Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1068/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1, art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1068/18

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi K. P. pozostaje decyzja Wojewody z [...] lipca 2018 r. nr [...] dotycząca wymeldowania jej i małoletniej córki J. P. z pobytu stałego.

Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych wynika, że na wniosek H. P. z [...] stycznia 2018 r. wszczęte zostało postępowanie o wymeldowanie synowej K. P. wraz z małoletnią córką J. P. z pobytu stałego pod adresem: [...]. We wniosku wskazano, że wraz z córką dobrowolnie wyprowadziła się 12 lat temu do swojej matki Z. K. Zabrała też wszystkie swoje rzeczy.

Po rozpatrzeniu tego wniosku Wójt Gminy decyzją z [...] czerwca

2018 r. nr [...] - na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: K.p.a.) oraz art. 35 w zw. z art. 31 ust. 1 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657 ze zm., dalej: u.e.l.) - orzekł

o wymeldowaniu K. P. wraz z małoletnią córką J. P. z pobytu stałego pod adresem [...].

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości, której częścią składową jest budynek mieszkalny pod adresem [...]. W budynku tym mieszkała K. P. wraz z mężem J. P. i córką J. P. Jak ustalono, w 2007 r. K. P. wraz z córką opuściła ten budynek i zamieszkała u swojej matki Z. K. pod adresem [...] w Gminie [...]. Powodem opuszczenia domu były nieporozumienia z mężem. Ustalono także, że w okresie późniejszym wielokrotnie przyjeżdżała wraz córką do budynku pod adresem [...]. Zatrzymywała się tam, zdarzało się że nocowała, zawsze jednak wracała do domu swojej matki. W domu pod adresem [...] nigdy ponownie nie zamieszkała z zamiarem pobytu stałego. Nie ma tam rzeczy jej i córki, w szczególności rzeczy osobistych (powyższe wynika z protokołu oględzin z [...] marca 2018 r.), a także nie ponosi ona żadnych kosztów zawiązanych z utrzymaniem tego budynku. Małoletnia J. P. (ur. [...] lipca 2005 r.) w roku szkolnym 2017/2018 uczęszczała do klasy VI Szkoły Podstawowej w [...], w której naukę rozpoczęła w roku szkolnym 2011/2012 od oddziału przedszkolnego, tj. klasy "O".

Ustalono także, że K. P. nigdy nie wniosła powództwa posesoryjnego przeciwko H. P. bądź J. P. o przywrócenie naruszonego posiadania, ani nie zgłaszała do prokuratury bądź do sądu doniesienia o domniemanym przestępstwie utrudniania jej korzystania z budynku we W. Od wielu lat centrum życiowe jej i małoletniej córki J. znajduje się w budynku pod adresem [...], gdzie nocują, spożywają posiłki, w której to miejscowości małoletnia uczęszcza do szkoły podstawowej.

Od 2007 r. J. P. i K. P. pozostają w separacji, zaś w czerwcu 2017 r. J. P. wniósł do Sądu Okręgowego w [...] pozew o rozwiązanie małżeństwa. K. P. wniosła natomiast przeciwko H. P. pozew o zapłatę i zwrot nakładów jakie poczyniła na wykończenie domu pod adresem [...].

Z uwagi na powyższe Wójt Gminy [...] uznał, że spełnione zostały przesłanki

z art. 35 w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l., a K. P. i J. P. opuściły miejsce pobytu stałego w budynku mieszkalnym pod adresem [...].

K. P. traktuje meldunek instrumentalnie. Nie chce się wymeldować, gdyż liczy, że fakt ten będzie dla niej korzystny w procesie rozwodowym i o zwrot nakładów poczynionych przez nią na dom we W.

Odwołanie od decyzji Wójta złożyła K. P., wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez oddalenie wniosku

o wymeldowanie jako przedwczesnego, bądź zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia spraw toczących się między stronami przed sądami powszechnymi, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem odwołującej, decyzja ta została wydana przedwcześnie i z naruszeniem przepisów postępowania, w tym m. in. art. 7,

art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. Postępowanie prowadzone było stronniczo, tak by udowodnić, że wraz córką opuściła budynek pod adresem [...]. Według niej, Wójt powinien ustalać jej pobyt stały w ostatnich 3 miesiącach poprzedzających złożenie wniosku, a nie odnosić się do 2007 roku. Wywiodła, że nigdy nie opuściła

i nie chciała opuścić budynku pod adresem [...]. Jako niesłuszne oceniła twierdzenie organu, że odwiedzała swojego męża J. P. po to, by umożliwić córce J. kontakt z ojcem. Zarzuciła, że decyzja nie zawiera konkretnej daty wymeldowania, ani innych niezbędnych elementów o jakich mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Nie zgodziła się z informacją o możliwości wyrobienia dowodu osobistego w dowolnym organie gminy.

Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2018 r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 35 i art. 5 ust. 1 u.e.l. - utrzymał

w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Wojewody, decyzja Wójta nie narusza art. 35 u.e.l. ani przepisów K.p.a. Postępowanie przeprowadzone zostało rzetelnie, zebrano obszerny materiał dowodowy pozwalający na dokonanie właściwej oceny prawnej. Wojewoda wyjaśnił, że żaden przepis u.e.l. nie wymaga, by organ ustalał pobyt stały w ostatnich 3 miesiącach poprzedzających złożenie wniosku. Odnośnie zaś daty wymeldowania wskazał, że jest nią data decyzji Wojewody. W uzasadnieniu decyzji nie można było szczegółowo opisać daty wymeldowania, gdyż data ta jest datą ostateczności decyzji administracyjnej.

Wyjaśnił także, że ewentualny powrót K. P. i jej małoletniej córki J. P. do budynku pod adresem [...] to zdarzenie przyszłe i niepewne. Natomiast meldunek ma charakter czysto rejestracyjny. Nie może być traktowany instrumentalnie. Odmowy wymeldowania nie można opierać na tym, że K. P. i jej małoletnia córka J. P. kiedyś mieszkały w w/w budynku. Utrata przez nich meldunku nie pociąga za sobą utraty jakichkolwiek innych praw im przysługujących. W sytuacji gdyby do niego powróciły i w nim zamieszkały, to wtedy będą miały prawo i obowiązek zameldować się tam w drodze czynności materialno - technicznej poprzez wypełnienie i podpisanie właściwych formularzy meldunkowych w Urzędzie Gminy [...] albo w drodze decyzji administracyjnej wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego.

Skargę na decyzję Wojewody do WSA w Rzeszowie złożyła K. P. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji (ewentualnie o rozstrzygnięcie co do istoty sprawy) oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 75 i art. 156 § 1 pkt 2, 4, 7 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe

i błędne przyjęcie, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że opuszczenie przez nią i córkę lokalu miało charakter dobrowolny i trwały.

W obszernym rozwinięciu skarżąca szczegółowo zaprezentowała swoje stanowisko

i przedstawiła błędy jakie popełnił organ przy ustalaniu stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydanych decyzji.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie m. in. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1

i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że wraz z córką opuściła przedmiotowy lokal 10 lat wstecz. Jej zdaniem ustalenia organu powinny koncentrować się na ustaleniu pobytu stałego uczestniczki w ostatnich co najwyżej trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku. Nadto organ zaniechał ustalenia i wskazania w decyzji konkretnej daty ewentualnego opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania. Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie opuściła i nie chciała opuścić domu we W. dobrowolnie. Wyjaśniła, że wraz z H. P. pozostają w konflikcie i wszelkie twierdzenia formułowane przez wnioskodawczynię nakierowane są na osiągnięcie określonego wyniku postępowania. Podkreśliła, że uzasadnienie decyzji zawiera błędne i rażąco niezgodne ze stanem faktycznym ustalenia, które są dowolne, nieobiektywne i ocenne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie

z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

W przedmiotowej sprawie Sąd opisanych naruszeń prawa nie stwierdził.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił art. 35 u.e.l., zgodnie z którym organ gminy,

o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Jak wynika z powołanego przepisu, okolicznościami warunkującymi wydanie decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego

i brak dopełnienia obowiązku wymeldowania się (pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania - art. 25 ust. 1 u.e.l.).

Co do zasady, pod pojęciem opuszczenia lokalu należy więc rozumieć takie jego opuszczenie, które nosi cechy dobrowolności i trwałości. W postępowaniu dowodowym konieczne jest zatem ustalenie nie tylko faktu fizycznego nieprzebywania osoby w lokalu, ale także tego, czy opuszczając lokal osoba działała z jednoczesnym zamiarem zerwania z nim związków i przeniesienia swojego centrum życiowego w nowe miejsce.

Charakter dobrowolny co do zasady ma takie opuszczenie lokalu, które wynika z woli danej osoby, a nie jest wynikiem bezprawnych działań lub zachowań innych osób, jednak dla kwestii przyjęcia istnienia lub braku dobrowolności w opuszczeniu dotychczasowego lokalu zameldowania, podstawowe znaczenie ma także okoliczność długotrwałego okresu zamieszkiwania w innym lokalu, przy jednoczesnym braku aktywności w skutecznym dochodzeniu ochrony prawa do posiadania poprzedniego lokalu, wyrażającej się w niewniesieniu do sądu powszechnego powództwa o przywrócenie utraconego posiadania, na podstawie

art. 344 § 2 K.c., co po upływie 1 roku od chwili naruszenia prowadzi do wygaśnięcia tego roszczenia. Zaniechanie jest wyrazem woli dobrowolnego opuszczenia lokalu

w którym faktycznie zainteresowana osoba nie przebywa, a jedynie niezgodnie

z przepisami o ewidencji ludności jest nadal zameldowana. Nie podejmując działań zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania przedmiotowego lokalu, daje też wyraz swej woli rezygnacji z zamieszkania w tym lokalu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2013 r. II OSK 2672/11- LEX nr 1559661

i z 22 lutego 2013 r. II OSK 1996/11 - LEX nr 1354915). Przyjmuje się, że nieskorzystanie we właściwym czasie z powództwa posesoryjnego świadczyć może o dobrowolnej zmianie miejsca pobytu przez osobę, która została wbrew swej woli pozbawiona możliwości zajmowania dotychczasowego lokalu (wyrok NSA

z 21 listopada 2008 r. II OSK 1426/07 - LEX nr 489261 i z 26 października 2006 r. II OSK 1244/05 - LEX nr 289827).

Jakkolwiek przejaw woli osoby opuszczającej lokal ma istotne znaczenie przy ocenie czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy,

z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Nie można bowiem poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Należy zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych

i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (wyrok NSA z 26 lipca 2017 r. II OSK 2106/16 - LEX nr 2358607).

W orzecznictwie wyrażany jest także pogląd, że dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest ustawową przesłanką wymeldowania, dlatego nie w każdym przypadku wykazanie zaistnienia przesłanek wymeldowania będzie wymagało ustalenia, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez daną osobę nie nastąpiło wbrew jej woli. W wielu przypadkach nawet przymusowe opuszczenie lokalu będzie uzasadniało wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego w tym lokalu, gdyż zostanie spełniona podstawowa przesłanka ustawowa wymeldowania,

tj. opuszczenie miejsca pobytu stałego (wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r.

II OSK 46/10 - LEX nr 953076 i z 26 kwietnia 2013 r. II OSK 2056/11- LEX

nr 1337318).

Ocena natomiast trwałości opuszczenia lokalu nie może być oparta na jego rozumieniu jako stanu, który nie ulegnie zmianie i być pojmowana jedynie jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Także bowiem opuszczenie na pewien okres może być uznawane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi. Pojmowanie bowiem trwałości jako synonimu określenia "na zawsze" powodowałoby niemożność wymeldowania osoby, która de facto w lokalu od lat nie przebywa (wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. II OSK 2883/13 - LEX nr 1982851).

W kontekście powyższego poczynione przez organy ustalenia stanu faktycznego sprawy należy uznać za prawidłowe (zgodne z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i nie budzące wątpliwości.

Jak wynika z akt sprawy, mimo pierwotnego wspólnego zamieszkiwania skarżącej K. P. wraz z mężem J. P. i córką J. w domu pod adresem [...], na tle nieporozumień małżeńskich od ok. 2007 r. wraz z córką praktycznie skoncentrowała swoje czynności życiowe w domu rodzinnym w S., jedynie okazjonalnie przyjeżdżając lub przebywając w domu we W., co najczęściej podyktowane było kontaktami córki z ojcem. Co istotne, w przyjazdach i pobycie we W. skarżąca nie była w żaden sposób ograniczana, przebywając tam niekiedy nawet kilka dni, po czym jednak zawsze wracała z dzieckiem do S. Z czasem – do czego w znacznym stopniu przyczynił się narastający konflikt z mężem oraz teściową H. P. (właścicielką domu) - częstotliwość tych odwiedzin malała, ograniczając się najczęściej do krótkich wizyt związanych z przywiezieniem /odebraniem córki.

Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy administracji trafnie uznały, że niezależnie od doraźnych wizyt czy pobytów skarżącej w domu we W., od

ok. 2007 r. nie stanowi on centrum interesów życiowych jej i córki. Potwierdziły to dokonane w toku postępowania oględziny, które nie wykazały zamieszkiwania w tym domu żadnych innych – poza wnioskodawczynią i jej synem – osób (z pięciu znajdujących się w nim pokoi mieszkalnych, dwa znajdujące się na parterze zajmuje wnioskodawczyni z synem, z pozostałych trzech znajdujących się na piętrze jeden urządzony przeznaczony jest dla J. P. w czasie jej pobytów u babci

i ojca, pozostałe dwa są nieumeblowane). W domu tym nie stwierdzono żadnych należących do skarżącej i jej córki rzeczy osobistych (okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącą w toku rozprawy sądowej poprzedzającej wydanie wyroku), świadczących o ich bieżącym zamieszkiwaniu i korzystaniu z pomieszczeń (przygotowywaniu posiłków, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu, codziennym wychodzeniu do pracy i powrocie z niej itp.). Wg oświadczenia wnioskodawczyni, wszystkie rzeczy stanowiące wyposażenie domu stanowią jej własność.

Jak ustalono w toku postępowania, skarżąca nie ponosi obecnie żadnych kosztów utrzymania tego domu (nie jest to przez nią kwestionowane). Jej zamieszkiwania

w tym domu nie potwierdzili także najbliżsi sąsiedzi (w tym przesłuchane

w charakterze świadków B. W. i M. P.), z których wyjaśnień wprost wynika, że skarżąca wraz z córką wyprowadziła się ok. 10 lat temu do S., gdzie obecnie mieszka z matką; fakt zamieszkiwania skarżącej w S. potwierdziła zamieszkująca tak również w sąsiedztwie świadek M. S. (w tym zakresie uwagę zwracają wymijające wyjaśnienia nt. zamieszkiwania skarżącej w S. złożone przez jej matkę Z. K. i zamieszkującą w bezpośrednim sąsiedztwie – spokrewnioną ze skarżącą – I. S.).

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego niezbicie wynika także, że to właśnie w Szkole Podstawowej w S. J. P. od roku szkolnego 2011/2012 realizuje obowiązek edukacyjny.

