Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2155/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E.T. i A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 84/17 w sprawie ze skarg E.T., A.T. i Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję, 2.zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz E.T. i A.T. solidarnie kwotę 1.587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 84/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E.T., A. T. i Wspólnoty Mieszkaniowej w W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (zwanego dalej w skrócie ZWINB) z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Przedmiotowa spawa dotyczy działań organu administracji podjętych na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.). Zgodnie z niniejszym przepisem organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości jednocześnie określając termin tego obowiązku, w sytuacji gdy zostało stwierdzone, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym.

W konsekwencji prowadzonego postępowania wszczętego z urzędu zapadła kwestionowana decyzja, dlatego zdaniem Sądu pierwszej instancji nieuzasadnione są zarzuty skargi, że organy nie rozpoznały całości wniosku skarżących. Sąd dodał, że oczywistym jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. winien ustosunkować się do wszystkich podnoszonych we wniosku skarżących okoliczności, jednakże może to nastąpić w różnych postępowaniach i formach.

Art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stosuje się do stanów faktycznych, w których obiekt budowlany ze względu na niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do nieodpowiedniego stanu technicznego, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu, powodującego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Użyte w ust. 1 pkt 3 sformułowanie "nieodpowiedni" w ustawie nie zostało zdefiniowane i jest nieostre. W tej sytuacji orzecznictwo przyjęło, że ocena nieodpowiedniego stanu technicznego musi odnosić się do obowiązujących przepisów. Stwierdzone nieprawidłowości stanu technicznego mogą stanowić podstawę wydania nakazu, którego celem będzie doprowadzenie do należytego stanu technicznego obiektu.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wszystkie nałożone obowiązki dotyczą części wspólnych budynku, stąd nie mogły one zostać nałożone na właścicieli poszczególnych lokali i dlatego zarzuty skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczące podmiotu zobowiązanego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości są nieuzasadnione. Postępowanie administracyjne może być prowadzone jedynie w zakresie określonym przepisami Prawa budowlanego i nie może zastąpić postępowania przed sądem powszechnym w stosunku do inwestora lub jego następców z tytułu odpowiedzialności cywilnej związanej z przedmiotowym budynkiem.

Sąd pierwszej instancji po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że organy orzekające w niniejszej sprawie zebrały materiał dowodowy w stopniu umożliwiającym podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, właściwie go oceniły i wydały decyzję zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77, 104 § 1 oraz 6-8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) oraz art. 80, 15, 138 § 2, 7-8 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie.

Obowiązki wskazane w decyzji organu pierwszej instancji dotyczą całego obiektu budowlanego lub znacznej jego części - klatki schodowej. Wszystkie nałożone obowiązki wynikają ze złożonych do akt opinii osób uprawnionych oraz protokołu kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Fakt nieprzedłożenia przez Wspólnotę ekspertyzy, o której mowa w postanowieniu organu nadzoru budowlanego z dnia (...) września 2015 r., nie miał bezpośredniego wpływu na wynik sprawy, bowiem nałożone obowiązki wynikają z innych opinii, zaś sposób ich wykonania określają obowiązujące przepisy Prawa budowlanego. Stwierdzone nieprawidłowości z pewnością mogą powodować powstanie niebezpieczeństwa dla mienia właścicieli poszczególnych lokali.

W przypadku skarżących E. T. i A. T. organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego nie podzielił ustaleń opinii inżyniera oraz nie uwzględnił ich zarzutów i wniosków w swoim rozstrzygnięciu. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego.

W przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej organ wskazał na art. 61 Prawa budowlanego określający podmioty, na które mogą być nałożone obowiązki.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skargi oddalił.

W skardze kasacyjnej skarżący E. T. i A. T. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono stosownie do treści art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego polegające na przyjęciu, że postępowanie na podstawie wskazanego przepisu wszczynane jest wyłącznie z urzędu.

Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niestwierdzenie przez ZWINB naruszenia przepisu art. 104 § 1 K.p.a. w związku z art. 61 § 1 K.p.a.;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niestwierdzenie przez ZWINB naruszenia przepisów art. 7 K.p.a., 6 K.p.a., 8 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a.;

c) art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez odstąpienie od przeprowadzenia czynności kontrolnych nad rozstrzygnięciami organów pierwszej i drugiej instancji orzekających w sprawie oraz bezkrytyczne, pozbawione szerszej argumentacji zaakceptowanie wniosków tychże organów;

d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku, nie uwzględniające wyjaśnienia przyjętej przez Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, w tym dotyczących niezastosowania przepisów prawa materialnego, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, w tym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. e, art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, § 323 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, a także § 326 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty są zasadne.

Zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. jako mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że organy administracyjne nie naruszyły ww. przepisów K.p.a. mimo braku uwzględnienia istniejących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego przy ul. (...) w miejscowości W., a w szczególności mieszkania nr (...) w tym budynku będącego własnością skarżących kasacyjnie.

Jak wynika z uzasadnienia tego zarzutu kasacyjnego, Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania co do prawidłowości zebranego materiału dowodowego i na tej podstawie nie dokonał ustaleń stanu technicznego budynku mieszkalnego w zakresie wadliwości dotyczącej ugięcia stropu piwnicy będącego jednocześnie podłogą mieszkania skarżących kasacyjnie. W skardze kasacyjnej podnosi się, że z zebranego materiału dowodowego, a w tym z opinii H. D. wprost wynika, że takie ugięcie ma miejsce i powoduje to pęknięcia ścian budynku a samo to ugięcie ma istotne znaczenie dla stabilności budynku.

Oceniając zasadność tego zarzutu należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dostrzegł zarzut związany z ugięciem stropu, ale stwierdził, że w tym zakresie w całości potwierdza stanowisko organów administracyjnych. W zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji ZWINB z (...) grudnia 2016 r. wskazano zaś, że z ekspertyzy H. D. z października 2015 r. wynika, że ugięcie stropu (podłogi w mieszkaniu nr [...]) ma charakter hipotetyczny i występuje jedynie czasowo, a drobne zarysowania ścian nie świadczą o nieodpowiednim stanie technicznym budynku. Zaakceptowanie tego stanowiska przez Sąd pierwszej instancji nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Z opinii mgr inż. H. D. z października 2015 r. wprost wynika, że nastąpiły ugięcia stropu nad piwnicą i powoduje to "odcięcie" ścian na osiach "D" i "I" od płyt stropowych. Samo ugięcie płyty stropowej powoduje zarysowania ścian w mieszkaniu nr (...) i to zarysowanie jest związane tylko z tym ugięciem (pkt 4.4.4 opinii H. D.). Jako przyczynę uginania płyty stropowej wymienia się w tej opinii brak podparcia ścian nośnych na osiach "D" i "I". Ugięcie płyty stropowej obliczono na 20 mm (pkt 4.4.2 ww. opinii).

Na tej podstawie, co trafnie podnosi w uzasadnieniu strona skarżąca kasacyjnie, wadliwym było uznanie, że samo ugięcie płyty stropowej na garażami na poziomie najniższego mieszkania ma jedynie charakter teoretyczny (hipoteczny). To ugięcie jest istniejące i jak wynika z opinii mgr inż. H. D. z października 2015 r. powinno ono uzasadnić podjęcie działań przeciwdziałających uginaniu się tej płyty. Okoliczność, że w tej opinii nie wskazano, jakie to działania powinny być podjęte nie uzasadnia braku uwzględnienia tej okoliczności przez organy administracyjne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy uginająca się płyta stropowa powinna być przede wszystkim przedmiotem szczegółowej analizy organów nadzoru budowlanego, jej bowiem dalsze odkształcanie się może nieść za sobą daleko idące konsekwencje łącznie z katastrofą budowalną. W tym zakresie trafnie skarżący kasacyjnie wywodzą, że ugięcie tej płyty skutkujące pękaniem ścian może mieć wpływ na konstrukcję całego budynku wielorodzinnego.

Podniesiona skutecznie w skardze kasacyjnej ta okoliczność uzasadnia zarzut braku dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy nadzoru budowlanego art. 7 K.p.a. nakazującego podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Został naruszony także art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy w zakresie dotyczącym ugięcia stropu pod mieszkaniem nr (...) przy ul. (...). Uchybienia w tym zakresie organów administracyjnych stanowiły naruszenia również art. 6 i art. 8 K.p.a.

Zasadnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 K.p.a. oraz prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że wszczęcie postępowania na podstawie wskazanego przepisu następuje wyłącznie z urzędu.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Niewątpliwie postępowanie to może być wszczynane z urzędu przez organ nadzoru budowlanego. Jednak żaden przepis nie ogranicza możliwości wszczynania takiego postępowania także na wniosek. W orzecznictwie sądowym zaaprobowano możliwość wszczynania na tej podstawie postępowań administracyjnych trafnie podnosząc, że art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego daje podstawy materialnoprawne do wyprowadzenia interesu prawnego jednostki, której stwierdzone zagrożenia dotyczą, a które podlegają ochronie na podstawie art. 5 tej ustawy (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 305/15, opub. w Lex nr 2164257). Jeżeli w danej sprawie wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od podmiotu, który wykazuje swój interes prawny w domaganiu się określonego działania organu administracyjnego celem zabezpieczenia tego interesu, to wówczas odmawiając wszczęcia postępowania organ winien wydać postanowienie na podstawie art. 61a § 1 K.p.a.

Jednakże w tej sprawie pogląd Sądu pierwszej instancji co do dopuszczalności wszczynania postępowań na podstawie art. 66 Prawa budowlanego tylko z urzędu mimo że jest nietrafny, to jednak nie stanowił istotniejszego naruszenia prawa. Niewątpliwie postępowanie w sprawie zostało wszczęte i organy nadzoru budowlanego objęły swoim rozpoznaniem stan budynku przy ul. (...) w W.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie tego przepisu ten nie może być skutecznie podnoszone jako zarzut przeprowadzenia przez sąd administracyjny nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji. Przepis ten byłby naruszony wtedy, gdyby Sąd pierwszej instancji zastosował środek nieznany ustawie. W tej zaś sprawie rozstrzygniecie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mimo swojej wadliwości mieściło się w zakresie dopuszczonym Prawem o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska strony skarżącej kasacyjnie co do dopuszczalności w okolicznościach tej sprawy prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego mimo wydania pozwolenia na użytkowanie budynku.

W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przesądza o zgodności z prawem wzniesionego obiektu i wyklucza możliwość ponownego prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 807/16, opub. w Lex nr 2446397). W przeciwnym bowiem razie organy prowadziłyby kilka odrębnych postępowań dotyczących w istocie tego samego przedmiotu, tj. w jednym z nich kontrolowałyby zgodność wybudowanego obiektu z przepisami prawa i po stwierdzeniu takiej zgodności wydawałyby pozwolenie na użytkowanie obiektu, a w odrębnym i niezależnym postępowaniu mogłyby nakładać na inwestora obowiązki celem doprowadzenia obiektu do zgodności z prawem w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego.

Tym samym dopóki w obrocie prawnym pozostaje pozwolenie na użytkowanie budynku, jego nieodpowiedni stan techniczny może być usuwany na podstawie art. 66 Prawa budowlanego.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku, nie uwzględniające wyjaśnienia przyjętej przez Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również nie odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, w tym niezastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. e oraz art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a także § 323 ust 1, ust. 2 pkt 2 oraz § 326 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm.). Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie zaskarżonego wyroku powinno zawierać przedstawienie zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienie. W tej sprawie, na co trafnie wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, część opisowa przedstawiająca przebieg postępowania administracyjnego jest rozbudowana i nie stanowi zwięzłego przedstawienia stanu faktycznego sprawy. Wyraźnie rysuje się dysproporcja pomiędzy opisem przebiegu postępowania administracyjnego a stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Ponadto trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że zarzuty zawarte w skardze a dotyczące naruszenia przez organy administracyjne art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. e, art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, § 323 ust 1, ust. 2 pkt 2 oraz § 326 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały całkowicie pominięte przez Sąd pierwszej instancji. Powołane przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie regulują zasady ochrony przez hałasem i drganiami, a to stanowiło jedną z podstawowych kwestii obejmujących przedmiot tej sprawy. Tym niemniej mimo tych wadliwości należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego w tej sprawie nałożyły obowiązki na Wspólnotę Mieszkaniową w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących ochrony akustycznej instalacji w szachcie instalacyjnym nr (...). Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko wtedy, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. na treść podjętego rozstrzygnięcia. W zakresie objętym powołanymi przepisami organy administracyjne zawarły rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty uzasadniają uznanie skargi kasacyjnej za zasadną i na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdzając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił zaskarżoną decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2016 r. znak (...) w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Ponownie prowadząc postępowanie organ nadzoru budowlanego drugiej instancji zobowiązany jest do dodatkowej oceny stanu budynku przy ul. (...) w W. w zakresie ugięcia płyty stropu piwnicy w tym budynku w szczególności obejmującej mieszkanie nr (...) i skutków jakie to ugięcie powoduje dla stabilności samego budynku. Ponadto organ odwoławczy winien także orzec w zakresie dotyczącym obowiązków objętych zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) sierpnia 2016 r. znak (...).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zasądzić na rzecz skarżących E.T. i A. T. solidarnie kwotę 1587 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania sądowego. Koszty te obejmują kwotę 500 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, kwotę 250 złotych stanowiącą wpis od skargi kasacyjnej, kwotę 100 złotych tytułem zwrotu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji, kwoty opłaty za udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem skarżących w wysokości 480 złotych za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz w wysokości 240 złotych za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych.