Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 219/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia protokołu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego M. S. o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 28 marca 2014 r., w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i zaliczki alimentacyjnej postanawia: odmówić uzupełnienia protokołu rozprawy z dnia 28 marca 2014 r.


UZASADNIENIE

W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...].

Na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy i pozytywnego rozpoznania tego wniosku przez referendarza sądowego w postanowieniu z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 219/14, radca prawny M. S. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego W. R..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2302/11 oddalił skargę W. R. i przyznał ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł. Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 3037/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2014 r., referendarz sądowy przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika z urzędu kwotę 221,40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2014 r., pełnomocnik skarżącego zwróciła się o sprostowanie protokołu rozprawy z dnia 28 marca 2014 r., poprzez jego uzupełnienie poprzez wpisanie po słowach "wnoszę o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w pełnym zakresie" słów "od Skarbu Państwa WSA w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. S. pełnomocnika skarżącego z urzędu kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2302/11 uprzednio rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, które to zostały przez skarżącego pokryte ani w części ani w całości". W uzasadnieniu wniosku strona wyjaśniła, że treść protokołu nie odpowiada rzeczywistej treści złożonego na rozprawie wniosku w przedmiocie tychże kosztów i dlatego protokół nie przedstawia w sposób pełny przebiegu posiedzenia.

Zarządzeniem z dnia 7 maja 2014 r., Sąd zwrócił się do radcy prawnego M. S. o wskazanie czy pismo z dnia 7 kwietnia 2014 r., stanowi wniosek o zasądzenie kosztów niepłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu za czynności podjęte przez ww. osobę do wydania wyroku z dnia 24 sierpnia 212 r., czy też jest to wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy z dnia 28 marca 2014 r.

W odpowiedzi na wezwanie radca prawny M. S. wyjaśniła, że przedmiotowe pismo stanowi wniosek o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 28 marca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że jakkolwiek w pierwotnym wniosku skarżąca posłużyła się sformułowaniem "sprostowanie protokołu" w odpowiedzi na wezwanie wyjaśniła, że domaga się uzupełnienia protokołu. Tym samym zgłoszony wniosek będzie rozpoznawany przez Sąd ściśle jak wniosek o uzupełnienie protokołu. Sprostowanie oznacza bowiem poprawienie, skorygowanie tego co zostało w protokole zapisane. Uzupełnienie oznacza zaś dodanie jakiejś treści, która nie została w protokole zamieszczona.

W myśl przepisu art. 101 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako P.p.s.a. protokół powinien zawierać przebieg posiedzenia, w szczególności wnioski i twierdzenia stron, wymienienie zarządzeń i orzeczeń wydanych na posiedzeniu oraz stwierdzenie, czy zostały ogłoszone; jeżeli sporządzenie odrębnej sentencji orzeczenia nie jest wymagane, wystarcza zamieszczenie w protokole treści samego rozstrzygnięcia; zamiast podania wniosków i twierdzeń można w protokole powołać się na pisma przygotowawcze. Protokół powinien ponadto zawierać oznaczenie sądu, miejsca i daty posiedzenia, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta, prokuratora, stron, jak również obecnych na posiedzeniu przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz oznaczenie sprawy i wzmiankę co do jawności, a także czynność stron mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 101 § 1 pkt 1 i 3). Protokół podpisują przewodniczący i protokolant (art. 101 § 2).

W doktrynie podkreśla się, że przepis art. 101 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nie może być rozumiany w tym sensie, że protokół rozprawy powinien odzwierciedlać wszystkie oświadczenia i twierdzenia stron w ich dosłownym i szczegółowym brzmieniu. Wystarczy, jeżeli protokół zawiera istotne wnioski i twierdzenia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, str. 244). Takie stanowisko reprezentują również w swoich orzeczeniach sądy administracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 135/13 (Lex nr 1310106), postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r. II OSK 64/12, lex nr 1145631). Stosownie natomiast do treści art. 100 § 1 powołanej ustawy protokół z rozprawy jest spisywany przez protokolanta pod kierunkiem przewodniczącego. Z powyższego wynika zatem, że to przewodniczący decyduje o tym co wymaga odnotowania w protokole.

Mając na uwadze Sąd uznał, że żądanie pełnomocnika skarżącego zawarte w piśmie z dnia 16 maja 2014 r., o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 28 marca 2014 r. poprzez wpisanie po słowach "wnoszę o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w pełnym zakresie" słowa "od Skarbu Państwa WSA w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. S. pełnomocnika skarżącego z urzędu kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2302/11 uprzednio rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, które to zostały przez skarżącego pokryte ani w części ani w całości" jest bezzasadne.

Zauważyć należy, że zgłoszone przez stronę żądanie jest w istocie powieleniem wniosku, który został zgłoszony wcześniej, co pełnomocnik skarżącego sama przyznała w piśmie z dnia 16 maja 2014 r., stwierdzając, iż "wniosek o przyznanie kosztów procesu za pierwszą sprawę w której aktywnie uczestniczyłam sporządzając skargę precyzującą i uczestnicząc w rozprawie został złożony już w tej sprawie w formie pisemnej w pierwszej skardze". Tym samym żądanie sprostowania protokołu rozprawy z dnia 28 marca 2014 r. stanowi w istocie powielenie wniosku, który pełnomocnik skarżącego zgłosiła już wcześniej.

Na marginesie Sąd dostrzega to, iż na skutek uchylenia wyroku przez NSA w pierwszej ze spraw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie radcy prawnemu M. S. nie została wypłacona kwota wynagrodzenia zasądzona w wyroku sądu pierwszej instancji z dnia 24 sierpnia 2014 r., niemniej jednak kwestia rozliczeń z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu stanowi odrębną sprawę i brak jest przeciwskazań do tego, aby została rozpoznana w trybie przepisu art. 258 § 1 pkt 8 P.p.s.a. przez referendarza sądowego.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 103 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.