Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 702/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Szef Służby Cywilnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki Asesor WSA Agnieszka Wójcik Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. sprawy ze skargi G. K. na czynność z zakresu administracji publicznej - pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2003 r., znak [...], skierowanym do G. K. Szef Służby Cywilnej poinformował wyżej wymienioną, że stwierdził naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora generalnego Urzędu [...], uzasadniające zastosowanie art.47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz.483 ze zm.).

W piśmie stwierdza się, iż naruszenie dotyczy nieprawidłowego zastosowania przez zespół konkursowy sposobu ustalania wyniku konkursu określonego w materiałach służących przeprowadzaniu konkursu ustalonych na podstawie §9 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz.1028). W oparciu o wskazane wyżej materiały (w tym procedurę konkursu, schemat rozmowy kwalifikacyjnej, kryteria oceny rozmowy kwalifikacyjnej oraz skalę poziomów ocenianych kompetencji), przekazane zespołowi konkursowemu przez Szefa Służby Cywilnej zespół przeprowadził a następnie ocenił rozmowę kwalifikacyjną z zainteresowaną oraz ustalił wynik konkursu. Punkt piąty procedury konkursu stanowił m.in., iż ustalenie wyniku konkursu następuje w wyniku dyskusji zespołu konkursowego na podstawie wyników poszczególnych części sprawdzianu i rozmowy kwalifikacyjnej.

Szef Służby Cywilnej podkreślił, iż jednym z wymagań dotyczących stanowiska dyrektora generalnego [...], zawartym w ogłoszeniu o konkursie była odporność na stres. Zgodnie z procedurą konkursu cecha ta winna być oceniana w ramach kompetencji psychologicznych kandydata zarówno w oparciu o dane z jego analizy psychologicznej sporządzone na podstawie kwestionariuszy psychologicznych, jak i obserwacje dotyczące kandydata i informacje uzyskane w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż w odniesieniu do G. K. doszło do istotnych rozbieżności pomiędzy oceną odporności na stres dokonaną przez psychologa upoważnionego przez Szefa Służby Cywilnej na podstawie §11 ust.4 rozporządzenia a oceną dokonaną przez zespół konkursowy. W analizie badania zdolności ogólnych i umiejętności kierowniczych sporządzonej przez psychologa stwierdzono, iż zainteresowana: (-) jest emocjonalnie zrównoważona, (-) panuje nad swoimi emocjami, (-) potrafi radzić sobie w sytuacjach trudnych ale w warunkach silnie stresowych może reagować wzrostem napięcia emocjonalnego i sztywnością w zachowaniu. W uzasadnieniu do uchwały w sprawie ustalenia wyniku konkursu zespół konkursowy stwierdził, iż: (-) przy udzielaniu odpowiedzi na zadawane pytania kandydatka wykazała niską odporność na stres i niewspółmiernie wysoki wzrost napięcia emocjonalnego, (-) rozbieżność między opisem psychologicznym a oceną dokonaną na podstawie przeprowadzonej rozmowy powodują wątpliwości czy kandydatka gwarantuje w stopniu wystarczającym poprawny wykonywanie funkcji Dyrektora Generalnego [...], (-) w sytuacji gdy stanowisko Dyrektora Generalnego [...] ze względu na swoją złożoność wysokiej odporności kandydata na stres, co wiąże się z reagowaniem i działaniem w takich warunkach, kandydatka w warunkach silnie stresowych reaguje wzrostem napięcia emocjonalnego, co dało się zaobserwować w trakcie postępowania konkursowego.

Szef Służby Cywilnej wskazał, iż w świetle daleko idących różnic w ocenie predyspozycji psychologicznych kandydatki, dokonanych przez psychologa oraz przez zespół konkursowy, nagranie rozmowy kwalifikacyjnej zostało przeanalizowane przez zespół złożony z trzech psychologów zatrudnionych w Urzędzie Służby Cywilnej, nie będących członkami zespołu konkursowego prowadzącego konkurs na stanowisko Dyrektora Generalnego [...]. W wyniku tej analizy stwierdzono, iż: kandydatka jest osobą wrażliwą, reagującą bardzo szybko na bodźce o małej wartości stymulacyjnej, a przejawiane przez nią poddenerwowanie i emocjonalne reakcje nie były niewspółmierne do okoliczności i nie dają podstaw do stwierdzenia, że nie pozwolą jej na wykonywanie zadań wymagających wykorzystania tej kompetencji i nie rokują osiągania pożądanych wyników. Dobrze byłoby gdyby zespół konkursowy oddzielnie oceniał zachowania świadczące o umiejętnościach komunikacyjnych od zachowań świadczących o odporności na stres.

W świetle powyższych okoliczności dokonana przez zespół konkursowy negatywna ocena odporności zainteresowanej na stres nie znajduje w ocenie Szefa Służby Cywilnej podstaw w przebiegu konkursu, a zwłaszcza w przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej. Błędne zakwalifikowanie przez zespół konkursowy kompetencji psychologicznych zainteresowanej miało wpływ na nieprawidłowe ustalenie wyniku konkursu odstąpienie przez zespół konkursowy od wskazania kandydata na stanowisko, na które przeprowadzany był konkurs. W związku ze stwierdzonym naruszeniem zasad przeprowadzenia konkursu uzasadnione stało się zarządzenie przeprowadzenia konkursu ponownie zgodnie z art.47 ustawy o służbie cywilnej. W ocenie Szefa Służby Cywilnej był to jedyny prawnie dopuszczalny sposób usunięcia zaistniałego naruszenia a obowiązujące przepisy nie przyznają mu kompetencji do wnioskowanego przez zainteresowaną unieważnienia uchwały zespołu konkursowego względnie uchylenia tej uchwały i przekazania sprawy zespołowi do ponownego rozpoznania.

W piśmie z dnia 22 sierpnia 2003 r. skierowanym do Szefa Służby Cywilnej G. K. zwróciła się prośbą o dokonanie zmiany rozstrzygnięcia i doprowadzenie jego brzmienia do pełnej zgodności z przepisami prawa w ten sposób, iż Szef Służby Cywilnej potwierdzi uchylenie rozstrzygnięcia dokonanego przez zespół konkursowy i zobowiąże zespół do zakończenia konkursu w sposób określony w §13 rozporządzenia (tj. wskazać najlepszego kandydata na stanowisko ewentualnie w razie uznania, iż żaden z kandydatów biorących udział w konkursie nie spełnia w wystarczającym stopniu wymagań przewidzianych dla stanowiska – odstąpić od wskazania kandydata).

W odpowiedzi na powyższe pismo Szef Służby Cywilnej poinformował G. K., iż podtrzymuje swoje rozstrzygnięcie wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2003 r., znak [...].

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie o sygn. akt II S.A. 3309/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. K. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2003 r., wskazując, iż pismo to nie jest aktem lub czynnością wskazaną w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), stąd nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 14 września 2004 r. w sprawie o sygn. akt OSK 460/04 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną G. K. złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Postępowanie konkursowe prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 49, poz.483 z późn.zm.) zmierzające do wyłonienia kandydata na wyższe stanowisko w służbie cywilnej jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej.

2. Pismo Szefa Służby Cywilnej zawierające informacje o wyniku postępowania konkursowego i ocenę co do prawidłowości jego przeprowadzenia nie jest decyzją administracyjną ale czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa.

3. Jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień wynikających z przepisów prawa pismo Szefa Służby Cywilnej podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Taką możliwość zaskarżenia przewidywał przepis art.16 ust.1 pkt 4 obowiązującej w dacie wnoszenia skargi ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przewiduje ją również obowiązujący przepis art.3§2 pkt 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

4. Przepisy ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa po uprzednim wezwaniu właściwego organu do naruszenia prawa. Wymogu tego skarżąca nie spełniła, stąd jej skarga winna była być odrzucona na podstawie art.58§1 pkt 6 p.p.s.a.

Pismem z dnia 17 września 2004 r. G. K. wniosła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej – pismo Szefa Służby Cywilnej nr [...] z dnia [...] września 2003 r. – odpowiedź Szefa Służby Cywilnej na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art.34 ust.3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, utrzymujące w mocy pismo tego organu nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w zakresie utrzymującym w mocy stanowisko w przedmiocie odmowy zmiany uchwały zespołu konkursowego z dnia [...] maja 2003 r. w sprawie ustalenia wyniku konkursu ([...]) na stanowisko Dyrektora Generalnego [...] oraz z ostrożności procesowej, także na pismo tego organu nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r.

Skarżąca wskazała, odwołując się do wyroku NSA, iż rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej jest czynnością z zakresu administracji publicznej i jako takie podlega kontroli sądu administracyjnego. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż Szef Służby Cywilnej bezzasadnie zastosował w sprawie art.47 ustawy o służbie cywilnej, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu Szef Służby Cywilnej zarządza przeprowadzenie nowego konkursu. W ocenie skarżącej przez zasady przeprowadzenia konkursu należy rozumieć zasady o charakterze proceduralnym, wynikające z przepisów ustawy oraz z wydanego na jej podstawie rozporządzenia. W jej przypadku doszło natomiast do naruszenia o charakterze nie proceduralnym a merytorycznym, tj. niewłaściwej oceny predyspozycji psychicznych. Po złożeniu odwołania od wyniku konkursu ocena ta została zweryfikowana przez zespół psychologów, zgodnie z opinią których skarżąca posiada predyspozycje psychiczne niezbędne do zajmowania stanowiska Dyrektora Generalnego [...]. Ponowne przeprowadzenie konkursu byłoby celowe w sytuacji niemożności określenia skutku, jaki na wynik konkursu wywarło zaistniałe naruszenie. W ocenie skarżącej sytuacja taka nie występuje w niniejszej sprawie albowiem przy prawidłowo dokonanej ocenie skarżąca zostałaby wskazana jako najlepszy kandydat. Skarżąca wskazała, iż czynności konkursu przeprowadzone były w sposób prawidłowy, natomiast w błędny sposób ustalono wyniki konkursu. Konkurs oraz ustalenie jego wyników stanowią dwie odrębne czynności, co wynika z §13 rozporządzenia (przepis ten stanowi expressis verbis, iż po przeprowadzeniu konkursu zespół ustala wyniki konkursu) oraz z §8, zgodnie z którym konkurs składa się ze sprawdzianu i rozmowy kwalifikacyjnej (a contrario nie jest jego częścią składową ustalenie wyników). Z tego względu przepis art.47 ustawy, który mówi o naruszeniu zasad przeprowadzenia konkursu (a nie zasad ustalenia wyników) nie powinien znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca podniosła także, iż wbrew stanowisku wyroku NSA z dnia 14 września 2004 r. rozstrzygnięcie w postępowaniu konkursowym ma charakter decyzji administracyjnej. W tej sytuacji obok wad wskazanych wcześniej rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej narusza także art.138 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Rozpatrując odwołanie skarżącej Szef Służby Cywilnej winien był zgodnie z dyspozycją art.138§1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję zespołu konkursowego i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

Wraz ze skargą skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżąca wskazała, iż w piśmie z dnia [...] lipca 2003 r. została błędnie pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia, natomiast w piśmie z dnia [...] września 2003 r., stanowiącym odpowiedź Szefa Służby Cywilnej na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zawarto żadnego pouczenia. O prawidłowym trybie zaskarżenia czynności Szefa Służby Cywilnej skarżąca została poinformowana dopiero w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. Zdaniem skarżącej dopiero od daty zapadnięcia wskazanego wyżej orzeczenia można dopiero mówić o ustaniu przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Cywilnej wniósł alternatywnie o: (-) odrzucenie skargi, będące następstwem wniesienia skargi po terminie, (-) oddalenie skargi, motywowane okolicznościami wskazanymi przez organ w pismach z dnia [...] lipca i [...] września 2003 r.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2200/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi.

