Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 110/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., a podatnikiem  stosownie do art. 3 ust. 2 u.p.o.l.
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy

decyzję Burmistrza D. z dnia [...] r., nr [...] określającą P. D. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za 2014 r., w kwocie [...]zł.

Na podstawie akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji ustalono następujący stan prawny i faktyczny sprawy.

Strona jest jednostką organizacyjną Lasów Państwowych i sprawuje na terenie Gminy D. zarząd w stosunku do nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa oznaczonych w ewidencji gruntów numerami działek: [...], [...] (obręb [...], KW [...]); [...], [...], [...], [...] [...], [...] (obręb [...], KW [...]); [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...], KW [...]); [...], [...], [...]

(obręb [...], KW [...]); [...] (obręb [...], KW [...]); [...] (obręb [...], KW [...]);

[...] (obręb [...], KW [...]); [...] (obręb [...], KW [...]); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],

83, [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...], KW [...]);

[...], [...], [...] (obręb [...], KW [...]); [...] (obręb [...], KW [...]); [...] (obręb [...], KW [...]); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...], KW [...]); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...], KW [...]); [...] (obręb [...] [...], KW [...]); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],

[...], [...] (obręb [...], KW [...]); [...] (obręb [...], KW [...]).

W deklaracji na podatek od nieruchomości za 2018 r., Strona część ww. gruntów o pow. [...] ha (sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako Ls), i część wymienionych gruntów o pow. [...] ha (sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako Ls i Ba), zadeklarowała do opodatkowania wg stawki dotyczącej gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmiotowe grunty zajęte są przez urządzenia elektroenergetyczne służące do przesyłu energii oraz stanowią pasy techniczne linii energetycznych, użytkowanych przez operatorów energetycznych,

tj. właścicielem i operatorem dla gruntów o pow. [...] ha jest E. O. S.A.

z siedzibą w W. (dalej: "Operator nr [...]") zaś dla gruntów o pow. [...] ha - E. O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Operator nr [...]"). Wykazana przez Stronę w ww. deklaracji powierzchnia gruntów związanych z działalnością gospodarczą, tj. gruntów pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi nie była wykazana w latach 2014 - 2017.

W związku z odmową Strony skorygowania deklaracji w podatku

od nieruchomości za ww. lata, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie

w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości za 2014 r.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że przez teren Nadleśnictwa D. w obrębie Gminy D. przebiegają linie energetyczne, dla których łączna pow. gruntów pod tymi liniami wynosi [...] m2 (dla gruntów o pow. [...] ha - Operator nr [...] i dla gruntów o pow. [...] ha - Operator nr [...]).

Zdaniem organu I instancji ww. powierzchnie potwierdzone zostały również w piśmie Strony z dnia [...] r., piśmie z dnia [...] r. oraz piśmie Operatora nr [...] z dnia [...] r. i z dnia [...] r., w piśmie Operatora nr [...]

z dnia [...] r., a także w załącznikach: nr [...] do umowy wykonawczej nr [...] zawartej w dniu [...] r., pt.: "Inwentaryzacja linii i urządzeń elektroenergetycznych E. O. Sp. z o.o. eksploatowanych przez Oddział Dystrybucji [...]., Rejon Dystrybucji C. zlokalizowanych na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo D."; nr [...] do umowy wykonawczej nr [...] zawartej

w dniu [...] r., pt.: "Oświadczenie Nadleśnictwa D. o wysokości deklarowanych stawek podatkowych na rok 2014 dla gruntów pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi E. O. Sp. z o.o."; nr [...] do aktu notarialnego

Rep. A nr [...] zawartego w dniu [...] r., pt. "Inwentaryzacja linii elektroenergetycznych E. O. S.A. Oddział w K. Rejon Dystrybucji D. P. przebiegających przez grunty zarządzane przez Nadleśnictwo D. stanowiąca wykaz uzgodnionych przez strony umowy powierzchni objętych ograniczeniami w prowadzeniu gospodarki leśnej"; nr [...] do aktu notarialnego

Rep. A nr [...] zawartego w dniu [...] r. pt.: "Oświadczenie Nadleśnictwa D. o wysokości deklarowanych stawek podatkowych na rok 2014 dla gruntów pod liniami elektroenergetycznymi E. O. S.A.".

Organ I instancji ustalił również, że Strona w dniu [...] r. zawarła z Operatorem nr [...] umowę wykonawczą nr [...]

oraz w dniu [...] r. aktami notarialnymi Rep. A nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Natomiast w dniu [...] roku Strona w formie aktu notarialnego

Rep. A numer [...] zawarła z Operatorem nr [...] umowę o ustanowieniu służebności przesyłu. Organ I instancji odwołał się, także do zapisów ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w C. w zakresie zapisów o służebności przesyłu na rzecz Operatora nr [...] oraz Operatora nr [...].

Organ I instancji, po dwukrotnym przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] r. nr jw. określił Stronie zobowiązanie w podatku

od nieruchomości za 2014 r., w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności powołał się na art. 1a ust. 1 pkt 3,

art. 2 ust. 1-2, art. 3 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach

lokalnych (Dz.U.2010.95.613, t.j. ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), art. 1 ust. 1, ust. 2 ustawy

z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U.2013.465, t.j. ze zm.;

dalej:" u.p.l."; w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.).

W dalszej kolejności stwierdził, że podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym, czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287, t.j. ze zm., dalej: "u.p.g.k.", w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.). To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków.

Organ I instancji wskazał, że od ww. reguły istnieje wyjątek i jest nim okoliczność zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.,

art. 1 ust. 1 u.p.l., art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz.U. 2013.1381, t.j. ze zm.) i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.).

Organ I instancji zwrócił uwagę również na przepis art. 2 pkt 1 ustawy

z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym (Dz.U.2018.1588), za sprawą którego w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., dodano pkt 4, przepisem art. 3 ustawy zmieniającej w art. 1 u.p.l. dodano (m.in.) nowy ust. 4. Zgodnie z tymi regulacjami ustawodawca w cytowanych przepisach wprowadził zasadę, że posadowienie infrastruktury w postaci (m.in.) napowietrznych linii elektroenergetycznych na gruntach, z których przedsiębiorstwo będące właścicielem tej infrastruktury korzysta w sposób ograniczony (na podstawie służebności przesyłu, innej umowy lub bezumownie),

nie jest (od 1 stycznia 2019 r., tj. od dnia wejścia w życie tych przepisów) uznawane za zajęcie gruntu na wykonywanie działalności gospodarczej. Zdaniem organu I instancji brzmienie nowych przepisów u.p.o.l. i u.p.l. potwierdziło, że nie tylko grunt, na którym posadowione są słupy sieci elektroenergetycznej i przez który (nad którym) przebiegały przewody takiej sieci, ale także tereny pasów technicznych (technologicznych) zajęte były na potrzeby "właściwej eksploatacji tych urządzeń", tj. sieci elektroenergetycznej. Podkreślił także, iż skoro wprowadzono wyłączenie, którego wcześniej nie było, to w stanie prawnym obowiązującym w 2014 r., grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należało uznawać za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne.

Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, organ I instancji wskazał, że Strona miała z Operatorami podpisane umowy (umowę wykonawczą z dnia [...] r. nr [...] i umowę o ustanowieniu służebności przesyłu

z dnia [...] r. oraz umowę o ustanowieniu służebności przesyłu

z dnia [...] r.), na mocy których korzystali oni ze służebności przesyłu, nie będąc posiadaczami tych gruntów (mieli oni prawo korzystania z gruntów, w zakresie odpowiadającym w istocie służebności przesyłu, nie posiadając samych nieruchomości tj. gruntów pod liniami elektroenergetycznymi).

Zdaniem organu I instancji nie ma znaczenia, że Strona i Operator nr [...] w umowie wykonawczej dopiero zapowiedziały ustanowienie służebności przesyłu i faktycznie przystąpiły w dniu [...] r. do umów ustanowienia służebności przesyłu stwierdzonych aktami notarialnymi Rep. A nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Podkreślił, że posiadanie na zasadzie służebności może odbywać się, także bez formalnego ustanowienia tego prawa. Nieuregulowanie przez Stronę, stosunku prawnego łączącego ją z Operatorem nr [...]

bez względu na przyczynę, nie może służyć obejściu przepisów prawa podatkowego. W tym zakresie odwołał się do regulacji prawa cywilnego, tj. art. 336, art. 352 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2014.121, t.j. ze zm.; dalej: "K.c."), a także orzeczeń sądów administracyjnych.

