Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1210/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 161 § 1 pkt 3, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 202/15 o odmowie przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi Z. R. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy "na złożony w terminie wniosek z [...] marca 2014 r." postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 202/15 (dalej postanowienie z 15 lipca 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu wniosku Z. R. (dalej skarżący) o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi Z. R. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej SKO bądź Kolegium) w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy "na złożony w terminie wniosek z 27 marca 2014 r.": I. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych; II. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. [IV SAB/Wr 202/15] referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. [IV SAB/Wr 202/15] WSA we Wrocławiu oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów.

Zarządzeniem z 16 marca 2015 r. [IV SAB/Wr 202/15] referendarza sądowego pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. IV SAB/Wr 202/14 (dalej postanowienie z 15 kwietnia 2015 r.) WSA we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego na bezczynność SKO, w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy "na złożony w terminie wniosek z 27 marca 2014 r.".

Dnia 4 maja 2015 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w celu wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA we Wrocławiu z 15 kwietnia 2015 r., odrzucającego skargę.

Skarżący uzasadniając podał, że domaga się przyznania prawa pomocy ze względu na trudną sytuację materialną i bytową, brak pracy i dochodów oraz jakiejkolwiek pomocy z MOPS i ze strony innych osób, jest osobą bezrobotną, zmuszoną głodować. Ostatni dochód jaki otrzymał, to stypendium szkoleniowe z PUP w kwocie 988 zł. Czynsz wynosi 500 zł miesięcznie i toczy się postępowanie sądowe o jego zapłatę. Posiada mieszkanie kwaterunkowe, innych nieruchomości oraz przedmiotów i papierów wartościowych nie posiada.

Postanowieniem z 15 maja 2015 r. IV SAB/Wr 202/14 referendarz sądowy WSA we Wrocławiu odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Od powyższego postanowienia wnioskodawca - z zachowaniem ustawowego terminu - złożył sprzeciw, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.

Sąd uznał, że wniosek w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podał, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Uznał, że wniosek skarżącego w tym względzie podlega umorzeniu.

Odnośnie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż prawo pomocy stanowi formę realizacji prawa do sądu i nie może być przyznane podmiotowi, który ze swojego prawa czyni nienależyty użytek. Ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu obejmuje z mocy art. 245 § 3 ppsa prawo pomocy w zakresie częściowym, przyznanie tego prawa następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.

Jak podał Sąd, skarżący w latach 2009-2014 zainicjował znaczną ilość postępowań sądowoadministracyjnych. Wniósł do Wydziału IV tutejszego Sądu około 431 skarg i wniosków wszczynających postępowanie sądowe. W większości rozpoznanych spraw skargi zostały odrzucone, nie doszło więc do ich merytorycznego rozpoznania.

Jednocześnie w tym samym okresie skarżący złożył około 240 wniosków o przyznanie prawa pomocy, przy czym część wniosków pozostawiono bez rozpoznania, część oddalono na podstawie art. 247 ppsa z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi; większość wniosków rozpoznano, przyznając skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W kilku sprawach umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jak również postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem o przyznanie pełnomocnika z urzędu.

Analiza akt spraw zawisłych przed WSA we Wrocławiu i rozpoznanych, w których reprezentował skarżącego wyznaczony z urzędu pełnomocnik, dowodzi, że w większości tych spraw składał on opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący wypowiadał również pełnomocnictwa wyznaczonym z urzędu pełnomocnikom. W dużej ilości spraw (ponad 140 z ogólnej liczby) skarżący złożył wnioski o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń kończących postępowanie sądowe, także wnioski o dokonanie wykładni tych orzeczeń i wstrzymanie ich wykonania. Skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia kończącego postępowanie zostały odrzucone, gdyż nie zostały sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnioski o wykładnię orzeczeń zostały załatwione odmownie lub dodatkowo umorzono postępowanie wszczęte kolejnymi wnioskami w tym przedmiocie. We wszystkich sprawach odmówiono wstrzymania wykonania orzeczenia.

Skarżący wielokrotnie składał wnioski o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu, przy czym po wyznaczeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania jego sprawy innego Sądu, np. w Gliwicach, czy w Opolu, skarżący wnosił o wyłączenie sędziów wyznaczonych Sądów.

Samo wnoszenie dużej ilości skarg automatycznie nie oznacza, że strona nadużywa prawa do sądu. Nie można bowiem przy dokonywaniu takiej oceny abstrahować od ich charakteru. Nie chodzi jednak o dokonywanie jakiejkolwiek oceny zasadności skarg ale o rodzaj zaskarżonych orzeczeń. Tytułem przykładu strona, która ma rozległe interesy i ochrony tych interesów dochodzi przed sądem, inicjując nawet znaczną ilość spraw, nie narazi się na ocenę, że takim działaniem nadużywa swego prawa (postanowienie WSA w Bydgoszczy z 30.5.2012 r. I SA/Bd 279/12).

Z urzędu Sądowi wiadomo, że postępowania sądowe wszczęte skargami skarżącego wniesionymi na przestrzeni ostatnich 5 lat, zostały w dużej części spraw zakończone postanowieniami odrzucającymi skargę np. z powodu niewyczerpania trybu zażaleniowego, niedopuszczalności drogi sądowej.

Skargi często mają tożsamą grafikę i układ tekstu. Analiza charakteru zaskarżanych rozstrzygnięć lub bezczynności i przewlekłości postępowania pozwala na przyjęcie, że celem działań skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, lecz inicjowanie postępowań sądowych, stanowiące cel sam w sobie (postanowienia NSA z: 18.12.2014 r. I OZ 163/14; 3.2. 2015 r. I OZ 61/15)

W świetle powyższych okoliczności uprawnione jest stwierdzenie, że domaganie się przez skarżącego prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie stanowi nadużycie tego prawa. Prawo pomocy stanowi formę realizacji prawa do sądu i nie może być przyznane podmiotowi, który ze swojego prawa czyni nienależyty użytek (k. 7-8, 26-31, 37-38, 65, 67-69, 81-83, 89, 91-92, 98-99, 101-107, 115, 117-122 akt IV SAB/Wr 202/14).

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia Z. R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które złożył analogicznie w trzech innych toczących się sprawach (sygn. spraw wymienione w zażaleniu), w którym wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia Sądu I Instancji, stwierdził, że "uznać należy za niezasadną odmowę przyznania prawa pomocy w całości i ustanowienia adwokata do sprawy w postępowaniu kasacyjnym, jako szykanę w celu zamknięcia mu drogi do Sądu" (k. 126 akt IV SAB/Wr 202/15).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu i stanowi wyjątek od zasady odpłatności postępowania sądowego (art. 199 ppsa). Prawo pomocy służy realizacji dostępu do sądu osób, które ze względu na wyjątkowo ciężką sytuację materialną i rodzinną nie są w stanie ponieść kosztów tego postępowania, a często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. W konsekwencji, dopiero gdy posiadane przez nich środki okażą się niewystarczające do obrony swoich praw przed sądem, może być im przyznane prawo pomocy. Generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w tym postępowaniu. Każda osoba wszczynająca postępowanie winna się liczyć z wydatkami na ten cel. Dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona winna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków, niebędących niezbędnymi dla utrzymania (postanowienie SN z 24.7.1980 r., I CZ 99/1980 Lex 8257). Przyznanie przez sąd prawa pomocy w zakresie całkowitym winno mieć charakter wyjątkowy i być stosowane w stosunku do osób żyjących w ubóstwie. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i winno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie ma środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący (postanowienie NSA z 4.4.2011 r., II FZ 103/11; 25.2.2011 r., I FZ 26/11, cbosa). Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Zwolnienie od kosztów sądowych może wynikać bądź z ustawy, bądź z postanowienia Sądu. Zwolnienie ustawowe wyklucza możliwość orzekania w drodze postanowienia o możliwości zwolnienia (bądź odmowie zwolnienia) w drodze indywidualnej. W niniejszej sprawie to ustawodawca zwolnił każdą stronę - w tym Z. R. - od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, jako mieszczącej się w zakresie spraw z zakresu pomocy sądowej i opieki społecznej (art. 239 pkt 1 lit. a ppsa). W zakresie ustawowego zwolnienia przedmiotowego mieszczą się wszystkie postępowania dotyczące zdarzeń procesowych, zapadłych w postępowaniu, objętym ustawowym zwolnieniem przedmiotowym. Nie jest dopuszczalne indywidualne badanie, czy skarżący winien być zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w trybie indywidualnego postępowania wpadkowego, kończącego się postanowieniem o zwolnieniu od kosztów sądowych (bądź o oddaleniu takiego wniosku). Trafnie Sąd I instancji umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i 2 in princ. i art. 239 pkt 1 lit. a ppsa).

Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza jednocześnie konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej. Wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

W doktrynie przyjmuje się, że nadużycie praw procesowych należy uznać za samoistną instytucję prawa procesowego (A. Redelbach, S. Wronkowska, Z. Ziembiński, Zarys teorii państwa i prawa, Warszawa 1992, s. 153; P. Przybysz - głos w dyskusji na Konferencji Wydziału Prawa i Administracji UW dnia 1 marca 2002 r., w: red. H. Izdebski, A. Stępkowski, Nadużycie prawa, LIBER 2003, s. 189). Do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest przez normę prawną w celu ochrony interesów uprawnionego. Prawo to winno być jednak wykonywane zgodnie z celem, na który zostało przyznane. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (Marcin Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo, 2007/11/49; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, PS 2005/5/81). Tak samo należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań sądowych w celu innym, niż ochrona swych praw – ten sposób wpływa na obniżenie poziomu ochrony innych podmiotów, które nie mogą w dostatecznie szybki sposób uzyskać ochronę prawną (H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005. Warszawa 2005, s. 136). Stanowisko takie znajduje aprobatę nie tylko w doktrynie oraz orzecznictwie sądów polskich, ale także akceptowane jest przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, który wielokrotnie zwracał uwagę, że określone działania strony w procesie można uznać za nadużycie prawa do sądu. Za dopuszczalną uznano m.in. odmowę przyznania pomocy prawnej z uwagi na nadużycie prawa do sądu (postanowienie EKPC z: 10.7.1986 r., Winer p. Zjednoczonemu Królestwu, skarga nr 10871/84; 4.12.1985 r., W. p. Niemcom, skarga nr 11564/85; 2.7.1997 r., Steward-Brady p. Zjednoczonemu Królestwu, skarga nr 27436/95, akceptowane przez M. Stępnia, Nadużycie prawa do sądu – czy sądy są bezsilne względem pieniaczy sądowych? w: red. M. Balcerzak, T. Jasudowicz, J. Kapelańska-Pręgowska, Europejska Konwencja Praw Człowieka i jej system kontrolny – perspektywa systemowa i orzecznicza, Toruń 2011, s. 423-424, 441-442 ).

Podkreślenia wymaga, że ocena działań stron postępowania sądowoadministracyjnego pod kątem nadużycia prawa wymaga każdorazowo wnikliwej analizy, tak, by mieć pewność, że rzeczywiste prawo do sądu nie doznało żadnego uszczerbku. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie ocenił żądanie przyznania prawa pomocy skarżącemu jako nadużycie tego uprawnienia. Ilość spraw podlegających kontroli sądowoadministracyjnej jednoznacznie dowodzi, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, lecz inicjowanie postępowań sądowych, które stanowią cel sam w sobie. Charakterystyczne jest, że skutkiem działania skarżącego jest "pączkowanie spraw".

Przykładowo w sprawie IV SA/Wr 138/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu: postanowieniem: 27 marca 2014 r. z powodu oczywistej bezzasadności skargi oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy; z 28 marca 2014 r. odrzucił skargę w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania zasiłku okresowego. W sprawie IV SA/Wr 791/13 (znanej Naczelnemu Sądowi z urzędu ze sprawy I OZ 419/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu: postanowieniem z 4 marca 2014 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia o odroczeniu rozprawy (które nie podlegało zaskarżeniu; art. 163 § 1 i art. 194 § 1 ppsa), odroczonej celem rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (kserokopię protokołu rozprawy doręczono skarżącemu na jego wniosek pismem z 25 lutego 2014 r.); niezaskarżalnym postanowieniem z 4 marca 2014 r. odmówił połączenia spraw prowadzonych pod sygnaturami: IV SA/Wr 791/13, IV SA/Wr 792/13, IV SA/Wr 793/13, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia; postanowieniem z 16 kwietnia 2014 r. oddalił wniosek Z. R. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 marca 2014 r., IV SA/Wr 791/13 odmawiającego sporządzenia uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 lutego 2014 r., IV SA/Wr 791/13 o odroczeniu rozprawy; z 17 kwietnia 2014 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 marca 2014 r., IV SA/Wr 791/13 w przedmiocie odmowy połączenia spraw prowadzonych pod sygnaturami akt: IV SA/Wr 791/13, IV SA/Wr 792/13, IV SA/Wr 793/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia; z 6 maja 2014 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy; z 23 maja 2014 r. odrzucił skargę w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego (dalej decyzja z [...] sierpnia 2013 r.); z 24 lipca 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną Z. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 maja 2014 r., IV SA/Wr 791/13 odrzucającego skargę na decyzję z 30 sierpnia 2013 r.; z 5 grudnia 2014 r. oddalił odwołanie skarżącego od zarządzenia Przewodniczącego z 20 marca 2014 r. oddalającego wniosek skarżącego o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z 19 lutego 2014 r. w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję z 30 sierpnia 2013 r. W tej samej sprawie IV SA/Wr 791/13 Naczelny Sąd Administracyjny trzema postanowieniami z 27 stycznia 2015 r. w sprawach: I OZ 40/15 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 marca 2014 r., IV SA/Wr 791/13 o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia tego Sądu z 19 lutego 2014 r. o odroczeniu rozprawy w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję z 30 sierpnia 2013 r.; I OZ 41/15 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 kwietnia 2014 r., IV SA/Wr 791/13 o oddaleniu wniosku o sprostowanie postanowienia tego Sądu z 19 lutego 2014 r. o odroczeniu rozprawy w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję z [...] sierpnia 2013 r.; I OZ 42/15 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 kwietnia 2014 r., IV SA/Wr 791/13 o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia tego Sądu z 24 marca 2014 r. o odmowie połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję z 30 sierpnia 2013 r.

O ile sąd zobligowany jest wszcząć postępowanie na skutek wniesienia każdej skargi, to już przyznanie uprawnienia procesowego, które wiąże się z przejęciem przez Skarb Państwa kosztów udziału strony w postępowaniu, musi być racjonalnie uzasadnione. Sąd, jako gospodarz postępowania, będący jednocześnie dysponentem środków publicznych w tym zakresie, nie może akceptować sytuacji, w której koszty wszczętych przez skarżącego, licznych i merytorycznie wątpliwych postępowań sądowych, zostałyby sfinansowane przez podatników.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena, że działania procesowe skarżącego stanowią przykład nadużycia prawa do sądu i jako takie nie zasługują na ochronę, jest prawidłowa i skutkować winna odmową przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd I instancji trafnie wyważył indywidualne prawo skarżącego do sądu i prawo do sądu ujmowane generalnie, którego elementem jest także prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wobec ograniczenia środków publicznych, przyznanie skarżącemu prawa pomocy oznaczałoby wydłużenie postępowania w pozostałych sprawach sądowoadministracyjnych, które nie są wszczynane dla samego faktu zainicjowania sprawy, a zatem godzić mogłoby w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (postanowienie NSA z: 18.3.2014 r., I OZ 175/14; 18.12.2014 r., I OZ 1163/14; 19.12. 2014 r., I OZ 1179/14, cbosa).

Zaskarżone postanowienie nie narusza także art. 6 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.). Ograniczona ilość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością systemu wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji, a sposób, w jaki ta procedura funkcjonuje w poszczególnych sprawach, winien być pozbawiony arbitralności lub dysproporcjonalności i nie powinien rzutować na istotę prawa dostępu do sądu (wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 16.7.2002 r. w sprawie P., C. i S. vs. Wielka Brytania nr 56547/00, Lex 75481).

Fraza "Sąd toczy ze mną wojnę hybrydową" (k. 126 akt IV SAB/Wr 202/15) jest dowolna i nie znajduje oparcia w sprawie.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił zastosowania w sprawie art. 246 § 1 pkt 2 ppsa i uznał, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.