Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 668/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 4,  art. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 178 poz 1380
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej - tekst jednolity.
article: art. 26 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.
article: par. 207,  par. 68,  par. 209
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Olga Białek Sędzia WSA - Władysław Kulon Protokolant - Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy pl. Ś. M. [...] we W. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku położonego przy pl. Ś.. M. [...] we W. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. (nr [...]), nakazującej wspólnocie wykonanie określonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, na podstawie: art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję, w części określającej terminy wykonania nałożonych obowiązków w pkt I, II, III, V i orzekając co do istoty sprawy nakazuje: wykonanie obowiązku określonego w pkt I decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. - w terminie do dnia 31 marca 2013 r. Wykonanie obowiązku określonego w pkt II decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. - w terminie do dnia 31 marca 2013 r. 3. Wykonanie obowiązku określonego w pkt III decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. - w terminie do dnia 30 września 2012 r. 4. Wykonanie obowiązku określonego w pkt V decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. - w terminie do dnia 31 marca 2013 r.; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.·

Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że w dniach 15 i 18 listopada 2010 r. oraz w dniu 4 października 2011 r. w budynku położonym we W. przy pl. Ś.. M. [...] zostały przeprowadzone czynności kontrolno - rozpoznawcze w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych. Zakresem kontroli objęta była klatka schodowa w budynku oraz korytarz piątej kondygnacji nadziemnej.

Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej we W. nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej, wykonać szereg obowiązków wymienionych w punktach od 1 do 6 osnowy decyzji, celem usunięcia stanu niezgodnego ze wskazanymi w decyzji przepisami przeciwpożarowymi.

Od tej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa budynku położonego przy pl. Ś.. M. [...] we W. w imieniu, której działa zarządca nieruchomości A. Sp. z o.o. sprawująca zarząd na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością wspólną z dnia [...] r. wniosła obszerne odwołanie.

D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. rozpoznając sprawę wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), stosownie do § 2 tego rozporządzenia zasadniczo mają zastosowanie do projektowania, budowy, przebudowy oraz przypadków zmiany sposobu użytkowania budynków. Jednakże wyjątek w tym względzie wprowadza przepis § 207 ust. 2, który stanowi, że przepisy tego rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust.1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Z przepisu tego jednoznacznie zatem wynika, że w sytuacji, gdy dany budynek zagraża życiu ludzi, to ustawodawca dopuszcza stosowanie w określonym zakresie przepisów tego rozporządzenia również do użytkowanych budynków istniejących.

Zgodnie z przepisem § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. Istotne w sprawie jest, że zgodnie z przepisem § 16 ust. 2 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, p których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych oraz długość dojścia ewakuacyjnego większa o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych. Podstawą do uznania budynku za zagrażający życiu ludzi może być również występowanie w pomieszczeniu strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V albo na drodze ewakuacyjnej wykładziny podłogowej z materiału łatwo zapalnego (przepis § 16 ust. 2 pkt. 3 lit. a. Ponadto, zgodnie z przepisem § 16 ust. 2 pkt. 5 omawianego rozporządzenia, podstawą uznania budynku za zagrażający życiu ludzi może być także nie zabezpieczenie przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych w sposób w nich określony.

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że kontrolowany budynek posiada 5 kondygnacji nadziemnych i jest podpiwniczony. Na kondygnacjach nadziemnych od 1 do 4 mieszczą się lokale usługowe. Piąta kondygnacja nadziemna pełni funkcję mieszkalną. Budynek posiada jedną klatkę schodową, stanowi jedną strefę pożarową. Kontrolowany budynek jest średniowysoki. Zasadniczo budynek pełni funkcję mieszkalną (kategoria zagrożenia ludzi ZL IV) oraz funkcję użyteczności publicznej (ZL III). Dodatkowo w budynku znajduje się kategoria zagrożenia ludzi ZL I. Powierzchnia użytkowa wynosi 2 200, 16 m2. Dodać przy tym należy, że zakresem kontroli objęta była klatka schodowa w budynku oraz korytarz piątej kondygnacji nadziemnej.

W trakcie czynności kontrolno - rozpoznawczych przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji ustalono, że w kontrolowanym obiekcie w zakresie warunków ewakuacji występują naruszenia przepisów przeciwpożarowych. W zakresie badania warunków ewakuacji ustalono, że w budynku jest jedna klatka schodowa, która stanowi jedyną drogę ewakuacyjną. Ustalono, że do czwartej kondygnacji naziemnej klatka schodowa jest zamykana drzwiami. Na poziomej kondygnacji mieszkalnej klatka schodowa nie jest natomiast obudowana i zamykana drzwiami na poziomie. W toku dodatkowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ odwoławczy ustalono również, że klatka schodowa nie została wyposażona w urządzenia oddymiające.

Przepis § 245 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), stanowi, że w budynku średniowysokim (SW), zawierającym strefę pożarową ZL I i ZL III - należy stosować klatki schodowe obudowane i zamykane drzwiami oraz wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. Wobec tego obowiązek zabezpieczenia przed zadymieniem drogi ewakuacyjnej oraz zapewnienie bezpiecznej pożarowo obudowy i wydzieleń drogi ewakuacyjnej uznać należy za zasadny.

W toku czynności kontrolno - rozpoznawczych ustalono, że wejście z klatki schodowej do piwnicy prowadzi przez drzwi bez odporności ogniowej. Ze względu na ażurową konstrukcje schodów stalowych przestrzeń klatki schodowej połączona jest z piwnicą. Zgodnie z przepisem § 250 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, piwnice powinny być oddzielone od pozostałej części budynku, z wyjątkiem budynków ZL IV niskich (N) i średniowysokich (SW) stropami i ścianami o klasie odporności ogniowej, co najmniej R E I 60 i zamknięte drzwiami o klasie odporności ogniowej, co najmniej E 130. Zgodnie natomiast z przepisem § 209 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, strefy pożarowe zaliczone, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, do więcej niż jednej kategorii zagrożenia ludzi, powinny spełniać wymagania określone dla każdej z tych kategorii. Z uwagi więc na to, że kontrolowany budynek należy do kategorii zagrożenia ludzi ZL I , ZL III, ZL IV oraz stanowi jedną strefę pożarową, powinien spełniać wymagania określone dla każdej z powyższych kategorii. Zatem obowiązek oddzielenia piwnicy od pozostałej części obiektu, uznać należy za zasadny.

Podczas czynności kontrolno - rozpoznawczych ustalono także, że długość dojścia ewakuacyjnego z najbardziej oddalonego pomieszczenia wynosi 82,3 m. Tymczasem dopuszczalna długość dojścia ewakuacyjnego w budynku, przy jednym dojściu, wynosi: dla kategorii ZL 1- 10 m, dla kategorii ZL 111- 30 m, dla kategorii ZL IV - 60 m (przepis § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Dodatkowo, na drodze ewakuacyjnej z części mieszkalnej została zamontowana krata, która przewęża przejście na klatkę schodową do szerokości 76 cm (w świetle otwieranego skrzydła). Wskazać przy tym należy, że zgodnie z przepisem § 242 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu, dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Natomiast przepis § 242 ust. 4 powołanego rozporządzenia stanowi, że skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi.

Jak już wyjaśniono, zgodnie z przepisem 209 ust. 5 powołanego rozporządzenia strefy pożarowe zaliczone, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, do więcej niż jednej kategorii zagrożenia ludzi, powinny spełniać wymagania określone dla każdej z tych kategorii. W związku z tym, w ocenie organu drugiej instancji obowiązek zapewnienia dopuszczalnej długości i szerokości dojść ewakuacyjnych nie budzi zastrzeżeń.

W protokole ustaleń z czynności kontrolno - rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 4 października 2011 r. organ pierwszej instancji stwierdził, że w części wspólnej budynku nie stwierdzono istnienia instalacji hydrantów wewnętrznych. Zgodnie z przepisem § 19 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) hydranty 25 muszą być stosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego i średniowysokiego w strefie pożarowej o powierzchni przekraczającej 200 m2, zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V oraz w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 200 m2 w budynku średniowysokim, przy czym jeżeli jest to strefa pożarowa obejmująca tylko pierwszą kondygnację nadziemną, a nad nią znajdują się wyłącznie strefy pożarowe ZL IV, jedynie wtedy, gdy powierzchnia tej strefy pożarowej przekracza 1 000 m2. Wobec powyższego, w ocenie organu drugiej instancji powyższy obowiązek jest również zasadny. Organ pierwszej instancji ustalił ponadto, że dla kontrolowanego budynku nie ma opracowanej instrukcji bezpieczeństwa pożarowego. Z protokołu wynika że przedstawiciel zarządu obecny podczas kontroli oświadczył, że opracowanie tego dokumentu jest rozważane. Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów bądź ich części, stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, zapewniają i wdrażają instrukcję bezpieczeństwa pożarowego.

Przepis § 6 ust. 8 powołanego rozporządzenia stanowi, że instrukcja bezpieczeństwa pożarowego nie jest wymagana dla obiektów lub ich części, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie występuje w nich strefa zagrożenia wybuchem, a ponadto: 1) kubatura brutto budynku lub jego części stanowiącej odrębną strefę pożarową nie przekracza 1 000 m3, z zastrzeżeniem pkt 2. Z ekspertyzy opracowanej dla tego obiektu wynika, że kubatura budynku wynosi 13 511 m3. Stwierdzić więc należy, że nałożony obowiązek jest uzasadniony.

W IV punkcie decyzji organ pierwszej instancji nakazał Stronie, z dróg komunikacji ogólnej służących ewakuacji usunąć materiały palne, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Podstawę prawną obowiązku stanowi § 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zgodnie z którym w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie następujących czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji: składowanie materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji lub umieszczanie przedmiotów na tych drogach w sposób zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości określonych w przepisach techniczno-budowlanych.

Z akt sprawy wynika, że w kontrolowanym budynku znajduje się jedna klatka schodowa, która jest wykonana w konstrukcji stalowej ze stopnicami drewnianymi. Na stopnicach ułożona jest wykładzina z tworzywa sztucznego. Dodatkowo ustalono, że na drogach ewakuacyjnych w części mieszkalnej ułożona jest wykładzina dywanowa. Na tych drogach są również składowane materiały palne w postaci mebli. W protokole z dnia 4 października 2011 r. stwierdzono, że przedłożono kartę produktu dla wykładziny podłogowej elastycznej [...] wystawioną przez Zakład [...] Istotnie w dokumentacji znajduje się karta produktu, z którego wynika, że wykładzina podłogowa elastyczna w zakresie reakcji na ogień jest trudno zapalana. Dotyczy to wykładziny z tworzywa sztucznego znajdującej się na klatce schodowej. Natomiast odnośnie wykładziny dywanowej znajdującej się na poziomej drodze ewakuacyjnej kondygnacji mieszkalnej, organ pierwszej instancji stwierdził, że zarządca reprezentujący wspólnotę mieszkaniową nie przedstawił żadnych dokumentów, dających podstawę do przyjęcia, że ta wykładzina nie jest łatwo zapalna. Ustalono również, że na drodze ewakuacyjnej w części mieszkalnej składowane są materiały palne w postaci mebli. Tymczasem zgodnie z przepisem § 258 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, stosowanie materiałów i wyrobów budowlanych łatwo zapalnych jest zabronione. Zatem uznać należy, że skoro brak jest dokumentu potwierdzającego, że wykładzina dywanowa, znajdująca się na drodze ewakuacyjnej poziomej w części mieszkalnej nie jest łatwo zapalna, a dodatkowo ustalono, że na drodze w części mieszkalnej składowane są materiały palne w postaci mebli - to obowiązek określony w punkcie IV decyzji jest zasadny. W p. V decyzji organ pierwszej instancji nakazał stronie wyposażyć budynek w przeciwpożarowy wyłącznik prądu. Z akt sprawy wynika, że w kontrolowanym budynku nie ma żadnych urządzeń przeciwpożarowych.

Przepis § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów stanowi, że właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków oraz placów składowych i wiat, z wyjątkiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych wyposażają obiekty w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. W związku tym obowiązek wyposażenia budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu uznać należy za prawidłowy.

W ostatnim punkcie decyzji organ pierwszej instancji nakazał stronie wyposażyć budynek w gaśnice. Wymóg obowiązku istnienia w budynku gaśnic określa przepis § 32 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

Sposób rozmieszczania gaśnic określa z kolei przepis § 33 rozporządzenia. Jak wynika akt sprawy w kontrolowanej części obiektu a zatem na klatce schodowej budynku i korytarzu piątej kondygnacji nadziemnej brak jest gaśnic. W konsekwencji obowiązek określony w VI punkcie decyzji, w ocenie organu drugiej instancji nie budzi zastrzeżeń.

