Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1169/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 247
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W., J. W., K. W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia 1. odrzucić skargę wobec K. W., 2. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 września 2015 r. A. W., J. W., K. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] na mocy której zobowiązano A. W. do opróżnienia lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] i przekazania go dysponentowi tj. Komendantowi [...] Policji w B. wraz z kluczami.

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zwolnił K. W. od kosztów sądowych oraz oddał wniosek o ustanowienie pełnomocnika.

Skarżący w zakreślonym terminie wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.

Na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 4 marca 2016 r. skarżący J. W. K. W. zostali zobowiązani do sprecyzowania czy skarga, którą podpisali wraz z A. W. jest ich skargą na decyzję dotyczącą A. W., czy skargą każdego z nich na decyzje ich dotyczące osobiście tj. dec. [...] i [...] w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W przypadku oświadczenia, że wnoszą skargę na decyzje dotyczącą A. W. zobowiązano skarżących do wskazania interesu prawnego do skażenia decyzji dotyczącej A. W., skoro w stosunku do J. i K. W. została wydana osobna decyzja.

W zakreślonym terminie J. W. oświadczył, że skarga z dnia 2 września 2015 r. dotyczy decyzji [...] wydanej w jego indywidualnej sprawie. Wniosek o prawo pomocy dotyczy również skargi na decyzję [...].

Natomiast K. W. nie udzelił odpowiedzi na wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga K. W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] na mocy której zobowiązano A. W. do opróżnienia lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] i przekazania go dysponentowi tj. Komendantowi [...] Policji w B. wraz z kluczami jest niedopuszczalna.

Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwana dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z przepisem art. 50 par. 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego legitymowane są cztery grupy podmiotów:

- Rzecznik Praw Obywatelskich lub prokurator,

- organizacja społeczna, która w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób brała udział w postępowaniu administracyjnym,

- każda osoba, która ma we wniesieniu skargi interes prawny,

- oraz inne podmioty, jeżeli zezwala im na to przepis ustawy.

Skarżący K. W., który skarży również decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], nie mieści się w żadnej z tych grup. Należy tu wskazać, iż interes prawny we wniesieniu skargi jest zbliżony, choć nie tożsamy z pojęciem "strony" w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że przy ocenie legitymacji procesowej danego podmiotu należy wziąć pod uwagę aspekty obiektywne i subiektywne pojęcia strony. W przypadku aspektu obiektywnego należy wziąć pod uwagę fakt wystosowania przez dany podmiot żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem (T. Woś, H. Knyszak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 213). Natomiast w sensie subiektywnym stroną jest strona stosunku materialnoprawnego, który był przedmiotem konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, H. Knyszak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjnej, Warszawa 2004, s. 175). Dla oceny, czy dany podmiot jest stroną wedle przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. konieczne jest, aby oba aspekty były spełnione łącznie.

W rozpatrywanej sprawie K. W. nie jest stroną stosunku materialnoprawnego w niniejszym postępowaniu. Stroną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Komendanta [...] Policji w B. a później Komendanta Policji dotyczącym opróżnienia lokalu mieszkalnego przez A. W., jest wyłącznie A. W., którego dotyczył nakaz opróżnienia lokalu i tylko on może wnieść skargę.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do rozpatrzenia przez Sąd wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił zatem od merytorycznego jego rozpatrywania. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 ppsa, a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541.