Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 325/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 27 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 489
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego i rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] T. W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia [...] września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 489 ze zm.), Wójt Gminy U. odmówił T. K. rozłożenia na raty po [...] zł należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwoce [...]zł oraz odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Odwołanie od tej decyzji wniósł T. K..

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.:

1) uchyliło decyzję Wójta Gminy U. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w części dotyczącej odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego i w tej części umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji,

2) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy U. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w części dotyczącej odmowy rozłożenia na raty po [...] zł należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz S. K. w kwocie [...]zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. w związku z bezskuteczną egzekucją świadczeń alimentacyjnych od dłużnika alimentacyjnego T. K. organ pomocy społecznej pierwszej instancji wypłacał S. K. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości po [...] zł miesięcznie.

Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym we W. na poczet należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przekazał kwotę [...]zł, z tego kwotę [...]zł zaliczono na spłatę należności głównej, natomiast kwotę [...]zł na spłatę odsetek. Wobec powyższego aktualne zadłużenie T. K. z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego po uwzględnieniu spłat wynosi [...] zł, zaś odsetki od aktualnego zadłużenia po uwzględnieniu wszystkich wpłat na dzień [...] sierpnia 2017 r. wynoszą [...] zł. Całkowite zadłużenie z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dzień [...] sierpnia 2017 r. wynosi zatem [...] zł.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. do organu wpłynął wniosek T. K. o rozłożenie zaległości alimentacyjnych na raty po [...] zł miesięcznie oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że T. K. ma [...] lat, jest rozwiedziony i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ma wykształcenie podstawowe. Jest zarejestrowany w PUP we W. jako osoba poszukująca pracy. Nie korzysta z pomocy społecznej, ani z pomocy rodziny. W przeszłości pracował w gospodarstwie rolnym. Utrzymuje się z emerytury rolniczej w wysokości [...] zł brutto, do wypłaty [...] zł netto, w tym potrącenia z tytułu zaległych alimentów w wysokości [...] zł. Od stycznia 2018 r. wysokość świadczenia wnosić będzie [...] zł brutto (do wypłaty [...] zł netto, w tym potrącenia z tytułu zaległych alimentów w wysokości [...] zł). Dłużnik ma zasądzone alimenty w kwocie po [...] zł na S. K.. Jak oświadczył, nie posiada majątku ruchomego, przedmiotów wartościowych, ani zasobów pieniężnych, jedynie udział w nieruchomości w postaci [...] pokoju, o powierzchni 15 m˛ w miejscowości B. 13, gdzie ma służebność dożywotnią, z której nie może jednak korzystać z uwagi na konflikt w rodzinie. Mieszka w L., ale odmawia podania adresu ze względu na bezpieczeństwo osobiste i bliskich. Stwierdził, że jest samotny, posiada trzech braci, ale tylko z jednym bratem jest w dobrych układach braterskich. Ma pięciu synów, z którymi nie utrzymuje kontaktu. Skarżący nie wyraził zgody na udzielenie informacji na temat sytuacji mieszkaniowej.

W piśmie, które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] grudnia 2017 r., T. K. wyjaśnił, że w 2011 r. przekazał dzieciom własność nieruchomości pod adresem [...]. Wskazał, że jest na skraju nędzy, obiady je u brata Alberta za darmo, żyje ze zbierania złomu. Utrzymuje się ze świadczeń emerytalnych wypłacanych przez KRUS, po potrąceniu przez komornika, w kwocie [...]zł oraz z pozyskiwania złomu w kwocie [...]zł.

Organ pierwszej instancji, odmawiając wnioskodawcy rozłożenia na raty należności z funduszu alimentacyjnego, wyjaśnił, że jego obecna sytuacja nie jest następstwem działań, na które nie miał wpływu. Nie ma on innych osób na utrzymaniu i nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, co oznacza, że miesięczna kwota świadczenia emerytalnego, jaka pozostaje mu po potrąceniu komorniczym, wystarcza mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. Wnioskowana kwota raty jest znacznie niższa od kwot, które potrącane są przez organ egzekucyjny celem zwrotu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych.

Odnosząc się natomiast do wnioskowanego przez T. K. wstrzymania postępowania egzekucyjnego, organ pierwszej instancji stwierdził, że organ właściwy wierzyciela nie ma prawnych możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wynika to wprost z art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który nakazuje, by należności przypadające od dłużnika alimentacyjnego z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego podlegały ściągnięciu wraz z odsetkami w drodze egzekucji sądowej na podstawie przepisów o egzekucji świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem przepisów ustawy. Stąd organ pierwszej instancji odmówił wnioskodawcy wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Uchylając decyzję w tej części i umarzając w tym zakresie postępowanie przed organem pierwszej instancji, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. organ drugiej instancji wyjaśnił, że organ właściwy wierzyciela nie jest uprawniony do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, stąd nie mógł orzec o odmowie wstrzymania egzekucji. Należności przypadające od dłużnika alimentacyjnego z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego podlegają ściągnięciu wraz z odsetkami w drodze egzekucji sądowej.

Odnosząc się zaś do odmowy rozłożenia na raty należności z funduszu alimentacyjnego, Kolegium podkreśliło, że decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ posiada swobodę w podejmowaniu decyzji. Norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz daje mu możliwość wyboru jednego spośród kilku wariantów rozstrzygnięć. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest uzależnione od stwierdzenia przez organ przesłanki występowania szczególnych okoliczności opartych na sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy.

Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W toku postępowania organ podjął czynności zmierzające do ustalenia aktualnej sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy w oparciu o przeprowadzony wywiad środowiskowy. Ze względu na postawę wnioskodawcy, który odmówił udzielenia informacji na temat swojej sytuacji mieszkaniowej, organowi nie udało się przeprowadzić wywiadu środowiskowego, który pozwoliłby na pełną ocenę sytuacji dochodowej i rodzinnej strony. Wnioskodawca ograniczył się do oświadczenia, że mieszka w L. i nie poda adresu zamieszkania. Tym samym, dokonując oceny sytuacji wnioskodawcy na podstawie zebranych dowodów, organ nie znalazł dostatecznych podstaw do rozłożenia długu na raty po [...] zł miesięcznie. Z zaświadczenia komornika z dnia [...] grudnia 2017 r. wynika bowiem, że podczas trwania egzekucji w 2017 r. wyegzekwowano od dłużnika łącznie [...] zł, przy czym zauważyć wypada, że wyegzekwowane kwoty w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] listopada 2017 r. wahały się od [...] zł do [...] zł miesięcznie, a zatem były wyższe od wysokości rat zaproponowanych przez dłużnika (200 zł).

Kolegium zauważyło, że stan zdrowia wnioskodawcy, mimo wieku, pozwala mu na zarobkowanie. Powyższe potwierdza brak orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz fakt zarejestrowania się strony w PUP we W. jako osoby poszukującej pracy. Organ podkreślił również, że powstanie zadłużenia nie było spowodowane czynnikami niezależnymi od strony, wręcz przeciwnie, sytuacja ta powstała z winy zobowiązanego, który nie starał się choćby częściowo, ale systematycznie regulować zobowiązań alimentacyjnych. Wskazywane przez skarżącego okoliczności (niewysoki dochód, wiek, wykształcenie, konflikty w rodzinie) nie czynią - zdaniem Kolegium - jego sytuacji wyjątkową oraz nie mogą stawiać go w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych dłużników alimentacyjnych.

W skardze na powyższą decyzję T. K. zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść decyzji, tj.

- art. 6 k.p.a. poprzez dokonanie interpretacji przepisów prawa przy pominięciu ich funkcji, w tym między innymi, zasady sprawiedliwości, słuszności, konsekwencji społecznych i ekonomicznych, w sytuacji, gdy obowiązująca zasada praworządności obliguje organ do uwzględnienia w procesie wykładni prawa wyżej wymienionych dyrektyw;

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz niepodjęcie wszelkich czynności w celu wyjaśnienia całości okoliczności sprawy dających możliwość wszechstronnej oceny stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu czynności dowodowych w celu ustalenia sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego;

- art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez dokonaną z pominięciem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dowolną jego ocenę, uchybiającą zasadom logiki i doświadczenia życiowego polegającą na przyjęciu, że fakt nieposiadania przez skarżącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz zarejestrowanie w urzędzie pracy przesądza o posiadaniu przez niego możliwości zarobkowych;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co doprowadziło do podważenia zaufania skarżącego jako uczestnika postępowania do władzy publicznej;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 27 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na niezasadnym uznaniu, że organ nie ma możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego;

- art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na niezasadnym uznaniu, że wykazane przesłanki nie są wystarczające do umorzenia w całości lub w części, ewentualnie, rozłożenia na raty należności

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz umorzenie należności w całości lub w części, ewentualnie rozłożenie jej na raty po [...] zł, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

Uzasadniając zarzuty, skarżący wskazał, że organy obu instancji nie dokonały zebrania całości materiału dowodowego i nie wykorzystały wszystkich możliwości w zakresie ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego, Kolegium błędnie oceniło zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Strona nie zgadza się z twierdzeniem organu, że "stan zdrowia wnioskodawcy, mimo wieku, pozwala mu na zarobkowanie, co potwierdza brak orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz fakt zarejestrowania się strony w PUP we W. jako osoby poszukującej pracy". Ustalając możliwości zarobkowe strony, organ nie podjął inicjatywy celem zbadania rzeczywistego stanu rzeczy. Gdyby wykazał aktywność dowodową, dokonałby odmiennych ustaleń faktycznych, a mianowicie, że z uwagi na stan zdrowia, wiek i niskie kwalifikacje strona nie może znaleźć pracy, a zatem nie posiada możliwości zarobkowych. Kolegium, analizując przesłankę szczególnych okoliczności opartych na sytuacji dochodowej i rodzinnej, zignorowało fakt skrajnie niskich dochodów, które po potrąceniu komorniczym, powodują życie na granicy nędzy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Warunki oraz zasady przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz działania podejmowane wobec dłużników alimentacyjnych podlegają regulacji zawartej w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa".

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy - w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania przez organy obu instancji - dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Wynikający z tego przepisu obowiązek dłużnika alimentacyjnego nie jest jednak bezwzględny. W określonych sytuacjach i przy spełnieniu ustawowych przesłanek przedmiotowy obowiązek zwrotu należności może bowiem być ograniczony bądź całkowicie zniesiony.

W myśl art. 30 ust. 2 ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.

Regulacja ta przewiduje możliwość umorzenia bądź odroczenia terminu płatności albo rozłożenia na raty należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jeżeli za uwzględnieniem wniosku przemawia sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika. Z jej brzmienia jednoznacznie jednak wynika, że podejmowana w tym przedmiocie decyzja ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to, że organ działa w tym zakresie na zasadzie pełnej dowolności. Skoro bowiem umorzenie tych należności, odroczenie ich płatności bądź rozłożenie ich na raty uzależnione jest od stwierdzenia przez organ przesłanki występowania szczególnych okoliczności opartych na kryterium dochodowym i rodzinnym (co wynika wprost z dyspozycji powołanego unormowania), to orzekając w tym przedmiocie, organ ma obowiązek ustalić i uwzględnić aktualną sytuację dochodową i rodzinną dłużnika alimentacyjnego. Innymi słowy, działanie w ramach uznania administracyjnego nie zwalnia organu od obowiązku prowadzenia postępowania zgodnie z określoną w art. 8 kpa zasadą budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej, jak również z zasadami prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny dowodów, określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ, działając w ramach przysługującego uznania, nie jest również zwolniony z powinności prawidłowego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższego wynika jednak, że decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego podlegają kontroli sądowej jedynie w zakresie oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., SA/Sz 2548/00 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Podkreślić należy jednocześnie, że zobowiązania alimentacyjne rodziców względem dzieci mają charakter obligatoryjny, co wynika wprost z art. 133 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r. poz. 2082 ze zm.). Przewidziana w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów możliwość udzielenia, na wniosek dłużnika alimentacyjnego, ulgi w spłacie należności wypłaconych tytułem świadczeń alimentacyjnych, stanowi wyjątek od zasady obowiązku zwrotu tych należności. Należy pamiętać, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego ustanowione zostały w interesie uprawionych do pobierania świadczeń alimentacyjnych i nie stanowią pomocy bezzwrotnej. Przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań alimentacyjnych wymienionej w art. 30 ust. 2 ustawy może zatem nastąpić wyłącznie w przypadkach wyjątkowych, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego obowiązku alimentacyjnego. Stan taki winien być efektem czynników obiektywnych, gdyż zastosowanie ulgi powoduje przerzucanie na wszystkich podatników kosztów utrzymania dzieci dłużnika (wyroki: NSA z dnia 9 lutego 2016r. I OSK 1549/14; WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2015 r., WSA w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2016 r., II SA/Sz 171/16, WSA w Poznaniu z dnia 10 października 2013 r., IV SA/Po 550/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika, że skarżący ma wprawdzie [...] lat, ale jest osobą sprawną, nie stwierdzono u niego żadnych schorzeń, nie legitymuje się on orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ma wykształcenie podstawowe.

Wbrew stanowisku skarżącego, zarówno jego wiek, jak i wykształcenie nie uniemożliwiają podjęcia pracy, zważywszy zwłaszcza na dobry stan jego zdrowia. Nic nie stoi na przeszkodzie, by skarżący podjął zatrudnienie odpowiadające jego możliwościom psychofizycznym, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Sąd nie kwestionuje ciężkiej sytuacji materialnej skarżącego, którego stałym dochodem jest jedynie niska emerytura z KRUS ([...] zł netto), a innym źródłem utrzymania jest jedynie drobny zysk ze sprzedaży złomu, jednak sama ta okoliczność nie przesądza o zasadności jego wniosku o rozłożenie należności alimentacyjnych na raty, czy tym bardziej ich umorzenie w całości bądź w części. Zasadą jest obowiązek zwrotu zadłużenia z tytułu obowiązku alimentacyjnego, zaś zastosowanie którejkolwiek z ulg przewidzianych w art. 30 ust. 2 ustawy jest wyjątkiem stosowanym jedynie w nadzwyczajnych przypadkach. Za taki mogłaby być uznana niepełnosprawność dłużnika, czy ciężka choroba uniemożliwiająca mu podjęcie zatrudnienia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący ma realną możliwość poprawy swojej sytuacji finansowej w stopniu, który umożliwi mu spłatę zaległości alimentacyjnych.

Co więcej, bezsporne jest, że w toku egzekucji świadczeń alimentacyjnych w 2017 r. wyegzekwowano od dłużnika łącznie [...] zł (kwoty w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] listopada 2017 r. wahały się od [...] zł do [...] zł miesięcznie, a zatem były wyższe od rat w kwocie [...]zł wnioskowanych przez skarżącego).

Na ocenę sytuacji skarżącego niewątpliwie miała również wpływ okoliczność, że zataił on przed organami aktualne miejsce zamieszkania. Takie zachowanie stanowiło przeszkodę w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego w miejscu jego zamieszkania, które pozwoliłoby w najpełniejszy sposób ustalić wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zupełnie bezpodstawnym jest w związku z tym zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący enigmatycznie zarzuca brak wszechstronnego wyjaśnienia jego sytuacji osobistej i majątkowej, pomijając, że sam się do tego w znacznym stopniu przyczynił.

Organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, prawidłowo oceniając sytuację rodzinną i dochodową strony i uznając, że nie uzasadniała ona zastosowania ulgi w spłacie należności alimentacyjnych. Fakt, iż skarżący utrzymuje się jedynie ze skromnej emerytury i prac dorywczych nie jest sytuacją nadzwyczajną na tle sytuacji innych dłużników alimentacyjnych. W treści zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przedstawił wszystkie istotne okoliczności sprawy i uzasadnił wybór podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Tym samym stwierdzić trzeba, że wbrew zarzutom skargi, organ prowadzący postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji odpowiada zaś wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 ust. 3 ustawy, należy w pełni podzielić stanowisko Kolegium, że organ właściwy wierzyciela nie jest uprawniony do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, stąd nie mógł orzec o odmowie wstrzymania egzekucji. W myśl tego przepisu, należności przypadające od dłużnika alimentacyjnego z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego podlegają ściągnięciu wraz z odsetkami w drodze egzekucji sądowej na podstawie przepisów o egzekucji świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Organ administracji nie może zatem rozstrzygać co do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postępowanie organu pierwszej instancji, który odmówił umorzenia, a zatem rozstrzygnął merytorycznie w przedmiocie wniosku skarżącego, było nieprawidłowe. W związku z tym decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić, a postępowanie w tym zakresie - umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.).

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.