Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 595/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 49 par. 1, art. 49 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego: "Eliminacja zagrożeń środowiskowych ł poprawa wizerunku rzeki R.- Etap I", którego teren obejmuje ww. działki w rejonie ulic: K., Ż., Z., K., R., Al. [...] w R. Decyzja stała się ostateczna z dniem 14 czerwca 2017 r.

A Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata D.M. wniosła w dniu 7 grudnia 2017 roku (data stempla pocztowego) o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. Jednocześnie Spółka zawnioskowała o a) przekazanie wniosku na podstawie art. 150 § 2 K.p.a. do organu wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., celem rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania i wyznaczenia organu właściwego do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy; b) w przypadku nie uznania za istniejącą przesłanki wskazanej w art. 150 § 2 k.p.a. - na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. o wyłączenie Prezydenta Miasta R. od udziału w postępowaniu, albowiem zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, działając jako organ wykonawczy Gminy Miasto R., pozostaje on stroną, a co najmniej przedstawicielem strony tego postępowania; c) w przypadku nie uznania za istniejącą przesłanki wskazanej w art. 150 § 2 k.p.a. - na podstawie stosowanego odpowiednio art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. o przekazanie wniosku o wznowienie postępowania do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. - organowi wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta R., d) na podstawie stosowanego odpowiednio art. 10 k.p.a., umożliwienie Spółce zapoznanie się z całością zgromadzonych w toku postępowania [...] dowodów oraz materiałów, jak również zakreślenie A terminu do wypowiedzenia się co do nich; e) na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. dopuszczenie dowodu z dokumentów powołanych we wniosku, na okoliczność ich treści, w szczególności istnienia błędów i nieścisłości we wniosku o wydanie decyzji z [...] r. oraz w samej decyzji z [...] r. Spółka we wniosku wyjaśniła, że dowiedziała się o decyzji i treści zawartego w niej rozstrzygnięcia w dniu 8 listopada 2017 r., kiedy to Urząd Miasta R. doręczył do Kancelarii pełnomocnika Spółki, za pośrednictwem poczty elektronicznej, kopię (skan) decyzji. Z kolei w dniu 13 listopada 2017 r. Urząd Miasta R. doręczył pełnomocnikowi Spółki skany innych materiałów (pism), w tym wniosku o wydanie decyzji, złożonych w postępowaniu [...].

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Prezydent Miasta R., na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że nie sposób się zgodzić z argumentem Spółki, co do terminu powzięcia informacji o inwestycji, ponieważ w dniu 8 sierpnia 2017 r. w Urzędzie Miasta R. odbyło się spotkanie przy udziale przedstawicieli firmy A Sp. z o.o. w sprawie udostępnienia pasa gruntu działki nr ew. 250/3 obręb [...] w R., wzdłuż granicy z korytem rzeki R., dla jego czasowego zajęcia, jako pas technologiczny i dla transportu materiałów na cele budowlane dla realizacji zadania pn.: "Eliminacja zagrożeń środowiskowych i poprawa wizerunku rzeki R.". Jak wynika z treści notatki sporządzonej na tę okoliczność, przedstawiciele Urzędu Miasta zapoznali przedstawicieli firmy A z zakresem planowanych robót budowlanych i przekazali informację o tym, że została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz, że strony postępowania zostały powiadomione o jej wydaniu i że ukazało się ogłoszenie w prasie lokalnej o wydaniu tej decyzji.

W powyższej sprawie obwieszczenia powiadamiające o toczącym się postępowaniu oraz podjętym rozstrzygnięciu zostały ogłoszone w sposób zwyczajowo przyjęty, tj. wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta R. oraz opublikowane w lokalnej prasie oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta. Powiadomienie stron nastąpiło zatem w sposób prawidłowy. Ponadto organ wskazał, że w przepisach ogólnych brak jest regulacji, która nakazywałaby wyłączenie organu samorządu terytorialnego, w przypadku gdy sprawa dotyczy danej jednostki samorządu terytorialnego. Regulację taką przewidywał uchylony art. 27a k.p.a., zgodnie z którym organy gminy podlegały wyłączeniu od orzekania w sprawach, w których stroną była gmina. Również przepisy szczególne nie przewidują analogicznej regulacji. Odnosząc się do udzielonego przez Miasto upoważnienia, na podstawie którego pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji organ wyjaśnił, iż oryginał ww. dokumentu jest w jego posiadaniu.

