Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 65/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 13, art. 59, art. 107 ust. 1 i 2, art. 113, art. 109 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 169
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych - tekst jedn.
article: art. 76 par. 1, art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 65/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. o nałożeniu na [...] Sp.z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako: skarżący, strona) karę pieniężną w wysokości 2000 (dwóch tysięcy) złotych.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy: art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 05 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), art. 4, art. 11, art. 13, art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 169 ze zm.), przepisów 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 lit. (c), 1.6.5.5, 7.4.1, 9.1.2.1, 9.1.3.1, 9.2.1.1, 9.2.2.8.1, 9.2.2.8.2, 9.2.2.8.3 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1119) oraz lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR.

Ustalenia faktyczne służące za podstawę rozstrzygnięcia poczyniono podczas przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2018 r. w A., na autostradzie [...] kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki D. o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki F. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Z. C.. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego. Kierujący wykonywał przewóz drogowy pojazdem próżnym, nieoczyszczonym po dokonaniu rozładunku towaru niebezpiecznego UN 2055 styren monomer stabilizowany, 3, III, (D/E). Podczas kontroli ustalono, że zamontowany w kabinie kierowcy główny wyłącznik prądu (urządzenie sterujące) jest niesprawny i nie umożliwia odłączenia prądu z kabiny kierowcy. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r.

Pismem z dnia 19 lipca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona w piśmie z dnia 27 lipca 2018 r. wniosła o umorzenie postępowania i wyjaśniła, że sprawdzanie funkcjonowania wyłączników prądu należy do codziennych obowiązków kierowców. W dniu 19 lipca 2018 r. kierowca takiego sprawdzenia dokonał i nie stwierdził żadnych nieprawidłowości.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną wysokości 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych).

Pismem z dnia 5 września 2018 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w I instancji w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanej decyzji pełnomocnik skarżącej spółki zarzuciła naruszenie art. 61 k.p.a. poprzez nieokreślenie przedmiotu postępowania, art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej spółce czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, art. 77 k.p.a. poprzez popełnienie nieprawidłowości w zakresie zbierania i oceny dowodów, art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez jego niezastosowanie oraz z ostrożności naruszenie art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony podniosła, że organ I instancji naruszył art. 61 § 1 k.p.a., zawiadamiając stronę o popełnieniu naruszenia przez wskazanie całej części 9 umowy ADR. Takie zawiadomienie nie precyzuje, którego warunku umowy ADR nie spełniał skontrolowany ciągnik siodłowy. Tym samym organ I instancji nie dokonał prawidłowego wyznaczenia ram i granic wszczynanego z urzędu postępowania. Zdaniem pełnomocnika, organ dopuścił się także naruszenia art. 10 k.p.a., ponieważ przed wydaniem decyzji skarżąca spółka nie została zawiadomiona o zgromadzeniu całości materiału dowodowego, nie umożliwiono jej zapoznania się z tym materiałem i wypowiedzenia się. W ocenie pełnomocnika strony organ I instancji naruszył także art. 77 k.p.a., bowiem mimo uznania wyjaśnień strony z dnia 19 lipca 2018 r. za niewystarczające, nie przeprowadził dowodu ani z zeznań kierowcy Z. C., ani z przesłuchania strony. Pełnomocnik skarżącej spółki podkreśliła również, że dwustopniowe, urządzenie sterujące jak każde urządzenie elektryczne, może ulec uszkodzeniu w dowolnym momencie, na co kierujący pojazdem nie ma żadnego wpływu. Przed rozpoczęciem skontrolowanego przewozu kierowca sprawdził urządzenie i nie stwierdził, aby było ono niesprawne. Zatem do uszkodzenia doszło w czasie jazdy, co należy traktować jako okoliczność nadzwyczajną, na której powstanie strona nie miała wpływu. Tym samym nałożenie na stronę kary pieniężnej za wykonywanie transportu pojazdem niespełniającym wymogów umowy ADR było bezzasadne i w konsekwencji doszło do naruszenia art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Zdaniem pełnomocnika, strony okoliczności sprawy wskazują, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia (o ile w ogóle do takiego naruszenia doszło), a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć i im zapobiec. Dlatego postępowanie powinno zostać umorzone stosownie do treści art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Pełnomocnik podniosła, iż realizacja wzorca należytej staranności polega również na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Strona dba o odpowiedni dobór pracowników i o odpowiedni stan techniczny pojazdów wykorzystywanych w transporcie. Strona realizuje wzorce należytej staranności, o czym świadczy niestwierdzenie innych uchybień poza drobną nieprawidłowością oraz bezzwłoczne po kontroli naprawienie urządzenia sterującego. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżącej spółki powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 843/14.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał przepisy prawa mające znaczenie przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy.

Wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 z dnia 05 lipca 2018 r. ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481) do spraw dotyczących naruszeń określonych w załączniku do ustawy zmienianej w art. 4 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Stosownie do treści przepisu art. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR, RID lub ADN.

W myśl art. 11 ww. ustawy, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR. R1D lub ADN oraz przepisy ustawy.

Według art. 13 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR.

Zgodnie z art. 59 ww. ustawy, środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych.

Stosownie do treści przepisu 1.4.1.1 załącznika A do umowy ADR, uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR.

W myśl przepisu 1.4.2.2.1 lit. (c) załącznika A do umowy ADR odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1 przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp.

Według przepisu 7.4.1 załącznika A do umowy ADR, towary niebezpieczne mogą być przewożone w cysternach tylko wtedy, gdy w kołumnach(lO) lub (12) tabeli A w dziale 3.2 występuje kod cysterny lub, gdy właściwa władza zezwoliła na taki przewóz zgodnie z przepisami podanymi w 6.7.1.3. Przewóz powinien odbywać się zgodnie z przepisami działów 4.2, 4.3, 4.4 lub 4.5. Pojazdy, w tym samochody ciężarowe, pojazdy ciągnące, przyczepy lub naczepy, powinny odpowiadać przepisom działów 9.1, 9.2 i rozdziału 9.7.2 dotyczącym wymaganego pojazdu, zgodnie ze wskazaniem zawartym w kolumnie (14) tabeli A w dziale 3.2.

Zgodnie z przepisem 9.1.2.1 zd. 1 załącznika B do umowy ADR, pojazdy EX/II, EX/III, FL, AT i MEMU powinny spełniać odpowiednie wymagania niniejszej części.

Stosownie do treści przepisu 9.1.3.1 załącznika B do umowy ADR, zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, AT i MEMU z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym, lub dla którego wydano deklarację zgodności z wymaganiami działu 9.2 zgodnie z 9.1.2.1.

Według przepisu 9.2.1.1 zd. 1 załącznika B do umowy ADR. pojazdy EX/II, EX/III, FL i AT powinny spełniać wymagania niniejszego działu (zgodnie z tabelą przytoczona przez organ).

W myśl przepisu 9.2.2.8.1 załącznika B do umowy ADR, wyłącznik przerywający obwody elektryczne powinien być umieszczony możliwie najbliżej akumulatora. Jeżeli używany jest wyłącznik pojedynczy, to powinien on być umieszczony na przewodzie zasilającym, a nie na przewodzie masowym.

Zgodnie z przepisem 9.2.2.8.2 załącznika B do umowy ADR, urządzenie sterujące, umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych powinno być zainstalowane w kabinie kierowcy. Powinno być ono łatwo dostępne dla kierowcy, wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem poprzez zastosowanie: pokrywy ochronnej, dwustopniowego sposobu przełączania lub innego odpowiedniego rozwiązania. Dopuszcza się zainstalowanie dodatkowych urządzeń sterujących, pod warunkiem, że są one wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem. Jeżeli urządzenia te są sterowane elektrycznie, to przewody urządzeń sterujących powinny spełniać wymagania podane w 9.2.2.9.

Stosownie do treści przepisu 9.2.2.8.3 załącznika B do umowy ADR. wyłącznik powinien przerwać obwody w ciągu 10 sekund od uruchomienia urządzenia sterującego.

Według przepisu 1.6.5.5 załącznika A do umowy ADR, pojazdy zarejestrowane lub dopuszczone do eksploatacji przed 1 stycznia 2003 r., których wyposażenie elektryczne nie spełnia wymagań podanych w 9.2.2, 9.3.7 lub 9.7.8, lecz spełnia odpowiednie wymagania obowiązujące do 30 czerwca 2001 r. mogą być używane nadal.

