Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 190/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...]r. Spółka A. złożyła do Wójta Gminy [...] wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych wraz z miejscami dla autobusów i drogę gospodarczą dla zespołu wypoczynkowego na działce nr [...] w[...].

Jako przesłankę do wznowienia postępowania podano, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Działka o numerze geodezyjnym [...] graniczy z nieruchomością Spółki A. - oznaczoną Nr [...]. Spółka A. jest użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem obiektów budowlanych na tej nieruchomości, w których prowadzi działalność gospodarczą - ośrodek wczasowo-wypoczynkowy [...].

Wymienione we wskazanej decyzji parkingi i miejsca postojowe, będące przedmiotem pozwolenia budowlanego, umieszczone są na granicy działek Nr [...] czyli w obszarze oddziaływania inwestycji, co przemawia za uznaniem Spółki A. za stronę w tym postępowaniu.

Wniosek przekazano do rozpatrzenia Staroście Powiatowemu w [...], który postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa odmówił uchylenia wydanej w tym postępowaniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. znak: [...] wydaną Spółce B. stwierdzając, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa tj. art.10 § 1kpa.

Jako okoliczności, z powodu których nie uchylono w/w decyzji ostatecznej wskazano treść art. 146 § 2 kpa, który stanowi, że - nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu przyznano, iż realizacja przedmiotowej inwestycji odbywa się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości Spółki A. której właścicielem jest wnioskujący i może to wpłynąć na ewentualne ograniczenia w korzystaniu z tej nieruchomości. Część parkingów dla samochodów osobowych oraz drogi gospodarczej, na które wydano pozwolenie na budowę jest umieszczonych na granicy działek [...].

Zgodnie z art. 3 pkt 20, art. 5 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), Spółka A. winna być zatem stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Za strony postępowania administracyjnego należało uznać ponadto Zarząd Dróg Powiatowych w [...] oraz Wójta Gminy [...], w szczególności ze względu na lokalizację nowych, zjazdów z dróg publicznych, będących w zarządzie wymienionych organów.

Decyzja ostateczna Wójta Gminy [...] NR [...]z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu samochodów osobowych wraz z parkingiem dla autobusów i drogą gospodarczą dla projektowanego zespołu wypoczynkowo-hotelowego w [...] przy ul. [...] na działce o numerze geodezyjnym [...] została zatem wydana z naruszeniem artykułu 10 § 1 kpa, co uzasadniało wznowienie postępowania w tej sprawie.

Jednocześnie, po rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] stwierdził, iż rozstrzygnięcie Wójta Gminy [...] nie naruszyło obowiązujących w dacie wydawania przedmiotowej decyzji przepisów ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Tym samym w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 146 § 2 Kpa nie uchyla się takiej decyzji .

Od w/w decyzji odwołanie złożył radca prawny M. N. - pełnomocnik Spółki A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji lub uchylenie decyzji i wydanie decyzji co do istoty sprawy.

Skarżący zarzuca decyzji:

- naruszenie art. 146 § 2 Kpa - przez uznanie, że po wznowieniu mogłaby

zapaść taka sama decyzją,

- naruszenie przepisu § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych

jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- naruszenie art. 10 § 1 Kpa, tj. uznanie, że naruszenie jakiego dopuścił się

organ I instancji nie miało wpływu na pozycję strony skarżącej,

- nieuwzględnienie, że decyzja narusza i pogarsza działalność gospodarczą prowadzoną prze stronę,

- nieuwzględnienie, że Spółka A. nie wyraża zgody na takie usytuowanie miejsc parkingowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzają, iż zarzuty skargi nie są uzasadnione.

W dacie wydania badanej decyzji obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia [...] r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75,poz. 690). Przepis § 19 w/w rozporządzenia dotyczy odległości nie zadaszonego zgrupowania miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hoteli), opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw dla dzieci i młodzieży.

W/w przepis dotyczy odległości miejsc postojowych od okien w budynkach mieszkalnych. Zgodnie ze słowniczkiem zawartym w § 3 pkt 4 rozporządzenia przez budynek mieszkalny rozumie się budynek przeznaczony na mieszkania, mający postać budynku wielorodzinnego, zawierającego 2 lub więcej mieszkań, budynek jednorodzinny lub budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej. Z planu zagospodarowania działki inwestora, obejmującej również fragment terenu S.A. [...], wynika, że na działce tej usytuowane są obiekty oznaczone symbolem "i", czyli inne.

Zgodnie z informacją zawartą w odwołaniu - na działce skarżącego usytuowane są domki turystyczne, co odpowiada definicji zawartej w § 3 pkt 7 w/w rozporządzenia - "budynek rekreacji indywidualnej" tj. budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku rodziny.

Dodatkowo należy podnieść, że w/w przywołany przepis dotyczy zgrupowanych miejsc postojowych. Tymczasem na planie zagospodarowania inwestor przewiduje kilka zgrupowanych miejsc postojowych. Przy granicy z działką skarżących przewidziano [...] zgrupowań miejsc postojowych tj. parkingi o szerokości [...]m, [...]m, [...]m, [...]m, [...]m, [...]m i [...]m, - co odpowiada miejscom postojowym na [...] samochody.

W związku z powyższym powołany przepis § 19 rozporządzenia nie ma zastosowania w omawianym przypadku.

Bezsporny jest fakt, że Spółka A. niewłaściwie nie została uznana za stronę w postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę parkingów i dróg dojazdowych objętych przedmiotową decyzją.

Jednakże, jak wykazano wyżej, decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Z tego powodu, w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 146 § 2 Kpa, nie uchyla się decyzji dotychczasowej.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego Spółka A. zaskarżyła jego decyzję skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 146 § 2 kpa - przez uznanie, że decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania byłaby taka sama jak decyzja dotychczasowa,

2/ naruszenie przepisów prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania decyzji tj. ustawy z dnia-7.07.1994, a w szczególności Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winy odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75 poz. 600 z 2002 r.l dotyczące w szczególności przepisu § 19 tego Rozporządzenia, co do odległości miejsc parkingowych i § 3 ust 5 w związku z § 3 ust 7 tego przepisu poprzez zakwalifikowanie obiektów strony skarżącej do budynków rekreacji indywidualnej a nie do budynków zamieszkania zbiorowego

3/ naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa tj. uznanie, że naruszenie jakiego dopuścił się organ I instancji nie miało wpływu na pozycję i interes strony skarżącej się.

4/ nieuwzględnienie wniosku strony skarżącej się i jej zarzutów że wydana decyzja narusza interes Spółki A. pogarsza w istotny sposób prowadzenie działalności gospodarczej przez stronę skarżącą.

5/ nie przyjęcie do wiadomości i nieuwzględnienie w trakcie rozpatrywania odwołania faktu, że Spółka A. nie wyrażała i nie wyraża zgody na takie usadowienie miejsc parkingowych w takiej ilości i takiej odległości jak przewidziano w zaskarżonej decyzji.

6/ naruszenie przepisów art. 28 ust 2 prawa budowlanego - przez naruszenie przepisów o ochronie przyrody, ochrony środowiska oraz prawa wodnego.

7/ naruszenie przepisów art. 87 .u t 3 ustawy z 2003 r. o planowaniu przestrzennym w związku z tym, ż dotychczasowy plan zagospodarowania w gminie [...] stracił moc obowiązującą a w związku z tym, nie mogą się utrzymać w mocy wydane na jego podstawie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w jego konsekwencji wydane na ich podstawie decyzje o pozwoleniu na budowę.

Spółka A. stoi na stanowisku, że obiekty stojące na jej działce Nr [...] należy kwalifikować do budynków zamieszkania zbiorowego – zgodnie z § 3 ust 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. a nie do budynków rekreacji indywidualnej. Są to budynki mające charakter moteli, pensjonatów i domów wypoczynkowych. Z tych też powodów stwierdzenie, że znajdują się -w zgodnych z prawem odległościach jest nieprawdziwe. Zupełnym milczeniem organ II instancji pominął fakt naruszenia przepisów dotyczących ochrony środowiska, ochrony przyrody i prawa wodnego.

Pominięto także pozostałe zarzuty odwołania, tak jakby ich nie było i nie miały żadnego wpływu na prawa Spółki A. tj. pogorszenie wyników działalności gospodarczej Spółki na tym obiekcie wczasowo-wypoczynkowym, wpływ na środowisko przyrodnicze i pogorszenie środowiska naturalnego.

Przedstawione przez Wojewodę argumenty są nie wystarczające a nawet błędne, aby przyjąć do wiadomości i realizacji decyzję zezwalającą na budowę . parkingów samochodowych na granicy działek.

W szczególności naruszono przepisy prawa ochrony środowiska z dnia [...] r. i o ochronie przyrody z dnia [...] r., które regulują tworzenie parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszaru chronionego krajobrazu wprowadzając między innymi zakaz budowy na tych obszarach określonych obiektów budowlanych.

Ponadto zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 87 ust 3 ustawy z 2003 r. o planowaniu przestrzennym , gdyż plan zagospodarowania dla gminy [...] w tym dla miejscowości [...] stracił moc z dniem [...] r. Na dzień dzisiejszy nie obowiązuje tam żaden plan zagospodarowania przestrzennego.

W sytuacji gdy stracił moc dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może się też utrzymać wydana na jego podstawie decyzja o warunkach zabudowy - w tym przypadku decyzja Wójta Gminy [...] z [...] r., a tym samym decyzja zatwierdzająca projekt budowy i udzielająca pozwolenia na budowę z dnia [...]r. Wójta Gminy [...]znak[...].

Analizując całą sprawę nie można oderwać ją od całego kontekstu prowadzonej inwestycji, której wszystkie wydane decyzje zostały zaskarżone w trybie nadzwyczajnym. Wątpliwości budzi tryb, sposób i termin wydania decyzji, wskazujący na zamiar obejścia przepisów prawa.

Wystarczy porównać daty wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, /[...]./ oraz decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę, która jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Spółka stoi na stanowisku, że organ odmawiający uchylenia decyzji o pozwolenia na budowę winien zawiesić postępowanie w sprawie, do czasu rozpatrzenia odwołania i wniosku Spółki uchylenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r., które jest rozpatrywane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. W przypadku stwierdzenia, że decyzja o warunkach zabudowy jest sprzeczna z prawem i jej uchylenia, odpadną przesłanki na których oparto decyzję o pozwoleniu na budowę, nie będzie miała ona podstaw prawnych.

Do chwili obecnej, tj, wniesienia skargi sprawa ta nie została rozpatrzona.

Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiotem skargi jest wydana po wznowieniu postępowania decyzja organu architektoniczno-budowlanego, odmawiająca uchylenia wydanej wcześniej na rzecz J. Z. i Spółka decyzji o pozwoleniu na budowę drogi gospodarczej i parkingów.

Kwestią wymagającą oceny sądu w niniejszej sprawie jest istnienie przesłanek z art. 146 kpa, tj. braku podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo.

Ocena przedmiotowej sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że poza naruszeniem art. 10 kpa przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i skarżący też tego nie wykazał.

Przepisy prawa budowlanego nie warunkują wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od wyrażenia zgody sąsiadów na wydanie takiego pozwolenia, chyba że wykaże naruszenie prawa materialnego lub naruszenie jego uzasadnionych interesów.

W przedmiotowej sprawie zarzuty w tym zakresie okazały się nietrafne.

W szczególności nietrafny jest podstawowy zarzut strony skarżącej, iż usytuowanie przedmiotowych miejsc postojowych narusza warunki § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki.

Należy przyznać rację organowi, iż domki letniskowe , domy wypoczynkowe czy pensjonaty to obiekty wymienione w § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /zwane dalej rozporządzeniem/ a więc budynki rekreacji indywidualnej, - przeznaczone do okresowego wypoczynku ludzi. Do takich obiektów nie mają zastosowania przepisy odnoszące się do odległości, na które powołuje się skarżący, wskazane w § 19 w/w rozporządzenia. Przepis ten jednoznacznie odnosi się bowiem do odległości niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego /z wyjątkiem hoteli/ opieki zdrowotnej, oświaty, wychowania, a także placu zabaw dla dzieci.

Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę wspomnianych parkingów narusza w/w przepisy techniczno-budowlane

Bezprzedmiotowe dla tej sprawy jest natomiast odwoływanie się przez skarżącego do naruszenia jego interesów związanych z prowadzoną w przedmiotowym ośrodku wypoczynkowym działalnością gospodarczą. Kwestie te nie są objęte ochroną z zakresu prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanym z nim urządzeniem budowlanym należy /.../ projektować i budować, w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych /.../ zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadniających interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Zawarta w tym przepisie ochrona interesów osób trzecich odnosi się do technicznej strony i oddziaływania obiektu budowlanego a nie dotyczy oddziaływania o skutku gospodarczym – co podnosi skarżący. Chodzi o takie oddziaływanie obiektu budowlanego, które pogorszą lub utrudnią ponad przeciętną miarę korzystanie z własnych nieruchomości przez osoby trzecie, w szczególności nieruchomości sąsiednich, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Chodzi tu o bezpośrednie oddziaływanie obiektu budowlanego od strony jego funkcji technicznej a nie ekonomicznej.

W kwestii ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich istnieje zresztą bogate orzecznictwo sądownictwa administracyjnego.

Również ono nie daje podstaw od uznania iż w przedmiotowym przypadku budowa otwartych miejsc postojowych przy drodze prowadzącej do ośrodka wypoczynkowego utrudnia bądź pogarsza ponad przeciętną miarę możliwości korzystania z własnej nieruchomości przez skarżącego w zakresie prowadzonej tam działalności gospodarczej polegającej również na prowadzeniu ośrodka wypoczynkowego.

Skarżący ani w odwołaniu ani w skardze nie wskazał też naruszenia konkretnych przepisów ustawy o ochronie przyrody lub ustawy o ochronie środowiska przez wydanie przedmiotowej decyzji. Zarzuty w tym zakresie są zbyt ogólnikowe, by ocenić czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę drogi gospodarczej z miejscami zbiorowego postoju /parkingami/ naruszyło przepisy prawa materialnego w tym zakresie. Aspekt ten zresztą musiał być rozpatrywany przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które stanowiła podstawę do wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Kwestia zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy, którą skarżąca również kwestionuje, nie może być rozpatrywana w niniejszej sprawie. Należy jednak stwierdzić – w związku z treścią skargi – iż art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zastosowania w niniejszym przypadku, gdyż wniosek o pozwolenie na budowę inwestor złożył w gminie w dniu [...] r., przedkładając ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Wbrew twierdzeniom skarżącej - utrata mocy obowiązującego planu zagospodarowania miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu – co wynika z art. 34 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naruszenie art. 10 kpa nie miało więc w tym przypadku wpływu na treść decyzji, której uchylenia domagają się skarżący, co odpowiada dyspozycji art. 161 § 2 kpa.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.