Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 707/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 12, art. 34 ust. 4 pkt 2, art. 46a, art. 46b,
journal: Dz.U. 2019 poz 1239
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
article: art. 189d i art. 189f
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 119 pkt 2 i art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 21 maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 maja 2020 r. znak: [...] Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. (dalej też jako "ŚPWIS") utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia 8 kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia na S.G. administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł za naruszenie obowiązku kwarantanny odbywanej w związku z przekroczeniem granicy państwowej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.

W dniu 7 kwietnia 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła notatka urzędowa sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w B., w której wskazano, że w dniu 6 kwietnia 2020 r. S.G. dopuścił się naruszenia obowiązku kwarantanny poprzez opuszczenie budynku Sanatorium [...] które stanowiło miejsce odbywania przez niego kwarantanny w okresie od 4 kwietnia do 17 kwietnia 2020 r. i przebywanie na schodach przed budynkiem w towarzystwie osób trzecich.

W związku z powyższym zawiadomieniem, organ pierwszej instancji w dniu

8 kwietnia 2020 r. przeprowadził z S.G. rozmowę telefoniczną w trakcie której ustalił, że od 2011 r. z przerwami pracuje on w Holandii, jest zatrudniony na umowę o pracę przez agencję pracy, mieszka w wynajętym mieszkaniu i ma problemy zdrowotne (nadciśnienie). Nie jest w związku małżeńskim i nie posiada dzieci. W kraju mieszkają rodzice skarżącego, ojciec jest rencistą, a matka pracuje. Ze względu na problemy zdrowotne ojca (cukrzyca i nadciśnienie) zdecydował się na odbywanie kwarantanny w miejscu kwarantanny zbiorowej. Wobec powyższych ustaleń organ pierwszej instancji nałożył na S.G. ww. administracyjną karę pieniężną.

ŚPWIS, rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, dokonał oceny całości zebranego materiału dowodowego w kontekście przepisów prawa, tj. art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 59 ze zm.) zwanej dalej "u.p.i.s.", art. 2 pkt 12, art. 5 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm.), zwanej dalej "u.z.z.z." oraz art. 15zzzn ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), zwanej dalej "ustawą COVID-19", a także § 2 ust. 2 pkt 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 566 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Organ odwoławczy wskazał, że na skarżącego została nałożona administracyjna kara pieniężna za naruszenie obowiązku kwarantanny, będącej odosobnieniem osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych, odbywanej w związku z przekroczeniem granicy państwowej na podstawie art. 15zzzn ust. 1 i 2 ustawy COVID-19. W kontrolowanej sprawie skarżący powrócił bowiem z obszaru epidemii (w Holandii odnotowano 14.697 zachorowań, a w Polsce 2.946 - zgodnie z raportem WHO z dnia 3 kwietnia 2020r. - WHO "Coronavirus disease 2019 (COVID-19) Situation Report - 74’’). S.G. w dniu 6 kwietnia 2020 r. złamał zasady kwarantanny poprzez dobrowolne uczestnictwo w spotkaniu z osobami trzecimi i przebywanie w przestrzeni dostępnej dla szerokiego grona ludzi. Ustalenie naruszenia obowiązku kwarantanny, zgodnie z art. 15zzzn ust. 2 ww. ustawy COVID-19, może nastąpić na podstawie ustaleń Policji. Przy czym, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił treść notatki urzędowej funkcjonariusza Policji dotyczącej naruszeń nakazów, zakazów lub ograniczeń związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, jako wiarygodnej, rzetelnej i stanowiącej istotne, kluczowe źródło do ustalenia stanu faktycznego. W tym zakresie organ drugiej instancji podzielił i uznał za własne ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy obszernie przedstawił przyczyny i skutki panującej epidemii. W odniesieniu do wysokości administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na skarżącego za złamanie obowiązku kwarantanny, organ odwoławczy wyjaśnił, że kara w wysokości 10.000 zł została wymierzona prawidłowo, zaś organ pierwszej instancji właściwie zastosował przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189d k.p.a., w którym określono dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, tj.:

- wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;

- częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;

- uprzednie ukaranie za to samo zachowanie, za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;

- stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa;

- działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;

- wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;

w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.

Organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189e k.p.a. ani art. 189f § 1 i § 2 k.p.a. z uwagi na fakt, że brak jest zasadności uznania, iż waga naruszenia prawa zachowaniem skarżącego jest znikoma oraz na stronę za złamanie obowiązku kwarantanny nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna i strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie.

Odnosząc się do zarzutów wniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji podniósł, że przebywanie w obszarze, do którego dostęp ma szerokie grono ludzi, jakim są schody prowadzące do budynku Sanatorium "Oblęgorek", należy uznać za niewypełnienie obowiązku odosobnienia, w szczególności zważywszy na fakt, że osoba kwarantannowana nie może przewidzieć, czy przebywając na tym obszarze nie spotka osób trzecich, od których powinna się odizolować, a tym samym stwarza zagrożenie. Dlatego, też organ odwoławczy nie zgodził się z argumentem skarżącego, że nie doszło do naruszenia obowiązku kwarantanny.

Reasumując, organ drugiej instancji wskazał, że możliwość zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 stanowi realne i poważne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, obligujące służby sanitarne do podjęcia działań ustalonych zaskarżoną decyzją, tj. nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie kwarantanny, w trosce o zdrowie i życie bliżej nieokreślonej liczny osób postronnych, które wskutek kontaktu ze skarżącym mogłyby zakazić się koronawirusem SARS-CoV-2. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zaś na jego podstawie prawidłowo ocenił, że okoliczność naruszenia obowiązku kwarantanny zaistniała i nałożył administracyjną karę pieniężną adekwatną do popełnionego deliktu administracyjnego. Wydana decyzja jest merytorycznie zasadna i nie narusza przepisów prawa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach wywiódł S.G. zarzucając temu rozstrzygnięciu:

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego przy jednoczesnym niepełnym wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla sprawy i jej rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza przez pominięcie wyjaśnienia okoliczności związanych z wymaganiami dotyczącymi odbywania kwarantanny oraz jasnych obostrzeń dotyczących zachowania w czasie odbywania kwarantanny, co spowodowało naruszenie praw skarżącego i doprowadziło do nałożenia na niego kary;

2) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażające się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności stronie skarżącej wskazującej na fakt niejasnych wytycznych związanych z odbywaniem kwarantanny;

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zarzucił sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez w istocie w znaczącej mierze powielenie wniosków i twierdzeń organu pierwszej instancji bez podjęcia zawnioskowanych, uzupełniających działań dowodowych, bez umotywowania takiego stanowiska;

4) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji, co w istocie prowadzi do wniosku, że organ drugiej instancji zaniechał czynienia we własnym zakresie ustaleń stanu faktycznego, co z kolei przekłada się na zaniechanie uzasadnienia w tym zakresie;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy prawidłowym było uchylenie tej decyzji i orzeczenie o nienakładaniu na skarżącego kary;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

6) art. 15 zzzn. ust 1 i ust. 2 ustawy COVID-19, poprzez bezpodstawne i rażąco zawyżone kwotowo nałożenie na skarżącego kary w przypadku niewystępowania ze strony skarżącego działań nacechowanych świadomym działaniem mającym na celu stworzenie zagrożenia dla osób trzecich;

7) art. 5 k.c. - zasad współżycia społecznego przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi wyjątkowa sytuacja uzasadniająca nienakładanie na skarżącego kary.

Nadto w przypadku uznania przez Sąd zasadności przyznania kary pieniężnej, skarżący zarzucił naruszenie art. 189d k.p.a., poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że kara w tak rażąco dużej wysokości jest zasadna.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że organ odwoławczy nie odniósł się do istotnych zdarzeń, które kształtowały stan faktyczny spraw. Kwarantanna odbywała się w budynku sanatoryjnym, który to budynek nie był budynkiem ściśle zamkniętym. Drzwi wejściowe były dostępne dla osób postronnych. W budynku nie przygotowywano posiłków dla osób objętych kwarantanną, lecz przywożone one były przez firmę cateringową. Odbiór posiłków odbywał się na schodach przez osoby znajdujące się w kwarantannie. Skarżący zatem z uwagi na niedookreślone sposoby postępowania w trakcie kwarantanny miał pełne prawo do przeświadczenia, że przebywanie na schodach budynku nie jest działaniem zakazanym. Wielokrotnie na schodach tych przebywał w celu odebrania posiłków. Zdaniem skarżącego, przestrzegał on zasad kwarantanny i sposobu postępowania w okresie jej odbywania w budynku sanatorium, bowiem nigdy nie wyszedł poza schody tego budynku. Skarżący podniósł, że nie zasłużył na nałożoną na niego karę i winna ona zostać zniesiona.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Pismem procesowym z dnia 17 września 2020 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jednocześnie podtrzymują stanowisko zawarte w skardze. W załączeniu do powyższego pisma skarżący przedstawił dowód uiszczenia grzywny w wysokości 200 zł w sprawie o sygn. akt II W 370/20.

Organ odwoławczy pismem z dnia 16 września 2020 r. również wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wobec wniosków skarżących sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 21 maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. nakładającą na S.G. karę za naruszenie obowiązku kwarantanny odbywanej w związku z przekroczeniem granicy państwowej.

Celem przeprowadzenia kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji, a w trybie art. 135 p.p.s.a. – także decyzji organu pierwszej instancji, w pierwszej kolejności istotne było zweryfikowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy administracji i ich prawnomaterialnej oceny w zakresie tego, czy w obowiązującym w dacie ujawnionego naruszenia stanie prawnym osoba przekraczająca granicę państwową zobowiązana była do odbycia obowiązkowej kwarantanny, czy takim obowiązkiem objęty został skarżący oraz czy naruszył on warunki kwarantanny.

Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity Dz. U. 2019 poz. 1239 z późniejszymi zmianami, dalej: "u.z.z.z."), kwarantanna to odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Stosownie do art. 34 ust. 2 u.z.z.z., osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. W myśl art. 34 ust. 4 pkt 2 u.z.z.z., zakazuje się opuszczania miejsca kwarantanny, chyba, że odpowiednio dana osoba wymaga hospitalizacji albo organ inspekcji sanitarnej postanowi inaczej.

Na mocy art. 46a u.z.z.z., w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów:

1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego,

2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b

- mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

W rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie (art. 46b pkt 5 u.z.z.z.).

Działając na podstawie art. 46a i 46b pkt 1-6 i 8-12 u.z.z.z, w dniu 31 marca 2020 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 566 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"), zgodnie z którym - § 2 ust. 2 pkt 2 - w okresie od dnia 31 marca 2020 r. osoba przekraczająca granicę państwową w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana odbyć po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi.

Z kolei konsekwencje niezastosowania się do powyżej określonego obowiązku kwarantanny zostały uregulowane m.in. w art. 15 zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późniejszymi zmianami, dalej jako "ustawa COVID-19"). Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł. Przy czym, stosownie do art. 15zzzn ust. 2 ww. ustawy COVID-19, stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w szczególności na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów.

W okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie administracyjne zostało wszczęte w oparciu o notatkę z Policji sporządzoną w dniu 7 kwietnia 2020 r. przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w B., z której wynika, że w dniu 6 kwietnia 2020 r. o godz. 16.10 w B. na ul. [...] S.G. nie przestrzegał obowiązku kwarantanny, której został poddany w okresie od 4 kwietnia 2020 r. do 17 kwietnia 2020 r. w ten sposób, że opuścił budynek sanatorium i siedział na schodach przed budynkiem, spotykając się z B.K., który przyniósł mu zakupy w postaci kilku butelek piwa.

W skontrolowanym postępowaniu nie było kwestionowane to, że S.G. został objęty kwarantanną trwającą od 4 do 17 kwietnia 2020 r. w związku z przekroczeniem granicy państwowej. Nie było sporu co do tego, że kwarantanna ta odbywana była w Sanatorium [...] oraz że w dniu 6 kwietnia 2020 r. doszło do kontroli przez funkcjonariuszy Policji przestrzegania przez skarżącego obowiązku odbywania kwarantanny.

W odwołaniu skarżący zakwestionował natomiast ustalony przez Policję przebieg zdarzenia, wskazując, że nie przebywał na schodach ww. sanatorium, ale w prawym rogu weranndy (zadaszonego tarasu). Potwierdził, że spotkał się z B.K., ale ten siedział na murku po lewej stronie, przy schodach prowadzących na werandę, przez co odległość między nim a kolegą wynosiła ponad 4 metry. Strona zawnioskowała o przesłuchanie trzech świadków celem wykazania opisanych w odwołaniu okoliczności, załączając zdjęcie budynku sanatorium.

Organ I instancji, podobnie jak organ odwoławczy, nie przeprowadziły uzupełniających dowodów z zeznań świadków z uwagi na specyfikę prowadzonego postępowania, w którym organy odstąpiły od realizowania obowiązków wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyjaśniając w sporządzonej na ten cel notatce do akt sprawy, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia, jakie stwarza osoba naruszająca obowiązek kwarantanny oraz pobyt strony na kwarantannie.

Niewątpliwie w takim postępowaniu administracyjnym jak obecnie kontrolowane organy inspekcji sanitarnej stosują odpowiednie regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile zatem nie można wykluczyć, że w postępowaniu w sprawie naruszenia obowiązku kwarantanny konieczne okaże sie przeprowadzenie dowodu, który mógłby podważyć ustalenia Policji, które stanowią kluczowy dowód w takim postępowaniu, np. dowodu z zeznań świadka, to jednak w okolicznościach tej sprawy bez przeprowadzenia dodatkowych dowodów osobowych organy obu instancji trafnie uznały, że skarżący naruszył obowiązek kwarantanny. Należy bowiem zauważyć, że sam skarżący wskazywał, że przebywał na werandzie przed budynkiem i w skardze podkreślał, że nie znajdował się poza schodami prowadzącymi do budynku, którymi schodzi się z werandy. Konfrontując takie wyjaśnienia z treścią notatki policyjnej i zdjęciem sanatorium złożonym do akt sprawy przy odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, nie może być wątpliwości, że skarżący, aby znaleźć się na tarasie przed budynkiem sanatorium, musiał wyjść przez drzwi wejściowe do budynku. Zatem wcześniej skarżący opuścił wydzielony dla niego pokój, w którym odbywał kwarantannę i wydostał się z budynku jego wejściem, z którego mogły korzystać osoby, które na takiej kwaranntanie się nie znajdowały (np. osoby dowożące posiłki, czy doręczające pocztę). Weranda budynku, uwzględniając, że przez tę werandę urządzone jest wejście do tego budynku, nie może być uznana za miejsce izolacji, w którym przebywa się w odosobnieniu, zapobiegając szerzeniu się choroby zakaźnej (w tym wypadku wirusa COVID-19). Wystarczające okazały się więc takie ustalenia Policji i twierdzenia samego skarżącego, że znajdował się on przed budynkiem tj. na jego tarasie, przez który odbywa się wejście do budynku. Nie ma znaczenia wobec tego dla wyniku sprawy to, czy odbywający kwarantannę S.G. wyszedł poza teren posesji, czy nawet przekroczył linię schodów prowadzących do budynku, jeśli tylko mógł on mieć (nawet niezaplanowany) kontakt z osobą trzecią, która takiej kwaranntanny nie odbywała, a więc czy swoim zachowaniem potencjalnie mógł narazić taką osobę na zachorowanie. Do ryzyka takiego narażenia osób trzecich bez wątpienia doszło.

W świetle powyższego należy podkreślić, że wystarczające było dla rozstrzygnięcia sprawy oparcie dokonanych przez organ ustaleń na treści informacji Policji w postaci notatki urzędowej sporządzonej w sprawie naruszenia obowiązku kwarantanny przez skarżącego, bo pozwala na to dyspozycja art. 15zzzn ust. 2 ustawy COVID-19, o ile przeprowadzone postępowanie nie podważy dokonanych przez organy Policji istotnych ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla sprawy, co w tej sprawie nie nastąpiło.

Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że naruszenie obowiązku kwarantanny odnośnie skarżącego miało miejsce w dniu 6 kwietnia 2020 r. w opisany powyżej sposób, co skutkowało jego odpowiedzialnością na gruncie prawa administracyjnego przewidzianą przez powołane wyżej przepisy prawa. Organ inspekcji sanitarnej był więc uprawniony do nałożenia na skarżącego w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w kwocie do 30 000 zł. Wysokość nałożonej na S.G. kary pieniężnej została wyczerpująco wyjaśniona w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji administracyjnych przez pryzmat przepisów art. 189d i art. 189f k.p.a.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji z powodu wysokości wymierzonej kary administracyjnej w świetle ustaleń organów inspekcji sanitarnej dotyczących sytuacji osobistej, zdrowotnej i materialnej skarżącego, który jest osobą w wieku 30 lat, samotną, bez innych osób na swoim utrzymaniu, w stanie zdrowia pozwalającym na świadczenie pracy za granicą, uzyskującą dochody z pracy. W sposób obszerny i logiczny organ wyjaśnił motywy, którymi kierował się przy określeniu wysokości kary, w szczególności negatywne skutki dla innych osób, jakie niesie ze sobą nieprzestrzeganie obowiązkowej kwarantanny. Nie można nie dostrzec także tego, że nie wynika z okoliczności sprawy, aby zaistniały po stronie skarżącego jakieś szczególne okoliczności, w których doszło do naruszenia kwarantanny. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto powody, dla których nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia skarżącemu kary administracyjnej i odniósł się do zarzutów odwołania.

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi, w których strona forsuje tezę o nieprzeprowadzeniu rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, dowolności organów w ocenie dowodów, zaniechania wyczerpującego uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć. Skarżący podkreślił, że przestrzegał zasad kwarantanny i sposobu postępowania w kwarantannie w budynku sanatorium, nigdy nie wyszedł poza schody budynku, na których wielokrotnie przebywał w celu odebrania posiłków. Argumentacja ta jednak okazała się chybiona, o czym podniesiono wyżej. Sąd nie podzielił także wniosków strony skarżącej, że skarżący nie zasłużył na karę administracyjną i winna ona zostać zniesiona. W kwestii odpowiedzialności za czyn stanowiący wykroczenie na podstawie odrębnych przepisów prawa dla wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak podstaw - na datę wydania decyzji - do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Ponadto w postępowaniu administracyjnym, w którym wydana została zaskarżona decyzja, organy administracji nie stosują art. 5 Kodeksu cywilnego. Podobnie Sąd administracyjny nie dokonuje kontroli zgodności decyzji administracyjnej z zasadami współżycia społecznego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.