W myśl art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarówr niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł, z zastrzeżeniem art. 113 (ust. 1). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (ust. 2). Kar}' pieniężne nakłada, w drodze decyzji administracyjnej wojewódzki inspektor transportu drogowego (ust. 4 pkt 1).

Zgodnie z lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł.

Stosownie do treści z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

GITD podał, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-2 k.p.a. wyjaśniając, że kary pieniężne są tu nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepisy art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nie dając organowi możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, a w konsekwencji regulacja art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania.

W sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

Powołany przepis 9.1.2.1 zd. 1 załącznika B do umowy ADR jednoznacznie wskazuje, że pojazdy EX/II, EX/III, FL, AT i MEMU muszą spełniać wymagania określone w części 9 umowy ADR. W przypadku pojazdów EX/II, EX/III, FL i AT wymagania te zostały zawarte w tabeli zamieszczonej w przepisie 9.2.1.1 załącznika B do umowy ADR. Wymieniona tabela wskazuje wymagania techniczne, jakie musi spełniać każdy z wymienionych pojazdów.

Wymagania te dotyczą wyposażenia elektrycznego, układu hamulcowego, zapobiegania ryzyku pożarowemu, ogranicznika prędkości, urządzenia sprzęgającego pojazdów samochodowych i przyczep oraz zapobiegania innym rodzajom ryzyka związanego z paliwami. Jednym z elementów wyposażenia jest wyłącznik główny akumulatora służący do przerwania obwodów elektrycznych. W ten wyłącznik muszą być wyposażone pojazdy EX/III i FL. Przepisy 9.2.2.8 załącznika B do umowy ADR określają wymogi, jakie powinien spełniać ten wyłącznik. Wyłącznik powinien być umieszczony możliwie najbliżej akumulatora. Jeżeli jest to jest wyłącznik pojedynczy, to powinien on być umieszczony na przewodzie zasilającym, a nie na przewodzie masowym. Urządzenie sterujące, umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych powinno być zainstalowane w kabinie kierowcy i powinno być łatwo dostępne dla kierowcy. Urządzenie to powinno być wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem. Zabezpieczenie przed przypadkowym użyciem może być w formie pokrywy ochronnej, dwustopniowego sposobu przełączania lub innego odpowiedniego rozwiązania. Przepis 9.2.2.8.2 załącznika B do umowy ADR dopuszcza możliwość zainstalowania dodatkowych urządzeń sterujących, pod warunkiem, że są one wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem. Jeżeli urządzenia te są sterowane elektrycznie, to przewody urządzeń sterujących powinny spełniać wymagania podane w 9.2.2.9. Przepis 9.2.2.8.3 załącznika B do umowy ADR określa także czas, w którym wyłącznik powinien przerywać obwody elektryczne. Jest to 10 sekund od uruchomienia urządzenia sterującego.

Jak podał organ odwoławczy, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki D. o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki F. o numerze rejestracyjnym [...] był wykonywany transport drogowy rzeczy. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący prowadził pojazd próżny nieoczyszczony, po dokonaniu rozładunku towaru niebezpiecznego UN 2055 styren monomer stabilizowany, 3, III, (D/E). Naczepa ww. zespołu pojazdów jest pojazdem FL. AT. Zatem zgodnie z przepisem 9.1.2.1 załącznika B do umowy ADR wymieniony pojazd powinien spełniać odpowiednie wymagania części 9 umowy ADR. Jednym z tych wymogów jest posiadanie przez pojazd wyłącznika przerywającego obwody elektryczne. Skontrolowany pojazd taki wyłącznik posiadał. Jednak nie spełniał on swojej funkcji, bowiem był niesprawny i nie umożliwiał przerwania pracy obwodów elektrycznych. Fakt ten potwierdza protokół kontroli i nagranie zawarte na płycie CD. Jak wynika z nagrania, mimo kilkakrotnego uruchomienia wyłącznika wyłącznik nie zadziałał. Należy również wskazać, że przepis 1.6.5.5 umowy ADR nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem ciągnik samochodowy wchodzący w skład skontrolowanego zespołu pojazdów po raz pierwszy został zarejestrowany w dniu 14 maja 2012 r. (dowody: protokół kontroli, płyta CD z nagraniem sprawdzenia funkcjonowania wyłącznika - w aktach sprawy).

