Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 298/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145 §  1, art. 149 § 1, art.151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.90, art. 95 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
article: § 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 131 poz 1468
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 135, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), Asesor WSA Joanna Brzezińska, Protokolant sekr. sąd. Monika Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...]r., II. uchyla postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie wznowienia postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, IV. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego R.M. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2006 roku funkcjonariusz Policji w służbie stałej R.M. złożył wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej w związku z uzyskaniem lokalu mieszkalnego w [...] składającego się z 3 izb o powierzchni mieszkalnej 47,6 m2 , oświadczając, że zamieszka w nim do [...] maja 2006 roku. We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu, wnioskodawca wskazał, iż nie zajmował ani nie zajmuje mieszkania o jakim mowa w pkt 4 wniosku oraz, że ani on ani jego małżonek nie posiadają mieszkania innego (pkt 5) niż wskazane w pkt 4 wniosku. W punkcie 6 wniosku wnioskodawca zawarł następującą treść: "przekażę w całości zajmowane mieszkanie do dyspozycji TB" przy czym skrót: "TB" jest skreślony. Do wniosku dołączona została uwierzytelniona kserokopia umowy z dnia [...] kwietnia 2006 roku, sporządzonej w formie aktu notarialnego, na mocy której R. i H. małżonkowie M. nabyli od osób fizycznych lokal mieszkalny w [...] oraz oświadczenie wnioskodawcy o niekorzystaniu z pomocy finansowej na zakup mieszkania.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku Komendant Miejski Policji działając na podstawie przepisu art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. nr 98 póz. 1071 z późn. zm.- dalej powoływanej jako: Kpa), art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, Nr 7 poz. 58 ze zm.) § 3 ust 1 i 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) i § 14 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2005 roku, Nr 105 poz. 884) przyznał wnioskodawcy pomoc finansową w kwocie 11 547 zł , której wypłata miała nastąpić nie później niż w ciągu 6 miesięcy od wydania decyzji tj. do [...] listopada 2006 roku. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskodawca pozostaje w służbie stałej, przedstawił umowę notarialną kupna nieruchomości i ze względu na stan rodzinny posiada uprawnienie do 3 norm zatrudnienia, a tym samym i do pomocy w wysokości po 3 849 zł za każdą normę. W pkt 7 uzasadnienia decyzji wskazano, że "nastąpi opróżnienie zajmowanego mieszkania w [...] i przekazanie go do dyspozycji organu głównego najemcy pod rygorem zwrotu przyznanej niniejszą decyzją pomocy finansowej". Decyzja z dnia [...] maja 2006 roku została doręczona wnioskodawcy w dniu 10 maja 2006 roku. Nie została ona zaskarżona przez stronę.

W dniu 29 maja 2006 roku do organu wpłynęła umowa najmu lokalu mieszkalnego, zawarta w dniu [...] września 1998 roku między TB a R.M.. Na mocy tej umowy, zawartej na czas nie określony, R.M. stał się najemcą lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 50,6 m2 , składającego się z dwóch pokoi i kuchni, położonego w [...].

W związku z wpływem wskazanej umowy organ I instancji wszczął postępowanie zmierzające do zamiany decyzji z dnia [...] maja 2006 roku w trybie przepisu art. 155 Kpa. Wobec cofnięcia przez wnioskodawcę zgody na uchylenie tej decyzji wszczęte we wskazanym przedmiocie postępowanie nie zakończyło się wydaniem decyzji. Natomiast organ wyższego stopnia tj. Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji nr [...]. Jego decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku , stwierdzająca nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku, w wyniku odwołania wnioskodawcy została decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2006 roku uchylona w całości, a postępowanie administracyjne I instancji umorzone. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że w sytuacji gdy bezspornym jest, że R.M. zajmował lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu na czas nie określony czyli posiadał lokal mieszkalny w rozumieniu przepisu art. 95 ust 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, zatem nie spełniał warunków do przyznania mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a tym samym nie był uprawniony do otrzymania pomocy finansowej. Przyznanie mu w takiej sytuacji przez Komendanta Miejskiego Policji pomocy finansowej nastąpiło z oczywistym naruszeniem prawa, które nie może być jednak uznane za rażące w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Z treści art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie wynika bowiem wprost, że jest w nim wyłączona możliwość uzyskania pomocy finansowej przez sam fakt zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 roku Komendant Miejski Policji postanowił z urzędu wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2006 roku Nr [...] " w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję".

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż po uzyskaniu przez decyzję z dnia [...] maja 2006 roku przymiotu "prawomocności" funkcjonariusz złożył organowi umowę najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [...], istniejącą w dniu wydania decyzji, która miała dla sprawy istotne znaczenie faktyczne i dowodowe, a nie była znana organowi. Organ wskazał, iż z tych przyczyn w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa należało wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Jednocześnie organ powołując się na przepisy art. 88 ust. 1 , 90, 92 , 94 i 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji stwierdził, iż funkcjonariuszowi Policji nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości w której pełni służbę lub w pobliskiej.

W dniu [...] stycznia 2007 roku Komendant Miejski Policji decyzją nr [...] na podstawie art. 145 §1 pkt. 5, art. 151§ 1 pkt. 2 Kpa, art. 94, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 10 stycznia 2002 roku o Policji (Dz. U. nr 7, poz. 58), § 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. nr 131 poz. 1468) postanowił: 1. uchylić decyzję ostateczną Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku w przedmiocie przyznania funkcjonariuszowi R.M. pomocy finansowej w kwocie 11547,00 zł, 2. odmówić przyznania w/w funkcjonariuszowi pomocy finansowej w kwocie 11547,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja nr [...] o przyznaniu skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego uprawomocniła się z dniem [...] maja 2006 roku. W dniu [...] maja 2006 roku wnioskodawca dostarczył, jako uzupełnienie akt sprawy zakończonej decyzją ostateczną, umowę najmu lokalu mieszkalnego w [...] zawartej na czas nie określony. Przedmiotowa umowa istniała w dniu wydania decyzji nr [...] lecz nie była w tym dniu znana organowi. W myśl art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Na podstawie art. 94 ust. 1 przywołanej ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącą odrębną nieruchomość. Zgodnie z powyższym prawo policjanta do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie cytowanej ustawy realizowane jest przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero, gdy przydziału nie dokonano, funkcjonariuszowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu we własnym zakresie. Świadczenie to jest, zatem konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta do otrzymania lokalu mieszkalnego. Jedna i druga forma uzależniona jest jednak od podstawowej kwestii statusu mieszkaniowego funkcjonariusza. Biorąc powyższe pod uwagę stosownie do artykułu 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ust. 1 pkt. 2 cyt. ustawy). Nie ma znaczenia czy lokal policjant uzyskał w przeszłości na mocy decyzji administracyjnej czy na podstawie umowy cywilnej ani od jakiego podmiotu go nabył. Funkcjonariusz R.M. wraz z rodziną, żoną i synem zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul. [...]. Lokal ten zajmuje na podstawie umowy najmu z dnia [...] września 1998 roku zawartej na czas nie określony. Oznacza to, że potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza są zaspokojone.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania I instancji. Zarzucał, iż kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, polegającym na wznowieniu postępowania na podstawie okoliczności znanej organowi w dniu wydania pierwotnej decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, a mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz z rażącym naruszeniem przepisu art. 94 ust 1 ustawy o Policji, polegającym na przyjęciu, iż skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie uzyskał on przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Uzasadniając zarzuty odwołania wskazywał, iż okoliczność zajmowania przez niego mieszkania z zasobów TB była znana organowi bowiem wynikała z wniosku skarżącego o przyznanie pomocy finansowej. Przeoczenie jej przez organ przy wydawaniu decyzji nie może obciążać wnioskodawcy jako beneficjenta świadczenia.

Wywodził, iż prawo narusza również samo merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy bowiem nigdy w przeszłości nie uzyskał on lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, a tym samym może on skorzystać z dobrodziejstwa przepisu art. 94 ust 1 ustawy o Policji.

Decyzją [...] lutego 2007 roku Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kpa, art. 88 ust. 1, art. 94, art. 95 ust. 1 ustawy z dnia kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 roku, nr 7 poz. 58 z późn. zm.) oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. nr 131 poz. 1468) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie w tym i treść oraz skreślenia dokonane we wniosku z dnia [...] maja 2006 roku o przyznanie pomocy finansowej jak i treść umowy najmu z dnia [...] września 1998 roku, organ II instancji uznał bezzasadność odwołania. Wskazał, iż policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą, się przewidziane ustawą o Policji formy zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, a w szczególności przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ustawy), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (art. 94 ustawy), tak więc pomoc finansowa jest przewidzianą w ustawie o Policji zastępczą formą zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z powyższym prawo policjanta do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie ustawy o Policji realizowane jest przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero, gdy przydziału nie dokonano, funkcjonariuszowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego we własnym zakresie. Wskazał, że jest to świadczenie, które przysługuje jako konsekwencja niezrealizowania uprawnienia policjanta do otrzymania lokalu mieszkalnego. Dlatego też przyznanie w/w świadczenia możliwe jest tylko w sytuacji, gdy policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. A więc uprawnienia policjanta (bądź ich brak) do uzyskania pomocy finansowej rozpatruje się biorąc za podstawę uprawnienia funkcjonariusza (bądź ich brak) do lokalu mieszkalnego. W myśl art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ust. 1 pkt. 2 cyt. ustawy). Prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Celem tego przepisu jest niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie z przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji. Tak rozumianemu uprawnieniu policjanta odpowiadają obowiązki organów Policji zaspokojenia tego prawa. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, to cel przepisu jest osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 cyt. ustawy. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. A więc uprawnienie to nie może być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 95 ust. 1 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi (pkt 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno- pensjonatowy lub którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2 (pkt 3). Tak więc ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa udzielana na cel wymieniony w art. 94 ust. 1 ustawy nie przysługują policjantowi mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 1- 4 ustawy. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu zatem wiązać należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej przez ustawę (art. 95 ustawy), to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 ustawy). W konsekwencji taki policjant nie spełnia niezbędnej przesłanki do przyznania pomocy finansowej (określonej w art. 94 ust. 1 ustawy), tj. niezrealizowania prawa do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 90 ustawy. W oparciu o te rozważania organ II instancji doszedł do konkluzji, że stosownie do art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r roku o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, co potwierdza uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 roku OPS 1/99 (ONSA 1999/3 poz. 77).

Za bezsporny organ II instancji uznał fakt, iż w dniu złożenia wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przy ul. [...] zainteresowany wraz z żoną i synem zajmował lokal mieszkalny przy ul. [...] o pow. użytkowej 50,6 m2. Przedmiotowy lokal, który pochodził z zasobów TB, wnioskodawca posiadał na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego, która wiązała jej strony na czas nieokreślony. Zdaniem organu odwoławczego, użyte w art. 95 ust. 1 ustawy pojęcie "posiadanie" oznacza posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego, określonego tym przepisem lokalu mieszkalnego lub domu. W świetle art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny) jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Skoro zainteresowany we wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej podaje, że zamieszka przy ul. [...] do dnia [...] maja 2006 roku a w dniu [...] czerwca, a następnie w dniu [...] czerwca 2006 roku nadal informuje, że zamieszkuje przy ul. [...], to zdaniem organu, nie ma żadnej wątpliwości, że jego potrzeby mieszkaniowe na dzień przyznania i wypłacenia pomocy finansowej były zaspokojone. W ocenie organu z faktu, iż zainteresowany nie dołączył w/w umowy najmu do wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej, a dostarczył ją dopiero w chwili uprawomocnienia się decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku można domniemać, że policjant zdawał sobie sprawę z braku pozytywnych przesłanek do przyznania mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przy ul. [...] z uwagi na fakt posiadania w miejscu pełnienia służby innego lokalu mieszkalnego, odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa organ II instancji uznał go za nieuzasadniony. Analizując treść wniosku o przyznanie pomocy finansowej Komendant Wojewódzki podniósł, że wnioskodawca wskazał wprawdzie, iż nie zajmował mieszkania będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów ani innego mieszkania (domu) jak też nie posiada on ani jego współmałżonek innego mieszkania (domu) niż wymienione w pkt 4 wniosku, to w dalszej części formularz wniosku o udzielenie pomocy finansowej zawiera skreślone stwierdzenie o treści: "przekażę zajmowane mieszkanie do dyspozycji TB S-ka z o.o. ". W takiej sytuacji, zdaniem organu, wnioskodawca własnoręcznie podpisanym wnioskiem, będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oświadczył, że nie zajmował żadnego mieszkania (domu) i że nie posiada on ani jego współmałżonek żadnego mieszkania (domu). Ponadto z adnotacji tej nie wynika jaki jest to lokal mieszkalny, kto do niego posiada tytuł prawny, na jakiej podstawie wnioskodawca wraz z rodziną zamieszkuje ten lokal i gdzie on się znajduje. Dlatego twierdzenie zainteresowanego, że organ I instancji znał okoliczność posiadania przez niego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w chwili wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku jest niezgodne z prawdą. Nie można zgodzić się też z twierdzeniem wnioskodawcy, że organ I instancji przeoczył fakt posiadania przez niego lokalu mieszkalnego z zasobów TB, gdyż skreślone informacje uważa się za niebyłe, tym samym organ I instancji nie miał obowiązku uwzględnienia tej adnotacji podczas oceny dowodów sprawy, kierując się przy tym zasadą zaufania do obywatela (policjanta). Zdaniem organu II instancji, wznowienie postępowania administracyjnego przez Komendanta Miejskiego Policji w trybie art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa było jak najbardziej właściwe. Oceniając uprawnienia R.M. organ ten oparł się na oświadczeniu zainteresowanego, że nie zajmuje i nie posiada on ani jego współmałżonek innego lokalu mieszkalnego (domu) niż wymieniony w pkt. 4 wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej. Umowa najmu z dnia [...] września 1998 roku była istotnym dowodem w sprawie, który przy składaniu wniosku o pomoc finansową został ukryty przed organem I instancji i przedstawiony dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o przyznaniu pomocy finansowej. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa uzasadnione jest w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które: a) mają istotne znaczenie dla sprawy, b) istniały w dniu wydania decyzji i c) nie były znane organowi wydającemu decyzje. Przez nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody należy rozumieć zarówno okoliczności i dowody nowo odkryte, jak i te, które zostały po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ze względu na alternatywę użytą w treści wskazanego przepisu należy przyjąć, iż ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa (wyr. NSA z 23 kwietnia 1999 roku, I SA/Łd 1331/97 ONSA 2000, Nr 2, poz. 74). Nowe okoliczności lub nowe dowody muszą wyjść na jaw po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie. Wyrazy "wyjdą na jaw", użyte w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienie ich organowi (wyr. NSA z 26 kwietnia 2000 roku, III SA 1454/99, ONSA 2001, Nr 3, poz. 123). Przez nową okoliczność oraz nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność lub dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyr. NSA z 25 czerwca 1985 roku, I SA 198/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 35). Okoliczności faktyczne i dowody, o których mowa w komentowanym przepisie, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 jest uzasadnione w sytuacji, gdy nowe okoliczności faktyczne i dowody, nie były znane organowi wydającemu decyzje.

Organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, że już po wydaniu i z chwilą uprawomocnienia się decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku wnioskodawca dostarczył organowi, jako uzupełnienie akt, umowę najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] września 1998 roku z zasobów TB, a więc okoliczność ta nie mogła być znana organowi w chwili wydania niniejszej decyzji. Tak więc Komendant Miejski Policji spełnił wszystkie warunki konieczne do wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, rozpatrując sprawę pod kątem uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.M. zarzucał zaskarżonej decyzji rażącą obrazę art. 145 § 1 pkt 5 Kpa - mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającą na wznowieniu postępowania w oparciu o powyższy przepis na podstawie okoliczności znanej organowi I instancji w dniu wydania pierwotnej decyzji o przyznaniu wnioskodawcy pomocy finansowej. Zarzucał jej także rażące naruszenie prawa materialnego - art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, mające zasadniczy wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a polegające na przyjęciu błędnego poglądu prawnego, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie uzyskał on przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Powołując się na wskazane zarzuty domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego I instancji, wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonych decyzji, jak też zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podnosił, iż zarówno organy I i II instancji, orzekające w niniejszej sprawie nie były uprawnione do uchylenia poprzedniej decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Wbrew bowiem twierdzeniom tak Komendanta Miejskiego , jak i Wojewódzkiego Policji fakt zajmowania przez skarżącego mieszkania z zasobów TB został przez niego wskazany w samym wniosku z dnia [...] maja 2006 roku w sprawie przyznania pomocy finansowej, który był przecież podstawą wydania pierwotnej decyzji o przyznaniu przedmiotowego świadczenia. W pkt 6 wskazanego wniosku zawarty jest odręczny zapis skarżącego: "Przekażę w całości zajmowane mieszkanie do dyspozycji TB S-ka z o.o. ". Tym samym fakt uprzedniego zajmowania lokalu mieszkalnego z zasobów TB winien być zatem uprzednio znany organowi I instancji, albowiem decyzję wydano w dniu [...] maja 2006 roku właśnie w oparciu o informacje zawarte w w/w piśmie wnioskodawcy. Ewentualne przeoczenie powyższego faktu nie może obciążać samego beneficjenta świadczenia, ale organ, który winien działać w sposób profesjonalny, na co pośrednio zwrócił uwagę Komendant Główny Policji w decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] października 2006 roku. W ocenie skarżącego, za chybioną uznać należy w tym zakresie argumentację organu II instancji, iż rzeczony wniosek zawiera wprawdzie stwierdzenie o wyżej wskazanej treści, jednakże jest ono skreślone. Z całego sformułowania jedynie bowiem 4 pierwsze litery nakładają się na swego rodzaju machinalne podkreślenie, którego w kontekście całego wyrażenia oraz układu graficznego zapisu na tej właśnie stronie w żadnym razie nie sposób interpretować w sposób, jaki uczynił to organ II instancji. Wychodząc analogicznie z tak formalistycznego punktu widzenia, jaki zaprezentował Komendant Wojewódzki należałoby wskazać, iż brak na omawianym dokumencie jakiejkolwiek wzmianki ("skreślono'') wraz z miejscową parafą lub podpisem w dolnej części dokumentu, stosowanej w tego rodzaju przypadkach. Nie sposób również pominąć poruszonej przez organ II instancji okoliczności, iż przy wydaniu pierwotnej decyzji Komendant Miejski Policji kierował się zasadą zaufania do obywatela i nie uwzględnił omawianej adnotacji podczas oceny dowodów sprawy. Jeśli organ w trakcie kompetentnej i miarodajnej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego powziąłby jakiekolwiek wątpliwości co do któregokolwiek z jego elementów, nie tyle mógł, ile winien był przeprowadzić dodatkowe czynności dowodowe. W zaistniałej sytuacji procesowej przerzucanie przez profesjonalny organ administracyjny winy w tym zakresie na skarżącego uznać należy za niedopuszczalne. W konsekwencji organ I instancji, a również organ II instancji nie legitymował się uprawnieniem do wzruszenia pierwotnej decyzji w trybie wznowienia postępowania w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, albowiem w rzeczywistości sporna okoliczność dotycząca uprzedniego zajmowania przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego winna być organowi znana z uwagi na jej procesowe ujawnienie w toku przedmiotowego postępowania w aktach niniejszej sprawy.

Kwestionując samo meritum rozstrzygnięcia organów obydwu instancji skarżący wywodził, iż nie jest uzasadniony prezentowany przez nie pogląd prawny jakoby policjantowi nie przysługiwała pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 w/w ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny. W ocenie skarżącego dyspozycja art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jednoznacznie wskazuje, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy w rzeczywistości nigdy nie doszło do uzyskania przez skarżącego lokalu mieszkalnego właśnie w takim trybie prawnym. Jak wynika z pisma Urzędu Miejskiego z dnia [...] lutego 1999 roku, skarżącemu odmówiono przydziału lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych w drodze decyzji administracyjnej. Uprzednio decyzją Komisji Mieszkaniowej TB sp. z o.o. z dnia [...] maja 1998 roku, skarżącego zakwalifikowano finalnie na listę kandydatów do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, w następstwie zawartej w dniu [...] marca 1998 roku przedwstępnej umowy najmu. Jako, że najemcą jest w/w TB czyli osoba prawna nie będąca przecież organem władzy publicznej, lecz spółką w rozumieniu prawa handlowego, nie można w tym wypadku w żadnym razie mówić o otrzymaniu przez skarżącego lokalu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, ale o standardowej umowie cywilnoprawnej w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Organy obydwu instancji w sposób nieuprawniony nadały charakter decyzji administracyjnej zwykłej umowie cywilnoprawnej. Skoro zatem skarżący nie uzyskał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, to może on skorzystać z dobrodziejstwa określonego w art. 94 ust. 1 omawianej ustawy. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, iż dyspozycja w/w przepisu, jak również § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów nie mówi o odmowie przyznania takiej pomocy policjantowi, który nie ma prawa do uzyskania lokalu, ale wyraźnie o policjancie, który takiego lokalu uprzednio nie otrzymał i to na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Skarżący wskazywał, iż uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 roku (OPS 1/99),powołana przez organ II instancji wyraźnie wskazuje na wymóg związany właśnie z administracyjnoprawnym charakterem decyzji w sprawie przydziału.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podnosił, iż skarżący z pełna świadomością umowę najmu ujawnił dopiero po wydaniu decyzji o przyznaniu pomocy finansowej zważywszy na okoliczność, iż już w 1998 roku z tych samych powodów decyzją z dnia [...] października 1998 roku Komendant Rejonowy Policji odmówił mu przyznania pomocy finansowej. Przytaczał też orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, iż policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy o Policji w drodze decyzji administracyjnej jeżeli posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny. Powoływał się też na stanowisko Komendanta Głównego Policji wynikające z decyzji nr [...] stwierdzające jednoznacznie brak uprawnień skarżącego do uzyskania pomocy finansowej i wydania decyzji z dnia [...] maja 2006 roku z naruszeniem prawa.

Postanowieniem z dnia 21 maja 2007 roku Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skarga okazała się uzasadniona.

W myśl przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U 2002 roku, Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej skargą decyzji czy postanowienia w zakresie obejmującym ocenę ich legalności. W ramach tak określonej kognicji uchylenie zaskarżonego aktu jest możliwe jedynie w sytuacji stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przy jego wydawaniu nastąpiło naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać też należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie przepisem art. 133 §1 ppsa Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy , a stosownie do przepisu art. 135 ppsa stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Komendanta Miejskiego Policji Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Służy ono weryfikacji decyzji ostatecznej . Powoduje nie tylko wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji przez jej uchylenie, ale zapewnia jednocześnie możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej o której rozstrzygała weryfikowana decyzja. Przesłankami wznowienia postępowania są : rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 podstaw wznowienia przy braku negatywnych przesłanek o jakich mowa w art. 146 § 1 i 146 § 2 Kpa. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony. W obu przypadkach wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wymaga wydania postanowienia o jakim mowa w przepisie art. 149 § 1 Kpa. Postanowienie o wznowieniu postępowania, wydane zgodnie z art. 149 § 1 Kpa może jedynie wskazywać przesłanki, które uzasadniają ponowne rozpoznanie sprawy. W przepisie art. 149 § 2 Kpa jest mowa o dwóch różnych postępowaniach: co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Żadnego z tych postępowań nie można przeprowadzić bez wydania postanowienia przewidzianego w art. 149 § 1 Kpa, ale jednocześnie dopiero wydanie takiego postanowienia stwarza możliwość przeprowadzenia postępowania określonego w art. 149 § 2 Kpa, które może doprowadzić do wydania decyzji wymienionych w art. 151 z uwzględnieniem art. 146 Kpa. Jeżeli organ administracji w postanowieniu wydanym na podstawie art. 149 § 1 Kpa orzeka nie tylko o wznowieniu postępowania, ale jednocześnie dokonuje w nim także analizy przyczyn wznowienia i wyciąga z nich wnioski co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, faktycznie w istotny sposób narusza prawo procesowe, ponieważ rozstrzyga o istocie sprawy bez przeprowadzenia postępowania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 1987 roku I SA 1326/86 (OSNA 1987 /2/80) postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 Kpa) jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści niż stwierdzenie, który z przepisów art. 145 § 1 Kpa został uznany za przyczynę uzasadniającą wznowienie postępowania. Stwierdzenia, czy ta przyczyna rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 Kpa), mogą być efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 Kpa i znaleźć się mogą dopiero w decyzji określonej w art. 151 Kpa.

W sprawie niniejszej organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2006 roku wszczynającym postępowanie wznowieniowe wskazał, iż za przyczynę uznany został przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa , a to w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nie znanych organowi, który ją wydał. Organ wskazał, w związku tym na fakt złożenia przez wnioskodawcę w dniu [...] maja 2006 roku umowy najmu lokalu mieszkalnego w [...], istniejącej w dniu wydania decyzji, nie znanej organowi i mającej dla sprawy " istotne znaczenie faktyczne i dowodowe". W dalszej części uzasadnienia organ I instancji z faktu istnienia wskazanej umowy najmu w oparciu o wskazane przepisy ustawy o Policji najmu wyprowadził wniosek, iż funkcjonariusz posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny, a zatem nie ma prawa do uzyskania lokalu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale i w konsekwencji nie ma prawa do pomocy finansowej o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy. Tym samym organ już w postanowieniu bezpodstawnie poddał ocenie istnienie przyczyny wznowienia i równie bezpodstawnie zajął stanowisko co do meritum sprawy, wkraczając tym samym w przedmiot rozstrzygnięcia zastrzeżony dla decyzji o jakich mowa w art. 151 Kpa.

