Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 599/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, 2, 3 i 6, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na niewykonanie przez Wójta Gminy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2013 r. sygnatura akt II SAB/Lu 411/13 I. wymierza Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości 200 ( dwieście ) złotych ; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje adwokat A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Z. W., w której wniósł on o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy N. za niewykonanie prawomocnego wyroku tego Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 411/13.

W odpowiedzi na skargę działający z upoważnienia Wójta Gminy N., Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N., wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał przebieg postępowania i wskazał, że wskazany wyżej wyrok Sądu został przez niego wykonany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarga była dopuszczalna.

Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie jest skarga o wymierzenie Wójtowi Gminy N. grzywny za niewykonanie wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 411/13. Wyrokiem tym Sąd, uwzględniając skargę Z. W. na bezczynność Wójta Gminy N., zobowiązał wskazany organ do rozpatrzenia – w terminie 30 dni od daty doręczenia akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku – wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. o zmianę decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie zasiłku okresowego.

Podstawę prawną wymierzenia organowi administracji grzywny za niewykonanie wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność stanowi art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że wskazany wyżej prawomocny wyrok, zobowiązujący organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. został doręczony organowi wraz z aktami sprawy w dniu [...] stycznia 2014 r. (k. 67 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 411/13).

Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wezwał organ do wykonania tego wyroku, wypełniając zatem przesłankę, zawartą w przepisie art. 154 § 1 P.p.s.a. Jakkolwiek bowiem wezwanie to zostało złożone na kilkanaście dni przed datą wpływu do siedziby organu odpisu prawomocnego od dnia [...] stycznia 2014 r. wyroku Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 412/13 wraz z aktami administracyjnymi sprawy, to uznanie w tych okolicznościach, że wezwanie to nie było złożone skutecznie i w związku z tym – w celu wypełnienia wymogów formalnych z art. 154 § 1 P.p.s.a. – skarżący obowiązany był ponownie skierować do organu pismo procesowe o takiej samej w istocie treści, już po zwrocie akt z Sądu, raziłoby nadmiernym formalizmem. W takiej sytuacji Sąd byłby bowiem zobowiązany w niniejszej sprawie skargę odrzucić jako niedopuszczalną, co zdaniem Sądu, mając na uwadze okoliczności sprawy, prowadziłoby niewątpliwie do naruszenia prawa do Sądu, gwarantowanego skarżącemu konstytucyjnie (art. 45 ust. 1 Konstytucji).

Oceniając skargę merytorycznie uznać należy, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Wskazać trzeba, że niewykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność ma miejsce wówczas, gdy organ administracji zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nie wykonuje nałożonego przez sąd obowiązku polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu czynności (art. 149 § 1 w związku z art. 154 § 1 P.p.s.a.).

Istotne jest przy tym, iż niewykonanie wyroku, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., ma miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia sądu w ogóle, jak i wtedy, gdy wprawdzie wykonał orzeczenie, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Do takiego wniosku prowadzi bowiem jednoznaczna treść art. 154 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym wykonanie wyroku po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

Skoro bowiem wykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi o wymierzenie grzywny nie czyni tej skargi bezzasadną ani bezprzedmiotową, to nie ulega wątpliwości, że wystarczającą przesłanką wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku jest przekroczenie terminu wyznaczonego w tym wyroku do wydania aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że wydanie aktu lub podjęcie czynności, do której organ administracji był zobowiązany, z przekroczeniem terminu wskazanego w sentencji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, obliguje sąd do uwzględnienia skargi o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie tego wyroku. W takiej sytuacji Sąd winien jednak wspomnianą wyżej okoliczność uwzględnić miarkując wysokość wymierzonej organowi grzywny.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy N. nie wykonał prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2013 r., wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 411/13, w zakreślonym w nim terminie. Jak wskazano bowiem wyżej, powyższy wyrok, zobowiązujący organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, został doręczony organowi wraz z aktami sprawy w dniu [...] stycznia 2014 r. Termin ten upłynął zatem w dniu [...] lutego 2014 r., natomiast decyzja organu nr [...], wydana po rozpoznaniu opisanego wniosku skarżącego, została podjęta w dniu [...] maja 2014 r., a więc z przekroczeniem wskazanego terminu.

Jednocześnie Sąd, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, na podstawie art. 154 § 2 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że organowi administracji nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa w niniejszej sprawie. Samo bowiem niewykonanie w terminie wyroku Sądu, nie może świadczyć o celowym i mającym charakter "rażący" działaniu organu, prowadzącym do naruszenia obowiązków spoczywających na organie z mocy ustawy.

Stosownie do treści art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wymierzając grzywnę w wysokości 200 zł, Sąd uznał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego nią organu oraz zapewni, iż Wójt Gminy N. zwróci w przyszłości należytą uwagę na wywiązywanie się z obowiązków nałożonych wyrokami sądowymi.

O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).