Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 24/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1 i par. 3, art. 35 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 24 września 2012 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 grudnia 2012r. Z. R. (dalej skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w przedmiocie, cyt.:" (...) publikacji decyzji na mój wniosek z 24 września 2002r. o uznanie mnie w okresie od 1 kwietnia 2002 r. do 17 lipca 2002 za osobę posiadającą status bezrobotnego i odprowadzenie składek za ten okres na ubezpieczenie zdrowotne (...)".Powołując się na powyższe, skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności organu- działającego z upoważnienia Prezydenta W. -Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. (dalej także organ I instancji) w przedmiocie publikacji decyzji na złożony wniosek z dnia 24 września 2012 r. oraz ukarania organu za bezczynność. Skarżący oświadczył, że w piśmie z dnia 25 października 2012 r. zaadresowanym do Wojewody D., złożonym za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. złożył w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy.

W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał m.in, że cyt.: "ponieważ z posiadanych dokumentów wynika, że w okresie od 1 kwietnia 2002 r. do 17 lipca 2002 byłem zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. ze statusem osoby bezrobotnej i nie uzyskałem w tym okresie dochodów z tytułu renty, a decyzją z dnia 14 maja 2009 r. cofnięto mi przyznany wcześniej status osoby bezrobotnej z powodu, że pobierałem rentę z ZUS w okresie od 1 marca 1998 r. do 31 marca 2002 r. To opublikowana decyzja i otrzymywane zaświadczenia nie odpowiadają prawdzie, więc domagałem się koniecznych sprostowań w dokumentach i uznania mnie w tamtym okresie za osobę posiadającą status bezrobotnego (...). Ponieważ do tej pory organ nie opublikował decyzji na wniesiony wniosek i zażalenie, to wnoszę o stwierdzenie bezczynności i jego ukaranie."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że skarżący wnioskiem z dnia 24 września 2012r zwrócił się o sprostowanie oczywistej omyłki w dokumentach, wskazując konkretne sygnatury i daty aktów administracyjnych, które w jego subiektywnej ocenie zawierały błędy. W ocenie skarżącego, z całości dokumentacji zawartej w karcie rejestracyjnej, wynika, iż okresy przerw pomiędzy kolejnymi rejestracjami powstałe między innymi w wyniku niedopełnienia przez skarżącego obowiązków wynikających ze statusu osoby bezrobotnej winny być niejako z urzędu wypełnione faktycznym posiadaniem statusu osoby bezrobotnej. Przedmiotem skargi strony jest bezczynność organu, bowiem w jego opinii na wskazany powyżej wniosek, organ winien wydać decyzję administracyjną orzekającą o uznaniu bądź odmowie uznania za osobę bezrobotną w okresie od 1 kwietnia 2002 do 17 lipca 2002r. Tymczasem zdaniem organu wniosek skarżącego wskazywał na usunięcie wadliwości aktów administracyjnych w trybie rektyfikacji, które zostało doprecyzowane poprzez wyróżnienie żądania, iż strona domaga się sprostowania uznania jej we wskazanych okresach za osobę posiadającą status bezrobotnego i z tego tytułu odprowadzenia stosownych świadczeń pieniężnych na jej konto w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Wobec tak określonego żądania uznano, że wnioskodawca nie domaga się uznania za osobę bezrobotną, gdyż status osoby bezrobotnej posiada, a jedynie żąda od organu sprostowania konkretnych aktów administracyjnych określających przedmiotowy status w części dotyczącej okresu jego posiadania. Takie wnioskowanie stało się podstawą do podjęcia czynności w trybie art. 113 k.p.a., a w konsekwencji wydania w ustawowym terminie postanowienia (z dnia 23 października 2012 r. nr [...] o odmowie sprostowania błędów pisarskich). Nadto organ nadmienił, że pomimo wskazywania przez skarżącego na czytelność swego wniosku, klarowne żądanie uznania za osobę bezrobotną umieścił on dopiero we wniosku z dnia 27 grudnia 2012r., na który to wniosek organ zareagował wydaniem decyzji administracyjnej.

Wskazano dalej, że skarżący złożył w ustawowym terminie zażalenie na postanowienie z dnia 23 października 2012 r. W wyniku jego rozpatrzenia Wojewoda D. wydał postanowienie z dnia 11 grudnia 2012 nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru nie potwierdził zarzutu strony w przedmiocie bezczynności na złożony wniosek.

Dalej organ I instancji wyraził stanowisko, że skoro skarga złożona w tej sprawie dotyczy bezczynności, czyli braku działania organu polegającego m.in. na niewydaniu określonego we wniosku aktu w ustawowym terminie, to skoro skarżący domagał się sprostowania decyzji administracyjnej ( z dnia 14 maja 2009 r. Nr [...]) to w tej sprawie trudno doszukiwać się zaniechania podjęcia czynności wobec złożonego wniosku. Organ stwierdził również brak jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia ewentualnej opieszałości organu we wnioskowanej przez skarżącego sprawie. Przyznał, że w tym przypadku sprawa administracyjna nie wymagała pozyskania dodatkowych materiałów dowodowych, ani przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego np. przesłuchania świadków, niemniej jednak mnogość spraw, które wnioskowane są w organie przez skarżącego skutecznie utrudnia wydawanie rozstrzygnięć w terminie określonym jako niezwłoczny (w okresie od września 2012 r. do lutego 2013r. skarżący złożył 13 wniosków).

Końcowo organ wskazał, że można domniemywać, iż skarżącemu chodzi o uzyskanie tzw. ciągłości okresów rejestracyjnych w urzędzie pracy, których jednak nie można "uzupełnić" z uwagi na niedochowanie pewnych obowiązków jak i niedostosowanie się do obowiązujących procedur, m.in. zgłoszenie faktu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, jak również dokonanie ponownych czynności rejestracyjnych po upływie okresu karencji w związku z nieusprawiedliwionym niestawiennictwem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania.

Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.) - kontrola ta obejmuje również bezczynność organu.

Rozpoznając merytorycznie skargę należy podnieść, że przyjęte zostało, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, M. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd.Prawnicze "Lexis-Nexis" (W-a 2005, str. 86). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się więc do zbadania, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce. W sytuacji zatem, gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, może zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, jeśli organ ten nie uczynił tego mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wydawania orzeczenia.

Równocześnie wskazać należy, że w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do kontroli wymienionych w skardze decyzji organu I instancji jako, że w niniejszym postępowaniu, Sąd uprawniony jest jedynie do zbadania, czy organ I instancji pozostaje w bezczynności, czy też nie w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego żądania – w tym przypadku wniosku z dnia 24 września 2012r. dotyczącego sprostowania oczywistej zdaniem skarżącego omyłki w tj określonej w pkt. 1 decyzji z dnia 14 maja 2009 r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 1998 r. poprzez wskazanie, że skarżący w okresie od 1 kwietnia 2002 r. do 17 lipca 2002 r. był osobą posiadającą status bezrobotnego i odprowadzenie składek za ten okres na ubezpieczenie zdrowotne.

Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia 24 września 2012r. skierowany do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. wniesiony został do Powiatowego Urzędu Pracy we W. tego samego dnia, tj. 24 września 2012r.

Niewątpliwe jest także w sprawie, że w wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku postanowieniem z dnia 23 października 2012 r., nr SZ.610.4-1/MB/12, organ I instancji - powołując się na art. 113 §1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. odmówił sprostowania błędów pisarskich. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podał, że z uzasadnienia wniosku strony wynika, że skarżący domaga się zmiany rozstrzygnięcia co do istoty sprawy uprzednio zakończonej decyzją ostateczną z dnia 2 lipca 2009 nr [...], która została poddana kontroli sądowej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 397/09 tut. Sąd oddalił skargę złożoną w tej sprawie. Tymczasem jak wynika z treści art. 113 § 1 sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej, zatem tryb ten przewidziany jest do eliminowania nieistotnych wadliwości. Nie można z zastosowaniem tego przepisu zmienić takiego elementu jakim jest rozstrzygnięcie.

Z akt sprawy wynika, że Wojewoda D. w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego na opisane wyżej rozstrzygnięcie organu I instancji postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy kwestionowane przez stronę postanowienie, uznając tym samym za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że niezasadny jest zarzut skarżącego bezczynności Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, z tej to przyczyny, organ ten w terminie określonym do rozpatrzenia sprawy, wydając opisane wyżej postanowienie z dnia 23 października 2012 r. - załatwił ją w formie przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, z poszanowaniem regulacji art. 35 § 3 k.p.a. określającej terminy do załatwienia sprawy, prawidłowo odczytując treść wniosku z dnia 24 września 2012 r.

Z tej racji zawarty w skardze wniosek o ukaranie organu grzywną nie zasługiwał na uwzględnienie także.

W następstwie powyższych ustaleń nie można przyjąć, by Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, pozostawał w bezczynności w sprawie wniosku skarżącego z dnia 24 września 2012r., skoro z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Bezsprzecznie bowiem, fakt wydania przez tenże organ rozstrzygnięcia, które w ocenie skarżącego nie spełnia jego oczekiwań nie świadczy o bezczynności organu.

Równocześnie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym postępowaniu nie jest uprawniony do kontroli tak opisanych wyżej postanowień organów obu instancji wydanych w wyniku rozpatrzenia wniosku strony z dnia 24 września 2012 r. jak i do powołanej w skardze decyzji organu I instancji z dnia 14 maja 2009r., jako, że w niniejszym postępowaniu, Sąd uprawniony jest jedynie do zbadania, czy organ I instancji pozostawał w bezczynności, czy też nie w zakresie rozpatrzenia wniosku w przedmiocie wyżej opisanym.

To, że skarżący nie godzi się z rozstrzygnięciem organu I instancji, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż w niniejszym postępowaniu, jak to już Sąd zauważył, tą kwestią zajmować się nie może.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej