Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1142/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 26 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na pismo Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w Rz. z dnia [...] października 2010 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia finansowego z tytułu dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 2 grudnia 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie wpłynęła skarga T. B. na pismo Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w Rz. z dnia [...] października 2010 roku, nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu świadczenia finansowego z tytułu dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby.

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U.

1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasadniczym kryterium tej kontroli, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), jest zgodność działalności administracji publicznej z prawem. Z powołanych unormowań wynika iż, sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności. Zakres sądowej kontroli administracji określony został – stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji – w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Jak wynika z jej art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli ustawodawca zakreślił w art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez wskazanie odpowiednich form działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż kontrola sądowo-administracyjna, co do zasady, rozciąga się wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest

w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji, których nie da się sklasyfikować, jako jednej z form wskazanych w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Należy zatem wskazać, iż sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W niniejszym postępowaniu skarżący domaga się rozstrzygnięcia o legalności pisma Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w Rz. [...] października 2010 roku, nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia finansowego z tytułu dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby.

W orzecznictwie bezsporne jest stanowisko, że wypłata bądź odmowa wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku (Dz. U. 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.) następuje w formie czynności materialno-technicznej podlegającej kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – wyrok WSA w Gdańsku

z dnia 14 kwietnia 2005 roku, sygn. akt 3 II SA/Gd 1646/03, publ. ONSAiWSA 2006 r.

nr 1, poz. 3,wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2008 roku, sygn. akt III SA/Kr 1007/07, publ. CBOiS. By można było przyjąć, że rozstrzygnięcie kwestii zwrotu wydatków dojazdu do miejsca pełnienia służby jest czynnością, o której mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. niezbędne jest by została ona podjęta przez organ administracji publicznej. Jedynie wówczas można przyjąć, że czynność ta rozstrzyga o wynikającym z treści art. 93 ustawy o Policji uprawnieniu. W niniejszej sprawie wskazany wymóg nie został spełniony. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że adresatem zaskarżonego pisma Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w Rz. nie był skarżący, lecz Dyrektor Centralnego Biura Śledczego. W piśmie tym Główny Księgowy zwracał się do Dyrektora CBŚ o zajęcie stanowiska w związku z roszczeniami skarżącego

o wypłatę świadczeń, o jakich mowa w art. 93 ustawy o Policji. W piśmie tym przedstawiono jednocześnie argumenty, które w ocenie Głównego Księgowego przemawiają za negatywnym rozpatrzeniem podania. Treść pisma z dnia 4 października 2010 nie pozwala zatem przyjąć, że jest ono czynnością materialno –techniczną rozstrzygającą o wypłacie świadczenia z tytułu dojazdu do miejsca pełnienia służby. Podkreślić również należy, że zostało ono sporządzone przez Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w Rz.,

w stosunku do którego nie można zasadnie twierdzić, że jest organem administracji publicznej; z treści zaskarżonego pisma, a w szczególności z widniejącego pod nim podpisu oraz wskazania stanowiska osoby, która go złożyła, jednoznacznie wynika, że nie zostało ono sporządzono w imieniu organu administracji publicznej – P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rz.

Rozstrzygnięcie o zasadności wniosku o wypłatę świadczenia z tytułu zwrotu wydatków za dojazd do miejsca pełnienia służby należy do właściwego komendanta policji. Możliwość zakwestionowania go na drodze sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., uzależniona jest z kolei od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie kwestia rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wypłatę przedmiotowego świadczenia pozostaje nadal otwarta, gdyż stosowny organ nie podjął w tym zakresie odpowiedniej czynności,

a co za tym idzie nie wyczerpano prawem przewidzianego toku postępowania.

Z wyłożonych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę.