Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 160/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141, art. 174, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28, art. 7, art. 77, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1-8, art. 151
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 241/15 w sprawie ze skargi F. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2015r. sygn. akt II SA/Gd 241/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi F. T., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] oraz poprzedzającą decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] października 2013r. nr [...]odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2004r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym :

Decyzją z [...] października 2013 r. Wójt Gminy W. odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] sierpnia 2004 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...]2 (obecnie po podziale nr [...]6, [...]7, [...]3) oraz nr [...]5 w W. dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolniczego z przeznaczeniem na cele agroturystki i obsługi ruchu turystycznego (w postaci pensjonatu, karczmy, obiektów towarzyszących) jak również obiektów gospodarczych oraz przeprowadzenia rekultywacji dawnego zbiornika wodnego i regulacji rzeki P.

W uzasadnieniu decyzji organ l Instancji wskazał, że w 16 sierpnia 2004 r. na wniosek A. S. oraz J. S. została wydana przez Wójta Gminy W. decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...]2 (obecnie nr [...]8 i [...]5) w W., która to stała się decyzją ostateczną [...] października 2004 r.

Pismem z 30 sierpnia 2006 r. F. T. wniósł o doręczenie mu przedmiotowej decyzji, podnosząc jednocześnie, że powinien być uznany za stronę postępowania. Jako argumentu uzasadniającego uznanie go podmiot posiadający przymiot strony wskazał okoliczność, że od 1999 r. prowadzi we wsi W. hodowlę pstrąga tęczowego, jest dzierżawcą obwodu rybackiego nr [...] na rzece P., obejmującego rzekę od jej źródła aż do jej ujścia w J. Ż. a jego grunty sąsiadują z działkami J. S., stanowiącymi teren planowanej inwestycji.

W dniu 2 listopada 2006 r. otrzymał kopię decyzji, a w dniu 10 listopada 2006 r. skarżący złożył odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania wskazując, że termin do wniesienia odwołania został przez skarżącego przekroczony o dwa lata.

Na powyższe postanowienie F. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku, który uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sytuacji, gdy treść żądania skarżącego, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji budzi wątpliwość, organ powinien rozważyć, czy jego wystąpienie nie stanowi wniosku o wznowienie postępowania w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższy wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 3 grudnia 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. II OSK 1643/07, oddalił skargę kasacyjną.

W następstwie złożenia przez F. 'T. pisma z 20 stycznia 2009 r., Wójt Gminy W. postanowieniem z [...] grudnia 2009 r, wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji własnej z [...] sierpnia 2004 r. uznając, iż opisane powyżej pismo F. T. stanowiło w istocie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W następstwie przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy W., decyzją z [...] marca 2010 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Organ I instancji uznał, że wnioskodawca nie może zostać uznany za stronę postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji.

Skarżący nie zgodził się z decyzją Wójta Gminy W.. W treści odwołania wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, wszczęcie postępowania o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych działek oraz o uwzględnienie go jako strony postępowania administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z [...] sierpnia 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że ustalenie, czy zachodzi przesłanka dopuszczalności wznowienia postępowania podlega badaniu po wznowieniu, w drugiej fazie postępowania wznowieniowego.

Na powyższą decyzję J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z 29 kwietnia 2011 r. Sąd ten oddalił skargę wskazując,

że Wójt Gminy W. winien prawidłowo przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 149 k.p.a., a następnie wydać jedną z decyzji przewidzianych przepisami art. 151 k.p.a.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że F. T. nie może zostać uznany za stronę w przedmiotowym postępowaniu, a konsekwencji nie zachodzi przesłanka przewidziana w treści przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i ostateczna decyzja nie może zostać uchylona. Skarżący nie przywołał bowiem żadnego przepisu prawa materialnego, który wskazywałby na istnienie interesu prawnego zapewniającego mu przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji, przedstawiając analizę wpływu przedmiotowej inwestycji na teren sąsiedni doszedł do przekonania, że nie rzutuje ona na stan rzeki P., a tym samym na obowiązki F. T., które ciążą na nim jako użytkowniku rybactwa. Organ podniósł również, że stwierdzono, iż określone w decyzji warunki zapewniają brak oddziaływań inwestycji poza działki [...]2 i [...]5.

F. T. wniósł odwołanie od tej decyzji, domagając się przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z pisma M. P. i Z. K. z Uniwersytetu Łódzkiego na okoliczność występowania w rzece P. gatunku chronionego - minoga strumieniowego. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że zachodzą co najmniej dwie przesłanki do uchylenia decyzji. Po pierwsze skarżący jest stroną, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ponadto wykonana w postępowaniu analiza urbanistyczna jest niewystarczająca i lakoniczna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z [...] października 2013 r.

Organ II instancji podzielił dokonaną przez organ I instancji ocenę stanu faktyczno - prawnego stwierdzając, ze decyzja Wójta Gminy W. z [...] sierpnia 2004 r. nie odnosi się do praw i obowiązków skarżącego.

Od tej decyzji F. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

przepisu : art. 28 k.p.a. w związku z przepisem art. 6 ustawy o rybactwie śródlądowym, poprzez pominięcie faktu, że decyzja o warunkach zabudowy z [...] sierpnia 2004 r. bezpośrednio wpływa na możliwość realizacji przez skarżącego jego obowiązków i uprawnień wynikających ze statusu uprawnionego do rybactwa w obwodzie rybackim obejmującym rzekę P.; przepisu art. 28 k.p.a. w zw. z przepisem art. 144 kc, a także art. 37 w zw. z art. 122 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez odmowę uznania skarżącego za stronę postępowania, podczas gdy jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który wpływ będzie miało zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego wskazanego w decyzji o warunkach zabudowy z [...] sierpnia 2004 r., a wpływ ten będzie tego rodzaju, że uniemożliwi korzystanie z nieruchomości skarżącego w sposób dotychczasowy, w tym również szczególne korzystanie z wód; art. 7, 8, 10 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób zaprzeczający zasadzie praworządności i wnikliwości oraz zaprzeczający zaufaniu obywateli do organów państwa; art. 15 k.p.a. przez powielenie uzasadnienia decyzji organu I instancji; art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; art. art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy decyzję z [...] sierpnia 2004 r. wydano bez uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody.

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i art.1 ustawy Prawo wodne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzje organów obu instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organy obu instancji naruszyły zasady postępowania administracyjnego. F. T. żądając wznowienia przedmiotowego postępowania wskazał na trzy okoliczności uzasadniające uznanie go za jego stronę. Po pierwsze wskazał, że jest właścicielem przylegających do terenu planowanej inwestycji działek o nr. [...]2, [...]3 (przed zmianą [...]1), [...]3 i [...]0 w obrębie W.. Działki te od terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dzieli jedynie wąska droga. Po drugie na działkach tych od 1999 r. skarżący prowadzi hodowlę pstrąga tęczowego w stawach zasilanych przez rzekę P., która w górnym biegu przepływa przez teren planowanej inwestycji. Po trzecie jest dzierżawcą obwodu rybackiego nr [...] na rzece P., obejmującego rzekę od jej źródeł do ujścia w J. Ż., co generuje istnienie po jego stronie szeregu obowiązków wynikających z ustawy Prawo wodne i ustawy o rybactwie śródlądowym. Aby więc właściwie ocenić, czy skarżący był stroną postępowania organy winny odnieść się do wszystkich trzech wskazanych okoliczności. W decyzji z [...] sierpnia 2004 r. ustalono bowiem warunki zabudowy nie tylko dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolniczego z przeznaczeniem na cele agroturystyki i obsługi ruchu turystycznego (w postaci pensjonatu, karczmy, obiektów towarzyszących) ale również dla przeprowadzenia rekultywacji dawnego zbiornika wodnego i regulacji rzeki P. z jednoczesnym dopuszczeniem lokalizacji innych obiektów. Tymczasem organy jednoznacznie stwierdziły, że skarżącemu, jako właścicielowi działek o nr. [...]2, [...]3 (przed zmianą [...]1), [...]3 i [...]0 w obrębie W. nie przysługuje przymiot strony, ponieważ okoliczność, że działki skarżącego od działek na których planowana jest przedmiotowa inwestycja oddzielone są droga, przesądza o uznaniu, że nie są to działki sąsiednie. Ponadto najbliższa zabudowa zaplanowana jest w odległości 80 m od granicy działek. Organy całkowicie pominęły okoliczność, że warunki zabudowy zostały udzielone także dla przeprowadzania rekultywacji dawnego zbiornika wodnego i regulacji rzeki P. Powyższe przesądza o uznaniu skarżącego za stronę postępowania w sytuacji, gdy rzeczywiście prowadzi on od 1999 r. hodowlę pstrąga tęczowego w stawach zasilanych przez rzekę P., która w górnym biegu przepływa przez teren planowanej inwestycji.

Nie została zbadana także okoliczność, że czy skarżący jest użytkownikiem obwodu rybackiego nr [...] na rzece P.. W trakcie postępowania F. T. powoływał się na umowę [...] z [...] stycznia 2005 r. na mocy której włada tym obwodem. Umowa, którą przywołał skarżący została zawarta już po wydaniu ostatecznej decyzji, jednak wyjaśnienia wymaga czy była to pierwsza umowa czy kolejna i jakiego odcinka rzeki P. dotyczyła. Skoro w ostatecznej decyzji z [...] sierpnia 2004 r. ustalone warunki odnoszą się także do regulacji brzegów rzeki P. to skarżącemu przysługiwałby status strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z [...] sierpnia 2004 r., o ile na tym odcinku użytkowałby obwód rybacki.

W ocenie Sądu skarżącemu przysługiwałoby jakiekolwiek uprawnienie do akwenu rzeki P. czy to z racji posiadania umowy o dzierżawę obwodu rybackiego, czy też w związku z posiadanymi stawami hodowlanymi to należy uznać, że wydana decyzja dotyczyła jego interesu prawnego. Nie wyjaśniając istotnych dla sprawy okoliczności organy naruszyły art. 7 k.p.a. Należy także zwrócić uwagę na prawomocne rozstrzygnięcie WSA w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2009 r., wydane w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 500/09, w którym Sąd ten, uchylając decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] lipca 2009 r. i poprzedzająca ją decyzję Starosty W. w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji ostatecznej w przedmiocie pozwolenia na budowę wydanego na podstawie warunków zabudowy stanowiących przedmiot niniejszego postępowania wskazał, że aby właściwie ocenić, czy skarżący był stroną tego postępowania organy winny ustalić usytuowanie jego nieruchomości względem całego zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy i tam Sąd wskazał, że w decyzji tej ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolniczego wraz z przeznaczeniem na cele agroturystyki i obsługi ruchu turystycznego (w postaci pensjonatu, karczmy, obiektów towarzyszących) jak również obiektów gospodarczych oraz przeprowadzenia rekultywacji dawnego zbiornika .wodnego i regulacji rzeki P. położonych, na działkach nr [...]2 i [...]5 w W., gmina W. z jednoczesnym dopuszczeniem lokalizacji innych obiektów. Nie wyjaśniając tych okoliczności organy naruszyły art. 7 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można wykluczyć, że nieruchomość skarżącego leży w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy decyzja Starosty W. z dnia [...] czerwca 2007r., co doprowadziłoby do uznania go za stronę postępowania zakończonego tą decyzją. Powyższa ocena nie zaprzecza okoliczności upływu w sprawie terminu 5-letniego przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. , a więc organ właściwy musi nie tylko ustalić upływ terminu, ale przede wszystkim zbadać czy w sprawie w ogóle zachodzą przyczyny ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej, określone w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł F. T. domagając się jego zmiany poprzez zmianę uzasadnienia wyroku, a ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.28 k.p.a. w zw. z art.144 k.c., a także art.37 w zw. z art.122 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo wodne przez wskazanie, iż niezbędne jest zbadanie czy skarżącemu przysługiwało jakiekolwiek uprawnienie do akwenu rzeki P., czy to z racji posiadania umowy o dzierżawę obwodu rybackiego, czy też w związku z posiadanymi stawami hodowlanymi podczas gdy zasadnym jest nie zawężanie badania jedynie do ewentualnego uprawnienia do akwenu rzeki P. ale również zbadanie czy skarżącemu służyło uprawnienie do korzystania z wód, jak również czy w inny sposób planowana inwestycja nie wpływa na interes prawny skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kasator podniósł, że Sąd winien był wskazać, iż również badaniu powinno podlegać posiadanie przez skarżącego uprawnień do szczególnego korzystania z wód, a nie tylko do "akwenu Rzeki P.". Niewątpliwie, zachodzący w niniejszej sprawie wpływ planowanej inwestycji na możliwość szczególnego korzystania z wód (piętrzenia wody), a także na sposób realizowania prawa do szczególnego korzystania z wód (ewentualna konieczność zmiany sposobu piętrzenia, warunków do tego piętrzenia, wskutek wybudowania zbiorników oraz regulacji koryta Rzeki P.), stanowi potencjalną ingerencję w sferę przyznanych skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej, uprawnień wynikających z przepisów prawa, a zatem na podstawie przepisu art. 28 kpa, również włączałby skarżącego w krąg stron postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art.183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanej w skardze podstawy kasacyjnej.

Odnosząc się zatem do zarzutu postawionego w skardze kasacyjnej należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi jedynie naruszenie prawa materialnego. Z treści art.174 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazane konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.

Podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, art.174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art.28 k.p.a. w zw. z art.144 k.c., a także art.37 w zw. z art.122 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo wodne jest niezasadny. W ocenie skarżącego kasacyjnie zarzut ten opiera się na kwestionowaniu uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, które jest w całości prawidłowe. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że w zależności od ponownie poczynionych przez organy administracyjne rzetelnych ustaleń, rozważenia będzie wymagała kwestia oddziaływania całej inwestycji na teren posiadanych przez skarżącego kasacyjnie działek pod kątem ewentualnych ograniczeń w ich zagospodarowywaniu wskutek wybudowania inwestycji i w związku z tym rzeczą organów będzie właściwe rozumienie art. 28 k.p.a. (bez mylnego sprowadzania pojęcia do bezpośredniego sąsiadowania nieruchomości będących własnością skarżącego z terenem inwestycji) i dopuszczenie uznania za stronę w postępowaniu o warunkach zabudowy innych podmiotów niż tylko właścicieli lub wieczystych użytkowników nieruchomości sąsiednich. Słusznie zatem Sąd I instancji nakazał rozważenie istnienia tego przymiotu po stronie skarżącego kasacyjnie. Nie uszło uwadze Sądowi Wojewódzkiemu, że skarżący kasacyjnie jest właścicielem przylegających do terenu planowanej inwestycji działek, które od terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dzieli wąska droga. Na działkach tych od 1999 r. skarżący kasacyjnie prowadzi hodowlę pstrąga tęczowego w stawach zasilanych przez rzekę P., która w górnym biegu przepływa przez teren planowanej inwestycji. Nadto skarżący kasacyjnie jest dzierżawcą obwodu rybackiego na rzece P., obejmującego rzekę od jej źródeł do ujścia w Jeziorze Ż., co generuje istnienie po jego stronie szeregu obowiązków wynikających z ustawy Prawo wodne i ustawy o rybactwie śródlądowym. Aby więc właściwie ocenić, czy skarżący był stroną postępowania, prawidłowo wskazał Sąd I instancji, że organy winny odnieść się do wszystkich wyżej wskazanych okoliczności. Błędnie też skarżący kasacyjnie powołuje się na naruszenie art.144 k.c. Do udzielenia stosownej ochrony w przypadku naruszenia normy wynikającej z art.144 k.c. powołane są wyłącznie sądy powszechne, a nie sądy administracyjne i tam też skarżący kasacyjnie powinien wnieść stosowne powództwo.

Zakres kontroli instancyjnej zakreśla strona składająca skargę kasacyjną, formułując - w ramach podstaw wymienionych w art. 174 p.p.s.a. - zarzuty kasacyjne i przedstawiając, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 176 p.p.s.a., ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania strony zarówno w formułowaniu zarzutów, jak i ich precyzowaniu, czy też poszukiwaniu innych niż powodujących nieważność postępowania naruszeń prawa, do jakich mogło dojść w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności zarzutów postawionych w ramach wskazanej podstawy. Wskazanie przez skarżącego naruszenia przepisu art.37 w zw. z art.122 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiałe. Skarżący kasacyjnie nie wskazał w czym upatruje uchybienia tym przepisom, tym bardziej, że odnoszą się one do definicji "szczególnego korzystania z wód" oraz przypadków kiedy wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Należy zaznaczyć, że zaskarżony kasacyjnie wyrok Sądu I instancji jest korzystny dla skarżącego kasacyjnie i dotyczy rozważenia kwestii uznania go stronę postępowania w postępowaniu wznowieniowym w sprawie warunków zabudowy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.