Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1114/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 3;  art. 40 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. M., zam. w C. przy ul. [...], prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" (nazywany w dalszej części uzasadnienia również "skarżącym") dnia 25 lipca 2008 r. wystąpił do Prezydenta Miasta C. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew z nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] i [...] obejmującej działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] k.m. [...].

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. znak [...] zezwolił J. M. na usunięcie łącznie 529 drzew. Jednocześnie ustalił opłatę z tego tytułu w kwocie 128 589,07 zł.

Decyzja powyższa, na wniosek skarżącego była zmieniana decyzjami:

- z dnia [...] r. znak [...] w zakresie terminu zapłaty opłaty,

- z dnia [...] r. znak [...] w zakresie zobowiązania do nasadzenia nowych drzew.

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Prezydent Miasta C. uchylił wydane dotychczas w sprawie decyzje i zezwolił skarżącemu na usunięcie 529 drzew ustalając, podobnie jak w decyzji z dnia [...] r., opłatę za usunięcie ww. drzew w kwocie 128 589,07 zł. Jednocześnie zobowiązał go do dokonania nasadzeń zastępczych. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzją z dnia [...] r. znak [...] w zakresie harmonogramu spłat poszczególnych rat.

Dnia 6 października 2011 r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta C. o "przywrócenie" poprzedniego harmonogramu spłat, wynikającego z decyzji z dnia [...] r., jednakże organ decyzją z dnia [...] r. znak [...] odmówił żądaniu strony w tym zakresie. Zobowiązał jednocześnie skarżącego do zapłaty pozostałej części opłaty za usunięcie drzew i krzewów wraz z odsetkami.

Od decyzji odwołał się J. M. osobiście. Domagając się uchylenia skarżonego aktu podniósł, iż sytuacja gospodarcza nie pozwala na zapłacenie przez niego opłaty za usunięcie drzew i krzewów w pełnej wysokości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło skarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazało, iż Prezydent Miasta C. błędnie ustalił dzień, od którego należy ustalić odsetki od nieziszczonej części opłaty.

W ramach podjętego postępowania skarżący wniósł o umorzenie odsetek od zaległej części opłaty za usunięcie drzew i krzewów jednak Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. znak [...] umorzył postępowanie w sprawie argumentując, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w sytuacji, gdy zaległość w płatności przekracza równowartość trzech kolejnych rat, uiszczenie opłaty staje się wymagalne w całości.

W aktach sprawy znajduje się upoważnienie wystawione przez radcę prawnego P. W., pełnomocnika J. M. w sprawie [...] przed Prezydentem Miasta C., dla J. M.

Dnia 6 marca 2014 r. działając we własnym imieniu J. M. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. znak [...] oraz "stwierdzenie nieważności wydanych decyzji zależnych od niej". W uzasadnieniu podniósł, iż skarżony akt, w jego ocenie, rażąco narusza prawo, gdyż nie wyraził on zgody na uchylenie decyzji z dnia [...] r.

Organ II instancji pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie. Poza wnioskodawcą powiadomiony został również radca prawny P. W.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. W uzasadnieniu wskazało, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa.

J. M. pismem nadanym w urzędzie pocztowym dnia 28 maja 2014 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże organ postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustalił, że decyzja została doręczona stronie dnia 30 kwietnia 2014 r. Zatem termin do złożenia wniosku upłynął dnia 14 maja 2014 r.

Skargę na powyższe postanowienie do tutejszego Sądu złożył J. M. reprezentowany przez radcę prawnego J. M. Domagając się uchylenia skarżonego postanowienia, merytorycznego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zwrotu kosztów postępowania wedle norm prawem przepisanych oraz skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w C. błędne obliczenie początku biegu terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Otóż wskazał on, że decyzja została doręczona również pełnomocnikowi skarżącego. W ocenie skarżącego nastąpiło to dnia 14 maja 2014 r. Zatem bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien biec od tej ostatniej daty.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz wskazując, iż w sprawie nie został ustanowiony pełnomocnik.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygana sprawa dotyczy ustalenia, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w C. został złożony w terminie, czy też z jego uchybieniem.

W ocenie składu orzekającego kluczowe w sprawie jest to, czy w postępowaniu zakończonym skarżonym postanowieniem został skutecznie ustanowiony pełnomocnik. Nie budzi wątpliwości fakt, iż w postępowaniu przed Prezydentem Miasta C., w sprawie występował pełnomocnik. W aktach sprawy znajduje się upoważnienie wystawione przez radcę prawnego P. W., pełnomocnika J. M. w sprawie [...] przed Prezydentem Miasta C., dla J. M.

Jednakże stosowne pełnomocnictwo nie zostało przedłożone w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. znak [...], które toczyło się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w C. Co prawda organ kierował początkowo pisma w sprawie do radcy prawnego P. W., jednakże należy przyjąć że w sposób formalny SKO nie posiadało w aktach sprawy jego pełnomocnictwa. Niezależnie od tego radca prawny nie realizował swych zadań, co świadczy, iż nie był on pełnomocnikiem ustanowionym w sprawie. Nie odpowiadał bowiem na korespondencję organu, nie podjął również przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] r.

W świetle art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia jako "K.p.a.") "jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika". Jednocześnie zgodnie z art. 33 § 3 K.p.a. "pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony".

Nie ulega wątpliwości, iż uprawnienie pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy dotyczy całej sprawy, w tym także na etapie nadzwyczajnym. Jednakże z bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, że pełnomocnictwo,

aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Organ (w rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.) musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie, np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a., należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. II GZ 140/12 – za www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż postępowanie organu administracji było prawidłowe. W postępowaniu nadzwyczajnym skarżący nie informował organu o ustanowieniu pełnomocnika. Pełnomocnik nie wykazał jakiejkolwiek aktywności w sprawie, w tym nie przedłożył pełnomocnictwa. Nie podjął nawet doręczonej mu decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. prawidłowo zatem ustaliło datę początku biegu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na dzień doręczenia go skarżącemu. Trudno bowiem uznać, iż w postępowaniu przed tym organem działał skutecznie ustanowiony pełnomocnik

Powyższe okoliczności wskazują, iż podniesione w skardze zarzuty nie były zasadne. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.