Zdaniem GITD, słusznie, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2000 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 3.6 załącznika do tej ustawy.

Podniesiony przez pełnomocnika strony zarzut naruszenia art. 61 k.p.a. także nie był w ocenie organu zasadny. Naruszenie popełnione przez stronę w dniu kontroli zostało określone nie tylko przez powołanie przepisu z lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Do zawiadomienia o wszczęciu postępowania został dołączony także protokół kontroli zawierający załącznik z opisem naruszenia popełnionego przez stronę i w tym załączniku dokładnie został wskazany warunek, którego nie spełniał skontrolowany ciągnik samochodowy. Opis prób podejmowanych w czasie kontroli w celu sprawdzenia funkcjonowania wyłącznika głównego akumulatora także wskazuje jakiego wymogu nie spełniał skontrolowany ciągnik samochodowy. Postępowanie prowadzone przez organ I instancji cały czas było prowadzone w zakresie opisanego przedmiotu postępowania i przez cały czas było postępowaniem z urzędu. Strona w wyjaśnieniach złożonych przed organem I instancji również nie miała żadnych wątpliwości jakie naruszenie jest przedmiotem toczącego się postępowania.

Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji dotyczące oceny wyjaśnień strony. Na podstawie wyjaśnień skarżącej spółki zawartych w piśmie z dnia 27 lipca 2018 r. nie można jednoznacznie stwierdzić, że przed rozpoczęciem przewozu ładunku towaru niebezpiecznego UN 2055 wyłącznik prądu w skontrolowanym pojeździe był sprawny i uległ awarii podczas przewozu. Jednak są to tylko przypuszczenia strony, bowiem nie przedłożyła ona żadnego dowodu wskazującego na awarię wyłącznika podczas wykonywania przewozu. Strona nie przedłożyła także dowodu mogącego potwierdzić sprawdzenie działania wyłącznika przed wyjazdem z bazy przedsiębiorstwa w celu dokonania ww. przewozu.

Organ podkreślił, że nagranie na płycie CD potwierdza, że kierujący nie wiedział, jak działa wyłącznik prądu, więc nawet gdyby dokonał sprawdzenia wyłącznika przed wyjazdem w trasę, nie potrafiłby stwierdzić, czy wyłącznik spełniał swoją funkcję.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje także zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, pozwalający odstąpić od nałożenia kary, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Zdaniem organu, na uczestniku przewozu spoczywa ciężar wykazania, iż dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Natomiast pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu należy rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony w uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zatem tylko okoliczności i zdarzenia o takim właśnie charakterze, są tymi, których w rozumieniu wymienionego przepisu, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu. W przypadku "działania osób trzecich", o którym mowa w powyższym przepisie nie należy utożsamiać z zaniedbaniami pracowników (kierowców) zatrudnionych przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, bowiem kwestie właściwego doboru pracowników nie mieszczą się w zakresie ww. regulacji.

Organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1870/16. W uzasadnieniu WSA wskazał, że "Na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określonych art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy przede wszystkim rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. W oparciu o ww. rozstrzygnięcie organ przyjął, że to na skarżącym jako uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych spoczywa ciężar wykazania, że dołożył on należytej staranności i nie miał wpływu na naruszenie prawa, bowiem sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa. Zdaniem organu, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że żadna z okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony nie miała miejsca.

Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca podniosła, że w jej ocenie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, a w szczególności:

1. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie odwołującej czynnego udziału w postępowaniu i brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego,

2. art. 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowości w zakresie zbierania i oceny dowodów,

3. art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez jego zastosowanie, a także z ostrożności art. 109 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie.

Spółka wskazała, że obecnie stawiane zarzuty podnosiła w większości w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jednakże nie zostały one prawidłowo rozważone przez organ odwoławczy, którego ocena sprowadziła się w istocie do powielenia argumentów z decyzji pierwszoinstancyjnej.

