Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 356/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.61 ust.1 pkt1-5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi L. G., J.G., J.G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. spółka "A" wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku handlowo-usługowego w miejsce projektowanego do rozbiórki obiektu na terenie działek o nr: "1" i "2", następnie uzupełnionym o działki nr:"3", "4" i "5". Inwestor wskazał odległość lokalizacji projektowanego budynku od granic nieruchomości, parametry budynku, front działki od ulicy [...] oraz zjazd na ul. [...] w K.

W dniu [...]r. po wszczęciu postępowania organ I instancji wystąpił do Państwowego Inspektora Sanitarnego w K., [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zarządu Dróg Wojewódzkich oraz Powiatowego Zarządu Dróg o określenie warunków dla wskazanego zamierzenia.

Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz K. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, która to decyzja na skutek wniesionych przez J. G., J. G., L. G. i M. G. odwołań została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r., celem sporządzenia analizy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolejną decyzją z dnia [...]r. Burmistrz K. ponownie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku wniesionych przez Państwa G. odwołań SKO w C. decyzją z dnia [...]r. uchyliła zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazując na konieczność uzyskania uzgodnienia Powiatowego Zarządu Dróg w K. oraz uzupełnienie analizy o informację rodzaju usług oraz sposobu zagospodarowania nieruchomości należącej do odwołujących się.

Postanowieniem z dnia [...]r. Powiatowy Zarząd Dróg pozytywnie uzgodnił wnioskowaną inwestycję. W dniu [...]r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie Wojewody [...] o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy sieci szerokopasmowej relacji [...], która miała obejmować między innymi dwie z działek wskazanych przez inwestora w niniejszej sprawie. W związku z powyższym organ I instancji pismem z dnia [...]r. powiadomił strony o zawieszeniu z urzędu postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego budynku. Kolejnym pismem z dnia [...]r. Wojewoda [...] poinformował Burmistrza K. o zmianie wniosku dotyczącego budowy sieci szerokopasmowej i pominięcie działek objętych wnioskiem o wydanie warunków zabudowy.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Burmistrz K. ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży [...]m2 wraz z infrastrukturą techniczną, komunikacją wewnętrzną i obsługą parkingową, zlokalizowanego na terenie działek położonych przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że spełnione zostały warunki z art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przedsięwzięcie zostało uzgodnione z wszystkimi organami określonymi w art.53 ust.4 tej ustawy. Nadto uzyskano zgody i decyzje wymagane odrębnymi przepisami. Wskazał również, że teren objęty wnioskiem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Odwołania od tej decyzji wnieśli J. i J. G., M. i R. G. oraz L. G., zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, braku oględzin terenu, naruszenie art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie do analizy działek nie z tej samej drogi publicznej, a także wadliwe wskazanie frontu działki i wadliwe wyliczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie , nadto na treść art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz treść przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu oraz sposobu ustalania obszaru analizowanego.

W ocenie organu zaskarżona decyzja podjęta została w oparciu o te przepisy i nie jest z nimi sprzeczna.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli J. G., J. G. i M. G., L. G., stawiając zarzuty identyczne jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji i na tej podstawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że nie przeprowadzenie oględzin w terenie spowodowało błędne wyznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji przyjęcie , że możliwy jest zjazd z drogi publicznej od ul. [...]. Nadto zdaniem skarżących organ nie wyjaśnił jakie przesłanki brał pod uwagę przy wyrażaniu zgody na budowę kolejnego pawilonu handlowego. Przy ustalaniu obszaru analizowanego organ powinien był wziąć pod uwagę warunki zabudowy działek przy ul. [...]., a w szczególności brak takiej zabudowy. Nadto organ winien mieć na uwadze wpływ takiej inwestycji na działki sąsiadujące.

W odpowiedzi na skargę SKO w C. podtrzymało stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wskazując , że zarzuty skargi są nie uzasadnione i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi.

W toku postępowania sądowego skarżąca L. G. podtrzymała zarzuty skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu pozwalającym Sądowi na wzruszenie tych orzeczeń w oparciu o przepisy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.- zwanej dalej: p.p.s.a.) .

W ocenie Sądu Burmistrz K. oraz SKO w C. zasadnie doszły do przekonania, że w sprawie zostały spełnione niezbędne wymogi pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji budowy budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego na terenie działek położonych przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w K. W szczególności prawidłowo został wyznaczony wokół terenu planowanej inwestycji obszar wskazany w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w którego ramach przeprowadzona została analiza urbanistyczna. Analiza ta dowiodła, że zabudowa sąsiednich nieruchomości dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na stwierdzenie, że spełniony został wymóg w zakresie kontynuacji funkcji i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nie ulega wątpliwości, że planowana budowa budynku handlowo-usługowego spełnia także pozostałe warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012r. poz. 647). Teren planowanej inwestycji posiada bowiem dostęp do drogi publicznej, zarówno od strony ul. [...] jak i ul. [...]. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego sposobu użytkowania tego obiektu. Teren inwestycji nie wymagał również, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wydana decyzja pozostawała wreszcie w zgodzie z przepisami odrębnymi. Z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Zatem niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy doczynienia. Skoro tak, to brak było podstaw do wydania przez organ I instancji decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, to w ocenie Sądu nie znajdują one uzasadnienia.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżących spełnione zostały warunki określone w tym przepisie. Planowana inwestycja, jej umiejscowienie, charakterystyka, funkcja oraz gabaryty nie naruszają ładu przestrzennego. Spełnienie warunku określanego potocznie jako zasada dobrego sąsiedztwa wynika ze sporządzonej analizy, której wyniki stanowią załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. Obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 rozporządzenia. W obszarze tym znalazły się obiekty, których funkcja i parametry pozwalały na ustalenie warunków dla planowanej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy zainwestowana działka położona jest w sąsiedztwie nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi oraz budynkami usługowymi, taką funkcję pełni również nieruchomość należąca do skarżących. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że dokonując analizy dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy winno się brać pod uwagę zagospodarowanie całego obszaru objętego analizą. Ograniczenie analizy zgodnie z wnioskiem skarżących wyłącznie do działek przylegających do ul. [...] podczas, gdy obszar analizowany swoim zasięgiem obejmuje również ul. [...], a nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy przylega do obu ulic, mijałoby się z istotą i celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji stwierdził spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o wyniki prawidłowo sporządzonej analizy.

Odnośnie zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały naruszone przepisy tego rozporządzenia. Jak już wyżej wskazano obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 rozporządzenia. Linię zabudowy ustalono zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, co zostało wykazane i uzasadnione w wynikach analizy. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został określony w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia, a przyjęta wartość wskaźnika został przekonywująco uzasadniona w analizie urbanistycznej. Ustalając szerokość elewacji frontowej zastosowano § 6 ust. 1 rozporządzenia, przy czym front działki wskazał inwestor we wniosku. Również parametry określone w § 7 i § 8 rozporządzenia zostały ustalone na podstawie wyników analizy, która jak już wcześniej wskazano, została sporządzona w sposób odpowiadający prawu.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia dowodu z oględzin stwierdzić przyjdzie, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują bowiem własny reżim ustalania spełnienia warunków z art. 61 ust. 1, zaś dla wydania decyzji o warunkach zabudowy kluczowe znaczenie ma sporządzona analiza, która ma charakter indywidualny dla określonego zamierzenia inwestycyjnego i przeprowadzanie oględzin, których celem było potwierdzenie okoliczności będących przedmiotem rozważań w analizie urbanistycznej uznać należało za zbędne.

Jeżeli chodzi o kwestie związane z dojazdem do planowanej inwestycji z ul. [...] i możliwością uzyskania zgody na lokalizację takiego zjazdu, to stwierdzić przyjdzie, że te parametry nie podlegają badaniu na kontrolowanym etapie postępowania. Nie mieszczą się one w katalogu warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem przepis ten wymaga jedynie dostępu do drogi publicznej a taki warunek przedmiotowa inwestycja spełnia. Nadto wskazać należy, ze inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Województwa, który stwierdził, że dojazd docelowy należy uzgodnić w ramach odrębnego postępowania przed złożeniem dokumentacji do organu architektoniczno-budowlanego.

Zarzuty naruszenia przepisów dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mogą być rozpoznane dopiero na etapie zatwierdzania projektu i wydawania pozwolenia na budowę, natomiast nie stanowią podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, co wprost z wynika z wyżej poczynionych rozważań.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych wskazywanych przez skarżących przepisów postępowania. W ocenie Sądu uzasadnienia zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i zaskarżonej decyzji czynią zadość wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei na podstawie akt sprawy i zgromadzonego materiału nie sposób stwierdzić aby doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art.77 i art.78 k.p.a.

Sąd dostrzega, że wydana decyzja może naruszać interes faktyczny skarżących z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo planowanej inwestycji, jednakże tego rodzaju naruszenie nie daje podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa. W takiej sytuacji skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 z późn. zm)