Ponadto w ocenie organu, w związku z odmową wznowienia postępowania, żądanie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 2 k.p.a. jest bezprzedmiotowe.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka A, zarzucając naruszenie: a) art. 148 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o samym fakcie wydania decyzji, a nie od dnia, w którym do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu; b) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności art. 148 § 2 k.p.a.; c) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegającej na niepełnej i błędnej ocenie materiału dołączonego przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania; d) art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ I instancji, na podstawie materiałów przedłożonych przez stronę, iż strona nie wykazała, aby dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 148 § 2 K.p.a.; e) art. 150 § 2 k.p.a.; f) art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. poprzez niedokonanie wyłączenia Prezydenta Miasta R. od udziału w niniejszym postępowaniu, g) art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a. poprzez nieprzekazanie złożonego przez stronę wniosku o wznowienie postępowania do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P.

Zdaniem strony naruszenie wskazanych przepisów mogło mieć (i miało) wpływ na wynik sprawy, bo doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wznowienia postępowania, w sytuacji wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. oraz wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na fakt, iż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z [...] r. w wyniku wznowienia postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Strona podkreśliła, że dowiedziała się o wydaniu spornej decyzji oraz o zawartym w niej rozstrzygnięciu (w tym o jej zakresie przedmiotowym) w dniu 8 listopada 2017 r., kiedy to otrzymała skan decyzji. W trakcie spotkania mającego miejsce w dniu 8 sierpnia 2017 r. w Urzędzie Miasta R. przedstawiciele strony nie zostali natomiast zapoznani z treścią decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. Ponadto, skarżąca Spółka zaprzeczyła by na spotkaniu z 8 sierpnia 2017 r. ujawniono jej informacje dotyczące decyzji [...] r. w zakresie spełniającym przesłanki z art. 148 § 2 K.p.a., do rozpoczęcia terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Po pierwsze - w spotkaniu z 8 sierpnia 2017 r. nie uczestniczyły osoby uprawnione do reprezentacji Spółki; nie były one i nie są członkami Zarządu Spółki, ani nie dysponowały pełnomocnictwem do reprezentacji Strony; Po drugie - wzór umowy na udostępnienie pasa gruntu działki nr ew. 250/3 obręb [...] w R., na który organ I instancji powołuje się w postanowieniu, również nie odnosi się w żaden sposób do decyzji z [...] r. Ponadto, "notatka" została sporządzona na potrzeby organu i nie stanowi materiału dowodowego niniejszej sprawy, zatem powoływanie się na nią przez organ I instancji nie jest uprawnione i stoi także w sprzeczności z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. i art. 81 K.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z przepisu tego wynika zatem, że z chwilą upływu czternastego dnia od dnia publicznego ogłoszenia decyzja została doręczona. Tym samym należy przyjąć, że wówczas też strony postępowania dowiedziały się o decyzji. Organ podniósł, że z akt sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego wynika, że o decyzji tej strony, inne niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści działek, na których inwestycja będzie lokowana, zostały zawiadomione w drodze publicznego obwieszczenia. Z treści obwieszczenia wynika, że zostało one podane do publicznej wiadomości przez umieszczenie na stronie internetowej Urzędu Miasta R. www. [...].pl w zakładce ogłoszenia oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta R. Z obwieszczenia umieszczonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta wynika, że było wywieszone w dniach od 11 maja 2017 r. do 25 maja 2017 r. W aktach sprawy znajduje się wydruk ze strony http: [...] sporządzony w dniu 15 maja 2017 r. zawierającej treść obwieszczenia o wydanej decyzji oraz kserokopia strony 15 gazety z dnia 11 maja 2017 r. (brak danych na temat nazwy gazety), w której w ogłoszeniach drobnych umieszczono treść obwieszczenia o wydanej decyzji. Wobec okoliczności doręczenia decyzji z dnia [...] r. w drodze obwieszczenia, zdaniem organu należy domniemywać, że w dniu 25 maja 2017 r. ww. decyzja została skutecznie doręczona. Skoro zatem obwieszczenie decyzji stwarza domniemanie doręczenia i zapoznania się z decyzją, to należy uznać, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie rozpoczął bieg dla wnioskodawców od dnia 25 maja 2017 r. Tym samym miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 26 czerwca 2017 r., natomiast wniosek z dnia 7 grudnia 2017 r. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta R., został wniesiony z uchybieniem terminu do jego złożenia, określonego w art. 148 § 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzekazania wniosku o wznowienie postępowania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wyjaśniono, że stosownie do art. 150 § 1 K.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzję w ostatniej instancji wydał Prezydent Miasta R. Stosownie z kolei do art. 150 § 2 K.p.a. jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych wart. 149 § 2. Kolegium podkreśliło jednak, że zastosowanie tego przepisu jest możliwe tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia jest działalność organu, a więc np. zamierzone, celowe działanie organu w celu uniemożliwienia stronie wzięcia udziału w postępowaniu. Orzekanie zatem przez organ wyższej instancji dopuszczalne jest tylko w razie, gdy wykaże się związek pomiędzy działaniem organu orzekającego w ostatniej instancji, z podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania. Poza tym, Prezydent Miasta R. rozpatrzył wniosek skarżącej Spółki w drodze postanowienia, na które przysługiwało zażalenie, z którego Spółka skorzystała, nie została zatem pozbawiona ochrony swoich praw procesowych. Wobec złożenia wniosku o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a., zdaniem organu nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Spółka A. W skardze strona skarżąca zarzuciła Kolegium naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć (i miało) istotny wpływ na treść postanowienia wydanego przez organ II instancji, tj.: a) art. 148 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., biegł od ostatniego dnia publikacji przez Prezydenta Miasta R. obwieszczenia o wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Etap I, tj. od dnia 25 maja 2017 r., a nie od dnia, w którym Spółka dowiedziała się o decyzji; b) art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne przyjęciu, iż doręczenie skarżącej Spółce decyzji ze skutkiem prawnym jest tożsame z dowiedzeniem się przez Spółkę o decyzji, podczas gdy kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie może być oceniania wyłącznie przez pryzmat regulacji art. 49 K.p.a., uznającej obwieszczenie o decyzji za równoważne jej doręczeniu; c) art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności art. 148 § 2 K.p.a., jak również utrzymaniu w mocy wadliwego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, wydanego przez organ I instancji; d) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niepełnej, błędnej ocenie materiału dołączonego przez skarżącą do wniosku o wznowienie postępowania; e) art. 80 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, zawierającego błędne przyjęcie, na podstawie materiałów przedłożonych przez skarżącą Spółkę, iż nie wykazała, aby dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Zdaniem strony skarżącej naruszenia te doprowadziły do nieuzasadnionego utrzymania w mocy wadliwego postanowienia. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2018 r., zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zdaniem strony skarżącej dla rozpoczęcia miesięcznego terminu na złożenie wniosku kluczowa jest data spełnienia dodatkowego warunku - powzięcia przez stronę wiedzy o treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, fikcja doręczenia decyzji z art. 49 K.p.a. nie ma natomiast znaczenia dla kwestii biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Strona stwierdziła, że brzmienie art. 49 K.p.a. nie daje podstaw do przyjęcia fikcji, że data doręczenia decyzji jest tożsama z dniem dowiedzenia się przez stronę niebiorącą udziału w postępowaniu bez własnej winy o tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Organ zacytował orzeczenia sądów administracyjnych według których: "miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym na mocy przepisu szczególnego decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji, i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał". Dodał, że orzecznictwo sądów administracyjnych prezentuje także odmienne stanowisko, które przytacza strona skarżąca w skardze do WSA. Kolegium opowiedziało się jednak za stanowiskiem, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w przypadku doręczenia decyzji w trybie art. 49 K.p.a., rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji. Zdaniem organu niezależnie od powyższego nawet gdyby przyjąć stanowisko zaprezentowane przez stronę skarżącą (odmienne od stanowiska Kolegium), to i tak uchybiła ona terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że już co najmniej 2 listopada 2017 r. pełnomocnik Spółki wiedział o wydanej decyzji, przywołując jej datę, sygnaturę i przedmiot we wniosku z dnia 2 listopada 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, przy czym wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w dniu 7 grudnia 2017r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zupełnie pozbawiony podstaw jest wniosek o przekazanie wniosku o wznowienie postępowania organowi wyższego stopnia w trybie art. 150 § 2 k.p.a. SKO w P. Zgodnie z art. 150 § 1 w zw. z art. 149 k.p.a organem właściwym do rozpoznania wniosku o wznowienie postepowania jest organ, który rozpoznawał sprawę w ostatniej instancji. Jedynie w przypadkach, gdy przyczyną wznowienia jest działalność organu wymienionego w § 1 , o wznowieniu rozstrzyga organ wyższego stopnia. Rację mają organy, że unormowanie art. 150 § 2 k.p.a. nie dotyczy rozpoznawanego wniosku. Zastosowanie powyższego unormowania wymaga zaistnienia związku pomiędzy którąkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania a działaniem lub zaniechaniem organu wymienionego w § 1 art. 150 k.p.a. Pojęcie "działalności", zawarte w art. 150 § 2 k.p.a. obejmuje bowiem tylko takie działanie lub zaniechanie organu, które doprowadziło do zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania określonej w k.p.a. (wyrok NSA W-wa 2018-05-09 II OSK 1507/16, LEX nr 2493238). Celem art. 150 § 2 k.p.a. nie jest to, aby kompetencja do orzekania w sprawie dopuszczalności wznowienia przeszła na organ wyższego stopnia, lecz to, aby ten sam organ pierwszej instancji, którego działanie jest powodem wystąpienia wad wznowieniowych w decyzji nie wznawiał i nie prowadził postępowania w sprawie, a więc aby nie był "sędzią" we własnej sprawie. Reasumując tę część rozważań – wniosek o wznowienie został rozpatrzony przez właściwy w sprawie organ, stosownie do art. 150 § 1 k.p.a.

Przedmiotem kontroli sądu jest rozstrzygniecie odmawiające wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania. Warto przypomnieć, że postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe. W pierwszym etapie oceniane są warunki formalne podania o wznowienie postępowania – termin jego złożenia, powołanie się na ustawową podstawę wznowienia, zakres podmiotowy i przedmiotowy sprawy (w szczególności, czy podanie dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną). Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, względnie o odmowie jego wznowienia. Dopiero skuteczne wznowienie postępowania otwiera drogę – po sprawdzeniu, czy przesłanki wznowienia faktycznie zachodzą – do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej.

Wniosek strony skarżącej już na tym pierwszym etapie trafnie został zweryfikowany negatywnie. Przyjmując, że wnioskodawca powołał się na ustawową przesłankę wznowienia postępowania organ zbadał termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawca żąda wznowienia postepowania, zarzucając pominięcie skarżącej Spółki jako strony na etapie doręczania decyzji w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym strona skarżąca wiąże ten zarzut , związany z niedoręczeniem jej decyzji z zarzutem, że w stosunku do niej nie ma zastosowania tryb powiadomień i doręczeń, unormowany w art. 53 § 1 u.p.z.p.w zw. z art. 49 k.p.a..

Stanowisko powyższe nie jest uzasadnione. Zgodnie z art. 49 § 1 k.p.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W myśl § 2 art. 49 k.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

Przepisem szczególnym, o którym mowa w powyższym przepisie jest art. 53 § 1 ustawy z dnia 7 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), zgodnie z którym "O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ślad za organem I instancji ustaliło, że skarżąca Spółka była stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Eliminacja zagrożeń środowiskowych i poprawa wizerunku rzeki R. - Etap I", którego teren obejmuje wskazane działki w rejonie ulic: K., Ż., Z., K., R., Al. [...], w R.. Jak wynika z akt sprawy – dokumentów dotyczących wydania decyzji lokalizacyjnej, skarżąca Spółka nie była inwestorem ani właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której planowana była lokalizacja celu publicznego, lecz właścicielem nieruchomości sąsiedniej (bezpośrednio graniczącej z inwestycją). Tak więc przyjęty w stosunku do Spółki sposób doręczeń i powiadomień o postępowaniu odpowiadał prawu. Jak wynika wprost z cytowanego wcześniej art. 53 § 1 u.p.z.p., tylko inwestora oraz właściciela/użytkownika wieczystego nieruchomości, na których lokalizowana ma być inwestycja celu publicznego, zawiadamia się o decyzjach na piśmie. Tak więc oczekiwanie, że organ doręczy skarżącej Spółce decyzję nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących regulacjach prawnych. Okoliczność, że przeprowadzenie prac inwestycyjnych wymaga czasowego wejścia na nieruchomość skarżącej nie oznacza, że jest to teren, na którym zlokalizowana będzie inwestycja

Zarzut pominięcia Spółki jako strony postępowania przez niedoręczenie decyzji okazał się zatem bezzasadny.

W myśl § 2 art. 49 k.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta R. zawiadomił strony o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w obwieszczeniu z dnia [...] r. Obwieszczenie to wisiało na tablicy ogłoszeń w UM R. i zostało opublikowane w Internecie na stronie www. [...].pl w Obwieszczeniach Prezydenta Miasta R. od 11 maja do 25 maja 2017r. (k. 353 akt administracyjnych). Dodatkowo zostało opublikowane w lokalnej prasie. Powyższe trzy formy publicznego obwieszczenia spełniają warunek powiadomienia, o jakim stanowi art. 53 § 1 u.p.z.p. i art. 49 § 1 k.p.a. Trafnie zatem organ odwoławczy uznał, że decyzja została skutecznie doręczona w dniu 25 maja 2017 roku.

Szczególny tryb doręczenia określony w art. 49 k.p.a. i 53 § 1 u.p.z.p. stwarza fikcję prawną, domniemanie doręczenia. Doręczenie w tym trybie nie pozbawia strony możliwości wykazania zachowania miesięcznego terminu z art. 148 § 2 k.p.a. poprzez obalenie domniemania wynikającego z art. 49 k.p.a., polegającego na wyprowadzaniu z faktu publicznego obwieszczenia skutku procesowego w postaci doręczenia decyzji. Strona ma prawo wykazywać że o decyzji dowiedziała się nie w ciągu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia, lecz w terminie późniejszym. Jednakże wniosek strony o wznowienie postępowania nie może wówczas opierać się jedynie na tezie, że termin do wznowienia liczy się wówczas od faktycznego doręczenia decyzji. Przy takim stanowisku doszłoby do całkowitego zniweczenia celów stosowania trybu z art. 49 k.p.a. i czyniłoby ten przepis martwym. W ocenie sądu badanie wówczas możliwości ustalenia innej daty doręczenia musi opierać się na rzetelnej analizie wszystkich działań organu, w tym warunkujących skuteczność dokonanych w toku postępowania obwieszczeń.

Jednakże w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka po pierwsze nie kwestionowała skuteczności obwieszczeń, sąd też nie dopatrzył się uchybień organu w zakresie tych czynności procesowych. Organ wybrał trzy z przewidywanych sposobów dokonania obwieszczenia, ich publikację zapewniono w czasie dwóch tygodni. Nie doszło zatem do naruszenia postanowień art 49 k.p.a. ani art. 53 § 1 u.p.z.p.

Natomiast Spółka powołuje się na bezskuteczność zastosowania wobec niej trybu z art. 53 § 1 k.p.a. i w konsekwencji na obowiązek organu doręczania jej pism i rozstrzygnięć w sposób bezpośredni. Ten zarzut jako chybiony został już przez sąd wcześniej oceniony jako chybiony.

Tak więc obowiązkiem strony było wykazanie szczególnych okoliczności, które obalałyby domniemanie skutecznego powiadomienia o treści decyzji z dniem [...] maja 2017 roku, czego Spółka nie dokonała.

Po drugie, trafnie organy ustaliły, że Spółka nie powzięła wiadomości o spornej decyzji w listopadzie 2017 roku, jak stara się dowieźć, a znacznie wcześniej. Słusznie wprawdzie zwraca Spółka uwagę, że w treści projektu umowy między właścicielem nieruchomości (Spółką) a inwestorem (k.492 akt adm) nie zawarto żadnej informacji na temat spornej decyzji lokalizacyjnej. Nie sposób nie przyznać racji stronie skarżącej, że powoływana przez organ notatka urzędowa z dnia 8 sierpnia 2018 roku sporządzona została jednostronnie przez pracownika organu, nie tylko nie podpisali jej przedstawiciele Spółki, ale też nie zostali imiennie w niej wymienieni. Te okoliczności utrudniają weryfikację przebiegu spotkania. Jednakże Spółka wprost nie zanegowała przedstawionych w notatce treści, zarzucając jedynie, że notatka ta nie stanowi dowodu w sprawie. Tymczasem kodeks postępowania administracyjnego każe jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W punkcie 2. notatki zawarto zaś informację o powiadomieniu zebranych o treści spornej decyzji lokalizacyjnej. Poza tym Spółka w istocie przyznaje, że jej pracownicy uczestniczyli w zebraniu w dniu 8 sierpnia 2017 roku. Nieistotne jest przy tym, że pracownicy ci nie byli członkami zarządu Spółki ani osobami uprawnionymi do jej reprezentowania. To bowiem Spółka decydowała, jakie osoby deleguje na powyższe spotkanie. Bezspornie natomiast było to spotkanie poświęcone realizacji spornej inwestycji.

Nawet gdyby jednak przyjąć, że w dniu 8 sierpnia 2017 roku Spółka nie powzięła jeszcze informacji o decyzji lokalizacyjnej, to wiedzę taką niewątpliwie miała już w dniu 2 listopada 2017 roku. Jest to data sporządzenia wniosku o udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w której jej autor, występujący w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik Spółki zwraca się do organu o doręczenie decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] roku [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I etap (załącznik nr 12 do wniosku o wznowienie postępowania).

Reasumując - nawet gdyby przyjąć, że strona skutecznie obaliła domniemanie doręczenia decyzji lokalizacyjnej w dniu 25 maja 2017 roku – do czego zdaniem sądu nie ma podstaw - to w świetle powyższych okoliczności wniosek o wznowienie postępowania z dnia 7 grudnia 2017r. (data stempla pocztowego) i tak niewątpliwie został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 148 k.p.a. wniosek winien zostać złożony w ciągu miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o decyzji, co do której wznowienia postępowania się domaga. Skoro już w dniu 2 listopada 2017 roku pełnomocnik skarżącej miał wiedzę o dacie, znaku i treści decyzji(wiedział, czego ona dotyczy), to wniosek o wznowienie z dnia 7 grudnia 2017 roku jest wnioskiem spóźnionym.

Przede wszystkim jednak termin z art. 148 k.p.a. nie został zachowany wobec nieobalenia domniemania doręczenia decyzji z dniem 25 maja 2017 roku. Oczywiste jest też, że w świetle prawidłowo dokonywanych doręczeń w trybie art. 49 k.p.a. nie mogła w odniesieniu do strony skarżącej zrealizować się przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. niezawiniony brak udziału w postępowaniu.

Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2017.1369 ze zm.)

dc