Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 218/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 i 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 87
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2008 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z.o.o z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza na rzecz Spółki "[...]" Spółki z.o.o z siedzibą w K. od Wojewody kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dnia [...] r. Spółka "[...]" sp. z o.o. złożyła do Prezydenta Miasta [...] wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie zespołu handlowo-usługowego "[...]" wraz z parkingami (3 etap) na działkach nr [...] i [...] w [...] przy ul. [...]. Do wniosku dołączono wymagane dokumenty, w tym projekt budowlany.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, uzasadniając to niezgodnością tej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje przeznaczenie tego obszaru pod usługi ogólnomiejskie o symbolu "[...]". Od tej decyzji wniesiono odwołanie i Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Powodem wydania decyzji kasatoryjnej było brak wyznaczenia inwestorowi terminu do usunięcia niezgodności między złożonym projektem budowlanym a treścią obowiązującego planu miejscowego.

Ponownie prowadząc postępowanie wyjaśniające, postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonym wniosku w zakresie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].1996 r. w ciągu 7 dni. W odpowiedzi na to postanowienie Spółka "[...]" sp. z o.o. wyjaśniła, że między projektem budowlanym a treścią obowiązującego planu miejscowego nie ma sprzeczności i w tym stanie sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że na terenie inwestycji obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]z dnia [...].1996 r., kwalifikujący teren działek nr [...] i [...] pod usługi ogólnomiejskie "[...]". Przedłożony projekt budowlany przewiduje rozbudowę już istniejącego obiektu o część handlową o powierzchni 1970 m2. Tym samym łączna powierzchnia handlowa wzrośnie do ponad 2000 m2. Obowiązujący plan miejscowy nie przewiduje granic pod budowę obiektów handlowych o powierzchni ponad 2000 m2. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeznaczenie terenu pod rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 obligatoryjnie wymaga sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również uchwalone w 1999 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] nie przewiduje na tym obszarze możliwości budowy obiektów handlowych o łącznej powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2. Inwestycja ta byłaby dopuszczalna tylko wówczas, gdyby obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał obszar z przeznaczeniem pod obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2.

Decyzję tę doręczono Spółce "[...]" sp. z o.o. w dniu [...] r. i dnia [...] r. Spółka ta wniosła odwołanie od tejże decyzji do Wojewody [...], domagając się zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wydając decyzję organ pierwszej instancji nie uwzględnił powierzchni projektowanej inwestycji, nie uwzględnił treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oraz art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Planowana inwestycja będzie miała powierzchnię sprzedaży 1970 m2 i tym samym nie obejmuje jej rygor sporządzenia planu miejscowego. Projekt budowlany jest kompletny i prawidłowo sporządzony. W ocenie odwołującej Spółki nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę również dlatego, że na tych działkach istnieje już obiekt o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2, a projektowana rozbudowa tego obiektu spowoduje wzrost całkowitej powierzchni handlowej o 1970 m2. Inwestycja ta jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], które dla tego terenu określiło przeznaczenie jako tereny rozbudowywania centrum ogólnomiejskiego i regionalnego. Inwestycja ta nie wymaga dokonania oceny w sprawie oddziaływania na środowisko w trybie ustawy Prawo ochrony środowiska.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że nałożony na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegającej na braku zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wynikający z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie został wykonany. W obowiązującym na podstawie uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].1996 r. planie miejscowym nie ma zapisów o możliwości lokalizowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2 i plan ten nie określa granic terenów pod budowę takich obiektów, a jedynie wprowadza dla tego terenu oznaczenie [...]–usługi ogólnomiejskie. Planowana rozbudowa powinna być traktowana jako element istniejącego już budynku, ponieważ jest z nim funkcjonalnie i przestrzennie powiązana. Ponadto inwestor wezwany do usunięcia niezgodności z planem miejscowym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie przedłożył projektu budowlanego, który nie zawierałby naruszenia ustaleń planistycznych.

Decyzję organu odwoławczego doręczono skarżącej Spółce [...] r. i dnia [...] r. Spółka ta wniosła na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji lub uchylenia obu tych decyzji wraz z zasądzeniem kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucono organowi administracji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na rażącym naruszeniu art. 15 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię, co doprowadziło do przyjęcia nieprawidłowego założenia, iż brak określenia w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] granic terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 powoduje niemożność ich lokalizacji oraz naruszenie art. 2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię definicji legalnej "powierzchni sprzedaży", co doprowadziło do nieprawidłowego założenia, iż planowana przez Skarżącą inwestycja doprowadzi do budowy obiektu, którego powierzchnia sprzedaży przekroczy 2.000 m2. Skarżąca Spółka zarzuciła ponadto naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 6, 7 oraz 8 K.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji przyczyn, z powodu których organ drugiej instancji odmówił mocy dowodowej pismu z dnia [...] r. Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] w sprawie braku konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sposób nieuprawniony organy administracji dokonały wykładni pojęcia "powierzchnia sprzedaży", polegającej na "zsumowaniu" powierzchni sprzedaży poszczególnych obiektów handlowych już znajdujących się w obiekcie budowlanym z tymi, które dopiero byłyby realizowane w oparciu o przedmiotowy projekt budowlany. Ponieważ powierzchnia sprzedaży w planowanej inwestycji nie przekroczy wielkości 2000 m2, tym samym do tej inwestycji nie ma zastosowania art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ma zaś żadnego znaczenia pojęcie "powiązania funkcjonalnego" między istniejącym obiektem a planowanym.

