Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 375/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, art. 91 ust. 1, art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998  r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity
article: art. 31 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2010 nr 127 poz 857
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
article: art. 3 par. 2 pkt 5, art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2, art. 31 ust. 1, art. 32, art. 87, art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 roku sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Sieradzu na uchwałę Rady Gminy i Miasta Błaszki z dnia 28 października 2010 roku nr XL/256/10 w sprawie stypendiów sportowych przyznawanych przez Gminę i Miasto Błaszki za wysokie wyniki we współzawodnictwie sportowym stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały wraz z załącznikiem w całości. A. P.


UZASADNIENIE

W dniu 28 października 2010 r. Rady Gminy i Miasta Błaszki, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 214, poz. 1806, z 2003 r. Nr 80. poz. 717, Nr 162, poz. 1568, z 2004 r. Nr 102, poz. 1055, Nr 116, poz. 1203, z 2005 r. Nr 172. poz. 1441, Nr 175, poz. 1457, z 2006 r. Nr 17, poz. 128, Nr 181, poz. 1337, z 2007 r. Nr 48, poz. 327, Nr 138, poz. 974 Nr 173, poz. 1218, z 2008 r. Nr 180, poz. 1111 Nr 223, poz.1458 z 2009 r. Nr 52, poz.420, Nr 157, poz. 1241 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 142, Nr 28, poz. 146, Nr 106 poz. 675) – powoływanej dalej jako: "u.s.g." oraz art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. Nr 127 poz. 857, Nr 151 poz. 1014) – powoływanej dalej jako: "u.o.s.", podjęła uchwałę nr XL/256/10 w sprawie stypendiów sportowych przyznawanych przez Gminę i Miasto Błaszki za wysokie wyniki we współzawodnictwie sportowym wraz ze stanowiącym jej integralną część załącznikiem zawierającym Regulamin przyznawania stypendiów sportowych.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Prokurator Okręgowy w Sieradzu, zarzucając istotne naruszenie przepisów, tj.:

1) art. 32 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i uzależnienie możliwości otrzymania stypendium sportowego od statusu związanego z edukacją (uczeń, student) i warunku członkostwa w klubie sportowym lub stowarzyszeniu kultury fizycznej, pozbawiając mieszkańców niezrzeszonych oraz tych, którzy ukończyli 21 rok życia prawa do ubiegania się o stypendium, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne;

2) art. 31 ust. 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g. poprzez wprowadzenie w załączniku do uchwały kryteriów ubiegania się o stypendium innych aniżeli ustawowe i z pominięciem kryterium ustawowego znaczenia danego sportu dla jednostki samorządowej;

3) art. 15 i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez wskazanie, że rozstrzygnięcie Burmistrza Gminy i Miasta Błaszki w przedmiocie przyznania stypendium sportowego nie stanowi decyzji w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i nie przysługuje od niej odwołanie, podczas gdy sprawa zainicjowana wnioskiem o przyznanie stypendium stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej i od której stronie przysługuje prawo odwołania;

4) art. 31 ust. 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g. poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej i przyjęcie maksymalnej wysokości stypendium sportowego, podczas gdy Rada zobowiązana była do precyzyjnego określenia wysokości tego stypendium poprzez wskazanie konkretnej kwoty lub sposobu jej wyliczenia;

5) art. 31 ust. 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g. poprzez wprowadzenie w załączniku do uchwały regulacji umożliwiającej pozbawienie zawodnika stypendium przez Burmistrza Gminy i Miasta Błaszki od okoliczności niezwiązanych z osiąganymi wynikami sportowymi

W oparciu o powyższe zarzuty Prokurator Okręgowy w Sieradzu wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wraz z załącznikiem w całości na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z zawartego w art. 31 u.o.s. upoważnienia ustawowego wynika, że ustawodawca pozostawił organowi samorządowemu swobodę w kwestii samego podjęcia uchwały w przedmiocie przyznania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień oraz ich pozbawiania, jak również treści zawartych w takiej uchwale norm, jednak z koniecznością uwzględnienia dwóch kryteriów: znaczenia określonej dyscypliny sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie posiada umocowania do doprecyzowania tego katalogu ani jego zmiany. Skarżący dodał przy tym, że z treści art. 31 ust. 3 tej ustawy wynika jednoznacznie, iż ustawodawca upoważnił organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego do określenia, w drodze uchwały, szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, ale wyłącznie takich, o których mowa w art. 1 i 2.

Jednocześnie skarżący jako naruszające prawo z uwagi na przekroczenie upoważnienia ustawowego przytoczył regulacje dotyczące osób mogących być beneficjentami przyznawanych środków finansowych wynikające z § 3 Regulaminu. Z treści którego wynika, że stypendium może otrzymać zawodnik, który:

1. uprawia dyscyplinę sportu zaliczaną do programu Igrzysk Olimpijskich lub Igrzysk Paraolimpijskich, a także wchodzącą do ogólnopolskiego współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży;

2. reprezentuje kraj, macierzysty klub sportowy lub stowarzyszenie kultury fizycznej na zawodach sportowych oraz w roku poprzedzającym przyznanie stypendium sportowego, spełnia przynajmniej jedno z niżej wymienionych kryteriów:

a) ustanowił rekord Polski,

b) zdobył medal Mistrzostw Polski, Europy, Świata, Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich,

c) zakwalifikował się do reprezentacji Polski na Mistrzostwa Świata lub Europy, Igrzyska Olimpijskie lub Paraolimpijskie,

d) zakwalifikował się do reprezentacji Polski na zawody międzynarodowe,

e) zajął miejsce 1 - 8 w halowych mistrzostwach Polski, w danej kategorii wiekowej,

f) zajął miejsce 1 - 12 w mistrzostwach Polski na stadionie, w danej kategorii wiekowej,

g) zajął miejsce 1 - 30 w mistrzostwach Polski w biegu przełajowym, w danej kategorii wiekowej,

h) zakwalifikował się do reprezentacji Polski i kadry narodowej, w danej kategorii wiekowej,

i) uzyskał wynik na poziomie drugiej klasy sportowej lub wyższej,

j) jest członkiem kadry wojewódzkiej w swojej kategorii wiekowej.

Natomiast z § 1 ust. 1 Regulaminu, zdaniem skarżącego, wynika, że stypendia sportowe mają na celu wspieranie rozwoju młodzieży (do ukończenia 21 roku życia) szczególnie uzdolnionej sportowo, posiadającej miejsce zamieszkania na terenie Gminy Błaszki, uczącej się lub studiującej zwanej dalej zawodnikami. W odniesieniu do powyższego skarżący dodał, że w myśl art. 31 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.o.s. stypendia sportowe, nagrody oraz wyróżnienia, o których mowa w tym przepisie adresowane są do wszystkich osób fizycznych. Co nadto istotne, ustawodawca nie uzależnia dopuszczalności przyznania świadczeń od statusu związanego z edukacją (uczeń, student) czy statusu zawodnika (amator, zrzeszony w klubie bądź niezrzeszony). Unormowania w tym zakresie powodują zatem nierówne traktowanie zawodników zrzeszonych w klubach i niezrzeszonych w klubach, a także tych którzy są studentami i uczniami od tych, którzy nie pobierają nauk. Uprzywilejowani pozostają bowiem w tej sytuacji uczniowie i studenci, którzy są jednocześnie członkami klubów sportowych lub stowarzyszeń kultury fizycznej. Skarżący zwrócił uwagę, że postanowienie, o jakim mowa w § 1 ust. 1, § 3 pkt 2 pkt 7 i § 3 uchwały - uzależniające dopuszczalność otrzymania stypendium od statusu związanego z edukacją i statusu zawodnika - jest wymogiem, którego ustawa nie przewiduje, a które bezpodstawnie zawęża krąg osób uprawnionych do uzyskania stypendium. Takie unormowanie, zdaniem skarżącego, jest ponadto sprzeczne z wyrażoną w art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. zasadą, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie potrzeb jej mieszkańców. Członkami wspólnoty są z mocy prawa mieszkańcy gminy i gmina nie może ich bezpodstawnie różnicować z uwagi na kwestię przynależności do klubu. W związku z tym rada gminy nie może zawężać ustawowego katalogu podmiotów upoważnionych do otrzymania stypendiów sportowych wyłącznie do osób fizycznych (uczniów i studentów), które są członkami klubów sportowych.

Dodatkowo skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniósł, iż podkreśla się w nim, że samo członkostwo w stowarzyszeniu lub klubie sportowym nie może stanowić podstawy do uzyskania (przez członka klubu) świadczenia z budżetu gminy, na której terenie klub ten ma swą siedzibę.

W dalszych motywach skargi skarżący zwrócił uwagę, że także zapisy § 6 ust. 1 lit. d i f załącznika do uchwały, określające konieczne elementy wniosku o przyznanie stypendium, z powyższych przyczyn pozostają w istotnej sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Z powyższych przyczyn istotnie naruszający wskazane przepisy jest zapis zawarty w § 8 ust. 1 lit. a, c, d oraz § 9 ust. 1 lit. a, c, e Regulaminu, który to przepis określa jeden z przypadków uzasadniających pozbawienia przyznanego stypendium.

Nadto skarżący podniósł, że jako naruszające prawo z uwagi na przekroczenie upoważnienia ustawowego poczytywać należy regulację określającą górną granicę wieku zawodników, gdyż różnicuje ona możliwość ubiegania się o stypendium ze względu na wiek, niezależnie od uprawianej dyscypliny sportu i osiąganych wyników sportowych. Wymieniony zapis uchwały sformułowany został jako warunek ubiegania się o stypendium (§ 1 ust. 1 Regulaminu), prowadzący do nieuzasadnionego ograniczenia kręgu uprawnionych.

Zdaniem skarżącego, w uchwale nie wskazano również dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla Gminy Błaszki. Uchwała nie precyzuje wysokości stypendium, które mogą być przyznawane zawodnikom. Zgodnie z delegacją ustawową Rada Gminy i Miasta powinna określić w sposób precyzyjny wysokość stypendium, które powinny być zróżnicowane ze względu na znaczenie danego sportu dla gminy, osiągnięty wynik sportowy oraz znaczenie osiągnięć w działalności sportowej dla mieszkańców gminy. W odniesieniu do powyższego skarżący dodał, że w przedmiotowej uchwale Rada nie wskazała (chociażby w sposób pośredni) sportu, którego uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla jednostki samorządowej, do czego zobowiązuje upoważnienie ustawowe z art. 31 ust. 3 u.o.s.

Skarżący podniósł także, iż w myśl § 7 ust. 1 i 3 załącznika do uchwały wysokość miesięcznego stypendium uzależniona jest od osiągnięć sportowych zawodnika i może wynosić do 25 % minimalnego wynagrodzenia (brutto), obowiązującego na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, na który zostanie przyznane stypendium sportowe. Z powyższego zapisu nie wynika, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu, jaką wysokość stypendium otrzyma osoba fizyczna, gdyż w uchwale wskazuje się jedynie górną granicę takiego stypendium. Zdaniem skarżącego Rada Gminy i Miasta nie określając w powyższy sposób wysokości świadczenia przekazała swoje kompetencje prawotwórcze Burmistrzowi, który jest organem uprawnionym do przyznawania stypendium.

Argumentując kolejne zarzuty stawiane zaskarżonej uchwale skarżący stwierdził, że tryb przyznania i odmowy przyznania stypendium sportowego, nagrody i wyróżnienia uregulowany został w przedmiotowej uchwale z istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

W odniesieniu do powyższego skarżący, odwołując się uprzednio do art. 104 § 1 i § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, dodał, że sprawa w przedmiocie przyznania, jak i odmowy przyznania stypendium sportowego, nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego w oparciu o szczegółowe upoważnienie zawarte w art. 31 ust. 3 u.o.s., stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto skarżący nadmienił, że zasadą jest, iż tam gdzie organ administracji publicznej działa w wykonaniu uprawnień właścicielskich podmiotu który reprezentuje, właściwe są cywilnoprawne formy działania, zaś tam, gdzie na plan pierwszy wysuwają się władcze, publicznoprawne aspekty działania organu, właściwe są formy administracyjnoprawne, w tym decyzja administracyjna.

Skarżący podniósł również, iż skoro postępowanie prowadzone jest przed organem administracji publicznej w należącej do właściwości tego organu sprawie indywidualnej, która powinna być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, to pozbawienie strony prawa odwołania od decyzji byłoby złamaniem podstawowej zasady, na jakiej opiera się postępowanie administracyjne, to jest zasady dwuinstancyjności (art. 15 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego). Zatem przepis § 11 Regulaminu, w ocenie skarżącego, narusza powołane przepisy prawa w sposób istotny. Zdaniem skarżącego, powyższe wpływa także na ocenę § 10 Regulaminu uchwały, zgodnie z którym w przypadku przyznania stypendium Burmistrz zawiera z zawodnikiem indywidualne umowy stypendialne, w których określa szczegółowe warunki korzystania ze stypendium sportowego.

Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że z art. 31 ust. 3 u.o.s. nie wynika upoważnienie dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do wprowadzania umów cywilnoprawnych jako formy przyznania stypendium sportowego. Dlatego również opisany § 10 załącznika do uchwały przypadek podpisania umowy z zawodnikiem należy, zdaniem skarżącego, uznać za wydany z istotnym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdził, iż należy uznać, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Zarówno bowiem przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, będące wynikiem wadliwej wykładni, jak i naruszenie wynikające z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji, stanowią w ocenie skarżącego istotne naruszenia prawa i uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wraz z załącznikiem w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że podjęcie uchwały w przedmiotowej sprawie ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny, zaś sama uchwała określać ma szczegółowe zasady przyznawania stypendiów sportowych. Zdaniem organu był on uprawniony również do określenia kręgu osób, które mogą ubiegać się o powyższe stypendium, z uwzględnieniem roli, jaką dla rozwoju sportu na terenie gminy pełnią kluby i stowarzyszenia kultury fizycznej. Jednocześnie za uzasadnione uznano, iż przyznawane stypendia mają mieć na celu wspieranie szczególnie uzdolnionej sportowo młodzieży do ukończenia 21 roku życia. W związku z tym odwołując się do argumentacji zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 564/16, organ za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g.

Ponadto organ wskazał również, że kryteria przyznawania stypendium sportowego, które określone zostały w § 3 Regulaminu, ustalone zostały z uwzględnieniem znaczenia danego sportu dla Gminy Błaszki oraz osiągniętego wyniku sportowego. W punkcie 1 § 3 wskazano, że stypendium może zostać przyznane osobie uprawiającej dyscyplinę sportu zaliczaną do programu Igrzysk Olimpijskich lub Igrzysk Paraolimpijskich, a także wchodzące do ogólnopolskiego współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży. Taki sposób określenia dyscyplin sportowych istotnych dla danej gminy, zdaniem organu, jest akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W dalszej części odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że obowiązek wskazania istotnych dla gminy dyscyplin może przybrać dowolną formę. Gmina wskazała istotne dla niej dyscypliny sportu poprzez odwołanie do dyscyplin olimpijskich, paraolimpijskich, ogólnopolskiego współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży oraz rodzajów i rangi zawodów, a także wskazanie kategorii zawodników, rodzaju zawodów, rozgrywek i poziomu klasyfikacji.

