Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3138/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 424/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 424/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] września 2017 r., na podstawie art. 26 ust. 2 i 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014 r., poz. 1923), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), Prezydent Miasta K. działając z urzędu w sprawie odpadów zgromadzonych w miejscu do tego nieprzeznaczonym, tj. na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] położonej przy ul. [...] w K., nakazał [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. usunięcie z terenu ww. działki odpadów składowanych w pojemnikach (beczkach) w północno-zachodnim narożniku tej działki o rodzaju: odpady wykazujące właściwości niebezpieczne, kod: 16 81 01* (pkt I), orzekł, że wykonanie decyzji nastąpi poprzez załadunek składowanych odpadów na środki transportu i ich przetransportowanie bezpośrednio do uprawnionego miejsca unieszkodliwienia tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach – z którym to podmiotem [...] sp. z o.o. winna zawrzeć stosowną umowę (pkt II) oraz orzekł, że czynności objęte powyższym nakazem należy zakończyć w terminie do 30 dni kalendarzowych od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna (pkt III).

W uzasadnieniu podano, że organ wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w związku z zawiadomieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. Wszczęcie to zostało poprzedzone pismem z dnia 3 kwietnia 2017 r. pochodzącym od Komisariatu Policji VII w K. W dniu 3 kwietnia 2017 r. organ przeprowadził oględziny działki, wykonano również dokumentację fotograficzną. W oparciu o powyższe ustalono, że na terenie nieruchomości, w jej północno-zachodnim narożniku na wybetonowanej powierzchni, znajdują się 22 drewniane palety z zawartością po 4 sztuki metalowych dwustulitrowych beczek. Zawierają one odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne, na niektórych beczkach znajdują się nalepki z kodami odpadów, zgodnymi z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów. Zostały one przywiezione na teren działki nr [...] na zlecenie M.K. i pochodzą z terenu nieruchomości zlokalizowanej w S. przy ul. [...], na której [...] sp. z o.o. (zwana dalej "Spółką") prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów, na podstawie decyzji Starosty K. z dnia [...] lutego 2015 r. Przywóz tych odpadów dokonał się bez zgody J.L., który – jako użytkownik wieczysty przedmiotowej działki – został poinformowany, że przywiezione palety będą zawierały załadunek wody.

W toku postępowania organ otrzymał informacje o porzuceniu odpadów również w innych miejscach w K.; we wszystkich tych przypadkach do zdeponowania pojemników z odpadami doszło z udziałem M.K. W stosunku do żadnej z tych lokalizacji (również dla działki nr [...]) nie wydano decyzji administracyjnej – zezwolenia na podstawie art. 41 ustawy o odpadach, które uprawniałoby do zmagazynowania odpadów. W stosunku do działki nr [...] nie została przez Prezydenta Miasta K. wydana żadna decyzja zezwalająca na magazynowanie na niej (czasowe przechowywanie) odpadów, jak również na zbieranie i przetwarzanie. W związku z tym, przywiezione z zewnątrz na teren działki i tam pozostawione odpady podlegają składowaniu w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Wobec tego, organ zobowiązany jest nakazać posiadaczowi tych odpadów ich usunięcie. Organ przyjął, że w niniejszej sprawie przymiot posiadacza odpadów przysługuje Spółce, zgodnie z brzmieniem art. 27 ust. 2, 3 i 4 ustawy o odpadach. Wskazał jednocześnie, że za posiadacza odpadów nie może być uznany ani M.M. (podmiot wyłącznie transportujący odpady), ani M.K. (pośredniczący w usuwaniu odpadów) – a Spółką, przekazując odpady M.K., nie zwolniła się z odpowiedzialności za gospodarowanie nimi.

Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 26 ust. 2 i 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów oraz art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2017 r. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja była prawidłowa, a odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie; nie dopatrzono się żadnych uchybień proceduralnych w przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie organu, prawidłowo również zaklasyfikowano składowane odpady i oceniono, z jakich względów w stosunku do omawianej działki nie mogła zostać wydana żadna decyzja pozwalająca na magazynowania na niej odpadów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło również ustalenia dotyczące uznania Spółki za posiadacza odpadów.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, kwestionując ją w całości. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: art. 28 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach; art. 3 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 78 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a.; art. 136 k.p.a.; art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie, przy czym w motywach tego pisma procesowego wskazało, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w konsekwencji podtrzymało stanowisko zajęte w sprawie.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd zacytował art. 26 i 27 ustawy o odpadach, a następnie wyjaśnił, że w jego ocenie za prawidłowe należy uznać ustalenia faktyczne organów administracji dotyczące czasu i okoliczności złożenia ładunku w postaci palet i beczek na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]; statusu prawnego i właściwości tej nieruchomości; pochodzenia przedmiotowego ładunku z nieruchomości zlokalizowanej w [...], na której Spółka prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów; sposobu i osób zlecającej i wykonującej transport przedmiotowego ładunku; braku zgody właściciela nieruchomości na przywiezienie i złożenie na niej odpadów. Nie budzi wątpliwości również opis zastanego podczas oględzin stanu rzeczy, w tym beczek z naniesionymi kodami odpadów; stan ten obrazuje dokumentacja fotograficzna. Prawidłowe i miarodajne jest też ustalenie, poczynione w oparciu o dane znane organowi z urzędu, że M.K. nie uzyskał decyzji zezwalającej na zbieranie lub przetwarzanie odpadów w tym miejscu, ani w żadnym innym na terenie miasta K., a ponadto nie spełnia innych przesłanek odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami.

Dalej Sąd wskazał, iż w jego ocenie organy zasadnie uznały, że pozostawione na przedmiotowej nieruchomości przedmioty oraz substancje są odpadami i to odpadami, które z uwagi na ich znamiona oraz zdarzenie, jakim było ich porzucenie, należy zaklasyfikować do odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 81 01*. Zasadnie przyjęto również, że posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach pozostaje skarżąca Spółka oraz że wymieniona wyżej nieruchomość jest miejscem nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów.

W ocenie Sądu zarzuty skargi nie są zasadne. Zdaniem Sądu organy w sposób prawidłowy poczyniły wszystkie relewantne ustalenia faktyczne, toteż nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Okoliczność, że M.K. nie uzyskał decyzji zezwalającej na zbieranie lub przetwarzanie odpadów i nie spełnia innych przesłanek odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami – została prawidłowo ustalona na podstawie danych znanych organowi z urzędu; do kwestii tej przekonująco odniósł się także organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji (s. 5). Wnioskowany przez skarżącą Spółkę dowód z przesłuchania świadków tudzież strony jawił się Sądowi jako nieprzydatny dla wykazania tezy przeciwnej, tym bardziej, że teza ta była formułowana w sposób ogólnikowy i hipotetyczny. Zarzuty naruszenia art. 78 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. są niezasadne. W konsekwencji prawidłowych ustaleń co do posiadacza odpadów, Sąd uznał, że decyzja została prawidłowo skierowana do Spółki, co implikuje niezasadność zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a., art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach oraz zarzutu skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zebrany materiał dowodowy dawał, w ocenie Sądu, dostateczne podstawy do przyjętej przez organy kwalifikacji odpadów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, kwestionując go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a., a przez to oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., pomimo naruszenia przez organy orzekające w sprawie przywołanych przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz - dodatkowo - naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 136 k.p.a., polegającego na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaniechaniu przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (względnie zlecenia przeprowadzenia takiego postępowania organowi pierwszej instancji) oraz ustaleniu stanu faktycznego w sposób błędny i sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym - które to ustalenia zostały następnie w całości zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji i uznane za prawidłowe - tj.:

- braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka (względnie w charakterze strony) M.K., właściciela i zarazem posiadacza przedmiotowych odpadów, pomimo iż dowód ten był niezbędny do zweryfikowania, czy przyjmując odpady od skarżącego działał on w imieniu własnym, czy na rzecz innego podmiotu oraz czy w chwili przejęcia odpadów od skarżącego dysponował on względnie podmiot, na rzecz którego działał stosowną decyzją administracyjną uprawniającą do gospodarowania odpadami, a w konsekwencji błędnym ustaleniu, że posiadaczem odpadów, których dotyczy nakaz usunięcia orzeczony zaskarżoną decyzją decyzji jest Spółka, podczas gdy jest nim M.K., względnie podmiot w imieniu którego działał, odbierając odpady od skarżącego,

- błędnym uznaniu, że ustalanie braku dysponowania przez M.K. zezwoleniem Prezydenta Miasta K. na zbieranie lub przetwarzanie odpadów na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. lub w innym miejscu na terenie K. jest wystarczające do przypisania Spółce odpowiedzialności za gospodarowanie przedmiotowymi odpadami,

- błędnym uznaniu, iż odpady, których dotyczy nakaz usunięcia orzeczony zaskarżoną decyzją należało zakwalifikować jako odpady niebezpieczne o kodzie 16 81 01* z uwagi na zdarzenie jakim było ich porzucenie, pomimo braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność rodzaju przedmiotowych odpadów oraz braku pozyskania jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego ww. rodzaj odpadów;

b) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 78 § 1 i art. 136 k.p.a., a przez to oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. pomimo naruszenia przez organy orzekające w sprawie przywołanych przepisów k.p.a. polegającego na nieuzasadnionym ograniczeniu prawa skarżącego do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu i w tym zakresie:

- braku rozpatrzenia wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – A.N. oraz dowodu z przesłuchania świadka względnie strony – M.K., zgłoszonych na tezy dowodowe korzystne dla skarżącego tj. odmienne od tez dowodowych, które organy orzekające w sprawie stwierdziły na niekorzyść strony,

- braku rozpatrzenia wniosków skarżącego o wystąpienie do Komisariatu Policji VII w K. w celu uzyskania informacji o postępowaniu prowadzonym do sygn. akt [...] w związku ze złożonym przez właściciela nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. zawiadomieniem o możliwości popełnienia przez M.K. przestępstwa związanego z magazynowaniem odpadów na przedmiotowej nieruchomości,

c) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15, jak również art. 11 w zw. art. 107 § 3 k.p.a., a przez to oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., pomimo naruszenia przez organ odwoławczy w sprawie przywołanych przepisów k.p.a. polegającego na braku rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, w tym braku rozpatrzenia szeregu zarzutów, wniosków dowodowych oraz wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego zgłoszonych przez Spółkę w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a nadto braku ustosunkowania się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przedmiotowych zarzutów i wniosków zgłoszonych przez Spółkę.

Mając na uwadze powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie Spółka wniosła o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

Pismem z dnia 14 lutego 2019 r. Spółka cofnęła wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Jednocześnie żadna ze stron nie wniosła o jej przeprowadzenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego podkreślić należy, iż przywołane zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zawarte w skardze kasacyjnej, koncentrują się na wadliwym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Wadliwe ustalenia faktyczne dotyczą zarówno podmiotu uznanego za posiadacza odpadów jak i kwalifikacji odpadów. Zdaniem Spółki naruszenie przez organy wskazanych w zarzutach naruszenia prawa procesowego przepisów, w tym nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań wskazanych świadków, spowodowało, że Spółka została wadliwie uznania za posiadacza odpadów, a w konsekwencji zobowiązana do ich usunięcia z terenu działki nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej Spółki co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a. oraz w powiązaniu z art. 151 p.p.s.a. Analiza akt prowadzi do wniosku, że organy administracji ustaliły stan faktyczny sprawy, w zakresie niezbędnym do prawidłowego zastosowania art. 26 ust. 2 i 6 ustawy o odpadach, w sposób prawidłowy. W sprawie ustalono, że posiadaczem odpadów jest skarżąca Spółka. Niespornym jest bowiem, że decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Starosta K. udzielił skarżącej Spółce zezwolenia na zbieranie odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych, na warunkach określonych w tej decyzji, na terenie działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Nie jest także kwestionowane, że przedmiotowe odpady zostały odebrane od Spółki przez świadczącego usługi transportu M.M., z terenu nieruchomości na której Spółka prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów, a następnie przetransportowane i zeskładowana na działce nr [...] w K. Z materiału dowodowego wynika również, że zlecenie transportu tych odpadów zostało dokonane przez M.K. Przy czym, co istotne, organy ustaliły, iż M.K. nie uzyskał decyzji zezwalającej na zbieranie lub przetwarzanie odpadów ani na ww. działce ani na terenie innej nieruchomości w K., nie spełniał również innych przesłanek odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami. Tym samym, w świetle przepisów ustawy o odpadach, nie może być on uznany za posiadacza odpadów.

Norma art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach wskazuje cechy, jaki musi spełniać inny podmiot, żeby posiadacz odpadów mógł zlecić temu podmiotowi wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami. W sytuacji gdy posiadacz odpadów przekazał odpady podmiotowi niespełniającemu wymogów ustawowych, to pozostaje odpowiedzialny za gospodarowanie tymi odpadami. Powyższe wynika z treści art. 27 ust. 3 ww. ustawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprzeprowadzenie przez organy dowodu z zeznań M.K. na okoliczność przyjęcia przez niego od Spółki, przedmiotowych odpadów, dysponowaniem przez niego, względnie podmiot w imieniu którego działał, stosownym zezwoleniem na zbieranie i magazynowanie odpadów, nie stanowiło naruszenia prawa. Okoliczność tę trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji. Z zeznań świadków – J.L. i M.M. oraz ustaleń dokonanych przez organ w toku postępowania wyjaśniającego wynika, iż M.K. zorganizował transport przedmiotowych odpadów z terenu nieruchomości, na której Spółka prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów na terenie działki nr [...], jednakże nie można go uznać za posiadacza odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach, gdyż - co bezspornie ustaliły organy orzekające w sprawie - nie posiadał decyzji wymienionej w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 albo wpisu do rejestru w zakresie o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a. Zatem nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań M.K., wobec – wynikającej z akt sprawy – obiektywnej okoliczności nieposiadania przez niego ww. decyzji bądź wpisu, pozostaje bez znaczenia w kontekście zwolnienia się Spółki od odpowiedzialności za gospodarowanie tymi odpadami. Również i nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań A.N. – prokurenta Spółki, nie stanowiło naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści odwołania Spółki wynika, iż wyżej wskazany miałby potwierdzić okoliczność posiadania przez M.K. "stosownej decyzji administracyjnej uprawniającej do odbioru i magazynowania odpadów", jednakże z dalszej części pisma wynika, iż ani Spółka, ani żaden z jej pracowników, nie ma wiedzy, czy decyzja ta była wydana na rzecz wyżej wskazanego czy też może innego podmiotu, przez jaki organ została ewentualnie wydana, ani co w istocie stanowiło jej przedmiot. Z powyższego wynika zatem, że A.N. nie wniósłby do sprawy więcej, aniżeli wynika to z przedstawionego przez Spółkę, a zawartego w aktach sprawy, stanowiska. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż prawidłowo funkcjonujący podmiot gospodarczy będący posiadaczem odpadów nie może zezwolić na odbiór i zlecenie ich przetransponowania osobie, która w wymagany sposób nie wylegitymuje się posiadaniem prawidłowej decyzji w tym zakresie, a fakt ten nie zostanie skrupulatnie odnotowany w dokumentach Spółki, co jest podstawowym elementem prawidłowego gospodarowania odpadami. W tej sprawie skarżąca Spółka, co wynika ze złożonego środka odwoławczego takiej staranności nie dochowała, a próba podważania prawidłowych ustaleń organów orzekających w opisanym wyżej zakresie nie zasługuje na aprobatę.

W odniesieniu do powyższego również i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 78 § 1 i art. 136 k.p.a. w powiązaniu z art. 151 p.p.s.a., nie mógł zostać uznany za posiadający usprawiedliwione podstawy.

W konsekwencji trafnie uznano skarżącą Spółkę za posiadacza odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach. Spółka nie wykazała bowiem, by przedmiotowe odpady przekazała podmiotowi, który zgodnie z przepisami ustawy, mógłby przejąć odpowiedzialność za gospodarowanie nimi.

Spółka nie podważyła także oceny Sądu pierwszej instancji co do trafnego zakwalifikowania omawianych odpadów jako odpadów o kodzie 16 81 01*. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na prawidłowość zakwalifikowania ujawnionych odpadów jako tych o kodzie 16 81 01* i Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w powyższym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również takich wad uzasadnienia decyzji, w tym akcentowanego przez Spółkę braku odniesienia się do szeregu zarzutów, które można byłoby rozważać w kontekście uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu. To, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie odniosło się do wszystkich argumentów Spółki w tej sprawie nie stanowi o takiej wadliwości decyzji, która mogłaby skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Jak już wyżej podniesiono organ ten wskazał na wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia zastosowania podstawy materialnoprawnej decyzji (tutaj: art. 26 ust. 2 i 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach). Przede wszystkim wyjaśnił dlaczego to właśnie Spółka, a nie M.K., została uznana za posiadacza odpadów, wskazał na okoliczności które pozwoliły uznać Spółkę za posiadacza odpadów oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

Odnośnie zaś wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego wskazać należy, iż o ile za wadliwe należy uznać nieodniesienie się przez organ do złożonego przez Spółkę wniosku, o tyle nie każde uchybienie procesowe musi skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarga kasacyjna może zostać oparta na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Spółka nie wykazała, by niezajęcie przez organ stanowiska odnośnie złożonego wniosku mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem także i zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15, jak również art. 11 w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 151 p.p.s.a., nie mógł zostać uwzględniony.

Jedynie informacyjnie zauważyć w tym miejscu należy, iż w motywach skargi kasacyjnej skarżąca Spółka powołała się na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 416/18, który jak zaznaczono wydany został na gruncie identycznego stanu faktycznego. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że wyrok ten nie był poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach postępowania kasacyjnego i jako taki nie może być oceniany w ramach kontroli zaskarżonego w tej sprawie wyroku. Stąd też odmienne stanowisko wyrażone w ww. orzeczeniu nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla wyrażonego w tej sprawie poglądu o trafności zastosowania przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji prawnej z art. 151 p.p.s.a. i właściwego oddalenia wniesionej skargi Spółki jako niezasługującej na uwzględnienie.

Konkludując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiona skarga kasacyjna nie zdołała podważyć trafności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, albowiem żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się usprawiedliwiony. W związku z powyższym zaszła podstawa do jej oddalenia, a uczyniono to na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał przedmiotową skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż pozwolił na to przepis art. 182 § 2 p.p.s.a. – skarżąca kasacyjnie Spółka zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w ustawowym terminie nie zażądały jej przeprowadzenia.

Dotąd powiedziane pozwalało orzec jak w sentencji.