Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 129/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej G. Sp. z o.o. sp. k. w B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta nr [...] z dnia 16 lipca 2014 r., którą określono skarżącej – G Sp. z o.o. sp. k. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 6 876 zł.

W wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazała m.in., że organy obu instancji błędnie zinterpretowały art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynikało bowiem, że gdy stan techniczny, gruntów, budynków lub budowli nie zezwalał na wykorzystanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej – nieruchomości te nie mogły zostać opodatkowane. Organy podejmując czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy pominęły czynności pozwalające na obiektywne stwierdzenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomościach należących do skarżącej.

Zdaniem skarżącej powyższe wskazywało na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dalej skarżaca zaznaczyła, że wykonanie ww. decyzji może znacznie utrudnić prowadzoną działalność, w tym wypłatę wynagrodzeń pracownikom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - oznaczanej dalej jako p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny jest jednak związany zamkniętym katalogiem przesłanek, których wystąpienie umożliwia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do katalogu tych przesłanek należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie zdefiniował powyższych określeń, a więc ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem należy zatem do sądu.

Przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11, wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09; z dnia 19 maja 2011 r., II OZ 415/11). Jednocześnie należy wskazać, że w orzecznictwie utrwalony został również pogląd, zgodnie z którym, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., I FZ 93/13).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanie sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzi którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu kwota 6 876 zł nie jest kwotą na tyle dużą aby mogła realnie spowodować jakieś poważne utrudnienia w funkcjonowaniu skarżącej. Przy czym skarżąca nie wykazała, że zapłata powyższej kwoty rzeczywiście spowoduje takie trudności, np. poprzez przedłożenie dokumentu wskazującego na złą kondycję finansową. Skarżąca działa na rynku jako podmiot profesjonalny – spółka prawa handlowego, zatem powinna tak planować swoje finanse by uwzględniały one dodatkowe wydatki związane z jej funkcjonowaniem.

Należy zauważyć ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji - nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można automatycznie utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r., II GSK 2001/11).

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i oddalił wniosek, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.