Ponadto w ocenie skarżącej art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i załącznik do ustawy przez to, że przewidują niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 2.000 zł w każdym przypadku, nawet gdy brak jakiegokolwiek zawinienia przewoźnika, bez uwzględnienia okoliczności sprawy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zarzuty skargi są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 3 z dnia 05 lipca 2018 r. ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481) do spraw dotyczących naruszeń określonych w załączniku do ustawy zmienianej w art. 4 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Stosownie do treści przepisu art. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR, RID lub ADN.

Stosownie do art. 11 ww. ustawy, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR. R1D lub ADN oraz przepisy ustawy.

Według art. 13 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR.

Zgodnie z art. 59 ww. ustawy, środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych.

Stosownie do treści przepisu 1.4.1.1 załącznika A do umowy ADR, uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR.

Przepis 1.4.2.2.1 lit. (c) załącznika A do umowy ADR stanowi, że odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1 przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp.

Według przepisu 7.4.1 załącznika A do umowy ADR, towary niebezpieczne mogą być przewożone w cysternach tylko wtedy, gdy w kolumnach (lO) lub (12) tabeli A w dziale 3.2 występuje kod cysterny lub, gdy właściwa władza zezwoliła na taki przewóz zgodnie z przepisami podanymi w 6.7.1.3. Przewóz powinien odbywać się zgodnie z przepisami działów 4.2, 4.3, 4.4 lub 4.5. Pojazdy, w tym samochody ciężarowe, pojazdy ciągnące, przyczepy lub naczepy, powinny odpowiadać przepisom działów 9.1, 9.2 i rozdziału 9.7.2 dotyczącym wymaganego pojazdu, zgodnie ze wskazaniem zawartym w kolumnie (14) tabeli A w dziale 3.2.

Zgodnie z przepisem 9.1.2.1 zd. 1 załącznika B do umowy ADR, pojazdy EX/II, EX/III, FL, AT i MEMU powinny spełniać odpowiednie wymagania niniejszej części.

Stosownie do treści przepisu 9.1.3.1 załącznika B do umowy ADR, zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, AT i MEMU z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym, lub dla którego wydano deklarację zgodności z wymaganiami działu 9.2 zgodnie z 9.1.2.1.

Według przepisu 9.2.1.1 zd. 1 załącznika B do umowy ADR. pojazdy EX/II, EX/III, FL i AT powinny spełniać wymagania niniejszego działu (zgodnie z tabelą przytoczona przez organ).

W myśl przepisu 9.2.2.8.1 załącznika B do umowy ADR, wyłącznik przerywający obwody elektryczne powinien być umieszczony możliwie najbliżej akumulatora. Jeżeli używany jest wyłącznik pojedynczy, to powinien on być umieszczony na przewodzie zasilającym, a nie na przewodzie masowym.

Zgodnie z przepisem 9.2.2.8.2 załącznika B do umowy ADR, urządzenie sterujące, umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych powinno być zainstalowane w kabinie kierowcy. Powinno być ono łatwo dostępne dla kierowcy, wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem poprzez zastosowanie: pokrywy ochronnej, dwustopniowego sposobu przełączania lub innego odpowiedniego rozwiązania. Dopuszcza się zainstalowanie dodatkowych urządzeń sterujących, pod warunkiem, że są one wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem. Jeżeli urządzenia te są sterowane elektrycznie, to przewody urządzeń sterujących powinny spełniać wymagania podane w 9.2.2.9.

Stosownie do treści przepisu 9.2.2.8.3 załącznika B do umowy ADR. wyłącznik powinien przerwać obwody w ciągu 10 sekund od uruchomienia urządzenia sterującego.

Według przepisu 1.6.5.5 załącznika A do umowy ADR, pojazdy zarejestrowane lub dopuszczone do eksploatacji przed 1 stycznia 2003 r., których wyposażenie elektryczne nie spełnia wymagań podanych w 9.2.2, 9.3.7 lub 9.7.8, lecz spełnia odpowiednie wymagania obowiązujące do 30 czerwca 2001 r. mogą być używane nadal.

W myśl art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł, z zastrzeżeniem art. 113 (ust. 1). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (ust. 2). Kar}' pieniężne nakłada, w drodze decyzji administracyjnej wojewódzki inspektor transportu drogowego (ust. 4 pkt 1).

Zgodnie z lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł.

Powyższe unormowania w sposób jednoznaczny przesądzają o istnieniu po stronie skarżącego jako przewoźnika transportującego towar niebezpieczny w rozumieniu umowy międzynarodowej ADR - obowiązku posiadania na pokładzie pojazdu przewożącego towar podlegający przepisom ww. umowy, sprawnie działającego wyłącznika przerywającego obwody elektryczne. Co więcej, ustanowiony został wymóg, aby urządzenie to (wyłącznik) było w stanie przerwać obwody w ciągu 10 sekund od uruchomienia urządzenia sterującego. Nie ulega w przytoczonym stanie prawnym wątpliwości, ze zarówno wymóg posiadania urządzenia spełniającego ww. kryterium funkcjonalności, jak i nadzór nad jego ciągłą sprawnością, obciążają przewoźnika.

W niniejszej sprawie, co wynika wprost z zapisów załącznika do protokołu kontroli z dnia [...] lipca 1019 r. (na odwrocie protokołu kontroli), opatrzonego własnoręcznym podpisem kierowcy, który nie zakwestionował zawartych w nim ustaleń nie wnosząc żadnych uwag, " ...stwierdzono, że pojazdy spełniają wymagania kategorii "FL". W wyniku powyższych ustaleń, wezwano kierowcę do włączenia zasilania w kabinie oraz radia samochodowego, następnie polecono wyłączyć prąd wyłącznikiem ADR znajdującym się w kabinie kierowcy. Pomimo kilkakrotnych prób dokonanych przedmiotowym wyłącznikiem, kierowca nie był w stanie odłączyć prądu z kabiny kierowcy." W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, wyraźnie wskazuje się, że protokół z kontroli sporządzony przez inspektorów transportu drogowego ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (vide - np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1252/15 niepublikowany). Dokument w postaci protokołu z kontroli, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ w zakresie jego kompetencji, stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Jest rzeczą oczywistą, ze może dojść do sytuacji, w której - mimo skontrolowania sprawności urządzenia przed rozpoczęciem przewozu drogowego towarów niebezpiecznych - urządzenie uległoby awarii. Mogłoby być tak, że realia sprawy uzasadniałyby przyjęcie, że zdarzenie miało charakter nagły oraz wyjątkowy a zatem wyczerpywałoby dyspozycję art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, pozwalającego odstąpić od nałożenia kary, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Jednakże istniejące unormowanie ww. przesłanki egzoneracyjnej wskazuje bezsprzecznie na to, że to na uczestniku przewozu spoczywa ciężar wykazania, iż dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa. W rozpatrywanej sprawie koniecznym dla uwolnienia się od odpowiedzialności byłoby zatem wykazanie w sposób jednoznaczny, że do pełnego skontrolowania sprawności pojazdu, w tym - zakwestionowanego urządzenia - przed wyruszeniem w trasę faktycznie doszło. Tymczasem, jak twierdzi prezes zarządu skarżącej spółki w pisemnych wyjaśnieniach z dnia 27 lipca 2018 r. - fakt skontrolowania urządzenia przez kierowcę w dniu [...] lipca 2018 r. wywodzi on z istnienia po stronie kierowcy obowiązku w tym przedmiocie, na dowód czego złożył wykaz jego obowiązków. Podkreślił jednocześnie, że "zarząd firmy nie jest w stanie skontrolować takich usterek, ponieważ pojazdy nie zjeżdżają codziennie na bazę firmy". Zdaniem Sądu, twierdzenia skarżącego nie przekonują o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Jak wynika bowiem z zapisów załącznika do protokołu kontroli, stanowiącego jego integralną część, kierowca miał problem z uruchomieniem wyłącznika, podejmując kilkakrotne (bezskuteczne) próby odłączenia prądu z kabiny kierowcy. Potwierdzeniem powyższego jest dołączony do akt zapis kontroli na płycie CD. Podkreślenia wymaga, iż kierowca w momencie kontroli nie zgłaszał żadnych uwag do ww. zapisu. W szczególności nie podnosił okoliczności, że przed wyruszeniem w trasę, w tym samym jeszcze dniu ([...] lipca 2018 r.) dokonał sprawdzenia urządzenia i że wówczas ono działało. Oznacza to, że twierdzenie o tym, że urządzenie mogło się przepalić w trakcie wykonywania zadania przewozowego, podniesione dopiero przez skarżącego w piśmie z dnia 27 lipca 2018 r., nie jest przekonujące.

