Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 685/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2016 poz 1575
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Danuta Kania, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: GIODO) decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2016 r. poz. 922, z późn. zm.) w zw. z art. 71 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi W.W. dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej: Prezes IPN).

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Do Biura GIODO wpłynęła w dniu [...] sierpnia 2017 r. drogą elektroniczną skarga W.W. dotycząca przetwarzania jego danych osobowych przez Prezesa IPN.

W treści skargi skarżący wniósł o pomoc w tym, aby nie figurował na stronie internetowej IPN. Wyjaśnił, że jego nazwisko zostało umieszczone w archiwaliach IPN jako funkcjonariusz SB.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego GIODO ustalił, że w inwentarzu archiwalnym IPN (IPN [...]) w opisie jednostki archiwalnej opublikowane zostały dane osobowe skarżącego. W dniu [...] stycznia 2017 r. do Oddziału IPN w Ł. wpłynęło pismo skarżącego zawierające żądanie przeprowadzenia autolustracji oraz wezwanie do "zdjęcia z ewidencji" danych zawartych w inwentarzu archiwalnym IPN. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie IPN w piśmie z [...] lutego 2017 r. skierowanym do skarżącego wyjaśnił, że publikacji podlegają jedynie dane personalne identyfikujące różne akta i materiały o charakterze osobowym, bez odniesienia do ich zawartości, natomiast inwentarz zawierający ww. dane prowadzony jest na podstawie art. 5 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 522) oraz na podstawie uchwały Kolegium IPN nr 11/16 z dnia 25 października 2016 r. w sprawie formy inwentarza archiwalnego Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

W dniu [...] lipca 2017 do Centrali IPN wpłynęło pismo skarżącego zawierające żądane zdjęcia w trybie natychmiastowym z ewidencji ze strony internetowej IPN danych dotyczących osoby skarżącego.

GIODO, w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w zw. z art. 71 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575), umorzył postępowanie w sprawie skargi W.W. dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez Prezesa IPN.

W uzasadnieniu decyzji GIODO przytoczył treść art. 1 ustawy o IPN. Następnie wskazał, iż art. 71 ustawy o IPN stanowi, że w działalności Instytutu Pamięci określonej w art. 1, z wyjątkiem prowadzenia Bazy, o której mowa w art. 53f, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

W niniejszej sprawie przedmiot i zakres skargi W.W. dotyczy natomiast zakresu działalności IPN określonego w art. 1 ustawy o IPN, a tym samym zgodnie z art. 71 powołanej ustawy w niniejszej sprawie nie stosuje się przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Niniejsze postępowanie stało się zatem bezprzedmiotowe, a tym samym GIODO nie jest uprawniony do wydania w przedmiotowej sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W.W. stwierdził, iż nie zgadza się z wydaną decyzją. W związku z tym wnosi o ponowne rozpatrzenia sprawy i nakazanie zdjęcia z ewidencji oraz ze strony internetowej IPN jego danych osobowych.

W uzasadnieniu wniosku zaznaczył, że znana jest mu treść zarówno art. 1, jak i art. 71 ustawy o IPN. Zarzucił, że IPN bezprawnie pobrał (bez jego wiedzy) z archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji w L. kopię jego akt osobowych. Z jakiegoś dziwnego dla niego powodu, funkcjonariusze IPN doszli do wniosku, że jako były funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej był w organach bezpieczeństwa państwa. W związku z tym jego imię i nazwisko oraz nazwa "funkcjonariusz SB" zostało, poprzez stronę internetową IPN, upublicznione na cały świat (bez jego wiedzy). Zaznaczył, że jest to kłamstwo i jest wstanie udowodnić, że jego akta osobowe oraz jego służba w MO nie wskazują aby był w organach bezpieczeństwa państwa ani w SB. Podkreślił, że odczuwa krzywdę i niesprawiedliwość wyrządzoną mu przez IPN. Z tego powodu on oraz jego rodzina (żona jest funkcjonariuszem publicznym) są szkalowani i szykanowani przez rodzinę i osoby obce, a ponadto ludzie stracili do nich zaufanie. Przekazana kłamliwa informacja spowodowała u niego poczucie poniżenia go przez Instytut, który powinien podawać informację zgodnie z prawdą.

GIODO, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 71 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o umorzeniu postępowania.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, tj. innych względem tych, które zgłosił dotychczas w sprawie, mających wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Ponownie podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma art. 71 ustawy o IPN, który stanowi, że w działalności Instytutu Pamięci określonej w art. 1, z wyjątkiem prowadzenia Bazy, o której mowa w art. 53f, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W związku z czym, GIODO nie posiada podstaw prawnych do wydania decyzji nakazującej usunięcie danych osobowych skarżącego z ewidencji oraz strony internetowej IPN.

Z uwagi na to, że przedmiot i zakres skargi dotyczy zakresu działalności IPN określonego w art. 1 ustawy o IPN, a tym samym zgodnie z art. 71 powołanej ustawy w niniejszej sprawie nie stosuje się przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a tym samym, należało je umorzyć.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.W. zarzucił organowi istotne naruszenia prawa w postaci złamania Konstytucji RP oraz wielu artykułów Kodeksu postępowania administracyjnego, zawartych przede wszystkim w Rozdziale 2 ww. Kodeksu, szczególnie art. 6, art. 7,art. 7a, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a.

W związku z tym stwierdził, iż oczekuje:

uznania zasadności skargi;

anulowania decyzji i wynikającego z niego postanowienia;

zobowiązania GIODO do ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z Konstytucją RP oraz K.p.a.;

stwierdzenia oczywistego faktu, iż Prezes IPN nie może przetwarzać jego danych osobowych na podstawie kopii akt osobowych;

nakazania Prezesowi IPN zaprzestanie przetwarzanie jego danych osobowych;

nakazania Prezesowi IPN, aby wykreślił jego nazwisko i imię z formy papierowej i elektronicznej, że tam figurował;

nakazania, aby Prezes IPN poinformował wszystkie instytucje, do których przesłał informację, decyzję lub zaświadczenie, iż pisma te są nieważne, mają błąd prawny (fałsz intelektualny), a decyzje podjęte podczas brania ich pod uwagę nie powinny być uwzględnione i są nieważne;

usunięcia wynikłych, z przetwarzania jego danych osobowych przez IPN, błędnych skutków wytworzonych przez inne instytucje w postaci decyzji, Informacji lub zaświadczeń itp.;

całkowite wyeliminowanie z obiegu prawnego różnych decyzji, informacji lub zaświadczeń itp. dotyczących jego błędnych danych osobowych;

aby Prezes IPN przekazał z powrotem kopię jego akt osobowych do KWP w l.,

zasądzenia od strony przeciwnej wszystkich kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż nadal nie wie dlaczego organ cytuje w decyzji ustawę o IPN, a z niej art. 1, (który go nie w żaden sposób dotyczy) jako przesłankę legalizującą przetwarzanie jego danych osobowych. Zaznaczył, że przepis ten dopuszcza przetwarzanie danych tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów, realizowanych przez Prezesa IPN, a przetwarzanie nie narusza jego praw i wolności konstytucyjnej.

Według skarżącego, aby wydać odpowiednią decyzję, jako o byłym funkcjonariuszu Milicji Obywatelskiej, GIODO powinien najpierw zaznajomić się z ustawami o Milicji Obywatelskiej uchwalonymi w latach 1954-1987 oraz ustawą o Policji w brzmieniu z roku 1990 r. jak i obecnym, a które w dalszym ciągu są dostępne na stronie internetowej Sejmu RP.

Skarżący przypomniał, że 1 maja 1989 r. został przyjęty do służby w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych. O tym zaś, gdzie służył w latach 1989-1990 potwierdza zaświadczenie wydane z Komendy Wojewódzkiej Policji w L., a o tym, czy służył w organach bezpieczeństwa państwa świadczy także zaświadczenie z IPN.

Z powyższego wynika, iż nie ma do niego zastosowania art. 1 ustawy o IPN.

Skarżący zarzucił, że GIODO nie przeprowadził postępowania administracyjnego z poszanowaniem jego zasad, gdyż postępowanie dowodowe sprowadziło się tylko do wystąpienia do Prezesa IPN o zajęcie stanowiska w przedmiocie jego wniosku, a decyzja została wydana na podstawie odpowiedzi Prezesa IPN. Organ zaniechał natomiast podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, co jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Brak definitywnego wyjaśnienia tych okoliczności stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, jak również art. 80 K.p.a., co zdaniem skarżącego, uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie skarżącego, GIODO powinien wydać w jego sprawie decyzję, aby Prezes IPN zaprzestał przetwarzać jego dane osobowe chociaż do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, która już się odbywa przed [...] Wydziałem Karnym Sądu Okręgowego w L. (sygn. akt [...]("lustrac")).

Skarżący zarzucił, że ani GIODO ani Prezes IPN, nie przestrzegają Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864), Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Dyrektywy 95/46 WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U: UE.L.95.281.31) oraz Konstytucji RP.

Zwrócił też uwagę, że przetwarzając jego dane osobowe oraz upubliczniając je wszystkim ludziom na świecie (poprzez stronę internetową) IPN narusza jego prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego czy też prawa do decydowania o swoich życiu osobistym.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów, w związku z dokumentami, których dysponentem są archiwa IPN, Komenda Główna Policji i Komendy Wojewódzkie Policji na okoliczność:

Czy on, W.W., oraz czy Wydziały Łączności Wojewódzkich Urzędów Spraw Wewnętrznych, w tym Wydział Łączności Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w L. były organami Służby Bezpieczeństwa?

Czy ww. Wydziały zostały rozwiązane z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa?

Czy ww. Wydziały zostały przekształcone w Policję Państwową?

Na okoliczność wykazania, iż rozróżnieniem służby w MO od SB było posiadanie odpowiedniej legitymacje służbowej - innej dla funkcjonariusza MO, a innej dla funkcjonariusza SB, (gdyby Wydział Łączności WUSW w L. należał do struktur SB to jakikolwiek funkcjonariusz mianowany na etat w Wydziale Łączności WUSW w L. w latach 1984-1990 (zwłaszcza po 1989 r.) musiałby otrzymać legitymację SB), a w konsekwencji,

Czy w związku z ujawnionymi dokumentami można je zaliczyć do organów bezpieczeństwa państwa w myśl art. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. 2017, poz. 2186) w związku z obowiązującymi wówczas przepisami prawa?

Jednocześnie wniósł o zabezpieczenie dla celów dowodowych zgromadzonych danych osobowych oraz korespondencji z sytemu informatycznego IPN.

GIODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie zgodził się z zarzutami skargi, że decyzja została wydana z uchybieniem wymogu podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W ocenie GIODO materiał zebrany w sprawie jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a ponadto spójny i nie budzący wątpliwości

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 15 października 2018 r. uzupełnił obszernie zarzuty skargi. W podsumowaniu zwrócił uwagę na istnienie dwóch formacji podległych MSW, tj. Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa, w których można było zostać funkcjonariuszem tylko jednej formacji, a dopiero potem, funkcjonariusza można było mianować na etat/stanowisko. Oznacza to, że służbę można było pełnić w MO lub SB, a nie w dwóch formacjach jednocześnie. Funkcjonariusz pełnił służbę w danej formacji wykonując czynności służbowe na etacie/stanowisku. W związku z tym podkreślił, że formacja i etat, to odmienne pojęcia prawne i nie można ich traktować zamiennie. Tak więc w tym samym czasie nie mógł być funkcjonariuszem SB i MO, ani służyć jednocześnie w SB i MO.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2016 r. poz. 922) ustawa ta określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych. Ustawę stosuje się do przetwarzania danych osobowych:

1) w kartotekach, skorowidzach, księgach, wykazach i w innych zbiorach ewidencyjnych;

2) w systemach informatycznych, także w przypadku przetwarzania danych poza zbiorem danych.

Stosownie natomiast do treści art. 3 ust. 1 ustawę tę stosuje się do organów państwowych, organów samorządu terytorialnego oraz do państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych.

Skarżący w niniejszej sprawie domagał się od GIODO nakazania Prezesowi IPN usunięcia jego danych osobowych ze strony internetowej IPN.

Mimo, że Prezes IPN jest organem państwowym, a więc podmiotem wskazanym w art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, to jednak przepisy tej ustawy nie mogły mieć zastosowania co do danych skarżącego przetwarzanych w inwentarzu archiwalnym IPN. Problematyka przetwarzania danych osobowych osób, których dotyczą dokumenty zgromadzone w archiwum IPN została bowiem odrębnie uregulowana w ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575).

W art. 1 ustawy o IPN, określającym zakres regulacji tej ustawy, wskazuje się m. in, że ustawa ta reguluje ochronę danych osobowych osób, których dotyczą dokumenty zgromadzone w archiwum Instytutu Pamięci (art. 1 pkt 3 tej ustawy). Kluczowy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest natomiast art. 71 ustawy o IPN, w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 maja 2018 r., wskazujący, że w działalności IPN określonej w art. 1, z wyjątkiem prowadzenia Bazy, o której mowa w art. 53f, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Mimo zatem prowadzenia działalności polegającej na przetwarzaniu danych osobowych osób fizycznych, IPN nie podlega w ramach tej swojej działalności przepisom ustawy o ochronie danych osobowych. To niepodleganie przepisom ustawy o ochronie danych osobowych jest wynikiem wyraźnej i jednoznacznej decyzji polskiego ustawodawcy, wyrażonej w zacytowanym powyżej art. 71 ustawy o IPN. Ochrona danych osobowych osób, których dotyczą dokumenty zgromadzone w archiwum IPN, a także zabezpieczanie praw tychże osób, następuje nie przez bezpośrednie stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, ale przez stosowanie do tych kwestii relewantnych przepisów ustawy o IPN. W takim przypadku ustawa o IPN, a nie ustawa o ochronie danych osobowych gwarantuje tej kategorii osób konkretne uprawnienia, dzięki którym osoby te mogą chronić swoje interesy związane z zabezpieczaniem dotyczących ich danych osobowych. Przewidziane przez ustawę o IPN instrumenty ochrony danych osobowych oraz uprawnień osób, których dotyczą dokumenty znajdujące się w archiwum IPN, są zasadniczo w pełni ekwiwalentne tym instrumentom prawnym, które – w odniesieniu do ochrony danych osobowych oraz w odniesieniu do ochrony praw osób, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych – przewiduje ustawa o ochronie danych osobowych.

Wprawdzie na podstawie ustawy o IPN zainteresowana osoba nie może żądać usunięcia z archiwum IPN dotyczących jej danych osobowych, gdyż dokumenty zawierające takie dane i gromadzone przez IPN są dokumentami historycznymi, ich zachowanie zaś jest istotne dla ocalenia dziedzictwa kulturalnego i narodowego Polski. Niemniej jednak ustawa o IPN, uwzględniając specyfikę zasobu archiwalnego IPN, gwarantuje osobom zainteresowanym, których dane osobowe są gromadzone w archiwum IPN, takie uprawnienia, które są ekwiwalentem pozostałych uprawnień czy też żądań, o których jest mowa w art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych (tj. innych niż żądanie usunięcia danych). Mianowicie, zgodnie z art. 35b ustawy o IPN, każdy ma prawo załączyć do zbioru dotyczących go dokumentów własne uzupełnienia, sprostowania, uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie, z zastrzeżeniem, że dane już zawarte w dokumentach nie ulegają zmianie. Uzupełnienia, sprostowania, uaktualnienia, wyjaśnienia oraz dokumenty lub ich kopie dołącza się do zbioru dokumentów z oznaczeniem ich w sposób pozwalający na ich odróżnienie od dokumentów zgromadzonych przez Instytut Pamięci w zwykłym trybie.

GIODO nie może zatem stosować w stosunku do IPN tych środków prawnych, które na podstawie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przysługują temu organowi wobec innych podmiotów będących administratorami danych.

Wobec tego GIODO w niniejszej sprawie prawidłowo zastosował art. 105 § 1 K.p.a. i umorzył postępowanie zainicjowane skargą W.W. dotyczącą przetwarzania jego danych osobowych przez Prezesa IPN.

Zgodnie bowiem z tym przepisem gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi m. in. wtedy, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA w Ł. z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skoro bowiem skarżący domagał się od GIODO wydania rozstrzygnięcia w stosunku do Prezesa IPN w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych tj. usunięcia jego danych osobowych, a stosownie do treści art. 71 ustawy o IPN w działalności IPN określonej w art. 1, z wyjątkiem prowadzenia Bazy, o której mowa w art. 53f, nie stosuje się przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, to postępowanie w tej sprawie było bezprzedmiotowe.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.