Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 403/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 272 ust 5 i 10
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z dnia [...]grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty zmiennej za usługi wodne oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Zarząd Zlewni Wód Polskich w [...] informacją z [...] listopada 2020 r. nr [...] kwartał/2020 na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm. - dalej jako P.w.) w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...]decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...] ustalił dla Miasta [...] (dalej jako Skarżąca) za okres III kwartału 2020 r. opłatę zmienną w wysokości 11.826 zł za odprowadzanie do wód rzeki [...] na działkach o nr ew. [...] i [...]obręb [...] wód opadowych i roztopowych, pochodzących z powierzchni terenu ograniczonego ulicami - Plac [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...] poprzez trzy wyloty kanalizacji deszczowej.

Opłata została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 5 P.w. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty (0,75 zł za 1 m3), i ilości odprowadzanych wód (15.768,1 m3) i czasu (kwartał).

Wysokość jednostkowej stawki opłaty zmiennej została określona w § 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 poz. 2502 - dalej jako rozporządzenie ws. stawek).

II.

Na skutek reklamacji Miasta [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...]wydał decyzję z [...]grudnia 2020 r. nr [...], w której na mocy art. 273 ust. 6 w związku z art. 272 ust. 5, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 P.w. określił dla [...] za okres III kwartału 2020 roku opłatę zmienną w wysokości 11.826 zł za wprowadzenie do rzeki [...]na dziatkach o nr ew. [...]i [...]obręb [...] wód opadowych i roztopowych, pochodzących z powierzchni terenu ograniczonego ulicami - Plac [...] , [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...] , poprzez trzy wyloty kanalizacji deszczowej.

Wyjaśnił, że wcześniejsza informacja jak i decyzja zostały wystawione na podstawie przesłanego przez Skarżącą oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opiat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast z dnia [...] listopada 2020 r.

W celu wyliczenia wysokości opłaty zmiennej zgodnie z literą prawa należy ilość odprowadzanych wód pomnożyć przez wartość jednostkowej stawki stawkę opłaty zmiennej czyli 0,75 zł (za 1 m3/rok) oraz czasu (jednego kwartału - czyli 1) co w efekcie daje: 15.768,1 * 0,75 * 1 = 11.826,08 zł czyli w zaokrągleniu 11.826 zł.

Zgodnie z rozporządzeniem ws. stawek jednostkowa stawka opiaty zmiennej wyrażona jest w m3/rok i nieprawidłowe jest dostosowywanie jej do wyliczeń na 1 m3/kwartał.

III.

Skargę na powyższą decyzję wywiodło Miasto [...]zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 5 P.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu i rozstrzygnięciu na niekorzyść strony co do normy prawnej wynikającej ze stosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego, który jest podstawą obliczenia opłaty zmiennej określonej zaskarżoną decyzji, podczas, gdy przedmiotem sprawy jest nałożenie obowiązku i określenie wysokości daniny publicznej, a w takich przypadkach dokonując wykładni przepisów wątpliwości co do treści normy prawnej należy rozstrzygać na korzyść strony;

2. przepisów prawa materialnego - art. 272 ust 5 w zw. z art. 272 ust. 10 P.w. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opłata zmienna, której sposobu wyliczenia dotyczą te przepisy powinna być wyliczona jako iloczyn: jednostkowej stawki opłaty (wyrażonej w złotych za m3/rok), ilości wody (wyrażonej w m3) i czasu (wyrażonego w jednostce miary "kwartał"), co przy wyliczeniu opłaty kwartalnej powoduje podstawienie do wzoru w miejsce czynnika iloczynu dotyczącego czasu wartości "1", podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jako ostatni z wymienionych wyżej czynników iloczynu powinien być uwzględniony "czas wyrażony w latach", co przy wyliczeniu opłaty w odniesieniu do kwartalnego okresu rozliczeniowego powoduje podstawienie do wzoru w miejsce czynnika iloczynu dotyczącego czasu wartości 0,25 a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i określenie w zaskarżonej decyzji opiaty zmiennej za odprowadzenie do wód - wód deszczowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej wysokości czterokrotnie wyższej niż należna.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że dokonując wykładni art. 272 ust. 5 P.w. należy uwzględnić art. 272 ust. 10 P.w. zgodnie z którym ustalając wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-9, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał. Pojęcie "okres rozliczeniowy" oznacza tyle co przedział czasu, na podstawie którego dokonywane są rozliczenia. Z art. 272 ust. 10 P.w. wynika zatem, że opłatę zmienną, o której mowa w art. 272 ust. 5 P.w. oblicza się dla okresu równego kwartałowi.

Powiązanie art. 272 ust. 5 i 10 P.w. prowadzi do jednoznacznych wniosków, że ilość wody, o której mowa w art. 272 ust. 5 P.w. powinna być określona dla danego kwartału, stanowiącego okres rozliczeniowy. Potwierdzają powyższe przepisy przejściowe zawarte w ustawie Prawo wodne - art. 552 ust. 2a pkt 2, ust. 2b pkt 1, ust. 2c i ust. 2g, z których wynika, że do dnia 31 grudnia 2020 r. ustalenie opłaty za usługi wodne następuje również na podstawie oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały. Oświadczenia składane są w terminie 30 dni od dnia, w którym upływa dzień przypadający na koniec każdego kwartału. W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 5, oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają ilość odprowadzonych do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, wyrażoną w m3, wraz z informacją o istnieniu urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych i ich pojemności.

Określając opłatę zmienną należy uwzględnić ilość rzeczywiście odprowadzonych w danym kwartale wód opadowych i roztopowych, co odróżnia tę opłatę od opłaty stałej za tę usługę wodną, której wysokość jest zależna od maksymalnej ilości wód odprowadzanych określonej w pozwoleniu wodnoprawnym.

W decyzji organ przyjął prawidłowo, że okresem rozliczeniowym dla opłaty zmiennej jest kwartał. Prawidłowo również przyjął, że "ilość odprowadzonych wód, wyrażona w m3", o której mowa w art. 272 ust. 5 P.w., to ilość rzeczywista odprowadzonych wód. Prawidłowo także zastosowano w niniejszej sprawie § 8 pkt 1 rozporządzenia ws. stawek i w konsekwencji przyjęto do wyliczenia opłaty na podstawie art. 272 ust. 5 P.w. prawidłową jednostkową stawkę opłaty.

Dokonał jednak błędnej wykładni art. 272 ust. 5 P.w. w zakresie w jakim przepis ten wprowadza do wzoru na obliczenie opłaty zmiennej jako jeden z czynników iloczynu: "czas, wyrażony w latach". W konsekwencji organ nieprawidłowo zastosował art. 272 ust. 5 P.w. co doprowadziło do określenia opłaty zmiennej w wysokości czterokrotnie wyższej niż należna.

Przepis art. 272 ust. 10 P.w. wyznacza znaczenie pojęcia "czasu wyrażonego w latach" użytego w art. 272 ust. 5 P.w. Kwartał, będący okresem rozliczeniowym, to w przeliczeniu na lata - jedna czwarta część roku. Z uwagi na to, że ustawa określa kwartał jako okres rozliczeniowy, wyliczenie opłaty zmiennej może odbywać się wyłącznie w ujęciu kwartalnym - ustawa nie przewiduje wyliczenia opłaty dla innego okresu niż kwartał, szczególności roku. W związku z tym, przy podstawieniu danych do wzoru na obliczenie opłaty zmiennej wartość "czasu wyrażonego w latach" jest wartością stałą i wynosi 1/4 (kwartał to 1/4 roku).

Z literalnej i niebudzącej wątpliwości wykładni powyższych przepisów wynika, że opłatę zmienną należy wyliczyć dla okresu rozliczeniowego równego kwartałowi jako iloczyn:

- ilości wody odprowadzonej rzeczywiście w danym kwartale wyrażonej w m3,

- stawki jednostkowej opłaty wyrażonej w złotych za 1 m3 na 1 rok,

- czasu wyrażonego w latach.

Przy wyliczeniu opłaty należnej za okres rozliczeniowy, który stanowi kwartał, czas podlegający uwzględnieniu w wyliczeniu to kwartał, a ustawa określając, iż czas ma być wyrażony w latach wymusza podstawienie do wzoru wartości wyrażonej "w latach". Każda inna wykładnia tego przepisu prowadzi do niezgodności jednostek miar podstawionych do wzoru, co wyklucza prawidłowość działania matematycznego.

Jednostkowa stawka opłaty zmiennej bez urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych została określona w § 8 pkt 1 rozporządzenia ws. stawek jako kwota 0,75 zł za 1 m3 na 1 rok. Jednocześnie wartość maksymalną tej stawki jednostkowej określa art. 274 pkt 5 lit. c tiret pierwsze P.w. na kwotę 1,50 zł za 1 m3 na 1 rok. Sposób określenia wysokości stawki jednostkowej koresponduje z art. 272 ust. 5 P.w. tj. tak jak przepis ustawy uwzględnia czynnik czasu liczony w latach. Jeśliby ustawodawca chciał określić stawkę jednostkową bez uwzględnienia czynnika czasu wprowadziłby opłatę w wysokości 0,75 zł "za m3" - takie określenie stawki jednostkowej oznaczałoby (w sytuacji, gdy ustawa przewiduje kwartalny okres rozliczeniowy) tyle co "za m3 za kwartał".

Na art. 272 ust. 5 P.w. należy zdaniem Skarżącej spojrzeć także z innej perspektywy - przepis ten w swojej zasadniczej części to nic innego jak wzór matematyczny oparty o mnożenie tj. wartość opłaty zmiennej = jednostkowa stawka opłaty * ilość odprowadzonych wód wyrażonej w m3 * czas wyrażony w latach. W zaskarżonej decyzji organ przyjął, że ostatni z czynników mnożenia powinien mieć wartość 1 w przypadku wyliczenia opłaty kwartalnej co oznaczać ma tyle co "1 kwartał". Taką wykładnię przepisu należy odrzucić także z tego powodu, że nie można zakładać, że racjonalny ustawodawca wprowadził do wzoru czynnik mnożenia, który zawsze ma wartość "1", czyli nie wpływa na końcowy wynik mnożenia (zakaz wykładni per non est).

Skarżąca wskazała także, że z art. 7a § 1 k.p.a. wynika nakaz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych odnoszących się do stosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego na korzyść strony postępowania administracyjnego, w przypadku gdy wątpliwość taka powstaje po zastosowaniu reguł interpretacji językowej oraz systemowej.

Opłaty za usługi wodne, chociaż nie są tak powszechną daniną publiczną jak podatki, to jednak należy zaliczyć je do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa. Stosowanie przepisów zobowiązujących do uiszczania opłat za usługi wodne nie może prowadzić do naruszenia wartości objętych ochroną konstytucyjną, a w szczególności nie może prowadzić do tego, ażeby opłaty te stały się instrumentem nadmiernego fiskalizmu. Charakter opłat za usługi wodne jako daniny publicznej wymaga od organu stosowania wykładni prawa zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki i stosowania zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. 7a § 1 k.p.a.).

Zaskarżona decyzja określa wysokość daniny publicznoprawnej, wobec czego nie może być wątpliwości, że wszelkie wątpliwości co do znaczenia stosowanych w sprawie norm prawa materialnego należy rozstrzygać na korzyść strony. W niniejszej sprawie, rozstrzygając wątpliwości interpretacyjne na niekorzyść Skarżącej organ bez wątpienia naruszył art. 7a § 1 k.p.a.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że Prawo wodne reguluje szereg zagadnień związanych z szeroko pojętym gospodarowaniem wodami, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju w szczególności w dziedzinie kształtowania i ochrony zasobów wodnych, korzystania z wód oraz zarządzania ich zasobami (patrz art. 1).

W ustawie tej określono zasady korzystania z wód, w tym jako jedną z nich odpłatność za tego rodzaju aktywność. Inaczej mówiąc, określone w ustawie sposoby wykorzystywania wód przez różnego rodzaju podmioty na sprecyzowane cele, powiązane zostały z obowiązkiem ponoszenia opłat z tego tytułu, należących do tzw. instrumentów ekonomicznych, kształtujących gospodarowanie wodami i mającymi zapewnić m.in. finansowanie celów określonych w Prawie wodnym. Nie może ulegać wątpliwości, szczególnie uwzględniając rolę wody w życiu człowieka, że w interesie każdego leży racjonalne korzystanie z jej zasobów, a do tego właśnie konieczne są odpowiednie instrumenty m.in. administracyjne, ekonomiczne a nawet karne.

Instrumenty ekonomiczne obejmują m.in. opłaty za usługi wodne oraz inne należności z tego tytułu, jakie uregulowane zostały w art. 267 i nast. Prawa wodnego.

Treść art. 267 P.w. odczytywana łącznie z postanowieniami art. 9 ust. 3 P.w. świadczy o ustanowieniu jako zasady odpłatności za korzystanie z wód, bowiem w powołanym art. 9 ust. 3 ustawodawca wyraźnie wskazał, że gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną.

W art. 16 pkt 24 i 25 P.w. zdefiniowano z kolei pojęcie "kosztów środowiskowych" pod którym rozumie się wartość materialną strat w środowisku powodowanych przez korzystanie z wód oraz "kosztów zasobowych" na które składa się wartość utraconych korzyści, które mogłyby być osiągnięte, gdyby zasoby wodne i ich zdolność do samoodtwarzania nie były zmniejszane przez podmioty aktualnie je użytkujące.

Analiza uzasadnienia projektu Prawa wodnego z 2017 roku (dostępny na stronie https://www.sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=1529) wskazuje, że nowa regulacja miała dostosować przepisy krajowe do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. UE z 2000 r. nr 327 s. 1).

Dyrektywa ta wskazuje, że polityka ekonomiczna gospodarowania wodami powinna być prowadzona w taki sposób, aby podmioty korzystające z wód były zainteresowane (by im się to po prostu opłacało) w efektywnym i oszczędnym wykorzystywaniu zasobów wodnych.

W celu wdrożenia unijnej zasady zwrotu kosztów usług wodnych polski prawodawca zdecydował się wprowadzić opłatę za korzystanie z wody składającą się co do zasady z dwóch elementów - stałego i zmiennego.

Opłata zmienna powiązana jest z rzeczywistym zakresem korzystania z wód, na co wskazuje art. 270 ust. 1 P.w. i najczęściej stanowi iloczyn jednostkowej stawki za określony sposób korzystania z wód oraz wymiaru tego korzystania przez dany podmiot w określonym czasie.

Opłata stała, w odróżnieniu do opłaty zmiennej, ustalana jest na podstawie pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego. Wysokość opłaty stałej ustala się więc jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i odpowiednio w zależności od rodzaju usługi wodnej - maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód, wprowadzanych ścieków do wód lub do ziemi, odprowadzanych do wód - wód opadowych lub roztopowych albo wód pochodzących z odwodnienia gruntów, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym. Jest więc ona pewną miarą maksymalnych możliwości poboru/odprowadzania.

Przechodząc zatem do istoty niniejszej sprawy należy wskazać, że za odprowadzenie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemu kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miasta pobiera się zarówno zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 3 P.w. opłatę stałą, a na podstawie art. 272 ust. 5 P.w. także opłatę zmienną.

