Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 141/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zaliczka alimentacyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art.134 par.1,art.145 par.1pkt 1lit.c,art.152;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.2 pkt 5, pkt 5a i pkt 17 lit.c, art.9 ust.2,3 i 4;
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2015r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", "[...]" w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta I. przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych, Alimentacyjnych i Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w I. – na podstawie art. 15 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i 2 w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 1228 ze zm., dalej jako: u.p.o.u.a.) odmówiono przyznania J. W. świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wnioskowanego na A. W., z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. W uzasadnieniu podano, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 2 u.p.o.u.a. świadczenie z funduszu alimentacyjnego przysługuje osobie uprawnionej jeżeli dochód rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym rok świadczeniowy, w przeliczeniu na osobę w rodzinie, nie przekracza kwoty 725 zł. Przy czym w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, ustalając dochód rodziny nie uwzględnia się dochodu utraconego, natomiast w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, ustalając dochód rodziny uzyskany w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których był osiągany, jeżeli jest uzyskiwany w dniu ustalania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 9 ust. 3 i 4 u.p.o.u.a.). Na podstawie dołączonych do wniosku zaświadczeń z Urzędu Skarbowego o dochodach opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 oraz oświadczenia o dochodzie niepodlegającym opodatkowaniu złożonym przez wnioskodawczynię stwierdzono, że rodzina w roku 2013 uzyskała dochód w wysokości 15450,80 zł netto, na który składa się: dochód z pracy – 9393,28 zł netto, zgłoszony jako dochód utracony oraz dochód z pracy w wysokości 6057,52 zł netto, osiągany przez okres 4 miesięcy (wrzesień – grudzień 2013 r.), co daje miesięcznie kwotę 1514,38 zł. Po uwzględnieniu dochodu utraconego rodzina w 2013 roku uzyskała dochód miesięczny w kwocie 1514,38 zł, który w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi miesięcznie 757,19 zł i tym samym przekracza określone w ustawie kryterium dochodowe. W związku z powyższym odmówiono przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J.W., podnosząc, iż organ błędnie wyliczył wysokość dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, gdyż nie uwzględnił jej faktycznych dochodów uzyskanych w roku 2013. Zdaniem odwołującej się dochód z pracy nie powinien być wyliczany za cały miesiąc wrzesień, a od dnia 15 września 2013r., zgodnie z datą rozpoczęcia nowej pracy. Wnioskodawczyni wskazała, że w dniu 14 września 2013r. wygasła jej umowa o pracę, którą rozwiązała za porozumieniem stron i od dnia 15 września 2013r. rozpoczęła pracę w nowej firmie. Tym samym nastąpiła ciągłość w zatrudnieniu i dochód za okres od stycznia do września 2013r. nie powinien być traktowany jako dochód utracony. Zaznaczyła przy tym, iż nie ma ustawowej definicji "dochodu utraconego", zaś w jej ocenie utrata dochodu wiąże się ze stałym lub czasowym jego brakiem, a w przypadku kilku źródeł dochodu – utraty jednego z nich. Tymczasem odwołująca się zarówno w roku 2013, jak i w roku obecnym uzyskuje dochód regularnie i posiada jedno źródło dochodu. W związku z powyższym, wskazana kwota powinna zostać jeszcze raz wyliczona i zweryfikowana.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 u.p.o.u.a. świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności – bezterminowo. Świadczenia te przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Zaznaczono przy tym, iż w zakresie pojęcia "dochód" oraz "dochód rodziny" powołana ustawa w art. 2 pkt 4 i 5 odwołuje się do ich znaczenia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm.), gdzie w art. 3 pkt 2 wskazano, że dochód rodziny oznacza sumę dochodów członków rodziny. Natomiast dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4a (art. 2 pkt 5a u.p.o.u.a.). Ustalony według powyższych reguł dochód może być modyfikowany wyłącznie w sytuacji uzyskania lub utraty dochodu. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 17 lit. c) wskazanej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o utracie dochodu oznacza to utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, natomiast uzyskanie dochodu – uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 pkt 18 lit. c u.p.o.u.a.). Zaznaczono, że okres świadczeniowy to – zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy okres, na jaki ustala się prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, tj. od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego. Powyższa regulacja nakazuje generalnie do ustalenia dochodu rodziny stosować stan przeszły, gdyż prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego co do zasady ustala się w oparciu o dochód uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy. Zatem na gruncie niniejszej sprawy ocenie podlegają dochody rodziny z roku 2013. Wskazano, że ze złożonych dokumentów wynika, że w roku bazowym rodzinę osoby uprawnionej stanowiły dwie osoby. Wnioskodawczyni uzyskiwała dochód z tytułu zatrudnienia: od dnia 1 stycznia 2013r. do dnia 14 września 2013r. w aptece "W." na podstawie umowy o pracę, która to umowa została rozwiązana za porozumieniem stron, zaś od dnia 15 września 2013r. w aptece "S.", również na umowę o pracę. Innych źródeł dochodu rodzina w 2013r. nie posiadała. W ocenie Kolegium wobec tak istniejącego stanu faktycznego w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 9 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zgodnie z którym w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Tym samym organ pierwszej instancji prawidłowo postąpił nie uwzględniając przy ustalaniu dochodu tej rodziny dochodów z tytułu zatrudnienia odwołującej się w aptece "W.", które ustało. Organ odwoławczy podkreślił, że dochód sam w sobie składa się niejako z dwóch elementów: ze środków finansowych oraz ze źródła, z którego te środki pochodzą. W niniejszej sprawie odwołująca w roku bazowym utraciła jedno źródło dochodu, pochodzące z zatrudnienia w aptece "W." na rzecz drugiego źródła - zatrudnienie w aptece "S.". Jakkolwiek nie było przerwy w zatrudnieniu to jednak nastąpiła utrata dochodu z jednego źródła na rzecz drugiego. Zatem słusznie dochód odwołującej się z tytułu umowy o pracę nie został uwzględniony przy ustalaniu dochodu rodziny. W takim przypadku zastosowanie znajduje również przepis art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a., zgodnie z którym w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, ustalając dochód członka rodziny, uzyskany w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był osiągnięty, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w dniu ustalania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Rozwiązanie takie służy urealnieniu wysokości dochodów rodziny uzyskiwanych w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, w związku ze zmianą sytuacji finansowej wynikającą z uzyskania dochodu. Obliczony według powyższych reguł dochód rodziny odwołującej się końcowo wyniósł miesięcznie 1514,40 zł, a dochód przypadający na osobę w rodzinie to 757,19 zł. Tak ustalona wysokość dochodu rodziny przekracza określony przez ustawodawcę próg dochodowy (725 zł), co z kolei uniemożliwiło przyznanie wnioskowanego świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Ponadto zwrócono uwagę na fakt, że organ pierwszej instancji, ustalając dochód rodziny w roku 2013 uwzględnił, że dochód z tytułu zatrudnienia w aptece "S." uzyskiwany był przez 4 miesiące, czym niewątpliwie działał na korzyść strony, bowiem rozliczenie tego dochodu na 3,5 miesiąca skutkowałoby ustaleniem wyższego dochodu rodziny. Kolegium stwierdziło, że akceptuje taki sposób obliczenia dochodu, bowiem nie stoi on w sprzeczności z przepisami ustawy, która na potrzeby ustalenia prawa do świadczeń nakazuje ustalenie dochodu miesięcznego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła J. W., podnosząc zarzut naruszenia art. 2 pkt 17 ust. 4 oraz art. 9 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.o.u.a. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w jej ocenie uwzględnienie części jej dochodu uzyskanego w 2013 roku jako dochodu utraconego nie jest właściwe, ponieważ nie miała miejsca utrata zatrudnienia, a jedynie zmiana miejsca pracy, a co za tym idzie, nie nastąpiło pogorszenie sytuacji materialnej jej rodziny związane z utratą zatrudnienia. W związku z tym, zdaniem skarżącej nie ma w jej przypadku zastosowania art. 2 pkt 17 u.p.o.u.a. Wskazano przy tym na odpowiedni przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. art. 3 pkt 23 lit. c, zgodnie z którym utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umowy o dzieło. Jednocześnie skarżąca powołała się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 186/12, w którym wskazano, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie wskazuje, że utrata dochodu wiąże się z całkowitą utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, chodzi tu bowiem o pogorszenie sytuacji materialnej rodziny związanej również z utratą zatrudnienia wynikającą z rozwiązania, czy wygaśnięcia jakiegokolwiek stosunku pracy i to niezależnie od tego, czy osoba, która utraciła zatrudnienie jest jeszcze zatrudniona na innej podstawie, czy w innym zakładzie pracy. Skarżąca podkreśliła, iż w jej przypadku taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ zmiana miejsca pracy nie wpłynęła negatywnie na sytuację materialną w jej rodzinie. W związku z tym, w jej ocenie dochód uzyskany w okresie od dnia 1 stycznia 2013r. do dnia 14 września 2013r. nie powinien być traktowany jako dochód utracony, a wyliczenie kwoty dochodu na członka rodziny za rok 2013 powinno być oparte o całość dochodu jaki uzyskała w roku 2013, zgodnie z danymi zawartymi w dokumencie dołączonym do wniosku o zasiłek z funduszu alimentacyjnego. Ponadto skarżąca wskazała, że w obowiązującym ustawodawstwie brak jest ustawowej definicji "dochodu utraconego", a jedynie określone są przypadki, kiedy następuje utrata dochodu. Skarżąca - powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 listopada 2014r. (sygn. akt IV SA/Po 656/14) - podniosła, iż w celu określenia realnego dochodu w jej rodzinie za rok 2013, należy wziąć pod uwagę dochód jaki uzyskała od stycznia do grudnia 2013 r., co przyczyniłoby się do uzyskania przez nią prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Tym samym, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie art. 9 ust. 3 ani też art. 2 pkt 17 ust. 4 u.p.o.u.a., gdyż w roku 2013 dochód utracony nie wystąpił. Natomiast spełnione zostały wymogi określone w art. 9 ust. 2 i ust. 4 u.p.o.u.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie prawidłowo znalazły zastosowanie regulacje dotyczące utraty i uzyskania dochodu. Zdaniem organu nie można subiektywnie przyjmować, że instytucja utraty zatrudnienia będzie miała zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy pogorszeniu ulegnie sytuacja materialna danej osoby czy rodziny, gdyż ustawodawca uregulował również sytuację, gdy członek rodziny uzyskuje dochód (w roku bazowym i po roku bazowym). Może mieć także miejsce sytuacja, gdy następuje poprawa sytuacji materialnej osoby, rodziny, czego skarżąca jest przykładem. Zdaniem Kolegium regulacje dotyczące utraty i uzyskania dochodu służyć mają urealnieniu aktualnej sytuacji osób wnioskujących o świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zaznaczono przy tym, iż organ dostrzega, że w zatrudnieniu skarżącej nie było przerwy, jednak nie sposób pominąć, że ustało zatrudnienie u jednego pracodawcy na rzecz zatrudnienia u innego pracodawcy, a więc nastąpiła utrata i uzyskanie dochodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podnieść należy, że w niniejszej sprawie organ odmówił przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, uznając że nie zostało spełnione kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przy czym ustalając dochód skarżącej organ uwzględnił jako dochód utracony – dochód uzyskany przez skarżącą w okresie od 1 stycznia 2013r. do 14 września 2013r. na podstawie umowy o pracę, rozwiązanej na mocy porozumienia stron, natomiast jako dochód uzyskany – dochód z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o prace zawartej od dnia 15 września 2013r. W ocenie Sądu jednak takie ustalenie wysokości dochodu nie jest prawidłowe.

Należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.o.u.a. świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.o.u.a. przez dochód rodziny rozumie się dochód rodziny, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych (czyli sumę dochodów członków rodziny), zaś stosownie do art. 2 pkt 5a u.p.o.u.a. – dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4a. Z kolei art. 9 ust. 3 i 4 u.p.o.u.a. stanowią, że w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego, a w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, ustalając dochód członka rodziny, uzyskany w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był osiągnięty, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w dniu ustalania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Podnieść przy tym należy, że obecna treść art. 9 ust. 3 i 4 u.p.o.u.a. została wprowadzona ustawą z dnia 19 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. Nr 205 po. 1212), uchwaloną między innymi w celu wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 czerwca 2009r. (sygn. akt P 45/08), w którym stwierdzono, że § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. Nr 105, poz. 881 ze zm.) jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 23 ust. 5 i art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). Wprawdzie wyrok ten dotyczył przepisów regulujących kwestie przyznawania świadczeń rodzinnych, lecz ustawodawca uznał za zasadne dokonanie zmiany także w zakresie regulacji zawartych w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z uwagi na tożsame zapisy w tych ustawach. Wyjaśnić przy tym należy, że zakwestionowany przepis rozporządzenia stanowił, że nie pomniejsza się dochodu rodziny o dochód utracony, jeżeli w tym samym roku kalendarzowym osoba uzyskała inny dochód i nie utraciła go przed zgłoszeniem wniosku o zasiłek, bez względu na przerwę w uzyskiwaniu dochodów w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Przy czym Trybunał Konstytucyjny stwierdził jedynie, że zawarte w art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych sformułowanie: "sposób ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych" upoważniało jedynie do określenia w rozporządzeniu szczegółowego trybu postępowania oraz dokumentów służących określeniu dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych przez organy administracji, ale nie do modyfikacji materialnoprawnych przesłanek nabycia tych świadczeń, a zatem zakwestionowany przepis rozporządzenia nie spełnia warunków określonych przez ustawodawcę co do zakresu spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu. Jednocześnie jednak Trybunał stwierdził, że wprowadzone w ustawie o świadczeniach rodzinnych zasady uwzględniania utraty dochodów przy ustalaniu wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę służą przede wszystkim ustaleniu rzeczywistej wysokości tego dochodu. Powołano się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1449/06, Lex nr 344897), w którym wskazano ze jeżeli przesłanką przyznania określonego świadczenia jest wysokość dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, to nie można wysokości tego dochodu ustalać nie uwzględniając wysokości rzeczywistej tego dochodu.

W ocenie Sądu zatem stosowanie przepisów dotyczących ustalania wysokości dochodu osoby wnioskującej o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie może mieć charakteru automatycznego. Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl art. 2 pkt 5a u.p.o.u.a dochodem członka rodziny jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4a. Ustalając zatem, czy dany rodzaj dochodu można uznać za utracony należy zbadać, czy spełnia jedną z przesłanek, o których mowa w art. 2 pkt 17 lit. c) u.p.o.u.a., zgodnie z którym utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W niniejszej sprawie organ uznał, że rozwiązanie umowy o pracę w jednym z zakładów pracy, pomimo że z dniem następnym skarżąca podjęła pracę w innym zakładzie pracy, stanowi utratę zatrudnienia. Z takim stanowiskiem – mając na względzie powyższe uwagi – nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu bowiem w tej sytuacji nie nastąpiła utrata zatrudnienia, a jedynie zmiana miejsca pracy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w ciągu całego roku kalendarzowego poprzedzającego okres zasiłkowy skarżącą pozostawała w stosunku pracy bez żadnej przerwy w zatrudnieniu. Ponadto przyjęcie takiej koncepcji przez organ powoduje, że skarżąca jest de facto w gorszej sytuacji, niż gdyby formalnie nadal pracowała w tym samym zakładzie pracy i otrzymała podwyżkę wynagrodzenia. Biorąc zaś pod uwagę powołane wyżej rozważania co do konieczności uwzględnienia rzeczywistych dochodów strony także ta okoliczność przemawia za uznaniem, że w sytuacji skarżącej nie nastąpiła utrata dochodu.

Zatem organ winien ponownie rozpoznać wniosek strony, mając na względzie powyższe wskazania Sądu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.