Odnosząc się do gruntu znajdującego się w granicach działki [...]

(o pow. [...] m2), organ I instancji stwierdził, że do ustanowienia służebności przesyłu doszło już w 2011 r., na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r.,

Rep. A nr [...].

Organ I instancji na podstawie poczynionych ustaleń stwierdził, że przedmiotowe umowy czyniły z Operatorów posiadaczy służebności przesyłu, a nie posiadaczy gruntów. Strona w 2014 r. pozostawała nadal w posiadaniu spornych nieruchomości, przy czym Operatorzy korzystali w ograniczonym zakresie z gruntów znajdujących się pod liniami energetycznymi, przez co grunty te należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Status podatnika wobec wszystkich gruntów pod napowietrzonym liniami i urządzeniami elektroeneregtycznymi dla Strony wynika z art. 3 ust. 2 u.p.o.l., zaś ani Operator nr [...], ani Operator nr [...], nie jest posiadaczem, o którym mowa w art. 3 ust 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.

Organ I instancji odniósł się także do okoliczności, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Jego zdaniem bezspornie Operatorzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie, m.in.: dystrybucji energii elektrycznej, a na gruntach będących w zarządzie Strony posadowione są linie energetyczne będące ich własnością. Pasy technologiczne (eksploatacyjne) znajdujące się pod napowietrznymi liniami mają na celu efektywne i bezpieczne wykonywanie przez przedsiębiorcę uprawnień w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Czynności i obowiązki operatorów linii przesyłowych związane są z regulacjami zawartymi w ustawie z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U.2012.1059,t.j.

ze zm.; dalej: "u.p.e.", w brzmieniu obowiązującym w 2014 roku).

Organ I instancji podkreślił, że w celu ustalenia, czy grunty pod liniami elektroenergetycznymi są wyłączone z produkcji leśnej wezwano Stronę, do przedłożenia planu urządzenia lasu na działkę gruntu obciążoną służebnością przesyłu, przez którą przebiegają linie elektroenergetyczne za lata 2014-2016. Strona takie dokumenty przedstawiła.

Zdaniem organu podatkowego, grunty pod liniami napowietrznymi zajęte

są na prowadzenie działalności gospodarczej przez Operatora, który prowadzi działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej tj. działalności innej niż działalność leśna. Celem wykonywania wskazanej działalności Operator wykorzystuje w sposób trwały dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą przez las linią energetyczną są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto przedsiębiorstwo energetyczne jest zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej pod rygorem nałożenia kary pieniężnej.

Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji odwołaniem wnosząc o jej uchylenie lub zmianę w całości, decyzji tej zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Strona wskazała, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie posiadania ww. nieruchomości - co skutkowało błędna kwalifikacją Strony jako podatnika, a ponadto błędnie uznał, że opodatkowane grunty stanowią grunty związane z działalnością gospodarczą - co z kolei skutkowało zastosowaniem zawyżonej stawki podatku od nieruchomości.

Po rozpoznaniu odwołania, Kolegium wydało w dniu [...] r. decyzję nr jw., w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw

do uwzględnienia zarzutów Strony.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumentację przedstawione przez organ I instancji. Organ II instancji zamieścił

w nim analizę przepisów prawa znajdujących w sprawie zastosowanie oraz odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że zarówno Operator nr [...], jak i Operator nr [...] prowadzą działalność gospodarczą w zakresie m. in. dystrybucji energii elektrycznej, a na gruntach będących w zarządzie Strony posadowione są linie energetyczne będące własnością Operatorów. Grunty te zostały udostępnione na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci energetycznej, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii oraz urządzeń elektroenergetycznych, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego, a także budowy na tych gruntach nowych linii i urządzeń energetycznych. Na grunty te zakłady energetyczne muszą mieć ciągły dostęp w celu usuwania awarii i konserwacji, remontów, modernizacji posadowionych na nich budowli, a także oczyszczania ich z roślinności drzewiastej i krzewiastej

oraz jej porządkowania po powyższym zabiegu, nie naruszając zapisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz bezpodstawnie nie poszerzając przyjętych w inwentaryzacji istniejących pasów gruntów pod powyższymi liniami.

Organ II instancji podkreślił, że w celu ustalenia, czy grunty pod liniami elektroenergetycznymi są wyłączone z produkcji leśnej, organ I instancji wezwał Stronę do przedłożenia planu urządzenia lasu na działkę gruntu obciążoną służebnością przesyłu, przez którą przebiegają linie elektroenergetyczne za lata 2014-2016. Ze zgromadzonego w ten sposób materiału wynika, że nie ma wątpliwości, iż grunty wytyczone na potrzeby pasów technicznych są dla Operatorów niezbędne do świadczenia usług przesyłu energii i faktycznie grunty te są przez nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty te zajęte są, więc na powyższe potrzeby przez uprawnionego ze służebności, tj. posiadacza służebności, co nie czyni tego podmiotu posiadaczem samej nieruchomości.

Strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną

do tutejszego Sadu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania

wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu skargowym.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1) naruszenie interesu prawnego wynikającego z treści art. 1 ust. 1-3 oraz art. 3 u.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. i art. 1a ust. 3 pkt. 2 u.p.o.l., przez pozbawienie możliwości opodatkowania wg rzeczywistego stanu

i przeznaczenia gruntów oraz ich klasyfikacji geodezyjnej;

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i zastosowanie,

a w szczególności:

a) art. 1 ust. 1 i 3 u.p.I. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt.3 i 7 oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że grunty leśne na których znajdują się urządzenia energetyczne są "zajęte" na działalność gospodarczą i wyłączone z produkcji leśnej, a w następstwie tego stanowiska naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a) w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l poprzez uznanie, że grunty pod liniami energetycznymi oznaczone jako las podlegają podatkowi od nieruchomości

w stawkach jak za grunty "związane" z prowadzeniem działalności gospodarczej;

b) art. 3 ust. 1 pkt. 4 lit. a) u.p.o.l. w zw. z art. 336 K.c. przez przyjęcie, że korzystanie z przedmiotowych gruntów przez operatorów energetycznych nie wiązało się z posiadaniem nieruchomości;

c) art. 121, 122, 125 § 1, 187 O.p. mające istotny wpływ na wynik

sprawy poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy niezbędnych

do jej prawidłowego rozstrzygnięcia.

W treści skargi ponowiono argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy opodatkowania w roku 2014 gruntów znajdujących się pod napowietrznymi liniami energetycznymi, należącymi do Operatorów energetycznych stawką podatku od nieruchomości, jak od gruntów zajętych na działalność gospodarczą.

W pierwszej kolejności Sąd poddał ocenie zaskarżoną decyzję pod kątem naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organy jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez te organy przepisy prawa materialnego.

Sąd uznaje, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym: art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, i art. 210

§ 1 pkt 6 O.p. Wskazać bowiem należy, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona

w art. 122 O.p. oraz zasada zupełności postępowania dowodowego, zawarta

art. 187 O.p., nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Przy czym, zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne

z prawem. Jak wskazuje art. 191 O.p., wyłącznie w przypadku zebrania przez organ

i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena sprawy oraz prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony.

Według składu orzekającego w sprawie, organy w rozpoznawanej sprawie sprostały ww. wymogom, nie naruszając żadnego z ww. przepisów postępowania. Organy zgromadziły bowiem materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na zrekonstruowanie stanu faktycznego niezbędnego dla przeprowadzenia prawidłowego procesu subsumcji i oceniły go zgodnie z zasadą swobodnej,

a nie dowolnej, oceny tych dowodów. W uzasadnieniu decyzji organy te wskazały podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń. Dowody z dokumentów

nie były przy tym kwestionowane. Strona była też powiadamiana o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Wyprowadzona z zebranego materiału dowodowego ocena prawna jest zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a zatem odpowiada wymogom art. 191 O.p.

Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że grunty zostały udostępnione Operatorom celem usytuowania na nich słupów przesyłowych, rozciągnięcia pomiędzy nimi sieci energetycznej a także ich eksploatowania i utrzymania, a to właśnie ta okoliczność spowodowała, że organy uznały grunty leśne za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Dodać przy tym należy, że organy podatkowe obu instancji nie kwestionowały, iż na tych gruntach (tj. obszarze pasów technicznych, a znajdujących się w zarządzie Skarżącego) była możliwość prowadzenia działalności leśnej.

Zaskarżona decyzja odpowiada, także wymogom art. 210 O.p., bowiem organ prowadzący postępowanie zebrał materiał dowodowy obejmujący te okoliczności,

z którymi na gruncie stosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego wiążą

się skutki prawne. Tym samym, w ocenie Sądu nie narusza ona przepisu art. 121 O.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1) zaś organy obowiązane są udzielać

w tym postepowaniu niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§ 2).

W rozpoznawanej sprawie Sad nie dopatrzył się również naruszenia art. 125 § 1 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Przechodząc w dalszej kolejności do rozpoznania zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie,

tj. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 7 oraz ust. 3 pkt 2) u.p.o.l., art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. w zw. z art. 366 K.c. oraz art. 1 ust. 1-3, art. 3 u.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Sąd wskazuje, że tych zarzutów

nie podziela.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie natomiast art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 u.p.l., opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. W odniesieniu do gruntów leśnych wskazać należy, że za działalność leśną, w rozumieniu u.p.l., uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony

i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym (art. 1 ust. 3). Tożsamej treści definicję "działalności leśnej" zawiera art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. zaś pkt 4 tego przepisu stanowi, że działalność gospodarcza oznacza działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem w ust. 2, zgodnie z którym za działalność gospodarczą nie uważa się m.in. działalności rolniczej lub leśnej.

Definicja "lasu" została zaś precyzyjnie określona w art. 1 ust. 2 u.p.l., który stanowi, że lasem (w rozumieniu ustawy) są grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. W art. 1a ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. wskazano, że pod pojęciem użytków rolnych i lasu należy rozumieć grunty tak sklasyfikowane w ewidencji gruntów

i budynków. Na podstawie z kolei art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza a w brzmieniu od 2017 r. - grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne.

Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., zwalnia się od podatku

od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione

i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1-4 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości

są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości

lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego,

z zastrzeżeniem ust. 2.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.o.l., obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa

lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Z kolei ust. 3 tego artykułu stanowi,

że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Dalej wskazać należy, że jak stanowi, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., użyte w niej określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza: "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych".

Mając na uwadze powyższe regulacje prawne, uznać zatem należy,

że pierwszym i podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym, jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu

ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust.1 u.p.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę wymiaru podatków

i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. To na podstawie danych zawartych

w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek

i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków.

Zgodnie, także z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2016.1034), użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: 1) użytki rolne, 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, (...), 7) tereny różne oznaczone symbolem "Tr". Na podstawie natomiast § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 rozporządzenia, grunty rolne dzielą się na, m.in. na użytki rolne, do których zalicza

się grunty orne, oznaczone symbolem "R" oraz nieużytki, oznaczone symbolem "N".

Na podstawie § 68 ust. 2 ww. rozporządzenia, grunty leśne oraz zadrzewione

i zakrzewione dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem "L", 2) grunty zadrzewione

i zakrzewione, oznaczone symbolem "Lz".

Od wskazanej reguły istnieje wyjątek i jest nim okoliczność zajęcia gruntu

na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l., art. 1 ust. 1 u.p.l.,

art. 1 u.p.r.). I tak, co do zasady, grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako m.in. "Ls" (lasy) powinny zostać opodatkowane odpowiednio podatkiem leśnym chyba, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i wówczas podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podobnie, w odniesieniu

do podatku rolnego, w sytuacji zajęcia gruntu sklasyfikowanego w ewidencji gruntów

i budynków jako użytki rolne na prowadzenie działalności gospodarczej,

innej niż działalność rolnicza, wyklucza ich opodatkowanie podatkiem rolnym i skutkuje opodatkowanie podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Podobnie sytuacja przedstawia się w odniesieniu do gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, które co do zasady zwolnione są od podatku

od nieruchomości, chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej

(art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.).

