w dniu 11 sierpnia 2011r., tj. z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa we wskazanym powyżej przepisie.

Następnie, organ celny wskazał, iż przepis art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej wskazuje termin, w którym możliwe jest wniesienie odwołania, tj. 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jest to termin ustawowy, wynikający wprost z przepisu, który nie może być skracany, ani też przedłużany przez organ podatkowy. Decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. doręczono stronie w dniu 11 sierpnia 2011r., zatem termin do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 12 sierpnia 2011r. i zakończył w dniu 25 sierpnia 2011 r.

Odwołanie w przedmiotowej sprawie z dnia 14 lutego 2012 r. zostało nadane przez pełnomocnika M. A. K. w Urzędzie Pocztowym W. [...] listem poleconym wysłanym w dniu 14 lutego 2012 r. (co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie), a zatem niewątpliwie po upływie przewidzianego prawem terminu do wniesienia odwołania. Tym samym, organ celny stwierdził, iż pierwsza z przesłanek, wynikających z art. 162 Ordynacji podatkowej, warunkujących przywrócenie terminu zaistniała, bowiem w sprawie uchybiono terminowi do wniesienia odwołania.

Następnie, organ zbadał, kiedy nastąpiło złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, t.j. czy nastąpiło to w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Dyrektor Izby Celnej wskazał następnie, że z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż M. A. K. w dniu 8 lutego 2012 r. odebrał osobiście, przesłany przez Dyrektora Izby Celnej w W., tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. Z treści otrzymanego tytułu wykonawczego wynikało, że[...] . Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał względem podatnika decyzję o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe T. sp. z o.o. Jednocześnie we wniosku wskazano, że M. K. nie odebrał przedmiotowej decyzji osobiście z uwagi na fakt niezamieszkiwania pod adresem wskazanym przez organ, a ponadto w tym czasie przebywał w zakładzie karnym w N., zatem dopiero 8 lutego 2012 r. dowiedział się o istnieniu powyższej decyzji. A zatem, wniosek złożony został z zachowaniem wymaganego siedmiodniowego terminu na jego złożenie, w związku z czym, druga z przesłanek umożliwiających organowi podatkowemu przywrócenie uchybionego terminu, została również spełniona.

Przechodząc natomiast do oceny zaistnienia ostatniej, a zarazem koniecznej przesłanki do przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienia braku winy wnioskującego w jego niedotrzymaniu Dyrektor Izby Celnej w S. wskazał, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. We wniosku z dnia 14 lutego 2012 r. pełnomocnik M. A. K. tłumaczy uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. tym, że od kilku lat nie mieszka pod adresem, na który skierowano tę decyzję, a ponadto w okresie od dnia 6 czerwca 2011 r. do dnia 6 lutego 2012 r. odbywał karę więzienia w zakładzie karnym w W. w N.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w S., przebywanie poza miejscem zamieszkania, spowodowane np. przebywaniem na urlopie w okresie awizowania przesyłki, czy - jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - w zakładzie karnym, nie może stanowić przyczyny przywrócenia uchybionego terminu.

Odnosząc się natomiast do kwestii niezamieszkiwania M. A. K. pod adresem, na który organ pierwszej instancji kierował korespondencję oraz faktu wymeldowania podatnika spod tego adresu w dniu 25 maja 2011 r. organ wyjaśnił, iż Naczelnik Urzędu Celnego w S. przesłał zaskarżoną decyzję M. A. K. na adres ustalony przed wszczęciem postępowania w Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z pisma Ministerstwa z dnia 29 października 2010 r. bezsprzecznie wynikało, iż od dnia 7 kwietnia 2003 r. jest on zameldowany na pobyt stały w W. przy ulicy [...].. Fakt niezamieszkiwania pod tym adresem przez okres kilku lat nie zmienia faktu, iż w momencie wszczęcia postępowania w sprawie, jak również w toku toczącego się postępowania pierwszoinstancyjnego, M. A. K. był zameldowany na pobyt stały w W. przy ulicy [...]..

Dodatkowo organ wskazał, że w postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r., doręczonym skutecznie w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, znalazło się pouczenie dotyczące konieczności powiadomienia organu podatkowego o ewentualnej zmianie adresu w toku postępowania oraz o konieczności ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy. Dodatkowo organ wskazał, iż przepisy prawa przewidują możliwość udzielenia pełnomocnictwa osobie trzeciej do odbioru korespondencji podczas nieobecności adresata - § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych.

