Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 288/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 22 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekretarz sądowy Elwira Karasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2004 roku, sprawy ze skargi R. Ł.-W. i P. W., na decyzję Samorzadowego Kolegium Odwoławczego w B., z dnia [...] roku nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] roku skarżący R. Ł. – W. i P. W. zwrócili się do Prezydenta Miasta B. o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako budynek socjalny dla osób niepełnosprawnych dla hipoterapii – jazda na koniach na terenie położonym w B. przy ul. [...] nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako parcela nr [...].

Rozpoznając powyższy wniosek Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] roku nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnienie swojej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa parcela położona jest w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B. symbolem E-II 42 R, co oznacza: "Tereny upraw polowych i ogrodniczych. Adaptuje się użytkowanie istniejące. Tereny wyłączone z zabudowy, położone w otulinach rezerwatu i Parku Krajobrazowego." Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że proponowana lokalizacja uzyskała negatywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] roku nr [...]. Te okoliczności spowodowały, zdaniem organu orzekającego, że nie można było ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskowanych przez skarżących, a to na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999 roku, poz. 139).

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji co do istosty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku w przedmiocie

Sygn.akt II SA/Ka 288/02

ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a to art. 3, art. 40 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez ich błędną wykładnię, a także przepisów prawa formalnego, a to art. 7, art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazali, że zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji odmownej w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu możliwe jest jedynie wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne sprzeczne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a sprzeczność ta musi wynikać wprost i ewidentnie z planu. Ich zdaniem oznacza to, że aby organ mógł wydać negatywną decyzję, konieczne jest wprowadzenie do planu zagospodarowania wyraźnego zakazu zabudowy. Powołali się także na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym zamierzenie budowy obiektów służących do produkcji rolnej na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania jako grunty rolne, nie jest sprzeczne z ustaleniami tego planu (Uchwała Składu Pieciu Sędziów NSA z dnia 11 maja 1998 roku, sygn OPK 40/97).

Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ ten bowiem prawidłowo ustalił, jakie jest przeznaczenie przedmiotowego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również, że wnioskowana inwestycja byłaby sprzeczna z zapisami tego planu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy zauważył, że owa sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego wynika wprost z zapisów planu, albowiem plan ten przewiduje w sposób wyraźny "zakaz zabudowy" na wnioskowanym terenie. Również powołane przez skarżących orzecznictwo NSA w

Sygn.akt II SA/Ka 288/02

tym zakresie nie znajduje, zdaniem organu odwoławczego zastosowania, albowiem dotyczy wyłącznie obiektów służących bezpośrednio produkcji rolnej i to w przypadku, kiedy nie został w planie zagospodarowania określony wyraźny zakaz zabudowy. Z tych względów decyzja organu pierwszej instancji, jako wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, została utrzymana w mocy.

W skardze na tę decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, a w razie potrzeby również decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i formalnego wskazując przy tym te same przepisy, których naruszenie zarzucali już w odwołaniu.

W uzasadnieniu swojej skargi, poza argumentami podnoszonymi wczesniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, skarżący zauważyli, że wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji fakt kolizji z otulinami rezerwatu i Parku Krajobrazowego nie może oddziaływać negatywnie na wydanie decyzji w ich sprawie. Nie kwestionując bowiem podstawy prawnej utworzenia tego Parku, stwierdzili skarżący, że poza powołanym aktem utworzenia nie została stworzona jakakolwiek infrastruktura tego Parku pozwalająca stwierdzić iż został on utworzony oraz, że istnieje w terenie jako jednostka mająca kolidować z planowaną inwestycją.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] roku przedłożyli dowody (fotografie), a to dla wykazania ich zdaniem, że organ pierwszej instancji dowolnie ocenia obowiązujące na przedmiotowym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania i w zależności od inwestora ustala dla tych terenów warunki zagospodarowania w sposób odmienny.

Sygn.akt II SA/Ka 288/02

Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej bowiem kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999 roku, poz. 139 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak ustalił organ pierwszej instancji dla terenu, na którym skarżący zamierzali realizować wnioskowaną inwestycję, istniał obowiązujący w dacie orzekania, miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Miejskej B. z dnia [...] roku Nr [...], opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Bielskiego Nr 5 z dnia 9 czerwca 1994 roku.

Zgodnie z ustaleniami planu, które to ustalenia w niniejszej sprawie są bezsporne, zapisy planu dla przedmiotowego terenu objęte były symbolem E-II 42 R, co oznacza: "Tereny upraw polowych i ogrodniczych. Adaptuje się użytkowanie istniejące. Tereny wyłączone z zabudowy, położone w otulinach rezerwatu i Parku Krajobrazowego."

W istocie zatem rozstrzygnięcia wymagało, czy fragment zapisu brzmiący "tereny wyłączone z zabudowy" oznacza zakaz zabudowy. To bowiem rozstrzygnięcie pozwala na ocenę, czy zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), a ponadto czy w razie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie doszłoby do wydanie nieważnej z mocy prawa decyzji, a to wobec treści art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Sygn.akt II SA/Ka 288/02

Dokonując interpretacji powyższego zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, Sąd doszedł do przekonania, że zapis w brzmieniu "tereny wyłączone z zabudowy" jest tożsamy ze znaczeniem wyrażenia "zakaz zabudowy". W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zarzuty skarżących w części dotyczącej naruszenia art. 3, art. 40 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie znajdują uzasadnienia. Przyjdzie również dodatkowo zauważyć, że organ pierwszej instancji wykonując dyspozycję art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dopełnił ciążącego na nim obowiązku uprzedniego uzgodnienia decyzji z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, albowiem przedmiotowy teren położony był na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Wydane przez organ uzgadniający postanowienie w tej sprawie było negatywne.

Odnośnie natomiast zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przepisów prawa formalnego, to zdaniem Sądu organy nie dopuściły naruszenia wskazanych przez skarżących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś sami skarżący nie sprecyzowali na czym owo naruszenie miałoby polegać.

Pozostałe argumenty skarżących, a w szczególności ich stanowisko odnośnie wydawania przez organ pierwszej instancji pozytywnych decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie, czy tez w pobliżu terenu, będącego przedmiotem niniejszej sprawy, nie mogły stanowić podstawy dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd administracyjny rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), co powoduje, że kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych nie może poza daną sprawę wykraczać.

W tej natomiast konkretnej sprawie, która była przedmiotem rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkować by mogły uznaniem, że zaskarżona decyzja jest wadliwa.

Sygn.akt II SA/Ka 288/02

Wobec powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).