Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 10/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 4, art. 149 par. 1, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 88a ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi V. K. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych)


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]stycznia 2011 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski powołując się na art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) pozostawił bez rozpoznania wniosek V. K. o udzielenie jej zezwolenia na pobytu rezydenta długoterminowego WE, złożony w dniu 17 grudnia 2010 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżąca składając przedmiotowy wniosek nie dołączyła dokumentów potwierdzających posiadanie tytułu prawnego do zajętego przez nią lokalu mieszkalnego. Skarżąca wskazała bowiem jako miejsce aktualnego pobytu, jak i miejsce zamierzonego pobytu, miejscowość S., ul. S. [...]. Z ustaleń organu wynika ponadto, iż V. K. zawarła w dniu 14 czerwca 2003 r. związek małżeński z M. K.. W dniu 28 czerwca 2007 r. jej mąż wniósł pozew o rozwód, lecz w dniu 23 sierpnia 2009 r. zmarł, w związku z czym postępowanie rozwodowe zostało umorzone. V. K. załączyła też do wniosku dokumenty potwierdzające, że na mocy testamentu z dnia 9 kwietnia 2009 r., spadek po M. K. nabyła w całości W. G., z której wniosku toczy się obecnie postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku. W dniu 22 grudnia 2010 r. organ wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego w postaci braku tytułu prawnego do lokalu w miejscowości S., ul. S. [...], pouczając ją zarazem, iż nie przedłożenie żądanych dokumentów w terminie 7 dni od otrzymania pisma spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to prawidłowo doręczono wnioskodawczyni w dniu 27 grudnia 2010 r. W odpowiedzi V. K. przedłożyła postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt [...], w którym stwierdzono, iż nabyła ona spadek po M. K. w ¼ części. Organ wskazał jednak, iż powyższe orzeczenie nie jest jeszcze prawomocne. Nadto, z dokumentów nie wynika czy nieruchomość, którą skarżąca wskazała jako miejsce pobytu wchodzi w skład masy spadkowej. Wojewoda podniósł zarazem, iż nawet w wypadku prawomocności orzeczenia skarżąca musiałaby najpierw uzyskać zgodę pozostałych współwłaścicieli by móc zamieszkać w tym lokalu. Tym bardziej, że nieruchomość w S., ul. S. [...], została nabyta przez M. K. jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego, a zatem stanowiła majątek odrębny. W dniu 28 grudnia 2010 r. V. K. przedłożyła odpis zwykły z księgi wieczystej nieruchomości gruntowej, położonej w miejscowości T., działka nr [...]. Z dokumentu tego wynika jednak, iż działka nie jest zabudowana, a jej właścicielami są M. K., W. T. G. i K. Z. G.. Wreszcie, w dniu 3 stycznia 2011 roku V. K. przedłożyła dokumenty stwierdzające, iż M. K. przed śmiercią dokonał sprzedaży wymienionej działki położonej w S., przy ul. S. [...], oraz działki położonej w T. pod numerem [...]. W chwili orzekania toczyło się poza tym przed Sądem Rejonowym P. – G. i J. w P. postępowanie zainicjowane przez M. Ż. o wydanie nieruchomości położonej w S., przy ul. S. [...]. Tym samym zdaniem organu skarżąca nie przedstawiła tytułu prawnego do lokalu.

Pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. V. K. wniosła zażalenie na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego, podnosząc, iż z M. K. pozostawała we wspólności majątkowej małżeńskiej, a w efekcie przedmiotowa nieruchomość nie mogła wejść do majątku odrębnego męża. Ponadto, powołała się na toczące się nadal postępowanie spadkowe po zmarłym mężu. W skład masy spadkowej wchodzi bowiem także działka w S., na ul. S. [...] oraz działka zlokalizowana w T., dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Postępowanie o wydanie działki na ul. S. [...] w S. nie zakończyło się wydaniem prawomocnego orzeczenia.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] 2011 r., nr [...], uznał za uzasadnione zażalenie V. K. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego poprzez pozostawienie bez rozpoznania jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długookresowego WE oraz wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy do 1 listopada 2011 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż mając na uwadze skomplikowany i wielowątkowy stan faktyczny sprawy należy uznać wnioski organu I instancji za przedwczesne, a wniosek skarżącej należało załatwić merytorycznie. W przypadku V. K. brak możliwości przedłożenia wymaganego dokumentu w oznaczonym czasie jest przez nią niezawiniony. Wojewoda Wielkopolski powinien był zatem przeprowadzić postępowanie w niezbędnym zakresie i ocenić, czy skarżąca spełnia przesłanki do udzielenia jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego.

Pismem z dnia 20 września 2011 r. V. K. wniosła skargę na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W uzasadnieniu V. K. powołała się na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 8 sierpnia 2011 r., uznające za uzasadnione zażalenie na pozostawienie wniosku z dnia 17 grudnia 2010 r. bez rozpoznania. Ponadto podniosła, iż w załączonej dokumentacji wykazała, że toczy się obecnie postępowanie spadkowe po jej zmarłym mężu, wskazując na orzeczenie Sądu I instancji przyznające jej udział ¼ w spadku po M. K.. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2011 r. skarżąca została także zameldowana na pobyt czasowy od dnia 7 marca 2011 r. do dnia 20 lutego 2012 r. w miejscowości S. przy ul. S. [...]. Obecnie trwa poza tym postępowanie przed Sądem Rejonowym P. – G. i J. w P. z powództwa M. Zylińskiego przeciwko skarżącej o wydanie nieruchomości nabytej od męża skarżącej. Potwierdzony jednak przez biegłych psychiatrów stan zdrowia M. K. pozwala na wykazanie przesłanek z art. 82 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 z późn. zm.). V. K. zwróciła także uwagę na prowadzenie przez Prokuraturę Okręgową w P. postępowania wobec M. T., H. N. i M. Ż. co do możliwości wyłudzenia nieruchomości, położonej w S. od jej zmarłego męża. W pozostałym zakresie skarżąca podzieliła też pogląd Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zawarty w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2011 roku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r., sygn. II SAB/PO 66/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę V. K..

W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264 poz. 1573 ze zm.) zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się na wniosek cudzoziemca. Ponadto, w myśl art. 71 ust. 5 cytowanej ustawy cudzoziemiec jest zobowiązany uzasadnić wniosek oraz przedstawić ważny dokument podróży i dołączyć do wniosku fotografie osób nim objętych, dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie omawianego zezwolenia, a także tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać. Oznacza to, iż dopiero łączne spełnienie wszystkich opisanych wymogów jest prawidłowym złożeniem wniosku o udzielenie powyższego zezwolenia i dopiero z tą chwilą organ administracji publicznej może przystąpić do rozpatrzenia treści żądania strony. Niezachowanie przedstawionych warunków stanowi więc tzw. brak formalny wniosku, który wyklucza merytoryczne załatwienie sprawy. Zgodnie jednak z art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., tego ujemnego skutku można uniknąć, jeśli strona w ciągu 7 dni od stosownego wezwania organu usunie braki formalne pisma. W takim wypadku uważa się, że wniosek został złożony prawidłowo, co otwiera drogę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Jeżeli jednak, pomimo wezwania, braki formalne wniosku nie zostaną usunięte organ administracji publicznej pozostawia takie pismo strony bez rozpoznania.

Odnosząc powyższe rozważania do skargi V. K. Sąd wskazał, że Wojewoda Wielkopolski nie pozostaje w stanie bezczynności odnośnie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 17 grudnia 2010 r., albowiem pismem z dnia 22 grudnia 2010 r., skutecznie doręczonym skarżącej w dniu 27 grudnia 2010 r., Wojewoda Wielkopolski wezwał V. K. do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie tytułu prawnego do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego na ul. S. [...] w miejscowości S., przy czym z akt sprawy wynika, iż do chwili wyrokowania przywołany brak formalny nie został usunięty przez V. K.

Wyrokujący w sprawie II SAB/Po 66/11 skład orzekający stwierdził nadto, iż załączone przez V. K. dokumenty nie pozwalają na przyjęcie, iż spełniony został przez nią wymóg z art. 71 ust. 5 pkt 3 cytowanej ustawy o cudzoziemcach, bowiem żaden z załączonych dokumentów (odpis zwykły księgi wieczystej z dnia 5 listopada 2010 r. dla działki nr [...] , położonej w miejscowości T., nr [...], postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 roku Sądu Rejonowego w O., sygn. akt [...] , stwierdzające nabycie przez skarżącą ¼ spadku po zmarłym mężu oraz pisma procesowe wskazujące, iż stan prawny nieruchomości położonej w S., przy ul. S. [...], obecnie jest przedmiotem sporu sądowego między skarżącą a M. Ż.) nie stwierdza jednoznacznie i w sposób ostateczny, że skarżąca posiada tytuł prawny do zajmowanego w chwili obecnej lokalu, choć nie można wykluczyć, że sytuacja ta ulegnie zmianie w przyszłości.

Reasumując Sąd wskazał, iż skoro V. K. była zobowiązana do przedłożenia tytułu prawnego do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w celu uzyskania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, to niespełnienie tego wymogu stanowi o braku formalnym złożonego przez nią wniosku, przy czym brak ten nie został przy tym usunięty, pomimo wezwania organu administracji publicznej. Dlatego należy przyjąć, że wniosek z dnia 17 grudnia 2010 roku powinien być pozostawiony bez rozpoznania na mocy art. 64 § 2 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie zostało też przez Wojewodę podjęte w dniu [...] stycznia 2011 r.

Tym samym w ocenie Sądu skoro na Wojewodzie Wielkopolskim nie ciążył obowiązek załatwienia żądania strony – taki obowiązek powstaje bowiem dopiero w przypadku spełnienia wymogów formalnych – to organ ten nie mógł też pozostawać w stanie bezczynności, a wobec tego skarga na bezczynność okazała się bezzasadna.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2011 r. pozostaje do chwili obecnej nieprawomocny, bowiem postanowieniem z dnia 10 maja 2012 r. przywrócono V. K. termin do złożenia skargi kasacyjnej w tej sprawie.

Pismem z dnia [...] października 2011 r., znak [...] , doręczonym V. K. [...] listopada 2011 r. Wojewoda Wielkopolski powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 5 pkt 3 oraz art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ponownie pozostawił bez rozpoznania wniosek V. K. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich.

W uzasadnieniu powyższego pisma Wojewoda Wielkopolski wskazał, że pismem z dnia 17 października 2011 r. po raz kolejny wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braku formalnego wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez uzupełnienie tytułu prawnego do lokalu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie V. K. przedłożyła w dniu 24 października 2011 r. akt notarialny z dnia 20 lutego 2003 r., na podstawie którego M. K. nabył ½ części nieruchomości położonej w miejscowości T. Gmina R. W., działka nr [...] oraz powołała się na postanowienie Szefa urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 8 sierpnia 2011 r., Nr [...] w zakresie w jakim wskazano w nim, że wymóg posiadania tytułu prawnego, nie może blokować procesu merytorycznego rozpatrzenia wniosku w sytuacji gdy niemożność przedłożenia w oznaczonym terminie wymaganego dokumentu jest niezawiniona przez cudzoziemca.

Ustosunkowując się do tego dokumentu organ wskazał, że nawet jeżeli V. K. nabędzie prawo do części nieruchomości, którą posiadał jej zmarły małżonek, to jednak w dalszej części prawo do nieruchomości posiadać będą pozostali współwłaściciele. Nadto organ wskazał, że z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości nie wynika, aby na nieruchomości znajdował się jakikolwiek budynek mieszkalny, w którym V. K. mogłaby zamieszkać.

W dalszej części pisma Wojewoda Wielkopolski w całości powtórzył argumentację prawną zawartą w piśmie z dnia 12 stycznia 2011 r., znak [...] , w tym w szczególności wskazał, że wobec treści art. 71 ust. 5 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, w następstwie nieprzedłożenia przez wnioskodawczynię, pomimo skierowanego do niej wezwania do usunięcia braków formalnych podania, tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. obowiązany był pozostawić wniosek V. K. bez rozpoznania.

Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. V. K. wniosła kolejne zażalenie na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego, podnosząc, iż wbrew postanowieniu Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Wojewoda Wielkopolski ponownie pozostawił jej wniosek bez rozpoznania.

Nadto V. K. podniosła, że 14 czerwca 2003 r. zawarła z M. K. związek małżeński i pozostawała z nim we wspólności majątkowej małżeńskiej, obecnie toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po M. K., przy czym z postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2010 r. wynika powołanie V. K. do grona spadkobierców ustawowych w udziale ¼ całości spadku. Składająca zażalenie wskazała także, iż do majątku wspólnego małżonków poza nieruchomością - budynkiem mieszkalnym w S. przy ul. S. [...] wchodziła także nieruchomość z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym położona w miejscowości T.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] , uznał za uzasadnione zażalenie V. K. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego poprzez pozostawienie pismem z dnia [...] października 2011 r., bez rozpoznania jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długookresowego WE oraz wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy do 30 marca 2012 r.

W uzasadnieniu organ powołał się na treść własnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] i ponownie wskazał, że w skomplikowanej sytuacji prawnej V. K., pomimo braku posiadania przez nią tytułu prawnego do zajmowanego lokalu należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie oraz ocenić czy strona spełnia przesłanki do udzielenia jej przedmiotowego zezwolenia.

Pismem z dnia 13 lutego 2012 r. V. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego.

W uzasadnieniu V. K. wskazała, iż podtrzymuje swoją skargę z dnia 20 września 2011 r. oraz podniosła, iż na słuszność jej skargi w tej sprawie wskazuje postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], który uznał za uzasadnione jej zażalenie na bezczynność Wojewody i wyznaczył nowy termin do załatwienia sprawy.

Nadto skarżąca podniosła, iż jest wdową po obywatelu polskim, zawarła w Polsce związek małżeński, jest ustawowym spadkobiercą po zmarłym mężu, prowadzi obecnie sprawy spadkowe, zaś w skład spadku po mężu wchodzą nieruchomości położone w miejscowości T. [...] oraz w miejscowości S. przy ul. S. [...].

Wskazała nadto, iż otrzymuje po mężu rentę z KRUSu, zaś wskutek bezczynności Wojewody została pozbawiona możliwości funkcjonowania w Polsce i wniosła o wypłatę odszkodowania w kwocie 50000 zł.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, iż skoro cudzoziemka nie przedłożyła tytułu prawnego do lokalu, to w związku z nieuzupełnieniem przez stronę braku formalnego wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ zobowiązany był pozostawić wniosek bez rozpoznania

Nadto Wojewoda wskazał nadto, iż skarga na bezczynność organu była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w dniu 28 grudnia 2011 r. zapadł wyrok w przedmiotowej sprawie pod sygn. II SAB/Po 66/11 oddalający skargę V. K..

W kolejnych składanych w toku postępowania pismach skarżąca powtórzyła swoje dotychczasowe argumenty, a nadto wniosła o rozpatrzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu o rozpatrzenie jej wniosku o wydanie jej zezwolenia na pracę oraz o zmianę udzielonego jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego wspólnot Europejskich złożonego w dniu 17 grudnia 2010 r. na zezwolenie na pobyt stały zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 11 ustawy o cudzoziemcach..

Występując na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. skarżąca wnosiła i wywodziła jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest wpierw ustalić, czy jest ona dopuszczalna. Kwestia dopuszczalności skargi została uregulowana w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 Sąd odrzuci skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Niedopuszczalne jest zatem skuteczne wniesienie kolejnej skargi w tej samej sprawie, to jest w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron.

Z sytuacją takową, to jest z tożsamością niniejszej sprawy oraz sprawy będącej w toku, a dotąd prawomocnie niezakończonej mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie oraz w sprawie tutejszego Sądu zakończonej nieprawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r., sygn. II SAB/Po 66/11 zachodzi bowiem tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu postępowania.

O ile tożsamość stron postępowania, którymi zarówno w sprawie niniejszej, jak i w sprawie II SAB/Po 66/10 są V. K. i Wojewoda Wielkopolski jest oczywista i nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, o tyle pogłębionych rozważań wymaga zagadnienie tożsamości przedmiotu postępowania.

O tożsamości tej świadczy zdaniem Sądu okoliczność, że przedmiotem skargi w obu tych postępowaniach jest bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w rozpoznaniu tego samego wniosku V. K. z dnia 17 grudnia 2010 r. o udzielenie jej zezwolenia na pobytu rezydenta długoterminowego WE.

Podkreślenia wymaga przy tym, iż pomiędzy pozostawieniem bez rozpoznania wniosku V. K. z dnia 17 grudnia 2010 r. dokonanym pismem Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2011 r., a ponownym pismem Wojewody o takiej samej treści z dnia [...] października 2011 r. nie zaistniała jakakolwiek zmiana stanu faktycznego sprawy, albowiem wszelkie dokumenty przedkładane przez V. K. w ramach kolejnego uzupełniania braków formalnych pierwotnego wniosku dotyczyły okoliczności znanych już organowi przy sporządzaniu pisma z dnia 12 stycznia 2011 r., a związanych z prowadzeniem przez V. K. postępowań zmierzających do wykazania praw rzeczowych przysługujących jej w następstwie dziedziczenia po zmarłym mężu do nieruchomości położonych w miejscowości T. nr [...] oraz w miejscowości S. przy ul. S. [...],.

Co za tym idzie przedmiotem postępowania zarówno w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak i w nieprawomocnie zakończonym postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w sprawie II SAB/Po 66/11 jest ocena zgodności z prawem działania Wojewody Wielkopolskiego polegającego na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 17 grudnia 2010 r. o udzielenie jej zezwolenia na pobytu rezydenta długoterminowego WE, w takim samym zarówno na dzień [...] stycznia 2011 r., jak i na dzień [...] października 2011 r. stanie faktycznym i prawnym.

Zauważyć przy tym należy, iż oddalając wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r., sygn. II SAB/Po 66/11 skargę V. K. z dnia 20 września 2011 r. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał już pozytywnej oceny prawidłowości działania Wojewody i przesądził, że w sytuacji procesowej zaistniałej w niniejszej sprawie zachodzi brak formalny wniosku uzasadniający, wobec nieusunięcia go przez stronę, pozostawienie tegoż wniosku bez rozpoznania.

Skład orzekający w sprawie o sygnaturze II SAB/Po 66/11 de facto odrzucił zatem zarówno twierdzenia skarżącej jakoby przedkładane przez nią dowody były wystarczające dla stwierdzenia, iż dysponuje ona tytułem prawnym do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać, jak i pogląd prawny Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców sprowadzający się do stwierdzenia, że choć V. K. niewątpliwie nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, to w jej skomplikowanej sytuacji prawnej organ winien mimo to przeprowadzić postępowanie, a następnie merytorycznie – a więc w formie decyzji – ocenić czy strona spełnia przesłanki do udzielenia jej przedmiotowego zezwolenia, a także nieprzedstawiany wprawdzie przez żaden z podmiotów występujących w postępowaniu, lecz również godny rozważenia pogląd, że powołanie się przez organ administracji na art. 64 § 2 k.p.a. służyć może wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników i co za tym idzie negatywna ocena stanowiska wnioskodawczyni jakoby przedkładane przez nią dokumenty potwierdzały posiadanie tytułu prawnego do lokalu winna przybrać formę decyzji wynikającej z merytorycznej oceny treści żądania strony i przedstawionych przez nią załączników, a nie pisma o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Powyższe wyraźnie wskazuje, iż przyjęcie do merytorycznego rozpoznania skargi V. K. z dnia 13 lutego 2012 r. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego mogłoby prowadzić do sytuacji, w której w przypadku gdyby Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił poglądów prawnych wyrażonych w wyroku z dnia 28 grudnia 2011 r. i wydał orzeczenie o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwa sprzeczne orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – jedno stwierdzające, iż prawidłowym jest pozostawienie wniosku V. K. z dnia 17 grudnia 2010 r. bez rozpoznania, a drugie zobowiązujące organ do wydania orzeczenia kończącego postępowanie zainicjowane tymże wnioskiem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Gwoli odniesienia się do pism skarżącej składanych już po wniesieniu skargi i wyjaśnienia wszelkich podnoszonych przez nią okoliczności Sąd pragnie także zauważyć, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie mogły być zarzuty skarżącej dotyczące bezczynności Wojewody Wielkopolskiego odnośnie udzielenia jej zezwolenia na pracę, albowiem udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pracę odbywa się w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 z 2004 r. ze zm.), przy czym zgodnie z art. 88a ust. 2 tej ustawy w postępowaniu o wydanie, przedłużenie lub uchylenie zezwolenia na pracę cudzoziemca stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Co za tym idzie jedynie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi jest uprawniony do złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania w tego rodzaju sprawie, albowiem tylko ten podmiot ma w tym interes prawny. Interes samego cudzoziemca nie będącego z mocy prawa stroną postępowania w tego rodzaju sprawach jest zaś jedynie interesem faktycznym. Zgodnie zaś z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 232 § 1 pk1 1 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.