Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 329/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 1,3, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] maja 2013 r. 1. zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. S. z dnia [...] maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2013 r. W. S. zwrócił się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Wójta Gminy K., w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o przesłanie na adres e-mail: [...] skanu skargi kasacyjnej Gminy K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 2657/12) wraz z ewentualnymi załącznikami.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Wójt Gminy K. poinformował wnioskodawcę, iż żądana informacja, tj. kopia skargi kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2657/12, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej.

Organ wskazał, iż nie każde pismo (opinia prawna, skarga kasacyjna itp.) sporządzone na potrzeby organu, ze względu na cel opracowania, posiada walor informacji publicznej. Nie można przypisać waloru informacji publicznej skardze kasacyjnej sporządzonej przez radcę prawnego, jeżeli ma posłużyć w postępowaniu w konkretnej sprawie dotyczącej interesu prawnego podmiotu, który organ reprezentuje. Wniosek o udostępnienie treści takiego pisma nie może być bowiem środkiem służącym do dostarczenia pozostałym stronom informacji istotnych z punktu widzenia toczącego się postępowania.

Organ zaznaczył, iż podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 6 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 89/09, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej niedopuszczalne jest pozyskiwanie informacji, co do prawnych argumentów uzasadniających stanowisko przeciwnika procesowego. Takie działanie pozostaje bowiem bez związku z interesem publicznym, służy bowiem wyłącznie indywidualnemu interesowi jednej ze stron postępowania sądowego.

Pismem z 3 czerwca 2013 r. W. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K., polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] maja 2013 r. Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Wójta Gminy K. do niezwłocznego rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2013 r. i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej,

2) stwierdzenie, że Wójt Gminy K. działając celowo, z rozmysłem, rażąco naruszył prawo - art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 61 Konstytucji RP oraz wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a." w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.,

3) zasądzenie od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania,

4) poinformowania zwierzchnie organy nadzoru, na podstawie art. 155 § 1 P.p.s.a., o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, polegających na łamaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W motywach skargi skarżący podniósł, iż przedmiotowa sprawa dotyczy udostępnienia treści i obrazu dokumentu urzędowego, zawierającego stanowisko organu w sprawie administracyjnej, dotyczącej odmowy dofinansowania budowy wodociągu gminnego, a więc sprawy stricte publicznej.

Ponadto skarżący zaznaczył, iż nie jest stroną postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2657/12, a ujawnienie stanowiska organu zawartego w skardze kasacyjnej nie umożliwi mu obrony przed ewentualnymi roszczeniami cywilnymi związanymi z budową wodociągu. Argumentacja organu z powołaniem na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 89/09 jest całkowicie nietrafna.

Zdaniem skarżącego, wnioskowana informacja jest informacją publiczną, zaś przeciwne w tym względzie stanowisko organu tworzy stan bezczynności, co czyni niniejszą skargę w pełni uzasadnioną.

Końcowo skarżący zauważył, iż zachowanie organu, który narusza nie tylko przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale również przepisy Konstytucji RP, uzasadnia wniosek o wymierzenie organowi grzywny, zaś powtarzalność bezprawnego zachowania czyni uzasadnionym wniosek o skorzystanie przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 155 § 1 P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, ewentualnie o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż w niniejszej sprawie bezdyskusyjnym jest fakt celowego paraliżowania pracy urzędu oraz doprowadzanie do marnotrawienia środków publicznych w celu realizowania niedorzecznych wniosków oraz obsługi licznych postępowań zainicjowanych przez skarżącego. Zdaniem organu, domaganie się aby za publiczne środki organ realizował prywatne żądania skarżącego, niemające nic wspólnego z prawem do informacji publicznej, ani nieleżące w czyimkolwiek interesie publicznym, jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy zauważyć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), stanowiąca w art. 1 ust. 1 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 ustawy). Wniosek taki złożył skarżący, organ zaś uznał, iż nie zachodzą warunki do udostępnienia informacji z tego względu, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy. W ocenie Sądu ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy wykładni powołanych przepisów należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062). Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej np. w sferze prawa administracyjnego.

Udostępnienie informacji to nie tylko dostarczenie informacji, lecz umożliwienie dostępu do informacji będących w posiadaniu danego podmiotu. Oznacza to, że organ może być zobowiązany nie tylko do poinformowania o swojej działalności, ale także do udostępnienia źródeł tej informacji. Zatem informacją może być również udostępnienie dokumentów i materiałów, które świadczą lub mogą świadczyć o działalności organu władzy publicznej i innych podmiotów zobowiązanych na gruncie ww. ustawy. Tym samym przedmiotowy walor mają dokumenty i inne materiały wytworzone przez wskazane organy i podmioty, jak też inne dokumenty, akta i materiały, które wprawdzie nie zostały przez nie wytworzone, ale są w ich posiadaniu, gdyż związane są z realizacją przez nie prawem przewidzianych zadań.

Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 ustawy, iż do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji.

Przy tak określonym zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ulega wątpliwości, że wniosek W. S. z dnia [...] maja 2013 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy - Wójta Gminy K. a ponadto, jak wynika z pisma z dnia [...] maja 2013 r., organ ten jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, tj. treści skargi kasacyjnej Gminy K. wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2657/12.

W ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja w postaci treści skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 2657/12) stanowi informację publiczną.

Powyższy wyrok - znany Sądowi z urzędu - wydany został w sprawie ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie Samorządu Województwa [...] z dnia [...] września 2012 r. odmawiające przyznania Gminie K. pomocy finansowej w ramach działania "podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" na realizację operacji o nazwie "Budowa sieci wodociągowej z przyłączami w miejscowościach: D., P., O., L." ze środków Unii Europejskiej. Przedmiotowa sprawa administracyjna została zainicjowana wnioskiem Gminy K. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej ze środków Unii Europejskiej na realizację wskazanego wyżej przedsięwzięcia o charakterze publicznym.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Gminę K. od ww. orzeczenia spełnia wymogi dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowi ona bowiem treść oświadczenia wiedzy i woli, utrwaloną na piśmie i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego (pełnomocnika działającego w jego imieniu), w ramach jego kompetencji, złożoną do akt sądowych. Dokument ten został wytworzony przez organ i jest związany z jego działalnością i realizacją prawem przewidzianych zadań - budową infrastruktury wodociągowej na terenie gminy i pozyskiwaniem środków pomocowych na ten cel.

Odmawiając wnioskowanej informacji przymiotu informacji publicznej organ powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009 r. (sygn. akt I OSK 89/09, publ.: CBOSA; orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek pogląd ten należy co do zasady podzielić, to jednak - w ocenie Sądu - nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawie zakończonej wydaniem ww. wyroku wnioskodawca zwrócił się do Ministra Skarbu Państwa o udostępnienie treści opinii prawnej dotyczącej zasadności wystąpienia przez Skarb Państwa z pozwami o unieważnienie umów sprzedaży udziałów w prawie użytkowania wieczystego określonej nieruchomości gruntowej. Wyrażając stanowisko, iż treść żądanej opinii prawnej nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd II instancji wskazał, iż opinia ta zawiera informację, która mogła (ale nie musiała) zostać wykorzystana przez organ administracji publicznej w przyszłości, w celu wszczęcia cywilnych postępowań w konkretnych sprawach. Nie dotyczyła ona zatem sfery faktów, lecz sfery zamierzeń. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań. O zakwalifikowaniu opinii prawnej do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie ww. ustawy decyduje cel, w jakim została opracowana. Opinia prawna sporządzona na użytek organu w przedmiocie zasadności wszczęcia w przyszłości postępowania w konkretnej sprawie cywilnej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Dalej Sąd stwierdził, iż udostępnienie treści opinii prawnej było środkiem służącym pozwanym w sprawie cywilnej do pozyskania argumentów prawnych uzasadniających stanowisko przeciwnika procesowego, co służy wyłącznie indywidualnemu interesowi jednej ze stron postępowania sądowego, nie ma zaś żadnego związku z interesem publicznym.

W sprawie niniejszej wniosek z dnia [...] maja 2013 r. nie dotyczy przyszłych działań organu w sprawie indywidualnej, lecz obejmuje pytanie o określone fakty na dzień udzielenia odpowiedzi, a konkretnie o treść złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjnej przez Gminę K. od orzeczenia Sądu I instancji wydanego nie w sprawie cywilnej (indywidualnej), lecz w sprawie administracyjnej, w której stronami postępowania są Gmina K. oraz Samorząd Województwa [...]. Z tego względu twierdzenie organu, że udostępnienie informacji objętej ww. wnioskiem służy pozyskaniu informacji co do prawnych argumentów stanowiska przeciwnika procesowego jest pozbawione faktycznych i prawnych podstaw.

Zauważyć należy, że akta sądowe jako całość nie stanowią informacji publicznej i nie powinny być w tym trybie udostępniane. Akta sądowe stanowią bowiem zbiór różnego rodzaju informacji, tj. takich, które stanowią informację publiczną oraz takich, które informacją publiczną nie są (dokumenty prywatne dotyczące w szczególności spraw osobistych: życia rodzinnego, stanu zdrowia). Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Jednak uznanie, że akta sądowe jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej, nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca, jak w sprawie niniejszej, może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca

2012 r., sygn. akt I OSK 757/12, publ.: CBOSA; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego nie można podzielić stanowiska Wójta Gminy K., iż informacja objęta wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. nie stanowi informacji publicznej i wobec tego należało powiadomić o tym wnioskodawcę stosownym pismem informacyjnym. Wniosek ten nie dotyczył wglądu do akt postępowania, czy udostępnienia całości akt, lecz udostępnienia konkretnej informacji - treści skargi kasacyjnej wniesionej przez Gminę K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego od ww. wyroku Sądu administracyjnego I instancji. Zatem dostęp do tej informacji powinien być przez organ spełniony, przy uwzględnieniu jednak ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu w formie zanonimizowanej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 ustawy). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy).

Skoro skarżący nie otrzymał żądanej informacji oraz w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanego dokumentu, to Wójt Gminy K. pozostaje w stanie bezczynności.

Stwierdzona bezczynność nie ma jednak postaci kwalifikowanej. Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku ([...] maja 2013 r.) oraz datę wniesienia skargi na bezczynność organu (3 czerwca 2013 r.), uwzględniając także czynności, jakie organ podejmował, choć nieprawidłowe, nie można uznać, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.

W ocenie Sądu brak jest również podstaw do uruchomienia trybu sygnalizacyjnego, określonego w art. 155 § 1 P.p.s.a. o co wnosił skarżący, albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie.

Z powyższych względów należało zobowiązać Wójta Gminy K. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. bądź poprzez udostępnienie informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji.