Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1973/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2018 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 18 listopada 2018 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęła, złożona elektronicznie przez A Sp. z o.o. w G., deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za październik 2018 r. z wykazaną do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w wysokości 305.206 zł. Termin zwrotu przypadał na dzień 17 stycznia 2019 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniami z dnia 27 grudnia 2018 r., 5 lutego 2019 r. oraz 4 kwietnia 2019 r. przedłużył 60-dniowy terminy zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2018 r. w kwocie 305.206 zł – odpowiednio do dnia 22 lutego 2019 r., 40 kwietnia 2019 r. oraz 31 maja 2019 r. Następnie, postanowieniem z dnia 8 maja 2019 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 87 ust. 2 zd. drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.; dalej określanej jako ustawa o VAT) w związku z art. 216 § 1, art. 274b i art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2018 r. w wysokości 305.206 zł do dnia 30 sierpnia 2019 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wskazał, że dokonane postanowieniem z dnia 8 maja 2019 r., przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, przedłużenie terminu zwrotu za październik 2018 r. było prawidłowe, w pełni zasadne i zgodne z przepisami prawa. Dyrektor wyjaśnił, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanką powodującą konieczność przedłużenia terminu zwrotu podatku jest wystąpienie okoliczności uzasadniających podejrzenie istnienia nieprawidłowości mających wpływ na rozliczenie A Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za październik 2018 r.

Zasadniczą kwestią przemawiającą za przedłużeniem terminu zwrotu podatku jest wystąpienie okoliczności uzasadniających podejrzenie istnienia nieprawidłowości mających wpływ na rozliczenie Spółki w podatku VAT za październik 2018 r. Wobec Spółki prowadzona jest przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa oraz prawidłowości ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 października 2018 r., mająca na celu zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z rozliczenia podatkowego

za miesiąc październik 2018 r. Zasadność zwrotu wykazanej przez Spółkę różnicy podatku od towarów i usług za październik 2018 r. wymaga zweryfikowania wobec powstałych w powyższym zakresie wątpliwości dotyczących wewnątrzwspólnotowych usług transportowych raz transakcji zakupu samochodów.

W ocenie Dyrektora przedstawione okoliczności przemawiają

za przedłużeniem A Sp. z o.o. terminu zwrotu bezpośredniego podatku za wskazany okres do dnia 30 sierpnia 2019 r. Wprawdzie w organ pierwszej instancji w lakoniczny sposób uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, powołując się na wszczęcie kontroli podatkowej w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa oraz prawidłowości ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących a także na konieczność przeprowadzenia czynności sprawdzających u kontrahenta Spółki świadczącego na jej rzecz wewnątrzwspólnotowe usługi transportowe, w celu pozyskania dodatkowych informacji niezbędnych do szczegółowego ustalenia stanu faktycznego, jednak uchybienie to, wobec powstałych wątpliwości co do transakcji dokonanych przez Spółkę w październiku 2018 r. i konieczność dalszej weryfikacji stanu faktycznego w zakresie transakcji nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Tym samym spełnione zostały warunki wskazane w art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. zaszła konieczność sprawdzenia zasadności zwrotu wykazanego przez Spółkę w deklaracji VAT-7.

W ocenie organu odwoławczego w rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne przedłużenia Spółce terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2018 r. Przesłanką

do przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego jest powzięcie przez organ podatkowy podejrzeń czy też wątpliwości co do zasadności tego zwrotu. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Chodzi natomiast

o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

Za bezzasadny uznał ponadto Dyrektor zarzut zaniechania zebrania

i rozpatrzenia przez organ podatkowy jakiegokolwiek materiału dowodowego mogącego czynić zasadnym wydanie postanowienia oraz nieistnienia na dzień wydania przedmiotowego postanowienia materiału dowodowego wskazującego

na merytoryczną zasadność wydania rozstrzygnięcia. Dyrektor ponownie podkreślił, że przedłużenie terminu zwrotu podatku zostało dokonane w związku z prowadzoną wobec Spółki kontrolą podatkową, w toku której gromadzony jest materiał dowodowy niezbędny do stwierdzenia prawidłowości sporządzonego przez Spółkę rozliczenia VAT-7 i zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku za październik 2018 r.

Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w związku

z prowadzoną kontrolą podatkową Naczelnik Urzędu Skarbowego

podjął wobec A Sp. z o.o. szereg czynności zmierzających do sprawdzenia prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa oraz prawidłowości ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących za okres objęty ww. kontrolą. Od dnia wszczęcia kontroli podatkowej gromadzony jest systematycznie materiał dowodowy w sprawie. W toku kontroli organ podatkowy pierwszej instancji podjął czynności zmierzające do szczegółowego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego. Ponadto ustalono, że na dzień wydania postanowienia z dnia 4 kwietnia 2019 r., w przedmiocie przedłużenia do dnia 31 maja 2019 r. zadeklarowanego zwrotu podatku za październik 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego nie otrzymał odpowiedzi na wszystkie wystosowane zapytania, a także protokołów z czynności sprawdzających przeprowadzonych u podmiotów: B Sp. z o.o. z/s w R. oraz C Sp. z o.o. z/s w W. Organ podatkowy podjął szereg czynności zmierzających do uzyskania wyjaśnień. Podejmowane czynności kontrolne, podobnie jak wystąpienie m.in. do Naczelnika Urzędu Skarbowego zostały udokumentowane w zgromadzonym przez organ prowadzący kontrolę podatkową materiale dowodowym, z którym strona co najmniej do dnia 13 czerwca 2019 r. nie zapoznała się. Z tych względów za zbyt daleko idącą należy uznać zaprezentowaną

przez stronę ocenę, iż w uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ podatkowy ograniczył się do powołania się na prowadzone postępowanie kontrolne oraz na fakt wystosowania w toku tego postępowania zapytań do kontrahentów Spółki, a także

na konieczność wystąpienia do Naczelnika Urzędu Skarbowego dopiero po blisko pół roku od wszczęcia kontroli.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego konieczności uznania,

że zachodzi konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku od towarów i usług, podczas gdy organ podatkowy nie wykazał, że istnieje jakiekolwiek ryzyko oszustwa podatkowego i że w danej konkretnej sprawie interes publiczny postawić należy ponad interesem jednostki, Dyrektor wskazał,

że konieczność wnikliwej weryfikacji rozliczeń podatku VAT przed dokonaniem zwrotu podatku nie jest tylko prawem, ale też obowiązkiem uprawnionych do tego organów podatkowych. Potwierdza to obowiązujące orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i krajowych sądów administracyjnych, zgodnie

z którym w sytuacji kiedy sprawa dotyczy zwrotu podatku wynikającego z transakcji, co do których istnieje uzasadnione i poparte zgromadzonym już w sprawie materiałem dowodowym przypuszczenie, że są to transakcje obarczone znacznym ryzykiem ("fikcyjne faktury", "oszustwa karuzelowe") organ ma nie tylko prawo,

ale wręcz obowiązek zweryfikować zasadność zwrotu nadwyżki podatku.

W rozpatrywanej sprawie zachodzi konieczność sprawdzenia rzeczywistego charakteru transakcji, a zatem konieczne jest zweryfikowanie nie tylko dokumentów podatnika ubiegającego się o zwrot, ale również kontrahentów występujących

w transakcjach. Działania organu zmierzają do ustalenia, czy wykazany przez Spółkę podatek do zwrotu wynikał z faktur dokumentujących rzeczywiste transakcje. Ograniczenie zatem zakresu postępowania w sposób wskazywany przez stronę pociągałoby za sobą ryzyko uszczuplenia wpływów budżetowych poprzez możliwość dokonania nienależnego zwrotu podatku, a tym samym ryzyko naruszenia zasady neutralności VAT. Z tych względów kwestia oceny prawidłowości zadeklarowanego przez Spółkę zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2018 r. nie została jeszcze zakończona i przesądzona, gdyż obecnie jest przedmiotem weryfikacji.

Za nietrafne uznał Dyrektor zarzuty, że organ podatkowy po raz czwarty przedłużył termin do zwrotu podatku oraz, że dopiero teraz podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w postaci wystąpień

do kontrahentów Spółki o udzielenie wyjaśnień czy wystąpienia o przeprowadzenie czynności sprawdzających u kontrahenta Spółki.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego prowadzi kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 lipca 2018 r. Postanowieniem z dnia 3 września 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2018 r. Z informacji uzyskanych przez organ odwoławczy w toku postępowania wszczętego z zażalenia od powyższego postanowienia wynika, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej zastosował blokadę rachunku bankowego A Sp. z o.o. Ponadto, w piśmie z dnia 5 maja 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, iż na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług A Sp. z o.o. w dniu 28 listopada 2018 r. została wykreślona z rejestru podatników czynnych VAT.

Za bezpodstawny uznał także Dyrektor zarzut naruszenia art. 87 ust. 6

w zw. z art. 87 ust. 2 zd. drugie i trzecie ustawy o VAT albowiem przepis ten nie został zastosowany w sprawie.

Reasumując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził,

że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, które uprawdopodobniały wystąpienie wątpliwości co do zasadności zwrotu bezpośredniego wykazanego przez A Sp. z o.o. w deklaracji VAT-7 za październik 2018 r. w kwocie 305.206 zł. Ani przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, ani też art. 274b Ordynacji podatkowej nie wymagają - dla przedłużenia terminu zwrotu - udowodnienia, iż zwrot jest bezzasadny. Zdaniem organu złożeniem ustawodawcy była możliwość przedłużenia terminu zwrotu także w sytuacji, gdyby wykazany w deklaracji zwrot okazał się zwrotem uzasadnionym. Zabezpieczeniem interesów podatnika w tym przypadku jest prawo do odsetek za okres przedłużenia terminu zwrotu, przez co zostaje wyważony interes Skarbu Państwa, w postaci mechanizmu umożliwiającego dodatkowe sprawdzenie, czy zwrot nie jest oczywiście bezzasadny, a także interesu podatnika w postaci przysługującej mu rekompensaty w formie odsetek według opłaty prolongacyjnej, jeśli zwrot był zasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów procesowego prawa podatkowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 217 § 2 i art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i 4 w zw. z art. 219 oraz art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez zaniechanie uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zawierającego należytego uzasadnienia co do powstania wymogu dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku w szczególności nie zawierającego wskazania jakie konkretnie wątpliwości uzasadniają przedłużenie terminu do zwrotu podatku i dlaczego organ podatkowy uznał, że takie wątpliwości wystąpiły, podczas gdy powinien w przedmiotowym postanowieniu zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne, które odpowiadałoby prawdzie dałoby się zweryfikować za pomocą materiałów zgromadzonych w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, jawnych i możliwych do udostępnienia stronie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, co zdaniem Spółki miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz poprzez dowolne uznanie, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia zaistniała przesłanka do przedłużenia terminu do zwrotu podatku od towarów i usług opierająca się na okoliczności, że organ podatkowy jest w toku kontroli, która wymaga dalszej analizy, podczas gdy tego typu czynności prowadzone są przez organ podatkowy

I instancji od dłuższego czasu bez żadnych widocznych skutków i nowych

dla postępowania okoliczności, co prowadzi wyłącznie do wielokrotnego przedłużania postępowania bez pojawienia się w sprawie nowego materiału dowodowego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT

w zw. z art. 274b Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

w ustalonym w postanowieniu stanie faktycznym, z którego nie wynika, aby zaistniały uzasadnione podstawy do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem.

Kontroli Sądu podlega postanowienie rozstrzygające o zasadności przedłużenia przez organ terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym wykazanej w złożonej deklaracji VAT-7 w związku z czynnościami sprawdzającymi prawidłowość rozliczenia.

Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na dyspozycji art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy

o VAT, zgodnie z którym jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem od którego uzależniona jest możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku, jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu, przy czym wymóg dodatkowego zweryfikowania powinien opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy.

W sprawie nie jest kwestionowane, że uzasadnienie postanowienia organu pierwszej instancji nie zawiera wskazania okoliczności uzasadniających konieczność dodatkowego zweryfikowania zasądzenia zwrotu. Należy jednak zaznaczyć,

że postanowienie z dnia 18 maja 2019 r. zostało wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego po uprzednim wystąpieniu do kontrahentów Spółki świadczących na jej rzecz usługi transportowe w celu uzyskania wyjaśnień raz wystąpieniu do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie czynności sprawdzających

u kontrahentów Spółki. W świetle powyższego zasadnie organ drugiej instancji, potwierdzając brak staranności organu pierwszej instancji co do konstrukcji uzasadnienia, stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy,

a w szczególności pisma kierowane do strony potwierdzały zaistnienie przesłanki zastosowania art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że przesłanką powodującą konieczność przedłużenia terminu zwrotu podatku jest wystąpienie okoliczności uzasadniających podejrzenie istnienia nieprawidłowości mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za październik 2018 r. Pisma dotyczące przedłużenia kontroli podatkowej w Spółce, a także wystosowane

przez organ pierwszej instancji wezwania, wystąpienia do kontrahenta Spółki

i podmiotów świadczących na rzecz Spółki wewnątrzwspólnotowe usługi transportowe oraz pisma skierowane do Naczelników Urzędu Skarbowego i Urzędu Skarbowego potwierdzają, że w związku prowadzoną kontrolą podatkową organ pierwszej instancji podjął wobec A sp. z o.o. szereg czynności w celu weryfikacji prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa.

Organ zasadnie wywiódł, że kwestia oceny prawidłowości zadeklarowanego przez Spółkę zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2018 r. na dzień wydania postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 8 maja 2019 r. nie była zakończona.

W ocenie Sądu zgłoszony przez stronę zarzut powoływania przez organ drugiej instancji okoliczności i czynności podjętych po wydaniu postanowienia przez organ pierwszej instancji nie jest zasadny. Wystosowanie przez organ pierwszej instancji

w dniu 8 kwietnia 2019 r. do jednego z trzech przewoźników świadczących na rzecz Spółki usługi transportowe na terytorium Unii Europejskiej ponownego wezwania do udzielenia wyjaśnień i wystąpienia przez kontrolujących pismem z dnia 17 maja 2019 r. do organu podatkowego właściwego ze względu na siedzibę przewoźnika o przeprowadzenie kontroli transakcji z uwagi na niepodjęcie korespondencji przez adresata stanowiły wyjaśnienia organu drugiej instancji.

Przedłużenie terminu zwrotu podatku jest kwestią odrębną od prawa zwrotu

i jego wysokości.

Rozwiązanie polegające na przedłużeniu terminu zwrotu podatku ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu państwa i unikaniu dokonywania takich zwrotów, które w wyniku późniejszego jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego

przez organy podatkowe, mogłyby okazać się nienależnymi. Skarżąca kwestionując zasadność podnoszonych przez organ wątpliwości pomija okoliczność,

że w zaskarżonym postanowieniu wskazano na szereg podejmowanych w toku kontroli celno-skarbowej czynności, których zakończenie pozwoli dopiero

na całościową ocenę zasadności zwrotu w kontekście ustalenia rzeczywistego przebiegu badanych transakcji. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu wydawane jest bowiem jeszcze na etapie prowadzenia nieukończonej, sformalizowanej weryfikacji okoliczności wzbudzających wątpliwości organu co do dokonania zwrotu nadwyżki podatku. Oznacza to, że organ przedłużając termin do dokonania zwrotu nadwyżki podatku winien wykazać,

że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu). Nie chodzi jednak przy tym o przesłanki, które mają już charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu

czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Wówczas organ nie jest jeszcze w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego w zakresie weryfikowanego rozliczenia, a jedynie dąży do jego uzyskania. Gdy organ będzie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na jednoznaczne zaakceptowanie lub zakwestionowanie wnioskowanego zwrotu, to uzyskuje podstawę do wydania decyzji bądź też dokonania czynności materialno-technicznej wnioskowanego zwrotu podatku. To od ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania będzie zależało, czy Strona miała prawo do odliczenia podatku naliczonego czy też nie, a zatem czy Stronie będzie przysługiwał zwrot różnicy podatku w wysokości wykazanej w deklaracji.

W postępowaniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nie chodzi więc

o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. W postępowaniu tym chodzi natomiast

o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Zatem w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt. I FSK 2039/15).

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.

Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.