Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 255/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 174,183 par. 1,184,204
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1541/07 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji zezwalającej na dopuszczenie do obrotu i stosowanie środka ochrony roślin 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od Przedsiębiorstwa [...]Spółka z o.o. z siedzibą w O. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zezwoleniem z dnia [...] sierpnia 2001 r. dopuścił do obrotu i stosowania środek ochrony roślin "[...]" produkcji Przedsiębiorstwa [...] [...]" Sp. z o.o. w O..

[...] Co.Ltd z siedzibą w J. - działająca przez pełnomocnika - pismem z dnia 17 stycznia 2002r. wniosła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wznowienie postępowania zakończonego opisanym zezwoleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji wznowienia postępowania - o uchylenie zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2001 r. i umorzenie postępowania, z powodu niemożności przypisania spółce "[...]" atrybutu "producenta" w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie roślin.

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2002r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi -na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - wznowił to postępowanie administracyjne. W wyniku wznowienia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał w dniu 29 sierpnia 2003r decyzję, którą stwierdził, iż wskazane zezwolenie zostało wydane z naruszeniem prawa i odstąpił od jego uchylenia z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 K.p.a. W efekcie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółki [...] z J., Minister decyzją z dnia [...] lutego 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 19 lipca 2006 r. wpłynął do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosek Przedsiębiorstwa Wdrożeń i Zastosowań Biotechnologii i Inżynierii Genetycznej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Opolu o zmianę nazwy środka ochrony roślin [...], dopuszczonego do obrotu i stosowania zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...]. Rozpoznając niniejszy wniosek decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 155 Kpa, odmówił zmiany przedmiotowego zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2001 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, iż za zgodą stron może być zmieniona w trybie art. 155 Kpa tylko taka decyzja, która nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi. Ponadto powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł, iż zmiana ostatecznej

decyzji administracyjnej na mocy zarówno art. 154 Kpa jak i art. 155 Kpa jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy, na podstawie których decyzja została wydana. W rozpoznawanej sprawie, jak wskazał organ, zezwolenie na dopuszczenie do obrotu i stosowania ochrony roślin [...] zostało wydane skarżącemu na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych ( Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 751 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 12 marca 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad wydawania zezwoleń na dopuszczenie środków ochrony roślin do obrotu i stosowania ( Dz. U. Nr 96, poz. 212). Ustawa z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych na mocy art. 125 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin ( Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 94 ze zm.) utraciła moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej, czyli z dniem 1 maja 2004 r. W rozdziale 3 obowiązującej ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. zostały wprowadzone nowe zasady oraz tryb wydawania zezwoleń na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu. Z uwagi na utratę mocy obowiązującej przez ustawę z dnia 12 lipca 2005 r. o ochronie roślin uprawnych, która stanowiła podstawę wydania owego zezwolenia, w ocenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, niedopuszczalna jest zmiana w trybie art. 155 Kpa tego zezwolenia Nr 868/2001 z dnia [...] sierpnia 2001 r. na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin [...]. Ponadto jak wskazał organ zmiana regulacji prawnej dopuszczania środków ochrony roślin do obrotu oznacza konieczność rozpatrzenia prawa skarżącego Przedsiębiorstwa Wdrożeń i Zastosowań Biotechnologii o Inżynierii Genetycznej "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w O. do wprowadzenia do obrotu środka ochrony roślin o nazwie [...] SL w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 155 Kpa, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 12 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołując się ponownie na utratę mocy przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 1996 r. na podstawie których przedsiębiorstwo uzyskało zezwolenie na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin [...] wskazał, iż nie jest możliwa zmiana w trybie art. 155 Kpa zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. Ponadto, w ocenie organu argumenty strony, podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczące zmiany przedmiotowego zezwolenia, nie podważają dotychczasowego rozstrzygnięcia i nie zasługują na uwzględnienie.

Przedsiębiorstwo Wdrożeń i Zastosowań Biotechnologii i Inżynierii Genetycznej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2007 r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca podniosła, iż powołanie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy zarówno art. 154 Kpa i art. 155 Kpa nie jest trafne, bowiem w ocenie skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko takie wyraził jednoznacznie tylko w wyroku z dnia 27 września 2002 r., sygn.akt III SA 330/01, OSP 2004/9/111, natomiast poglądy doktryny co do zasadności tej tezy nie są zgodne. Ponadto zdaniem skarżącego zmian stanu prawnego, jako przeszkody zmian lub uchylenia decyzji ostatecznej, nie uznaje też doktryna prawa administracyjnego. Głównym natomiast powodem dla którego stanowisko Ministra zawarte w zaskarżonej decyzji należy uznać za nietrafne, w ocenie skarżącej Spółki, jest jego sprzeczność z art. 117 ust. 1 i 5 obecnie obowiązującej ustawy o ochronie roślin. Jak wskazał skarżący w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie przepis ust. 5 art. 117 cytowanej ustawy, bowiem jak wynika z końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji ,, przedmiotowy środek ([...]) zawiera substancję aktywne wymienione w rozporządzeniu Komisji WE (...) w stosunku do których Komisja nie podjęła decyzji w sprawie dopuszczenia do stosowania w środkach ochrony roślin". Na koniec skarżąca Spółka wskazała na dwa uchybienia formalne, które jej zdaniem pojawiły się w postępowaniu prowadzonym przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuścił do udziału w tym postępowaniu w charakterze strony spółkę japońską [...] Co. Ltd., mimo, że zgodnie z doktrynalną wykładnią art. 155 Kpa, na zmianę decyzji potrzebna jest tylko zgoda tej strony, która na podstawie tej decyzji nabyła prawo, po drugie, zdaniem skarżącego, art. 155 Kpa daje podstawę jedynie do pozytywnej decyzji dla strony, natomiast brak przesłanek do jego zastosowania powoduje bezprzedmiotowość postępowania, co wskazuje na to, że wydanie decyzji merytorycznej nie było uzasadnione. Z tego drugiego zarzutu uchybienia formalnego skarżąca Spółka wycofała się na rozprawie przed Sądem. Powołując się na wskazaną argumentację strona skarżąca wskazała, iż powyższe uchybienia naruszają interes materialnoprawny skarżącego do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej oraz jego interes procesowy do uzyskania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem materialnym i obowiązującą procedurą.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2007 r.(II SA/Wa 1541/07 w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą powinien przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony, strony postępowania muszą wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji. Z redakcji powyższego przepisu wynika także, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, zatem jej uchylenie lub zmiana pozostawiona jest uznaniu organu administracyjnego. Wykładnia przepisu art. 155 k.p.a., wskazuje, że w przypadku udziału w postępowaniu więcej niż jednej strony, do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie powołanego powyżej przepisu niezbędna jest zgoda wszystkich stron postępowania a wymóg uzyskania zgody, o jakim mowa w art. 155 k.p.a. dotyczy zgody wszystkich stron postępowania, które "nabyły prawo" na mocy decyzji ostatecznej. Pojęcie nabycia prawa z decyzji ostatecznej może być stosowane tylko w odniesieniu do sfery prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 22 sierpnia 2006 r. przesłał przedmiotowy wniosek uczestnikowi

postępowania - japońskiej [...] Co Ltd z prośbą o zajęcie stanowiska . W dniu 18 września 2006 r., zgodnie z wezwaniem, Spółka [...] przedstawiła swoje stanowisko wskazując, iż na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do wszczynania i prowadzenia jakichkolwiek postępowań zwyczajnych do czasu zakończenia postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...]. W kolejnym piśmie z dnia 22 września 2006 r. pełnomocnik japońskiej [...] Co Ltd podtrzymał w całości stanowisko zawarte w piśmie z dnia 18 września 2006 r. iż Spółka nie wyraża zgody na zmianę zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2001 r., polegającą na zmianie nazwy środka ochrony roślin [...]. Dodatkowo wskazano że, jeżeli firma [...] chce wprowadzić do obrotu środek ochrony roślin o nazwie [...], to powinna przeprowadzić całą procedurę rejestracji środka o tej nazwie od początku. W odpowiedzi na kolejne wezwanie do zajęcia stanowiska w sprawie wniosku Przedsiębiorstwa [...] pełnomocnik Spółki [...] wskazał iż wprowadzenie do obrotu przez skarżącego środka o jakiejkolwiek nazwie na podstawie zezwolenia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. jest naruszeniem prawa Spółki [...], bowiem nie jest możliwe aby wnioskodawca w trybie zmiany nazwy środka ochrony roślin [...] na [...] wprowadzał do obrotu i stosowania środek zarejestrowany na podstawie badań środka [...] udostępnionych przez Spółkę [...] do rejestracji tego środka.

Uczestnik postępowania japońska Spółka [...] Co Ltd nie wyraziła zatem zgody na zmianę w trybie art. 155 zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2001 r. o dopuszczeniu do obrotu i stosowania środek ochrony roślin o nazwie [...] produkcji Przedsiębiorstwa [...] "[...]" Sp. zo.o. z siedzibą w Opolu. Firma [...] jest producentem produktu [...] i właścicielem wspólnotowego znaku towarowego o nazwie [...] nr [...], który został zarejestrowany w dniu 29 października 2004 r. w Urzędzie ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante. Nadto uzyskała rejestrację tego znaku na okres 10 lat od daty zgłoszenia, tj. do dnia 11 grudnia 2012. Na podstawie umów dystrybucji z dnia 1 czerwca 1994 r. i z dnia 1 czerwca 1996 r. zawartych z firmą [...], polska firma została uprawniona jedynie do importu, sprzedaży i dystrybucji towaru wytwarzanego przez Spółkę [...] - oznaczonego znakiem [...], dla którego prawo rejestracji w wielu krajach przysługiwało firmie japońskiej. W wyniku rozwiązania umowy o dystrybucję przedmiotowego środka, polska firma [...] zgłosiła do rejestracji w Polsce znak towarowy [...], a następnie uzyskała prawo z rejestracji tego znaku na swoją rzecz . Miało to miejsce jeszcze przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, wspólnotowy znak towarowy jako przedmiot własności jest traktowany na całym terytorium wspólnoty tak jak krajowy znak towarowy zarejestrowany w Państwie członkowskim i nie ma potrzeby jego rejestracji w każdym państwie członkowskim. Od dnia wejścia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, tj. od dnia 1 maja 2004 r. ochrona wspólnego znaku towarowego rozciąga się na terytorium Polski.

Ponadto w wyniku wznowienia postępowania o wydanie przedmiotowego zezwolenia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 29 sierpnia 2003 r. orzekł, iż zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] zostało wydane z naruszeniem prawa, bowiem [...] Co.Ltd z siedzibą w Japonii winna być jego stroną i z jej udziałem to postępowanie winno się toczyć. Odstąpił natomiast od uchylenia tego zezwolenia z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 K.p.a. Tak więc jedynie upływ czasu stanął na przeszkodzie uzyskania przez [...] Co.Ltd decyzji w trybie art. 151 § 1 Kpa. Na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W oparciu o to rozstrzygnięcie spółka [...] z J. uzyskała potwierdzenie uprawnienia do kwestionowania możliwości rejestracji środka ochrony roślin [...] przez Przedsiębiorstwo [...] [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. i uzyskania w tym przedmiocie stosownego zezwolenia przez [...] Sp. z o.o. i w związku z powyższym jej zgody wymagała zmiana tego zezwolenia, polegająca jedynie na zmianie nazwy środka ochrony roślin.

W ocenie Sądu zmiana w trybie art. 155 Kpa decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2001 r. polegająca na zmianie nazwy środka ochrony roślin [...] na [...] SU, prowadziłaby do naruszenia interesów firmy [...] poprzez wprowadzenie na rynek polski środka ochrony roślin o tym samym składzie jaki zawiera środek [...], którego producentem jest Spółka [...], różniącego się jedynie nazwą. Przedmiotowa zmiana zezwolenia w trybie art. 155 Kpa była możliwa jedynie po uzyskaniu zgody uczestnika postępowania - Spółki [...] a zgody takiej Spółka ta nie wyraziła.

Zdaniem Sądu, nie było natomiast przekonujących przesłanek dla przyjęcia stanowiska organu, iż utrata mocy przepisów ustawy z dnia 12 lipca 2005 r. o ochronie roślin uprawnych była na tyle znacząca, iż uniemożliwiłaby rozpoznanie przedmiotowego wniosku strony skarżącej. Zastosowanie znajdowałyby bowiem w znacznej części przepisy poprzednio obowiązującej ustawy.

Przedsiębiorstwo Wdrożeń i Zastosowań Biotechnologii i Inżynierii Genetycznej "[...]" zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz o zwrot kosztów. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia art. 155 Kpa oraz błędnej wykładni art. 9 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U.UE L.94.11.1 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędny jest pogląd Sądu iż prawo do udziału w zakończonym już postępowaniu , także w celu oponowania przeciw wnioskowi innej strony tego postępowania, jest prawem płynącym z decyzji wydanej w tym postępowaniu. Za błędny uznano argument Sądu ,dotyczący uprawnienia Spółki [...] do wyrażenia zgody na zmianę decyzji ,oparty na przepisie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) Nr [...], z uwagi na zakres uzyskanego przez tę firmę prawa do posługiwania się nazwą [...] przy oznaczaniu towarów. Zdaniem Skarżącego Przedsiębiorstwa wyłączność w zakresie posługiwania się nazwą [...] ,uzyskania przez [...] nie rozciąga się na sferę wytwarzania i wprowadzania na rynek polski preparatów o składzie odpowiadającym składowi [...] a Spółka [...],odmawiając zgody na zmianę nazwy preparatu wytwarzanego i dystrybuowanego przez [...], nie tyle ochrania swoją własność przemysłową co zwalcza a nawet dąży do wyeliminowania konkurencji na rynku polskim. W dalszej części uzasadnienia skarżące Przedsiębiorstwo wywodziło, że zachodzą wszelkie przesłanki do zmiany zezwolenia w zakresie dotyczącym nazwy preparatu w trybie art. 155.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosił o jej oddalenie ,podzielając argumenty Sądu i uznając je za prawidłowe. Wskazał , że w kontekście sprawy zarzut naruszenia art. 9 rozporządzenia Rady (WE() Nr 40/94 jest bez znaczenia. Ponadto nawet gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu iż do zmiany zezwolenia konieczna była zgoda Spółki [...] to i tak wyrok powinien pozostać w mocy z uwagi na istotną zmianę przepisów prawnych na podstawie których zostało wydane zezwolenie z [...] sierpnia 2001 r. Wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej uzasadniono także nieprawidłowym sformułowaniem zarzutów skargi kasacyjnej.

O oddalenie skargi kasacyjnej wnosił także pełnomocnik Spółki [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Naczelny Sąd Administracyjny , w myśl art. 183 § 1 Ppsa, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w tym przypadku nie zachodzi. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym a jej prawidłowe sformułowanie umożliwia Naczelnemu Sądowi jej rozpoznanie w granicach tą skargą wyznaczonych. Zgodnie z art. 174 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1/naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2/naruszeniu przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z powyższego ,podstawy skargi kasacyjnej zostały określone wadliwie. Zarzut naruszenia art. 155 Kpa nie został określony ani jako naruszenie prawa materialnego (ponadto bez ewentualnego wskazania czy chodzi o błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie) ani jako naruszenie przepisów procesowych sądowoadministracyjnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Zarzut błędnej wykładni został natomiast powiązany z zarzutem naruszenia art. 9 rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący naruszenie art. 155 Kpa traktuje jako naruszenie prawa materialnego i zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu niewłaściwą wykładnię art. 155 Kpa polegającą na przyjęciu, że prawo do udziału w zakończonym już postępowaniu jest prawem płynącym z decyzji wydanej w tym postępowaniu. Pomijając niejasność tego zarzutu w kontekście uzasadnienia należy podnieść, że wyrażone w skardze kasacyjnej stanowisko sprowadzające się zapewne ( bo nie zostało to wprost określone) do odmawiania Spółce [...] statusu strony postępowania i tym samym prawa do wyrażania zgody na zmianę decyzji ostatecznej jest całkowicie błędne . W tym zakresie wywodom i argumentacji Sądu I instancji - w świetle stanu sprawy jasno wynikającego z jej akt - nie można zarzucić jakiejkolwiek wadliwości. Spółka [...] była uznana za stronę postępowania w postępowaniu o wydanie zezwolenia, wznowionym na jej wniosek i tylko z uwagi na przepis art. 146 § 2 Kpa zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2001 r. nie zostało uchylone. Już tylko z tego powodu wymóg uzyskania jej zgody na zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 155 nie może budzić wątpliwości a rozważania dotyczące przyczyn odmowy wyrażenia zgody są bezprzedmiotowe. Do zasad postępowania administracyjnego należy m.in. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Przepis art. 155 Kpa zawiera wyjątek od tej zasady, obwarowany jednak szeregiem wymogów prawnych. Do zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie może dojść jedynie w sytuacji gdy: 1/strona wyrazi na to zgodę ( a jeśli są strony o przeciwstawnych interesach - a taka sytuacja zachodziła w rozpoznawanej sprawie - to zgodę muszą wyrazić wszystkie strony); 2/gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji ;3/gdy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Te wymogi muszą być spełnione łącznie , niespełnienie któregokolwiek z nich prowadzić musi do odmowy uchylenia decyzji w tym trybie.

Z powyższych względów zarzut naruszenia przez Sąd art. 155 Kpa, sformułowany wadliwie i badany przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko z uwagi na pewne dookreślenie go w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, musi być uznany za niezasadny. Za niezasadny i pozostający bez związku z przedmiotem zaskarżonej decyzji należy też uznać zarzut naruszenia przez błędną wykładnię art. 9 rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Kwestie których wskazany przepis dotyczy nie mają w rozpoznawanej sprawie żadnego znaczenia prawnego a Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał tylko ogólnie powołane rozporządzenie wskazując, że to niemożność posługiwania się prawem z rejestracji znaku towarowego [...] skłoniła firmę [...] do wystąpienia o zmianę zezwolenia. Także zatem i ten zarzut musi być w kontekście rozpoznawanej sprawy uznany za niezasadny.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pow.ustawy.