Nadto, Dyrektor Izby Celnej w S. podkreślił, iż przepisy prawa obligują obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do wykonywania obowiązku meldunkowego. Tymczasem, M. A. K. pomimo swoich twierdzeń o niezamieszkiwaniu przy ulicy [...].w W. od kilku lat, przez te wszystkie lata nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku meldunkowego. Dopiero w dniu 25 maja 2011r. wymeldował się spod tego adresu, przy czym z akt sprawy nie wynika, aby zameldował się gdziekolwiek na pobyt stały lub czasowy.

Końcowo organ stwierdził, iż w sprawie nie została zatem spełniona jedna z przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, tj. nie został uprawdopodobniony brak winy wnioskującego w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę, podnosząc zarzut naruszenia art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej polegający na błędnym ustaleniu, że ponosi on winę za uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., a także na błędnym ustaleniu, że przedmiotowa decyzja została podatnikowi doręczona.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego zawnioskował o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie dowodu z odpisu protokołu z posiedzenia Sądu w S. w N. z dnia [...] r. w celu ustalenia, że M. K. w okresie od dnia 30 marca 2010 r. do dnia 24 stycznia 2011 r. był tymczasowo aresztowany i przebywał w areszcie śledczym w S., a tym samym nie mógł w tym czasie odbierać żadnej korespondencji kierowanej do niego na jakikolwiek adres inny, niż adres aresztu śledczego w S..

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Dyrektor Izby Celnej w S. ustalił nieprawidłowy stan faktyczny w sprawie poprzez uznanie, że M. K. zostało doręczone postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego, zastosowanie tzw. fikcji doręczenia było nieuprawnione, bowiem organ myli miejsce zamieszkania z miejscem zameldowania, które w niniejszej sprawie były różne, a ponadto skarżący (o czym nie wiedział organ wydający zaskarżone postanowienie) do [...] r. przebywał w areszcie śledczym w S., nie mając tym samym możliwości odbierania jakiejkolwiek korespondencji kierowanej na inny adres niż adres aresztu śledczego.

Równocześnie, skarżący podkreślił, że organ wydając zaskarżone postanowienie posiadał wiedzę, że strona w czasie próby doręczania decyzji nr [...] z dnia [...] r. odbywała karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym w W. w N., a zatem nieprawdziwe jest twierdzenie organu, że decyzja ta została prawidłowo doręczona.

Nadto, skarżący uznał za nonsensowne twierdzenie organu, że przebywanie w zakładzie karnym w W. w N. w okresie od 6 czerwca 2011 r. do 6 lutego 2012 r. nie stanowi przeszkody w odbieraniu przesyłek listowych w W. przy ulicy [...] w lipcu lub sierpniu 2011 r. Jednocześnie, podatnik podniósł, iż rozważania dotyczące obowiązku meldunkowego pozostają bez związku ze sprawą, bowiem pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, zaś adres zameldowania nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia miejsca doręczenia.

Wobec powyższego skarżący uznał, iż nieuprawnione jest stwierdzenie organu, że nie wykazał on braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej w S. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest bowiem stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych powyżej przesłanek.

Skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z [...] r., kwestionując jednocześnie prawidłowość dokonanego, w trybie art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), doręczenia zarówno tej decyzji, jak i postanowienia o wszczęciu postępowania.

Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie, z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 1 i 2). Dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie:

1) uchybienie terminowi,

2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie,

3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz

4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

Odnosząc się na wstępie do kwestionowanej przez skarżącego daty doręczenia, która wyznacza rozpoczęcie biegu terminu do złożenia odwołania, wskazać należy, że zdaniem Sądu, słusznie organ ustalił, że doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] r. zostało dokonane w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej z upływem 11 sierpnia 2011 r. , t.j. z upływem 14 dni od pozostawienia przesyłki w urzędzie pocztowym (pierwsze awizo). Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa przewidują bowiem, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1); pisma mogą być również doręczane:

1) w siedzibie organu podatkowego;

2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148. § 2).

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3).

Z kolei, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata ( art. 149).

Natomiast zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1).

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Zgodnie z przewidzianym w wymienionym przepisie trybem postępowania, zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie czternastodniowego okresu przechowywania wynikającego z brzmienia art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej bowiem z pieczęci Urzędu Pocztowego [...] w W. wynika, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 28 lipca 2011 r., drugie po ośmiu dniach, tj. w dniu 5 sierpnia 2011 r., natomiast przesyłkę zwrócono w dniu 16 sierpnia 2011 r. Powyższe potwierdza zatem, iż od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do nadawcy upłynęło 19 dni.

Jednocześnie, podkreślić należy, że korespondencja organu celnego kierowana była do skarżącego na adres ustalony przed wszczęciem postępowania w Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z pisma Ministerstwa z dnia 29 października 2010 r. bezsprzecznie wynikało, iż od dnia 7 kwietnia 2003 r. jest on zameldowany na pobyt stały w W. przy ulicy [...].

Wskazane powyżej okoliczności upoważniały zatem organ celny do przyjęcia za skuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji z upływem 14 dni od pozostawienia pisma w placówce pocztowej licząc od pierwszego awiza, co wynika wprost z § 2 art. 150 Ordynacji podatkowej. Dlatego prawidłowo wskazał organ, że doręczenie decyzji z dnia [...] r. nastąpiło z upływem 11 sierpnia 2011 r.

Niewątpliwie skutecznie doręczono także skarżącemu postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie, bowiem z analizy zapisów zawartych na kopercie przesyłki zawierającej to postanowienie wynika, że zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie czternastodniowego okresu przechowywania wskazanego w art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z pieczęci Urzędu Pocztowego [...] wynika bowiem, iż pierwsze awizo pozostawiono w dniu 14 stycznia 2011 r., drugie po dziesięciu dniach, tj. w dniu 24 stycznia 2011 r., natomiast przesyłkę zwrócono dopiero 1 lutego 2011 r. Powyższe potwierdza więc, iż od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do nadawcy upłynęło 18 dni, a także wskazuje, że skarżący miał możliwość odebrania wymienionej przesyłki osobiście.

Wbrew stanowisku zawartemu bowiem we wniosku o przywrócenie terminu oraz skardze, z tłumaczenia protokołu posiedzenia Sądu Krajowego (sygn. akt [...] ) wynika, że tymczasowe aresztowanie zastosowane przez N organy wobec M. K. 30 marca 2010 r. z dniem 24 stycznia 2011 r. zostało uchylone. Zatem skarżący, miał możliwość odebrania przesyłki zawierającej postanowienie o wszczęciu postępowania, która awizowana została ponownie 24 stycznia 2011r. a zwrot której do organu nastąpił dopiero 1 lutego 2011 r. Ponadto miał możliwość odebrania przesyłki z dnia 5 kwietnia 2011r. zawierającej zawiadomienie o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.

W tym miejscu wskazać także należy, że nie zasługują na wiarę twierdzenia pełnomocnika skarżącego, iż M. K. od wielu lat nie zamieszkuje już w W. przy ul. [...].to jest pod adresem, na który organ celny kierował korespondencję, skoro w wymienionym powyżej protokole, którego tłumaczenie załączono do skargi, wynika, że 24 stycznia 2011r. w trakcie posiedzenia przed N sądem M. K. wskazywał adres przy ul. [...].w W., jako swój adres zamieszkania. W nawiązaniu do argumentów skargi przypomnieć także należy, że również tytuł wykonawczy, z którego skarżący dowiedział się o wydaniu względem niego decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego w S., skierowano na wskazany powyżej adres, i tę właśnie korespondencję M. K. odebrał osobiście w dniu 8 lutego 2012 r. pomimo tego, że jak podkreśla się w skardze, 25 maja 2011 r. wymeldował się spod wymienionego adresu.

Mając na uwadze powyższe zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej w S., że powzięcie przez skarżącego wiadomości o wydaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. decyzji z [...] r. dopiero w dniu 8 lutego 2012 r. (tj. w dacie odebrania tytułu wykonawczego) nie jest okolicznością faktyczną uzasadniającą brak winy M. K. w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Zaniechanie ustanowienia pełnomocnika do doręczeń czy też nieodbieranie urzędowej korespondencji pod adresem zameldowania, który sam skarżący wskazywał także 24 stycznia 2011r. (przed Sądem N) jako adres zamieszkania, bezsprzecznie wskazuje, że jego zachowanie nosi znamiona winy polegającej na niedbalstwie i nie może skutkować przywróceniem uchybionego terminu.

W postępowaniu o przywrócenie terminu bowiem zadaniem organu podatkowego jest ustalenie, czy zainteresowany jest winny uchybienia. Kryteria oceny winy mogą być niekiedy dość surowo sformułowane. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.

Sam więc fakt, że w czasie, kiedy organ doręczał skarżącemu decyzję z [...] r. był on pozbawiony wolności na terenie N, w świetle przedstawionych okoliczności co do postępowania skarżącego, nie jest okolicznością uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od tej decyzji doręczonej skarżącemu w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.

Wbrew zarzutom skargi ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby doręczając skarżącemu decyzję z [...] r. organ pierwszej instancji posiadał wiedzę na temat tego, że odbywa on karę pozbawienia wolności na terenie N.

Zdaniem Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, słusznie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi i nie stwierdzając przy tym, by zarzuty w niej podniesione zasadnie podważały trafność ustaleń i ocen dokonanych przez organ, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi