Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 879/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. – Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. – Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.l.


UZASADNIENIE

J. K. – Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd, wykonanie decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Sama tylko utrata płynności – możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych, w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozi jej upadłością. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zatem trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę. Będzie skutkowało w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania skarżącej i jej rodziny.

Ponadto wskazano, że działalność prowadzona przez skarżącą ponosi straty. Według PIT-36L za 2016 rok strata z działalności w latach ubiegłych wyniosła 258.487,90 zł. Dochód zaś osiągnięto na poziomie 258.487,90 zł. Powyższe zestawienie wskazuje, iż skarżąca nie ma środków na uiszczenie kary pieniężnej. W obliczu nakładania kolejnych kar przez Urzędy Celne realizacja przedmiotowej kary rażąco krzywdzi interes skarżącej. Nawet późniejsze uwzględnienie skargi bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, że nie będzie można naprawić zaistniałej szkody ani odwrócić jej skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z przywołanym przepisem zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.

Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę, lecz dla ich wykazania nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, publ.: w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpatrując wniosek skarżącej w powyższym kontekście należy wskazać, że zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, będącej źródłem dochodów nie tylko dla samego przedsiębiorcy, ale także dla zatrudnionych przez niego osób, może powodować stan, w którym wystąpi szkoda niemożliwa do zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie dająca możliwości przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu.

Niemniej jednak ocena tego, czy wykonanie decyzji może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga dokładnej oceny okoliczności przedstawionych we wniosku. Powołanie się przez wnioskodawcę na ryzyko utraty płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej nie oznacza jeszcze, że sytuacja taka, w określonych okolicznościach sprawy, może zaistnieć.

Przywołany wyżej przepis wskazuje wyraźnie, że wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można, spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji o jakiej mowa w przepisie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że ocena możliwości wystąpienia tego niebezpieczeństwa nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez wnioskodawcę dowodami. Jeżeli bowiem wnioskodawca twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, to jego rzeczą jest wykazanie tego, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają możliwości płatnicze podatnika i doprowadzą np. do zaprzestania prowadzonej przez niego działalności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skarżący musi uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14; publ.: w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca jedynie wyjaśniła, że ponosi duże straty finansowe - za 2016 rok strata z działalności w latach ubiegłych wyniosła 258.487,90 zł, dochód zaś osiągnięto na poziomie 258.487,90 zł. Powyższe nie świadczy jednak w żaden sposób o rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej. Skarżąca nie zobrazowała swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, brak jest dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować sytuację majątkową i finansową skarżącej. Dopiero zestawienie danych wynikających z przedłożonych dokumentów z wysokością deklarowanych zobowiązań i kwot należnych z tytułu kar pieniężnych umożliwiałoby ocenę przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w tej sprawie. Odnosi się to również do możliwości utraty płynności finansowej przez skarżącą.

Brak jest zatem podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.

R.T.