Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1117/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w H. uznał mł.asp. D. H. (powoływanego dalej jako Skarżący) winnym tego, że:

1) w dniu [...] lutego 2014 r. w pomieszczeniu dla przewodników psów służbowych na terenie Komendy Powiatowej Policji w H. przekroczył uprawnienia poprzez posiadanie służbowej broni palnej - pistoletu [...] o nr [...] podczas spożywania napojów alkoholowych niezgodnie z § 10 ust. 3 pkt b Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów - czym naruszył art. 132 ust. 2 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w zw. z § 10 ust. 3 pkt b Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów;

2) w dniu [...] lutego 2014 r., w pomieszczeniu dla przewodników psów służbowych na terenie Komendy Powiatowej Policji w H. spożywał alkohol w obiekcie zajmowanym przez Policję - czym naruszył art. 132 ust. 2

w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 - z późn. zm.),

i na podstawie art. 135i ust.1 pkt 3 w zw. z art. 134 pkt 6 ustawy o Policji wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Pismem z [...] czerwca 2014 r. Skarżący odwołał się od wyżej wskazanego orzeczenia, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:

1) odstąpienie przez przełożonego dyscyplinarnego od sporządzenia sprawozdania z postępowania dyscyplinarnego;

podejmowanie w dniu [...] marca 2014 r., przez nieuprawnione osoby, próby doręczenia obwinionemu postanowienia o wszczęciu wobec niego przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego, bez zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność do służby;

nie rozważenie przez przełożonego dyscyplinarnego (jak i zapewne przez prowadzącego czynności dowodowe rzecznika dyscyplinarnego) możliwości orzeczenia innej kary niż kara wydalenia ze służby w Policji;

odstąpienie od wskazania w "Sprawozdaniu z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego" osoby prowadzącej postępowanie oraz osoby przełożonego dyscyplinarnego.

Dodatkowo Skarżący zarzucił organowi I instancji odstąpienie od wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności: 1) czy rzecznik dyscyplinarny został powołany na to stanowisko w odpowiednim czasie; 2) czy na terenie Komendy Powiatowej Policji w H. znajduje się miejsce do bezpiecznego rozładowywania broni przez policjantów; 3) jaki był cel wyjęcia przez obwinionego broni palnej z kabury; 4) gdzie była skierowana broń; 5) zakwestionowanie kontaktu fizycznego pomiędzy obwinionym, a asp. A. S; 6) przypadkowość skierowania wylotu lufy broni w swoją stronę, w momencie oddania strzału; 7) obciążenie obwinionego działaniem pod wpływem alkoholu; 8) pominięcie wskazania, gdzie i kiedy miały miejsce publikacje medialne; oraz 9) odstąpienie od ustalenia zachowania obwinionego zarówno przed popełnieniem deliktu dyscyplinarnego, jak i po nim.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania P. Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2014r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie organ ustalił następujący stan faktyczny w sprawie. W dniu [...] lutego 2014r. mł. asp. D. H. wraz z asp. A. S. oraz asp. S. W. pełnili służbę w godzinach 08.00 - 16.00. W dniu tym mieli przeprowadzić na terenie działania Komendy Powiatowej Policji w H. szkolenie posiadanych na swoim stanie psów służbowych. Szkolenie to odbywało poza siedzibą komendy z uwagi na konieczność zmiany warunków tresury - spowodowanie zaistnienia nowych bodźców dla psa. Skarżący od samego początku służby w tym dniu posiadał przy sobie broń służbową w postaci pistoletu W. o nr [...] Pistolet ten, na co dzień funkcjonariusz przechowywał w miejscu swojego zamieszkania. Po zakończeniu szkolenia w terenie, policjanci wrócili do Komendy Powiatowej Policji w H. Posiadany ze sobą sprzęt przeznaczony do tresury psów funkcjonariusze wnieśli do pomieszczenia przewodników psów służbowych, które znajduje się na terenie komendy jednak w oddzielnym budynku. Psy zostały odprowadzone do swoich kojców, a policjanci przystąpili do omówienia zrealizowanych tego dnia czynności oraz wskazania elementów tresury, które należy poprawić przy kolejnych szkoleniach. Rozmowa odbywała się w pomieszczeniu przewodników psów. Około godziny 15.00, asp. S. W. oświadczył, iż udaje się ze swoim psem do miejsca zamieszkania (gdzie trzyma psa) po czym opuścił pomieszczenie przewodników psów. We wnętrzu pozostał Skarżący i asp. A. S. Już po wyjściu asp. S. W. około godziny 15.30, Skarżący poinformował kolegę, iż niedługo dołączy do nich sierż. A. S. Jest on policjantem, który z dniem [...] marca 2014 r. przeszedł do Komendy Powiatowej Policji w H. z jednostki Policji w W. Przed godzina 16.00 sierż. A. S. stawił się do komendy w H., gdzie czekał na Skarżącego, który miał go wprowadzić na teren jednostki i pokazać pomieszczenie przewodników psów, kojce, jak i same psy. Nowy funkcjonariusz chciał pracować z psami. Około godziny 16.00 Skarżący wyszedł z pomieszczenia przewodników psów i udał się do budynku komendy po sierż. S. Wspólnie weszli na teren jednostki i udali się do kojców. Skarżący i asp. S. oprowadzili nowego kolegę po pomieszczeniach służbowych, pokazali mu kojce oraz opowiadali o specyfice pracy przewodnika. Mężczyźni mówili także o potrzebie remontu zajmowanego przez siebie pomieszczenia i zrobienia tam porządków. Jak wynika ze zgodnych oświadczeń policjantów sierż. A. S. nie przyniósł ze sobą żadnego alkoholu. Około godz. 16.00 Skarżący wraz z asp. A. S. zaczęli zaglądać do biurek i szafek stojących w zajmowanym przez nich pomieszczeniu. W jednym z nich znaleźli butelkę alkoholu nieznanego pochodzenia o pojemności 0,7 litra (zeznania asp. S. bądź 0,7-1 litr (wyjaśnienia obwinionego). Funkcjonariusze postanowili spontanicznie wypić znaleziony alkohol. Do tego celu wykorzystali będący w pomieszczeniu kubek. Jak twierdzą pili na zmianę - raz jeden raz drugi. Nie zagryzali pitego alkoholu tylko zapijali. Spożywali alkohol w dość szybkim tempie. W pewnym momencie do pomieszczenia (z kojców) wrócił sierż. A. S. i zauważył nowych kolegów pijących alkohol. Dołączył do nich w pomieszczeniu ale nie pił. Pili tylko Skarżący i A. S. Po skończeniu butelki policjanci postanowili zapalić papierosa. Usiedli "do biurka" przy oknie pomieszczenia. Najbliżej drzwi wejściowych znajdował się asp. A. S., potem sierż. A. S. i najdalej Skarżący. W pewnym momencie - bez wyraźnego powodu, Skarżący wyjął znajdujący się w kaburze pistolet, który przeładował. Koledzy obwinionego byli bardzo zaskoczeni jego zachowaniem. Jak wynika ze złożonych przez nich zeznań - obaj prosili Skarżącego o schowanie broni. Obwiniony nie reagował na te prośby. Widząc brak reakcji kolegi na kierowane do niego prośby o schowanie broni, asp. A. S. wstał z zajmowanego przez siebie miejsca i skierował się w kierunku obwinionego. Ominął sierż. A. S. i zbliżył się do Skarżącego. Jak wynika z zeznań asp. A. S. - nie doszło do fizycznego kontaktu pomiędzy nim a mł. asp. D. H. Analogicznie zeznał też sierż. A. S., który widział podchodzącego do obwinionego asp. S. i wyciągniętą przez niego w kierunku obwinionego rękę. Nie widział on jednak czy doszło pomiędzy nimi do kontaktu. Sam obwiniony (przedstawił odmienną wersję zdarzeń bezpośrednio poprzedzających oddanie przez siebie strzału) także oświadczył, iż nie było żadnego kontaktu pomiędzy nim a którymś z kolegów. Niemniej jednak, chwilę później (w trakcie kierowania pistoletu w stronę kabury) dochodzi do oddania przez obwinionego niekontrolowanego strzału i samo postrzelenia się. Po strzale Skarżący osunął się na krzesło, po czym został przez kolegów ułożony na podłodze. Następnie asp. A. S., po stwierdzeniu rany postrzałowej u obwinionego, udał się do dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w H., którego powiadomił o zaistniałym zdarzeniu i poprosił o wezwanie pogotowia. Po zdaniu dyżurnemu relacji o zaistniałym wydarzeniu nadzwyczajnym powiadomiono o nim kierownictwo jednostki oraz dyżurującego prokuratora. Niezwłocznie przeprowadzono trzykrotne badanie trzeźwości uczestniczących w zdarzeniu policjantów: asp. A. S. I - 0,81 mg/l, II - 0,99 mg/l, III - 0,89, sierż. A. S. I - 0,51 mg/l, II - 0,56 mg/l, III - 0,41 mg/l. Sprawdzenie stanu trzeźwości asp. S. W. nie wykazało obecności alkoholu w wydychanym powietrzu. Z uwagi na obrażenia obwinionego - nie poddano go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu a dwukrotnie pobrano do badań krew. Jak wynika z przeprowadzonych na polecenie prokuratury badań, zawartość alkoholu etylowego we krwi mł. asp. D. H. wynosiła odpowiedni 2,38 promila (próbka z godziny 17.25) oraz 2,30 promila.

Dokonując oceny sprawy w świetle przedstawionych okoliczności organ II instancji stwierdził, iż wina Skarżącego w zakresie zarzucanych mu czynów została udowodniona i nie budzi żadnych wątpliwości. Uzyskane w toku postępowania dyscyplinarnego dowody pozwalają na bezsporne przypisanie wymienionemu zawinienia. Na podstawie bowiem art. 132a cytowanej ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi albo też nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Zachowanie obwinionego opisane w zarzutach dyscyplinarnych wyczerpuje dyspozycję przywołanego przepisu. Tym samym zostały spełnione wszystkie konieczne warunki do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. Nie ujawniono przy tym przesłanek pozwalających na przyjęcie odmiennych ustaleń, bądź stanowiących przeszkodę do wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Dalej organ stwierdził, że przyjęta przez Skarżącego postawa i charakter popełnionego czynu, podważa zaufanie obywateli do Policji - formacji powołanej przede wszystkim do ochrony życia i zdrowia oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, jak też wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji).

Po przeanalizowaniu całości materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym organ nie stwierdził też uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych. W ocenie organu brak jest także podstaw do kwestionowania ustaleń postępowania, w tym zeznań przesłuchanych w sprawie świadków. Przyjęta zaś kwalifikacja prawna czynu Skarżącego opisanego w zarzucie nr 2 postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego jest słuszna. Ustawodawca w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji zapisał bowiem wprost, iż naruszeniem dyscypliny służbowej jest stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję. Zebrany materiał dowodowy - w tym także wyjaśnienia samego Skarżącego (potwierdzone zeznaniami występujących w sprawie świadków) w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają, zdaniem organu, winę Skarżącego w tym zakresie. Potwierdza to również wyrok Sądu Rejonowego w B. [...] Zamiejscowy Wydział Karny w H. z dnia [...] lipca 2014 r.

W dalszej kolejności organ odwołał się do treści art. 134h ustawy o Policji wywodząc, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ustawa nakazuje także wziąć pod uwagę zarówno okoliczności wpływające na zaostrzenie, jak i na złagodzenie wymierzonej kary. Ustawodawca nie określił jednak jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każda z kar dyscyplinarnych. Pozostawił to do uznania przełożonemu dyscyplinarnemu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy przełożony ten badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. W ocenie P. Komendanta Wojewódzkiego Policji waga zarzucanych czynów oraz okoliczności ich popełnienia, uzasadniają wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby i nie stanowią dowolności co do zastosowanej sankcji. Zdaniem organu II instancji Skarżący będąc w dniu zdarzenia funkcjonariuszem Policji z 12-letnim stażem służby, swoim nieodpowiedzialnym działaniem nie tylko nadużył zaufania swoich przełożonych, ale nade wszystko nadużył społecznego zaufania, jakim opinia publiczna darzy osoby pełniące funkcje służebne wobec społeczeństwa. W takiej sytuacji interes służby winien górować nad indywidualnym, interesem funkcjonariusza, gdyż znaczenie tego przewinienia dyscyplinarnego w odbiorze społecznym - co do zasady - negatywnym, czyni je ciężkim, a przez to nie pozwala na dalsze pełnienie służby przez policjanta. Ważenie w takich okolicznościach nawet jego najlepszych dotychczasowych opinii i zasług nie przyda mu utraconego wskutek popełnionego czynu zaufania i nie zmniejszy ciężaru odpowiedzialności, jaką funkcjonariusz powinien ponieść.

W zaistniałem stanie faktycznym organ II instancji uznał, że nie ma innej możliwości niż wymierzenie obwinionemu kary wydalenia ze służby. Odmienne rozpatrzenie sprawy doprowadziłoby bowiem do utraty wiarygodności Policji w oczach społeczeństwa, a w konsekwencji pozbawienia obywateli poczucia praworządności państwa. Końcowo organ zwrócił uwagę, że czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona wykroczenia, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej (art. 132 ust. 4 ustawy o Policji). Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej; niezależnie od odpowiedzialności karnej.

Skargę na powyższe orzeczenie wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący zarzucając mu:

1) odstąpienie od realizacji w toku niniejszego postępowania dyspozycji zawartej w przepisie art. 132 ust. 4 a ustawy o Policji wskazującej, iż w sytuacji, gdy czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełnia jednocześnie znamiona wykroczenia, w przypadku (...) ukarania grzywna - przełożony dyscyplinarnie może nie wszczynać postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć, co wskazuje, iż kara dyscyplinarna wymierzana w tym postępowaniu - nie powinna oscylować wokół górnych przedziałów zagrożenia;

2) art. 134 i. ust. 1 w zw. z art. 133 ust. 1 w zw. z art. 32 ust 1 ustawy o Policji poprzez upoważnienie w trybie art. 268 a) kodeksu postępowania administracyjnego przez przełożonego dyscyplinarnie – P. Komendanta Wojewódzkiego Policji - swego Pierwszego Zastępcę - mł. insp. A. P. - między innymi do wydawania decyzji związanych z odpowiedzialnością dyscyplinarną policjantów, w następstwie czego mł. insp. A. P. wydał w sprawie niniejszej postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014r., w sytuacji, gdy do postępowania dyscyplinarnego Policjantów niedopuszczalne jest stosowanie - nawet w sposób odpowiedni - przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (a tylko szczątkowo przepisy k.p.k. - art. 135 p ustawy o Policji ), tak więc w niniejszym postępowaniu wzięła udział osoba nieuprawniona co powoduje nieważność postępowania;

3) art. 135 litera i ust. 1 ustawy o Policji, poprzez odstąpienie od

przeprowadzenia dowodów: a) wyjaśniających okoliczności wskazane w art. 134h ust.1 ustawy o Policji, a w szczególności: stopnia zawinienia, okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego; pobudek działania; zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego, zachowanie obwinionego po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego oraz dotychczasowego przebiegu służby; b) zmierzających do wyjaśnienia, czy podane w publikatorach informacje na temat tego zdarzenia są rzetelne i czy oddźwięk, jakie rzekomo wywołało zdarzenie w miejscowej społeczności na skutek takiego jego nagłośnienia w publikatorach, przy poddaniu proceduralnej weryfikacji rzetelności tych podanych w publikatorach informacji, z uwzględnieniem skutków braku rzetelności tych informacji na rodzaj reakcji internautów - mogą stanowić wiarygodny dowód w sprawie i dlaczego (uzasadnienie takiego stanowiska);

4) art. 156i pkt 1 ustawy o Policji, poprzez:

a) odstąpienie od całościowego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji, a wykorzystanie instytucji dopuszczającej marginalną możliwość jego uzupełnienia - wynikającą z przepisu art. 135 I. pkt 1 ustawy o Policji, również co do: (-) dowodów (np. prasowych) dopiero stwierdzających okoliczności, które były podstawą wydania orzeczenia przez organ I instancji; (-) protokołu oględzin miejsca zdarzenia, który dołączono do akt niniejszego postępowania dyscyplinarnego dopiero po wydaniu orzeczenia przez organ I instancji;

b) odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z materiału fotograficznego sporządzonego w trakcie przeprowadzenia oględzin miejsca zdarzenia, z wykorzystaniem aparatu cyfrowego [...];

5) art. 135i pkt 5 ustawy o Policji poprzez: a) nietrafne poczynienie ustalenia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a w szczególności: (-) przyjęcie, iż bez wyraźnego powodu wyjąłem znajdujący się w kaburze pistolet, podczas, gdy zarówno z moich wyjaśnień, jak i zeznań przesłuchanych w sprawie świadków wynika, iż pistolet został wyjęty z kabury celem jego rozładowania przed oddaniem go dyżurnemu przy opuszczaniu Komendy Powiatowej Policji w H.; (-) okoliczności, iż zapewnienie miejsca do rozładowywania broni jest jedynie postulowane a nie obligatoryjne, podczas gdy wykładnia literalna przepisu § 19 pkt 2 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów nakazuje przyjęcie, iż dyspozycję tam zawartą należałoby traktować jako jednoznacznie kategoryczną i nie pozbawiającą żadnego marginesu uznaniowości; (-) okoliczności, iż zaistniały ciężkie następstwa mego czynu, podczas, gdy z treści sprawozdania sądowo - lekarskiego wraz z opinią, sporządzonego w dniu [...] kwietnia 2014 r. na zlecenie Prokuratury Okręgowej w B. wynika, iż " (...) nie doszło do ciężkich następstw w postaci choroby realnie zagrażającej życiu; (-) braku istnienia po mojej stronie okoliczności łagodzących w sytuacji, gdy jednocześnie stwierdzono, iż z uwagi na sposób realizacji czynności służbowych i wywiązywania się z nałożonych obowiązków Skarżący był kilkakrotnie wyróżniany przez przełożonych. W aktach osobowych przy tym nie stwierdzono śladów mego konfliktu z dyscypliną służbową czy też nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej; (-) przyjęcie, iż bez żadnego celu wyjąłem z kabury broń służbową natomiast moje stwierdzenia o konieczności rozładowania broni przed oddaniem jej dyżurnemu w momencie opuszczania Komendy Powiatowej Policji w H. - jako sprzeczna z zeznaniami świadków, nie zasługuje na akceptację, podczas gdy w istocie te zeznania świadków nie negują okoliczności podawanych przeze mnie, a dołączenie do sprawy niniejszej protokołu oględzin pomieszczeń przed formułowaniem takich wniosków w orzeczeniu organu I instancji oraz w ogóle poniechanie dołączenia do materiałów sprawy materiału fotograficznego sporządzonego podczas oględzin - pozwoliłoby na poczynienie prawdziwych ustaleń w tym zakresie przy uwzględnieniu całości istniejącego materiału dowodowego, a niedołączonego do materiałów sprawy niniejszej.

6) art. 135f 7 ustawy o Policji poprzez: a) pominięcie konieczności przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przeze mnie w trybie art. 135 f pkt 7 ustawy o Policji celem wyjaśnienia okoliczności sprawy, w sytuacji, gdy najpierw organ I instancji wydał rozstrzygnięcie, a dopiero później wprowadzono do sprawy materiał dowodowy, który winien być podstawą czynienia ustaleń

faktycznych przez organ I instancji; b) odstąpienie od wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego o okoliczności wnioskowane w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r., a w konsekwencji uniemożliwienie złożenia na to środka odwoławczego przewidzianego w trybie art. 135 f. pkt 8 w/w ustawy;

7) art. 135l ustawy o Policji poprzez przeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym w trybie dopuszczającym jedynie uzupełnienia materiału dowodowego - przytłaczającej większości postępowania dowodowego w zasadniczej jego części nawet w zakresie wcześniej już poczynionych przez organ I instancji ustaleń faktycznych, chociażby co do okoliczności: a) związanych z narażeniem na szwank dobrego imienia Policji, czego odzwierciedleniem były publikacje prasowe, w sytuacji, gdy treść tych publikacji prasowych znalazła się w aktach dopiero po wydaniu orzeczenia przez organ I instancji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego jego wydanie orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w H. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

P. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest też dotknięte innymi wadami, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Podstawa prawną zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego stanowią przepisy rozdziału 10 (art. 132-144a) ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych (art. 132 ust. 2 ustawy). W ust. 3 art. 132 ustawy o Policji został określony katalog naruszeń dyscypliny służbowej. Powyższy katalog nie jest jednak zamknięty, ale zawiera jedynie przykładowe formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Wskazuje na to przede wszystkim użyte w treści tego przepisu sformułowanie "w szczególności", które oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny (zachowania policjantów) uznać należy za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, iż niemożliwe jest ich pełne enumeratywne wyliczenie odsyła zatem do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, wskazując na zawinione przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków, wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych. Przepis ten wskazuje na zawinione działanie lub zaniechanie funkcjonariusza. Kwestię zawinienia wyjaśnia natomiast art. 132a ustawy wskazujący, iż przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia i na to się godzi (wina umyślna), 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (wina niewymyślna). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ustawa nakazuje także wziąć pod uwagę zarówno okoliczności wpływające na zaostrzenie jak i na złagodzenie wymierzonej kary.

Przeprowadzone pod tym kątem badanie sprawy i analiza zebranego przez organ dyscyplinarny materiału dowodowego oraz jego oceny przez organ odwoławczy, doprowadziły Sąd do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, przyjęty przez organy dyscyplinarne obu instancji w niniejszej sprawie opis zdarzeń z dnia [...] lutego 2014 r., w których uczestniczył Skarżący jako funkcjonariusz Policji, wykonujący obowiązki służbowe, nie budzi wątpliwości.

W niniejszej sprawie Skarżący został obwiniony o to, że w dniu [...] lutego 2014 r. w pomieszczeniu dla przewodników psów służbowych na terenie Komendy Powiatowej Policji w H. przekroczył uprawnienia poprzez posiadanie służbowej broni palnej podczas spożywania napojów alkoholowych - czym naruszył art. 132 ust. 2 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 3 pkt b Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów; oraz o to, w dniu [...] lutego 2014 r. w pomieszczeniu dla przewodników psów służbowych na terenie Komendy Powiatowej Policji w H. spożywał alkohol w obiekcie zajmowanym przez Policją - czym naruszył art. 132 ust. 2 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji.

Czyny dokonane przez Skarżącego niewątpliwie stanowią naruszenie powołanych przepisów ustawy o Policji oraz regulacji Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. W ocenie Sadu zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy bezspornie i miarodajnie potwierdził tę okoliczność. Nie bez znaczenia jest, że Skarżący przesłuchany w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, sam przyznał się w całości do przedstawionych mu zarzutów dyscyplinarnych. Uzyskane w toku postępowania dyscyplinarnego dowody pozwalają zatem na bezsporne przypisanie Skarżącemu zawinienia. Jak wynika zaś z art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi albo też nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Zachowanie Skarżącego opisane w zarzutach dyscyplinarnych wyczerpuje dyspozycję przywołanego przepisu. Tym samym zostały spełnione wszystkie konieczne warunki do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. W toku prowadzonego postępowania nie ujawniono też żadnych przesłanek pozwalających na przyjęcie odmiennych ustaleń, bądź stanowiących przeszkodę do wydania orzeczenia dyscyplinarnego. W tych okolicznościach należy zgodzić się z organem II instancji, że przyjęta przez Skarżącego postawa i charakter popełnionego czynu, podważa zaufanie obywateli do Policji - formacji powołanej przede wszystkim do ochrony życia i zdrowia oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, jak też wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji). Policjant decydując się na dobrowolne przystąpienie do tej formacji, musi bowiem mieć świadomość, że ze służbą w niej związane są nie tylko specjalne uprawnienia, ale również szereg ograniczeń, także w zakresie swobód obywatelskich. Wynikają one nade wszystko z wymogu dyspozycyjności i zależności służbowej, nielimitowanego czasu i trudnych warunków służby, obowiązku godnego zachowania się w służbie i poza nią, troski o prawidłową realizację zadań w imieniu Państwa oraz dbałości o kształtowanie autorytetu formacji i jej wizerunku oraz zaufania społecznego (tak NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 637/06, LEX nr 320611). Skarżący swoim nagannym zachowaniem wszystkie te tak niezbędne dla prawidłowego wykonywania przez Policję ustawowych zadań wartości, be z wątpienia wystawił na szwank.

Koniecznym elementem orzeczenia dyscyplinarnego jest jego uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu tym muszą się znaleźć przesłanki, którym kierował się organ dyscyplinarny wydając takie, a nie inne orzeczenie w zakresie kary dyscyplinarnej. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie zawiera przekonywujące uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, zarówno co do faktów, stanowiących podstawę uznania, iż funkcjonariusz dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, jak i wymierzonej kary dyscyplinarnej. Organy zarówno I jak i II instancji dokonały bardzo szczegółowych i wnikliwych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i wyciągnęły z nich trafne i w pełni uzasadnione wnioski w zakresie samego przebiegu zdarzeń (stanu faktycznego) jak również prawno-dyscyplinarnej oceny stwierdzonych przewinień popełnionych przez Skarżącego jako funkcjonariusza Policji. Wynika z nich jednoznacznie naganne postępowanie, stanowiące naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów ustawy o Policji. W świetle dokonanych przez organy ustaleń nie budzi też zastrzeżeń, pod kątem zgodności z prawem, rodzaj zastosowanej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej jak i jej uzasadnienie. W zakresie tym organ dyscyplinarny zasadnie odwołał się do społecznych reperkusji zdarzeń mających miejsce w dniu [...] lutego 2014 r. z udziałem Skarżącego, które miały negatywny wydźwięk w artykułach prasowych i jednoznacznie negatywnie wpłynęły na społeczny wizerunek Policji. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie istniały podstawy do zastosowania zaostrzonej odpowiedzialności funkcjonariusza w oparciu o przepis art. 134h ust. 2 ustawy, którego konsekwencją mogło być wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, określonej w art. 134 pkt 6 ustawy o Policji.

Przedstawione w zaskarżonym orzeczeniu ustalenia faktyczne oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski są logiczne i należycie uzasadnione. Brak jest natomiast w sprawie jakichkolwiek okoliczności przemawiających za złagodzeniem kary dyscyplinarnej. Wcześniejsza pozytywna ocena służby Skarżącego nie może być podstawą "rehabilitacji" późniejszych, nagannych zachowań funkcjonariusza. W świetle przepisów ustawy o Policji mogłyby mieć na to wpływ działania związane z dążeniem do ograniczenia negatywnych skutków przewinienia dyscyplinarnego. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności nie można zaskarżonego rozstrzygnięcia uznać za niesprawiedliwe czy niewspółmierne do przewinienia dyscyplinarnego, zatem – w ocenie Sądu – organy dyscyplinarne nie dopuściły się naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Przeciwnie – w ocenie Sądu organ, wymierzając Skarżącemu karę wydalenia ze służby uwzględnił wskazania zawarte w art. 134h ust.1 ustawy o Policji.

W tym miejscy należy przypomnieć, że wybór rodzaju kary dyscyplinarnej ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ dyscyplinarny ma swobodę wyboru tej kary, a rzeczą sądu administracyjnego jest ocena, czy dokonany przez organ dyscyplinarny wybór kary został należycie uzasadniony i poprzedzony przeprowadzeniem właściwego postępowania dyscyplinarnego, w którym prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej bądź zasad etyki policjanta, oraz wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności, które powinny mieć wpływ na rodzaj kary, zarówno na jej zaostrzenie jak i złagodzenie. W przypadku tak istotnej służby publicznej jaką jest Policja nie może być mowy o pobłażliwym podejściu do zachowania funkcjonariusza, który popełnił tak znaczące przewinienia dyscyplinarne, tj. spożywał alkohol na terenie jednostki Policji oraz posiadał przy sobie broń palną w trakcie spożywania alkoholu. Przy tak sformułowanych zarzutach nie ma znaczenia, wbrew temu co wywodzi Skarżący, czy w Komendzie Powiatowej Policji w H. istnieje wyznaczone przez przełożonego miejsce do rozładowywania broni, jaki był cel wyjęcia broni z kabury przez Skarżącego, gdzie skierowany był wylot lufy, czy oddanie strzału było wynikiem przypadku czy też nie. W ocenie Sądu nie ma również znaczenia okoliczność nie wskazania przez organy, gdzie i kiedy miały miejsce publikacje medialne opisujące zdarzenie z udziałem Skarżącego.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 134i ust. 1 w zw. z art. 133 ust. 1 w zw. z art. 32 ust 1 ustawy o Policji poprzez upoważnienie w trybie art. 268a k.p.a. przez P. Komendanta Wojewódzkiego Policji swego Pierwszego Zastępcę mł. insp. A. P. między innymi do wydawania decyzji związanych z odpowiedzialnością dyscyplinarną policjantów. Działanie mł. insp. A. P., który podpisał w imieniu P. Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014r., wyraźnie wynikało z treści upoważnienia z dnia [...] kwietnia 2014r. i odpowiadało wymogom ustawowym określonym w art. 268a k.p.a. W powołanym upoważnieniu P. Komendant Policji wskazał imiennie Pierwszego Zastępcę mł. insp. A. P. jako osobę go zastępującą w okresie od [...] kwietnia do [...] kwietnia 2014r. W ocenie Sądu w/w osoba była zatem uprawniona do podejmowania w imieniu P. Komendanta Policji decyzji związanych z odpowiedzialnością dyscyplinarną, w tym wydania orzeczeń i postanowień. Nie można zatem podzielić stanowiska Skarżącego, jakoby wskazane postanowienie z [...] kwietnia 2014r. zostało wydane przez osobę nieuprawnioną i z tego względu obarczone jest kwalifikowaną wadą prawną.

Sąd nie podzielił też zarzutu Skarżącego jakoby organ pominął art. 132 ust. 4a ustawy o Policji stanowiący, iż w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, wypełniającego jednocześnie znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub ukarania grzywną, przełożony dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć. Należy bowiem zauważyć, iż czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona wykroczenia, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej - art. 132 ust. 4 w/w ustawy o Policji. Oznacza to, jak trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej. W przedmiotowej sprawie Skarżący został wprawdzie wyrokiem Sądu Rejonowego w B. [...] Zamiejscowy Wydział Karny w H. z dnia [...] lipca 2014 r. uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 431 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26.10.1982 r., tym niemniej decyzja o nie wszczęciu w tym zakresie postępowania dyscyplinarnego lub jego umorzeniu została pozostawiona przełożonemu dyscyplinarnemu. Komendant Powiatowy Policji w H. uznał natomiast, że z uwagi na powagę zarzucanych Skarżącemu czynów zasadne jest dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego w odniesieniu do obu - pierwotnie przedstawionych mu zarzutów. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że odpowiedzialność dyscyplinarna stanowi dodatkową dolegliwość dla Skarżącego, jednakże należy pamiętać, że funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami, na których opiera się działanie Policji, aby fakt naruszenia prawa przez funkcjonariusza Policji nie pociągał za sobą skutków w stosunku służbowym. W niniejszej sprawie postawione i potwierdzone zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej, uzasadniały, zdaniem Sądu, konieczność zastosowania środka dyscyplinarnego.

Podsumowując merytoryczną ocenę zarzutów zawartych w skardze, należy zgodzić się z pełnomocnikiem organu, że większość z nich ma charakter stricte oceny wynikający z subiektywnej analizy zebranego materiału dowodowego.

W ocenie Sądu wymierzona Skarżącemu kara jest jak najbardziej współmierna biorąc pod uwagę charakter czynów jakich dopuścił się Skarżący. Odnosząc się z kolei do zarzutu dokonania przez organ I instancji wybiórczej i błędnej analizy zebranego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego (nienaganna służba, wyróżnienia), należy wyjaśnić, że w myśl art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny obowiązani są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Nie oznacza to jednak, że podmioty te związane są formalnymi regułami dowodowymi, czy gradacją ich mocy dowodowej. Przeciwnie, o tym które dowody przełożony dyscyplinarny uzna za wiarygodne, a które nie, decyduje wyłącznie swobodna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonana według reguł logicznego rozumowania wspartych wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W rozpatrywanej sprawie, wbrew argumentacji Skarżącego, organy administracji wzięły pod uwagę wymienione okoliczności łagodzące, jednakże jak podkreślono w zaskarżonym orzeczeniu, waga i rodzaj obowiązków naruszonych przez Skarżącego przemawiały przeciwko wymierzeniu łagodniejszej kary dyscyplinarnej niż wydalenie ze służby.

Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono w sentencji wyroku.