Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 112/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: § 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2014r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania J.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny rozbudowy i przebudowy budynku usługowo - mieszkalnego realizowanego na działkach nr ewid. 6/6 i 6/8, przy ul. ej w M., uwzględniający zmiany dokonane w stosunku do projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty Nr [....] o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego o część usługowo-mieszkalną i udzielającą E.G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją ww. inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym oraz nakładającej na E. G. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 1409) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w/w decyzję z dnia 7 marca 2013r. wydał na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Od decyzji tej odwołania wniosła J.P. zarzucając, że przedmiotowy obiekt budowlany został w rzeczywistości wybudowany od podstaw. Po dokonaniu przez inwestora istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego znacząco zmienił się kształt dachu przedmiotowego budynku oraz kąt nachylenia połaci dachowej na stronę jej działki. Skarżąca podniosła, że zamontowane na dachu zapory śniegowe tylko częściowo zatrzymują zsuwający się śnieg, zaś przy nagłych odwilżach całe zlodowaciałe muldy śniegu spadają z dachu bezpośrednio na jej działkę, stwarzającym tym samym zagrożenie dla ludzi przebywających na nieruchomości skarżącej.

Decyzją z dnia [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołanie J.P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi J.P. , uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2013r.

Ponownie rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w szczególności dokonanej w dniu 26 października 2012r. kontroli ustalono, że na działkach nr ewid. 6/6 i 6/8 w M. realizowana jest przez E. G. rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalno - usługowego o część mieszkalno-usługową w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego, zatwierdzonego przez Starostę decyzją Nr [...].

Istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego polegały na: wykonaniu podpiwniczenia pod całym budynkiem (projekt budowlany przewidywał tylko częściowe podpiwniczenie) oraz wykonaniu ścianek kolankowych na poddaszu o wysokości 1,50m (projekt budowlany przewidywał wykonanie ścianek o wysokości 0,98m - wysokość mierzona od płyty żelbetowej stropu), co spowodowało zmianę kształtu dachu w części południowej. Pismem z dnia 9 listopada 2012r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2012r., wydanym m.in. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 2, 3, 4 i 5 Prawa budowanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał E.G. wstrzymanie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalno-usługowego na działkach nr ewid. 6/6 i 6/8 w M., z powodu prowadzenia budowy w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. W terminie ważności postanowienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 grudnia 2012r., wydaną m.in. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na E. G. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 marca 2013r. trzech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalno-usługowego realizowanego na działkach nr ewid. 6/6 i 6/8 w M., uwzględniającego dokonane w trakcie budowy zmiany w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją Nr 2231/2011 z dnia 2 listopada 2011r. o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego o część usługowo-mieszkalną, wydaną przez Starostę. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego Starosta uchylił swoją decyzję Nr [...] o pozwoleniu na budowę.

E.G. przedłożyła w organie I instancji projekt budowlany zamienny, który następnie był kilkakrotnie uzupełniany o brakujące dokumenty. W dniu 26 lutego 2013r. E.G. przedłożyła wymaganą liczbę uzupełnionego projektu budowlanego zamiennego, zaś w dniu 5 marca 2013r. przedłożyła decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 27 lutego 2013r. zezwalającą na lokalizację dwóch balkonów o powierzchni zabudowy 9,2m² w pasie drogowym drogi krajowej Nr 73 (nad zieleńcem) w miejscowości M. - w miejscu wskazanym na mapie sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej integralną część decyzji.

Decyzją z dnia 7 marca 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy i przebudowy budynku usługowo - mieszkalnego, realizowanego na działkach nr ewid. 6/6 i 6/8, przy ul. ej w M., uwzględniający zmiany dokonane w stosunku do projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty ego Nr 2232/2011 z dnia 2 listopada 2011r. o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego o część usługowo-mieszkalną i udzielił E.G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją ww. inwestycji, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym oraz nałożył na E. G. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego.

W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J.P. .

Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Ke 472/13 WSA uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd nakazał przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalenie, czy nieruchomość, na której znajduje się prowadzona inwestycja jest faktycznie objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak to należy przeanalizować obowiązujące dla tego terenu warunki zagospodarowania oraz ustalenie, czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany zamienny jest faktycznie zgodny z przepisami planu miejscowego oraz wyjaśnienie, czy faktycznie przewidziana w projekcie na części dachu barierka śnieżna o wysokości takiej jak w projekcie zabezpieczy nieruchomość skarżącej przed spadaniem na jej teren śniegu z dachu.

Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku organ odwoławczy pismem z dnia 12 listopada 2013r. zawiadomił strony o ponownie toczącym się postępowaniu odwoławczym.

Ustalono, że dla terenu, na którym realizowana jest przedmiotowa inwestycja obowiązują obecnie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalone: Uchwałą Nr VII/38/06 Rady Gminy Morawica z dnia 13 czerwca 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Morawica, ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa z dnia 28 czerwca 2006r. (Nr 223, poz. 253) oraz Uchwałą Nr XXV/220/08 Rady Gminy Morawica z dnia 29 grudnia 2008r. w sprawie zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Morawica, ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa z dnia 3 marca 2009r. (Nr 49, poz. 711). Ustalono również, że Uchwała Nr X/89/11 Rady Gminy Morawica z dnia 28 czerwca 2011r. w sprawie uchwalenia zmiany Nr 2 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Morawica "Regionalny Port Lotniczy Kielce", nie dotyczy terenu, na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt budowlany.

W toku ponownego postępowania dowodowego E.G. przedłożyła opracowanie sporządzone przez projektanta mgr. inż. arch. Ewę Kosztowniak, w sprawie zastosowanych rozwiązań projektowych - płotki śniegowe, z której wynika, że przedmiotowy obiekt budowany zlokalizowany jest w bardzo umiarkowanym położeniu geograficznym, co do normowych obciążeń śniegiem, biorąc pod uwagę dedykowane wartości jeszcze bardziej utwierdza zastosowane rozwiązanie konstrukcyjne w postaci płotków śniegowych za słuszne i całkowicie wystarczające. Zastosowanie innego niż dotychczas rozwiązania technicznego pogorszy uzyskane w tym zakresie bezpieczeństwo, co do całości konstrukcji budynku jak i użytkowników stanowiących jego otoczenie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze w tej sprawie związany był wyrokiem WSA z dnia 23 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Ke 472/13 i wyrażoną tam oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania na podstawie art. 153 p.p.s.a. Organ, po uzupełnieniu materiału dowodowego uznał, że odwołanie J.P. nie zasługuje na uwzględnienie, a ustalenia dokonane przez organ I instancji znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, zebranych i ocenionych stosownie do przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał przy tym prawidłowej subsumpcji zebranego materiału dowodowego i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do przepisu art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i w decyzji nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 zdanie drugie Prawa budowlanego odsyła do odpowiedniego stosowania w postępowaniu naprawczym, przepisów dotyczących projektu budowlanego. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy i odnosząc się zarówno do wyroku WSA z dnia 23 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Ke 472/13, odwołania J.P. i pisma R.P. wniesionego w toku ponownego postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Morawica uchwalonego Uchwałą VII/38/06 Rady Gminy Morawica z dnia 13 czerwca 2006r. (Dz.Urz.Woj.Święt. z dnia 28 czerwca 2006r. Nr 223, poz. 253) oraz Uchwałą Nr XXV/220/08 Rady Gminy Morawica z dnia 29 grudnia 2008r. w sprawie zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Morawica, (Dz.Urz.Woj.Święt. z dnia 3 marca 2009r. Nr 49, poz. 711).

Z ustaleń obowiązującego na terenie gminy Morawica miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren, na którym realizowana jest przedmiotowa inwestycja oznaczony jest symbolem O-I.MN1/ZZ. Stosownie do przepisu § 47 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem identyfikacyjnym MN1 ustala się przeznaczenie podstawowe - istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; przeznaczenie uzupełniające - projektowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, pomieszczenia o funkcji usługowej wbudowane w budynki mieszkalne, nie zakłócające funkcji mieszkaniowej terenu, urządzenia i obiekty towarzyszące, obiekty handlowe, drogi, dojścia, dojazd, mała architektura, zieleń.

Jak wynika z projektu budowlanego zamiennego wysokość przedmiotowego budynku do kalenicy wynosi 9,0m, a zatem jest zgodna z § 47 pkt 5 lit a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jakkolwiek przepis § 47 pkt 5 lit b m.p.z.p. stanowi, że wysokość poziomu parteru budynku mierzona od projektowanego najniżej położonego poziomu terenu przy zewnętrznej ścianie budynku nie może być większa niż 1,20m, zaś z projektu budowlanego zamiennego wynika, że wysokość poziomu parteru przy południowo - zachodnim narożniku budynku wynosi ok. 2,75m, to jednak należy wziąć pod uwagę, że przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest na terenie posiadającym znaczny spadek od strony południowo - zachodniej budynku. Teren ten został niewątpliwie ukształtowany na długo zanim zaczął na tym terenie obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i został na nim wybudowany obiekt, który następnie został przez E. G. rozbudowany. Rozbudowywana część obiektu znajdowała się właśnie od strony południowej i zachodniej, gdzie istniał już znaczny spadek terenu. Nie można zatem przyjąć, że w zaistniałym stanie faktycznym usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, w szczególności od strony zachodniej i południowej narusza przepis § 47 pkt 5 lit. b m.p.z.p.

Również w zakresie nachylenia kąta dachu przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 47 pkt 5 lit c po zmianach w 2008r. nie wskazuje już o jakim kącie nachylenia dachu mają być budynki mieszkalne, wskazując tylko, że dachy mają być dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe, a zatem na gruncie niniejszej sprawy wymóg ten został zachowany. Przepis § 47 pkt 5 lit. f m.p.z.p. nie ogranicza sposobu kształtowania dachów budynków innych niż mieszkalne.

Odnosząc się do wskazanego w piśmie R.P. z dnia 2 grudnia 2013r. argumentu, że planowana przez inwestora działalność miała oddziaływać na nieruchomości sąsiednie organ odwoławczy podniósł, że argument ten po pierwsze jest bez znaczenia dla sprawy, a ponadto nie został poparty żadnymi obiektywnymi dowodami. E.G. uzyskała pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego, a zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając inwestorowi pozwolenie na budowę miał świadomość, że w budynku tym będą prowadzone usługi i gdyby badając ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznał, że działalność, która ma być prowadzona w tym obiekcie będzie uciążliwa dla nieruchomości sąsiednich, to niewątpliwie nie udzieliłby E.G. pozwolenia na budowę takiego obiektu. Przywołany w piśmie R.P. przepis § 47 pkt 3 m.p.z.p. stanowi o tym, że dopuszcza się lokalizację wyłącznie takich obiektów usługowych, których oddziaływanie nie przekracza granic nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny. Z projektu budowlanego zamiennego nie wynika zaś, aby obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania przekraczał granice nieruchomości, na której jest realizowany.

Reasumując, w ocenie organu odwoławczego projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi, tj. przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2002 Nr 75, poz. 690 ze zm.); przedmiotowy projekt budowlany zamienny jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Odnosząc się do poruszonej w wyroku WSA kwestii, czy faktycznie przewidziana w projekcie na części dachu barierka śnieżna o wysokości takiej, jak w projekcie zabezpieczy nieruchomość skarżącej przed spadaniem na jej teren śniegu z dachu, organ podniósł, że z oceny projektanta wynika, że przyjęte rozwiązanie jest wystarczające, a ponadto zastosowanie innego niż dotychczas rozwiązania technicznego pogorszy uzyskane w tym zakresie bezpieczeństwo, co do całości konstrukcji budynku jak i użytkowników stanowiących jego otoczenie. W ocenie organu odwoławczego opracowanie to jest sporządzone rzetelnie, przez uprawnioną do tego osobę, która posiada stosowne uprawnienia budowlane, pozwalające na dokonanie takiej oceny i która ponosi odpowiedzialność za wnioski w niej wysnute. Organ podniósł, że zarówno skarżąca, jak i inne strony postępowania nie przedłożyły dowodu, który obaliłby twierdzenia zawarte w tym opracowaniu, a argumenty podnoszone przez skarżącą są czysto hipotetyczne. Podnieść ponadto należy, że po przystąpieniu do użytkowania przedmiotowego obiektu obowiązkiem właściciela, czy też każdoczesnego zarządcy tego obiektu będzie utrzymywanie go w należytym stanie technicznym, w tym także usuwanie zalegającego śniegu z dachu, jeżeli miałoby to grozić bezpieczeństwu zdrowia, życia lub mienia ludzi znajdujących się w jego otoczeniu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zobowiązany inwestor wykonał nałożone przez organ I instancji w decyzji z dnia 10 grudnia 2012r. obowiązki, wobec czego organ zobowiązany był zatwierdzić przedmiotowy projekt budowlany zamienny i udzielić inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót oraz nałożyć na niego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego.

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 grudnia 2013r. wniosła J.P. , zarzucają naruszenie:

1 - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ustalenie, że wysokość poziomu parteru przy południowo-zachodnim narożniku budynku wynosząca ok. 2,75 m pozostaje zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Morawica przyjętego uchwała Rady Gminy w M. Nr VII/38/06 z dnia 13 czerwca 2006 r. oraz uchwałą Nr XXV/220/08 Rady Gminy Morawica z dnia 29 grudnia 2008r. w sprawie zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

2 - prawa procesowego, tj.

- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2010 r. Nr 243 poz. 1263 t.j.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że inwestorka E.G. wykonała nałożone na nią obowiązki, a zatem, że istnieją podstawy do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny budynku usługowo-mieszkalnego i udzielającej inwestorce pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych w przedmiotową inwestycją oraz nakładającej na nią obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu,

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) poprzez niewykonanie wszystkich wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013 r. w sprawie II SA/ Ke 472/13.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego na rzez J.P. kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że nie podziela stanowiska organu, że parametry posadowionego budynku są zgodne z § 47 pkt 5 lit b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Chybiona jest argumentacja, że przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest na terenie posiadającym znaczny spadek od strony południowo-zachodniej budynku, zaś teren został ukształtowany na długo zanim zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i został na nim wybudowany obiekt, który został przez E. G. rozbudowany. Powyższe stanowisko prowadzi do usankcjonowania niezgodnego z prawem działania inwestorki, która dokonując przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego w sposób istotny odstąpiła od zatwierdzonego projektu budowlanego m.in. poprzez wykonanie podpiwniczenia pod całym budynkiem mieszkalnym, podczas gdy projekt przewidywał jedynie częściowe podpiwniczenie. Przekroczenie dopuszczalnej wysokości poziomu parteru budynku nastąpiło ponad dwukrotnie, co powoduje, że nie można uznać, że zatwierdzony projekt budowlany zamienny pozostaje zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadzi do naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto skarżąca podniosła, że z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadal nie wynika na jakiej podstawie organ uznał, że przedłożony przez inwestorkę projekt zamienny pozostaje zgodny z w/w przepisami ustawy Prawo budowlane, gdyż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że przedłożony projekt zamienny pozostaje zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Morawica uchwalonego uchwałą rady Gminy Morawica z Nr VII/38/06 z dnia 28 czerwca 2006r., a także z przepisami techniczno-budowlanymi, jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, której mowa w art. 20 ust. 1 pkt Ib, a także zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z powyższego uzasadnienia nie wynika w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, na jakiej podstawie organy obu instancji wyciągnęły powyższe wnioski. Skarżąca wobec tak sformułowanego uzasadnienia, które sprowadza się jedynie do przytoczenia brzmienia przepisu nie jest w stanie stwierdzić, czym kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. Z jego uzasadnienia bowiem, oprócz wskazania na zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Morawica nie wynika o jakich opiniach, uzgodnieniach i sprawdzeniach mowa w uzasadnieniu, a co za tym idzie, niemożliwe jest na tej podstawie ustalenie, czy pozostają one rzeczywiście zgodne z obowiązującymi przepisami.

Ponadto zarzucono, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się w całości do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013r. w sprawie II SA/Ke 472/13. Odnosząc się bowiem do zarzutu skarżącej, dotyczącego spadającego śniegu z przedmiotowego budynku na jej działkę, WSA wskazując na przepis § 28 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie nakazał wyjaśnić, czy przestawiony do zatwierdzenia projekt budowlany nie narusza przepisów w zakresie odprowadzania wód opadowych.

W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że nie na całej szerokości dachu od strony południowej przewidziano zamontowanie zapór śniegowych, a także nie ustalono, czy zapory o takiej wysokości jak wskazano w projekcie są faktycznie w stanie zatrzymać duże ilości śniegu przy zaprojektowanym kącie nachylenia połaci dachowych, a ponadto wskazał na konieczność ustalenia odległości budynku od granicy z działką skarżącej. W wykonaniu powyższej wytycznej organ II instancji jedynie wskazał, że w ocenie projektanta przyjęte rozwiązanie jest wystarczające, aby zabezpieczyć działkę skarżącej przed spadającym z dachu śniegiem, zaś zastosowanie innego rozwiązania technicznego pogorszy uzyskane w tym zakresie bezpieczeństwo co do całości konstrukcji budynku jaki użytkowników stanowiących jego otoczenie.

W ocenie skarżącej, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaniechał, wbrew wytycznym WSA dokonania własnych ustaleń w powyższym zakresie, w tym również dotyczących odległości budynku od granicy z działką skarżącej, jak również faktu, w jaki sposób wody opadowe z dachu budynku (w tym również opady śniegu) będą odprowadzane i czy nie zostały naruszone w tym zakresie przepisy § 28 i 126 cyt. rozporządzenia. Skarżąca podkreślała już bowiem w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że na skutek istotnego odstępstwa przez inwestorkę od zatwierdzonego projektu budowlanego w sposób znaczny zmienił się kształt dachu obiektu oraz kąt nachylenia połaci dachowej w stosunku do jej działki, co w sytuacji obfitych opadów śniegu oraz następującej po nich odwilży stwarza realne niebezpieczeństwo dla osób znajdujących się na jej nieruchomości. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ zarówno I, jak i II instancji zobligowany był do wnikliwego zbadania przedstawionego przez inwestorkę projektu budowlanego zamiennego pod kątem oddziaływania na działkę sąsiednią, czego jednak nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja organu nadzoru budowlanego, wydana po stwierdzeniu, że inwestor realizuje budowę w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego. Istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego polegały na wykonaniu podpiwniczenia pod całym budynkiem (projekt budowlany przewidywał tylko częściowe podpiwniczenie) oraz wykonaniu ścianek kolankowych na poddaszu o wysokości 1,50m (projekt budowlany przewidywał wykonanie ścianek o wysokości 0,98m - wysokość mierzona od płyty żelbetowej stropu), co spowodowało zmianę kształtu dachu w części południowej. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2012r. organ nakazał E.G. wstrzymanie robót budowlanych z powodu prowadzenia budowy w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 2, 3, 4 i 5 Prawa budowanego). Decyzją z dnia 10 grudnia 2012r. organ nadzoru budowlanego nałożył na E. G. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalno – usługowego, uwzględniającego dokonane w trakcie budowy zmiany w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją z dnia 2 listopada 2011r. o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego o część usługowo-mieszkalną (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a decyzją z dnia 4 stycznia 2013r. Starosta na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego uchylił swoją decyzję z dnia 2 listopada 2011r. Organ nadzoru budowlanego, po wykonaniu obowiązku przez inwestora, wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny rozbudowy i przebudowy budynku usługowo - mieszkalnego realizowanego na działkach nr ewid. 6/6 i 6/8, przy ul. w M., uwzględniający zmiany dokonane w stosunku do projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalno-usługowego o część usługowo-mieszkalną i udzielił E.G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją ww. inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym oraz nałożył na E. G. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego.

Przy badaniu legalności tej decyzji istotne znaczenie ma fakt, że była ona wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Ke 472/13, którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w którym zostało ono wydane, co ma szczególnie istotne znaczenie przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego zawarte są wskazania, co do dalszego postępowania organów administracyjnych, jak również stosowna ocena prawna dotychczasowych działań, którymi związane są zarówno organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie, jak i Sąd.

W powołanym wyroku Sąd nakazał organowi, ponownie rozpoznającemu odwołanie J.P. ustalenie, czy nieruchomość, na której prowadzona jest inwestycja objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak, to na jakim terenie jest położna oraz przeanalizowanie obowiązujących dla tego terenu warunków zagospodarowania; ustalenie, czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt zamienny jest faktycznie zgodny z przepisami planu miejscowego; wyjaśnienie, czy faktycznie przewidziana w projekcie tylko na części dachu bariera śnieżna o wysokości takiej, jak w projekcie zabezpieczy nieruchomość skarżącej przed spadaniem na jej teren śniegu z dachu. Wykonując wytyczne Sądu, organ odwoławczy ustalił, że nieruchomość na której przewidziana jest realizacja przedmiotowej inwestycji (działki nr ewid. 6/6 i 6/8 przy ul. ej w M.) położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą Nr VII/38/06 Rady Gminy Morawica z dnia 13 czerwca 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Morawica (ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa z dnia 28 czerwca 2006r. Nr 223, poz. 253) oraz uchwałą Nr XXV/220/08 Rady Gminy Morawica z dnia 29 grudnia 2008r. w sprawie zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Morawica (ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa z dnia 3 marca 2009r. Nr 49, poz. 711). Ustalono również, że Uchwała Nr X/89/11 Rady Gminy Morawica z dnia 28 czerwca 2011r. w sprawie uchwalenia zmiany Nr 2 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Morawica "Regionalny Port Lotniczy Kielce", nie dotyczy terenu, na którym usytuowany jest przedmiotowy obiekt budowlany.

Z niewadliwych ustaleń organu wynika, że w/w nieruchomość inwestorki położona jest na terenie oznaczonym symbolem O-I.MN1/ZZ, w którym przeznaczeniem podstawowym dla terenu MN1 (§ 47) jest istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; przeznaczenie uzupełniające – projektowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, pomieszczenia o funkcji usługowej wbudowane w budynki mieszkalne, nie zakłócające funkcji mieszkaniowej terenu, urządzenia i obiekty towarzyszące, obiekty handlowe, drogi, dojścia, dojazd, mała architektura, zieleń; dopuszcza się (...) rozbudowę, przebudowę obiektów; dopuszcza się lokalizację wyłącznie takich obiektów usługowych, których oddziaływanie nie przekracza granic nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny (...).. Należy zatem podzielić stanowisko organu, że przedmiotowa inwestycja: rozbudowa i przebudowa budynku usługowo-mieszkaniowego o część mieszkalno-usługową jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Była to także okoliczność niesporna w postępowaniu, w którym wydana została decyzja Starosty ego o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji z dnia 2 listopada 2011r. (uchylona na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego w dniu 4 stycznia 2013r.). Z projektu budowlanego zamiennego nie wynika, aby oddziaływanie obiektu budowlanego, będący przedmiotem niniejszego postępowania przekraczało granice nieruchomości, na której jest realizowany.

Zapisy planu dla tego terenu, mające w sprawie niniejszej zastosowanie określone są w § 47. W pkt 5 lit. a (po zmianie dokonanej uchwałą Nr XXV/220/09 z dnia 29 grudnia 2008r.) zapis ten ogranicza wysokość nowoprojektowanych budynków mieszkalnych do 3 kondygnacji (w tym poddasze użytkowe) i określa maksymalny pionowy wymiar nowoprojektowanych budynków na 10m. Z projektu budowlanego zamiennego wynika, że wysokość budynku do kalenicy wynosi 9m i słusznie organ uznał, że jest to zgodne z zapisem § 47 pkt 5 lit. a planu.

Natomiast zapis § 47 pkt 5 lit. b, którego treść nie została zmieniona (obowiązuje zapis ustalony uchwałą Nr VII/38/06) stanowi, że "wysokość poziomu parteru budynku mierzona od projektowanego, najniżej położnego poziomu terenu przy zewnętrznej ścianie budynku nie może być większa niż 1,20 m". W projekcie budowlanym zamiennym ustalono wielkość tego wskaźnika na 0,05m, co oznacza zachowanie wymogu § 47 pkt 5 lit. b planu. Organ odwoławczy ustalił, że jedynie od strony południowo-zachodniej, przy narożniku budynku, wysokość poziomu parteru przy uwzględnieniu głębokości istniejącej w tym miejscu skarpy wynosi około 2,75m (potwierdza to projekt budowlany zamienny). W ocenie organu nadzoru budowlanego oraz autorów projektu budowlanego zamiennego głębokość skarpy nie została uwzględniona przy ustalaniu wysokości poziomu parteru budynku (0,05m) oraz pośrednio wysokości budynku (9m). Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie został naruszony § 47 pkt 5 lit. b planu, gdyż wysokość parteru budynku należało liczyć od "poziomu terenu" znajdującego się od strony północnej, wschodniej budynku oraz częściowo od strony południowej i zachodniej, bez wliczania głębokości skarpy znajdującej się w narożniku południowo-zachodnim budynku. Jak słusznie podniósł organ, teren od strony południowo-zachodniej budynku był w ten sposób naturalnie ukształtowany już w dacie budowy starego budynku, który jest obecnie rozbudowywany i również wtedy miał on przy uwzględnieniu głębokości skarpy, wysokość w tym miejscu inną niż w pozostałej części budynku. Wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy (bez wliczania głębokości skarpy) wynosi dopuszczalną planem wysokość 9m; zrealizowanie podpiwniczenia pod całym budynkiem mieszkalnym (a nie jak projektowano pierwotnie pod częścią budynku) nie miało wpływu na zwiększenie wysokości budynku, mierzonej od poziomu terenu poza skarpą, skoro w planie pierwotnym wynosiła ona 10m, a obecnie 9m. Dopuszczalna planem wysokość budynku wynosi 10m.

Zarzut naruszenia "art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane" nie jest zatem uprawniony.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z wyjaśnieniem zabezpieczenia nieruchomości skarżącej przed spadaniem na jej teren śniegu z dachu rozbudowywanego budynku, podnieść należy, że okoliczność ta była także przedmiotem badania organu, ponownie rozpoznającego odwołanie.

Na tym etapie postępowania administracyjnego, w dniu 5 listopada 2013r. inwestorka złożyła "opinię techniczną w sprawie zastosowania rozwiązań projektowych płotki śnieżne" sporządzoną dnia 22 października 2013r. przez mgr inż. D. W. o uprawnieniach w specjalności konstrukcyjnej oraz mgr inż. arch. E. K. o uprawnieniach w specjalności architektonicznej. Wynika z niej, że połać dachowa wyposażona jest w płotki śniegowe; odprowadzanie wody zewnętrzne powierzchniowo na teren działki. Przedmiotowe rozwiązania techniczne, zastosowane w wykonanej dokumentacji projektowej spełniają obowiązujące przepisy, nie stwarzając zagrożenia dla zdrowia i życia użytkowników, jak i otoczenia, pozwalając na zachowanie bezpieczeństwa konstrukcji. Zastosowane płotki śniegowe gromadzące i zabezpieczające przed zsuwającym się śniegiem mogącym zalegać lub padać na połać dachową w sposób najbardziej skuteczny zabezpieczają otoczenie i konstrukcję zaprojektowanego budynku, uwzględniając szereg zjawisk atmosferycznych występujących w danej szerokości geograficznej. Wody opadowe z połaci dachowej (chodzi o wody opadowe, jak i wodę powstałą z topniejącego śniegu zatrzymywanego przez płotki śniegowe) odprowadzane są poprzez układ rynnowy rur spustowych na teren własnej działki, unikając niebezpieczeństwa zalewania działki sąsiedniej. Eliminuje to całkowicie możliwość skapywania, dostawania się wody na teren sąsiedni. Ponadto woda opadowa odprowadzana jest poprzez układ rynnowy z wypływem na teren nieutwardzony działki, na której został zaprojektowany budynek.