W tej sytuacji, kluczowe staje się zatem wyjaśnienie terminu: "zajęcie gruntów

na prowadzenie działalności gospodarczej", spornego w sprawie, które nie zostało zdefiniowane w przywołanych ustawach podatkowych. Termin ten służy jako kryterium rozgraniczające opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości albo podatkiem leśnym lub rolnym. Zauważyć przy tym należy, że kryterium "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" pojawia się jeszcze w u.p.o.l. w niektórych przepisach odnoszących się do stawek podatku od nieruchomości, np. w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b

i lit. c, lecz przepisy te, jako że dotyczą budynków, nie znajdują zastosowania

w rozpoznawanej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., II FSK 2969/17).

Tożsamy problem prawny był niejednokrotnie przedmiotem rozważań NSA w wielu wyrokach, w tym m.in. z 9 czerwca 2016 r., II FSK 1156/14, II FSK 1157/14

i II FSK 1238/14; z 17 czerwca 2016 r., II FSK 1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14; z dnia 1 lutego 2017 r., II FSK 3714/14, z dnia 9 marca 2017 r.,

II FSK 1987/15, z 4 lipca 2017 r., II FSK 1541/15; z 11 sierpnia 2017 r., II FSK 2177/15; z 15 listopada 2017 r., II FSK 795/07; z 22 października 2018 r., II FSK 1844/18;

z 25 kwietnia 2019 r., II FSK 531/19; z 20 sierpnia 2019 r., II FSK 888/19,

II FSK 889/19, II FSK 890/19; z 15 maja 2020 r. II FSK 177/20. W orzeczeniach tych stwierdzono, że grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, co skutkuje ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, a konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej.

Sąd akceptuje wykładnię terminu: "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" zaprezentowaną w wymienionych wyrokach i przyjmuje za własną. Termin ten należy rozumieć, jako faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednoznaczną podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie

na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej,

przy czym czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały (nieincydentalnie). Natomiast, nie można zgodzić się z twierdzeniami, że nieodzowną cechą zajęcia, warunkującą uznanie jego zaistnienia, jest również stan, w którym wyłączona

jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności

(np. leśnej). W przywołanych wyrokach NSA podkreślał, że spółki energetyczne, prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały i z pewnością nieincydentalny, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych, przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących, m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. Obowiązki te wynikają nie tylko z ww. umów, ale przede wszystkim z u.p.e.

W uzupełnieniu powyższego wywodu należy dodać, że w uzasadnieniu uchwały NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 9 grudnia 2019 r., II FPS 3/19 stwierdzono, że: (...) w orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd, zgodnie z którym grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne. Wobec tego to, że gruntu leśne, na których ustanowiono służebność przesyłu nie znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, o czym stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie oznacza, że nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, o czym stanowi

art. 2 ust. 2 u.p.o.l., należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą

(por. wyrok NSA z dnia 28 października 2019 r., II FSK 1652/19). Oznacza to, że chodzi tu o zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej, do której odwołuje

się ustawodawca w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a więc działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2018.646 ze zm.).

Odnosząc zatem powyższe regulacje prawne i oceny prawne do okoliczności rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, że z akt sprawy wynika, iż zarządcą gruntów jest Skarżący, jako jednostka Lasów Państwowych, który jest podatnikiem podatku od nieruchomości, podatku leśnego w stosunku do zarządzanych

przez niego gruntów. Skarżący na spornych gruntach nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a u.p.o.l., lecz taką działalność prowadzili w 2014 r. Operatorzy (nr [...] i nr [...]) m.in. w zakresie dystrybucji energii elektrycznej.

Na gruntach będących w zarządzie Skarżącego posadowione były, w tym czasie linie elektroenergetyczne będące własnością tych Operatorów. Korzystali oni z gruntów Skarżącego pod liniami. Korzystanie z gruntów odbywało się na zasadach określonych w ww. umowach, tj. umowach o ustanowieniu służebności przesyłu, umowach wykonawczych. Według zapisów tych umów (umowy wraz z załącznikami załączone do akt sprawy), uprawnienia ww. Operatorów polegały m.in. na: prawie utrzymywania urządzeń elektroenergetycznych w postaci napowietrznych linii energetycznych służących dystrybucji energii, korzystania z nieruchomości obciążonej w zakresie niezbędnym do dokonywania konserwacji, remontów, modernizacji, usuwania awarii oraz przebudowy urządzeń i instalacji elektroenergetycznych, wycinki drzew bądź krzewów lub ich podkrzesywaniu w zakresie niezbędnym dla utrzymania urządzeń i instalacji elektroenergetycznych w należytym stanie celem uniknięcia zagrożenia dla funkcjonowania tych urządzeń wraz z prawem wejścia i wjazdu na teren odpowiednim sprzętem przez pracowników spółki oraz przez wszystkie podmioty i osoby, którymi Operatorzy posługują się w związku z prowadzoną działalnością. Te postanowienia umowne przesądzają o tym, że trafnie uznały organy podatkowe, iż grunty pod liniami napowietrznymi są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Operatorów energetycznych, którzy prowadząc działalność

w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą linią energetyczną

i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Nadto, zakład energetyczny jako operator jest zobowiązany utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej. Zatem, ww. grunty były nie tylko związane, ale i zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej, co oczywiście nie stoi jednak na przeszkodzie możliwości prowadzenia na tych gruntach, jednakże w ograniczonym zakresie działalności leśnej, czy też działalności związanej z działalnością leśną.

Sąd podkreśla zatem, że nawet jeżeli Skarżący wykorzystuje opodatkowane

w sprawie grunty na cele związane z prowadzeniem gospodarki leśnej, należy raz jeszcze powtórzyć, że zajęcie gruntów leśnych na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej nie wyklucza równoczesnego prowadzenia

na nich ograniczonej działalności leśnej. Mając bowiem na uwadze fakt, że przesył energii oddziałuje na grunt jedynie w ograniczonym zakresie, to nie można przyjmować, że wyklucza to całkowicie prowadzenie na nim innego rodzaju działalności.

Odnosząc się z kolei do kwestii podmiotu, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za grunty położone pod liniami elektroenergetycznymi, należy wskazać, że charakter "posiadania" gruntów leśnych przez spółki energetyczne podlegał wielokrotnie ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd wskazuje również, że ponieważ z oświadczeń Skarżącego nie wynikało, że zakres korzystania przez Operatorów linii przesyłowych w 2014 r. był inny niż wynikający

z umów, stąd zapisy kontraktowe uznać należy za miarodajne zarówno dla oceny zasad korzystania z gruntów pod liniami przesyłowymi przez operatora linii przesyłowych

jak i ich posiadania.

W ocenie Sądu brak jest jednocześnie podstaw faktycznych i prawnych

do uznania, że Operatorzy sieci elektroenergetycznej stali się podatnikami, jako posiadacze przedmiotowych gruntów. Należy bowiem uznać, w świetle zapisów ww. umów, że w 2014 r. posiadaczem w rozumieniu art. 336 § 1 K.c., czyli podmiotem faktycznie władającym gruntami leśnymi położonymi pod liniami przesyłowymi, pozostawał Skarżący. Zgodnie z zapisami umów: wykonawczej i o ustanowienie służebności przesyłu Operatorom linii przesyłowych przysługiwało wyłącznie ograniczone czasowo - i wykonywane pod kontrolą Skarżącego - uprawnienie do wstępu na grunty w celach obsługi urządzeń przesyłowych. Nieograniczone było wyłącznie prawo do wstępu w celu dokonania oględzin urządzeń.

Sąd kolejny raz wskazuje, że dnia 9 grudnia 2019 r. NSA podjął uchwałę w składzie 7 sędziów, II FPS 3/19 w trybie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

a więc rozstrzygającą na wniosek Prezesa NSA zagadnienie, które wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z podjętą uchwałą: "Przedsiębiorca przesyłowy, który zawarł z Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe umowę o ustanowienie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa, znajdujących się w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów w rozumieniu

art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r.".

A zatem wedle wykładni zawartej w ww. uchwale przedsiębiorca przesyłowy

w powyżej wskazanych okolicznościach – częściowo adekwatnych do okoliczności rozpoznawanej sprawy (umowa służebności przesyłu) - nie jest podatnikiem podatku

od nieruchomości od tych gruntów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l.,

w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zarówno treść samej uchwały jak i jej uzasadnienia i nie znajduje podstaw do jej podważania w trybie art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Jednocześnie Sąd, podzielając w całości motywy uchwały, uznaje je za własne. Dla unikania ich powielania poprzestaje na odwołaniu się do nich.

Jak już powyżej wskazano, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości, będzie podmiot, który zawarł umowę ze Skarbem Państwa, bądź też posiada nieruchomość na podstawie innego tytułu prawnego, jako posiadacz zależny. Tym niemniej jak jednak trafnie wskazał NSA w uzasadnieniu przywołanej wcześniej uchwały, umowa zawarta z Nadleśnictwem czyli jednostką organizacyjną PGL LP, władającą nieruchomościami Skarbu Państwa na zasadzie trwałego zarządu, nie mogła doprowadzić do "przeniesienia" obowiązku podatkowego na przedsiębiorcę przesyłowego na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. (zob. pkt 4.4. uzasadnienia uchwały). Brak takiej umowy ze Skarbem Państwa oznaczać musiał, że ani poprzez zawarcie umowy wykonawczej ani umowy o ustanowienie służebności

przesyłu nie mogło dojść do przeniesienia posiadania, któremu można

przypisać cechę posiadania zależnego. Nadto - co potwierdziła uchwała w odniesieniu do opodatkowania gruntów położonych pod liniami przesyłowymi - uprawnionemu ze służebności przesyłu przypisać można wyłącznie posiadanie służebności

(art. 352 § 1 K.c.). Przy czym przepisy o posiadaniu rzeczy do posiadania służebności stosuje się odpowiednio (art. 352 § 2 K.c.), co jednoznacznie potwierdza, iż obu tych prawnie chronionych stanów faktycznych nie można utożsamiać (por. np. wyrok NSA z 7 marca 2018 r., II FSK 861/16).

Sąd uznaje jednocześnie, że pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu uchwały przystaje również do sytuacji prawnej uregulowanej umową. Sąd podziela

bowiem stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym dotyczącym

roszczeń prawnorzeczowych właścicieli nieruchomości przeciwko przedsiębiorcom eksploatujących na tych nieruchomościach urządzenia przesyłowe - i to w stanie prawnym poprzedzającym nowelizację K.c., którą wprowadzono przepisy o służebności przesyłu. Ówcześnie przyjmowano wprost, że władztwo przedsiębiorstwa w takich wypadkach odpowiadało władztwu wynikającemu z prawa służebności, co pozwalało uznać przedsiębiorstwa przesyłowe za posiadacza służebności, czyli posiadacza prawa w rozumieniu art. 352 § 1 K.c. (por. wyrok SN z dnia 11 maja 2005 r. III CK 556/04, LEX 221731; wyrok SA w Białymstoku z dnia 7 września 2016 r., I ACa 258/16). Z powyższego wynika, że Operatorom nie mógł być przypisany status podatników podatku od nieruchomości, albowiem mieli oni uprawnienia do "korzystania z rzeczy" jednak nie uzyskali "władztwa nad rzeczą", o którym mowa w art. 336 K.c. W przypadku przedsiębiorcy, ustawa podatkowa wiąże natomiast obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z posiadaniem rzeczy, a nie prawa (art. 3 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Sąd uznał, że podatnikiem w przypadku gruntów objętych zaskarżoną decyzją w 2014 r. był Skarżący. Trafne było zatem stanowisko organów podatkowych, że zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchniach wskazanych w zawartych umowach wykonawczych i umowach ustanowienia służebności przesyłu powoduje, że podlegały one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych przewidzianych dla gruntów

związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie

art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., a podatnikiem – stosownie

do art. 3 ust. 2 u.p.o.l. – pozostaje Skarżący.

Z tych względów - na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl., chyba że wskazano inaczej.