Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 777/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M spółki z o.o. s. k. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz M spółki z o.o. s. k. kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], działając na postawie art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 623 ze zm.), art. 189d k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.) oraz art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), po przeprowadzeniu czynności kontrolnych nałożył na M sp. z o.o. s.k. karę pieniężną w łącznej sumie 20000 zł.

Stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia dotyczyły: (1) przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, (2) prowadzenia pojazdu przez okres dłuższy niż 4,5 godziny bez wymaganej przerwy, (3) skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz (4) skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a., przez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej,

2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygniecie,

3. art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. przez bark odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania i zatajenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, iż organ otrzymał oświadczenia dotyczące nieprawidłowego operowania selektorem grup czasowych przez kierowcę D.K. z podaniem dat w których zamiast dyspozycyjności powinien być zaznaczony odpoczynek. W związku z tym Spółka zauważyła, iż organ w naruszeniach stwierdzonych w decyzji administracyjnej w okresach w Ip. 5.3.2 pod pozycjami 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 z jednej strony uznał zaświadczenia dotyczące nieprawidłowego operowania selektorem a i tak ustalił błędnie początki 24 godzinnych okresów rozliczeniowych, ingerując tym samym w oświadczenia, które Spółka przedstawiła podczas czynności kontrolnych. Z żadnych zapisów protokołu z kontroli oraz decyzji administracyjnej nie wynika w jaki sposób organ określa dojazdy kierowcy D. K. do miejsc postoju pojazdów. Naruszenia dotyczące ww. pozycji dotyczą głównie błędnego określania przez inspektora pracy dojazdów pracownika do pojazdu.

Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż przeprowadzona podczas postępowania odwoławczego analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie potwierdza argumentów i zarzutów zawartych w odwołaniu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż czynności kontrolne prowadzone były przez inspektora pracy od [...] kwietnia 2018 r. w siedzibie Spółki. Zakres przedmiotowy kontroli oraz okres objęty kontrolą obejmował dwa zakończone okresy rozliczeniowe czasu pracy od dnia [...] października 2017 r. do dnia [...] marca 2018 r. Czynności kontrolne zakończono [...] maja 2018 r. W tym dniu R. Ś.- prokurent Firmy M otrzymał i podpisał jeden egzemplarz protokołu Nr rej. [...]. Następnie wszczęto postępowanie administracyjne, podczas którego prokurent dostarczył do siedziby PIP Oddział [...] wydruków z urządzenia rejestrującego wraz z odręcznymi wskazaniami powodów zaistnienia odstępstw od przepisów art. 6-9 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85) sporządzonych przez kierowców: K. P. oraz D. K. Po analizie dziennych okresów aktywności kierowców oraz wyjaśnień złożonych przez prokurenta organ kontrolny uwzględnił okazane dokumenty i odstąpił od wymierzenia kar za 5 naruszeń, zamieszczając ich opis w uzasadnieniu sporządzonej decyzji.

OIP podkreślił, iż strona nie kwestionowała nieprawidłowości zawartych z treści protokołu (z wyjątkiem 5 naruszeń - dla których strona przedstawiła wydruki w czasie postępowania administracyjnego, opisane w uzasadnieniu wydanej decyzji). Nie okazano kontrolującemu dokumentów, uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości. Zebrany materiał dowodowy został właściwie zinterpretowany. Sporządzone przez organ I instancji dokumenty, w szczególności treść protokołu, są precyzyjnym odzwierciedleniem dokumentów uzyskanych w czasie kontroli, stanowiących załączniki do protokołu. Treść decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. jest bezpośrednim odzwierciedleniem nieprawidłowości ujętych w protokole z kontroli oraz dokumentów przedstawionych przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego.

Następnie OIP wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana na skutek naruszenia wskazanych w decyzji przepisów o czasie prowadzenie pojazdu, wymaganych przerwach i czasie odpoczynku kierowców tj. art. 92 ust. 1 pkt 8, art. 92 ust. 4, art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Nieprawidłowości te ustalono w wyniku analizy danych zawartych w plikach z kart kierowcy (wykresówek) z okresu objętego kontrolą, po uwzględnieniu uzasadnionych jako odstępstwo zdarzeń oraz oczywistych błędów w operowaniu tachografem lub selektorem. We wskazanych decyzją przypadkach brak było dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Zgodnie z ustępem 2 i 3 artykułu 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Natomiast zgodnie z treścią paragrafu 9 ustęp 4 regulaminu pracy Firmy M Sp. z o.o. s. k. z [...] marca 2014 r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy pracownika zatrudnionego na stanowisku kierowcy w transporcie drogowym wyłącznie na podstawie danych z tachografu analogowego bądź cyfrowego. Pracownik przyjmuje do wiadomości, że dane z tachografu będą stanowić wyłączną podstawę do obliczania wszelkich należności pracowniczych jak wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, dodatek za pracę w nocy.

Organ wskazał, iż pomimo powyższych norm wymuszających posiadanie przez pracodawcę dokumentów oraz objęcia kontrolą dwóch zakończonych okresów rozliczeniowych, pracodawca w trakcie postępowania kontrolnego nie posiadał wszystkich plików cyfrowych. Inspektor oczekiwał też na dostarczenie wydruków z urządzeń rejestrujących oraz z uwagi na nieposiadanie przez pracodawcę wyjaśnień kierowcy dotyczących złego operowania selektorem grup czasowych przyjął oświadczenia złożone w trakcie kontroli przez prokurenta.

Biorąc pod uwagę powyższe OIP za niezasadny uznał zarzut nie wyjaśnienia sprawy co do istoty i zaniechania rozpatrzenia sprawy. Tym bardziej, że strona nie wnosiła zastrzeżeń, nie przedstawiła również wniosków dowodowych przed podpisaniem protokołu. Inspektor pracy zarówno na etapie postępowania kontrolnego jak i w trakcie postępowania administracyjnego należycie i wyczerpująco informował stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych. W czasie postępowania administracyjnego przyjął i uwzględnił dodatkowe oświadczenia i to one były podstawą do zamiany oznaczonego przez kierowcę błędnego wpisu manualnego na czas odpoczynku. Jako okres dyspozycyjności pozostawiono tylko pozostały czas wynikający z dokonanego przez kierowcę wpisu manualnego będący okresem powrotu i dojazdu do pozostawionego przez pracownika pojazdu. Nastąpiło to zgodnie z treścią oświadczeń złożonych przez prokurenta.

Organ zauważył, iż z treści oświadczeń prokurenta wynika, iż okresami odpoczynku winny być dokonane przez kierowcę wpisy manualne oznaczone jako dyspozycyjność w niżej podanych okresach:

- od [...] października 2017 r., godz. 13:20 do [...] października 2017 r., godz. 17:10.,

- od [...] października 2017 r., godz. 13:18 do [...] października 2017 r., godz. 00:20,

- od [...] października 2017 r., godz. 23:40 do [...] października 2017 r., godz. 00:05,

- od [...] października 2017 r., godz. 23:00 do [...] października 2017 r., godz. 21:30,

- od [...] listopada 2017 r., godz. 21:29 do [...] listopada 2017 r., godz. 20:00,

- od [...] listopada 2017 r., godz. 24:00 do [...] listopada 2017 r., godz. 00:10,

- od [...] listopada 2017 r., godz. 21:25 do [...] listopada 2017 r., godz. 22:00,

- od [...] grudnia 2017 r., godz. 21:30 do [...] grudnia 2017 r., godz. 2:50,

- od [...] grudnia 2017 r., godz. 11:15 do [...] grudnia 2017 r., godz. 1:00,

- od [...] grudnia 2017 r., godz. 14:24 do [...] stycznia 2018 r., godz. 1:00,

- od [...] stycznia 2018 r., godz. 15:14 do [...] stycznia 2018 r., godz. 00:01,

- od [...] stycznia 2018 r., godz. 21:13 do [...] stycznia 2018 r., godz. 00:00,

- od dnia [...] stycznia 2018 r., godz. 18:45 do [...] stycznia 2018 r., godz. 19:00,

- od [...] lutego 2018 r., godz. 21:30 do [...] lutego 2018 r., godz. 00:37,

- od [...] lutego 2018 r., godz. 19:15 do [...] lutego 2018 r., godz. 2:00,

- od [...] lutego 2018 r., godz. 17:11 do [...] marca 2018 r., godz. 22:00,

- od [...] marca 2018 r., godz. 18:54 do [...] marca 2018 r., godz. 10:00,

- od [...] marca 2018 r., godz. 20:10 do [...] marca 2018 r., godz. 21:00,

- od [...] marca 2018 r., godz. 19:35 do [...] marca 2018 r., godz. 1:00,

- od [...] marca 2018 r., godz. 2:00 do [...] marca 2018 r., godz. 16:26,

- od [...] marca 2018 r., godz. 23:30 do [...] kwietnia 2018 r., godz. 2:00.

Ponadto organ wspomniał o złożonym przez stronę oświadczeniu, z którego wynika, iż [...] marca 2018 r. od godz. 16:26 do godz.20:00 D. K. miał dowóz do auta samochodem osobowym. O tym oświadczeniu strona skarżąca nie informuje w treści odwołania od decyzji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści odwołania OIP uznał, że zakończone okresy rozliczeniowe miały swój koniec (wyznaczający nowy 24 godzinny okres w trakcie, którego kierowca powinien odebrać odpoczynek dzienny):

- [...] marca 2018 r. o godz. 21:00, w dniu [...].03.2018 r. a nie jak sugeruje odwołujący się [...] marca 2018 r. o godz. 00:00 (lp.10 5.3.2),

- [...] marca 2018 r. o godz. 22:00 a nie [...] marca 2018 r., o godz. 1:00 (lp.12 5.3.2),

- [...] lutego 2018 r. o godz. 2:00 a nie o godz. 5:00 (lp.13 5.3.2),

- [...] lutego 2018 r. o godz. 00:37 a nie o godz. 3:40 (lp.14 5.3.2),

- [...] stycznia 2018 r. o godz. 19:00 a nie o godz. 22:00 (lp.15 5.3.2),

- [...] stycznia 2018 r. o godz. 00:00 a nie o godz. 3:00 (lp.16 5.3.2),

- [...] stycznia 2018 r. o godz. 1:00 a nie o godz. 3:01 (lp.17 5.3.2),

- [...] stycznia 2018 r. o godz. 1:00 a nie o godz. 4:01 (lp.18 5.3.2),

- [...] grudnia 2017 r. o godz. 1:00 a nie o godz. 5:06 (lp. 19 5.3.2),

- [...] grudnia 2017 r. o godz. 2:50 a nie o godz. 5:59 (lp.20 5.3.2),

- [...] listopada 2017 r. o godz. 22:00 a nie [...] listopada 2017 r. o godz. 00:34 (lp.21 5.3.2),

- [...] listopada 2017 r. o godz. 00:10 a nie o godz. 3:01 (lp.22 5.3.2),

- [...] listopada 2017 r. o godz. 20:00 a nie [...] listopada 2017 r. o godz. 00:44 w (lp.24 5.3.2),

- [...] października 2017 r. o godz. 21:30 a nie [...] października 2017 r. o godz. 00:35 (lp.25 5.3.2),

- [...] października 2017 r., o godz. 00:20 a nie o godz. 3:54 (lp.27 5.3.2).

OIP za niezasadny uznał również zarzut nieustalenia miejsca i godziny zakończenia dziennego okresu prowadzenia pojazdów, wyjaśniając, iż z treści złożonych przez stronę oświadczeń, zapisów protokołu kontroli oraz decyzji wynikają godziny zakończenia ostatnich okresów aktywności kierowcy w dniu [...] listopada 2017 r. (00:00) oraz [...] października 2017 r. (23:40). Kraj zakończenia okresów prowadzenia (Niemcy) kierowca uwidocznił na danych cyfrowych. Nie było konieczności ustalania miejsca zakończenia prowadzenia pojazdu przez kierowcę, tym bardziej, że po tych okresach pracownik miał okres dyspozycyjności związany z powrotem do kraju. Przy czym okresy powrotu do kraju i dojazdu do miejsca pozostawienia samochodu były sprawdzone w "telematyce".

Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem nałożenia kary w sytuacji nieposiadania przez kontrolującego wiedzy, gdzie kierowca zakończył przewóz drogowy w dniach: [...] listopada 2017 r. (lp.22 5.3.2), [...] listopada 2017 r. (lp.23 5.3.2), [...] listopada 2017 r. (lp.24 5.3.2), [...] października 2017 r. (lp.25 5.3.2), [...] października 2017 r. (lp.26 5.3.2), [...] października 2017 r. (lp.27 5.3.2). Kraj zakończenia okresów prowadzenia (Niemcy) kierowca uwidocznił na danych cyfrowych. W trakcie postępowania kontrolnego fakt ten nie był kwestionowany. Strona na etapie postępowania kontrolnego oraz postępowania administracyjnego nie kwestionowała okresu aktywności kierowcy w tym dniu, nie okazano kontrolującemu dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm. Ponadto w powyższych przypadkach sankcjonowane były skrócenia dziennych okresów odpoczynku nie zaś powroty do kraju czy dojazdy do miejsca pozostawienia pojazdu.

Dodatkowo organ wskazał, iż okresy aktywności kierowcy D. K. od [...] do [...] lutego 2018 r. przesłane przez stronę oraz oświadczenie prokurenta Spółki dotyczące niewłaściwego operowania przez kierowcę selektorem grup czasowych w dniu [...] grudnia 2017 r. zostały sporządzone[...] czerwca 2018 r. i [...] lipca 2018 r. tj. po zakończeniu postępowań kontrolnego i administracyjnego, na etapie których strona nie kwestionowała okresu aktywności kierowcy w tym dniu, nie przedłożyła wydruku z urządzenia rejestrującego zawierającego odręczne wskazania przez kierowcę powodów odstępstw od przepisów art. 6-9 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, które zgodnie z treścią art. 12 tego rozporządzenia kierowca powinien wykazać najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Dlatego inspektor w punkcie (lp.19 5.3.2) decyzji nałożył na przedsiębiorcę sankcję z tego tytułu.

Zdaniem OIP również wskazane w odwołaniu niewłaściwe zaznaczenie przez kierowcę okresów odpoczynku, które powinny być dyspozycyjnością pozostają w sprzeczności z treścią złożonych oświadczeń i nie były zgłaszane przez stronę na etapie postępowania kontrolnego i postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła M p. z o.o. s.k. Zaskarżając decyzję w całości powieliła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o orzeczenie w przedmiocie kosztów.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła tę samą argumentację, co w odwołaniu. Dodatkowo wskazała, że kierowca dopiero w styczniu zaczął dokonywać wpisów w postaci miejsca włożenia i wyjęcia karty. Zwróciła przy tym uwagę, iż organ powołuje się na informacje, iż okresy dojazdu do i z kraju do miejsca pozostawienia pojazdów były sprawdzane w "telematyce". W żadnej zaś części protokołu kontroli ani w decyzji organu I instancji nie ma wzmianki, iż organ sprawdzał zapisy w "telematyce". Dlatego niezrozumiałe jest dla skarżącej to, iż organ II instancji powołuje się na takie zapisy. Ponadto zauważyła, że przedłożono organowi 21 oświadczeń dotyczących błędnego operowania selektorem grup czasowych. Organ z jednej strony uznał te oświadczenia, a uznając błędnie wskazuje początki 24 godzinnych okresów rozliczeniowych. Naruszenia, które stwierdził organ kontrolny dotyczą tylko i wyłącznie błędnego określenia przez inspektora pracy dojazdów do i z kraju do miejsca pozostawienia pojazdu. W żadnym dokumencie tj. protokole kontroli, czy też decyzji administracyjnej organ nie wskazuje w jaki sposób dokonał tej analizy. W tym zakresie organ powołuje się tylko i wyłącznie na oświadczenia skarżącej, których nie było. Organ nie sporządził żadnego dokumentu, który potwierdzałby jego rozważania odnośnie dojazdów do i z kraju do miejsca pozostawienia pojazdu. Dodatkowo Spółka zaznaczyła, że dopiero po przeprowadzonej analizie naruszeń w obecności kierowcy stwierdziła, iż organ błędnie ustalał okresy dojazdów i zjazdów do kraju, gdzie był dowożony samochodem osobowym jako pasażer. W skardze podkreślono, iż organ ukarał Spółkę za skrócenie odpoczynków, które są konsekwencją błędnego określania dojazdów do i z kraju do miejsca pozostawienia pojazdu. Gdyby organ poprawnie określił dojazdy do i z kraju do miejsca pozostawienia pojazdu naruszenia nie miałyby racji bytu.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości rozstrzygnięcie oraz treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, pomimo wskazania w skardze, iż zaskarżono decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w całości, w istocie spór dotyczy kary w zakresie skrócenia czasu pracy jednego kierowcy – D. K. w kilkunastu okresach rozliczeniowych. Skarżąca Spółka kwestionuje przyjęte przez organ początki 24 godzinnych okresów rozliczeniowych tego kierowcy, wyjaśniając przy tym w jaki sposób należałoby ustalić początki 24 godzinnych okresów rozliczeniowy kierowcy w poszczególnych przypadkach i wskazując, że organ pominął kwestie związane z dowozem kierowcy do miejsca postoju pojazdu. W ocenie skarżącej okresy te powinny być liczone następująco:

- [...] października 2017 r. od godz. 3:54 a nie jak przyjął organ od godz. 00:20,

- od [...] października 2017 r., godz. 00:35 a nie od [...] października godz. 21:30,

- od [...] listopada 2017 r., godz. 00:44 a nie od [...] listopada 2017 r. godz. 20:00,

- [...] listopada 2017 r. od godz. 3:01 a nie od godz. 00:10,

- od [...] listopada 2017 r., godz. 00:34 a nie od [...] listopada 2017 r. godz. 22:00

-[...] grudnia 2017 r. od 5:59 a nie od godz. 2:50 ,

- [...] grudnia 2017 r. do 5:06 a nie od godz. 1:00,

- [...] stycznia 2018 r. od godz. 4:00 a nie od godz. 1:00 ,

- [...] stycznia 2018 r. od godz. 3:00 a nie od godz. 1:00 ,

- [...] stycznia 2018 r. od 3:00 a nie od godz. 00:00,

- [...] stycznia 2018 r. od godz. 22:00 a nie od godz. 19:00,

- [...] lutego 2018 r. od godz. 3:40 a nie od godz. 00:37,

- [...] lutego 2018 r. od godz. 5:00 a nie od godz. 2:00,

- od [...] marca 2018 r., godz. 1:00 a nie od [...] marca 2018 r., godz. 22:00,

- od [...] marca 2018 r., godz. 00:00 a nie od [...] marca 2018 r., godz. 21:00.