Z uwagi na okres, który upłynął od wydania zaskarżonej decyzji i konieczność zachowania realności wykonania nałożonych obowiązków, organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w pkt l, II, III, V w części dotyczącej terminów i określił nowe realne terminy uwzględniające możliwość wykonania obowiązków w dłuższym przedziale czasu. W pozostałym zakresie decyzja została utrzymana w mocy.

Skargę na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie do sądu administracyjnego złożyła strona zobowiązana. Zarzuciła decyzji istotne naruszenie przepisów mające wpływ na wynik postępowania, a w szczególności: naruszenie przepisu art. 7 kpa w zw. z art. 13 ust. 1 oraz z art. 3 ust. 2 tej ustawy, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie słusznego interesu obywateli poprzez nałożenie na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej już wcześniej nałożonych na właścicieli poszczególnych lokali. Naruszenie przepisu art. 77 i 78 Kpa poprzez nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez zarządcę nieruchomości wspólnej jako istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - w postaci wcześniej wydanych już przez organy Państwowej Straży Pożarnej decyzji, postanowień, uzgodnień itp. dokumentów wydanych w związku z wcześniejszymi postępowaniami administracyjnymi prowadzonymi przez inwestorów będących indywidualnymi właścicielami poszczególnych lokali własnościowych - co skutkowało brakiem koncentracji i rozpatrzenia całego materiału dowodowego tym bardziej, że zgodnie z przepisem art. 136 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Naruszenie przepisu art. 8, 9 i 11 kpa poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się przez D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w związku z czym odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa nie została poinformowana w uzasadnieniu do decyzji, czy jej zarzuty w stosunku do decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej zostały w ogóle wzięte pod uwagę w trakcie rozpatrywania odwołania i dlaczego ewentualnie nie zostały uznane za zasadne - co powoduje brak zaufania do organu odwoławczego jako organu administracji publicznej i bezpośrednio spowodowało potrzebę wystąpienia o ochronę słusznych interesów obywateli do sądu. Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wnosi o uchylenie w całości decyzji nr [...] D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. , za zasądzeniem na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Strona wnosi także o wstrzymanie obowiązku natychmiastowego wykonania decyzji.

Na uzasadnienie skarga podnosi, że w sprawie będącej przedmiotem skargi pierwotną decyzję wydał Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w dniu 22 [...] r. nakazując skarżącej wykonanie obowiązków wskazanych w punktach od I do VI decyzji. Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie uwzględnił uwag skarżącej wskazujących na konieczność kompleksowego rozpatrzenia wszystkich dowodów w postaci decyzji, postanowień i uzgodnień podjętych przez organy Państwowej Straży Pożarnej w poprzednich latach - w stosunku do właścicieli poszczególnych lokali własnościowych - w ramach których organy Państwowej Straży Pożarnej m.in. wyrażały zgodę na odstąpienie od spełnienia niektórych wymogów bezpieczeństwa (np. brak zachowania długości i szerokości dojść ewakuacyjnych) przy jednoczesnym zastosowaniu rozwiązań zamiennych w dziedzinie bezpieczeństwa pożarowego takich jak np. zamontowanie urządzeń zabezpieczających przed zadymieniem, wykonanie hydrantów wewnętrznych itp. Zdaniem Skarżącej organ administracji powinien uwzględnić w ramach postępowania te okoliczności i nie nakładać na stronę obowiązków ściśle związanych z potrzebami poszczególnych lokali - już uprzednio nałożonych na inne podmioty. W związku z pominięciem uwag przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej skarżąca odwołała się od decyzji do D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wskazując na uchybienia przekładające się na naruszenie przepisów art. 7, 77 i 78 kpa oraz przepis art. 13 ust.1 w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej na skutek odwołania wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r. w ramach, której uchylił decyzję w części określające terminy wykonania nałożonych obowiązków, a co do istoty utrzymał nakaz wykonania obowiązków. Od tej decyzji skarżąca składa skargę. Po pierwsze należy zwrócić uwagę na fakt, że - wbrew obiegowym poglądom - budynek przy pl. ś. M. [...] we W. nie jest własnością wspólnoty mieszkaniowej lecz budynkiem, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, będące z punktu widzenia prawa, zarówno cywilnego jak i administracyjnego, odrębnymi nieruchomościami (posiadającymi nawet własne księgi wieczyste) stanowiącymi własność różnych osób fizycznych i osób prawnych, których wzajemne stosunki, prawa i obowiązki regulowane są przez ustawę z o własności lokali. Mając to na uwadze należy podkreślić, że art. 13 ust. 1 uwl stanowi, że : "właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem - o lokalu (. . .). ", a w związku z tym zarówno koszty utrzymania i prowadzenia inwestycji w poszczególnych elementach budynku, jak i zakres obowiązków związanych z utrzymaniem i odpowiedzialnością za poszczególne elementy budynku należy rozróżnić na: obowiązki i koszty związane z utrzymaniem poszczególnych lokali - obciążające tylko i wyłącznie właścicieli tych lokali; obowiązki i koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, zdefiniowanej w art.3 ust. 2 uwl - obciążające Wspólnotę Mieszkaniową. To rozróżnienie jest niezwykle istotne ze względu na konieczność prawidłowego określenia adresatów poszczególnych obowiązków nałożonych decyzją, w szczególności w celu uniknięcia obciążenia całej wspólnoty mieszkaniowej kosztami koniecznymi do poniesienia w związku z przebudowami, remontami lub zmianami jakie są wprowadzane w poszczególnych lokalach lub zostały wprowadzone w przeszłości, ponieważ jak zostało to już podkreślone wspólnota mieszkaniowa nie jest właścicielem całego budynku ani poszczególnych lokali, lecz została ustawowo powołana jedynie do zarządu "nieruchomością wspólną". O tych okolicznościach mających istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (art.78 Kpa) organ administracyjny, który wydał skarżoną decyzję był informowany przez strony postępowania wielokrotnie np. w odwołaniu od poprzedniej, uchylonej decyzji. Niestety, pomimo wyraźnych obowiązków nałożonych przez ustawodawcę przepisami art. 7, 77 i 78 kpa - statuującymi zasadę prawdy obiektywnej i obowiązki z niej wynikające dla organów prowadzących postępowanie - Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej nie przeprowadził postępowania dowodowego w stopniu pozwalającym stwierdzić pełne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego zagadnienia, w związku z którym wydał skarżoną decyzję. Na podniesione okoliczności skarga przywołuje szereg orzeczeń sądowych. Reasumując, oraz zwracając uwagę na treść art. 7 kpa stanowiącego, że: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli stwierdzić należy, że w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej przeprowadził jedynie pobieżne postępowanie dowodowe w postaci wizytacji klatki schodowej - nie zapoznając się w jakikolwiek sposób z obowiązkami poszczególnych właścicieli nałożonymi na nich poprzez wydane wcześniej decyzje administracyjne np. pozwolenia na budowę dotyczące robót budowlanych przeprowadzonych lub planowanych przez poszczególnych inwestorów. To zaniechanie w połączeniu z nieuprawnionym skrótem myślowym, że właścicielem budynku jest wspólnota mieszkaniowa spowodowało, że organ wydający decyzję w żaden sposób nie zwrócił uwagi na - podnoszony wielokrotnie przez odwołującego się - fakt ograniczenia przez ustawodawcę w uwl zakresu obowiązków wspólnoty mieszkaniowej jedynie do obowiązków związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. W związku z tym uznać należy, że organ administracji nałożył swą decyzją na wspólnotę mieszkaniową obowiązki, które zgodnie ze stanem prawnym powinny w większości obciążać inne podmioty - naruszając w ten sposób przepisy uwl oraz kpa.

