Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 28/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. Ż. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta W. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z 10 września 2019 r. (data wpływu) K. Ż. (dalej: strona lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

we Wrocławiu z wnioskiem o wymierzenie Gminie W. grzywny z uwagi

na nieprzekazanie skargi zarejestrowanej uprzednio pod sygnaturą IV DK/Wr 36/19, która dotyczyła roszczenia o zapłatę należności z tytułu wymiany okien oraz drzwi wejściowych.

W odpowiedzi na wniosek Dyrektora Zarządu Zasobu Komunalnego

we W., działający w imieniu Prezydenta Miasta W., wystąpił o jego odrzucenie, albowiem brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Sądowi z urzędu wiadomo, że opisana na wstępie skarga – po jej przekazaniu przez organ – została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wr 390/19, a następnie odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 października 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się

za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).

Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się

do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny

w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków

w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter dyscyplinująco – restrykcyjny, gdyż z jednej strony mobilizuje organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, z drugiej zaś strony umożliwia napiętnowanie działania organu nawet wówczas, gdy przekazał on skargę,

lecz z uchybieniem trzydziestodniowego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 – dostępne

w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu).

Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane

w oderwaniu od skargi, której organ nie przekazał w terminie.

Z akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą IV SA/Wr 390/19 niewątpliwie wynika, że sprawa dotycząca roszczenia o zapłatę należności z tytułu wymiany okien i drzwi wejściowych ma charakter cywilny i nie należy do właściwości sądów administracyjnych. A jeśli tak to do rozpatrzenia żądania strony właściwy będzie sąd powszechny, a nie sąd administracyjny, którego zakres kognicji, określony w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., nie obejmuje rozstrzygania tego typu spraw.

Odnosząc powyższe okoliczności do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozpoznanie wniosku o ukaranie organu grzywną

za nieprzekazanie skargi, która nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym byłoby działaniem niedopuszczalnym.

Zgodnie z dominującym stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie, wniosek

o wymierzenie grzywny w sprawie niepodlegającej właściwości sądów administracyjnym, nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Bowiem skoro skarga wniesiona przez stronę okazała się niedopuszczalna, to tym samym i wniosek

o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. należy uznać

za niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego

z: 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 969/14, 30 listopada 2012 r., sygn. akt

I OZ 887/12, oraz 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10).

Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności wniosek o wymierzenie organowi grzywny należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1

w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.