Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 444/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50,  art. 59
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant starszy sekretarz sadowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2014r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania (funkcji) budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (pięćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz S. P. – po rozpatrzeniu wniosku W. K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "Zmiana sposobu użytkowania (funkcji) budynku letniskowego usytuowanego na działce nr [...], obręb [...] miasta S. P. na budynek mieszkalny jednorodzinny" – decyzją z dnia 3 marca 2014 r., nr [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanego zamierzenia.

Zdaniem organu planowana inwestycja nie prowadzi do zmiany zagospodarowania terenu, jak też nie stanowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Budynek stanowiący przedmiot wniosku, zarówno jako obiekt letniskowy jak i jako obiekt mieszkalny, byłby bowiem użytkowany w analogiczny sposób a ewentualna zmiana funkcji pozostaje bez wpływu na warunki określone w decyzji o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie. W efekcie, po przeprowadzeniu analizy spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ stwierdził, że nie zostały spełnione wszystkie warunki określone w tym przepisie tj. nie został spełniony wymóg zgodności z przepisami szczególnymi, gdyż realizacja inwestycji nie spełnia kryterium zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego określonego w Prawie budowlanym.

Od powyższej decyzji odwołał się W. K. zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz sprzeczność ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i zasadami logiki. Zdaniem strony, organ I instancji nie wskazał z którymi konkretnie przepisami Prawa budowlanego inwestycja jest niezgodna. W jego ocenie, planowane zmierzenie odpowiada przepisom ustawy i rozporządzenia. Odwołujący się zauważył, że uzyskał już wcześniej pozytywną decyzję Burmistrza z dnia 4 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany "sposobu użytkowania" dla tego samego budynku ale na działce przed jej podziałem geodezyjnym (tj. dla działki nr [...]). Wówczas stwierdzono, że przedsięwzięcie to nie koliduje z przepisami szczególnymi. Zdaniem strony istotne również jest, że pozytywne decyzje o "zmianie sposobu użytkowania" budynków letniskowych na mieszkalne jednorodzinne wydano w 2013 r. dla pięciu sąsiadujących obiektów. W okresie pomiędzy wydaniem tych pozytywnych decyzji a kwestionowaną obecnie decyzją, nie zaszła zmiana przepisów która uzasadniałaby taką zmianę stanowiska organu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, w ramach którego skarżący złożył oświadczenie, że w przedmiotowym budynku letniskowym nie dokonano żadnych robót budowanych które wymagałaby pozwolenia na budowę lub zgłoszenia i pozostaje on w stanie niezmienionym od czasu jego wybudowania oraz, że złożony przez niego wniosek dotyczy wyłącznie funkcji budynku i nie są planowane żadne roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia – zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 9 maja 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że wobec treści art. 59 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy dotyczy sytuacji, gdy w przypadku braku planu miejscowego następuje zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Mając na uwadze, że według oświadczenia skarżącego, nie doszło do żadnych zmian w zakresie zagospodarowania terenu i do wykonania robót budowlanych, ani też takie nie są planowane, Kolegium uznało, że wniosek dotyczy wyłącznie zmiany funkcji budynku. W takiej sytuacji brak jest jednak podstaw do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż zmiany w tym zakresie nie występują i nie są planowane. Zdaniem organu odwoławczego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest również możliwe jeżeli nie występuje zamiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Pojęcie zmiany użytkowania należy bowiem interpretować przez pryzmat regulacji zawartej w Prawie budowlanym (art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Tym samym, gdy nie jest planowana jakakolwiek zamiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (nawiązując do ujęcia tego zagadnienia w Prawie budowlanym), nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli nie jest spełniony podstawowy warunek, jakim jest zmiana sposobu zagospodarowania, to prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia czy inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy , jest zbędne. Kolegium zaznaczyło, że przepis art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje w jakich przypadkach konieczne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli przesłanki określone w tym przepisie nie zostaną spełnione, nie istnieje też potrzeba przeprowadzenia analizy funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy zauważył również, że pojęcie "budynku letniskowego" należy utożsamiać z "budynkiem mieszkalnym" skoro funkcje obu tych obiektów są tożsame. Budynek letniskowy objęty wnioskiem niewątpliwie jest budynkiem mieszkalnym – jego celem jest zaspokajanie ludzkich potrzeb mieszkaniowych.

W konkluzji organ stwierdził, że gdy niezmieniona zostaje funkcja budynku, jak również nie następuje zamiana sposobu użytkowania (według wniosku zmiana ta miałaby w istocie polegać na nazwaniu użytkowanego budynku budynkiem mieszkalnym, którym był już w momencie oddania do użytkowania), nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Kolegium wskazało, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie przeprowadza się analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Natomiast zmiana sposobu interpretacji przepisów przez organ I instancji nie może stanowić podstawy do kolejnych merytorycznych rozstrzygnięć. Wykładnia prawa przeprowadzona przez organ przy wydaniu danej decyzji nie powoduje bowiem, że w podobnej sytuacji konieczne będzie rozstrzygnie w analogiczny sposób.

Reasumując powyższe wywody skład orzekający Kolegium stwierdził, że uwzględnienie wniosku strony nie było możliwe, nie z powodu braku zgodności z przepisami szczególnymi - jak przyjął to organ pierwszej instancji - ale z powodu nie spełnienia podstawowej przesłanki warunkującej możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 59 ustawy. Organ pierwszej instancji wprawdzie dokonał błędnej subsumcji stanu faktycznego pod przepisy prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, W. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący postawił te same zrzuty naruszenia prawa które zawarte zostały w odwołaniu. Powtórzono również zaznaną część argumentacji puentowanej w odwołaniu podkreślając, że Kolegium nie uwzględniło faktu, że w niniejszym przypadku zmiana sposobu użytkowania budynku letniskowego na mieszkalny spowoduje zintensyfikowanie jego użytkowania. Dotychczas budynek był bowiem używany tylko w okresach wypoczynku i rekreacji. Strona uważa, że Kolegium błędnie utożsamia zmianę sposobu użytkowania tylko ze zmianą funkcji obiektu – nowe użytkowanie obiektu – w świetle art. 71 a Prawa budowlanego - będzie bowiem wymagać uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania z letniskowego na mieszkalny. Do skargi załączona została nadto kopia decyzji z dnia 4 lipca 2011 r. o ustaleniu dla skarżącego warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na cele mieszkaniowe, na działce nr [...] obręb 1 S. P. (...)".

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j Dz.U. z 2012 r., poz. 270.- zwanej dalej u.p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu).

W niniejszym postępowaniu kontroli Sądu, zgodnie z powyższymi kryteriami legalności poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. P. o odmowie ustalenia na rzecz skarżącego warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na mieszkalny.

Podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2012 r., poz. 647 ze zm. – dalej u.p.z.p).

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma przepis art. 59 ww ustawy stanowiący, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio (ust.1).

W myśl art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu, przepisów ustawy o ochronie środowiska. Natomiast zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 2 pkt 2 ustawodawca nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy na roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę.

