Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 431/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 ust. 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 plt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym Przewodniczący: sędzia AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2006 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. H. i H. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2005r. nr [...];


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia H. H., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p.n. dom mieszkalny z przyłączami na działkach nr 1033/2 i 1038/17 obr [...] położonych przy ul. Z. w R. wraz z wjazdem na działce nr 1038/7 do dnia 11 sierpnia.

W zażaleniu skarżąca H. H. podniosła, że 11 sierpnia 2006r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego z przyłączami na działkach 1033/2 i 1038/17 obr. [...] i dodała, ze wszystkich stron jej posiadłości istnieje zabudowa domkami wolnostojącymi i "szeregówkami", a tylko jej nieruchomości zostały wyłączone spod zabudowy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przytoczył treść art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie zasadniczym powodem zawieszenia postępowania jest fakt, że teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest rezerwowany w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...] w R. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta pod A. - dwujezdniową o funkcji głównej obszarowej, oznaczoną symbolem 0.4 KGo 2/2. Ponadto Rada Miasta [...] podjęła uchwałę z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie A. i ul. P. Postanowienie o zawieszeniu postępowania Kolegium uznało za zgodne z prawem z uwagi również na okres na jaki zostało zawieszone to postępowanie to jest do 11 sierpnia 2006r.

Na postanowienie to oddzielne skargi do Sądu wniosły H. H. i M. H. W skargach o tej samej treści zarzuciły naruszenie art. 97 ust. § 1 k.p.a. i wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wyjaśniły, że przepis art. 97 § 1 k.p.a. wylicza obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego, które w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Dodały, że plan zagospodarowania przestrzennego utracił ważność w 1999r., ale ważność został przedłużona do 2003r. oraz została przedłużona decyzja do końca 2005r., która aktualnie jest już nieważna (skarżące nie wyjaśniły o jaką decyzji mowa). Zarzuciły, że postępowanie jest prowadzone zbyt długo, a składowane materiały budowlane zakupione na ten cel uległy zniszczeniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane.

Stosownie do treści art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071), powoływanej dalej jako k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mając na względzie ów przepis jak również art. 10 i 61 § 1 i 4 k.p.a. organy I oraz II instancji orzeczenia swoje kierowały do wnioskującej – H. H. - oraz do władających nieruchomościami sąsiednimi w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania. Wśród osób tych znajdował się również M. H., jako władający działką o nr ewidencyjnym 1032 (k. 2 akt administracyjnych).

W konsekwencji uznania M. H. za stronę postępowania, kierowano do niego całość korespondencji związanej z toczącym się postępowaniem, w tym postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, wydane przez organy I i II instancji. Jako adresatów przedmiotowej korespondencji wskazywano łącznie M. H. i M. H., pomimo, iż osoby te nie były współwładającymi jednej nieruchomości - każda z tych osób władała odrębną nieruchomością.

Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego, podpisała się wyłącznie M. H.

Już w toku postępowania sądowego, kierując do jego stron zawiadomienie o rozprawie, korespondencja skierowana do M. H. "wróciła się" z adnotacją - adresat nie żyje. Okoliczność ta została potwierdzona skróconym odpisem aktu zgonu, z którego wynika, iż M. H. zmarł 29 lipca 1992 roku - a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego, to jest przed dniem 11 sierpnia 2005 roku (k. 1 akt administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż postępowanie administracyjne przed organami I i II instancji obarczone jest wadą przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która skutkować musi uchyleniem zarówno postanowienia zaskarżonego, jak i postanowienia go poprzedzającego. Postępowanie administracyjne toczyło się bez następców prawnych władającego jednej z nieruchomości, których postępowanie to dotyczyło. Oznacza to, iż krąg stron postępowania administracyjnego nie został ustalony w sposób pełny. Następcy prawni M. H. nie brali udziału w postępowaniu bez swojej winy - wskutek braku wiedzy organu administracyjnego o jego śmierci. Przyjąć więc należy, iż wbrew treści art. 10 i 28 k.p.a. w postępowaniu nie brały udziału podmioty korzystające z przymiotu strony. Okoliczność ta, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Ustalenie, iż postępowanie administracyjne dotknięte jest wadą dającą podstawę do jego wznowienia stanowiło przesłankę, dla skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 i art. 120 P.p.s.a..

Po rozpoznaniu sprawy w tym trybie Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Uchylenie wskazanych postanowień powoduje, że zbędnym jest odnoszenie się do treści i zarzutów skargi.

Mając całość powyższego na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając przy tym na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.