Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 413/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust 1 pkt 8 , art 59 ust 1 i 2 oraz art 71 ust 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy W. decyzją z 4 maja 2020 r., znak: [...] odmówił inwestorom J. P. i A. P. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Plac zabaw - działalność komercyjna", realizowanego w miejscowości W. przy ul. [...] na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] W..

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283), dalej "ustawa środowiskowa".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że uprzednio decyzją z 2 grudnia 2015 r. umorzył postępowanie w sprawie, opierając rozstrzygnięcie m.in. na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K..

SKO w K. decyzją z 18 marca 2016 r. uchyliło ww. decyzję umarzającą postępowanie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium nie podzieliło stanowiska RDOŚ, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), dalej "rozporządzenie", jako park rozrywki (obiekt przeznaczony do działalności gospodarczej), a nie jest, jak uznał organ I instancji, zespołem obiektów małej architektury, zbliżonym charakterem do placu zabaw.

WSA w Krakowie wyrokiem z 30 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 647/16 oddalił skargę inwestorów na ww. decyzję. W uzasadnieniu wyroku stwierdził m.in., że decyzja ta - pomimo drobnych uchybień - odpowiada prawu.

Dalej WSA wskazał, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że jest ono zlokalizowane na kilku działkach przy ul. [...] w W., na obszarze ok. 5500 m2 przy już istniejącym hotelu, w sąsiedztwie niskiej zabudowy jednorodzinnej. Przedsięwzięcie obejmuje ogólnodostępny, komercyjny plac zabaw dla dzieci z urządzeniami takimi jak: zjeżdżalnia liniowa, siłownia dla dorosłych, ścieżka trekkingowa, placyk zręcznościowy, bocianie gniazdo, mała ścieżka wspinaczkowa, placyk Tropie, karuzela mini, placyk Pirat, banggi, mały placyk, małe boisko, park linowy, bujaki mini, huśtawka kołyska, huśtawka zwierzątka, ciuchcia, kosz mini, rowerki, samochodziki.

Zdaniem WSA tak opisane zamierzenie podpada pod hipotezę § 3 ust. 1 pkt 57 § 3 rozporządzenia. Przyjęty pogląd sąd obszernie uzasadnił.

Wskazał też, że uznanie inwestycji za mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zasadnicze znaczenia dla właściwej oceny zamierzenia mają dane ujawnione przez wnioskodawcę w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a także inne okoliczności istotne z punktu widzenia, w tym podnoszone przez pozostałe strony, w kwestii rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowego sposobu ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, rodzaju technologii, emisji i rozwiązaniach chroniących środowisko.

Niezależnie od zaleceń decyzji kasacyjnej organu odwoławczego WSA dodatkowo wskazał, że równie starannych ustaleń i rozważań wymaga ocena zgodności zamierzenia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo umorzenia postępowania o takiej zgodności wspomina się zdawkowo zresztą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. To zagadnienie należy jednak szczegółowo wyjaśnić oraz uzasadnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, czego wymaga prawidłowe zastosowanie art. 7, art., 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

NSA wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 225/17 oddalił skargę kasacyjną inwestorów od ww. wyroku. W uzasadnieniu wyroku NSA podzielił stanowisko, że planowane przez skarżących przedsięwzięcie jest "parkiem rozrywki" w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia. Wskazał, że dla oceny przedsięwzięcia kluczowego znaczenia nie może mieć jego nazwa, ale charakterystyka i rzeczywiste przeznaczenie.

Zdaniem NSA dokonując wykładni i stosowania tego przepisu wątpliwości powinny być rozstrzygane z uwzględnieniem zasady zapobiegania i przezorności, które mają źródło m.in. w dyrektywie Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 5.07.1985, s. 40; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, s. 248 - obecnie zastąpioną przez dyrektywę 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, Dz. Urz. UE L 26 z 28.01.2012, s. 1).

Zaznaczył, że kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie przesądza jeszcze o konieczności przeprowadzenia oceny w trybie ustawy środowiskowej. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale tylko jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 cytowanej ustawy.

Dalej w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z 4 maja 2020 r. organ I instancji wskazał, że przedmiotowe zamierzenie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane.

Po ponownym przeanalizowaniu wniosku inwestorów z 11 września 2015 r. organ pismem z 18 kwietnia 2019 r. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku i złożenia dodatkowych wyjaśnień w terminie 30 dni, z uwzględnieniem m.in. uaktualnionej mapy z zaznaczonym terenem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Termin był trzykrotnie przedłużany na wniosek inwestora, ostatecznie do 30 września 2019 r.

Kolejno inwestor działając przez pełnomocnika – radcę prawnego - wniósł pismem z 27 września 2019 r. o zawieszenie postępowania administracyjnego. Organ postanowieniem z 24 października 2019 r. odmówił zawieszenia postępowania. Inwestorzy wnieśli na ww. postanowienie zażalenie. SKO stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

W piśmie z 15 listopada 2019 r. inwestorzy ponownie wnieśli o zawieszenie postepowania argumentując, że przed wydaniem decyzji w sprawie konieczne jest uprzednie rozstrzygnięcie wniosku o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ I instancji postanowieniem z 16 marca 2020 r. ponownie odmówił zawieszenia wskazując, że postępowanie o wydanie środowiskowej powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, a ewentualna zmiana miejscowego planu jest procesem długotrwałym.

Dalej organ I instancji przywołał treść art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i opisał przedmiotowe zamierzenie wskazując, że planowane przedsięwzięcie w całości położone jest w granicach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "A" (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2010 r., nr [...], poz. 5505), dalej "m.p.z.p.".

Stwierdził, że zamierzenie jest sprzeczne z ustaleniami m.p.z.p..

Działki nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] leżą w obszarze oznaczonym symbolem 7U – tereny zabudowy usługowej.

Natomiast działki nr [...] oraz [...] położone są w obszarze oznaczonym symbolem 251MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano dla symboli MN możliwość lokalizacji usług obejmujących również urządzenia i obiekty służące rekreacji codziennej (plac zabaw dla dzieci), które stanowi uzupełnienie przeznaczenia podstawowego, gdzie łączna powierzchnia zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie będzie stanowić więcej niż 40% wyznaczonego wskaźnika powierzchni zainwestowania (§ 26 oraz § 10 ust. 2 m.p.z.p.).

Zatem zdaniem organu I instancji wykorzystanie terenu w obszarze MN w całości na cele Parku rozrywki jest niezgodne z m.p.z.p.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. P., zarzucając naruszenie:

art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydana dla inwestycji już zrealizowanych, w sytuacji gdy z treści przywołanych przepisów wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla przedsięwzięć planowanych,

art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że ocena oddziaływania na środowisko może być przeprowadzona także dla przedsięwzięć zrealizowanych, w sytuacji gdy z przywołanego przepisu wynika, że ocena oddziaływania na środowisko przeprowadzana jest dla planowanego przedsięwzięcia, a nie już istniejącego.

Dnia 23 lipca 2020 r. do Kolegium wpłynęło pismo A. i J. C., w którym wskazali, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 14 stycznia 2021r. znak: [...], na podstawie art. 71, art. 73, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), dalej "K.p.a.", utrzymało decyzję I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że 20 grudnia 2020 r. poprzez ePUAP wpłynęło do Kolegium odwołanie J. C.. Zwrócił on uwagę na uciążliwość przedsięwzięcia oraz ponowił zarzut niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z m.p.z.p. Decyzja z 4 maja 2020 r. została doręczona J. C. 6 maja 2020 r. Zatem złożenie przez J. C. odwołania 20 grudnia 2020 r. nastąpiło po terminie, nie mniej z uwagi na skuteczne uruchomienie postępowania odwoławczego poprzez złożenie w terminie odwołania przez inwestora, pisma J. C. organ odwoławczy wziął pod uwagę jako pisma w sprawie.

Dalej organ II instancji stwierdził, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie środowiskowej.

Zwrócił uwagę, że na etapie wstępnym organ wydający decyzję dokonuje oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym. Wskazał, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co do zasady, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko.

Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przedsięwzięcie stanowi ogólnodostępny komercyjny plac zabaw dla dzieci z urządzeniami takimi jak: zjeżdżalnia liniowa, mała ścieżka wspinaczkowa, placyk Tropie, karuzela mini, placyk Pirat, banggi, mały placyk, małe boisko, park liniowy, bujaki mini, huśtawka kołyska, huśtawka zwierzątka, ciuchcia, kosz mini, rowerki i samochodziki. Ponadto na placu zabaw znajdują się trzy duże dmuchane zabawki, działające na trzy sprężarki powietrza.

Przedsięwzięcie pn. "Plac zabaw - działalność komercyjna" zlokalizowane jest w W. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Działki te objęte są regulacjami m.p.z.p.

Zgodnie z m.p.z.p. działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem 7U - tereny zabudowy usługowej. Przepis § 31 ust. 1, 2 i 3 m.p.z.p. stanowi:

"§ 31.

Wyznacza się TERENY ZABUDOWY USŁUGOWEJ (1U- 78U)

Podstawowym przeznaczeniem terenów U jest:

zabudowa usługowa z zakresu m.in.: handlu detalicznego i hurtowego (w tym składy i magazyny), hotelarstwa, gastronomii, obiektów administracyjnych i biurowych, konferencyjnych i wystawienniczych, rzemiosła usługowego, turystyki i rekreacji itp.;

w terenach 12U, 20U, 27U, 35U, 48U, 50U, 52U, 55U, 57U, 72U, 74U, 75U obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2;

w terenie 72U laboratoria i ośrodki badawczo - rozwojowe',

4) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie, o której mowa w pkt 1, 2 i 3 i funkcjonalnie z nią związane, w tym:

budynki garażowe i gospodarcze,

wieża widokowa,

zieleń przybudynkowa,

niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe,

ciągi piesze i trasy rowerowe,

obiekty małej architektury,

g) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, z zastrzeżeniem § 18 pkt 2,

h) tymczasowe obiekty budowlane stanowiące eksponaty wystawowe, niepełniące jakichkolwiek funkcji użytkowych w terenie 56U.

3. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym:

usług kultury i oświaty;

usług sportu i rekreacji wraz z obiektami i urządzeniami związanymi z ich obsługą;

lokali mieszkalnych wyłącznie dla obsługi i dozoru budynków usługowych;

dworców autobusowych w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 26U i 27U;

obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, nie wymienionych w ust. 2 pkt. 4 lit.g;

stacji paliw w terenie 42U.

zakładów opiekuńczo - leczniczych w terenie 68U

(...)".

Zatem jako przeznaczenie podstawowe terenu o symbolu U organ odwoławczy ustalił możliwość lokalizacji usług obejmujących urządzenia i obiekty służące rekreacji, w tym plac zabaw dla dzieci, pod warunkiem spełnienia wymogów zawartych w § 31 miejscowego planu.

Natomiast działki nr [...] i [...] znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem 251MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Przepis § 26 miejscowego planu stanowi:

"§ 26.

Wyznacza się TERENY ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ JEDNORODZINNEJ (1MN - 274MN).

Podstawowym przeznaczeniem terenów MN jest:

zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi;

zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej i funkcjonalnie z nią związane, w tym:

budynki garażowe i gospodarcze,

zieleń przydomowa,

niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe,

obiekty małej architektury,

ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, z zastrzeżeniem §18 pkt 2.

3. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym:

zabudowy usługowej wolnostojącej, zlokalizowanej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce, z zastrzeżeniem ust. 4.

sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 2 lit. e), z zastrzeżeniem § 22 pkt 3;

urządzeń sportowych i rekreacyjnych.

Określa się zakres usług zgodnie z § 6 pkt 10, z zachowaniem warunku, aby uciążliwość wynikająca z działalności obiektów i urządzeń usługowych, nie wykraczała poza granice terenu, do którego prowadzący działalność ma tytuł prawny, a emisje nie powodowały przekroczenia obowiązujących standardów jakości środowiska.

Ustala się następujące warunki zagospodarowania terenów:

łączna powierzchnia zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie może przekroczyć 40% wyznaczonego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania;

wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60%;

wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, nie może być niższy niż 40%;

powierzchnia nowowydzielonych działek budowlanych, nie może być mniejsza niż:

600 m2 dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej,

300 m2 dla zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej,

180 m2 dla zabudowy szeregowej

5) szerokość nowowydzielonych działek, nie może być mniejsza niż:

16 m dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej,

10 m dla zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej,

6 m dla zabudowy szeregowej;

powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych dla zabudowy usługowej powinna być dostosowana do rodzaju prowadzonej działalności usługowej z zachowaniem przepisów odrębnych i wymogów określonych w planie (w tym szczególnie w § 13 w odniesieniu do minimalnej wielkości działki);

dopuszcza się podział istniejących działek o powierzchni mniejszej niż ustalona w pkt 4 i 6 (szczególnie w odniesieniu do § 13 pkt 5), jeżeli taki podział ma na celu powiększenie sąsiednich działek;

w obrębie nowowydzielonych działek należy uwzględnić 1 miejsce postojowe lub 1 garaż, a w przypadku wolnostojącej zabudowy usługowej zgodnie ze wskaźnikiem określonym w § 15 ust 1 pkt 6;

istniejące w terenach MN działki, wydzielone przed wejściem w życie niniejszej uchwały, których minimalne parametry (powierzchnia i szerokość) są mniejsze niż ustalone w pkt 4, 5 i pkt 6, mogą być zabudowane, jeżeli ich zabudowa nie naruszy Prawa budowlanego oraz gdy zostaną spełnione inne wymogi dla terenów MN określone w planie;

10) wysokość noworealizowanych i rozbudowywanych budynków nie może przekraczać:

11 m dla budynków mieszkalnych, gospodarczych, usługowych,

5m dla budynków garażowych;

11) w przypadku budynków istniejących, których wysokość przekracza wielkości wskazane w pkt 10, ich rozbudowa nie może powodować zwiększenia istniejących wysokości;

12) dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci 35° - 45°, z zastrzeżeniem § 8 ust. 3 i z zastrzeżeniem stosowania jednolitej geometrii dachów dla zabudowy bliźniaczej oraz w przypadku realizacji zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej;

dla budynków usługowych, gospodarczych i garażowych dachy dwuspadowe i wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowej poniżej 35°, z dopuszczeniem innej formy i kształtu dachu dostosowanej do specyfiki i funkcji obiektu, w nawiązaniu do zabudowy na działkach sąsiednich;

jako pokrycie dachu należy stosować materiały bezpieczne dla środowiska nawiązujące fakturą i kolorystyką do dachów otaczającego zainwestowania (z wykluczeniem pokryć bitumicznych);

Powyższe nie dotyczy budynków położonych w strefach konserwatorskich K1 i K2, dla których obowiązują w tym zakresie zasady określone w § 11 ust. 2;

kolorystykę elewacji należy stosować w barwach jasnych, stonowanych;

dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy zagrodowej, w tym budynków inwentarskich, z możliwością jej przebudowy i rozbudowy na zasadach określonych dla terenów MN;

dla terenów MN położonych w obrębie osuwiska aktywnego, okresowo - aktywnego, nieaktywnego - obowiązują zapisy zawarte w § 14 pkt 2 lit. a, b, c oraz w §27 ust.3 pkt 1, 2 i 3;

w terenach 147 M N, 148MN, 203MN, 204MN, 205MN zlokalizowanych w strefie 50m od cmentarza zakazuje się lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

6. W działaniach inwestycyjnych w zakresie zagospodarowania poszczególnych terenów MN należy również uwzględniać indywidualne warunki i ograniczenia, wynikające z położenia terenu objętego inwestycją w strefach bądź obszarach o szczególnych warunkach zagospodarowania, o których mowa w Rozdziale II. Indywidualne warunki i ograniczenia dotyczące poszczególnych terenów MN należy identyfikować na podstawie rysunku planu i odpowiednich ustaleń tekstowych, w szczególności ustaleń zawartych w § 10, § 11, § 14, § 17, § 19, § 20, § 21".

Powyższe zapisy zdaniem organu odwoławczego stanowią, że w terenie oznaczonym MN dopuszcza się lokalizację urządzeń rekreacyjnych, które stanowią uzupełnienie przeznaczenia podstawowego, z tym że łączna powierzchnia zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie może przekroczyć 40% wyznaczonego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania (wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60%).

Zatem wykorzystanie terenu w obszarze MN w całości na plac zabaw jest niezgodne z miejscowym planem. Powyższe oznacza, że zasadna jest odmowa wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych - ze względu na niezgodność z ustaleniami m.p.z.p.

Odnośnie zarzutu inwestora, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być wydana dla inwestycji już zrealizowanych, organ II instancji wskazał m.in. na wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. II OSK 764/16, który dopuszcza prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji już zrealizowanej niezależnie od tego, czy dla tej inwestycji toczy się postępowanie legalizacyjne. Kolegium podzieliło przedstawione stanowisko sądów administracyjnych stwierdzając, że jest to stanowisko już ugruntowane i w zasadzie prezentowane jednolicie.

A. P. wniósł na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 stycznia 2021 r. znak: [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów:

I. postępowania mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym ustalenia, że inwestycja "Plac zabaw - działalność komercyjna" nie ma charakteru samowoli budowlanej, a tym samym jej wykonanie poddane było kontroli administracyjnej w momencie realizacji;

II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji tego błędne ustalenie przesłanek warunkujących wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przyjęcie, że decyzja taka może być wydana dla inwestycji już zrealizowanych, w sytuacji gdy z treści w/w przepisów wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla przedsięwzięć planowanych a nie już istniejących,

b) art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji tego nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji, że ocena oddziaływania na środowisko może być przeprowadzona dla planowanego przedsięwzięcia, a nie już zrealizowanego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucił, że organ odwoławczy powołał się wyłącznie na treść orzeczenia NSA wskazując na możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach także dla inwestycji już zrealizowanych, z którym to orzeczeniem skarżący się nie zgadza.

Podniósł, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Jak wskazywał już we wcześniejszych pismach składanych w sprawie, przedmiotowa inwestycja zrealizowana została w 2013 roku. Istotnym dla sprawy pozostaje, że nie ma ona charakteru samowoli budowlanej, a tym samym od początku jej realizacja poddana była kontroli administracyjnej. Skarżący występował bowiem do właściwych urzędów z wnioskami o wydanie wymaganych prawem zgód i pozwoleń, zaś dopiero po ich uzyskaniu rozpoczął realizację ww. zamierzenia inwestycyjnego. Powyższe potwierdza, że skarżący działał w świetle prawa oraz stawianych mu wówczas przez urzędników wymogów. Okoliczność ta nie została przez organ odwoławczy zbadana, a w ocenie skarżącego nie pozostaje ona bez znaczenia dla sprawy, co uzasadnia podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego.

Skarżący zarzucił też, że rozpoznając odwołanie organ II instancji dokonał istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. wskazanych w petitum przepisów ustawy środowiskowej. Organ odwoławczy wydając decyzję ograniczył się wyłącznie do przywołania treści orzeczeń sądów administracyjnych pomijając zupełnie kluczowe normy ustawowe stanowiące o przesłankach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie skarżącego organ winien samodzielnie dokonać wykładni przepisów i to na ich podstawie oprzeć swe rozstrzygnięcie, co w analizowanej sprawie nie nastąpiło.

Skarżący przywołał wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., sygn. II OSK 542/14, zgodnie z którym "(...) w świetle dyspozycji art. 59 ust. 1 przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja tylko planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a nie oczywiście już zrealizowanych. Także przepis art. 71 ust. 1 i 2 jednoznacznie stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wyłącznie wymagane dopiero dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, co podkreśla również orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jak i prawodawstwo UE w tym zakresie, że ocena środowiskowych aspektów przedsięwzięcia poprzedzać musi przystąpienie do wykonania przedsięwzięcia, stąd dyspozycja art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej zawiera tego rodzaju unormowanie".

Skarżący przywołał również treść art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne nr [...], zgodnie z którym ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zanim zostanie wydane zezwolenie na realizację przedsięwzięcia. Ponadto art. 8 dyrektywy nakazuje, żeby rezultaty przeprowadzonej oceny zostały wzięte pod rozwagę przy wydawaniu zezwolenia na realizację przedsięwzięcia - co oznacza, że ocena musi być przeprowadzona przed wydaniem tego zezwolenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

J. C. i K. K. wnieśli w piśmie procesowym z 8 czerwca 2021 r. o oddalenie skargi. Podnieśli, że Park rozrywki został zrealizowany nielegalnie, bez stosownych zezwoleń. W Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w W. pod sygnaturą [...] toczy się postępowanie w sprawie samowoli budowlanej (obecnie zawieszone). Ponadto pomimo wstrzymania użytkowania placu zabaw przez PINB postanowieniem z kwietnia 2015r., park [...] nadal wzbogacany jest o nowe elementy i funkcjonuje cały czas.

Informacja inwestora, że w chwili realizacji posiadał on zgody na jej realizację nie jest prawdziwa. Zdaniem uczestników od samego początku Park rozrywki działał nielegalnie i działa nadal, a inwestor rozszerza swoją działalność dokładając nowe elementy jego zagospodarowania. Park oddziałuje negatywnie na zdrowie sąsiadów, przekraczając wyznaczone przepisami normy hałasu (co potwierdza ekspertyza techniczna).

Uczestnicy podnieśli też, że kwestia niemożliwości prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla inwestycji zrealizowanej została podniesiona już przy odwołaniu od decyzji I instancji z 2 grudnia 2015 r., do czego odniosło się Kolegium w swojej decyzji z 18 marca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na dzień 23 czerwca 2021 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie było technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października 2020 r., w WSA w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie. Z powyższych względów nie było możliwości wyznaczenia rozprawy. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącego i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe.

Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy wydaną na wniosek inwestorów z 11 września 2015 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. odmawiającą inwestorom wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zrealizowanego w 2012 lub 2013 r. przedsięwzięcia pn.: "Plac zabaw - działalność komercyjna", w miejscowości W. przy ul. [...], na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] W..

W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że obecnie poddana kontroli sądowej decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym powtórnie, po oddaleniu przez WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 30 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 647/16 kasatoryjnej decyzji SKO w K. z 18 marca 2016 r. oraz po oddaleniu przez NSA wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 225/17 skargi kasacyjnej od ww. wyroku WSA w Krakowie.

Zatem przed oceną dokonanych w sprawie przez organy ustaleń należy wyjaśnić, że orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 P.p.s.a. W związku z powyższym na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego mają wpływ ustalone wcześniej przez Sąd kierunki badania sprawy i wyrażone stanowisko. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności ma obowiązek ocenić, czy organy administracji dostosowały się do wskazań ww. wyrokach. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W orzecznictwie NSA podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., sygn. I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z 16 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Ol 443/09, powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawa oraz poglądy judykatury stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w zapadłych w sprawie wyrokach, ponieważ nie doszło do wzruszenia tych wyroków w trybie przewidzianym prawem. Nie nastąpiła również zmiana mającego zastosowanie w sprawie stanu prawnego.

Organy należycie wywiązały się ze swej roli i dokonały sprawdzenia zgodności przedmiotowego zamierzenia z m.p.z.p., co Sąd szczegółowo przytoczył w pierwszej części uzasadnienia. Zatem ostatecznie wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia przez organy nakazanych okoliczności faktycznych, z uwzględnieniem wskazań sądu na mocy art. 153 P.p.s.a. – jest pozytywny, a w konsekwencji podjęte rozstrzygnięcia należało uznać za prawidłowe.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 30 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 647/16 przesądził istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestię, że przedmiotowa inwestycja, zajmująca ok. 5500 m2, usytuowana w sąsiedztwie niskiej zabudowy jednorodzinnej, obejmująca ogólnodostępny, komercyjny plac zabaw dla dzieci z urządzeniami takimi jak: zjeżdżalnia liniowa, siłownia dla dorosłych, ścieżka trekkingowa, placyk zręcznościowy, bocianie gniazdo, mała ścieżka wspinaczkowa, placyk Tropie, karuzela mini, placyk Pirat, banggi, mały placyk, małe boisko, park linowy, bujaki mini, huśtawka kołyska, huśtawka zwierzątka, ciuchcia, kosz mini, rowerki, samochodziki, kwalifikuje się zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia, jako park rozrywki przeznaczony do działalności gospodarczej, a nie jest zespołem obiektów małej architektury, zbliżonym charakterem do placu zabaw.

Stanowisko to podzielił także NSA w wyroku z 18 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 225/17.

Co również istotne, WSA nakazał w ponownie prowadzonym postępowaniu organowi I instancji dokonanie starannych ustaleń i rozważań dotyczących oceny zgodności zamierzenia z przepisami m.p.z.p.

Trzeba tu zaznaczyć, jak słusznie wskazał organ II instancji, że badanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co do zasady zatem, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2013 r. sygn. II OSK 2628/11).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przesądzona w niniejszej sprawie była już kwestia kwalifikacji przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane.

Bezsporne w sprawie było, że część działek, na których znajduje się Park [...], a to działki nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], leży w obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 7U – tereny zabudowy usługowej.

Nie było również sporne rozstrzygające w niniejszej sprawie zagadnienie, a to że pozostałe działki - nr [...] oraz [...], na których znajduje się część ww. Parku, położone są w obszarze oznaczonym symbolem 251MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Z postanowień m.p.z.p. prawidłowo przywołanych przez organ odwoławczy (co wskazano w pierwszej części uzasadnienia) jednoznacznie wynika, że przeznaczeniem podstawowym terenów MN jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (...), z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi, a także zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej i funkcjonalnie z nią związane, w tym budynki garażowe i gospodarcze, zieleń przydomowa, niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe, obiekty małej architektury, ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków oraz urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, z zastrzeżeniem §18 pkt 2.

Oczywistym jest zatem, że wypełniająca całość ww. dwóch działek część parku rozrywki nie mieści się w podstawowym przeznaczeniu obszaru MN.

Z kolei jako przeznaczenie dopuszczalne działek oznaczonych symbolami MN m.p.z.p. przewiduje lokalizację usług obejmujących m.in. również urządzenia i obiekty służące rekreacji codziennej.

Należy tu podkreślić, że powyższe przeznaczenie dopuszczalne na rekreację, dotyczy jednak po pierwsze np.: placów zabaw dla dzieci, a nie parków rozrywki, nawet o stosunkowo niewielkiej jak na taki park wielkości i intensywności. Po drugie takie przeznaczenie musiałoby stanowić uzupełnienie przeznaczenia podstawowego (mieszkalnego), co nie ma miejsca w niniejszej sprawie, po trzecie wreszcie łączna powierzchnia zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie mogłaby przekraczać 40% wyznaczonego wskaźnika powierzchni zainwestowania (§ 26 m.p.z.p.).

Z powyższego jasno wynika, że organy nie mogły dojść do innych wniosków, niż że wykorzystanie terenu dwóch działek położonych w obszarze MN w całości jako część parku rozrywki jest sprzeczne z ustaleniami m.p.z.p.

Przechodząc natomiast do odpowiedzi na argumentację skarżącego odnośnie zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej Sąd podziela dominujące, ugruntowane i w zasadzie jednolite stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym dopuszczalne jest prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji już zrealizowanej. Pogląd przeciwny mógłby bowiem prowadzić do obejścia prawa i wypaczenia istoty postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do uzyskania decyzji środowiskowej (por. np.: wyroki NSA: z 18 maja 2016 r., sygn. II OSK 1063/15; z 27 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 470/13; z 6 marca 2013 r., sygn. II OSK 2147/11; z 23 maja 2014 r., sygn. II OSK 3013/12; z 14 listopada 2013 r., sygn. II OSK 1342/12).

Sąd nie podziela stanowiska sformułowanego przez NSA w jednostkowym wyroku z 10 listopada 2015 r., sygn. II OSK 542/14.

Warto też wskazać, co słusznie podnieśli uczestnicy J. C. i K. K., że pogląd o braku bezprzedmiotowości postepowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej wyraziło już Kolegium w swojej decyzji z 18 marca 2016 r. Jak już wyżej wskazano, decyzja ta była poddana kontroli sądowej w obu instancjach i argumentacja zawarta w jej uzasadnieniu nie została w żadnym stopniu zakwestionowana przez WSA w Krakowie i NSA.

Należy też zauważyć, że po nowelizacji art. 49 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), która weszła w życie 1 stycznia 2015 r., ustawodawca wprowadził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli wynika to z przepisów ustawy środowiskowej, przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót czy też o zatwierdzeniu projektu budowlanego jeżeli budowa została zakończona. Zatem od tego czasu wprost dopuszczona jest możliwość dokonywania oceny środowiskowej odnośnie zrealizowanej bądź realizowanej inwestycji, np. w procedurze legalizacyjnej.

Powyższe potwierdza wynik celowościowej wykładni przepisów ustawy środowiskowej, który dopuszcza interpretację pojęcia "planowane przedsięwzięcie", w okolicznościach jak w sprawie niniejszej, jako obejmującego również przedsięwzięcie zrealizowane.

Podobne jak w judykaturze wnioski osiągnięto również w piśmiennictwie (por. np.: (K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 59).

Jako bezpodstawne należy przy tym ocenić zarzuty skargi dotyczące przywołania przez organ II instancji wyroków i tez z orzecznictwa NSA.

Zdaniem Sądu organ nie ograniczył się wyłącznie do przywołania treści orzeczeń sądów administracyjnych. Przeciwnie, w sposób trafny i prawidłowy dokonał analizy norm ustawowych i przesłanek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, popierając jedynie swoje stanowisko tezami z judykatury. Taki sposób postępowania organy nie zasługuje na krytykę, ale na aprobatę.

Z kolei wobec argumentacji skarżącego o rzekomej zgodności z prawem inwestycji w chwili jej realizacji trzeba dostrzec, że z akt administracyjnych wynika, iż Burmistrz Miasta i Gminy w W. 2 października 2012 r. na wniosek inwestorów uzgodnił pozytywnie "projekt obiektów małej architektury – plac zabaw", a nie projekt parku rozrywki (k. 25 akt adm.). Należy wyjaśnić, że organ na tym etapie nie miał obowiązku ani kompetencji do badania, a w konsekwencji nie badał, czy opisane we wniosku zamierzenie odpowiada jego rzeczywistej realizacji.

Z kolei w odpowiedzi na wniosek inwestorów z 2 października 2013 r. o wydanie zaświadczenia o zgodności sposobu użytkowania z m.p.z.p. w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania istniejącego prywatnego placu zabaw na plac zabaw publiczny, służący do rekreacji publicznej, Burmistrz zaświadczył 17 października 2013 r., że zgodnie z m.p.z.p. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] lokalizacja urządzeń i obiektów służących rekreacji codziennej (plac zabaw dla dzieci) jest zgodna z m.p.z.p. Natomiast odnośnie działek nr [...] i [...] zaświadczył, że zgodność z m.p.z.p. będzie zachowana, jeżeli łączna powierzchnia zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie będzie stanowić więcej niż 40% wyznaczonego wskaźnika powierzchni zainwestowania (k. 22-23 akt adm.). Zatem zaświadczenia te dotyczą jedynie hipotetycznego zakresu inwestycji, a organ nie odpowiada za rzeczywistą realizację sprzeczną z przepisami planu.

Warto zauważyć, że logiczną konsekwencją powyższego było stwierdzenie zawarte już w decyzji Burmistrza z 2 grudnia 2015 r., że "wykorzystanie terenu w obszarze MN w całości na cele Parku Rozrywki jest niezgodne z planem miejscowym".

Trzeba też zaznaczyć, że mające zastosowanie w sprawie powszechnie obowiązujące przepisy m.p.z.p. obowiązują na przedmiotowym terenie od 2010 r. i zarówno ich treść, jak i wynikające z konieczności ich przestrzegania skutki nie powinny dziwić inwestorów, w stosunku do ich przedsięwzięć podejmowanych w latach 2012-21.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że organy nie dopuściły się naruszenia art. 7 czy art. 77 § 1 K.p.a.

Wobec ewidentnej niezgodności inwestycji z m.p.z.p. nie mogą mieć w sprawie znaczenia również podnoszone przez inwestorów na wcześniejszych etapach postępowania zagadnienia społecznej użyteczności, czy też zgody części sąsiadów.

Natomiast kwestia, czy inwestycja "Plac zabaw - działalność komercyjna" ma, czy też nie ma charakteru samowoli budowlanej, mieści się w kompetencji organów nadzoru budowlanego i wykracza poza ramy niniejszej sprawy. Zatem zagadnienie to nie może podlegać ocenie organów administracji i Sądu w niniejszej sprawie.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały w sprawie art. 153 P.p.s.a. i zasadnie uznały, iż zachodzą przesłanki odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ze względu na sprzeczność inwestycji z m.p.z.p.

Sąd podkreśla, że przeznaczenie wszystkich działek objętych inwestycją winno być zgodne z m.p.z.p., co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Nie nastąpiło też naruszenie wskazywanych w skardze regulacji K.p.a. ani ustawy środowiskowej. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.