Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 23/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1, art. 114 ust. 2 zd. 1, art. 114 ust. 3, art. 114 ust. 4a, art. 114 ust. 5, art. 115 ust. 1, art. 115 ust. 2 pkt 1, art. 115 ust. 2 pkt 2, art. 118b ust. 1 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 118c ust. 1, art. 118c ust. 2, art. 118
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie rezerwacji częstotliwości oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: P., spółka, strona, skarżący) jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z [...] października 2015 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm., dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 114 ust. 1, ust. 2 zdanie 1, ust. 3. ust. 4a i ust. 5, art. 115 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 118b ust. 1 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2 i w zw. z art. 118c ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm., dalej: P.t.), po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym również wniosku strony, utrzymująca w mocy decyzję Prezesa UKE z [...] czerwca 2013 r., nr [...].

Decyzją I instancji z [...] czerwca 2013 r., wydaną na podstawie art. 114 ust. 1, ust. 2 zdanie 1, ust. 3, ust. 4a i ust. 5, art. 115 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 118b ust. 1 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2 i w zw. z art. 118c ust. 1, art. 118c ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 206 ust. 1 P.t. oraz art. 104 § 1 k.p.a., Prezes UKE dokonał na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. (dalej: T) rezerwacji częstotliwości obejmującej blok częstotliwości o szerokości 2x5 MHz z zakresu 1744,9 - 1749,9 MHz oraz 1839,9 - 1844,9 MHz na obszarze całego kraju, przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej, do dnia 31 grudnia 2027 r. W punkcie II ppkt 2 tej decyzji organ odmówił dokonania rezerwacji częstotliwości D na rzecz P. Sp. z o.o.

W maju 2012 r. Prezes UKE rozpoczął postępowanie konsultacyjne w sprawie przetargu na pięć rezerwacji częstotliwości obejmujących po 25 dupleksowych kanałów, każdy o szerokości 200 kHz, z zakresu 1729,9-1754,9 MHz oraz 1824,9-1849,9 MHz, na obszarze całego kraju, przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej, do dnia 31 grudnia 2022 r. Wyniki ww. postępowania konsultacyjnego zostały ogłoszone dnia 7 sierpnia 2012 r.

Dnia [...] sierpnia 2012 r. Prezes UKE ogłosił przetarg na częstotliwości na obszarze całego kraju, przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej (dalej Przetarg). Przedmiotem Przetargu było pięć rezerwacji częstotliwości:

1. Rezerwacja częstotliwości A - 1729,9-1734,9 MHz oraz 1824,9-1829,9 MHz

2. Rezerwacja częstotliwości B - 1734.9-1739,9 MHz oraz 1829,9-i 834,9 MHz

3. Rezerwacja częstotliwości C - 1739,9-1744,9 MHz oraz 1834,9-1839,9 MHz

4. Rezerwacja częstotliwości D - 1744,9-1749,9 MHz oraz 1839,9-1844,9 MHz

5. Rezerwacja częstotliwości E - 1749,9-1754.9 MHz oraz 1844.9-1849,9 MHz.

Ogłoszenie o Przetargu opublikowane zostało 20 sierpnia 2012 r. w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym "Rzeczpospolita" oraz Biuletynie Informacji Publicznej UKE. Zgodnie z ogłoszeniem o Przetargu, każdy podmiot mógł złożyć jedną, dwie lub maksymalnie trzy oferty, każda na jedną rezerwację częstotliwości. Oferty złożyły: X – trzy oferty przetargowe, P. – dwie oferty przetargowe, C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie O S.A. z siedzibą w W.) – trzy oferty przetargowe, P. S.A. z siedzibą w W. (obecnie T) – trzy oferty przetargowe, S. – dwie oferty przetargowe i E. – trzy oferty przetargowe. Do II etapu badania ofert zakwalifikowane zostały: trzy oferty pochodzące od X; trzy oferty pochodzące od T., trzy oferty pochodzące od O. oraz jedna oferta pochodząca od skarżącej. Pozostałe oferty zostały odrzucone.

13 lutego 2013 r. Prezes UKE ogłosił wyniki przetargu. Wskazał, że po dokonaniu oceny ofert pozycje nr 1 w rozumieniu art. 118b ust. 1 P.t. uzyskała oferta nr 3 złożona przez X, oferta nr 1 – drugie miejsce i oferta nr 2 – trzecie miejsce na liście pomiotów wyłonionych. Czwarte i piąte miejsce na liście podmiotów wyłonionych zajęła oferta nr 1 i 2 T., co w związku z tym, że przedmiotem przetargu było pięć rezerwacji częstotliwości, wyczerpywało listę "zwycięskich podmiotów" w przetargu. P. złożył na ręce Prezesa UKE wniosek o unieważnienie przetargu, ze względu na rażące naruszenie przepisów prawa oraz rażące naruszenie interesów uczestników przetargu.

W okresie od 18 do 20 lutego 2013 r., do Prezesa UKE wpłynęły wnioski o dokonanie rezerwacji częstotliwości, pochodzące od wszystkich podmiotów, które wzięły udział w przetargu.

Wobec powyższego Prezes UKE wszczął postępowanie w sprawie dokonania rezerwacji ww. częstotliwości, o czym zawiadomił strony postępowania oraz pouczył o treści art. 10 i art. 73 k.p.a. Jednocześnie organ wezwał ww. podmioty do precyzyjnego wskazania oferty, której dotyczy wniosek.

Pismem z 2 kwietnia 2013 r. P. złożył wniosek o zawieszenie postępowania rezerwacyjnego do czasu zakończenia postępowania w sprawie unieważnienia przetargu. Postanowieniem z [...] maja 2013 r. Prezes UKE odmówił zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości D.

Decyzją z [...] czerwca 2013 r. Prezes UKE dokonał na rzecz T., rezerwacji częstotliwości D, określając jednocześnie związane z tym zobowiązania spółki oraz odmówił dokonania rezerwacji tej częstotliwości pozostałym uczestnikom postępowania. Wydanej decyzji Prezes UKE nadał rygor natychmiastowej wykonalności (pkt IV decyzji).

Od powyższej decyzji pismem z 2 lipca 2013 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył m.in. P..

Prezes UKE, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymując w mocy decyzję I instancji, w obszernym, ponad osiemdziesięciostronicowym uzasadnieniu decyzji, szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych we wnioskach, nie zgadzając się z argumentacją podniesioną przez strony postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Prezesa UKE z [...] października 2015 r., P. sp. z o.o. wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego według właściwych przepisów prawa.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 114 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2, art. 118b ust. 2 i art. 123 ust. 6 pkt 5 P.t. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t., a także art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie przez Prezesa UKE w niniejszej sprawie rezerwacji częstotliwości na rzecz T. przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy unieważnienia przetargu, a w szczególności poprzez:

a. brak zawieszenia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy unieważnienia przetargu (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t.),

b. dokonanie rezerwacji częstotliwości na rzecz podmiotu, co do którego zachodził stan niepewności co do tego, czy jest "podmiotem wyłonionym" w przetargu, zważywszy na brak ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie unieważnienia przetargu (art. 114 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2, art. 118b ust. 2 i art. 123 ust. 6 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t.),

c. rozstrzygnięcie sprawy (dokonanie rezerwacji częstotliwości) pomimo świadomego wykreowania i akceptacji przez Prezesa UKE wystąpienia przesłanki wznowienia w przyszłości postępowania w sprawie tej rezerwacji, zgodnie z art. 118d ust. 7 P.t., w razie zmiany wyników przetargu będących konsekwencją unieważnienia tego przetargu (art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t., a także art. 6 i art. 8 k.p.a.),

co świadczy w ocenie skarżącego o nieefektywnym zarządzaniu częstotliwościami przez Prezesa UKE i jest sprzeczne z celami ustawy oraz celami regulacyjnymi w postaci rozwoju równoprawnej i skutecznej konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych oraz rozwoju nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej, a także co narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę praworządności oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej;

2. art. 123 ust. 8 w zw. z ust. 1 pkt 3 oraz ust. 6 pkt 2 P.t. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 oraz w zw. z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a., poprzez:

a. wadliwe przyjęcie przez Prezesa UKE, iż zasięgnięcie w niniejszej sprawie opinii Ministra Obrony Narodowej, Ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu w sprawie istnienia okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie jest konieczne (art. 123 ust. 8 w zw. z ust. 1 pkt 3 oraz ust. 6 pkt 2 P.t.),

b. błędne uznanie, że wyrażenie takiej opinii nie musi nastąpić w formie postanowienia (art. 106 § 1 i § 5 k.p.a.),

c. zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz pominięcie wniosków dowodowych P. na okoliczność istnienia umocowania do działania w imieniu powyższych organów przez osoby, które podpisały pisma włączone do materiału sprawy postanowieniem Prezesa UKE z [...] maja 2013 r. (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.),

co w konsekwencji spowodowało pominięcie przez Prezesa UKE istotnych uchybień w ramach skutecznego zasięgnięcia opinii tych organów w trybie art. 123 ust. 8 P.t. i co spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innych organów;

3. art. 62 k.p.a. w zw. z art. 118c P.t. oraz art. 7 – 12 k.p.a., poprzez:

a. odmowę połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz pozostałych spraw dotyczących rezerwacji częstotliwości z zakresu 1800 MHz, co stoi w sprzeczności z celami ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz celami regulacyjnymi wyrażonymi w art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t.,

b. faktyczne "łączne" rozpoznanie tych spraw, tj. dokonanie na rzecz T. rezerwacji częstotliwości na podstawie i z uwzględnieniem wszystkich rozstrzygnięć organu, dotyczących objętej przetargiem rezerwacji częstotliwości z zakresu 1800 MHz, co doprowadziło do "przeniesienia" poza ramy postępowania (a zatem poza "płaszczyznę" dostępną i możliwą do zweryfikowania przez strony postępowania) istotnej części dokonanej przez Prezesa UKE analizy faktycznej i prawnej, która zaważyła na podjętym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciu,

co świadczy o naruszeniu zasady działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, zasady podejmowania przez organy administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyjaśnienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej, zasady wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć znaczenie dla ustalenia ich praw i obowiązków, zasady zapewnienia czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania, zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz zasady szybkości i wnikliwości postępowania;

4. art. 115 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 118b ust. 2 P.t., poprzez błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu przez Prezesa UKE, że przepis ten daje podstawę do żądania przez Prezesa UKE "przypisania" przez strony postępowania rezerwacyjnego konkretnych ofert przetargowych do określonych wniosków rezerwacyjnych (tj. do wskazania, z którą ofertą przetargową związane są poszczególne wnioski rezerwacyjne, złożone przez podmiot ubiegający się o udzielenie rezerwacji częstotliwości);

5. art. 89 § 1 i § 2 w zw. z art. 10 i art. 12 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez Prezesa UKE rozprawy administracyjnej w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, mimo wniosku skarżącego w tym przedmiocie oraz mimo ziszczenia się wynikających z art. 89 § 1 i § 2 k.p.a. przesłanek, uzasadniających potrzebę przeprowadzenia takiej rozprawy, a zwłaszcza – mimo konieczności uzgodnienia sprzecznych interesów stron;

6. art. 114 ust. 3 pkt 6 oraz art. 115 ust. 2 P.t. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie decyzji I instancji w mocy, mimo iż naruszała ona powyższe przepisy przez to, że rozstrzygała o udzieleniu rezerwacji częstotliwości na rzecz T., pomimo braku uzgodnień międzynarodowych oraz przez to, że błędnie ustalała warunki wykorzystania częstotliwości;

7. art. 114 ust. 4a P.t. w zw. z art. 12 K.p.a. i w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz w zw. z art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t., poprzez rażące przekroczenie przez Prezesa UKE terminu 6 tygodni od dnia ogłoszenia wyników przetargu do wydania decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości oraz przeprowadzenie postępowania w I instancji oraz postępowania odwoławczego od decyzji I instancji w sposób rażąco przewlekły (tj. zakończenie tego postępowania po upływie 2 lat i 8,5 miesięcy od dnia jego wszczęcia), co stoi w sprzeczności z celami ustawy oraz celami polityki regulacyjnej organu w postaci rozwoju zrównoważonej konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych, rozwoju nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej oraz efektywnej gospodarki częstotliwościami;

8. art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie decyzji I instancji, a następnie zaskarżonej decyzji, rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo iż nie zachodziły wskazane w tym przepisie przesłanki do podjęcia takich rozstrzygnięć, a w szczególności nie były one niezbędne ze względu na wyjątkowo ważny interes strony ani ze względu na interes społeczny.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w świetle przepisów Prawa telekomunikacyjnego, między postępowaniem w sprawie rezerwacji częstotliwości, a poprzedzającym je przetargiem na rezerwację częstotliwości, zachodzi ścisła zależność polegająca na tym, że wyniki przetargu determinują wyniki postępowania rezerwacyjnego, jako że wskazują "podmiot wyłoniony", dla którego może lub mogą zostać dokonane rezerwacje częstotliwości. W związku z powyższym, prawidłowe przeprowadzenie przetargu na rezerwację częstotliwości decyduje o ważności tego postępowania w świetle art. 118d ust. 1 P.t. i tym samym, ma kluczowe znaczenie dla udzielenia rezerwacji częstotliwości, która była objęta owym przetargiem. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że zakwestionowanie przez uczestników przetargu ważności przetargu obligowało organ do wstrzymania czynności podejmowanych w toku postępowania rezerwacyjnego wszczętego dla rezerwacji częstotliwości D, a najwłaściwszym "instrumentem procesowym" dla realizacji takiego celu byłoby, zawieszenie tego postępowania rezerwacyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i ostatecznego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności czy przetarg jest ważny, a co za tym idzie, że T. w istocie jest "podmiotem wyłonionym", w rozumieniu art. 118b ust. 1 P.t. Skarżący podniósł, że w związku z nadaniem decyzji I instancji przez Prezesa UKE rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a., wywołuje to nadzwyczaj doniosłe i częściowo nieodwracalne skutki dla funkcjonowania całego rynku usług telekomunikacyjnych. Decyzja I instancji nakłada bowiem na jej adresata daleko idące zobowiązania, w tym dotyczące dokonania w określonym horyzoncie czasowym znaczących inwestycji w sieć telekomunikacyjną, co implikuje istotne nakłady finansowe, których odzyskanie - w rozmiarze, w jakim stanowić będą szkodę po stronie podmiotu, który je poniósł, hipotetycznie mogą stać się przedmiotem roszczeń odszkodowawczych i obciążać Skarb Państwa. Ponadto decyzja ta, w sytuacji, w której jest ona wadliwa i powinna podlegać uchyleniu, pozwala przedsiębiorcy na świadczenie usług telekomunikacyjnych z wykorzystaniem częstotliwości objętych decyzją, co wzmacnia jego pozycję rynkową wobec konkurentów i jednocześnie uniemożliwia wykorzystywanie tych częstotliwości przez podmiot, który być może zostałby wyłoniony w przetargu na rezerwację częstotliwości, gdyby postępowanie to zostało prawidłowo przeprowadzone.

Dlatego, zdaniem skarżącego, racjonalnie działający organ, który ponosi odpowiedzialność za efektywność gospodarki widmem radiowym, za pewność obrotu na rynku świadczenia usług telekomunikacyjnych, a także za prawidłowość i trwałość własnych rozstrzygnięć (które w dodatku implikują daleko idące skutki finansowe dla podmiotów działających na tym rynku), powinien był w pierwszej kolejności w sposób definitywny stwierdzić, że T. spełnia przesłankę bycia "podmiotem wyłonionym" w przetargu, to jest, że przetarg jest ważny, a jego wyniki nie ulegną zmianie w wyniku unieważnienia, a dopiero później ostatecznie rozstrzygnąć o udzieleniu rezerwacji częstotliwości D.

Zdaniem skarżącego, wbrew przekonaniu Prezesa UKE, obowiązki organu w powyższym zakresie bynajmniej nie muszą wynikać z przepisów prawa, które wprost nakazywałyby Prezesowi UKE zawieszenie postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie unieważnienia przetargu, czy też uprzednie ostateczne rozstrzygnięcie sprawy unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości i następcze udzielenie rezerwacji objętych tym przetargiem. Jak wskazał skarżący, przepisy takie są zbędne i stanowiłyby superfluum ustawowe, bowiem obowiązki organu w tym zakresie wynikają odpowiednio z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przewidującego podstawę do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, z art. 114 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2, art. 118b ust. 2 Pt i art. 123 ust. 6 pkt 5 P.t., przewidujących, iż rezerwacja częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu może być dokonana wyłącznie na rzecz podmiotu wyłonionego w tym przetargu i z art. 1 ust. 2 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t., zobowiązujących Prezesa UKE w szczególności do prowadzenia efektywnej gospodarki częstotliwościami oraz dbałości o rozwój zrównoważonej konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych, a także z art. 6 i art. 8 k.p.a., wyznaczających zasadnicze standardy postępowania administracyjnego, które organ powinien mieć na uwadze, wykonując wszelkie zadania powierzone mu w ustawie oraz podejmując każde rozstrzygnięcie mieszczące się w ramach wykonywania przezeń ustawowych kompetencji.

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie postępowanie przetargowe spełnia wszystkie przesłanki zagadnienia wstępnego wobec postępowania o rezerwację częstotliwości. Skarżący podkreślił, przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, ostatecznie ukształtowała się linia, zgodnie z którą, postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem jedynym sposobem na weryfikację prawidłowości takiego rozstrzygnięcia jest zbadanie tej kwestii w ramach postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję rezerwacyjną i postrzeganie kwestii odmowy zawieszenia przez organ postępowania zakończonego tą decyzją jako wady "finalnego" rozstrzygnięcia sprawy rezerwacyjnej.

Skarżący dodał ponadto, że niezależnie od oceny legalności odmowy zawieszenia postępowania, to jest, nawet gdyby przyjąć, że Prezes UKE nie był zobligowany do zawieszenia tego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to organ i tak powinien był w pierwszej kolejności ostatecznie rozstrzygnąć w sprawie unieważnienia przetargu i dopiero na tej podstawie podejmować decyzje dotyczące udzielenia rezerwacji częstotliwości objętych przetargiem, zważywszy że ta okoliczność ma kluczowe znaczenie dla oceny spełnienia przesłanki udzielenia rezerwacji w postaci "bycia podmiotem wyłonionym", a jej pominięcie poddaje w wątpliwość trwałość dokonania rezerwacji częstotliwości, która może być uchylona w związku z późniejszym unieważnieniem przetargu. Skarżący podkreślił, że postępowanie organu w niniejszej sprawie, tworzy istotny stan niepewności co do dalszych "losów" decyzji rezerwacyjnej, gdyż wobec daleko idących wad przetargu zachodzi bliskie pewności prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności tego postępowania w przyszłości, co spowoduje zmianę wyników przetargu i co przełoży się na konieczność wznowienia postępowania, na podstawie art. 118d ust. 7 P.t. Tym samym, zarówno adresat decyzji rezerwacyjnej zobowiązany na mocy tej decyzji do ponoszenia istotnych nakładów finansowych w związku z inwestycjami w sieć telekomunikacyjną, jak i jego konkurenci, pozostają niejako w "stanie zawieszenia" w związku z de facto tymczasowym (a nie definitywnym) rozdysponowaniem częstotliwości radiowych. Taka sytuacja z pewnością nie sprzyja równoprawnej i skutecznej konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych, nie zapewnia ładu w gospodarce częstotliwościami oraz nie wpływa pozytywnie na rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej, skoro przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie mogą efektywnie planować swojej strategii rynkowej związanej z wykorzystaniem częstotliwości oraz z rozbudową lub modernizacją infrastruktury telekomunikacyjnej.

Skarżący nie zgodził się z poglądem organu, że o "spójności i przewidywalności" polityki Prezesa UKE może świadczyć fakt, że "Prezes UKE zawsze odmawiał zawieszenia postępowania w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości" ponieważ, jak wskazał skarżący, samo utrwalenie określonej praktyki postępowania przez organ administracji nie świadczy o jej prawidłowości, a wymóg "spójności i przewidywalności" nie dotyczy "jednakowości" czynności o charakterze procesowym dokonywanych przez organ w ramach poszczególnych postępowań rezerwacyjnych, lecz odnosi się do przewidywalności gospodarki częstotliwościami, tj. spójności, ocenianych globalnie, wszelkich "merytorycznych" (a nie formalnych) rozstrzygnięć organu w tej dziedzinie, wchodzących w zakres zarządzania widmem radiowym.

Skarżący nie zgodził się z argumentacją Prezesa UKE powołującego się na normę art. 118d ust. 7 P.t., jako na "dowód", że rozstrzygnięcie sprawy rezerwacyjnej jest niezależne i może nastąpić przed rozstrzygnięciem sprawy unieważnienia przetargu, gdyż na taką okoliczność przewidziano w przywołanym przepisie możliwość wznowienia postępowania rezerwacyjnego. Tymczasem, w ocenie Skarżącego, ryzyko wznowienia postępowania rezerwacyjnego ze względu na wadę tego postępowania, polegającą na udzieleniu rezerwacji częstotliwości na rzecz podmiotu, który nie został "podmiotem wyłonionym" w przetargu, może przemawiać wyłącznie przeciwko działaniu, sprowadzającemu się do powierzenia rezerwacji częstotliwości na rzecz przedsiębiorcy, który w istocie nie spełnia ustawowych warunków do nabycia takiego uprawnienia. Za nieprzekonywującą uznał również skarżący argumentację organu, iż same przepisy Prawa telekomunikacyjnego, przesądzają o sekwencji działań Prezesa UKE po przeprowadzeniu przetargu na rezerwację częstotliwości, z tego względu, że zgodnie z art. 114 ust. 4a P.t., Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości w terminie 6 tygodni od dnia ogłoszenia wyników przetargu. Prezes UKE wydał bowiem zaskarżoną decyzję po upływie 2 lat i blisko 9 miesięcy od dnia ogłoszenia wyników przetargu. Skarżący zwrócił również uwagę na treść art. 118d ust. 10 i ust. 11 P.t., zgodnie z którymi postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości nie wznawia się, jeżeli od dnia ogłoszenia wyników przetargu (...) upłynęło 10 lat, a decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości nie uchyla się, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat. Zdaniem skarżącego tak przewlekłe działanie organu czyni przewidziany w art. 118d ust. 10 i ust. 11 P.t., skutek w postaci swoistego "sprekludowania decyzji rezerwacyjnej" – prawdopodobnym, co potwierdza, że w pierwszej kolejności powinien zostać rozpoznany wniosek w sprawie unieważnienia przetargu. Skarżący dodał, że od momentu wydania decyzji I instancji do chwili zmiany wyników przetargu w związku z jego unieważnieniem możliwość wykorzystywania rezerwacji częstotliwości D ma wynikać wyłącznie z nadania decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie, wysoce prawdopodobnym jest, iż ze względu na upływ czasu, choćby formalne odwrócenie skutków tego rozstrzygnięcia będzie wykluczone. Świadczy to zatem, zdaniem skarżącego, o ewidentnej sprzeczności działania Prezesa UKE z zasadami praworządności i celami ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Skarżący podkreślił, że instytucja przewidziana w art. 108 § 1 k.p.a. nie służy przyspieszeniu wykonalności nieostatecznej decyzji, ze względu na długotrwałość postępowania odwoławczego, lecz, zgodnie z brzmieniem tego przepisu, ma na celu ochronę takich dóbr jak: zdrowie lub życie ludzkie, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony i to tylko w sytuacji, gdy jest to "niezbędne". Zdaniem skarżącego, na gruncie niniejszej sprawy powyższa sytuacja nie miała miejsca. Jak wskazał skarżący, "wyjątkowo ważny interes strony" nie polega na umożliwieniu tej stronie "natychmiastowego" wykonywania uprawnień przewidzianych w decyzji. Założenie takie stanowiłoby obejście normy art. 130 § 1 i § 2 k.p.a., zgodnie z którym, przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Skarżący nie zgodził się również z argumentacją, iż interes społeczny w nadaniu decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności wyraża się w tym, że zachodzi potrzeba natychmiastowego zapewnienia T. "prawa do dysponowania częstotliwością", ponieważ ma to sprzyjać rozwojowi konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych. Zdaniem skarżącego, nadanie decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności nie sprzyja "rozwojowi konkurencji", a przez to "interesowi społecznemu", ponieważ zapewnianie dysponowania przez określonych przedsiębiorców telekomunikacyjnych rezerwacją częstotliwości na podstawie nieostatecznych, lecz natychmiast wykonalnych decyzji, a więc stosowanie przez organ swoistej strategii "faktów dokonanych", wprowadza stan niepewności co do trwałości takich rozstrzygnięć, a przez to zaburza konkurencję na rynku usług telekomunikacyjnych.

Skarżący podniósł ponadto, iż z art. 123 ust. 8 P.t. wynika, że Prezes UKE nie posiada kompetencji do dokonania samodzielnej oceny, czy udzielenie rezerwacji częstotliwości nie zagraża obronności lub bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, lecz jest obowiązany do zasięgnięcia opinii właściwych organów w tym przedmiocie, tj.: Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu. Skarżący nie zgodził się zatem ze stanowiskiem Prezesa UKE, że nie w każdej sprawie dotyczącej udzielenia rezerwacji częstotliwości ciąży na nim obowiązek zaciągnięcia opinii tych organów, a w związku z tym opinie pozyskane w niniejszej sprawie nie należy oceniać w kontekście art. 106 k.p.a., lecz wyłącznie jako dokumenty stanowiące dowód potwierdzający ustaloną przez Prezesa UKE okoliczność, że nie zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę udzielenia rezerwacji częstotliwości. Zdaniem skarżącego, ponieważ Prezes UKE wystąpił do Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wyrażenie opinii w przedmiotowej sprawie, to uznał, że zostały ujawnione okoliczności nasuwające wątpliwości co do ziszczenia się "negatywnej przesłanki" udzielenia rezerwacji częstotliwości wymienionej w art. 123 ust. 6 pkt 2 P.t. Ponadto, zdaniem skarżącego, z wykładni funkcjonalnej art. 123 ust. 8 w zw. z ust. 1 pkt 3 P.t., wynika, że Prezes UKE jest zobowiązany zasięgnąć opinii wskazanych w nim organów przed wydaniem każdej decyzji rezerwacyjnej, w przeciwnym razie powyższy przepis pozbawiony byłby jakiegokolwiek znaczenia, skoro organ samodzielnie mógłby ustalić w toku postępowania w sprawie udzielenia rezerwacji częstotliwości, że zagrożenie bezpieczeństwa publicznego, obronności i porządku publicznego nie występuje. Skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom Prezesa UKE, orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w powyższym zakresie nie jest jednolite. Powyższe oznacza zdaniem skarżącego, że stanowisko Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w tej kwestii, powinno być wyrażone w trybie art. 106 k.p.a., a brak takiego stanowiska stanowi podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., a ponadto zasadny był wniosek dowodowy skarżącego dotyczący wykazania umocowania osób, które podpisały pisma od Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do reprezentowania tych organów w niniejszej sprawie.

Skarżący zauważył następnie, że wielokrotnie wskazywał, iż na gruncie niniejszej sprawy zachodzą określone w art. 62 k.p.a. przesłanki uzasadniające łączne przeprowadzenie wszystkich pięciu spraw rezerwacyjnych. Skarżący podkreślił, że odrębne rozpoznanie sprawy rezerwacji częstotliwości D od pozostałych rezerwacji częstotliwości (i w konsekwencji nieuwzględnienie w niniejszej sprawie okoliczności postępowań rezerwacyjnych A, B, C i E), mogłoby doprowadzić do udzielenia zarówno rezerwacji częstotliwości D, jak i rezerwacji częstotliwości A - C wyłącznie na rzecz X i to w każdym wypadku na podstawie oferty tej spółki, na podstawie której X zajęła pierwsze miejsce na liście podmiotów wyłonionych w przetargu. Zdaniem skarżącego, ponieważ Prezes UKE nie dokonał w powyższy sposób rezerwacji częstotliwości, w istocie, faktycznie łącznie rozpoznał te sprawy, nie uwzględniając wniosku skarżącego, czym de facto doprowadził do przeniesienia poza granice postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją istotną część analizy faktycznej i prawnej organu, która zaważyła na podjętym rozstrzygnięciu, co stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 – 12 k.p.a.

Skarżący podniósł przy tym, że sposób rozdysponowania częstotliwości we wszystkich pięciu postępowaniach rezerwacyjnych pomiędzy X i T., świadczy o istnieniu między T., X i Prezesem UKE faktycznego porozumienia co do sposobu rozdysponowania rezerwacji częstotliwości A - E, oraz, że wbrew swojemu formalnemu stanowisku, organ de facto podszedł do tej kwestii "globalnie", tj. uwzględnił stanowiska stron wyrażone we wszystkich postępowaniach rezerwacyjnych i zwyczajnie zrealizował z góry założony scenariusz "przydziału" rezerwacji na rzecz podmiotów wyłonionych. Zdaniem skarżącego, fakt, iż Prezes UKE "rozdystrybuował" rezerwację częstotliwości z zakresu 1800 MHz według z góry przyjętego generalnego planu, znajduje swoje potwierdzenie również w podjętych w niniejszej sprawie działaniach organu związanych ze skierowaniem do stron postępowania żądania "przypisania" konkretnych ofert przetargowych tych przedsiębiorców do ich poszczególnych wniosków rezerwacyjnych. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Prezesa UKE, że podstawę prawną do skierowania takiego żądania do stron postępowania stanowił art. 115 ust. 1 pkt 9 P.t., zgodnie z którym, w rezerwacji częstotliwości Prezes UKE określa zobowiązania podjęte przez podmiot w ramach przetargu. Zdaniem skarżącego, powyższy przepis nie daje podstawy do żądania przez Prezesa UKE określenia przez podmioty, biorące udział w postępowaniu w sprawie rezerwacji częstotliwości, z którą ofertą przetargową związany jest ich wniosek rezerwacyjny, a przeciwne założenie organu świadczy o błędnej wykładni art. 115 ust. 1 pkt 9 P.t.

Skarżący podniósł następnie, że przejawem naruszenia przez Prezesa UKE zasad postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie była także wadliwa odmowa przeprowadzenia na podstawie art. 89 § 1 k.p.a. rozprawy administracyjnej. Zdaniem skarżącego, stanowisko Prezesa UKE, zgodnie z którym, w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba uzgodnienia spornych interesów, może świadczyć wyłącznie o tym, że interesy te zostały uzgodnione między spółkami będącymi podmiotami wyłonionymi w przetargu oraz Prezesem UKE poza postępowaniem administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją.

Skarżący podniósł ponadto, że Prezes UKE naruszył art. 114 ust. 3 pkt 6 oraz art. 115 ust. 2 P.t. przez to, że: określając techniczne warunki wykorzystania częstotliwości w załączniku do decyzji I instancji w istocie "przeniósł" do owego załącznika jeden z "elementów" decyzji rezerwacyjnej, o którym mowa w art. 115 ust. 2 P.t. i jednocześnie wskazał w decyzji I instancji, że "warunki wykorzystywania częstotliwości mogą ulec zmianie w trakcie rezerwacji częstotliwości, w sytuacji dokonania nowych harmonizacji międzynarodowych dotyczących wykorzystania widma częstotliwości", co pozostaje w sprzeczności z art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a.; określił powyższe warunki w sposób niejednoznaczny i nieprzejrzysty, w szczególności poprzez posłużenie się szeregiem odniesień do aktów normatywnych, decyzji, zaleceń, norm technicznych oraz raportów, często nie wyjaśniając, czy podmiot wykorzystujący częstotliwość jest obowiązany stosować się do owych "dokumentów" (z których część ma przy tym niewiążący charakter, jak np. zalecenia CEPT); wskazał w decyzji I instancji, iż "warunki wykorzystania częstotliwości mogą ulec zmianie w trakcie rezerwacji częstotliwości, w sytuacji dokonania nowych harmonizacji międzynarodowych lub zmiany harmonizacji istniejących"; pominął zastrzeżenia oraz nie wyjaśnił wątpliwości zgłaszanych przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego, jak i w toku przetargu, w którym dokument o identycznej treści co załącznik do decyzji I instancji był ujęty w dokumentacji przetargowej opublikowanej na stronie podmiotowej BIP UKE; nie wyjaśnił, czy dokumenty o charakterze międzynarodowym wymienione w załączniku do decyzji I instancji zostały "międzynarodowo uzgodnione", a więc, czy została wobec nich spełniona przesłanka, o której mowa w art. 114 ust. 3 pkt 6 P.t.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.

Pismem z 22 lutego 2016 r. odpowiedź na skargę wniósł uczestnik postępowania – S. S.A., popierając zarzuty podniesione przez skarżącego w skardze i podnosząc również zarzuty naruszenia przez organ podstawowych zasad postępowania, w tym zasady zaufania wynikającej z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., a także art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, art. 189 ust. 2 pkt 2 lit. c oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 P.t., poprzez rozstrzygnięciem kwestii rezerwacji częstotliwości przed zakończeniem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przetargu; naruszenie art. 2 ust. 1 lit a. Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 243/2012/UE z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego (Dz. UE serii L z 2012 r. Nr 81, s. 7), art. 5 ust. 2 Dyrektywy 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz. UE serii L Nr 108 z 24.4.2002, str. 21) oraz art. 8 Dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz. U. UE serii L z 2002 r. Nr 108, s. 33) w zw. z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2) poprzez prowadzenie postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości z Bloku D, pomimo istnienia graniczących z pewnością podstaw do stwierdzenia nieważności przetargu, co w konsekwencji oznacza prowadzenie postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości z Bloku D z pominięciem postępowania selekcyjnego.

W piśmie z 22 lutego 2016 r. uczestnik postępowania – T. wniósł o oddalenie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie z 21 marca 2016 r. przedstawił dodatkową argumentacje do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Pismem z 5 sierpnia 2016 r. skarżący przedstawił replikę na odpowiedź na skargę.

Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. stanowisko w sprawie, w formie załącznika do protokołu, przedstawił T. S.A. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje ona uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Wbrew twierdzeniom skargi, w zaskarżonych decyzjach organ szczegółowo i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz przedstawił argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Prezes UKE zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości ich interpretacja dokonana przez organ. Organ nie naruszył także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Koronnym zarzutem podnoszonym przez skarżącego jest brak zawieszenia postępowania przez organ, z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie unieważnienia przetargu dotyczącego przedmiotowych częstotliwości. Istota zarzutów sprowadza się do kwestii rozumienia pojęcia zagadnienia wstępnego, jakim posługuje się art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w tym przepisie jest sporne. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Z omawianego przepisu wynika ponadto, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do K.p.a., uw. 5 do art. 97, LEX/el, 2015).

Zagadnienie wstępne musi zatem wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej, gdyż ma miejsce bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Innymi słowy, chodzi o sytuację, kiedy zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze w ogóle rozstrzygnięte orzeczeniem ostatecznym, czy prawomocnym, a nie o to, jak zostało rozstrzygnięte. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków, 2005, s. 100). Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11).

Sąd podziela stanowisko skarżącego, że pomiędzy postępowaniem w sprawie rezerwacji częstotliwości, a poprzedzającym je przetargiem na rezerwację częstotliwości, zachodzi ścisła zależność polegająca na tym, że wyniki przetargu determinują wyniki postępowania rezerwacyjnego. Nie można jednak zgodzić się ze skarżącym, że zakwestionowanie przez uczestników przetargu ważności przetargu obligowało organ do wstrzymania czynności podejmowanych w toku postępowania rezerwacyjnego. W przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne brak jest regulacji, która normowałaby taki tryb działania Prezesa UKE, analiza natomiast treści przepisów art. 114 ust. 4a, art. 118d ust. 1 i ust. 7 P.t., wskazuje, iż dopiero prawomocne unieważnienie przetargu może wywrzeć skutek na wynik postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości. Zgodnie z art. 114 ust. 4a P.t., jeżeli dokonanie rezerwacji częstotliwości wymaga przeprowadzenia przetargu, aukcji, konkursu albo uzgodnień międzynarodowych, Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości w terminie 6 tygodni od dnia ogłoszenia wyników przetargu, aukcji, konkursu albo zakończenia uzgodnień międzynarodowych. Z art. 118d ust. 1 i ust. 7 P.t. wynika, że Prezes UKE z urzędu lub na wniosek uczestnika przetargu, aukcji albo konkursu złożony w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia wyników przetargu, aukcji albo konkursu, w drodze decyzji, unieważnia przetarg, aukcję albo konkurs, jeżeli zostały rażąco naruszone przepisy prawa lub interesy uczestników przetargu, aukcji albo konkursu (ust. 1). Zmiana wyników przetargu, aukcji albo konkursu będąca konsekwencją unieważnienia przetargu, aukcji albo konkursu stanowi podstawę wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości dokonanej po przeprowadzeniu tego przetargu, aukcji albo konkursu. (ust. 7). Słusznie zatem wskazał Prezes UKE, że o sekwencji podejmowanych rozstrzygnięć w postępowaniach administracyjnych dotyczących rezerwacji częstotliwości przesądził sam ustawodawca, normując w przepisie art. 114 ust. 4a P.t. zasadę, iż Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości w terminie 6 tygodni od dnia ogłoszenia wyników przetargu, aukcji, konkursu albo zakończenia uzgodnień międzynarodowych oraz regulując w art. 118d ust. 1 P.t., termin na złożenie wniosku o unieważnienie przetargu, aukcji albo konkursu, który wynosi 21 dni. Powyższa regulacja wyklucza możliwość zakończenia postępowania w sprawie unieważnienia przetargu przed wydaniem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości. Postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości toczy się zatem dalej mimo toczącego się postępowania o unieważnienie przetargu. Dopóki przetarg nie zostanie prawomocnie unieważniony, postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości toczy się nadal, a wydane w jego wyniku rozstrzygnięcia pozostają w obrocie prawnym. Dopiero prawomocna decyzja o unieważnieniu przetargu wywiera wpływ na toczące się postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości. W takiej sytuacji ustawodawca przewidział instytucję o szczególnym charakterze – wznowienie postępowania.

Z uwagi zatem na tę szczególną regulację prawną przewidzianą ustawą Prawo telekomunikacyjne, zdaniem Sądu, toczące się postępowanie o unieważnienie przetargu pozostaje bez wpływu na postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości. Potraktowanie toczącego się postępowania o unieważnienie przetargu jako zagadnienia prejudycjalnego, w świetle obowiązującego Prawa telekomunikacyjnego, jest więc wyłączone. W przeciwnym wypadku proces decyzyjny Prezesa UKE zmierzający do rezerwacji częstotliwości byłby sparaliżowany. Celem zmian ustawodawczych i takiej właśnie regulacji prawnej było z pewnością zapewnienie ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami arbitralnymi. Dowodzi tego taka właśnie regulacja prawna. Oczywiście operatorzy mają prawo podważania niekorzystnych dla siebie rozstrzygnięć. W przypadku osiągnięcia takiego celu nie są pozbawieni ochrony swoich praw. Do dyspozycji posiadają instytucję wznowienia postępowania.

Zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo uznał, że kwestia unieważnienia przetargu nie jest zagadnieniem wstępnym dla sprawy rezerwacji częstotliwości prowadzonej po zakończeniu przetargu oraz, że nie wystąpiły inne przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie postępowania. Prezes UKE słusznie też uznał, że pomimo postępowania o unieważnienie przetargu, postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości toczy się niezależnie od wyniku postępowania o unieważnienie przetargu, a dopiero prawomocne unieważnienie przetargu może skutkować wznowieniem postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości na podstawie art. 118d ust. 7 P.t.

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 114 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2, art. 118b ust. 2 i art. 123 ust. 6 pkt 5 P.t. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t., a także art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie przez Prezesa UKE w niniejszej sprawie rezerwacji częstotliwości przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy unieważnienia przetargu.

Z powyższych też względów niezasadne są zarzuty naruszenia zasady zaufania wynikającej z art. 8 k.p.a., a także art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, art. 189 ust. 2 pkt 2 lit. c oraz art. 1 ust.2 pkt 1 P.t., jak również przepisów unijnych, podnoszone przez uczestnika postępowania – S. S.A., które uczestnik łączy z rozstrzygnięciem kwestii rezerwacji częstotliwości przed zakończeniem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przetargu. Zgodne z przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne, rozstrzygnięcie przez Prezesa UKE kwestii rezerwacji częstotliwości niezależnie od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przetargu, jest działaniem prawidłowym nie mogło zatem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnej zasady równości, jak i do naruszenia celów ustawy Prawo telekomunikacyjne określonych w art. 1 ust. 2 P.t., celów polityki regulacyjnej określonych w art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t., a także przywołanych przez uczestnika przepisów unijnych.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwości trybu uzyskania opinii od organu współdziałającego w przedmiotowej sprawie, za nieprawidłowe należy uznać tezy skarżącego, jakoby Prezes UKE miał zawsze obowiązek zwracania się do organów wymienionych w art. 128 ust. 8 P.t. w celu zasięgnięcia opinii. Zgodnie z art. 123 ust. 6 pkt 1 P.t., odmowa udzielenia rezerwacji częstotliwości następuje w przypadku, gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, tj., w przypadku wystąpienia okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak wynika z art. 123 ust. 8 P.t., odmowa udzielenia rezerwacji częstotliwości, jej zmiana lub cofnięcie w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, a także odmowa wydania pozwolenia radiowego lub jego cofnięcie z powodu tych okoliczności, następuje po zasięgnięciu opinii lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, w zakresie ich właściwości. Podkreślenia jednak wymaga, że w niniejszej sprawie nie doszło do odmowy udzielenia rezerwacji częstotliwości, jej zmiany lub cofnięcia, z powodu okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie doszło do odmowy udzielenia rezerwacji częstotliwości, podmiotom, w tym skarżącemu, którzy nie zostali podmiotami wyłonionymi w wyniku przeprowadzonego przetargu. Dlatego też norma wynikająca z art. 123 ust. 8 P.t., nie miała w niniejszej sprawie zastosowania.

Niezależnie od powyższego, nie można zgodzić się z twierdzeniami, że na mocy art. 123 ust. 8 P.t. Prezes UKE został ustawowo zobowiązany do zasięgania opinii tych organów w każdym postępowaniu o rezerwację częstotliwości. Jak wskazywane jest to w doktrynie przepisy ust. 8-11 art. 123 P.t. regulują przypadek wydawania negatywnych decyzji dotyczących rezerwacji lub pozwoleń radiowych, a także cofania lub zmieniania tych uprawnień z powodów dotyczących zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszystkie te decyzje są podejmowane po zasięgnięciu opinii lub na wniosek właściwych organów państwowych odpowiedzialnych za te dziedziny. Wystąpienie do tych organów przez Prezesa UKE o zajęcie stanowiska powinno następować tylko wówczas, gdy w wyniku prowadzonego postępowania stwierdza się prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę udzielenia lub cofnięcie uprawnienia. Z przepisu tego nie wynika obowiązek zasięgania opinii w każdym przypadku prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia uprawnień. Sposób sformułowania tego przepisu wskazuje, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie warunków procesowych do wnikliwej weryfikacji tylko tych projektów decyzji, które przewidują odmowę wydania zezwolenia (S. Piątek, "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz", wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 702-703). W świetle powyższego należy stwierdzić, że bezpodstawny jest zarzut skarżącego, zgodnie z którym Prezes UKE przed wydaniem decyzji nie zasięgnął powyższych opinii. W sytuacji bowiem, gdy w ocenie tego organu nie zachodzą okoliczności prowadzące do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego Prezes UKE nie miał takiego obowiązku. Powyższy pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 99/12, nie zgadzając się ze stanowiskiem, iż Prezes UKE zawsze ma obowiązek zwracania się do organów wymienionych w art. 128 ust. 8 P.t. w celu zasięgnięcia opinii. Obowiązek taki aktualizuje się, gdy w wyniku prowadzonego postępowania stwierdza się prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę udzielenia lub cofnięcie rezerwacji częstotliwości.

W niniejszej sprawie Prezes UKE wystąpił do organów wymienionych w art. 123 ust. 8 P.t., o opinię, jednak biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu o braku okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, działanie to okazało się zbędne, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że niezachowanie, trybu z art. 106 k.p.a., nie ma żadnego znaczenia w sprawie, jak również wnioskowane przez skarżącego przeprowadzenie dowodów na okoliczność umocowania osób, które podpisały opinie organów wymienionych w art. 123 ust. 8 P.t., do ich reprezentowania w niniejszym postępowaniu.

W świetle powyższego niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 123 ust. 8 w zw. z ust. 1 pkt 3 oraz ust. 6 pkt 2 P.t. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 oraz w zw. z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a.

Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego zawartego w pkt 3 petitum skargi dotyczącego naruszenia art. 62 k.p.a. w zw. z art. 118c P.t. oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 k.p.a. przez odmowę połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz pozostałych spraw dotyczących rezerwacji częstotliwości z zakresu 1800 MHz. Stosownie do art. 118c ust. 3 P.t jeżeli przedmiotem przetargu, aukcji albo konkursu była więcej niż jedna rezerwacja, właściwy organ prowadzi odrębne postępowanie dla każdej z tych rezerwacji. W ocenie Sądu Prezes UKE wykonał ten obowiązek nałożony przez przepisy ustawy P.t. w sposób prawidłowy bowiem przedmiotem rozpoznawanej sprawy było postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości D. Dlatego też równolegle toczyły się inne postępowania w sprawach o rezerwację częstotliwości A, B, C, i E.

W tym aspekcie sprawy Sąd zauważa, że wbrew stanowisku skarżącego, całkowicie inną rzeczą jest kwestia realizacji przez organ celów ustawy P.t., zwłaszcza wskazanego w art. 1 ust. 2 pkt 1 P.t. celu wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Kwestię tę skarżący pomija twierdząc, że nastąpiło faktyczne "łączne" rozpoznanie tych spraw, co zdaniem strony świadczy o naruszeniu podstawowych zasad działania organów administracji publicznej

Ze stanowiskiem takim nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim Prezes UKE w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji logicznie i wyczerpująco wyjaśnił dlaczego rozdysponowane na rzecz Spółki X częstotliwości wpisują się w całokształt realizacji prowadzonej polityki efektywnego wykorzystywania zasobów w połączeniu z pieczą nad równoprawną konkurencją. Taki proces myślowy organu skarżący błędnie nazywa "z góry przyjętym planem" lub "niedopuszczalnym dualizmem". W ocenie Sądu podnoszony w skardze zarzut faktycznego łącznego rozpoznania spraw ww. częstotliwości zakresu 1800 MHz nie jest zasadny bowiem takiego działania organ nie mógł uniknąć ze względu na specyfikę tego rodzaju spraw i konieczność prowadzenia spójnej polityki w tym zakresie. Przykładowo na stronie 32 zaskarżonej decyzji organ wskazał jaki jest obraz rozdysponowania częstotliwości przed i po wydaniu decyzji rezerwacyjnych.

Zdaniem Sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 115 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 118b ust. 2 P.t., poprzez błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu przez Prezesa UKE, że przepis ten daje podstawę do żądania przez Prezesa UKE "przypisania" przez strony postępowania rezerwacyjnego konkretnych ofert przetargowych do określonych wniosków rezerwacyjnych. Sąd podziela stanowisko organu, że wskazanie przez poszczególnych wnioskodawców, z którą ofertą spośród kilku złożonych w przetargu wiążą wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, co wynika z art. 115 ust. 1 pkt 9 P.t. W myśl tego przepisu w rezerwacji częstotliwości określa się zobowiązania podmiotu podjęte w ramach przetargu, aukcji albo konkursu, o ile zostały podjęte. Tym samym skoro uczestnicy przetargu złożyli więcej niż jedną ofertę zatem organ zobowiązany był do wyjaśnienia tej kwestii z uczestnikami właśnie ze względu na konieczną treść decyzji rezerwacyjnej.

Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 99/12, który stwierdził, że: "Podmiot, który złożył więcej niż jedną ofertę, w przypadku oceny każdej z nich traktowany jest jako "odrębny" uczestnik postępowania przetargowego. Między złożonymi przez ten sam podmiot ofertami nie ma żadnej łączności podmiotowej z punktu widzenia oceny poszczególnych ofert, a w konsekwencji usytuowania na liście uczestników przetargu. Pozycja na liście wyników przetargu zawsze jest zatem powiązana z określoną ofertą, która umożliwiła jej zajęcie przez uczestnika. W związku z tym w sytuacji, gdy uczestnik przetargu, który zgłosił więcej niż jedną ofertę korzysta z prawa do złożenia wniosku o rezerwację, powołując się na konkretne miejsce na liście, siłą rzeczy musi powiązać swój wniosek z konkretną ofertą. Konsekwencją podjęcia decyzji o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o rezerwację na podstawie jednej oferty, jest rezygnacja z takiej możliwości w stosunku do innych ofert. Również w tym przypadku chodzić będzie o konkretną ofertę, która znalazła się na liście wyników przetargu na określonej pozycji. Podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, istnieje bardzo ścisłe powiązanie wniosku o rezerwację z konkretną ofertą. Złożenie wniosku w oparciu o konkretną ofertę określa warunki, na jakich zostanie przyznana częstotliwość. Wspomniane warunki zaoferowane przez uczestnika przetargu, mają istotny wpływ nie tylko na kolejność na liście podmiotów wyłonionych, ale w przypadku złożenia wniosku o rezerwację także w sposób wiążący określają jego zobowiązania rezerwacyjne".

Odnosząc się zarzutu niewyznaczenia rozprawy administracyjnej oraz przewlekłości postępowania Sąd doszedł do przekonania, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać trzeba, iż w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że naruszenie przepisów postępowania oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej, w szczególności zaś wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W związku z powyższym - skoro strona skarżąca nie wskazała, ani też nie wyjaśniła, na czym dokładnie naruszenie wymienionych przez nią przepisów o charakterze procesowym miałoby polegać, zwłaszcza zaś, jaki miałby być wpływ zarzucanego ich naruszenia na wynik sprawy - co odnieść należy do zarzutu zaniechania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i naruszenia art. 89 § 1 i § 2 w związku z art. 10 i art. 12 k.p.a., zatem brak jest podstaw, aby omawiany zarzuty uznać można było za uzasadniony.

Odpowiadając na zarzut dotyczący braku uzgodnień międzynarodowych Sąd stwierdził, że analizując uzasadnienie skargi nie można dopatrzyć się tam wyjaśnienia na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych przepisów. W ocenie Sądu stanowisko organu w tej kwestii jest jasne i zostało w sposób szczegółowy określone w decyzji. Organ wskazał na konkretne międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne oraz umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną. Ponadto skarżący zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 114 ust. 3 pkt 6 P.t. oraz art. 115 ust. 2 P.t. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., czyni to w sposób ogólny mówiąc, że określenie warunków wykorzystania częstotliwości było "niejednoznaczne i nieprzejrzyste", lecz bliżej tej myśli nie rozwija, co utrudnia Sądowi zrozumienie jej stanowiska w tej kwestii, a tym samym ocenę tego zarzutu.

Odnosząc się z kolei do kwestii przewlekłości postępowania w tej sprawie należy wskazać, że podlega on odrębnemu reżimowi prawnemu. Zgodnie z art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z art. 36 § 1 k.p.a. wynika, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 114 ust. 4a P.t. ustanawiający zasadę, iż Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości w terminie 6 tygodni od dnia ogłoszenia wyników, w niniejszej sprawie, przetargu. Przepis art. 37 § 1 k.p.a., stanowi natomiast, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po wyczerpaniu powyższego trybu, możliwe jest wniesienie na podstawie art. 52 § 1 P.p.s.a., skargi do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że istotą skargi na przewlekłość postępowania jest zobligowanie organu do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę. Przewlekłość zatem, co do zasady nie ma wpływu na wynik sprawy ad meritum. Z powyższych względów podniesiony przez skarżącego zarzut przewlekłości postępowania nie może być merytorycznie rozpatrzony przez Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie można zatem uwzględnić zarzutu naruszenia art. 114 ust. 4a P.t. w zw. z art. 12 k.p.a. i w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 3 oraz w zw. z art. 189 ust. 2 pkt 1 P.t.

W kwestii nadania skarżonej decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., decyzji od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ze względu na brak stosowanych ograniczeń, inicjatywa w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności może wypływać zarówno od organu administracyjnego, jak i od strony lub podmiotów działających na prawach strony. Jak podkreśla się w doktrynie (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck Warszawa 1996 r., str. 493), przepis art. 108 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany" rygor, a wobec tego organ na zasadzie uznania rozstrzyga o jego nadaniu. W konsekwencji, sądowej kontroli poprawności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie może podlegać sam fakt podjęcia przez uprawniony organ decyzji o jego nadaniu (w treści decyzji administracyjnej czy odrębnym postanowieniu), lecz to, czy istniały ku temu przesłanki, przy czym ocena winna dokonywana być w odniesieniu do określonego stanu faktycznego.

W przedmiotowej sprawie organ wskazał na przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a mianowicie: interes społeczny, który wyrażał się w dążeniu do zapewnienia ciągłości nadanego Spółce T. prawa dysponowania częstotliwością oraz wyjątkowo ważny interes strony. Ponadto organ wskazał, że natychmiastowe uzyskanie przez podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji, prawo do dysponowania częstotliwościami, a w efekcie umożliwiła wywiązanie się tego podmiotu z podjętych w przetargu zobowiązań.

W ocenie Sądu przesłanki przyjęte przez organ dla nadania decyzji z [...] czerwca 2013 r. rygoru natychmiastowej wykonalności znajdują oparcie w treści art. 108 § 1 K.p.a. Zasadnie też przyjął organ, iż ważny interes strony w przedmiotowej sprawie powiązany jest z interesem społecznym. Ponadto zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i jako taka podlega wykonaniu (vide: wyrok WSA sygn. akt VI SA/Wa 1751/09).

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ, wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie podjęte w I instancji, nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.