Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 180/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sprawie znak: [...] skargę oddala.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego – J.J. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- art.8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i wniósł o zobowiązanie Burmistrz Gminy i Miasta P. , do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga i zobowiązanie Burmistrz Gminy i Miasta P. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie, w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu, wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a

Skarżący wskazał, iż dnia 19.11.2014 r. złożył podanie o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa budynku mieszkalnego rodzinnego. Dnia 26.02.2015 r. została mu odręczona decyzja Burmistrz Gminy i Miasta P. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy, od której odwołał się Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W dniu 15.06.2015 r. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji [...]).

Pismem opatrzonym datą 11.08.2015 r. skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy do SKO w K.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta P. wniósł o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z zaleceniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , zamieszczonym w decyzji z dnia 15 czerwca 2015 r. [...], która doręczona została organowi I instancji w dniu 19 czerwca 2015 r., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy niezbędne jest przeprowadzenie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewidziana jest realizacja przedsięwzięcia, wyznaczenie terenu wokół działki budowlanej jako obszaru analizowanego pod kątem funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wynikającym z art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ podniósł, iż akta niniejszej sprawy wraz z dokumentacją umożliwiającą ponowne rozpatrzenie, nie zostały zwrócone przez organ II instancji do chwili obecnej. Nadto podkreślił, że kserokopie dokumentów nie są dowodami w sprawie, dlatego nawet jeżeli na ich podstawie byłyby prowadzone czynności zmierzające do opracowania projektu ponownej decyzji, to do jej wydania mogłoby dojść dopiero po zwrocie oryginalnych dokumentów przez organ II instancji.

Organ zwrócił uwagę, że ustalenie warunków zabudowy wraz z przygotowaniem projektu decyzji, są dokonywane przez urbanistów lub architektów, zgodnie z wymogami określonymi w art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi. W niniejszym postępowaniu, na podstawie kserokopii akt, zostały zakończone niezbędne czynności, umożliwiające wydanie merytorycznej decyzji, po zwrocie oryginalnych akt sprawy.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że przewidziany w art 35 § 3 k.p.a. termin 2 miesięczny, na dzień wniesienia skargi na bezczynność, nie został przekroczony oraz skarżący w żaden sposób nie udokumentował spełnienia wymogu określonego w art. 52 p.p.s.a. tj., że wniesiona przez niego skarga była poprzedzona wniesieniem zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Co prawda do swojej skargi skarżący załączył kserokopię pisma sygnowanego datą 11 sierpnia 2015 r. i zatytułowanego "Zażalenie", jednakże pismo to nie jest podpisane, a także nie dokumentuje jego doręczenia adresatowi. W tych okolicznościach nie można uznać, że skarżący wyczerpał środki zaskarżenia określone w w/w przepisie, co winno skutkować odrzuceniem jego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w p.p.s.a. przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07).

Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Przewidzianym zgodnie z art. 37 k.p.a. środkiem zaskarżenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z takim zażaleniem na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P. skarżący niewątpliwie wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r., które zostało rozpoznane poprzez wydanie w dniu 18 września 2015 r. postanowienia, w którym SKO uznało zażalenie J.J. za uzasadnione (vide k: [...]). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarżący wyczerpał tryb do wniesienia skargi, tym samym skarga jest dopuszczalna.

Analizując jednak zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy Sąd uznał, że bezczynność w postępowaniu Burmistrza Gminy i Miasta P. wbrew stanowisku skarżącego nie miała miejsca w dacie wniesienia skargi.

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , organowi I instancji doręczyło jedynie odpis decyzji z dnia 15 czerwca 2015 r. [...] , co nastąpiło w dniu 19 czerwca 2015 r. Sąd wskazuje, iż akta niniejszej sprawy istotnie nie zostały zwrócone przez organ II instancji do chwili obecnej. Skarżący bowiem pismem z dnia 14 maja 2015 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie rozpoznania wniesionego przez niego odwołania od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia 26 lutego 2015 r. nr [...] . Skarga ta została następnie przez SKO w K. wraz z aktami sprawy [...] przedstawiona do rozpoznania Sądowi Administracyjnemu w Krakowie w dniu 22 czerwca 2015 r. Została ona zarejestrowana do sygn. akt II SAB/Kr 109/15 i następnie odrzucona postanowieniem z dnia 9 października 2015 r. Akta sprawy [...] pozostawały więc w dyspozycji sądu, w związku ze złożoną uprzednio przez skarżącego skargą na bezczynność i przewlekłe postępowanie organu odwoławczego. W dacie zatem wniesienia skargi w niniejszej sprawie organ I instancji nie dysponował aktami sprawy. Dysponując zaś aktami zastępczymi (ich kserokopią) mógł jedynie podejmować czynności zmierzające do załatwienia sprawy, co organ czynił skoro sprawa dojrzała do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W związku z tym nie może być uznany za zasadny zarzut bezczynności w stosunku do organu, który podjął niezbędne czynności, a przeszkodę do wydania w sprawie decyzji stanowi brak akt postępowania będący skutkiem podjętych przez samego skarżącego działań związanych z zainicjowaniem postępowania sądowego.

Nie można także odmówić słuszności i tej argumentacji organu, która wskazuje na treść art. 35 § 3 kpa, z którego wynika, że w sprawie szczególnie skomplikowanej postępowanie wyjaśniające powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, przy czym w niniejszej sprawie należy przyjąć datę doręczenia organowi I instancji decyzji SKO czyli dzień 19 czerwca 2015 r. Z decyzji tej jednoznacznie wynika konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji ponownej analizy urbanistyczno – architektonicznej, o której mowa jest w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to czynności wyjaśniające niezbędne dla rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a to z kolei determinuje czas w jakim możliwe jest wydanie merytorycznej decyzji w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że naruszenie przez organ terminu określonego w art. 35 § 3 nie skutkuje samo przez się koniecznością uwzględnienia skargi na bezczynność organu albowiem o tym decydują okoliczności faktyczne danej sprawy. Każdorazowo bowiem należy zbadać czy nie zachodzą przeszkody uzasadniające zwłokę w dochowaniu określonego przepisami terminu załatwienia sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką przeszkodą, w związku z tym nie może być mowy o pozostawaniu przez organ w bezczynności.

Na marginesie Sąd wskazuje, iż rzeczą organu I instancji było, pomimo podjęcia niezbędnych czynności w sprawie, monitowanie organu odwoławczego o akta sprawy, a nie biernie oczekiwanie na ich zwrot.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że Burmistrz Gminy i Miasta P. w dacie wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności, gdyż nie miał możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie mógł dokonywać czynności zmierzające do załatwienia sprawy, na podstawie posiadanych kopii akt.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.