Ponadto, zdaniem organu, kierując się osiągniętym wynikiem sportowym, organ miał prawo ustalić, iż o stypendium mogą się starać jedynie zawodnicy posiadający dokumenty uprawniające do udziału w zawodach sportowych. Ocena osiągniętego wyniku sportowego jest bowiem nierozerwalnie związana z koniecznością uczestnictwa zawodników w zawodach sportowych.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 15 i art. 104 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że od decyzji Burmistrza w sprawie listy stypendiów nie przysługuje odwołanie organ odwołał się do poglądów, iż kwestie związane z przyznawaniem stypendiów mają charakter cywilnoprawny. W ocenie organu żaden przepis ustawy o sporcie nie wskazuje, że przyznanie czy odmowa przyznania stypendium sportowego powinny nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Mając powyższe stwierdzenie na uwadze organ powołał się na uchwałę NSA z dnia 27 października 2014 roku, sygn. akt II GPS 2/14, w której Sąd wskazał, że: "w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, że działania władcze organu administracji publicznej muszą mieć wyraźną podstawę w przepisach prawnych rangi ustrojowej (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.). Nie wystarczy więc, że mamy do czynienia z działaniem organu administracyjnego w sensie ustrojowym, ponieważ samo ustrojowe usytuowanie podmiotu nie daje ogólnej kompetencji do wydawania decyzji w każdej dziedzinie objętej zakresem jego zadań". Zdaniem organ, brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że przyznanie stypendium sportowego ma charakter indywidualnej sprawy administracyjnej, a zatem nie zachodzi konieczność zachowania zasady dwuinstancyjności. Organ dodał również, że z treści samego Regulaminu (§10) wynika, że Burmistrz zawiera indywidualną umowę stypendialną określającą szczegółowe warunki korzystania ze stypendium sportowego. Zdaniem organu, należy domniemywać, iż jest to forma konsensualna, a nie indywidualna czynność władcza organu władzy publicznej.

Organ wskazał również, że wstrzymywanie i wznawianie wypłaty stypendium mieści się w granicach przyznawania i pozbawiania stypendium. Na poparcie powyższego stanowiska organ wskazał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 października 2017 r., w sprawie sygn. akt II SA/Bk 526/17.

Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 31 ust. 3 u.o.s. i art. 40 u.s.g. poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej i przyjęcie jedynie maksymalnej wysokości stypendium, podczas gdy w ocenie skarżącego Rada zobowiązana była do precyzyjnego określenia wysokości tego stypendium poprzez wskazanie konkretnej kwoty lub sposobu jej wyliczenia. Zdaniem organu, ustawa o sporcie nie wskazuje na jeden konkretny sposób ustalania wysokości nagród, pozostawiając organowi stanowiącemu margines swobody w tej kwestii. Zasadne jest zatem ustalenie przez Radę Miejską maksymalnej wysokości stypendium, z jednoczesnym pozostawieniem w kompetencji Burmistrza decyzji o jego ostatecznej wysokości z uwzględnieniem wskazanych w § 7 Regulaminu kryteriów. Takie rozwiązanie, w ocenie organu, jest również formą sposobu wyliczenia wysokości stypendiów na dodatek bardzo prostą i nieskomplikowaną.

Odpierając ostatni z zarzutów skargi dotyczący wprowadzenia w załączniku do uchwały regulacji umożliwiającej pozbawienie zawodnika stypendium przez Burmistrza Gminy i Miasta Błaszek (obecnie Burmistrza Błaszek) w zależności od okoliczności niezwiązanych z osiąganymi wynikami sportowymi, lecz wyłącznie z realizacją obowiązków klubowych, organ wskazał, że § 8 Regulaminu zawiera także postanowienia stanowiące o innych powodach pozbawienia zawodnika stypendium. Ustanowienie podstaw do pozbawienia stypendium w sytuacji naruszenia obowiązków klubowych nie ogranicza realizacji podstaw do pozbawienia stypendium w innych sytuacjach określonych w § 8 Regulaminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Należy przy tym dodać, że w tych sprawach Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Natomiast zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Skarga Prokuratora Okręgowego w Sieradzu została wniesiona w niniejszej sprawie na podstawie art. 8, art. 50 § 1 i art. 52 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177 ze zm.). Udział prokuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jednym z aspektów realizacji zasady państwa prawnego. Podmiot ten, inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym, działa w imieniu obiektywnie pojętego porządku prawnego i nie musi wykazywać swej legitymacji do wniesienia skargi. W świetle art. 8 p.p.s.a. prokurator według własnej oceny podejmuje decyzję o inicjowaniu i udziale w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a słuszność tej decyzji nie podlega ocenie sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie Prokurator Okręgowy w Sieradzu przedmiotem zaskarżenia uczynił uchwałę Rady Gminy i Miasta Błaszki nr XL/256/10 z dnia 28 października 2010 r. w sprawie stypendiów sportowych przyznawanych przez Gminę i Miasto Błaszki za wysokie wyniki we współzawodnictwie sportowym wraz ze stanowiącym jej integralną część załącznikiem. W oparciu o przedstawione zarzuty prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wraz z załącznikiem w całości.

Badając legalność zaskarżonej uchwały Sąd doszedł do przekonania, że przepisy Regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały, podobnie jak sama uchwała, naruszają prawo w sposób istotny, co skutkować musi stwierdzeniem nieważności uchwały wraz z załącznikiem w całości, zgodnie z żądaniem skarżącego.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że możliwość udzielania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów oraz nagród i wyróżnień sportowcom uzyskującym wysokie osiągnięcia we współzawodnictwie sportowym przewidywała obowiązująca w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 127, poz. 857 ze zm.), powoływana w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.o.s.".

Zgodnie z zawartą w art. 2 ust. 1 u.o.s. definicją, sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Stosownie zaś do treści art. 31 ust. 1 u.o.s. jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek (ust. 2). W myśl zaś ust. 3 tego artykułu, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Należy w tym miejscu wskazać, że przepis delegacyjny, o którym mowa, znajduje się w Rozdziale 6 u.o.s., zatytułowanym "Wspieranie sportu przez organy władzy publicznej". Działalność w zakresie tworzenia warunków sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego (art.27 u.o.s.) i może ono przybierać różne formy począwszy od podjęcia uchwały w przedmiocie warunków i trybu finansowania tego zadania, o czym mowa w art. 27 ust. 2 u.o.s., poprzez przekazanie dotacji celowej z budżetu jednostki na finansowanie działalności klubu sportowego, na ustanawianiu i finansowaniu okresowych stypendiów sportowych dla osób fizycznych, o których mowa w art. 31 ust. 1 u.o.s., trenerów zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe (art. 31 ust. 2 u.o.s.) kończąc. Przepisy rozdziału 6 u.o.s. w art. 29 i następne przewidują także zasady finansowania organizowania i uprawiania sportu przez organy centralne.

Ponadto należy zauważyć, że ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie zastąpiła ustawę z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej oraz ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. W uzasadnieniu projektu ustawy (druk sejmowy nr VI 2313) wskazano między innymi na konieczność wspierania przez organy władzy publicznej sportu już istniejącego, a opierającego się na realizacji przez obywateli swojej wolności w uprawianiu sportu. Podnoszono ponadto, że równoległe istnienie dwóch ustaw regulujących sferę kultury fizycznej powoduje znaczne problemy interpretacyjne i utrudnia prawidłowe stosowanie obowiązujących przepisów. Ustawy te nie są także w pełni spójne. Co więcej, każda z tych ustaw zawiera liczne unormowania, w szczególności pojęcia i instytucje, które w praktyce przysparzają istotnych trudności interpretacyjnych. Celem wprowadzenia nowych przepisów miało być odstąpienie od ścisłej regulacji zasad uprawiania sportu na rzecz ograniczenia prawnej reglamentacji sportu do minimum. W projekcie ustawy odstąpiono również od zdefiniowania pojęć "kultura fizyczna", "współzawodnictwo sportowe", czy też "klub sportowy", "kadra narodowa" albo "zawodnik", wyjaśniając, że dotychczasowe definicje nie zawsze prawidłowo i kompleksowo opisywały rzeczywistość. Ponadto pojęcia te są powszechnie zrozumiałe, a jednocześnie trudno dostrzec potrzebę przyznania im innego, specjalnego znaczenia z perspektywy projektowanej ustawy. Pozostawienie wskazanych powyżej, kluczowych dla sportu pojęć bez ustawowych definicji spowoduje, że regulacja będzie bardziej elastyczna, a z perspektywy przeciętnego obywatela bardziej czytelna i naturalna. Jak wskazano - naczelnym celem projektu było przyjęcie jedynie regulacji niezbędnych do zapewnienia prawidłowego rozwoju sportu, a także służących zapewnieniu właściwych ram organizacyjnych tej sfery działalności człowieka. Innymi słowy, celem ustawy jest regulacja prawna wyłącznie tych aspektów uprawiania sportu, które bezspornie i jednoznacznie wymagają dla prawidłowego funkcjonowania interwencji prawnej państwa.

Odpowiednikiem art. 31 ust. 1 u.o.s. w poprzednio obowiązującym stanie prawnym był art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. Przepis ten przewidywał możliwość przyznania przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowania z budżetów tych jednostek, stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym.

Zestawienie starej i nowej regulacji prawnej w tym zakresie wskazuje na istotne różnice. O ile bowiem w poprzednim stanie prawnym warunkiem przyznania stypendium sportowego było osiągnięcie wysokich wyników sportowych w krajowym lub międzynarodowym współzawodnictwie sportowym, o tyle art. 31 ust. 1 ustawy obowiązującej w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, jak również obecnie obowiązującej ustawy o sporcie przewiduje możliwość przyznania stypendium, nagrody lub wyróżnienia za osiągnięte wyniki sportowe, a w ust. 3 sformułowano jedynie dwa kryteria, które muszą zostać wzięte pod uwagę przy ustalaniu zasad oraz trybu przyznawania i pozbawiania, a także określenia rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień. Oznacza to, że ustawodawca odstąpił od premiowania wyłącznie tych osób, które osiągnęły wysokie wyniki w rywalizacji krajowej bądź międzynarodowej na rzecz premiowania rozwoju sportu w ogóle, co wpisuje się w zamierzony cel wprowadzenia ustawą o sporcie nowych regulacji, które z założenia mają sprzyjać popularyzacji wszelkich form aktywności fizycznej. Tym samym świadczenia, o których mowa w art. 31 ust. 1 u.o.s., mają mieć charakter motywacyjny przede wszystkim w obszarze popularyzacji sportu, tworzenia systemu zachęt do jego uprawiania i osiągania coraz lepszych wyników sportowych przez osoby fizyczne (tak np. WSA w Szczecinie wyroku z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1228/16, a także WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 23 lutego 2017 r., III SA/Gd 1126/16, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie należy mieć na względzie, że Konstytucja RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w art. 87 i art. 94 definiuje akty prawa miejscowego jako ustanowione przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, źródła prawa Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły, przy czym zasady i tryb wydawania aktów określa ustawa. Także ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) w art. 40 ust. 1 stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP. Jest zatem aktem wykonawczym w stosunku do prawa ustawowego, na podstawie którego została wydana i nie może wykraczać poza zakres zawartego w tej ustawie upoważnienia ustawowego. Oczywistym jest bowiem, że przyznana organom jednostek samorządu terytorialnego samodzielność prawotwórcza nie oznacza autonomii.

