Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1006/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

POSTANOWIEŃ l E Dnia 1 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2005r. E. B. reprezentowany przez pełnomocnika doradcę podatkowego M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] którą organ podatkowy, po wszczęciu na skutek wniosku pełnomocnika podatnika postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług odmówił stwierdzenia nieważności tejże decyzji.

Zarzucając organom podatkowym błędne przedstawienie w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego i prawnego sprawy, pełnomocnik wniósł o "unieważnienie powyżej wymienionych decyzji w całości".

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, argumentując, iż w zaskarżonej decyzji nie został wyczerpany tok instancyjności, a strona została prawidłowo pouczona o przysługującym jej odwołaniu do Dyrektora Izby Skarbowej w K., z którego to środka nie skorzystała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań zwrócić należy uwagę na właściwość organów podatkowych w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Otóż, organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest co do zasady organ wyższego stopnia - zgodnie z art. 248 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Z kolei, organami wyższego stopnia są organy odwoławcze (art. 13 § 3 Ordynacji). Wymienia je art. 13 § 1 pkt. 2 i 3 Ordynacji oraz art. 13 § 2 pkt. 2 tejże ustawy. Jeżeli jednak decyzja wydana została przez organy, nad którymi nie ma już organu wyższego stopnia, właściwymi do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności są te same organy w ramach samokontroli.

W dalszej kolejności zaakcentować trzeba, iż w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej, odwołanie od takiej decyzji

Sygn. akt I SA/GI 1006/05

rozpoznaje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 Ordynacji). Wskazuje się, iż przepis ten zawiera specjalną regulację, gdyż odwołanie, rozpoznawane przez ten sam organ który wydał zaskarżoną decyzję, pozbawione jest cech dewolutywności (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. "Lexis Nexis" Warszawa 2004, str. 587).

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności była decyzja ostateczna wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., właściwym w sprawie organem był Dyrektor Izby Skarbowej w K. jako organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu skarbowego (art. 13 § 1 pkt. 2 lit. a Ordynacji).

Przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wydana w pierwszej instancji decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. podlegała kontroli instancyjnej, bowiem istniała możliwość wniesienia odwołania od tejże decyzji. Z możliwości takiej strona jednak nie skorzystała.

Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie PSA, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 PSA). Skargę wniesioną do sądu w sytuacji, gdy nie wyczerpano środków zaskarżenia, należy zatem uznać za niedopuszczalną a to na mocy art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy PSA, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.

Mając na względzie przytoczone okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd, na podstawie cytowanych wyżej przepisów i przy zastosowaniu art. 58 § 3 ustawy PSA skargę odrzucił.