W ocenie Sądu organ w sposób właściwy odniósł się do podnoszonej przez stronę przesłanki egzoneracyjnej, dochodząc do przekonania, iż w sprawie nie znajduje zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne (por. wyroki Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1985/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 sygn. akt: VI SA/Wa 1870/16). Jakkolwiek bowiem organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, to jednak strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

Okoliczności i zdarzenia tylko i wyłącznie o takim właśnie charakterze, są tymi, których w rozumieniu przywołanego przepisu, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu. Natomiast "działania osób trzecich'', o którym mowa w powyższym przepisie nie można utożsamiać z zaniedbaniami pracowników (kierowców) zatrudnionych przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych bowiem kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie ww. regulacji.

Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09; opubl. LEX 746376 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06; opubl. OTK-A 2008/2/30), przy czym orzecznictwo odnoszące się do stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.) może mieć być przydatne w procesie wykładni art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, jako, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 utd stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć . Konstrukcja przesłanek wyłączających odpowiedzialność przewoźnika na gruncie obydwu ustaw jest zatem zbieżna.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie stwierdzał, że przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby – przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru – nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia. Dlatego też wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, prowadziłoby w istocie do każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Za prawidłową należy więc przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według której przepis ten dotyczy okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy. Wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców przezeń zatrudnionych nie polega tylko na odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów, itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń tych nie dochodziło. W tym miejscu warto przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SA/Go 630/17 zgodnie z którym "to przedsiębiorcę obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań łub świadomych działań zatrudnionych przez niego kierowców. Wyjątki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907) nie obejmują sytuacji, które są wynikiem zachowania kierowcy, a które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych, w szczególności w zakresie prawidłowej organizacji pracy kierowców oraz kontroli i dyscyplinowania kierowców. (...) Kara pieniężna, jako instrument władztwa administracyjnego nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie tej odpowiedzialności. Wina i stopień zawinienia nie są przesłankami nałożenia kary pieniężnej. W związku tym badanie świadomości i stosunku przedsiębiorcy do danego naruszenia prawa nie ma znaczenia dla możliwości wymierzenia omawianej kary.''

Reasumując, należy podkreślić, że ewentualne przyczynienie się kierowcy do popełnienia naruszenia nie zwalnia strony z odpowiedzialności za zapewnienie właściwego wyposażenia pojazdu przewożącego towary niebezpieczne; jest to bowiem obowiązek przedsiębiorcy, którego nie da się przerzucić na kierowcę.

Zgodnie z przepisem 1.4.2.2.1 lit. (c) umowy ADR, odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1, przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp. W związku z tym to do obowiązków przewoźnika, należy sprawdzenie czy pojazd, którym zamierza on wykonać przewóz towarów niebezpiecznych, nie posiada żadnych braków w wyposażeniu i to on ponosi odpowiedzialność za ewentualne niedopełnienie tego obowiązku, także w przypadku przeniesienia go na kierowcę. Należy przy tym podkreślić, że przewóz towarów niebezpiecznych jest takim rodzajem przewozów, z którym związane jest szczególne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, mienia oraz dla środowiska naturalnego. W celu zmniejszenia ryzyka związanego z ich przewozem, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych powinien zatem wykazać się szczególną starannością oraz bezwzględnie stosować się do przepisów umowy ADR.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu należy wyjaśnić, że strona ani w odwołaniu od decyzji, ani w skardze nie podała, na czym ww. naruszenie miało polegać oraz aby ewentualne uchybienie przepisowi art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaznaczenia wymaga, że strona nie sprecyzowała, jakie dowody i na jakie okoliczności miałaby zgłosić w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 roku, sygn. akt II OSK 1098/10, z dnia 12 października 2010 roku, sygn. akt II OSK 1279/09 oraz z dnia 21 lipca 2010 roku, sygn. akt II OSK 881/10).

Tak więc, uznając decyzję za wydaną w wyniku prawidłowego zgromadzenia oraz analizy materiału dowodowego i nie stwierdzając uchybień obligujących Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł, jak w sentencji wyroku.