Na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. skarżąca poparła skargę i podniosła, iż przepisy art.45 i 47 ustawy o służbie cywilnej oraz §8 i 13 rozporządzenia wykonawczego są sprzeczne z art.2, 78 i 153 Konstytucji R.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić albowiem zaskarżona czynność Szefa Służby Cywilnej nie narusza prawa. Sąd przyjął, iż przedmiotem zaskarżenia jest wskazane przez skarżącą "z ostrożności procesowej" pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2003 r., znak [...], które to pismo jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą praw i obowiązków skarżącej, podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego, nie zaś odpowiedź organu na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa (pismo organu z dnia [...] września 2003 r., znak [...]), które w ocenie Sądu ma wyłącznie charakter informacyjny.

Kluczowym w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy w stanie prawnym obowiązującym w dacie rozpatrywania przez Szefa Służby Cywilnej odwołania skarżącej od Uchwały zespołu konkursowego z dnia [...] maja 2003 r. w sprawie ustalenia wyniku konkursu ([...]), ustalającej wynik konkursu na stanowisko dyrektora generalnego [...], Szef Służby Cywilnej (zwany dalej "SSC") miał kompetencje do władczego wkroczenia w przedmiot rozstrzygania zespołu konkursowego w sposób inny aniżeli poprzez zarządzenie przeprowadzenia nowego konkursu w myśl art.47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz.483 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

W ocenie Sądu kompetencji takich nie sposób wywieść ani z przepisów k.p.a. ani też z przepisów ustawy, czy też wydanego na jej podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz.1028), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Po pierwsze, Sąd nie przychyla się do stanowiska skarżącej, że uchwała zespołu oraz rozstrzygnięcie odwołania od wyniku konkursu mają charakter decyzji administracyjnych odpowiednio pierwszej i drugiej instancji, wydawanych w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, z czym konsekwentnie łączyłyby się - zdaniem skarżącej - kompetencja SSC do stosowania w odniesieniu do uchwały zespołu wszystkich instrumentów przewidzianych w art.138 k.p.a. Kwestię tę jednoznacznie przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt OSK 460/04, wyznaczającym kierunek orzekania w niniejszej sprawie. W wyroku tym sformułowano ocenę, iż w ramach postępowania konkursowego nie wydaje się aktów o charakterze decyzji administracyjnych a jedynie dokonuje się czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa (taką czynnością było będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie pismo SSC zawierające informację o wyniku postępowania konkursowego i ocenę co do prawidłowości jego przeprowadzenia). Stanowisko to wiąże Sąd orzekający w niniejszej sprawie, niezależnie od tego, iż jest ono odmienne od poglądów zawartych w niektórych wcześniejszych orzeczeniach NSA, przyjmujących, iż walor decyzji administracyjnej należy przyznać takim czynnościom zespołu konkursowego jak niedopuszczenie kandydata do konkursu, czy też właśnie uchwała zespołu konkursowego o wskazaniu kandydata, czy też o odstąpieniu od jego wskazania. Jak już jednak wskazano, na gruncie niniejszej sprawy oceny te nie znajdują zastosowania.