Podkreślić przy tym należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt SK 42/05 (publ. OTK-A 2006/10/148) - odwołując się do prezentowanego w swoich wcześniejszych wyrokach stanowiska w kwestii znaczenia konstytucyjnej zasady określoności regulacji prawnych - stwierdził, że: "zgodnie z orzecznictwem Trybunału, wymóg ten wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji. Zasada określoności regulacji prawnych wymaga, aby przepisy prawne były formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny (zob. wyrok z 11 stycznia 2000 r., sygn. K. 7/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 2, s. 20). Każdy przepis prawny winien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw tak, by ich treść była oczywista i pozwalała na wyegzekwowanie" (wyrok z dnia 21 marca 2001 r., sygn. K 24/00; publ. OTK ZU nr 3/2001, poz. 51, s. 312). Stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych jest naruszeniem Konstytucji".

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że przepisy prawa miejscowego stanowione na podstawie upoważnienia ustawowego muszą być sformułowane w sposób precyzyjny i czytelny. Adresat takich przepisów powinien wiedzieć, w jaki sposób ma się zachować bądź, jakie uprawnienia na mocy tych przepisów mu przysługują. Z kolei organ stosujący owe przepisy musi wiedzieć, w jaki sposób ma je zinterpretować. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przepisy o niedookreślonej (niewystarczająco określonej) lub niezrozumiałej treści należy uznać za sprzeczne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą poprawnej legislacji (zob. w tej materii: wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 grudnia 2002 r., sygn. akt U 3/02; publ. OTK Z.U. 2002/7A/95 oraz z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt K 38/04; publ. OTK Z.U. 2005/8A/92).

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie spełnia tak rozumianych wymogów poprawnej legislacji.

W tym względzie przede wszystkim zauważyć należy, że z zawartego w art.31 u.o.s. upoważnienia ustawowego wynika, że ustawodawca pozostawił organowi gminy swobodę w kwestii samego podjęcia uchwały w przedmiocie przyznania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień oraz ich pozbawiania, jak również treści zawartych w takiej uchwale norm, jednak z koniecznością uwzględnienia dwóch kryteriów: znaczenia określonej dyscypliny sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego.

Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy, jak i mając na uwadze treść zarzutów skargi, należy w pierwszej kolejności wskazać, że w unormowaniach Regulaminu stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały w sposób nieprawidłowy ustanowiono warunki przyznawania wyżej wskazanych świadczeń. Treść unormowań tego Regulaminu (§ 1 - § 3) dowodzi, że Rada Gminy i Miasta Błaszki dokonała nieprawidłowej wykładni przewidzianego w art. 31 ust. 3 u.o.s. kryterium "znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządowej".

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że regulując zasady ubiegania się o świadczenia w postaci stypendiów, sportowych Rada Gminy i Miasta Błaszki nie wskazała (chociażby w sposób pośredni) dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla Gminy i Miasta Błaszki, do czego zobowiązuje upoważnienie ustawowe z art. 31 ust. 3 u.o.s., posłużyła się jedynie sformułowaniami zrównującymi w istocie wszystkie dyscypliny sportowe (tj. dyscypliny zaliczane do programu Igrzysk Olimpijskich lub Igrzysk Paraolimpijskich,a także wchodzące do ogólnopolskiego współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży), określając przy tym w sposób dyskryminujący, kto z osób fizycznych uprawiających sport może ubiegać się o wskazane powyżej świadczenia.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, stoi na stanowisku, że uwzględnienie znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego (a zatem kryterium stricte przedmiotowego) może przybrać różną formę i nie musi polegać jedynie na wskazaniu konkretnych dyscyplin sportowych. Rada uprawniona jest bowiem do wskazania w uchwale innych kryteriów, co pozwoli na ustalenie zakresu desygnatu pojęcia "dany sport". Jednakże analizując unormowania zawarte w Regulaminie nie sposób ustalić, jaki sport ma znaczenie dla Gminy Błaszki. Zasadnie podnosi przy tym skarżący, że niewątpliwą intencją ustawodawcy (zob. art. 31 ust. 3 u.o.s.) było powiązanie wysokości przyznawanego świadczenia ze znaczeniem danego sportu dla konkretnej jednostki samorządu terytorialnego.

Zaakcentowania w rozważanym kontekście wymaga, że jedynymi przewidzianymi przez ustawodawcę kryteriami, którymi organ powinien się kierować określając warunki przyznania stypendium, są – stosownie do art. 31 ust. 3 u.o.s., znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Ustalając zatem zasady przyznania stypendium obowiązkiem organu jest przede wszystkim określenie dyscyplin sportu, które mają znaczenie dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Takimi dyscyplinami mogą być na przykład dyscypliny o ugruntowanej tradycji lokalnej, czy ponadlokalnej, cieszące się popularnością wśród mieszkańców, co z oczywistych względów wpisywałoby się w realizację zadania własnego, polegającego na tworzeniu warunków sprzyjających rozwojowi sportu (zob. art. 27 ust. 1 u.o.s.). Zaskarżona uchwała nie zawiera regulacji, z których wynikałoby, jakie dyscypliny sportu uznano za mające znaczenie dla gminy, jak również nie zawiera żadnego uzasadnienia dla tego wyboru. Analiza uchwały (§ 1) i § 1 - 3 Regulaminu zdaje się wskazywać, że premiuje ona dyscypliny, w których odbywa się współzawodnictwo, przewidując jednocześnie konieczność posiadania przez zawodników licencji zawodniczej.

Określone w ten sposób warunki przyznania stypendium sportowego pozbawiają, w sposób nieuprawniony i sprzeczny z art. 31 ust. 1 u.o.s., możliwości otrzymania stypendium osoby, które uprawiają dyscypliny sportu, w których nie odbywają się imprezy z zakresu współzawodnictwa, zgodnie z przepisami odpowiedniego związku sportowego, nie posiadając przy tym wskazanej licencji. Ponadto powyższe unormowania zaskarżonej uchwały i jej załącznika pozbawiają możliwości uzyskania świadczeń również osoby, które w danej rywalizacji nie osiągnęły zakładanych przez Regulamin wyników sportowych.

Sąd stoi na stanowisku, że kryterium osiągniętego wyniku sportowego nie może oznaczać wyłącznie wysokiego miejsca w rywalizacji sportowej. Zauważyć przy tym należy, że zawodnik, który osiągnął na przykład niższą lokatę w rywalizacji o charakterze ponadlokalnym, może bowiem okazać się najlepszym zawodnikiem w danej dyscyplinie sportu na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego.

Jednocześnie jako naruszające prawo z uwagi na przekroczenie upoważnienia ustawowego poczytywać należy regulacje dotyczące osób mogących być beneficjentami przyznawanych środków finansowych wynikające z § 1 i 3 Regulaminu. Wynika z nich, że stypendia mogą być przyznawane uczniom i studentom (do ukończenia 21 roku życia), zamieszkującym na terenie Gminy Błaszki. Z § 3 Regulaminu odnoszącego się do stypendium sportowego wynika przy tym, że stypendium może otrzymać zawodnik, który uprawia dyscyplinę sportu zaliczaną do programu Igrzysk Olimpijskich lub Igrzysk Paraolimpijskich bądź wchodzącą do ogólnopolskiego współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z art. 31 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.o.s. stypendia sportowe, nagrody oraz wyróżnienia, o których mowa w tym przepisie, adresowane są do wszystkich osób fizycznych. Co nadto istotne, ustawodawca nie uzależnia dopuszczalności przyznania świadczeń od statusu związanego z edukacją (uczeń, student), czy statusu zawodnika (amator, zawodnik sportowy posiadający licencję zawodniczą, zrzeszony w klubie bądź niezrzeszony). Zasadnie podnosi zatem skarżący, że unormowania w tym zakresie powodują nierówne traktowanie zawodników zrzeszonych w klubach i niezrzeszonych w klubach, a także tych, którzy są uczniami lub studentami i tych, którzy nie pobierają już nauki. Uprzywilejowani pozostają bowiem w tej sytuacji uczniowie i studenci, którzy są jednocześnie członkami klubów sportowych. Należy zgodzić się ze skarżącym, że unormowanie, o jakim mowa w § 3 ust. 2 Regulaminu – dotyczące przynależności do klubu sportowego - jest wymogiem, którego ustawa nie przewiduje, a które bezpodstawnie zawęża krąg osób uprawnionych do uzyskania stypendium. Takie unormowanie jest ponadto sprzeczne z wyrażoną w art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. zasadą, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie potrzeb jej mieszkańców. Członkami wspólnoty są z mocy prawa mieszkańcy gminy i gmina nie może ich bezpodstawnie różnicować z uwagi na kwestię przynależności do klubu. W związku z tym rada gminy nie może zawężać ustawowego katalogu podmiotów upoważnionych do otrzymania stypendiów sportowych wyłącznie do osób fizycznych (uczniów i studentów do ukończenia 21 roku życia), które są członkami klubów sportowych.

W związku z wadliwością regulacji zawartej w § 3 ust. 2 Regulaminu za wadliwe uznać należy unormowanie zawarte w § 8 ust. 1 lit. a, c i d tego Regulaminu oraz § 9 ust. 1 lit. a, c i e Regulaminu, które to przepisy określają przypadki uzasadniające pozbawienie przyznanego stypendium.

Wskazane powyżej regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale i załączniku w postaci Regulaminu przyznawania stypendiów sportowych prowadzą do konstatacji, że ograniczają możliwość ubiegania się o stypendium sportowe osobom, które nie wypełniają warunków wynikających ze spornych postanowień zostały przyjęte z przekroczeniem delegacji ustawowej. Kwestionowane unormowania naruszają ponadto art. 94 Konstytucji RP oraz godzą w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa i prawo do równego traktowania przez władze publiczne, określone w art. 32 i art. 31 ust. 1 Konstytucji RP.

