Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3521/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący s.WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie : s. NSA Stanisław Gronowski s.WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2004 r. sprawy ze skargi Fundacji "E.-F." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r. Burmistrz N. na podstawie 145 §1 p.5 i 147 KPA postanowił z urzędu wznowić postępowanie w sprawie zasadności wydania decyzji zezwalającej Fundacji "E.-F." na prowadzenie przytuliska dla zwierząt w miejscowości K.-P.. W uzasadnieniu postanowienia powołał się na protesty mieszkańców i ujawnioną w ich wyniku okoliczność, że przytulisko jest w odległości mniejszej niż 300m od domostw. Postanowienie to zostało doręczone Fundacji z informacją że służy na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego /dalej SKO/ w terminie 7 dni:

Fundacja "E.-F." wniosła zażalenie do SKO. Podniosła w nim merytoryczne argumenty w obronie prawomocnej decyzji zezwalającej na prowadzenie przytuliska.

Postanowieniem z dnia [...] września 2002r. nr [...] SKO w W. powołując się na art. 134 KPA w zw. z art. 144 KPA orzekło o niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 149 § 1 KPA o wznowieniu organ orzeka postanowieniem, a postanowienie zgodnie z art. 141 § 1 KPA jest zaskarżalne tylko wtedy, gdy ustawa wyraźnie to przewiduje. Brak jest w KPA przepisu, który przewidywałby dopuszczalność zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania, a zatem zażalenie nie służy. SKO wyjaśniło również, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest dopiero początkiem wznowionego postępowania, które zakończy się zaskarżalną decyzją.

Na to postanowienie SKO Fundacja "E.-F." wniosła skargę do NSA, w której podniosła brak przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Odpowiedź ta dotyczy jednak innej sprawy Fundacji "E.-F." /sygn.akt [...].

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA. przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którego siedziba znajduje się w W., sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Badając pod tym kątem postanowienie SKO Sąd nie dopatrzył-się naruszeń prawa, skarga nie jest więc uzasadniona. Postanowienie w kwestii wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 149 § 1 KPA jest aktem procesowym, nie rozstrzygającym wznowionej sprawy, a jedynie otwierającym ponownie postępowanie w sprawie, która była już raz prawomocnie rozstrzygnięta. W postępowaniu tym organ bada istnienie przyczyn wznowienia oraz istotę sprawy -art. 149 § 2 KPA. Postanowienie o wznowieniu otwiera więc postępowanie administracyjne, na które składa się badanie czy istnieją przyczyny wznowienia oraz rozpatrywanie jeszcze raz sprawy wcześniej prawomocnie rozstrzygniętej. Postanowienie to nie przesądza jednak merytorycznie o bycie prawnym wydanej wcześniej decyzji ostatecznej. W związku z tym nie ma żadnej potrzeby poddawania go kontroli w postępowaniu odwoławczym, gdyż fakt, że sprawa będzie rozpoznana ponownie nie przesądza w żadnej mierze o rozstrzygnięciu. Wadliwość postanowienia o wznowieniu postępowania może być podnoszona i badana w postępowaniu odwoławczym od decyzji, jaka zapadnie w wyniku wznowionego postępowania. Dopiero ta decyzja, wydana na podstawie art. 151 § 1 KPA rozstrzyga o uchyleniu lub odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. W

związku ze wskazanym wyżej ukształtowaniem instytucji wznowienia postępowania, KPA nie przewiduje zaskarżenia postanowienia wydanego w kwestii wznowienia. Prawidłowo podniosło SKO, że postanowienia w KPA są zaskarżalne tylko wtedy, kiedy kodeks wyraźnie to przewiduje. Brak jest w KPA uregulowania przewidującego zażalenie na postanowienie o wznowieniu postępowania, a skoro tak, to zażalenie jest niedopuszczalne. Stanowisko takie, wynikające wprost z przepisów KPA, wyraził też NSA w wyroku z dnia 17 maja 2000r. /sygn.akt I SA/Lu 9/00/, w którym orzekł, że "Postanowienie o wznowieniu postępowania nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego. Wadliwość tego postanowienia można wykazywać w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w trybie art. 151 KPA." Postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność zażalenia jest więc prawidłowe i przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.