W świetle zacytowanej regulacji stwierdzić należy, że wyłączenia spod obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (a tym samym wyłączenia uprawnienia organu do wydania takich decyzji) zawarte zostały, między innymi, w art. 50 ust. 2 ustawy, który znajduje odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (por. art. 59 ust. 1 zd. 3). Analizując powyższe przepisy autor komentarza do u.p.z.p., stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca na prowadzeniu robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu – całościowa lub częściowa (także polegająca na wykonaniu robót budowlanych (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego, CH.Beck Warszawa 2013, s.486). Pogląd ten został powszechnie zaakceptowany. Również w orzecznictwie sądowadministracyjnym dominująca stała się interpretacja omawianych przepisów sprowadzająca się do uznania, że decyzje ustalające warunki zabudowy wymagane są tylko dla robót budowlanych powodujących zmianę zagospodarowania lub użytkowania obiektu w całości lub części. Natomiast zmiana użytkowania obiektu już istniejącego, związana ze zmianą funkcji, bez wykonywania robót budowlanych, nie wymaga ustalenia warunków zabudowy. Zamiana sposobu użytkowania obiektu może bowiem (ale nie musi), być również związana w wykonaniem robót budowlanych. Wyjaśniając przedstawione stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "powyższe nie wynika wprawdzie wprost i bezpośrednio z art. 59 ust. 1 u.p.z.p ale wskazuje na to odesłanie z tego przepisu do art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy. Roboty budowane nie wymagające pozwolenia na budowę nie są objęte obowiązkiem uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie nie dotyczy to zmiany zagospodarowania terenu ale odnosi się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, gdyż brak jest podstaw do wyłączeń w tym zakresie. Należy w związku z tym przyjąć, w oparciu o przepis art. 59 ust. 1 i art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p, że warunków zabudowy nie ustala się dla określonych w nim robót budowlanych niepowodujących zmiany sposobu zagospodarowania, a powodujących zmianę sposobu użytkowania obiektu. Ponieważ norma powyższa dotyczy robót budowlanych, zatem należy przyjąć, że decyzje o warunkach zabudowy potrzebne są jedynie do takich zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego, które związane są z wykonywaniem robót budowlanych" (tak wyrok NSA wyroku z dnia 27 marca 2012 r. II OSK 21/11. porównaj także: wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r. II OSK 1802/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2014 r. II SA/Po 275/14 i z dnia 1 września 2010 r. IV SA/Po 226/10; wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2013 r. II SA/Kr 1057/13; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 marca 2011 r. II SA/Lu 31/11; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 marca 2008 r. II SA/GL 1000/07 wszystkie opublikowane w CBOSA nsa.gov.pl).

Mając na względzie przedstawione wyżej wywody, jak też niekwestionowany przez strony fakt, że planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania obiektu nie wymaga przeprowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych, stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do tego, że w zaistniałych okolicznościach brak było podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy należy uznać za prawidłowe. Skoro określona we wniosku zmiana sposobu użytkowania nie stwarza konieczności wykonania robót budowlanych, organy nie były uprawnione do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Akceptując co do zasady stanowisko prezentowane w tym względzie przez organ, Sąd nie może jednak podzielić stanowiska organu co do kwestii prawidłowości podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Kolegium zgadzając się bowiem z organem pierwszej instancji co do tego, że zaistniały przesłanki do orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy (aczkolwiek z innych względów niż podał to organ pierwszej instancji), wadliwie przyjęło, że sytuacja w której przepis prawa materialnego nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, stanowi podstawę do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Organ pierwszej instancji orzekł bowiem o odmowie przyznanie stronie uprawnienia (o odmowie ustalenia warunków zabudowy) a zatem orzekł w przedmiocie praw i obowiązków strony i rozstrzygnął sprawę co do istoty. Tymczasem w zaistniałym stanie faktycznym brak było przesłanek przedmiotowych uprawniających organ do orzekania w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W orzecznictwie konsekwentnie zwraca się uwagę na konieczność odróżniania sytuacji, gdy wniosek strony jest nieuzasadniony, od sytuacji gdy organy nie mają uprawnienia do merytorycznego badania jego zasadności z powodu braku przesłanek przedmiotowych czy też podmiotowych a więc od bezprzedmiotowości postępowania. W niniejszej sprawie – wobec braku podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy z tego względu, że zamierzenie określone we wniosku skarżącego w ogóle nie wymaga takiej decyzji, postępowanie przed organem I instancji powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe, co wynika wprost z art. 105 § 1 k.p.a. (por. stanowisko NSA w wyroku z dnia 27 marca 2012 r. II OSK 21/11, WSA w Lublinie z dnia 22 marca 2011 r. II SA/Lu 31/11, WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2014 r. II SA/Po 275/14 CBOIS, nsa.gov.pl). W tej sytuacji, organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego i jednoznacznym wyjaśnieniu, że planowane zmierzenie nie obejmuje żadnych robót budowlanych, powinien zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium nie rozważyło jednak w sposób należyty, czy w niniejszej sprawie istnieją podstawy do dalszego prowadzenia postępowania i wydania orzeczenia merytorycznego, czy też postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Uchybienie w tym względzie wiązać należy również z inną okolicznością nie wyjaśnioną przez organ odwoławczy w sposób prawidłowy. Skarżący w odwołaniu podnosił bowiem, że w 2011 r. uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na mieszkalny tego samego obiektu, na tym samym terenie, ale na działce przed podziałem geodezyjnym. Kopię tej decyzji załączono również do skargi. W takiej sytuacji, o ile jest to decyzja ostateczna - Kolegium winno ustalić – po uzyskaniu akt postępowania zakończonego tą decyzją, czy nie istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa w obu sprawach. Pozytywne ustalenie w tym zakresie również wykluczałoby podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i powinno prowadzić do umorzenia postępowania. Zasada res iudicata stanowi bowiem przeszkodę dla ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego. Kolejne postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną są bowiem niedopuszczalne a wydanie w takiej sytuacji kolejnej decyzji rozstrzygającej w tym samym przedmiocie i co do tych samych stron, wypełnia przesłankę nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a). Sąd zauważa, że w orzecznictwie nie wyklucza się możliwości zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w stosunku do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Przyjmuje się bowiem, że podmiot któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego terenu ale pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Nie ma również przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i aby dotyczyły one tego samego terenu z tym , że nie tych samych inwestycji (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1998 r. II SA/Po 873/97, ONSA 1988/4/141 oraz z dnia 10 grudnia 2008 r. II OSK 1566/07 LEX nr 529537). Natomiast wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do tej samej inwestycji i tego samego terenu stanowiłoby podstawę dla stwierdzenia nieważności decyzji.

Wobec wskazywanej przez skarżącego okoliczności wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla takiej samej zmiany sposobu użytkowania i dla tego samego obiektu jak ujęty we wniosku wszczynającym postępowanie, Kolegium powinno było wyjaśnić, czy nie mamy do czynienia z tożsamością obu spraw. Kolegium rozstrzygając sprawę ponownie zupełnie pominęło jednak tę kwestię nie podejmując w tym zakresie żadnych czynności wyjaśniających oraz nie dokonując właściwe oceny. Tym samym organ odwoławczy dopuścił się także naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zbadanie przesłanek bezprzedmiotowości postępowania jest w niniejszej sprawie istotne. Inne jest bowiem znaczenie dla dalszych zamiarów skarżącego ma decyzja kończącej postępowanie przez rozstrzygnięcie sprawy co do istoty w ze względu na niezasadność wniosku a inne kończąca postępowanie w inny sposób przez umorzenie postępowania.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów prawa procesowego tj art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. co prowadzić musiało do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c u.p.p.s.a.

Rozstrzygając sprawę ponownie Kolegium uwzględniając powyższe wywody wyjaśni nadto kwestię ewentualnej tożsamości wskazanych wyżej spraw.

Tym samym skarga została uwzględniona aczkolwiek z innych względów niż te które zostały przedstawione w jej uzasadnieniu. Zarzut braku wskazania konkretnych przepisów szczególnych z którymi zamierzenie jest niezgodne dotyczy decyzji organu pierwszej instancji a nie decyzji zaskarżonej. Kolegium nie podzieliło bowiem stanowiska organu pierwszej instancji, że podstawą orzekania może być przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.p.s.a. Tym samym Kolegium przepisu tego nie stosowało i nie mogło go naruszyć. Jak natomiast wyżej wywiedziono organ odwoławczy w sposób prawidłowy ustalił, że dla inwestycji określonej we wniosku skarżącego nie jest wymagane wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wynika z konieczności stosowania art. 152 u.p.p.s.a. w przypadku wyroku uwzględniającego skargę. O kosztach orzeczono zaś zgodnie z art. 200 ww. ustawy.