Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 362/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2016 r. nr [...]. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowe telefonii komórkowej na dachu istniejącego budynku [...].

Z akt sprawy wynika, że decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 1 lutego 2016 r. skarżąca spółka złożyła w Urzędzie Miasta wniosek o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na montażu antenowych konstrukcji wsporczych o wysokości 2,98 m wraz z instalacją radiokomunikacyjną na dachu budynku zlokalizowanego na terenie działki nr [...] (archiwalny numer działki to [...]) położonej w G. przy ul. J.

Decyzją z dnia 15 marca 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi – A. pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że nie spełnia ona wymagań wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ś. w G., rejon [..] oraz ulic J. i [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia 25 listopada 2009 r. nr XXXVII/839/09 (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z dnia 27 stycznia 2010 r., nr 12, poz. 220). Zgodnie bowiem z § 10 ust. 2 pkt 7 ustaleń ogólnych, dotyczących zasad obsługi oraz modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie telekomunikacji plan ten dopuszcza lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 6 kondygnacji lub 20,0 m. Złożony zaś w niniejszej sprawie projekt budowlany zakłada budowę dwóch antenowych konstrukcji wsporczych wraz z instalacją radiokomunikacyjną telefonii komórkowej oraz dróg kablowych łączących poszczególne elementy w celu zapewnienia sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej, przy czym stacje te mają być zlokalizowane na dachu budynku niższego niż 6 kondygnacji i mającego mniej niż 20,0 m. Z uwagi na powyższe, Prezydent uznał, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z planem miejscowym.

Od decyzji tej skarżąca Spółka wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia lub ewentualnie stwierdzenia, że instalacja urządzeń na zabytkowym budynku nie stanowi wykonywania robót budowlanych a tym samym nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołująca się uważa bowiem, że żadne z postanowień obowiązującego na terenie planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sprzeciwia się budowie stacji bazowych. Przepisy tego planu są wzajemnie sprzeczne, gdyż z jednej strony dopuszczają możliwość lokalizacji stacji bazowych, a z drugiej określają wysokość budynków na jakich mogłyby one zostać zainstalowane. Ponieważ na terenie planowanej inwestycji nie można budować budynków wyższych niż 18 metrów, nigdy nie zostanie spełniony warunek zezwalający na taką inwestycję. Ponadto, w ocenie odwołującej się, dokonana przez Prezydenta interpretacja postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niezgodna z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który jednoznacznie wskazuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołująca się uważa również, że inwestycji nie ogranicza objęcie terenu ochroną konserwatorską, ponieważ decyzją z dnia 5 stycznia 2016 r. nr [...] Miejski Konserwator Zabytków uzgodnił przedmiotowy projekt. Odwołująca się podkreśliła jednocześnie, że zaplanowana inwestycja jest konieczna z uwagi na potrzebę przeniesienia istniejącej już instalacji radiokomunikacyjnej w związku z planami budowy nowej mariny w G. Zaś brak zgody na jej przeniesienie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa imprez masowych organizowanych w tym rejonie oraz dla bezpieczeństwa żeglugi przybrzeżnej, gdyż cały ruch telekomunikacyjny obsługiwany jest z instalacji radiokomunikacyjnych umieszczonych na istniejących budynkach na [...].

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DZ.U. z 2016 r., poz. 290), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2016 r., w pełni zgadzając się z zawartym w niej stanowiskiem, że planowana przez A. na terenie działki nr [...] w G. inwestycja jest niezgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody, w przypadku tej konkretnej lokalizacji nie ma w ogóle możliwości realizacji stacji bazowej. Planowana inwestycja zaprojektowana została na dachu istniejącego budynku [...], którego maksymalna wysokość wynosi 4 kondygnacje i ̴ 16,0 m n.p.p.t.. Wysokość ta jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w karcie terenu nr [...] przewidział dla niej przeznaczenie UN,UT – usługi nauki, usługi turystyki – [...] z usługami towarzyszącymi i w punkcie 6 lit b ustalił dopuszczalną wysokość zabudowy: wysokość elewacji frontowej – do 4 kondygnacji i do 15,0 m, przy czym dopuszczono podwyższenie wysokości zabudowy do 18,0 m pod warunkiem wycofania podwyższonej części w stosunku do linii zabudowy na odległość odpowiadającą co najmniej wielkości podwyższenia. Zgodnie zaś z ustaleniami § 10 ust. 2 pkt 7 planu dopuszcza się lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 6 kondygnacji lub 20,0 m, a lokalizacji stacji na obszarze wpisanym do rejestru zabytków lub na budynkach objętych ochroną konserwatorską wymaga zastosowania rozwiązań jak najmniej ingerujących w wygląd obiektu lub zespołu zabytkowego w uzgodnieniu z właściwym konserwatorem zabytków. Wojewoda zaznaczył jednocześnie, że wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy dokonywać zgodnie z jego brzmieniem i celem, przy założeniu, iż organ uchwalający ten plan działał zgodnie z zasadą racjonalnego prawodawcy. Wojewoda stwierdził ponadto, że dokonana w niniejszej sprawie interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza dyspozycji art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Obowiązujący na terenie planowanej inwestycji plan nie przewiduje bowiem lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale również jej nie zakazuje. Jedynie, w przypadku tej konkretnej działki, budowa stacji bazowej narusza zawarte w tym planie ograniczenie, które wskazuje, że stacje te mogą być realizowane na budynkach o wysokości min. 6 kondygnacji lub 20,0 m. Na obszarze objętym przedmiotowym planem występują jednak tereny, nawet na terenie tej jednostki planistycznej, na których możliwe jest zlokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowych. Wojewoda stwierdził również, że brak możliwości lokalizacji na terenie działki nr [...] stacji bazowej telefonii komórkowej nie oznacza, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego prowadzą do nadmiernego ograniczenia konstytucyjnego prawa własności. Jak wyjaśnił, uchwały o ustaleniu warunków zagospodarowania przestrzennego, które to mogą ograniczać prawo wykonywania własności są podejmowane na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również na podstawie ustawy o samorządzie gminnym. Oba te akty dają podstawę organom samorządowym do ograniczenia prawa wykonywania własności związanej z władztwem planistycznym na obszarze gminy. Natomiast właściciel terenu, który uważa, że ustalenia planu miejscowego naruszają jego prawo własności, może na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym żądać uchylenia niekorzystnego dla niego ustalenia planu miejscowego. Z uwagi na powyższe, Wojewoda uznał ponadto, że organ I instancji prawidłowo odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku doprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w tym przypadku spełnienie wymogów planu jest niemożliwe.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca domaga się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, podnosząc, że wydane zostały one z naruszeniem art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 10 ust. 2 pkt 7 uchwały Rady Miasta z dnia 25 listopada 2009 r. nr XXXVII/839/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ś. w G., rejon [...] oraz ulic J. i [...] poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis § 10 ust. 2 pkt 7 nie narusza art. 46 ust. 1 ustawy. Na poparcie zgłoszonego zarzutu skarżąca przywołała przy tym argumentację tożsamą z uzasadnieniem odwołania od decyzji Prezydenta Miasta.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana decyzja Wojewody z dnia 6 maja 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2016 r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Dlatego też, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, polegająca na montażu antenowych konstrukcji wsporczych o wysokości 2,98 m wraz z instalacją radiokomunikacyjną na dachu budynku zlokalizowanego na terenie działki nr [...] położonej w G. przy ul. J., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Obszar, na którym położona jest działka nr [...], objęty jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej z dnia z dnia 25 listopada 2009 r. nr XXXVII/839/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ś. w G., rejon [...] oraz ulic J. i [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z dnia 27 stycznia 2010 r., nr 12, poz. 220). Zgodnie z tym planem działka nr [...] zlokalizowana jest w karcie terenu nr [...] pod numerem terenu – [...], dla którego ustalono przeznaczenie UN, UT tj. usługi nauki, usługi turystyki – [...] z usługami towarzyszącymi a w pkt 6 lit b określono dopuszczalną wysokość zabudowy, wskazując: wysokość elewacji frontowej – do 4 kondygnacji i do 15,0 m i dopuszcza się podwyższenie wysokości zabudowy do 18,0 m pod warunkiem wycofania podwyższonej części, w stosunku do linii zabudowy od strony ulicy oznaczonych na rysunku planu, na odległość odpowiadającą co najmniej wielkości podwyższenia.

Jednocześnie, w § 10 ust. 2 pkt 7 ustaleń ogólnych tego planu, w części określającej zasady obsługi i modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie telekomunikacji – z sieci telekomunikacyjnej wskazano, że: dopuszcza się lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 6 kondygnacji lub 20,0 m; lokalizacja stacji na obszarze wpisanym do rejestru zabytków lub na budynkach objętych ochroną konserwatorską wymaga zastosowania rozwiązań jak najmniej ingerujących w wygląd obiektu lub zespołu zabytkowego w uzgodnieniu z właściwym konserwatorem zabytków.

Budynek, na którym skarżąca spółka zaplanowała wykonanie inwestycji objętej wnioskiem z dnia 1 lutego 2016 r., zgodnie z ustaleniami orzekających w sprawie organów, posiada 4 kondygnacje a jego wysokość sięga około 16 m n. p.t. Wysokość ta, choć zgodna z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza możliwość lokalizacji na tym budynku stacji bazowej telefonii komórkowej, z uwagi na nieosiągnięcie progu określonego § 10 ust. 2 pkt 7 tego planu.

Powoływanie się zaś przez skarżącą na naruszenie przy takiej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. nr 106, poz. 675 z późn. zm.), nie mogło zmienić dokonanej w tym zakresie oceny.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1); jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).

Definicję pojęcia infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wskazując, że infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu oznacza między innymi instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne (...) jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Z kolei, zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Natomiast, przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne).

Niewątpliwie więc planowana przez skarżącą inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/05 a także z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 521/08 – oba dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Również niewątpliwie, zapisy uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 listopada 2009 r. nr XXXVII/839/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ś. w G., rejon [...] oraz ulic J. i [...] powinny być odczytywane z uwzględnieniem omawianego przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z uwagi na dyspozycję art. 75 ust. 1 tej ustawy, w którym określono, że przepis ten stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Przy czym, Sąd jest zdania, że wynikający z powyższych wywodów obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może prowadzić do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ nie może nie stosować przepisów planu jasnych i czytelnych, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji. Jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy. Zobowiązuje go do tego przepis art. 6 kpa, z którego wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 647/15, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie inwestycja została zaprojektowana na terenie, dla którego obowiązujący plan wprowadza jasne i precyzyjne zapisy, które nadają się do stosowania wprost, bez konieczności dokonywania procesu wykładni i odkodowania treści zawartej w nich normy prawnej. Przepis § 10 ust. 2 pkt 7 planu dopuszcza lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 6 kondygnacji lub 20,0 m i wskazuje, że lokalizacja stacji na obszarze wpisanym do rejestru zabytków lub na budynkach objętych ochroną konserwatorską wymaga zastosowania rozwiązań jak najmniej ingerujących w wygląd obiektu lub zespołu zabytkowego w uzgodnieniu z właściwym konserwatorem zabytków. Zapis ten nie wprowadza zakazu lokalizacji masztów telefonii komórkowej na całym obszarze objętym planem, a nadto nie dotyczy wszystkich rodzajów inwestycji z zakresu łączności publicznej, lecz jedynie stacji bazowych telefonii komórkowej. Nie można zatem twierdzić, że plan obowiązujący dla przedmiotowego terenu uniemożliwia lokalizację tych inwestycji.

Należy także podkreślić, że obszar objęty kartą trenu [...] o powierzchni 0,50 ha, na którym zlokalizowane jest [...] z usługami towarzyszącymi, i na którym skarżąca spółka zamierza zrealizować stację bazową, jest w treści planu wydzielony jako odrębny teren ze względu na unikalny i zabytkowy charakter tego miejsca. Z tego względu ustalono też ograniczenie wysokości zabudowy. Natomiast na terenie objętym tym samym planem, w bezpośrednim sąsiedztwie, znajdują się tereny z zabudowa wyższą, gdzie stacje bazowe mogą być bez przeszkód realizowane.

Wskazać przy tym należy, jak wynika z treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.), że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się w szczególności ochronę: 1) zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia; 2) innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków; c) parków kulturowych. W myśl zaś art. 19 ust. 4 tej ustawy w planie ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Wynika z powyższego, że co do zasady dopuszczalne jest wprowadzanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości związanych z ochroną konserwatorską. Natomiast to czy ograniczenia te zostały w tym planie wprowadzone prawidłowo, czy też nie, nie mogło podlegać ani ocenie organów, ani też ocenie Sądu w tej sprawie, której przedmiot stanowiło pozwolenie na budowę. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 647/15, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezgodność zaś przedstawionego przez skarżącą Spółkę projektu budowlanego z przepisami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obligowała Prezydenta Miasta do wydania decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem Spółki z dnia 1 lutego 2016 r. Z przepisu art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane a contrario wynika bowiem, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarówno decyzja Wojewody z dnia 6 maja 2016 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2016 r. są zgodne z prawem i, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie.