Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 449/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. Jarzębowski, , , po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi G. N. i T. N. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 25 czerwca 1999 r. sygnatura akt I SA/Łd 423-429/99 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 449/04

Uzasadnienie

W dniu 5 stycznia 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga G. i T. N. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 25 czerwca 1999r. - sygnatura akt I SA/Ld 423-429/99. Postanowieniem, o którego uchylenie strona wnosi. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę G. N. na decyzje Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych zadeklarowanego przez płatnika w deklaracji PIT-4 za poszczególne miesiące 1997 roku.

W celu ustalenia czy skarga została wniesiona w terminie oraz uzupełnienia innych braków skargi skarżący zostali wezwania do ich uzupełnienia pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.

W wykonaniu wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wskazali, iż podstawą skargi o wznowienie są przestępstwa popełnione z rażącym naruszeniem prawa przez funkcjonariuszy organów finansowych I i II instancji, Prokuratury oraz, że informacje o tychże działaniach posiadali już w roku 1997.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 280 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia - szczegółowo określonej w wymienionej ustawie.

W myśl art. 279 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Skarga o wznowienie postępowania winna być wniesiona w terminie trzech miesięcy, przy czym termin ten jest liczony od dnia dowiedzenia się podstawie wznowienia - art. 277 w/w ustawy. W przedmiotowej sprawie skarżący podnieśli, iż o podstawie wznowienia - na którą się powołują- wiedzieli już w 1997 roku, a zatem należy uznać, iż znali ją już na etapie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast nie powoływali się na nią.

W zakresie określenia podstawy wznowienia wskazali, iż podstawą skargi jest przestępstwo popełnione przez funkcjonariuszy organów finansowych i Prokuratury, nie przedstawili jednak żadnego wyroku skazującego, który potwierdzałby te czyny - art. 274 w/w ustawy.

Nie można również uznać zasadności żądania strony z uwagi na późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu - art. 273 § 2 w/w ustawy, bowiem jak wskazała strona fakt popełnienia przestępstwa i innych działań korupcyjnych były znane skarżącemu już w 1997 roku.

Ponadto przedmiotową skargę o wznowienie złożyła zarówno T. N. jak i G. N., w sytuacji gdy postanowienie, którego uchylenia strony domagają się zostało wydane w sprawie ze skargi G. N., a zatem T. N. nie jest osobą uprawnioną do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, bowiem nie występowała w postępowaniu jako jego strona.

Z tych wszystkich względów Sąd uprawniony był orzec jak w sentencji.