Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2456/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a ust.1, art. 15c, art. 22a, art. 24a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz A. C. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] kwietnia 2021 r. (nr [...]), zaskarżoną przez A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służy Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723), na podstawie art. 8a tej ustawy.

Zaskarżona decyzja wydana została po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2595/19, którym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2019 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania wobec A. C. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz niewłaściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i w konsekwencji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że Minister podał, że krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo proporcjonalnie (w stosunku do całości okresu służby byłego funkcjonariusza), nie wyjaśnił jednak, jakimi kryteriami się kierował, dochodząc do wniosku, że z perspektywy ponad 25-letniej służby skarżącego, 5 lat, 3 miesiące i 15 dni służby (od [...] października 1984 r. do [...] stycznia 1990 r.), to okres zbyt długi, aby uznać go za krótkotrwały. Zdaniem Sądu, w określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że o szczególnie uzasadnionym przypadku mogą świadczyć pewne wyjątkowe czy szczególne okoliczności związane z przesłankami zastosowania art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Zatem nie tylko wybitne osiągnięcia w służbie, ale także np. okoliczności związane z samą służbą przed 31 lipca 1990 r., a więc np. wyjątkowo krótki okres służby przed tą datą czy nawet rodzaj wykonywanych zadań albo treść czynności służbowych mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego. Organ, oceniając spełnienie przez skarżącego przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powinien zbadać te wszystkie okoliczności.

Zdaniem Sądu, Minister nie odniósł się w ogóle do wątku dotyczącego przebiegu służby skarżącego i nie ocenił go z punktu widzenia ustawowych przesłanek określonych w art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Stwierdził natomiast, że przypadek skarżącego nie jest szczególny, ponieważ jego służba przed dniem 31 lipca 1990 r. nie była krótkotrwała oraz brak jest dowodów, aby po 1990 r. pełnił służbę z narażeniem zdrowia i życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku podał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ponownie rozpoznając sprawę dokona wyczerpującej oceny co do tego, czy sprawa skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Organ musi wskazać kryteria oceny "krótkotrwałości" służby skarżącego przed 31 lipca 1990 r., rozważyć - w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku" - czy służba ta charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i państwa totalitarnego oraz odnieść się do powoływanych przez skarżącego okoliczności dotyczących jego służby (jak np. utrata zdrowia potwierdzona orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z [...] lutego 2009 r., uznającym skarżącego za niezdolnego do służby i zaliczającym go do trzeciej grupy inwalidów w związku z pełniona służbą, podziękowanie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z [...] lutego 2009 r. za długoletnią i wzorową służbę czy uratowanie 11-letniego chłopca z pożaru). Uzasadnienie decyzji powinno być wyczerpujące, tak aby strona nie miała wątpliwości, dlaczego Minister rozstrzygnął w taki, a nie winny sposób.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec A. C. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W jej uzasadnieniu przytoczył przepis prawa będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zawarte w nim pojęcia: "krótkotrwałość" (służby) i "rzetelność" (wykonywania zadań i obowiązków) są pojęciami nieostrymi. Minister przywołał leksykalne synonimy: "krótkotrwałości" (chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny) oraz "rzetelności" (m. in. gorliwy, niestrudzony, solidny, staranny, sumienny). Zdaniem organu, krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo proporcjonalnie (w stosunku do całości okresu służby byłego funkcjonariusza). Funkcjonariusz rzetelnie wykonujący zadania i obowiązki to funkcjonariusz, który sumiennie, solidne i dokładne wykonuje obowiązki służbowe. Postawa rzetelnego funkcjonariusza cechuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację obowiązków, ale także wykazywanie inicjatywy w służbie oraz gotowość do realizacji zadań dodatkowych. Zdaniem organu, "narażenie zdrowia i życia", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, należy traktować jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza, przy czym chodzi tu o zagrożenie inne niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia, a więc zagrożenie rzeczywiste i wyjątkowe.

Organ dodał, że szczególnie uzasadniony przypadek" o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy, należy rozpatrywać po spełnieniu dwóch przesłanek wymienionych w tym przepisie. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz totalitarnego państwa i rzetelność służby po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie oznacza, że rozpatrywany przypadek jest wyjątkowy, szczególny. Następnie powołując się na wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 podał, że ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek (...), lecz jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że ponad pięcioletnia służba A. C. na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy, nie była krótkotrwała, zarówno w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), jak i w porównaniu do całości okresu jego służby i z całą pewnością skarżący przez ten okres dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Organ podał, że NSA w wyroku z 14 października 2020 r., sygn. akt I OSK 3208/19 podzielił zapatrywanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że służba krótkotrwała to służba, która nie pozwala potraktować byłego funkcjonariusza jako zaangażowanego, aktywnie służącego totalitarnemu ustrojowi oraz że służba trzyletnia nie jest służbą krótkotrwałą w odniesieniu do całego okresu 24-letniej służby byłego funkcjonariusza. Mister dodał, że NSA w powołanym wyroku stwierdził, że do wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej wymagane jest spełnienie przez byłego funkcjonariusza obu wymienionych w art. 8a ust. 1. Minister dodał, że powyższy pogląd znajduje potwierdzenie m. in. w wyroku NSA z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2125/19.

Organ stwierdził, że nie kwestionuje, że A. C. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w służbie po 12 września 1989 r., co prowadzi do wniosku, że przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy została spełniona.

Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że przypadek A. C. jest "szczególnie uzasadniony", a w konsekwencji do uwzględnienia jego wniosku o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie (kopii akt z IPN) wynika bowiem, że A. C. utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Służbę w SB podjął świadomie i z własnej woli, o czym świadczy jego podanie z [...] lipca 1984 r., w którym prośbę o przyjęcie do SB motywował "chęcią umacniania ładu i porządku w mieście i ojczyźnie". Skarżący nie był szeregowym pracownikiem (otrzymywał dodatek operacyjny), wiązano z nim konkretne plany i inwestowano w jego rozwój zawodowy, o czym świadczy fakt, że został skierowany do studium oficerskiego Akademii [...], w trakcie służby w SB skarżący został mianowany na stanowisko [...] Wydziału [...]. Organ dodał, że z opinii służbowych o skarżącym wynika, że organizował zabezpieczenie ważnych obiektów gospodarki narodowej, a powierzone zadania operacyjne realizował samodzielnie i w sposób prawidłowy. A. C. był członkiem ZSMP oraz kandydatem na członka PZPR.

W konkluzji organ podał, że skarżący w sposób świadomy, zaangażowany i aktywny uczestniczył w strukturach SB, a w konsekwencji nie można uznać, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający organowi na wyłączenie stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a, art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

A. C. w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2021 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił organowi naruszenie :

a) art. 153 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie powodów dla których jego służba przez 31 lipca 1990 r. nie była krótkotrwała, brak wnikliwego rozważenia, czy w niniejszej sytuacji zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" i nieuwzględnienie wiążącej oceny prawnej zawartej w poprzednim wyroku z 28 sierpnia 2020 r., co do tego, że prawodawca nie zacieśnił pojęcia "szczególnie uzasadniony przypadek" do potrzeby wyróżniania się danego funkcjonariusza, czy posiadania nadzwyczajnych, ponadprzeciętnych zasług;

b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności związanych ze służbą pełnioną przez skarżącego po 12 września 1989 r., nieuzasadnione przyjęcie, że A. C. był świadomym i aktywnym funkcjonariuszem SB i identyfikował się z ówczesnym ustrojem i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej;

c) art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej przez błędną wykładnię "krótkotrwałości" służby oraz błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek"

i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że jego służba przed dniem 31 lipca 1990 r. była służbą krótkotrwałą i nie charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, a po dniu 12 września 1989 r. wykonywał powierzone mu zadania i obowiązki w sposób rzetelny. Zdaniem A. C. organ nie zastosował się w pełni do wskazań wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2595/19, nadal nie wyjaśnił, jakimi kryteriami się kierował, dochodząc do wniosku, że z perspektywy 25-letniej służby, 5 lat, 3 miesiące i 15 dni służby to okres zbyt długi, aby uznać go za krótkotrwały. Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał daty granicznej "krótkotrwałości" - ograniczył się do arbitralnego, a lakonicznego stwierdzenia, że ponad pięcioletni okres służby na rzecz totalitarnego państwa nie może być oceniony jako krótkotrwały i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem". Organ nie wykonał również pozostałych zaleceń Sadu. Mianowicie, nie odniósł się do podanych przez skarżącego okoliczności dotyczących jego służby (np. utrata zdrowia potwierdzona orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z [...] lutego 2009 r. uznającym Skarżącego za niezdolnego do służby i zaliczającym go do trzeciej grupy inwalidów w związku z pełnioną służbą; podziękowanie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z [...] lutego 2009 r. za długoletnią i wzorową służbę; uratowanie 11-letniego chłopca z pożaru).

