Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1992/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie WSA Daniela Kozłowska WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 1992/04

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpoznaniu wniosku A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] września 2004 r. odmawiającą przyznania A. B., równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2003 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. B. we wniosku z dnia 21 września 2004 r. zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] września 2004 r. odmawiającą przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2003 r.

Rozpatrując ponownie sprawę organ nie znalazł podstaw do zmiany decyzji.

Zdaniem organu dostarczone przez stronę zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2004 r., w którym Biuro [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stwierdza, iż w okresie od dnia 17 sierpnia 2002 r. do dnia 4 lipca 2004 r. A. B. pozostawała w stosunku służbowym, nie wykonując czynności służbowych, nie skutkuje koniecznością przyznania jej przedmiotowego świadczenia.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676, z późn. zm.) funkcjonariusz otrzymuje z tytułu służby jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie.

Przepis art. 121 ust. 3 przywołanej ustawy stanowi, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

Organ podkreślił, że niezależnie od tego, iż nie doszło do formalnego rozwiązania stosunku służbowego z A. B., fakt zaprzestania przez nią pełnienia obowiązków służbowych, który miał miejsce w dniu 16 sierpnia 2002 r., spowodował wygaśnięcie przysługującego jej prawa do uposażenia oraz innych świadczeń związanych z pełnieniem służby.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w okresie od dnia 17 sierpnia 2002 r. do dnia 4 lipca 2004 r. wnioskodawczyni nie stawiała się do służby, a w aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na gotowość podjęcia przez nią służby, które pozwoliłyby na uznanie nieobecności w służbie za usprawiedliwioną. Dlatego zgodnie z art. 141 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy brak było podstaw do wypłaty uposażenia jak również pozostałych świadczeń należnych z tytułu służby.

Organ wskazał także, że rozkazem z dnia [...] lipca 2004 r. A. B. została mianowana na stanowisko służbowe w Biurze [...] ABW, przy czym faktyczne podjęcie przez nią obowiązków służbowych nastąpiło w dniu 5 lipca 2004 r. i od tego dnia należy uznać, iż przysługuje jej równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Na powyższe decyzje skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła A. B..

Skarżąca zarzuciła decyzji:

- błędną wykładnię § 4 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 88, poz. 1000) podlegającą na przyjęciu, iż przepis ten uzależnia nabycie prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu od wykonywania czynności służbowych,

- niewłaściwe zastosowanie art. 141 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z póżn. zm.), a konsekwencji nieuzasadnione pozbawienie funkcjonariusza na podstawie tego przepisu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu,

- niezastosowanie art. 136 oraz 228 ust. 1 ustawy w sytuacji, gdy organ zastosował art. 141 tej ustawy, a w konsekwencji pozbawienie funkcjonariusza pozostającego w grupie dyspozycyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego świadczenia z powodu zawinionego niestawiennictwa do służby.

Zarzuciła także naruszenie przepisu art. 7, 77, 80 kpa polegające na nie zebraniu oraz nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności nie wzięcie pod rozwagę faktu przeniesienia skarżącej do grupy dyspozycyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz nie przeprowadzenia dowodów na okoliczność nie stawiania się do służby i braku gotowości jej podjęcia w 2003 r., nie uwzględnienie okoliczności pozostawania w grupie dyspozycyjnej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podkreśliła, że prawo funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, jest pochodną prawa do tegoż lokalu mieszkalnego i nie zależy od wykonywania obowiązków służbowych.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 141 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. w przypadku stwierdzenia przez organ nie podejmowania służby przez funkcjonariusza, winien on rozstrzygnąć kwestię zawieszenia prawa do uposażenia w miesiącu niestawiennictwa, a następnie rozważyć, czy niestawiennictwo miało charakter zawiniony przez funkcjonariusza.

Odnosząc się do zarzutu nie wykonywania obowiązków służbowych jak również braku gotowości do ich podjęcia, skarżąca wskazała, iż służbę w ramach grupy dyspozycyjnej (rezerwowej), czyli służbę bez przydziału do konkretnej jednostki merytorycznej, cechuje przede wszystkim pozostawanie w stałej gotowości do wykonywania poleceń służbowych. Oznacza to, że do momentu, w którym funkcjonariusz otrzyma polecenie nie jest on zobowiązany do wykonywania żadnych czynności.

Ponadto skarżąca podniosła, że funkcjonariusz w grupie dyspozycyjnej otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub ich wysokości. Wskazała, że w grupie dyspozycyjnej w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pozostawała nieprzerwanie od dnia 29 czerwca 2002 r. do dnia 5 lipca 2004 r., kiedy to mianowano ją na konkretne merytoryczne stanowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że przywołane przez skarżącą przepisy § 4 pkt. 1 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 98, poz. 1000) nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Decyzję odmawiającą przyznania przedmiotowego równoważnika wydano na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U Nr 74, poz. 676 z póżn. zm.), który stanowi, że funkcjonariusz otrzymuje z tytułu służby jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie oraz art. 121 ust. 3 przywołanej ustawy, z którego wynika, iż prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa, a taką okolicznością była absencja strony w służbie.

Organ wskazał, iż chociaż nie nastąpiło formalne rozwiązanie stosunku służbowego, ale faktem jest, że A. B. nie wykonywała czynności służbowych, podejmując w tym okresie zatrudnienie u innych podmiotów. W tej sytuacji, brak faktycznego pełnienia służby uzasadnił brak podstaw do przyznania jej przedmiotowego świadczenia.

Pismem z dnia 10 listopada 2005 r. organ poinformował, że zaskarżona przez A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2003 r. została przez organ administracji załatwiona zgodnie z żądaniem skarżącej w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Do pisma tego organ załączył odpisy decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2003 r., oraz odpis decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] września 2005 r. o uchyleniu decyzji będącej przedmiotem skargi oraz decyzji poprzedzającej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Jak wynika z treści pisma Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 10 listopada 2005 r. (k. 21 akt sądowych) sprawa skarżącej została załatwiona zgodnie z jej żądaniem.

Do powyższego pisma dołączony został odpis decyzji tegoż organu nr [...] z dnia [...] września 2005 r. uchylającej w trybie art. 154 § 1 i 2 kpa zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] października 2004 r. oraz decyzję nr [...] z dnia [...] września 2004 r.

Następnie decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...] organ przyznał skarżącej równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2003 r.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca zostały usunięte z obrotu prawnego, postępowanie sądowe ze skargi A. B. stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić jak w sentencji.