Opisane wyżej okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że niezależnie od przyczyn i motywacji kierującej skarżącą, wraz z córką opuściła ona miejsce zamieszkania we W. (koncentrując czynności życiowe

w S.) i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Nie świadczy o tym posługiwanie się przez skarżącą dokumentami z wpisanym adresem we W. (np. dowodem osobistym, dowodem rejestracyjnym samochodu i jego polisą ubezpieczeniową), czy też wykazywane na potrzeby postępowania posługiwanie się adresem domu we W. jako korespondencyjnego. Tak samo (niezależnie od sprawy o rozwód małżeństwa skarżącej z J. P.) należy poczytywać toczącą się obecnie między wnioskodawczynią a skarżącą sprawą cywilną o zwrot nakładów skarżącej na nieruchomość we W.

Nawet gdyby przyjąć w kontekście powyższego, że opuszczenie przez skarżącą domu we W. pośrednio wymuszone było pogłębiającym się konfliktem między nią a mężem (teściową), należy stwierdzić, że miało ono charakter dobrowolny w tym rozumieniu, że skarżąca nie podejmowała żadnych kroków prawnych celem powrotu oraz ponownego zamieszkania i skoncentrowania w tym miejscu swoich czynności życiowych, m.in. nie występowała do sądu powszechnego z powództwem o przywrócenie utraconego stanu posiadania, nie zgłaszała także konieczności interwencji związanych z utrudnianiem jej dostępu do tego domu, czy znęcaniem się fizycznym i psychicznym nad nią.

Skarżąca de facto zaakceptowała sytuację w której się znalazła. Braku dobrowolności w opisanej sytuacji trudno wywodzić z samego potencjalnego zamiaru powrotu do wcześniejszego miejsca stałego pobytu w bliżej nieokreślonej przyszłości, jeżeli pozwolą na to okoliczności (np. w wyniku ewentualnych rozliczeń majątkowych związanych ze sprawą o zwrot nakładów poniesionych przez nią na dom we W.).

Opuszczenie przez skarżącą domu we W. nosi również znamiona trwałości, gdyż jak wskazano, opisywany wyżej stan ma charakter długotrwały (ponad 10 lat).

Wskazane powyżej ustawowe przesłanki wymeldowania skarżącej i jej córki zostały więc prawidłowo ustalone i wykazane przez organy, a samo postępowanie przeprowadzone w sposób zapewniający stronom (w szczególności skarżącej) możliwość czynnego w nim udziału na każdym jego etapie. Uzasadnienia wydanych decyzji są logiczne i przekonujące, spełniając wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Nie naruszają też wynikającej z art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, która nie nosi cech dowolności i dawała organom administracji podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 35 u.e.l.

W opisanej sytuacji zarzuty skargi, jako nie znajdujące potwierdzenia

w materiale dowodowym, nie mogą zostać uwzględnione. Wyraźnego podkreślenia

i zwrócenia uwagi skarżącej wymaga, że czynności zameldowania oraz wymeldowania mają charakter wyłącznie ewidencyjny, których rolą jest stwierdzenie faktu przebywania lub nieprzebywania danej osoby pod określonym adresem

i w żadnej mierze nie mają one wpływu na ewentualnie przysługujące tej osobie względem nieruchomości uprawnienia właścicielskie. Celem decyzji o wymeldowaniu jest bowiem doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby

z miejscem zamieszkania (wyrok NSA z dnia 6 listopada 2015 r. II OSK 608/14).

W przypadku, jeżeli w przyszłości skarżąca (wraz córką) zmieni swe miejsce stałego pobytu i ponownie zamieszka w domu we W. czyniąc go centrum swych interesów życiowych, będzie mogła bez żadnych ograniczeń dokonać ponownego

w nim zameldowania.

Z podanych względów, stwierdzając, że zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzającą ją decyzja Wójta Gminy nie naruszają prawa, a wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące wymeldowanie skarżącej i jej córki zostały spełnione, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.