Zdaniem strony odwołującej się wydanie prawidłowej decyzji powinno być poprzedzone uzupełnieniem dowodów i materiałów w sprawie, poprzez uwzględnienie przez organ wydający decyzję rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej zatwierdzonych funkcjonującymi w obrocie prawnym decyzjami o pozwoleniu na budowę - wydanymi w związku z pracami budowlanymi prowadzonymi przez właścicieli poszczególnych lokali użytkowych. W tym miejscu należy podkreślić, że właściciele lokali użytkowych dokonywali lub obecnie dokonują zmian w obrębie lokali stanowiących ich wyłączną własność na podstawie odpowiednich projektów regulujących również zagadnienia ochrony przeciwpożarowej - zatwierdzonych w formie decyzji o pozwoleniu na budowę. Co istotne, właściciele niektórych lokali ponieśli już koszty związane ze sporządzeniem właściwych opracowań z zakresu ochrony przeciwpożarowej i dostosowali lub planują dostosować swoje lokale w sposób określony w odpowiednich projektach korzystając m.in. ze zgody na pewne odstępstwa w zakresie obowiązku spełniania przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Skoro zatem kwestie ochrony przeciwpożarowej w zakresie przewidzianym odpowiednimi projektami i rozwiązania w nich przewidziane (np. wyposażenie lokalu w hydrant wewnętrzny 25 lub w gaśnice i znaki wskazujące drogę ewakuacji) zostały zatwierdzone odpowiednimi decyzjami organów administracji budowlanej (m.in. w związku z postanowieniem nr [...] rzez d. Komendanta Wojewódzkiego), to wydanie skarżonej decyzji z pominięciem tych okoliczności stanowi podstawę do wniosku o uchylenie tej decyzji. Wniosek ten jest uzasadniony tym bardziej, że poddanie rygorom przewidzianym w zaskarżonej decyzji właścicieli lokali posiadających zgody na pewne odstępstwa pod warunkiem spełnienia innych rozwiązań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, stanowiłoby niejako ponowne, tym razem pośrednie zobowiązanie tych samych właścicieli (poprzez wspólnotę mieszkaniową, której są członkami) do spełnienia wymogów, od których uzyskali odstępstwa na podstawie innych decyzji - a więc skarżona decyzja dodatkowo wprowadza kolizję z wcześniej uzyskanymi decyzjami odnoście możliwych odstępstw np. w zakresie niespełnienia warunków odnośnie długości dojść ewakuacyjnych. Zdaniem odwołującej się wspólnoty mieszkaniowej również obowiązek wyposażenia w odpowiednie gaśnice lokali należących do kategorii zagrożenia ZL I i ZL III powinien dotyczyć właścicieli poszczególnych lokali objętych tymi kategoriami zagrożenia - stosownie do postanowień § 32 ust.3 pkt 1 a. Również w tym przypadku należy podkreślić, że np. lokal nr 2a zgodnie z założeniami ochrony przeciwpożarowej przewidzianymi odpowiednim projektem budowlanym został wyposażony w dwie gaśnice o ładunku 2 kG każda - na koszt właściciela tego lokalu. W tej sytuacji nakładanie na właściciela lokalu nr 2a ponownego obowiązku partycypowania (tym razem pośrednio poprzez wspólnotę mieszkaniową) w ponoszeniu kosztów wyposażenia w taki sprzęt innych lokali lub wyposażenia klatki schodowej w celu spełnienia wymogów ze względu na zakres działalności innych lokali byłoby nieuzasadnione, niesłuszne i finansowo krzywdzące z punktu widzenia powołanych przepisów ustawy o własności lokali. Reasumując, nałożenie zaskarżonych obowiązków przewidzianych w decyzji na wspólnotę mieszkaniową wydaje się sprzeczne z treścią ustawy o własności lokali - w szczególności poprzez pominięcie przepisu rangi ustawowej, dotyczącego obowiązku utrzymania poszczególnych lokali na wyłączny koszt ich właścicieli. Zaskarżona decyzja pozostaje również w sprzeczności z wcześniejszymi decyzjami właściwych organów administracji budowlanej wydanymi na rzecz indywidualnych właścicieli lokali w różnym stopniu uwzględniających w tych decyzjach zagadnienia ochrony przeciwpożarowej we wskazanym budynku, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób niezgodny z powołanymi przepisami kpa.

W doręczonym sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nakazującą skarżącej wykonanie określonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Jeśli chodzi o konsekwentnie podnoszony w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego, a także kontynuowany w skardze do sądu, zarzut błędnego adresata decyzji, to sąd w niniejszym składzie w całości tego zarzutu nie podziela. Oczywiście prawidłowo organy nałożyły, szczegółowo opisane w osnowach obowiązki na wspólnotę mieszkaniową, bowiem jak wynika wprost z treści art. 3 ust. 1. ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. (Dz.U.2000.80.903 j.t. ze zm.) w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. O tym, że adresatem decyzji dotyczącej części wspólnych nieruchomości winna być (tak jak w rozpoznawanym przypadku) wspólnota mieszkaniowa, przesądziło już orzecznictwo sądowe. Przykładowo można tu wskazać na wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2010 r. (VII SA/Wa 879/10, LEX nr 694525) w którym wskazano, ze rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej.

Organy przyjęły (co jest z resztą bezsporne), że ustalenia w toku postępowania wyjaśniającego dają podstawę do uznania budynku za zagrażający życiu ludzi, a to obliguje w sposób oczywisty do wyeliminowania nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w zakresie zwartym w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowią art. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. nr 178, poz. 1380 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu, są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem; ust. 2 wskazanego przepisu stanowi zaś, że właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Zgodnie z art. 4 tej ustawy właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest zobowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno – budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice; zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie; zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji; przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej; zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi; ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Przeciwpożarowe wymagania techniczno – budowlane dla budynków określone zostały m.in. w dziale VI rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690, ze zm.) – zatytułowanym "Bezpieczeństwo pożarowe". Rozporządzenie to, choć zgodnie z § 2 ust. 1 ma zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych – miało (na co trafnie wskazują organy) zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na unormowanie § 207 ust. 2 tego rozporządzenia.

Jak wynika z ustalonych przez organy i niespornych okoliczności sprawy, budynek powinien spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego wskazane w tym rozporządzeniu. Mowa o tym właśnie w § 207 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu ostatecznego rozstrzygnięcia, zgodnie z którym przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela zaprezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że w § 207 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. zawarte zostało jednoznaczne wskazanie, że przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków już istniejących, jeżeli zagrażają życiu ludzi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 745/06). Przepisy rozporządzenia z 2002 r. mają zatem zastosowanie nie tylko do budynków nowoprojektowanych, ale także do budynków powstałych przed dniem jego wejścia w życie i w gdy ustalenia kompetentnych organów potwierdzą, że nie spełniają one wymogów, niezbędne jest nałożenie obowiązków zmierzających do dostosowania istniejącej sytuacji. do wymogów prawnych. Retrospektywny charakter tych przepisów, powoduje, że mają one za zadanie doprowadzenia "starych" budynków do aktualnych unormowań, dotyczących ochrony przeciwpożarowej, gwarantujących skuteczniejszą ochronę życia ludzkiego i mienia o znacznej wartości (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 816/11). Również z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wynika, że przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie do budynków wybudowanych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia (to jest w dniu 16 grudnia 2002 r.), bez względu na datę ich budowy. Jak wcześniej powiedziano, jedynym normatywnym warunkiem jego zastosowania jest stwierdzenie, że budynek będąc użytkowanym zagraża życiu ludzi.

Przesłanki uznania użytkowanego budynku za zagrażający życiu ludzi określa w stanie prawnym obowiązującym w dniach wydanych rozstrzygnięć § 16 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109, poz. 719). W myśl przywołanego przepisu użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (ust. 1). Podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być m.in.: długość przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większa o ponad 100% od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (pkt 2). Na podstawie ust. 3 § 16 właściciel lub zarządca budynku, o którym mowa w ust. 1, zobowiązany jest zastosować rozwiązania zapewniające spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych. Rozstrzygające w kontrolowanym postępowaniu kompetentne organy uznały, (po dokonaniu szeregu oględzin nieruchomości pod tym kątem), że budynek zagraża życiu ludzi, między innymi z tej przyczyny, że rzeczywista długość drogi ewakuacyjnej dopuszczalnej przepisami techniczno – budowlanymi długości dojścia ewakuacyjnego została przekroczona. Stosownie zaś do treści § 209 ust. 5 tego rozporządzenia strefy pożarowe zaliczone, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, do więcej niż jednej kategorii zagrożenia ludzi, powinny spełniać wymagania określone dla każdej z tych kategorii. Podczas wykonanych przez państwową straż pożarną czynności kontrolno – rozpoznawczych, dokonanych w zakresie przestrzegania w budynku przepisów przeciwpożarowych ustalono, że budynek ten kwalifikuje się do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL III i zasadniczo ZL IV . Ustalono również, co jest kluczowe w niniejszej sprawie, że cały obiekt stanowi jedną strefę pożarową i jest średniowysoki. Skoro zatem budynek stanowi jedną strefę pożarową, stosownie do wymogów określonych w § 209 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia z 2002 r., spełnione w niej być muszą w istocie wymagania dla każdej z tych kategorii zagrożenia ludzi, do której został zakwalifikowany. Strona skarżąca nie kwestionowała prawidłowości ustaleń oraz rzetelności danych uzyskanych podczas czynności kontrolno – rozpoznawczych i ich zgodności ze stanem rzeczywistym, a czynności te zostały przeprowadzone przez osoby posiadające do tego odpowiednie kwalifikacje także i z udziałem przedstawiciela skarżącej.

Wobec stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., nr 12, poz. 68), Komendant Powiatowy (Miejski) Państwowej Straży Pożarnej zobowiązany był do wydania decyzji nakazującej właścicielowi/zarządcy budynku usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, tym bardziej, że bezpieczeństwo ludzi jest celem nadrzędnym, a temu celowi służą przepisy z zakresu szeroko pojętej ochrony przeciwpożarowej; w tym również przepisy normujące wymogi dla zapewnienia możliwości sprawnego prowadzenia akcji ratowniczych w razie zaistnienia pożaru.

Sąd zwraca także uwagę na trafność nałożonych obowiązków. Wynika bowiem z decyzji organu obu instancji, że nałożone obowiązki znajdują pełne uzasadnienie w konkretnych, przywołanych w skarżonych orzeczeniach, przepisach prawa materialnego. Nałożenie określonych obowiązków na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w związku z naruszeniem przepisów przeciwpożarowych następuje niezależnie od tego kiedy został wybudowany obiekt, którego obowiązek ten dotyczy. Do istniejących budynków mają zastosowanie przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, co wynika z przedstawionej wykładni § 207 ust. 2 omawianego rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skargi, zdaniem sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim wypadku sąd administracyjny może wyeliminować zakwestionowane rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Ustalenia zostały dokonane z uwzględnieniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji wprawdzie wprost nie omawia zarzutów odwołania, nie mniej (zdaniem sądu) jest wystarczające dla rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Pamiętać bowiem należy, że zgodnie z przepisem art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu odniósł się do wszystkich, wyszczególnionych w decyzji organu pierwszej instancji obowiązków, uzasadnił, z jakiej przyczyny znajdują one podstawę w materiale sprawy, a nadto przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, celem jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego. Reasumując, motywy decyzji organu odwoławczego odpowiadają minimalnym wymogom art. 107 § 3 Kpa. Wobec samej treści i obszerności uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, trudno również zgodzić się ze stroną skarżącą, że ewentualne naruszenie art. 8, 9 i 11 kpa treścią tego orzeczenia miało wpływ na wynik kontrolowanego postępowania. Dodać jeszcze raz można, że (jak wcześniej napisano) także sąd administracyjny może uchylić skarżoną decyzję z przyczyn naruszenia przepisów postępowania tylko w przypadku, gdy owo naruszenie mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ani skarga nie wskazuje w jaki sposób zarzucane naruszenia miały by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezrozumiały jest zarzut skargi, dotyczący naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 13 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 kpa. Nie dopatrzył się sąd naruszenia słusznego interesu strony. Jeszcze raz należy podkreślić, że prawidłowa ochrona przeciwpożarowa poszczególnego lokalu nie zwalnia właściciela tegoż od obowiązku ochrony ppoż. części wspólnych budynku w ramach wspólnoty mieszkaniowej. Co do rozliczeń, powstałych z tego tytułu kosztów, to ani organy, ani sąd administracyjny nie mogą się w tym zakresie wypowiadać.

Jeśli chodzi o materiał zgromadzony w toku postępowania, to trzeba jeszcze dodać, że analiza dołączonych do tychże akt orzeczeń administracyjnych wskazuje, iż dotyczą one poszczególnych lokali, a obecne postępowanie dotyczy części wspólnych budynku.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania wojewódzki sąd administracyjny uznał, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.