Przedmiotowy budynek jest zlokalizowany w III strefie śniegowej, w bardzo umiarkowanym położeniu geograficznym co do normowych obciążeń śniegiem i zaprojektowane rozwiązania konstrukcyjne w postaci płotków śniegowych należy uznać za słuszne i całkowicie wystarczające. Zastosowanie innego rozwiązania technicznego pogorszy bezpieczeństwo konstrukcji budynku, jak i użytkowników sąsiednich nieruchomości.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że powyższa opinia techniczna, sporządzona rzetelnie przez uprawnione osoby daje podstawę do przyjęcia, że rozwiązania projektowe w zakresie odprowadzania wód i śniegu z działki inwestora są prawidłowe i bezpieczne i nie naruszają przepisów w zakresie odprowadzania wód opadowych. Przepis § 28 ust. 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza odprowadzanie wód opadowych m.in. na własny teren nieutwardzony, jak w sprawie niniejszej.

Nie można podzielić zarzutu skarżącej, że Sąd w wyroku z dnia 23 sierpnia 2013r, polecił organowi dokonanie pomiarów odległości pomiędzy działkami stron. Sąd stwierdził, że organ nawet nie ustalił, jaka jest odległość budynku od granicy z działką skarżącej, w kontekście domagania się od skarżącej udowodnienia faktu, że spadający śnieg może stanowić zagrożenie dla osób przebywających na jej nieruchomości. Złożona opinia techniczna przez inwestora, która została oceniona przez organ jako dowód w sprawie, stanowi wystarczającą podstawę dla oceny prawidłowości tego rozwiązania konstrukcyjnego, które zostało zaprojektowane w projekcie budowlanym zamiennym. Skarżąca nie przedstawiła w postępowaniu administracyjnym, co podkreślił organ odwoławczy dowodu, który obaliłby zawarte w opracowaniu wyniki.

Porównując projekt budowlany pierwotny i zamienny należy zauważyć, że w elewacji wschodniej w projekcie pierwotnym nie były przewidziane płotki śnieżne, są natomiast w projekcie zamiennym, to samo dotyczy elewacji zachodniej, północnej i południowej. Oznacza to, że w projekcie zamiennym przewidziano właściwe zabezpieczenie w postaci płotków śnieżnych po każdej stronie dachu budynku.

Należy także podzielić stanowisko organu, że po przystąpieniu do użytkowania przedmiotowego obiektu, do właściciela, zarządcy tego obiektu zawsze należy obowiązek utrzymywania go w należytym stanie technicznym, w tym także usuwanie zalegającego śniegu z dachu, jeżeli miałoby to grozić bezpieczeństwu.

W związku z powyższym Sąd nie podziela zarzutu skargi naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) poprzez niewykonanie wszystkich wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013r. w sprawie II SA/Ke 472/13. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd podziela stanowisko organu, że w zakresie nachylenia kąta dachu przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 47 pkt 5 lit c planu, po zmianach w 2008r., nie określa kąta nachylenia dachu budynków mieszkalnych, wskazuje tylko, że dachy mają być dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe, co w przedmiotowej inwestycji zostało zachowane. Przepis § 47 pkt 5 lit. f planu stanowi ponadto, że nie ogranicza się sposobu kształtowania dachów budynków innych niż mieszkalne.

Należy zauważyć, że organ odwoławczy zacytował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – "projekt budowlany zamienny jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7", zamiast wskazać na znajdującą się w aktach sprawy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 27 lutego 2013r. zezwalającą E.G. na lokalizację dwóch balkonów o powierzchni 9,2 m² w pasie drogowym drogi krajowej nr 73 (nad zieleńcem) w miejscowości Morawica, We wstępnej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał treść tej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.