Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 872/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 04 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po [...] w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia 25 sierpnia 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

R. P. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego wskazaną w rubrum. Skarżący złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata i radcy prawnego, który w związku z nie wyjaśnieniem sytuacji majątkowej, rozstrzygnięty został odmownie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2015r., utrzymanym w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016r.

Prowadząc dalej postępowanie, po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016r. sygn. akt I OZ [...] zażalenia na postanowienie z dnia 9 lutego 2016r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 12 stycznia 2016r., zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2016r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi w kwocie [...]zł.

Wraz z zażaleniem na powyższe zarządzenie, skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskazując, że stał się osobą samotną i bezrobotną bez środków do życia i leczenia, oraz bez zakwaterowania. Skarżący wskazał, że żywi się w jadłodajniach Caritasu, nie ma żadnego majątku i śpi na klatkach schodowych. Skarżący wskazał również, że popadł w zadłużenie wynoszące [...] zł., z czego [...] zł. to niespłacony kredyt.

W związku z powyższym wezwano Skarżącego do udokumentowania zadłużenia na które powołał się we wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz ze wskazaniem wysokości zadłużenia, które mogłyby potwierdzać istnienie tego zadłużenia, oraz wykazania wysokości należności aktualnie egzekwowanych od Skarżącego, a także rodzaj zastosowanych środków egzekucyjnych oraz wysokość kwot przekazanych organom egzekucyjnym lub wysokość kwot przejętych wskutek zastosowanych środków egzekucyjnych od 1 stycznia 2016 roku. Wnioskodawca wezwany został również do podania szczegółowych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, objętych wcześniejszym wezwaniem z dnia 24 listopada 2015r. Na powyższe wezwanie skarżący nie odpowiedział.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 sierpnia 2016 r. umorzono postępowanie w przedmiocie prawa pomocy.

Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 j.t.- dalej jako "Ppsa"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 Ppsa).

Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wydając zaskarżone postanowienie referendarz sądowy słusznie zwrócił uwagę, że w niniejszym postępowaniu Skarżący już występował z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W kwestii poprzedniego żądania wypowiadał się referendarz sądowy i Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyjaśnił, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy. Dalej Sąd wskazał, że z uwagi na to, że skarżący nie uczynił zadość powyższym wymogom i nie nadesłał dokumentów pozwalających na wszechstronną ocenę jego sytuacji finansowej, nie można było wydać innego rozstrzygnięcia, aniżeli postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy.

Składając ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, pomimo kolejnego wezwania nie przedstawił dokumentacji, którą miał obowiązek przedłożyć już w 2015 roku w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia informacji zawartych w pierwszym wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym w przedmiotowej sprawie. Nie uprawdopodobnił również w żaden sposób okoliczności wskazujących na pogorszenie jego sytuacji finansowej.

Skoro zatem Skarżący ponownie w kolejnym wniosku o prawo pomocy powołuje ogólnikową i nieudokumentowaną argumentację o braku zdolności do uiszczenia kosztów sądowych, to taka postawa Skarżącego dowodzi dalszego i świadomego uchylania się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego.

Skarżący w dalszym ciągu nie ujawnił źródeł pozyskiwania środków (w tym np. pomocy finansowej lub pomocy rzeczowej, pokrywania kosztów bieżącego utrzymania)

ani nie przedstawił dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Porównanie poprzedniego oświadczenia majątkowego z aktualnie składanymi wnioskami, ujawnia brak podstaw faktycznych dla przyjęcia stanowiska, że przyczyną wystąpienia przez Skarżącego z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy jest pogorszenie się jego sytuacji majątkowej.

Postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 249a Ppsa, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a Ppsa może znaleźć zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 Ppsa, a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy – rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie.

Złożenie przez stronę kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (lub ewentualnie o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu) nie obliguje sądu do dokonywania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 Ppsa. Rolą sądu jest w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy okolicznością taką będzie w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.

Z uwagi na to, że skarżący nie nadesłał dokumentów pozwalających na stwierdzenie, iż pogorszyła się jego sytuacja finansowa, referendarz sądowy słusznie uznał, że nie uległy zmianie okoliczności stanowiące przesłanki do skorzystania z prawa pomocy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 Ppsa orzeczono jak w sentencji.