Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 316/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r., nr [...] orzekającą o wymeldowaniu M. B. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie decyzji organu pierwszej instancji. Uczestnicy postępowania oraz organ odwoławczy nie ustosunkowali się do tego wniosku.

Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył:

Co prawda wniosek skarżącego dotyczy wskazanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r., jednakże z uwagi na utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy Sąd rozpatrywał wniosek skarżącego w odniesieniu do zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji.

W oparciu o powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61

§ 3 ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym.

Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 ustawy ustawodawca nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane w nim przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 (OSS 2005 r., nr 3, poz. 72) wyjaśnił, że w razie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu rzeczą sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Tym niemniej uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz w glosie do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, Gdańskie Studia Prawnicze, Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1), z czym należy się zgodzić.

Tymczasem skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie, w szczególności zaś nie przedstawił rzeczowej argumentacji w celu uprawdopodobnienia jaka szkoda powstanie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i w czym upatruje nieodwracalność skutków tego aktu. Sąd działając z urzędu również nie dopatrzył się takich okoliczności. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (opublikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazać należy, że nie każda szkoda stanowi przesłankę wstrzymania wykonania aktu, lecz ta która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Nie można zatem uznać, że sam fakt wymeldowania z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego stanowi jedną z przesłanek wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy, choć niewątpliwie wykonanie zaskarżonej decyzji pociąga za sobą ujemne skutki dla skarżącego. Podkreślić przede wszystkim należy, że meldunek jest jedynie rejestracją pobytu określonej osoby w danym lokalu, służącą celom ewidencyjnym. Natomiast podniesione w skardze uwagi wskazujące na wady prawne zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania sądowego nie mogą być rozpatrywane. Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko co do ewentualnego naruszenia przez organ prawa oraz jego skutków.

W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.