Zastrzeżenia Sądu budzi również treść § 7 ust. 1 Regulaminu określająca wysokość świadczeń. W ocenie Sądu, określenie wysokości świadczeń przyznawanych na podstawie uchwały wydanej w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w art. 31 ust. 3 u.o.s. może nastąpić poprzez wskazanie konkretnej kwoty, bądź poprzez wprowadzenie tzw. "widełek" od - do, z jednoczesnym wskazaniem precyzyjnych kryteriów indywidualizacji świadczenia. W zaskarżonej uchwale, a ściślej w jej załączniku, nie wskazano w pełni precyzyjnych kryteriów indywidualizacji, co w skrajnych przypadkach może oznaczać nieprzyznanie świadczenia zawodnikowi, który spełnia kryteria do jego uzyskania. Istotnym jest w tym miejscu wskazanie, że z regulacji zawartych w § 2 ust. 2 Regulaminu wynika, że przyznanie i pozbawienie stypendium, zostało pozostawione Burmistrzowi Błaszek. Regulamin w § 2 ust. 4 stanowi, że w drodze zarządzenia Burmistrz powołuje Komisję Stypendiów Sportowych w składzie 3-5 osób. Przyjęta w Regulaminie konstrukcja stanowi zatem nieupoważnioną ustawowo subdelegację kompetencji, co jest naruszeniem upoważnienia określonego w art. 31 u.o.s.

Sąd podzielił ponadto stanowisko skarżącego, że za sprzeczne z prawem należy uznać przyjęte w § 10 Regulaminu rozwiązanie, że Burmistrz zawiera indywidualne umowy stypendialne, w których określa się szczegółowe warunki korzystania ze stypendium sportowego. Sąd pragnie podkreślić, że przyznanie stypendium sportowego wiąże się nie tylko z otrzymywaniem gratyfikacji finansowej przez określony czas, ale również rodzi skutki w sferze uprawnień beneficjenta tego świadczenia w zakresie ubezpieczenia społecznego, co wynika wprost z art. 33 ust. 1 u.o.s., który stanowi, że osoby pobierające stypendia sportowe, o których mowa w art. 5, art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1, są stypendystami sportowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, a okres ich pobierania zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Za istotnie naruszające prawo należy uznać również przyjęte w § 11 Regulaminu unormowania, że decyzja Burmistrza Błaszek przyznająca stypendium sportowe, ma charakter uznaniowy i jest ostateczna. Rozpoznanie wniosku o przyznanie stypendium, jak również pozbawienie osoby fizycznej stypendium, stanowi indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej, która powinna zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej. Zauważyć należy, że art. 31 u.o.s. stanowi zarówno o ustanawianiu, jak i o przyznawaniu stypendiów. Sąd wskazuje przy tym na stanowisko przedstawione w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 628/14 (por. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 lutego 2017 r., III SA/Gd 1126/16, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniu tym - z odwołaniem się do treści art. 31 u.o.s. - przyjęto, że czym innym jest ustanowienie zasad, trybu, określenie wysokości oraz rodzajów nagród, wyróżnień oraz stypendiów, (...), a czym innym jest przyznawanie tego rodzaju świadczeń w konkretnym przypadku. W treści obu przepisów jest przecież mowa nie tylko o "ustanawianiu", lecz i o trybie "przyznawania" nagród, wyróżnień oraz stypendiów. Brak zatem przeszkód prawnych, by uchwała w omawianej materii mogła przekazać kompetencję organowi wykonawczemu, to znaczy burmistrzowi, wójtowi, prezydentowi miasta, staroście czy marszałkowi województwa w kwestii zdecydowania - na zasadach określonych uchwałą - o przyznaniu tychże świadczeń konkretnym osobom za dane osiągnięcia. Pojęcia "ustanawiać" i "przyznawać" nie są bowiem tożsame. Termin "ustanowić - ustanawiać" to uczynić coś obowiązującym urzędowo, oficjalnie, powierzyć komuś jakieś stanowisko lub jakąś funkcję. Z kolei wyraz "przyznać - przyznawać" to zdecydować o przyznaniu komuś czegoś". Pogląd powyższy Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela, wskazując jednocześnie, że umowa cywilnoprawna może określać techniczne elementy wykonania decyzji wydanej przez organ wykonawczy.

Reasumując należy wskazać, że zaskarżona uchwała wraz z załącznikiem w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna.

Sąd wskazuje, że zarówno przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, będące wynikiem wadliwej wykładni, jak i naruszenie wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji, stanowią istotne naruszenia prawa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, iż kontrolowana uchwała jest wadliwa i pod względem przedmiotowym (brak precyzyjnego określenia sportu mającego znaczenie dla gminy, nieprawidłowe określenie wysokości stypendium) i podmiotowym (część wadliwie określonych warunków przyznania stypendium, nieuprawnione zmodyfikowanie ustawowego kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymywania stypendiów), co rzutuje na całość jej uregulowań. Podobne stanowisko w tej materii zajął m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1126/16, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 383/16, WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 92/17, a także WSA w Łodzi np. w wyroku z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 660/17, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uznał, że wskazane istotne naruszenia prawa uzasadniają stwierdzenie nieważności uchwały wraz z załącznikiem w całości, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 1 u.s.g.

k.ż.