Dodatkowo skarżąca podała, że co do daty [...] października 2017 r. i 17 listopada 2017 r. organ nie uzasadnił o której godzinie i w jakim miejscu kierowca zakończył dzienny okres prowadzenia pojazdu oraz czas i miejsce rozpoczęcia odpoczynku dziennego. Z kolei w odniesieniu do daty [...] marca 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że tego dnia kierowca skończył pracę w Polsce, a omyłkowo wpisał Niemcy i odebrał 10 h i 5 min. odpoczynku, a nie jak wskazuje organ 6 h i 56 min.

W powyższym zakresie twierdzenia podnoszone przez stronę nie zostały w toku postepowania wyjaśnione przez organ w taki sposób, by Sąd bez żadnych wątpliwości mógł stwierdzić o prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania nie wyjaśnił konkretnie w jaki sposób i w oparciu o co ustalił początkowe daty i godziny 24 godzinnych okresów rozliczeniowych kierowcy. Organ podał, że przy ustalaniu tych godzin posiłkował się oświadczeniami prokurenta dotyczącymi błędnego ustawienia przez kierowcę urządzenia – przełącznika w tachografie. Mając jednak na uwadze argumenty zaprezentowane przez odwołującą się Spółkę, która zakwestionowała przyjęte przez organ czasy rozpoczęcia 24 godzinnych okresów rozliczeniowych i wskazała inne czasy, uzasadniając powstałe różnice czasem dojazdu kierowcy do pojazdu, organ odwoławczy powinien był szczegółowo przeanalizować i wyjaśnić na jakiej podstawie i w oparciu o co przyjęto wskazane w decyzji początkowe czasy 24 godzinnych okresów rozliczeniowych kierowcy. Jest to o tyle istotne, że uznane przez organ, a kwestionowane przez skarżącą, początki okresów rozliczeniowych mają decydujące znaczenie dla ostatecznej wysokości kary nałożonej na skarżącą. Kara ta stanowi bowiem sumę kar za poszczególne, pojedyncze naruszenia. Przyjęte przez organ okresy rozliczeniowe wskazują na powstanie naruszeń polegających na skróceniu przez kierowcę dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w kilkunastu okresach rozliczeniowych. Za każde z tych naruszeń nałożono na skarżącą Spółkę karę wysokości od 300 do 700 zł.

Wydając decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej organ administracji publicznej powinien szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko i wskazać na jakiej podstawie uznał za udowodnione okoliczności będące podstawą wymierzenia stronie kary. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu jest zatem ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę i ich wyjaśnienie.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności i nie wyjaśnił szczegółowo dlaczego odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącej. Nie zbadał sprawy pod kątem podnoszonych przez skarżącą wątpliwości dotyczących przyjętych początków 24 godzinnych okresów rozliczeniowych kierowcy i nie przedstawił swojego stanowiska w tym zakresie. W konsekwencji należało stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania - art. 7 art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżona decyzję.

Trzeba podkreślić, iż Sąd nie oceniał słuszności podjętego przez organ rozstrzygnięcia o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w łącznej sumie 20000 zł. Wskazane braki formalne uzasadnienia decyzji uniemożliwiły bowiem Sądowi merytoryczne jej rozpoznanie. W ponowionym postępowaniu rzeczą organu będzie wyeliminowanie wskazanych uchybień i prawidłowe rozważenie i odniesienie się do argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 1500 zł, obejmującą kwotę 600 zł uiszczoną tytułem wpisu oraz kwotę 900 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym, stanowiącą ¼ stawki minimalnej ustalonej na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 268). Sąd uznał, iż w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie normy art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej. Zastosowanie omawianej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Mając to na uwadze Sąd dokonał miarkowania z uwagi na niski nakład pracy pełnomocnika, który złożył w sprawie jedno pismo już po wniesieniu skargi do Sądu. Pełnomocnik nie złożył w sprawie skargi i nie stawił się na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. W związku z tym nakład pracy pełnomocnika, związany z prowadzeniem niniejszej sprawy należy ocenić jako minimalny, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej do tego wysokości, tj. ¼ stawki minimalnej.