W ocenie skarżącej Spółki zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa nawet przy założeniu dopuszczalności zsumowania powierzchni sprzedaży. Łączna bowiem powierzchnia sprzedaży istniejącego już na przedmiotowej nieruchomości centrum handlowo-usługowego jest wyższa od ustawowego progu 2.000 m2 i tym samym powiększenie tej powierzchni nie spowoduje powstania obiektu o łącznej powierzchni ponad 2000 m2, bo taki już istnieje. Kolejne przekroczenia progu 2000 m2 nie powodują nakładania na inwestora żadnych dodatkowych obowiązków.

Skarżąca Spółka wskazała również na rażące naruszenie prawa, jaki było dokonanie wykładni art. 15 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającej na nieprawidłowym założeniu, że brak określenia w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] granic terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 powoduje niemożność ich lokalizacji. Sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi źródła obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc art. 10 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy należy rozumieć w ten sposób, że dla wymienionych w nim trzech rodzajów obszarów sporządzenie planu miejscowego jest obowiązkowe pod warunkiem, że wymóg sporządzenia planu został wprowadzony na mocy przepisów odrębnych, to znaczy innych niż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedynie upoważnia rady gmin, dysponentów władztwem planistycznym, do możliwości określenia – w razie potrzeby - granic terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2. Ten przepis tylko upoważnia do wprowadzenia takich zapisów do planu miejscowego i jeżeli rada gminy z tego uprawnienia nie skorzysta to wówczas pozostawi w tym względzie potencjalnym inwestorom swobodę i brak rozstrzygnięcia w tym względzie oznacza więc przyzwolenie, a nie brak przyzwolenia na lokalizowanie i realizację (budowę) takich obiektów.

Skarżąca Spółka zarzuciła organom administracji braku rozróżnienia między pojęciem "obiekt handlowy" i pojęciem "obiekt budowlany" i tym samym dokonano błędnej wykładni pojęcia "powierzchnia sprzedaży", co doprowadziło do nieprawidłowego założenia, iż planowana przez Skarżącą inwestycja stanowiąca przedmiot decyzji w sprawie, doprowadzi do budowy obiektu, którego powierzchnia sprzedaży przekroczy 2.000 m2.

W ocenie skarżącej Spółki powierzchnia sprzedaży powinna być powiązana z pojęciem obiektu handlowego, nie zaś z obiektem budowlanym, co nakazuje obliczać odrębnie powierzchnie sprzedaży dla poszczególnych obiektów handlowych zlokalizowanych w konkretnym obiekcie budowlanym. W odniesieniu do obiektów centrów handlowych należy ustalać powierzchnię sprzedaży oddzielnie dla obiektu handlowego jakim jest samoobsługowy dom towarowy oraz dla każdego z punktów handlowych znajdujących się w pasażach handlowych, czyli powierzchni sprzedaży każdego ze sklepów, butików położonych w galeriach (pasażach) handlowych obiektów budowlanych nie dolicza się do siebie oraz do powierzchni sprzedaży głównej hali sprzedaży. Z pojęcia "powierzchnia sprzedaży" należy wyłączyć powierzchnię, na której świadczone są usługi oraz powierzchnię pomocniczą (np. trakty komunikacyjne, magazyny, zaplecze, na którym nie jest prowadzona bezpośrednia sprzedaż towarów, pomieszczenia techniczne, toalety, biura).

Łączna powierzchnia sprzedaży (wszystkich obiektów handlowych) planowanej inwestycji wynosi 1.970 m2 i nie przekracza 2.000 m2. Każdy z "obiektów handlowych" znajdujących się w obrębie danego "obiektu budowlanego" osobno podlega ocenie, czy nie doszło w nim do przekroczenia ustawowego progu 2.000 m2 powierzchni sprzedaży.

Skarżąca Spółka zarzuciła ponadto, że organy administracji nie wykazały przesłanek pominięcia dowodu z pisma z dnia [...] r. Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w [...] stwierdzającego, że planowana Inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniesiono, że obowiązujący plan miejscowy nie określa obszaru z dopuszczalną lokalizacją obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2. Z projektu budowlanego wynika, że łączna powierzchnia sprzedaży w projektowanych obiekcie będzie wynosiła 2362 m2. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] nie przewiduje na tym terenie lokalizowania obiektów o powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2. Strona przeciwna nie podzieliła poglądu co do zasadności przeciwstawienia pojęcia "obiekt handlowy" i "obiekt budowlany" jako opartych na dwóch rozłącznych kryteriach oraz definicji powierzchni sprzedaży, która liczona według poglądu skarżącej Spółki doprowadziłaby do tego, że w ogóle wyeliminowano by obowiązek ustalania terenów pod powierzchnię sprzedaży ponad 2000 m2, bo liczona odrębnie powierzchnia każdego z obiektów handlowych byłaby mniejsza niż ten pułap.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał zarzuty i argumentację zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarżąca Spółka w dniu [...] r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., doręczoną skarżącej stronie [...] r. Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewoda [...], którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w [...]. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa [...].

W przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego i postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie obu decyzji.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym chyba że na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu.

Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) określa, że decyzja o warunkach zabudowy jest wymagana wówczas, gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 59 w związku z art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Organy obu instancji w tej sprawie przyjęły, że na terenie zamierzonej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (zwany dalej "planem miejscowym"), a tym samym nie jest wymagane przedłożenie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Cała argumentacja tak zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej zmierza zaś do wykazania niezgodności między treścią obowiązującego planu miejscowego a przedłożonym projektem budowlanym.

Organy obu instancji przedwcześnie uznały, że w tej sprawie istnieje ważny plan miejscowy.

Zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (11 lipca 2003 r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Natomiast zgodnie z ust. 1 art. 87 ww. ustawy plany miejscowe gmin uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 r. zachowują moc.

W tej sprawie organy powołały się na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 1996 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urzędowy Woj. [...] z 1996 r. Nr [...], poz. [...]). Uchwałą tą zmieniono wcześniejszą uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 1991 r. w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urzędowy Woj. [...] z 1992 r. Nr [...], poz. [...]) w ten sposób, że w załączniku nr [...] określonym w § [...] pkt. [...] tejże uchwały z [...] 1991 r. stanowiącym rysunek planu nr 1 wykonany w skali 1:2000 i określający użytkowanie tereny oraz zasady gospodarki przestrzennej oraz w załączniku nr [...] określonym w § [...] pkt [...] ww. uchwały z [...]1991 r. stanowiącym rysunek planu nr [...] wykonany w skali 1:2000 i określający zasady uzbrojenia terenu, wprowadzono zmiany jak w załączniku nr [...] do uchwały z [...] 1996 r. – zmiany dotyczące jednostki urbanistycznej [...] na działce nr [...] obręb [...] w której skreślono symbole [...],[...],[...],[...],[...],[...] i wprowadzono w ich miejsce oznaczenie [...]– usługi ogólnomiejskie.

Taka treść uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]1996 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] sprowadza się do tego, że zamiast oznaczeń w jednostce urbanistycznej [...] na działce nr [...] obręb [...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i wprowadzono w ich miejsce oznaczenie [...]–usługi ogólnomiejskie. Do tejże uchwały jako jej załącznika dołączono rysunek planu przedstawiający skreślone dotychczasowe symbole i naniesione nowe oznaczenie. Żadnej innej treści uchwała ta nie zawiera.

Tym samym powstaje zasadnicze pytanie, czy uchwała z Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]1996 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązuje pod dniu [...] 2004 r.

Organy administracji uznały, że plan ten obowiązuje nadal, ponieważ uchwała ta weszła w życie po [...]1995 r. Tym samym należałoby uznać, że nie tylko cała uchwała z [...]1996 r. Nr [...]w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] nadal obowiązuje, ale również obowiązuje uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]1991 r. w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Innymi słowy wystarczyłaby jakakolwiek zmiana po [...] 1995 r. planu miejscowego uchwalonego przed [...] 1995 r., aby plan ten zachował nadal ważność.

Takiego kierunku wykładni nie podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Byłby on sprzeczny z powołanym art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wprost stwierdza wygaśnięcie planów miejscowych uchwalonych przed [...].1995 r. najpóźniej z [...] 2003 r.

Traktowanie uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...]1996 r. Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] jako nadal obowiązującej nie znajduje uzasadnionych podstaw.

Przede wszystkim treść tej uchwały jest bardzo lakoniczna. W istocie zawiera ona jedynie zamianę oznaczeń [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] na oznaczenie [...]–usługi ogólnomiejskie. W znaczeniu merytorycznym (zasad kształtowania przeznaczenia terenu) uchwała ta nic nie zawiera. Tym samym odrębna ocena samej uchwały z [...] 1996 r. prowadzi do wniosku, iż nie zawiera ona planu miejscowego. Za taki nie można uznać jedynie zmiany kilku symboli w dotychczasowym planie miejscowym.

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415) w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały z [...]1996 r. "w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb:

1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,

2) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi,

3) tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny,

4) granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie,

5) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury,

6) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy,

7) zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,

8) szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych,

9) tereny, na których przewiduje się stosowanie systemów indywidualnych lub grupowych oczyszczenia ścieków bądź zbiorników bezodpływowych,

10) tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania terenu,

11) granice obszarów:

a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej,

b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej,

c) przekształceń obszarów zdegradowanych.

2. Do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dołącza się prognozę skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze.

3. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się również stawkę procentową, służącą naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3" [tejże ustawy].

Uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]1996 r. nie spełnia żadnej z ww. przesłanki określającej treść planu miejscowego. W szczególności nie określa przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczającej tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, a to dlatego, że nie zawiera części tekstowej opisującej przeznaczenie terenu. Tym samym o tym, jakie jest przeznaczenie obszaru o symbolu [...] należy sięgnąć do wcześniejszych uchwały, która ponad wszelką wątpliwość już nie obowiązuje. Uchwała ta wprowadziła do już istniejącego planu miejscowego tylko zmianę oznaczenia jednostki urbanistycznej (z [...],[...].[...],[...],[...],[...],[...] na [...]–usługi ogólnomiejskie).

Tym samym nie można uznać, aby uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] 1996 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zawierała plan miejscowy bądź chociażby zmianę planu miejscowego mogącą być uznaną za odrębnie regulującą zasady kształtowania ładu przestrzennego danego obszaru.

W rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwały podjęte po [...] 1995 r. i zmieniające dotychczasowe planu miejscowe obowiązują po 1 stycznia 2004 r. tylko wówczas, gdy treść samej uchwały zmieniającej pozwala na odrębne ustalenie zasad kształtowania ładu przestrzennego. Taka uchwała zmieniająca musi zawierać na tyle samodzielnie i odrębnie uregulowane zasady kształtowania ładu przestrzennego, aby mogła być samodzielnie stosowana, bez potrzeby odnoszenia jej treści do planu miejscowego uchwalonego przed [...] 1995 r.

W tej sprawie bez wątpienia uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]1996 r. nie zawiera samodzielnych zasad kształtowania przestrzennego, a w szczególności uchwała ta w istocie nie zawiera żadnej części tekstowej planu miejscowego, poza wskazaniem na symbol [...] – usługi ogólnomiejskie. Jest to zbyt mało, aby można było tej uchwale nadać znaczenie jako aktowi prawa kształtującemu samodzielnie określanie zasad i kryteriów ładu przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w związku z błędnym uznaniem, iż na terenie przyszłej inwestycji obowiązuje plan miejscowy, stąd obie decyzje podjęte w tej sprawie powinny być uchylone.

W ocenie Sądu narusza zasadę określoną w art. 9 K.p.a. postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., którym nałożono na skarżącą Spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym przez nią projekcie budowlanym w zakresie braku zgodności tego projektu z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] z dnia [...] 1996 r. uchwał Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Wadą tego postanowienia było to, że organ pierwszej instancji w żadnym zakresie nie wskazał, na czym miałyby polegać te niezgodności. Tym samym obowiązek weryfikacji zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym przerzucono na inwestora.

Jeżeli organ administracji nakłada obowiązek usunięcia nieprawidłowości, to powinien wskazać, na czym one polegają. Zgodnie z powołanym art. 9 k.p.a. strona powinna być należycie i wyczerpująco informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Zasada ta dotyczy również inwestora w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę.

Wyraźnie taki obowiązek statuuje art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (...), właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrażenie "wskazane nieprawidłowości" oznacza, że organ administracji musi je wskazać, a wiec określić jakie to są nieprawidłowości i ewentualnie na czym one polegają. Nie spełnia tego warunku samo określenie, że projekt budowlany nie jest zgodny z planem miejscowym.

Dodatkowo należy podnieść i to, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomili skarżącej Spółki o możliwości wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym, czym naruszono art. 10 § 1 k.p.a. Organy nie wyjaśniły również, że odstąpiły od obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. w sytuacji wystąpienia którejkolwiek przesłanki z art. 10 § 2 k.p.a.

W związku z tym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 9, art. 10 § 1 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 87 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego).

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ pierwszej instancji ponownie prowadząc postępowanie powinien zażądać od wnioskodawcy decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, chyba że na tym terenie obowiązuje inny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub też nie ma obowiązku przedkładania decyzji ustalającej te warunki. Dopiero wówczas będzie można przeprowadzić właściwe postępowanie dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego wpisu, zwrot opłaty skarbowej oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.