Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1223/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 2a
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Adam Nita, Asesor WSA Katarzyna Stuła–Marcela (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. P. C. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej: organ odwoławczy) z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości.

2. Stan sprawy.

2.1. W decyzji z [...] r. Prezydent Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) ustalił skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 (budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - wysokość powyżej 2,20 m) za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w kwocie [...] zł.

2.2. W dniu 9 marca 2020 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że nie zgadza się z wydaną decyzją, ponieważ lokal nie może być użytkowany ze względów technicznych. W odwołaniu stwierdził, że lokal posiada tylko centralne ogrzewanie, brak jest natomiast WC i instalacji wodnokanalizacyjnej.

2.3. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podał, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, ze zm. - u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z kolei krąg podmiotów, których podatek od nieruchomości dotyczy (podatnicy podatku od nieruchomości) wyszczególniony został w art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Podatnikami tymi są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych łub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) było bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z dokumentów będących w posiadaniu organu odwoławczego wynika, że w dniu 2 grudnia 2019 r. do organu podatkowego wpłynęła informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych obowiązująca od grudnia 2019 r. złożona przez skarżącego. W złożonej informacji strona wykazała budynki mieszkalne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, wysokość kondygnacji powyżej 2,20 m2 o powierzchni [...] m2.

Do akt sprawy dołączono umowę wynajmu lokalu użytkowego zawartą w dniu [...] r. pomiędzy Gminą Miasto C. w imieniu i na rzecz, której działał Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w C. Sp. z o.o. (Wynajmujący), a skarżącym, reprezentującym "A" P.C. z siedzibą przy ul. [...] w C., wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (Najemca). W § 1 pkt 1 umowy wskazano, że Wynajmujący oddaje Najemcy w najem lokal użytkowy o powierzchni [...] m2 położony w budynku znajdującym się w C. przy ul. [...]. W punkcie 2 tego paragrafu stwierdzono, że lokal wyposażony jest w instalację elektryczną i centralnego ogrzewania. W punkcie 5 wpisano, iż Najemca oświadcza, że zapoznał się ze stanem technicznym lokalu, stan ten akceptuje i nie wnosi co do niego zastrzeżeń. Z kolei w punkcie 6 § 1 umowy najmu stwierdzono, że w przedmiotowym lokalu najemca będzie prowadził biuro.

Dalej wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba (fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna), która objęła w posiadanie nieruchomość bezpośrednio od właściciela, tj. w rozpatrywanym przypadku od jednostki samorządu terytorialnego - Gminy Miasta C..

W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl tego przepisu grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) skutkuje tym, iż budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub obiekty, w których prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 6 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Gd 481/05, stwierdził, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego złego stanu technicznego wynajętego lokalu użytkowego wskazano na treść art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z treścią którego do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.- pr. bud.) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwałe wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Obowiązujące w tym brzmieniu od początku 2016 r. rozwiązanie stanowi ograniczenie funkcjonującego przed tą datą pojęcia względów technicznych.

W stanie prawnym obowiązującym do końca 2015 r. jednym z wyjątków od zasady, że grunt, budynek czy budowla będąca w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej była sytuacja, w której ze względów technicznych nie był i nie mógł być on wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

W aktualnym stanie prawnym o wyłączeniu zastosowania definicji z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przesądzają wyłącznie ostateczne decyzje administracyjne.

Zgodnie z art. 67 ust. 1 pr. bud., jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Decyzja wyłączająca budynek lub budowlę z użytkowania może być też wydana przez organ nadzoru górniczego, gdyż zgodnie z art. 106 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych zakładów górniczych stosuje się przepisy prawa budowlanego oraz odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału 5 Prawa geologicznego i górniczego. Podkreślono też, że decyzje wskazane w komentowanym przepisie mogą dotyczyć części budynków (lokali) oraz części budowli.

W przedmiotowej sprawie strona wskazuje na zły stan techniczny wynajmowanego lokalu użytkowego, jednak mając na uwadze treść art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., stan ten nie wpływa na wysokość podatku od nieruchomości za rok 2020.

3.1. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że w roku podatkowym 2020 nieruchomość położona w C. przy ul. [...] winna zostać opodatkowana według stawek najwyższych, albowiem wykorzystana jest na potrzeby działalności gospodarczej,

- naruszenie art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm. - o.p.) poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania w sposób niekompletny, powodujący brak zaufania do organów publicznych, co w konsekwencji prowadziło do ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem prawnym, a to uznanie, że lokal położony w C. przy ul. [...] związany jest z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o chylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie prawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podano, że organ błędnie uznał, że przedmiotowa nieruchomość związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą. Budynek z uwagi na zły stan techniczny nie może być użytkowany, tym samym nie jest związany z prowadzoną działalnością przez skarżącego. Lokal przede wszystkim nie spełnia niezbędnych wymogów, aby móc w nim prowadzić jakąkolwiek działalność gospodarczą, w szczególności biuro. Lokal nie spełnia technicznych wymogów przewidzianych w przepisach prawa budowlanego oraz wymogów sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych.

Samo posiadanie, czy też władanie nieruchomością nie jest równoznaczne, że przeznaczona ona została lub mogła na prowadzenie działalności gospodarczej.

W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że znajdująca się w posiadaniu osoby fizycznej nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest posiadana przez tę osobę fizyczną działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej lub biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, może być wykorzystana wprost na ten cel.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3.3. W dniu 2 października 2020 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącego wraz z porozumieniem w przedmiocie rozwiązania umowy najmu z dnia [...] r., zgodnie z którym umowa najmu lokalu użytkowego została rozwiązana w dniu [...] r., w związku z trudnościami w adaptacji przedmiotowego lokalu użytkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

4. Skarga okazała się niezasadna.

Kontrola sądu w niniejszej sprawie odnosi się do zgodności z prawem decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. Spór w przedmiotowej sprawie, dotyczy zasadniczo kwestii opodatkowania według wyższej stawki podatkowej lokalu użytkowego stanowiącego przedmiot najmu przez skarżącego.

5. Przystępując do rozważań wskazać przyjdzie, że w myśl ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.).

Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zauważyć także należy, że z dniem 1 stycznia 2016 r. na skutek wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw z dnia 25 czerwca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045) zmieniony został przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 i dodany został przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Na skutek tych zmian w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, od 2016 r. brak jest warunku wystąpienia "względów technicznych".

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi zaś, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Zgodnie zatem z nową treścią art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. wyłączenie budynków, budowli lub ich części spod opodatkowania najwyższą stawką podatkową dotyczy jedynie sytuacji, gdy została wydana decyzja o nakazie rozbiórki lub o wyłączeniu z użytkowania.

W omawianej sprawie jednak wskazana decyzja nie została wydana, a zatem brak jest podstawy prawnej do wyłączenia spornego lokalu (części budynku) z opodatkowania.

6. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż z uwagi na literalne brzmienie powołanego art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w orzecznictwie sądów administracyjnych istniał spór co do tego, czy samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej ww. wyłączeniem jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką (jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej), czy też niezbędny jest warunek faktycznego wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej.

Spór ten został rozstrzygnięty wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt SK 13/15, w którym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazał, że - zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych nieruchomości - niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu czy budynku.

Stąd też w aktualnym orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowany jest pogląd - który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela - że w przypadku podatników będących osobami fizycznymi sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę będącą przedsiębiorcą nie jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą. Konieczne jest ustalenie czy nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez tę osobę czy też stanowi jej majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem w tej kwestii Sąd nie przyznaje racji organowi odwoławczemu, który wywiódł w zaskarżonej decyzji, iż budynek lub jego część będący w posiadaniu przedsiębiorcy co do zasady jest opodatkowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednakże to uchybienie organu nie miało wpływu na wynik sprawy z uwagi na poniższe okoliczności.

Osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba "prywatna" (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Występowanie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle u.p.o.l. w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości. A zatem kluczowe znaczenie ma ustalenie czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa podatnika (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 2549/18 – wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie www.nsa.gov.pl). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa. Zatem posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę (jak to ma miejsce w badanej sprawie) nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku, konieczny jest jeszcze jej bezpośredni (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredni (potencjalna możliwość wykonywania na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez chociażby jednego ze współposiadaczy (zob. L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, Prawo i Podatki nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier i inni, op. cit., s. 235-237).

W niniejszej sprawie jak wynika z akt, sporna część budynku tj. lokal użytkowy pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy na mocy umowy najmu zawartej w dniu [...] r. Lokal użytkowy zgodnie z treścią umowy najmu, nabyty został w celu prowadzenia w nim przez skarżącego biura.

Definicję lokalu użytkowego z kolei znajdziemy w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.) Zgodnie z treścią § 3 pkt 14 przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Zauważalny jest zatem w ocenie Sądu pośredni związek z działalnością gospodarczą tj. potencjalna możliwość wykonywania w tej części budynku, tj. lokalu użytkowym czynności składających się na działalność gospodarczą, gdyż lokal ten został wynajęty pod przyszłe inwestycje gospodarcze (prowadzenie biura).

W ocenie tut. Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy upoważniał organy podatkowe do stwierdzenia, że posiadany przez skarżącego lokal użytkowy jest związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Prawidłowe zakwalifikowanie spornego lokalu ma potwierdzenie w umowie najmu lokalu użytkowego z dnia [...] r. z przeznaczeniem na biuro. To pozwala na ustalenie, że właściwą stawką, którą należy zastosować do spornego lokalu jest stawka przewidziana dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Lokal ten został wynajęty przez skarżącego w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Okoliczność, że lokal ten nie jest w dobrym stanie, nie oznacza, iż wskutek tego należy zakwalifikować go do majątku prywatnego osoby fizycznej. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 390/20).

Nadto, co znamienne w niniejszej sprawie to fakt, że skarżący w złożonej w dniu 3 grudnia 2019 r. w organie pierwszej instancji, Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) sam wskazał do opodatkowania budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2. Złożenie deklaracji (czy zrównanej z nią informacji, o której stanowi art. 6 ust. 6 u.p.o.l.) jest w takim przypadku wyrazem wiedzy i woli podatnika, co do przedmiotu opodatkowania i czynność ta nie stanowi wniosku o wszczęcie postępowania podatkowego. Stosownie do art. 21 § 5 o.p. informacja taka staje się jednym z elementów stanu faktycznego badanego przez organ podatkowy przed wydaniem decyzji ustalającej (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r., II FSK 1852/11).

7. Mając na uwadze powyższe, dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

W związku z tym podniesione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa należy ocenić jako niezasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) oddalił skargę.