Odnosząc się natomiast do kwestii zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania, to w - ocenie Sądu - stanowisko organów obu instancji w tym zakresie należało uznać za wadliwe. Zgodnie z pkt 5 § 1 art. 145 Kpa postępowanie zakończone decyzją ostateczną wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który ją wydał. Organ I instancji nie sprecyzował w postanowieniu ani w decyzji czy fakt złożenia umowy najmu lokalu przy ul. [...] uznał za ujawnienie nowego dowodu czy nowej okoliczności faktycznej, jednakże nie może budzić wątpliwości, iż chodzi w tym przypadku o ujawnienie nowego dowodu z którego wynika okoliczność faktyczna posiadania przez skarżącego tytułu prawnego (prawa najmu) do wskazanego lokalu. W ocenie Sądu, można przyjąć za organem, iż istnienie dokumentu w postaci umowy najmu z dnia [...] września 1998 roku mogło nie być mu znane. Wskazana umowa stanowi jednak jedynie dowód potwierdzający fakt posiadania przez R.M. tytułu prawnego do w/w lokalu mieszkalnego. Tymczasem okoliczność faktyczna wynikająca z tej umowy (posiadanie innego lokalu mieszkalnego) była znana organowi w chwili wydawania decyzji z dnia [...] maja 2006 roku. Niezależnie bowiem od kwestii oceny istnienia czy braku – w wyniku skreślenia - odręcznego zapisu skarżącego w pkt 6 wniosku z dnia [...] maja 2006 roku wskazać należy na pkt 7 uzasadnienia decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku. O ile bowiem, sporny między stronami zapis pkt 6 wniosku brzmi (przy założeniu, iż nie został skreślony): " przekażę w całości zajmowane mieszkanie do dyspozycji TB S.-ka z o.o.", to punkt 7 decyzji zawiera zapis: "Nastąpi opróżnienie zajmowanego mieszkania w [...] i przekazanie go do dyspozycji organu głównego najemcy pod rygorem zwrotu przyznanej niniejszej (tak w oryginale) decyzji pomocy finansowej". Wskazany zapis pkt 7 świadczy o tym, iż w dniu wydawania tej decyzji organowi znana była co najmniej okoliczność faktyczna zajmowania przez skarżącego lokalu w oparciu o tytuł prawny (najem) i miejsce jego położenia. Tym samym znane mu już wtedy były okoliczności faktyczne wynikające z umowy najmu z dnia [...] września 1998 roku, złożonej przez skarżącego w dniu [...] maja 2006 roku. W konsekwencji oznacza to, iż okoliczność posiadania przez skarżącego prawa do innego lokalu mieszkalnego i zamieszkiwania w nim (ten sam adres skarżący wskazywał we wniosku jako adres zamieszkania) była organowi znana przed wydaniem decyzji i powinna zobowiązywać go do podjęcia dalszych ustaleń na okoliczność czy zajmowany lokal jest lokalem mieszkalnym odpowiadającym co najmniej przysługującej skarżącemu powierzchni mieszkalnej (art. 95 ust. 1 pkt 2). Tymczasem organ działań tych zaniedbał. Z nieznanych powodów wprowadził natomiast do decyzji uregulowanie pkt 7, mające zastosowanie w innej sytuacji faktycznej tj. w sytuacji gdy funkcjonariusz zajmuje "resortowy" lokal mieszkalny (vide: § 6 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów – Dz. U. z 2001 roku , Nr 131, poz. 1468). Zgodzić się zatem należy w okolicznościach sprawy ze stanowiskiem skarżącego, iż konsekwencje uchybień organu, który mając wiedzę co do okoliczności faktycznej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy nie ocenił jej zgodnie z prawem materialnym , nie mogą być przerzucane na stronę. Reasumując stwierdzić należało, iż organy obu instancji bezpodstawnie uznały, iż w sprawie zaszła przyczyna wznowienia postępowania o jakiej mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, a tym samym zasadny okazał się pierwszy zarzut skargi .

Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym w zakresie wywodów mających uzasadniać drugi z zarzutów skargi. W tym bowiem zakresie Sąd podziela w pełni wyczerpującą wykładnię przepisów ustawy o Policji dotyczących przesłanek przyznania pomocy finansowej, dokonaną przez organ II instancji w uzasadnieniu jego decyzji, a sprowadzającą się do tezy, iż policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy o Policji w drodze decyzji administracyjnej ze względu na posiadanie innego odpowiedniego lokalu mieszkalnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd , na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 135 ppsa uchylił decyzje organów obu instancji ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (bezpodstawne wznowienie doprowadziło bowiem do wzruszenia decyzji ostatecznej) oraz uchylił postanowienie z dnia 12 stycznia 2006 o wznowieniu postępowania jako naruszające prawo i leżące u źródła decyzji kontrolowanych przez sąd.

O kosztach postępowania (obejmujących koszty zastępstwa procesowego i opłatę skarbową od pełnomocnictwa) orzeczono na podstawie przepisu art. 200 i 205 § 2 ppsa.

Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA

Aleksandra Wieczorek Ireneusz Fornalik Joanna Brzezińska