Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 326/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 2, art. 54 par. 5, art. 72
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński as. sąd. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: kpa), oraz art. 18 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – dalej jako: upea), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] 2016 r., nr [...] - [...] w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wynagrodzenia za pracę, należnego od P. z siedzibą w K. (dalej również jako: Spółka).

Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. prowadził wobec E. A. (dalej również jako: zobowiązany albo skarżący) egzekucję administracyjną na łączną kwotę należności głównej [...] zł.

W celu wyegzekwowania zaległości, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. zawiadomieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. dokonał próby zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego, należnego od P. sp. z o.o. (k. 54 akt adm.). Dokonana czynność okazała się bezskuteczna, ponieważ Spółka poinformowała, że skarżący od 17 stycznia 2016 r. nie pracuje w firmie P.., w związku z czym zajęcie nie może być zrealizowane (k.52 akt adm.).

Pismem z dnia 01 września 2016 r. zobowiązany wniósł, skargę na czynności egzekucyjne, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 1a pkt 10 i 17 w związku z art. 72 upea. Zobowiązany podniósł, że w toku postępowania, w Urzędzie Skarbowym wskazał, że od 2 lat nie pracuje w Spółce. Z przesłuchania tego sporządzono protokół. Zobowiązany dodał, że firma P. do której wysłano zawiadomienie nie wypełnia kryteriów definicji pracodawcy w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ od ponad 2 lat nie wypłaca mu ona żadnych wynagrodzeń. W ocenie skarżącego, w sytuacji gdy organ miał informację od niego, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu, zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia było całkowicie zbędne, a jednocześnie naruszyło jego prawo do prywatności.

Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. oddalił przedmiotową skargę (k. 58 akt adm.) wskazując m.in., że z pozostających w dyspozycji organu egzekucyjnego dokumentów wynikało, że płatnik – P. sp. z o.o – złożył w urzędzie informację [...] za 2015 r. i wskazał skarżącego jako osobę pobierającą wynagrodzenie. To właśnie te dane dawały podstawę do określenia aktualnego pracodawcy zobowiązanego i na tej podstawie dokonano zajęcia wynagrodzenia.

W przepisanym prawem terminie zobowiązany wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji, podnosząc, że formularz [...] składany w 2016 r. obejmował rok 2015, a skoro zobowiązany oświadczył, że nie jest obecnie nigdzie zatrudniony, to sam fakt złożenia [...] przez byłego pracodawcę nie jest podstawą dokonania zajęcia wynagrodzenia u podmiotu, który aktualnie pracodawcą zobowiązanego nie jest (k.105 akt adm.)

Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 178 akt adm.) wyjaśniając, że podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 upea, stanowiący, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, którą co do zasady wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. Organ podkreślił, że skarga przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Organ nadzoru, w wyniku złożonego zażalenia, dokonuje zatem oceny czynności egzekucyjnej badając, czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje, wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. W dalszej kolejności podkreślono, że pojęcie "czynność egzekucyjna", zostało zdefiniowanie przez ustawodawcę w art. 1a pkt 2 upea, w myśl którego czynnościami egzekucyjnymi są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 72 § 1 i § 4 upea, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych.

Organ II instancji zauważył, że wniesienie skargi w trybie art. 54 upea odnosi ten skutek, że kontrolą objęta zostaje prawidłowość zaskarżonej czynności, a więc prawidłowość zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r.

W ocenie organu II instancji próba zajęcia wierzytelności została dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, z chwilą doręczenia Spółce zawiadomienia o zajęciu.

Wskazano, że z materiału dowodowego wynika, że zobowiązany świadczył pracę na rzecz Spółki. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że oświadczenia samego zobowiązanego są sprzeczne. Z jednej strony w skardze na czynność egzekucyjną, zobowiązany wskazuje, że od 2 lat nie pracuje dla Spółki, a z drugiej strony nie kwestionuje ustaleń poczynionych przez organ egzekucyjny, w oparciu o [...], z którego wynika, że Spółka była pracodawcą zobowiązanego w 2015 r.

W przewidzianym ustawą terminie E. A. wniósł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego w całości oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 138 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 72 upea poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia oddalającego skargę na zajęcie wynagrodzenia za pracę, pomimo iż zajęcie zostało skierowane do podmiotu, który nie jest pracodawcą skarżącego. Skarżący przyznał, że był zatrudniony we wskazanej firmie, jednak stosunek pracy ustał, o czym urząd skarbowy został poinformowany.

W ocenie skarżącego skoro organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia u podmiotu, który nie jest pracodawcą zobowiązanego, to zajęcie to winno zostać uchylone w ramach kontroli instancyjnej.

Skarżący podniósł również, że w dniu [...] 2017 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego zostało umorzone w zakresie - części tytułów -wykonawczych. W dalszej kolejności wskazano, że nadal prowadzone jest postępowanie egzekucyjne względem jednego tytułu egzekucyjnego, w ramach egzekucji którego również dokonano zaskarżonego zajęcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o przeprowadzenie rozprawy. Uzasadniając odpowiedź na skargę organ zwrócił uwagę, że wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego, w zakresie części tytułów wykonawczych wyszczególnionych w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] 2016 r., czynne pozostają dwa tytuły wykonawcze, na podstawie których nadal toczy się egzekucja administracyjna do majątku zobowiązanego.

Pismem z dnia 25 maja 2017 r. strony zostały zawiadomione, że sprawa zostanie rozpoznana w postępowaniu uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji(t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – dalej jako: upea).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że w związku z toczącą się przeciwko skarżącemu egzekucją administracyjną, organ egzekucyjny zobowiązał P. sp. z o.o do tego aby bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczało zobowiązanemu zajętej części wynagrodzenia. Kwestią bezsporną pozostaje również fakt, że doręczenie zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia nastąpiło po ustaniu stosunku pracy łączącego skarżącego z P.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy P. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostawała pracodawcą skarżącego w rozumieniu przepisów upea, a skierowanie do niej przez organ egzekucyjny zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, już po ustaniu stosunku pracy stanowi okoliczność uzasadniającą uchylenie czynności egzekucyjnej na podstawie art. 54 upea.

W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skierowanie zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, do pracodawcy zobowiązanego już po ustaniu stosunku pracy nie skutkowało zaistnieniem przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi w trybie art. 54 upea.

Z istoty skargi, o której mowa w art. 54 upea wynika możliwość wniesienia wyłącznie zarzutów formalnoprawnych, odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, przez pryzmat przepisów regulujących - sposób i formę - dokonywania czynności egzekucyjnych. Na skutek złożonej przez skarżącego skargi w trybie art. 54 upea, rzeczą organów stało się zbadanie prawidłowości sposobu i formy podjętych czynności egzekucyjnych. Zaskarżone postanowienia wydano w oparciu o art. 54 § 1 i 5 upea, stosownie do treści którego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne, a organ egzekucyjny wydaje w tej sprawie postanowienie, przy czym w przypadku uwzględnienia skargi organ uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności.

Dokonując kontroli legalności wydanych postanowień należy zwrócić uwagę, że oceny legalności czynności egzekucyjnych dokonuje się nie tylko mając na uwadze literalne brzmienie powołanych przepisów, ale również wykładnię systemową i celowościową przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazującą uwzględnienie istoty tych czynności i warunków formalnych, w jakich zostały podjęte (por. wyrok WSA w warszawie z 19.08.2014 r. sygn. V SA/Wa [...], wyrok WSA we Wrocławiu z 04.02.2005 r. sygn. II SA/Wa [...]).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy egzekucyjne, stosownie do ciążących na nich obowiązków wynikających z art. 7 upea zastosowały środek egzekucyjny przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 1a pkt 2 upea – przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub realizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 upea. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia za pracę (art. 1a pkt 12a, tiret drugi).

Stosując ww. środek egzekucyjny organ zastosował tryb postępowania określony w art. 72 upea. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z przepisami art. 67 § 2 upea zawiadomienie o zajęciu ma charakter sformalizowany i winno zawierać elementy wynikające z art. 67 § 2 upea, do których należą oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Skierowane do P.o. zawiadomienie wskazanym powyżej wymogom czyniło zadość.

W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie znajdował ponadto przepis art. 72 § 1 upea, stosownie do treści którego organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia(...). Podstawę dokonania zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę stanowiły tytuły wykonawcze wskazane w pkt 1-12 zawiadomienia. Do zajęcia wykorzystano druk zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę który odpowiadał obowiązującemu ówcześnie wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U 2015, poz. 2310). Zawiadomienie, jak trafnie przyjęły organy, zawierało wszystkie wymagane prawem elementy .

Podejmujący czynności w niniejszej sprawie organ zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę skierował do podmiotu, który wbrew twierdzeniom skarżącego jest pracodawcą w rozumieniu przepisu art. 1a pkt 10 i 17 upea. W rozumieniu przepisu art. 1a pkt 10 i 17 upea pracodawcą jest podmiot wypłacający wynagrodzenia, przy czym przez wynagrodzenie rozumie się wynagrodzenia oraz niewyłączone spod egzekucji inne świadczenia pieniężne związane z pracą lub funkcją wykonywaną przez zobowiązanego na podstawie stosunku pracy oraz innej podstawie, jeżeli z tego tytułu zobowiązany otrzymuje okresowe świadczenia pieniężne. Przede wszystkim należy zauważyć, że literalne brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że bez znaczenia dla oceny statusu pracodawcy w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostaje – podnoszony przez skarżącego - fakt istnienia, bądź braku stosunku pracy pomiędzy zobowiązanym a pracodawcą. Jak wskazują przedstawiciele doktryny definicja pracodawcy przyjęta w komentowanej ustawie obejmuje szerszy zbiór podmiotów, niż wynika to z przepisów kodeksu pracy. To odmienne rozumienie pojęcia pracodawcy na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie tylko jest przez ustawodawcę zamierzone (wola ustawodawcy w tym zakresie została wprost wyrażona), ale jest również zgodne z celem postępowania egzekucyjnego (por. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2016, s. 26; a także E. Cisowska-Skrajda [w:] D.R. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. Lex 2015 nr 426648). Ten szczególny sposób definiowania pojęcia pracodawcy znajduje wyraz w całokształcie uregulowań dotyczących egzekucji z wynagrodzenia za pracę, gdzie ustawodawca wskazuje, że bez wpływu na obowiązki pracodawcy pozostają jakiekolwiek modyfikacje relacji łączącej zobowiązanego z pracodawcą (art. 72 § 2 upea). Podsumowując, należy wskazać, że pracodawcą w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest nie tylko podmiot z którym zobowiązanego łączy stosunek pracy, stąd też okoliczność rozwiązania umowy łączącej skarżącego ze Spółką, przed doręczeniem zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę pozostaje bez wpływu na legalność zaskarżonej czynności egzekucyjnej.

W następnej kolejności należy zauważyć, że okolicznością bezsporną pozostaje fakt, iż P. sp. z o.o. jest podmiotem, dla którego skarżący pracował. Okoliczności tej ponad wszelką wątpliwość dowodzi [...] złożony za rok 2015, a także informacja od Spółki o zakończeniu współpracy z dniem 17 stycznia 2016 r. oraz załączona do akt przekazanych Sądowi, Karta odpowiedzi na pytanie o zobowiązanym, wygenerowana 19 października 2016 r., zawierająca informacje m.in. na temat faktu zatrudnienia skarżącego w P. k. 41 akt adm.). Jednoznacznie na temat dopuszczalności przesłania zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia do byłego pracodawcy - wypowiada się NSA wskazując, że – fakt ten stanowi okoliczność, która nie ma istotnego znaczenia dla prowadzenia egzekucji wobec zobowiązanego, a fakt, że egzekucja okazała się bezskuteczna z powodu wcześniejszego rozwiązania stosunku pracy nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością zastosowanego środka egzekucyjnego (por. wyrok z 23.07.2013 r. sygn. II FSK 2243/11, www.nsa.gov.pl).

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że działanie organu polegające na skierowaniu zawiadomienia do P. było celowe i znajdowało oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponad wszelką wątpliwość, bowiem Spółka z tytułu łączącego ją ze skarżącym stosunku była zobowiązana do wypłaty skarżącemu wynagrodzenia. Obowiązek ten (wypłaty wynagrodzenia) może istnieć, również pomimo ustania stosunku łączącego skarżącego z pracodawcą, a przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują bardzo szerokie skutki zajęcia, odnoszące się również do rozporządzania wynagrodzeniem zobowiązanego przed dokonaniem zajęcia, jeżeli jest ono wymagalne po zajęciu (art. 72 § 3 upea). Nie ulega, bowiem wątpliwości, że zważywszy na cel egzekucji, tj. doprowadzenie do wykonania obowiązku publicznoprawnego, którego zobowiązany dobrowolnie nie wykonuje ustawodawca wskazuje na szerokie rozumienie nie tylko pojęcia pracodawcy, ale również wynagrodzenia. Podkreślić trzeba, że istotą szerokich skutków zajęcia z wynagrodzenia za pracę jest przeciwdziałanie unikaniu przez zobowiązanego egzekucji z wynagrodzenia (por. D.R. Kijowski, ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 2015, s. 882). Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi należy wskazać, że obowiązkiem organów egzekucyjnych jest podejmowanie czynności przewidzianych przepisami prawa, aby zrealizować cel postępowania egzekucyjnego, tj. aby nastąpiło wykonanie ciążących na skarżącym obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, iż wszystkie informacje na temat jego relacji ze Spółką zostały przekazane organowi w związku z postępowaniem egzekucyjnym, a w konsekwencji zbyteczne były działania organu egzekucyjnego zmierzające do zajęcia wynagrodzenia u tego pracodawcy, zauważyć trzeba, że jak trafnie wskazały organy, oświadczenia składane przez skarżącego różnią się między sobą, skoro w skardze na czynności egzekucyjne sporządzonej 1 września 2016 r. skarżący podaje, że ze Spółką od 2 lat nie łączy go stosunek pracy (k.56 akt adm.), a następnie sam potwierdza fakt, zatrudnienia u tego pracodawcy w 2015 r. (k.105 akt adm.). Dodatkowo słowom skarżącego, przeczy pismo Spółki, z którego wynika, iż skarżący nie pracuje dla niej od dnia 17 stycznia 2016 r. (k. 52 akt adm.). Zważywszy zatem na powyższe oraz na fakt, że postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją uchylania się przez zobowiązanego dobrowolnemu zrealizowaniu ciążących na nim obowiązków publicznoprawnych, uzasadnione było przekonanie organu o zasadności weryfikacji udzielanych przez skarżącego informacji.

Skarżący w bezskuteczności czynności egzekucyjnej upatruje zasadności jej uchylenia, tymczasem należy zwrócić uwagę, że celem postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne jest zbadanie legalności dokonania przez organ egzekucyjny konkretnej czynności egzekucyjnej (por. wyrok NSA z 13.04.2016 r., sygn. II FSK 1069/14, wyrok NSA z 11.02.2016 r. sygn. II FSK 3867/14, www.nsa.gov.pl oraz P. Ostojski, W. Piątek, Egzekucja administracyjna świadczeń pieniężnych, Wrocław 2014, s. 248). Natomiast konsekwencją uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne – czego domagał się skarżący – jest uchylenie zakwestionowanej czynności egzekucyjnej lub usunięcie stwierdzonej wady czynności (art. 54 § 5a upea), co jest możliwe tylko wówczas gdy stwierdzono, że została ona dokonana z takimi uchybieniami, które miały wpływ na jej ważność (por. wyrok WSA w Warszawie z 18.05.2007 r. sygn. III SA/Wa 4030/06, www.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy czynność egzekucyjna okazała się bezskuteczna, ale nie obarczona wadami, które winny skutkować jej uchyleniem.

Bez znaczenia dla oceny legalności postanowienia oddalającego skargę na czynności egzekucyjne pozostaje przy tym przekonanie skarżącego o naruszeniu jego prywatności i ujawnieniu tajemnicy. Zarzuty w tym zakresie skarżący podnosił w skardze na czynności egzekucyjne (k. 56 akt adm.). Należy bowiem zauważyć, że organ podejmował czynności przewidziane przepisami prawa, aby zrealizować cel postępowania egzekucyjnego, tj. aby nastąpiło wykonanie ciążących na skarżącym obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Należy przy tym podkreślić, że postępowanie egzekucyjne ze swej istoty przynosi szczególnie dotkliwą, władczą ingerencję aparatu państwowego w sferę własności i prywatności obywatela (por. wyrok NSA z dnia 16.06.2010 r. sygn. II FSK 209/09, www.nsa.gov.pl). Sam skarżący stał się dłużnikiem z tytułu należności publicznoprawnych i z tego powodu prowadzone jest wobec niego postępowanie egzekucyjne, które ma charakter przymusowy. W konsekwencji, skarżący występując w charakterze zobowiązanego musi znosić, działania egzekucyjne podejmowane w zakresie wytyczonym przepisami prawa, które to przepisy uprawniają organy egzekucyjne do ujawniania danych osobowych zobowiązanego i dochodzonych od niego kwot. W świetle powyższego prawidłowo organ II instancji zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, a zarzut skargi w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze kwestii umorzenia postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w zakresie – części – tytułów wykonawczych, wskazać należy że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego. W myśl art. 133 § 1 zd. 1 ppsa sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 17.02.2011 r. sygn. II GSK 239/10). Zaskarżone postanowienie wydano 22 grudnia 2016 r., natomiast powołane w skardze orzeczenie umarzające postępowanie egzekucyjne we wskazanym zakresie, miesiąc później. Już tego powodu, argumentacja skargi, w zakresie umorzenia które nastąpiło 23 stycznia 2017 r. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podsumowując, w świetle powyższego, w ocenie Sądu, trafnie organy egzekucyjne przyjęły, że w przypadku zawiadomienia z dnia 26 sierpnia 2016 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę, które skierowano do P. nie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie skargi wniesionej w trybie art. 54 upea.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.