Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1295/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. i P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1295/16

UZASADNIENIE

M. W. i P. P. wspólnicy spółki cywilnej [...] s.c. P. P., M. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej

z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wydaną w przedmiocie wymierzenia solidarnie ww. wspólnikom spółki cywilnej kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie o nazwie Apex Multi Magic, nr [...], w lokalu "[...]" Sp. z o.o., ul. [...], [...], tj. poza kasynem gry.

W treści skargi reprezentujący skarżących pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, względnie Sąd. Uzasadniając swe stanowisko wskazali, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powołali się przy tym na wybrane orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, na brak jednolitego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniu, na różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania

w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,

o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jaki mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powyżej wskazanym przepisie.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.

Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (post. NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że

w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (post. NSA z dnia 4.10.2010 r.,

o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla skarżących z realnym zagrożeniem dla kontynuowania działalności gospodarczej. Wnioskodawcy nie wskazali konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogłaby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zakwestionowali jedynie zasadność wydanej przez organ I i II instancji decyzji. Samo powoływanie się na okoliczności związane

z rozbieżnościami w orzecznictwie lub w poglądach prawnych albo na fakt rozpoznawania przez inne sądy lub trybunały (w tym np. Trybunał Konstytucyjny lub Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) spraw, które potencjalnie mogą mieć wpływ na ocenę prawną stanu faktycznego sprawy nie może być uznane za wypełnienie obowiązku konkretyzacji wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nie wykazano, aby dobrowolne lub przymusowe wykonanie przez stronę skarżącą decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych mogło doprowadzić do wyrządzenia szkody, która nie będzie mogła zostać wyrównana przez późniejszy zwrot uiszczonej przymusowo lub dobrowolnie kwoty, albo mogło spowodować takie skutki prawne lub faktyczne, które będą nieodwracalne albo trudne do odwrócenia, to znaczy nie będzie możliwości przywrócenia stanu istniejącego przed wykonaniem decyzji.

Zatem M. W. i P. P. nie wykazali ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonych rozstrzygnięć.

Końcowo wyjaśnić należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.