Zgodnie z art. 272 ust. 5 P.w. wysokość opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemu kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miasta ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3 i czasu wyrażonego w latach, z uwzględnieniem urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności. W ocenie Sądu użycie w powołanym przepisie zwrotu "ilości odprowadzanych wód" nakazuje przyjąć, że wpływ na wysokość spornej opłaty ma rzeczywista ilość odprowadzonych wód opadowych i roztopowych w danym okresie rozliczeniowym. Za taką interpretacją przemawia istota opłaty zmiennej, która jest przede wszystkim powiązana z rzeczywistym zakresem korzystania z wód, a nie określeniem ryczałtowym czy przybliżonym.

Jak wskazano w wyroku NSA z 23 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 3286/21 opłata zmienna ma mieć wymiar odpowiadający kwartalnemu okresowi rozliczeniowemu - art. 272 ust. 10 P.w. Obliczenie wysokości opłaty zmiennej podstawianej do wzoru z art. 272 ust. 5 P.w. musi więc uwzględniać wartość wyrażającą liczbę uwzględnionych okresów rozliczeniowych, tj. właśnie jedność, ponieważ okresem rozliczeniowym w tej sytuacji jest kwartał. Ten sposób ustalenia opłaty zmiennej odpowiada zadeklarowanej przez stronę ilości odprowadzanych wód opadowych i roztopowych, a taka właśnie jest istota opłaty zmiennej, nastawionej na wykazanie i otaksowanie rzeczywistego "zużycia" wód w danym okresie rozliczeniowym.

Ponadto z art. 552 ust. 7 P.w. wynika, że do dnia 31 grudnia 2026 r. Wody Polskie są obowiązane wyposażyć w przyrządy pomiarowe podmioty obowiązane do ponoszenia opłat za usługi wodne, o których mowa w art. 268 ust. 1, czyli również stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Do tego czasu, zgodnie z art. 552 ust. 2a, ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne następuje również na podstawie oświadczenia podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłaty za usługi wodne, za poszczególne kwartały.

Miasto [...] złożyło informację o wodach opadowych lub roztopowych odprowadzanych do rzeki [...] w III kwartale 2020 r. z określonego obszaru. Informacja ta pozwala na ustalenie faktycznej ilość odprowadzonych wód opadowych i roztopowych i stanowi podstawę wyliczenia opłaty zmiennej – co do tego nie ma wątpliwości.

Obowiązek wyposażenia podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne stanowi dodatkową okoliczność przemawiającą zdaniem Sądu za poglądem, że wysokość opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miasta ma być powiązana z rzeczywistą ilością wód odprowadzanych. Opłata ta jest bowiem należna w wysokości określonej w rozporządzeniu za rzeczywiście odprowadzoną ilość wód opadowych.

Przyjęcie rozumienia art. 272 ust. 5 i 10 P.w. prezentowanego w skardze, tj. wskazującego na konieczność przyjęcia "czasu wyrażonego w latach" jako 1/4 roku należy uznać za niezasadne. Takie rozumienie, przy jednoczesnym uwzględnieniu sensu opłaty zmiennej jako należnej za rzeczywiście odprowadzoną bezpowrotnie ilość wody, prowadzi do niezgodnego z obowiązującymi przepisami zaniżenia wysokości należnej opłaty zmiennej. Określenie opłaty zmiennej dotyczyć ma konkretnego okresu rozliczeniowego (kwartału) i dotyczy każdego odprowadzonego w tym okresie metra sześciennego wody, który nie jest już ponownie raportowany. Stanowisko Strony powodowałoby sytuację, w której wysokość opłaty za każdy metr sześcienny bezpowrotnie odprowadzony do rzeki Srebrnej, a za jej pośrednictwem również do morza, wynosiłby jedynie czwartą część tego, co przewiduje ustawa i wydane na jej podstawie rozporządzenie. Opłaty za korzystanie z wód w tym opłata zmienna, której wysokość powiązana jest nie tylko ze zmiennymi powoływanymi przez Stronę ale także z tym, czy podmiot korzysta z urządzeń do retencjonowania wody, ma niewątpliwie motywować do takiego gospodarowania wodami opadowymi/roztopowymi, aby w jak największym stopniu pozostawały na danym terenie np. zasilały wody podpowierzchniowe, itp.

Skarżąca tymczasem uznaje, że podając ilość wody rzeczywiście odprowadzonej w danym kwartale powinna wysokość stawki opłaty zmiennej ponieść jako 1/4 tego, co wskazano w § 8 pkt 1 rozporządzenia ws. stawek, bowiem nie skrócą jej się wartości (miary) czasu podstawione do wzoru z art. 272 ust. 5 P.w. Jest to jednak założenie błędne, bowiem nie uwzględnia celu opłaty jaką jest obciążenie rzeczywistego wykorzystania wody. Rozumowanie Skarżącej miałoby sens jedynie wówczas, gdyby podawana przez nią ilość wody odnosiła się do okresu roku a wyliczana opłata dotyczyła jedynie danego kwartału. Wówczas rzeczywiście opłatę wyliczaną dla danego kwartału (I, II, III lub IV) należałoby ustalić jako mnożnik 0,25 (1/4 roku), co pozostawałoby w zgodzie z jej sensem i celem ustawy.

Sąd wskazuje, że stosownie do art. 272 ust. 5 P.w. opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ustalana jest jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3 i czasu, wyrażonego w latach. Skoro powołany przepis będący wytyczną kalkulowania przewiduje stawkę jednostkową opłaty zmiennej za faktyczne zużycie w danym okresie, a opłata ma wymiar odpowiadający temu okresowi, to należało zastosować jednostkę czasu kwartał jako odpowiadającą okresowi objętemu informacją Skarżącej. Kwartalny okres rozliczeniowy (określony przez art. 272 ust. 10 P.w.) jest jedynie przepisem technicznym i dotyczy ilości informacji składanych w roku i ilości wymiarów opłaty zmiennej. Nie jest to przepis, na podstawie którego wylicza się wysokość opłaty zmiennej.

W art. 272 ust. 1-9 P.w. określono sposoby wyliczania wysokości opłaty, zaś przepisy ust. 10-17 mają charakter techniczny.

W związku z powyższym organ prawidłowo wyliczył w niniejszej sprawie opłatę zmienną zatem zarzut nr 2 skargi jest niezasadny.

Za niezasadny Sąd uznaje również zarzut nr 1 wskazujący na wykładanie przepisów prawa materialnego przewidujących obciążenia podmiotu w sposób rozstrzygający na niekorzyść strony powstałe wątpliwości interpretacyjne.

W sprawie nie ma powodów do stosowania art. 7a § 1 k.p.a. W przepisie tym nie chodzi bowiem o sytuacje, w których pojawiają się jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne przepisów prawa, a o te przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni prawa, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny), z których każdy w sposób logiczny daje się obronić i wyjaśnić.

W niniejszej sprawie rozumienie art. 272 ust. 5 i 10 P.w. ustalone przy użyciu wykładni językowej, celowościowej i systemowej daje możliwość wywiedzenia jasnej normy prawnej mającej zastosowanie w sprawie, przy uwzględnieniu szczególnego celu ustawy. Nie można tego natomiast powiedzieć o sposobie wyliczenia opłaty prezentowanym przez Stronę, który nie uwzględnia celu ustawy, charakteru relacji pomiędzy art. 272 ust. 5, a ust. 10 P.w. i koncentruje się w istocie na jak najniższym poniesieniu opłaty zmiennej.

W związku z powyższym Sąd uznaje, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a prezentowany przez organ sposób wyliczenia spornej opłaty jest zgodny z art. 272 ust. 5 i 10 P.w. Rozpatrywaną skargę należało zatem oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).