Pojawia się w związku z powyższym pytanie, czy jeśli nie bezpośrednio z art.138 k.p.a., to czy z samej istoty instytucji trybu odwoławczego przewidzianego w art.45 ustawy i §16 rozporządzenia, nie wynikają kasatoryjne, czy też rewizyjne kompetencje SSC w stosunku do rozstrzygnięć zespołu konkursowego (analogiczne do tych, jakie organowi odwoławczemu przyznaje art.138 k.p.a.). Zdaniem Sądu na pytanie to należy udzielić odpowiedzi negatywnej. W art.45 ustawy stwierdza się, iż osoby uczestniczące w konkursie mogą złożyć odwołanie od jego wyniku do Szefa Służby Cywilnej. Tryb składania i rozpatrywania odwołania uszczegóławia paragraf 16 rozporządzenia, stanowiący, iż: kandydat składa odwołanie od wyniku konkursu do Szefa Służby Cywilnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w §14 ust.3 (ust.1) oraz że Szef Służby Cywilnej rozpatruje odwołanie w terminie 30 dni od jego otrzymania (ust.2). Innych regulacji bezpośrednio odnoszących się do odwołania w ustawie oraz w rozporządzeniu brak. Nie ulega zatem kwestii, iż we wspomnianych aktach nie ma przepisu, z którego literalnego brzmienia można by wprost wnosić, iż SSC przysługuje uprawnienie do dokonywania rewizji czy też kasacji postanowień zespołu konkursowego. Należy zatem skonstatować, iż obok przewidzianego w art.47 ustawy zarządzenia przeprowadzenia nowego konkursu przepisy nie wypowiadają się na temat aktów, czy też czynności, jakie w następstwie rozpatrzenia odwołania mógłby przedsięwziąć SSC. Wychodząc z założeń czysto teoretycznych, można milczenie ustawodawcy w tym zakresie interpretować na dwa sposoby – albo przepisy ustawy i rozporządzenia regulują tryb rozpatrywania odwołania w sposób pełny, przewidując wyłącznie stosowanie przez SSC art.47 albo w sposób niepełny, dopuszczając także stosowanie innych władczych instrumentów (np. zasadzających się na analogii z art.138 k.p.a.). W ocenie Sądu prawidłowe jest pierwsze ze wskazanych wyżej rozumowań – SSC, którego kompetencje ustawa określa ściśle, nie może w inny sposób niż wynikający z art.47 ustawy ingerować w wynik konkursu. Powyższe jest logiczną konsekwencją zasad przeprowadzenia konkursu, ustalonych przez ustawodawcę. Należy zauważyć, iż wprawdzie w art.43 ust.1 ustawy wskazano, iż przeprowadzającym konkurs jest SSC, niemniej z dalszych uregulowań wynika, iż zasadniczej części związanych z tym kompetencji organ te nie może wykonywać samodzielnie. Ustawodawca zastrzegł, iż faktyczne przeprowadzenie konkursu będzie należało do ciała kolegialnego w postaci zespołu konkursowego. Rozwiązanie to w oczywisty sposób ma na celu zapewnienie przejrzystości i bezstronności czynności konkursowych. W art.43 ust.2 ustawy wskazuje się zatem, iż w celu przeprowadzenia konkursu SSC powołuje zespół konkursowy liczący co najmniej 5 osób. Jednocześnie określenie w drodze rozporządzenia sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzenia konkursów, ustalenie listy wymagań, od których spełnienia uzależnione jest dopuszczenie kandydata do udziału w konkursie, oraz etapy konkursu powierzył ustawodawca Prezesowi Rady Ministrów (art.49 ustawy). Z §2 ust.1 rozporządzenia wynika, iż do zadań zespołu konkursowego należy: 1) rozstrzygnięcie o dopuszczeniu albo odmowie dopuszczenia kandydata do udziału w konkursie, 2) przeprowadzenie konkursu, 3) ustalenie wyniku konkursu. Zgodnie z §13 po przeprowadzeniu konkursu zespół ustala jego wynik, wskazując najlepszego kandydata lub kandydatów na stanowisko, na które był przeprowadzony konkurs (ust.1), z tym jednakże zastrzeżeniem, iż zespół odstępuje od wskazania kandydata, jeżeli żaden z kandydatów biorących udział w konkursie nie spełnia w wystarczającym stopniu wymagań przewidzianych dla tego stanowiska (ust.2). Konkludując powyższe należy stwierdzić, iż przepisy ustawy i rozporządzenia rozgraniczają kompetencje zespołu konkursowego oraz SSC w ten sposób, iż do zadań zespołu należy przeprowadzenie całej procedury związanej z wyłonieniem kandydata na wyższe stanowisko w administracji, natomiast SSC pozostawiono funkcje nadzorcze, kontrolujące czynności zespołu. Z celu przyświecającego takiemu rozdziałowi zadań (jakim jest wskazane wcześniej zapewnienie przejrzystości i bezstronności postępowań konkursowych) wynika z jednej strony konieczność zapewnienia działaniom zespołu konkursowego dostatecznej dozy autonomii w działaniu, z drugiej zaś konieczność ograniczenia zakresu kompetencji SSC (tak aby swoimi działaniami de facto nie wypaczał sensu przyjętych rozwiązań). W tym świetle uznać należy za uprawnioną taką dyrektywę interpretacyjną, iż skoro ustawa nie przyznaje SSC wprost jakiegoś uprawnienia władczego w stosunku do czynności zespołu konkursowego, to uprawnienie takie nie istnieje. Sąd przyjmuje zatem, iż ustawa w ścisły i pełny sposób wyznacza zakres kompetencji SSC (co trafnie przyznał sam organ). W wyniku rozpatrzenia odwołania, o którym mowa w art.45 ustawy i §16 rozporządzenia, SSC może zatem uznać wyniki przeprowadzonego konkursu za prawidłowe albo stwierdzić, iż konkurs przeprowadzono z naruszeniem zasad przeprowadzenia konkursu i na podstawie art.47 ustawy zarządzić przeprowadzenie konkursu ponownego. Innych instrumentów prawnych SSC nie przyznano.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż w sprawie zasadnie zastosowano wskazany wyżej art.47 ustawy. Słusznie SSC uznał, iż w konkursie doszło do naruszenia zasad jego przeprowadzenia, co uzasadniało przeprowadzenie konkursu ponownego. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż uchybienia zespołu konkursowego nie można traktować jako naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu w rozumieniu art.47 ustawy a jedynie jako naruszenie zasad ustalenia jego wyników, pozostające poza zakresem zastosowania przepisu. W ocenie Sądu nie ma podstaw do zawężania zakresu znaczeniowego terminu "naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu", użytego przez ustawodawcę w art.47, tylko do naruszeń zasad przeprowadzenia sprawdzianu oraz rozmowy kwalifikacyjnej (konkurs w znaczeniu ścisłym), pozostawiając poza tym zakresem uchybienia dotyczące stadium wcześniejszego (rozstrzygnięcia o dopuszczeniu albo odmowie dopuszczenia kandydata do udziału w konkursie) albo późniejszego (ustalenia wyników konkursu). Przyjąć należy, iż naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu to takie naruszenie, które wystąpiło w którymkolwiek momencie przypadającym pomiędzy wszczęciem procedury zmierzającej do wyłonienia kandydata na wyższe stanowisko w służbie cywilnej a jej zakończeniem. Inna interpretacja przepisów prowadziłaby do nieuzasadnionego wyłączenia instrumentów nadzorczych wskazanych w art.47 ustawy w odniesieniu do istotnych czynności zespołu konkursowego.

Odnośnie podniesionego przez skarżącą zarzutu niezgodności przepisów art.45 i art.47 ustawy oraz przepisów rozporządzenia z art. art.2, 78 i 153 Konstytucji R.P. należy stwierdzić, iż co do zasady orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego (art.188 Konstytucji R.P). Skład orzekający sądu powszechnego lub administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem (art.3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym – Dz.U. Nr 102, poz. 643 z późn.zm.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji R.P. przepisów ustawy wskazanych przez skarżącą. Zdaniem Sądu rozwiązaniom przyjętym w ustawie i rozporządzeniu, reglamentującym zakres kompetencji SSC w postępowaniu konkursowym, nie sposób postawić zarzutu niekonstytucyjności w sytuacji, w której służą one bezstronności i obiektywizmowi tego postępowania. Instrumenty te zmierzają wprost do urzeczywistnienia art.153 Konstytucji, stanowiącego, iż w celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa, w urzędach administracji rządowej działa korpus służby cywilnej.

Niezależnie jednak od faktu, iż Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego w trybie wskazanym w art.3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skarżąca może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art.79 ust.1 Konstytucji R.P. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).