Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 209/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 209/10 ze skargi L. L. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

L. L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 23 września 2010 r. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów polegającą na niewyznaczeniu w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej kpa, dodatkowego terminu załatwienia sprawy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją byłego Ministra Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej nr [...].

Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Przepis zawarty w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. określa, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej min. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. W punktach 1 - 4 art. 3 § 2 ww. ustawy wymieniono 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne kontrolują również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż ww., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, ze skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej.

Skarżąca wniosła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność polegającą na niewydaniu postanowienia w trybie art. 37 kpa wyznaczającego dodatkowy termin na załatwienie sprawy.

Zgodnie z §1 tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Natomiast § 2 ww. przepisu stanowi, że organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Należy wskazać, że przepis art. 37 kpa jest przepisem prawa procesowego, na podstawie którego organ nie załatwia sprawy co do meritum. Jest to tzw. postępowanie wpadkowe nie kończące postępowania, a załatwiające jedynie kwestię ujawniającą sie w jego toku. Wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienie sprawy w trybie z § 2 ww. przepisu przyjmuje formę postanowienia. Na postanowienie to nie służy zażalenie, bowiem zażalenie na postanowienie można złożyć tylko, gdy kodeks postępowania administracyjnego wyraźnie wskazuje na taką możliwość (art. 141 § 1 kpa).

Z powyższego wynika, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie służy zażalenie, w takiej sytuacji nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego. Zatem tym bardziej nie służy skarga na bezczynność organu polegająca na niewydaniu postanowienia wyznaczającego dodatkowy termin do załatwienia sprawy w trybie art. 37 kpa, gdyż skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej określone w art. w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym, skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w niniejszej sprawie jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonym w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.