Skarżący podał, odnosząc się do stwierdzenia organu że z prośby o zatrudnienie w SB wynika, że w sposób świadomy rozpoczął służbę w tej jednostce, że przyjęcie do służby wymaga złożenia formalnego wniosku w tej sprawie. Zdaniem skarżącego z faktu że otrzymywał dodatek operacyjny i został skierowany do studium oficerskiego Akademii [...] wynika tylko tyle, że chciał rozwijać swoje umiejętności i zdobywać doświadczenie. Skarżący dodał, że sama przynależność do Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej nie stanowi o braku spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, zwłaszcza że w tej organizacji działał na rzecz poprawy warunków startu życiowego młodzieży

W decyzji organ przemilczał fakt, że służba skarżącego nie była związana z podejmowaniem czynności o charakterze przestępczym, szkodzącym innym ludziom, czy moralnie nagannym oraz, że nie wykonywał "pracy operacyjnej", "pracy agenturalnej"" i nigdy nie zajmowała się zwalczaniem opozycji ówczesnej władzy. A. C. podkreślił, że w związku ze służbą na rzecz wolnej Polski utracił zdrowie, co potwierdzone zostało orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z [...] lutego 2009 r., o uznając go za niezdolnego do służby i zaliczeniu do trzeciej grupy inwalidów w związku z pełnioną służbą.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2595/19. W powołanym wyroku Sąd uznał, że Minister naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyjaśnił jakimi kryteriami się kierował, dochodząc do wniosku, że służba skrzącego przed 1990 r. nie była krótkotrwała oraz nie rozważył dostatecznie, czy w przypadku skarżącego spełniony został warunek "szczególnie uzasadnionego przypadku"

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Należy przypomnieć, że w ponownym postępowaniu organ stwierdził, że ponad pięcioletnia służba skarżącego przed 31 lipca 1990 r. nie była krótkotrwała. Uzasadniając to stwierdzenie podał, że przez ten okres skarżący "z całą pewnością" dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Zdaniem organu, przypadek skarżącego nie jest szczególnie uzasadniony, ponieważ A. C. utożsamiał się z ustrojem totalitarnym i nie był szeregowym pracownikiem SB.

Sąd orzekający w tej sprawie (w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania) stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących służby skarżącego i w konsekwencji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2595/19.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym art. 8a ust. 1 powołanej ustawy w istocie zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia (wyrok NSA z dnia z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19). Podkreślenia wymaga, że przyjęcie przez organ, że w sprawie tej nie występuje element krótkotrwałej służby na rzecz państwa totalitarnego nie jest wystarczające do wydania decyzji odmownej (wyrok NSA dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1464/19). Konieczne jest zbadanie, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r.", bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego – żadnych konotacji negatywnych. W tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu (wyrok NSA z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1669/19).

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że przypadek skarżącego nie jest uzasadniony ponieważ w SB zabezpieczał ważne obiekty gospodarki narodowej, był członkiem ZSMP i był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego. To stwierdzenie organu nie znajduje żadnego uzasadnienia w aktach sprawy, jeżeli zatem nie jest prawdziwe, nie może być przesłanką odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Zdaniem Sadu fakt, że skarżący pełnił służbę w SB przez pięć lat i został skierowany do Akademii [...] nie świadczy samo w sobie o jego zaangażowaniu w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego, podobnie jak to, że wstąpił do służby z własnej woli i w służbie był awansowany. Należy dodać, że zaznajomienie się ze specyfiką zadań, którego to stwierdzenia organ nie rozwinął w uzasadnieniu decyzji nie stanowi o tym, że dany okres służby nie był krótkotrwały.

Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, że skarga A. C. jest uzasadniona. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wykonał należycie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2020 r. i w ten sposób naruszył art. 153 p.p.s.a.

Organ ponownie rozpatrując sprawę powinien przede wszystkim zweryfikować ustalenia faktyczne, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności zaś wyjaśnić na podstawie jakich dokumentów uznał, że skarżący był zaangażowany w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, jakie pełnił funkcje w ramach przynależności do ZSMP, odnieść się do zarzutów skargi podniesionych w tym zakresie i do ustaleń co aktywności politycznej i partyjnej skarżącego w okresie jego służby przed transformacją ustrojową. Organ nie może pozostawić poza zakresem rozważań służby skarżącego po przemianach ustrojowych, w tym okoliczności wskazanych przez Sąd w poprzednim wyroku wydanym w jego sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 tej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.