Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1045/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia radiowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] lutego 2005r., odmawiającą T. S.A. z siedzibą w W. wydania pozwolenia radiowego na używanie urządzeń w radiokomunikacji stałej w sieci radiowej dostępu abonenckiego w paśmie 2,4 GHz dla stacji zlokalizowanych w W. i K., z terminem ważności do dnia [...] grudnia 2006 r.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127§ 3 kpa oraz 148 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.). W uzasadnieniu powołał się na aneksy nr 1, 3, 4, 6 oraz 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia (Dz.U. Nr 138, poz. 1162 z późn. zm.) w związku z pkt 3.1. Zarządzenia Prezesa URTiP nr 3 z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 2400-2483,5 Mhz.

Podstawę faktyczną stanowiło ustalenie, że w dniu [...] stycznia 2005 r. T. S.A. złożyła do Prezesa URTiP wniosek o wydanie pozwolenia radiowego na używanie urządzeń w radiokomunikacji stałej w sieci radiowego dostępu abonenckiego w paśmie 2 400 -2 479 MHz dla stacji zlokalizowanych w W. i K. (województwo [...]), w celu umożliwienia dalszego świadczenia usługi powszechnej 667 abonentom przy wykorzystaniu urządzeń systemu [...] firmy T. - do czasu przełączenia na inne częstotliwości, do końca 2006 r.

Odmawiając wydania wnioskowanego pozwolenia Prezes URTiP wskazał, że objęty wnioskiem zakres może być wykorzystywany przez urządzenia bliskiego zasięgu, których rodzaj, zakresy częstotliwości oraz parametry techniczne zostały określone w aneksach nr 1, 3, 4, 6 oraz 11 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w związku z pkt 3.1. Zarządzenia Prezesa URTiP nr 3 z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 2400-2483,5 Mhz, a tabela nr 3.2.1. załącznika do powołanego Zarządzenia nie dopuszcza w tym zakresie pracy innych urządzeń wykonujących służbę stałą poza tymi, które uzyskały stosowne pozwolenia radiowe przed wejściem w życie planu zagospodarowania częstotliwości. Wywodził, że plan zagospodarowania częstotliwości pozwala na zachowanie ciągłości świadczenia usług poprzez używanie urządzeń radiowych w tym paśmie - z parametrami urządzeń działających bez zezwolenia - także wskazanych w cytowanym rozporządzeniu, ale urządzenia wskazane we wniosku nie należą do kategorii używanych bez pozwolenia.

We wniosku o ponowne załatwienie sprawy strona podnosiła, iż w 2004 r. otrzymała analogicznych 25 pozwoleń dla przedmiotowego zakresu z takim samym terminem ważności. Odmowa wydania wnioskowanego pozwolenia radiowego uniemożliwia dalsze świadczenie usługi powszechnej 667 abonentom.

W uzasadnieniu decyzji II instancji organ ponownie wywodził, że decyzja nie pozbawia strony możliwości zachowania ciągłości świadczenia usług, ma bowiem możliwość używania urządzeń radiowych w paśmie 2,4 GHz z parametrami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002 r., które mogą być używane bez pozwolenia. Z uwagi na to, że plan zagospodarowania częstotliwości nie przewiduje zagospodarowania wskazanych częstotliwości zgodne z wnioskiem strony, to nie spełnia ona wymagań do wydania pozwolenia zgodnie z art. 148 ust. 1 pkt 2 b ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. S.A. zarzuciła decyzji z dnia [...] kwietnia 2005r. naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj. art. 148 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 z późn.zm.) w związku z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, w sposób mający wpływ na wynik sprawy; przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób mogący istotny wpływ na wynik sprawy i wniosła o stwierdzenie w całości jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji utrzymanej przez nią w mocy, jako wydanych bez podstawy prawnej, a w razie uznania braku przesłanek do takiego rozstrzygnięcia, o jej uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów według norm przepisanych.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca podnosiła, że uzasadnienia prawne przedmiotowych decyzji ograniczają się do wskazania trzech źródeł prawa: zarządzenia nr 3 z dnia 12 grudnia 2003 r., rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002 r. oraz art. 148 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo telekomunikacyjne. Z powyższych źródeł prawa, jedynie zarządzenie nr 3 można uznać za statuujące podstawę zakazu.

Zarządzenie to zostało wydane na podstawie art. 106 powołanej ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, a obecnie podstawę dla odpowiedniego aktu prawnego stanowi art. 112 powołanej ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Mimo jego umocowania ustawowego, nie jest ono aktem prawa o mocy powszechnie obowiązującej, co jednoznacznie wynika z art. 87 Konstytucji RP. Z kolei z art. 93 ust. 2 Konstytucji stanowi, że zarządzenia wydane na podstawie ustawy nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów.

W rezultacie, w świetle powyższych przepisów Konstytucji, stosującej się w tym zakresie bezpośrednio, nie ma podstaw do tego, by skutecznie powoływać się w przedmiotowej decyzji i decyzji utrzymanej przez nią w mocy na ustalenia zarządzenia nr 3 Prezesa URTiP. Pozostałe powołane w decyzjach źródła prawa - o charakterze powszechnie obowiązującym - nie zawierają zdaniem skarżącej przesłanek uniemożliwiających uwzględnienie wniosku T. SA, zgodnie z zasadą art. 7 kpa. Dotyczy to również niepowołanego w decyzjach, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2003 r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (Dz.U. Nr 22, poz. 187).

Odnośnie naruszenia prawa procesowego skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji brak bezpośredniego ustosunkowania się do argumentacji strony, co pozostaje w ścisłym związku z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa wyrażoną w art. 8 kpa, nie spełnienie dyspozycji art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 127 § 3 i art. 140 kpa w sposób wskazujący na to, że nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe zgodnie z art. 77 § 1 kpa.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowe argumenty: że zarządzenie nr 3 Prezesa URTiP w dacie wydania decyzji nie obowiązywało, że plan zagospodarowania częstotliwości nie jest aktem normatywnym, ponieważ nie został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym, a Prezes URTiP w dacie wydania zarządzenia nr 3 w ogóle nie wydawał Dziennika Urzędowego. Zarządzenie to nie było przepisem wykonawczym w stosunku do "starego" prawa telekomunikacyjnego, zatem utraciło moc wraz z utratą mocy przez to prawo telekomunikacyjne. Prezes mógł wydać nowe zarządzenie na gruncie nowego prawa telekomunikacyjnego i opublikować je w Dzienniku Urzędowym, który w 2005 roku już wydawał. Podał także, że 25 pozwoleń zostało wydanych w okresie od marca do 18 października 2004 r.

Po otrzymaniu od pełnomocnika organu odpisu załącznika do protokołu z pisemnym stanowiskiem co do nowych zarzutów podnoszonych na rozprawie, pełnomocnik skarżącego wnosił o otwarcie rozprawy, celem ustosunkowania się do przedstawionych w tym piśmie argumentów.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wnosił o jej oddalenie. Wskazywał, że w drodze zarządzenia ustala plan zagospodarowania częstotliwości, a kompetencje takie posiada na mocy obowiązującej ustawy. Skoro przepis nadający mu kompetencje nie był przedmiotem badania co do zgodności z Konstytucją przez Trybunał Konstytucyjny, stąd działając zgodnie z prawem zobowiązany był załatwić wniosek odmownie.

Na rozprawie pełnomocnik organu podkreślał, że wnioskowanie na podstawie art. 223 nowego prawa telekomunikacyjnego o nieobowiązywaniu wydanych uprzednio zarządzeń jest nieuprawnione. Ponadto wskazał, że w toku postępowania skarżący nie przybliżył żadnych danych co do wydanych 25 pozwoleń, trudno zatem wskazać w jakim stanie prawnym były wydane.

Po zamknięciu rozprawy złożył na piśmie załącznik do protokołu rozprawy ze stanowiskiem prawnym w zakresie nowych argumentów przedstawionych na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd ponadto rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.s.a)

Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź takiego naruszenia prawa procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podnieść należy, że skarżąca Spółka nie kwestionowała zarzutu organu, że nie spełniła przesłanki określonej w art. 148 ust.1 pkt 2b wymienionego przepisu, czyli że plan zagospodarowania wnioskowanych częstotliwości nie przewiduje ich zagospodarowania zgodnego z jej wnioskiem. Twierdziła natomiast, że plan zagospodarowania częstotliwości nie jest aktem normatywnym i organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na podstawie Zarządzenia nr 3 Prezesa URTiP z dnia 12 grudnia 2003r., które – w jej ocenie - de facto stanowiło podstawę prawną decyzji odmawiającej wydania pozwolenia.

Nie podzielając powyższego poglądu należy stwierdzić, że w świetle zaskarżonej decyzji podstawą prawną jej wydania było w szczególności niespełnienie przez skarżącą przesłanki ustawowej określonej w art. 148 ust.1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 z późn.zm.). W świetle art. 148 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – P.t., - z zastrzeżeniem ust. 4, Ustawodawca zastrzegł wydanie pozwolenia (na używanie urządzenia radiowego) podmiotowi, który spełnia jednocześnie: wymagania określone ustawą oraz szereg przesłanek wymienionych enumeratywnie:

1) nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 7 pkt 1-3;

2) częstotliwości objęte wnioskiem:

a) są dostępne,

b) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodne z wnioskiem,

c) mogą być ochronione przed zaburzeniami elektromagnetycznymi,

d) zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których Rzeczpospolita Polska jest stroną;

3) wnioskodawca przedłoży:

a) potwierdzenie spełniania przez urządzenie zasadniczych wymagań,

b) wymagane świadectwo operatora radiowego, w przypadku osoby fizycznej,

c) zaświadczenie, o ile je posiada,

d) rezerwację częstotliwości, jeżeli została dokonana.

W ocenie Sądu treść normy określonej w art. 148 ust. 1 - a contrario – pozwalała na przyjęcie, że podmiot, który nie spełniał jednej przesłanek wymienionych enumeratywnie w cytowanym przepisie ustawy - nie otrzyma pozwolenia radiowego.

W niniejszej sprawie przesłanką negatywną był aktualny w dacie decyzji plan zagospodarowania częstotliwości, ale sporządzony na podstawie powołanych w nim przepisów prawa powszechnego – rozporządzeń:

- Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2003r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (Dz.U.03.22.187)

- Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia (Dz.U. Nr 138, poz. 1162 z późn. zm.).

Plan zagospodarowania częstotliwości stanowiący załącznik do Zarządzenia nr 3 Prezesa URTiP z dnia 12 grudnia 2003r., nie przewidywał ich zagospodarowania zgodnie z wnioskiem strony – czyli za pomocą urządzeń radiowych systemu M. firmy T. - wskazując na możliwość zastosowania w tym zakresie częstotliwości urządzeń radiowych bliskiego zasięgu, nie wymagających zezwolenia.

Podkreślić należy, że to Ustawodawca zastrzegł w art. 148 ust.1 pkt 2b ustawy Prawo telekomunikacyjne, że wydanie pozwolenia jest uzależnione od przeznaczenia w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości oraz od tego, czy plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodne z wnioskiem.

Także Ustawodawca w rozdziale I działu IV ustawy - dotyczącym gospodarowania częstotliwościami upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości, realizując politykę państwa w zakresie gospodarki zasobami częstotliwości, spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej oraz telekomunikacji, z uwzględnieniem międzynarodowych przepisów radiokomunikacyjnych, oraz wymagań dotyczących:

1) zapewnienia warunków dla harmonijnego rozwoju służb radiokomunikacyjnych oraz dziedzin nauki i techniki, wykorzystujących zasoby częstotliwości,

2) wdrażania nowych, efektywnych technik radiokomunikacyjnych,

3) obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego

- kierując się koniecznością zachowania jej aktualności.

Wskazać należy, wbrew twierdzeniom skarżącego co do utraty mocy przepisów wykonawczych wraz z utratą mocy przez ustawę z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne, że Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2003r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (Dz.U.03.22.187) obowiązujące od 27 lutego 2003r. – nie utraciło mocy w dacie wydania obu decyzji [...] lutego 2005r. i [...] kwietnia 2005r., jako że zostało uchylone dopiero z dniem [...] sierpnia 2005r.

Poza sporem pozostaje, że według lp. 152 Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości wnioskowana częstotliwość posiadała przeznaczenie stałe do użytkowania cywilno-rządowego. Odzwierciedleniem rozporządzenia w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości jest plan zagospodarowania częstotliwości, którego ustalenie, jak i zmiany – na mocy art. 112 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy P.t., - Ustawodawca polecił Prezesowi URTiP - ze szczegółowym wskazaniem w ust. 4-7, co mają w szczególności uwzględniać, jaki zakres obejmować i w jakim trybie ma miejsce ich publikacja.

Taka sama regulacja obowiązywała w art. 106 ust.1 pkt.3 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz.852 ze zm.) stanowiąc, że Prezes URTiP po zasięgnięciu opinii Rady Telekomunikacji, ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów - w pozostałych zakresach częstotliwości w miarę potrzeb i możliwości technicznych.

Na uwagę zasługuje, że Ustawodawca w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 21 lipca 2000r., mocą której wydane zostały akty wykonawcze, w ust. 2- 5 określił także zasady ustalania przez ten organ planów częstotliwości, uwzględniające m.in. możliwość zgłaszania propozycji do planu lub jego zmiany przez zainteresowane podmioty. Prezes URTiP ogłaszał w Biuletynie URTiP informację o przystąpieniu do opracowania planu zagospodarowania określonego zakresu częstotliwości lub do opracowania jego zmiany (ust.5), a Urząd udzielał nieodpłatnie zainteresowanym podmiotom informacji o możliwości wykorzystania częstotliwości (ust.4).

Zauważyć zatem należy, że procedura planowania - podporządkowana naczelnej zasadzie dążenia do zapewnienia ładu w gospodarce częstotliwościami - miała także na celu zapewnienie udziału podmiotów zainteresowanych wykorzystaniem częstotliwości. Przepisy poprzednio obowiązującej ustawy upoważniły do jej wykonania Radę Ministrów w zakresie określenia, w drodze rozporządzenia, Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (art. 105 ust.2), Ministra właściwego do spraw łączności do rozszerzenia, w drodze rozporządzenia, zakresu urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia, kierując się zasadą zwiększania liczby rodzajów takich urządzeń (art.6 ust.4), a także Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty w art. 106 ust.1 pkt 3 w zakresie ustalania planów zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów.

Wprawdzie ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852, z późn. zm.) – na podstawie art. 234 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 z późn.zm.) - utraciła moc z dniem 3 września 2004r., z wyjątkiem art. 25 ust. 5, art. 27 ust. 3, art. 30-33, art. 112 ust. 5 i 6, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2004 r., ale przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie - na mocy przepisu przejściowego art. 223 obecnie obowiązującej ustawy - zachowały moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r., jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. (licząc od 3.09.2004 i 1.01. 2005)

Z powyższych względów w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002r. w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia (Dz.U. Nr 138, poz. 1162 z późn. zm.), uchylone dopiero z dniem 4 września 2005r.

W tym stanie rzeczy powołane w zaskarżonej decyzji przepisy wykonawcze obowiązywały w dacie jej wydania i Sąd nie podzielił poglądu skarżącej co do utraty mocy ich obowiązywania.

Odnosząc się do zarzutu, że Zarządzenie nr 3 Prezesa URTiP z dnia 12 grudnia 2003r. ustalające plan zagospodarowania częstotliwości nie jest aktem prawa o mocy powszechnie obowiązującej i stosownie do art. 93 ust. 2 Konstytucji nie mogło stanowić podstawy decyzji wobec skarżącej, wskazać należy, że nie stanowiło ono podstawy prawnej wydania decyzji, mimo powołania go w uzasadnieniu.

Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia i one wyłącznie stanowić mogą podstawę dla podejmowanych decyzji. Konstytucja wyraźnie stwierdza w art. 93 ust. 2, iż zarządzenia są wydawane tylko na podstawie ustaw, ale nie mogą one w żadnym przypadku stanowić podstawy decyzji wydawanych wobec obywateli, osób prawnych i innych podmiotów.

Konstytucja nie zamyka organowi ustawowo uprawnionemu możliwości wydawania prawa wewnętrznego (art. 93 ust. 1 i 2). Zgodnie z art. 93 ust. 3 w związku z art. 188 pkt. 3 - zarządzenia - nie będąc źródłem powszechnie obowiązującego prawa poddane zostały jednak kontroli co do ich zgodności z powszechnie obowiązującym prawem, której to kontroli dokonuje Trybunał Konstytucyjny. (W. Skrzydło Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. art. 93 Zakamycze 2002, wyd. IV.; M. Niezgódka-Medkova, artykuł Źródła prawa w nowej Konstytucji, Radca Prawny 1997/6/15 - t.2)

Plan zagospodarowania częstotliwości ustalany przez organ administracji rządowej jest aktem z zakresu administracji publicznej, odpowiada wymogom stawianym aktom i czynnościom podlegającym kontroli sądowej.

Zarządzenie nr 3 podlegało ocenie jedynie co do zgodności z prawem powszechnie obowiązującym, wskazanym prawidłowo w zaskarżonej decyzji. Zostało powołane na poparcie tezy, że organ uprawniony nie miał ustawowych podstaw do wydania pozwolenia radiowego w trybie określonym w art. 148 ust.1, wobec niespełnienia przesłanki określonej w pkt 2 lit. b tego przepisu. Zarządzenie nr 3 miało charakter wewnętrzny, w myśl art. 91 ust. 1 Konstytucji obowiązywało tylko jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu te akty. Przede wszystkim stanowiło konkretyzację obowiązujących norm prawa powszechnego.

To, że objęty wnioskiem zakres 2 400 - 2 479 MHz mógł być wykorzystywany wyłącznie przez urządzenia bliskiego zasięgu wynika tylko pośrednio z kwestionowanego Zarządzenia, a bezpośrednio – i na nie się powołuje - z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia (Dz.U. Nr 138, poz. 1162 z późn.zm.). Ono szczegółowo określa rodzaj, zakresy częstotliwości oraz parametry techniczne urządzeń radiowych w aneksach nr 1 – lp.11, 3 ust.1 lp.1, 4 ust.1 lp.1, 6 lp.1 oraz 11 lp.1. i na to źródło prawa organ wskazuje w zaskarżonej decyzji. Podnieść także należy, że pan zagospodarowania i wykorzystania częstotliwości w zakresie 2 400 – 2 483,5 MHz stanowiący załącznik do Zarządzenia nr 3 Prezesa URTiP - uwzględniał w całości przeznaczenie według Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości, a ponadto odwoływał się :

- w pkt. 2 i 3. 1 do wykorzystania przedmiotowego zakresu przez i do urządzeń bliskiego zasięgu spełniających wymagania określone w aneksach nr 1, 3, 4, 6 oraz 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia (Dz.U. Nr 138, poz. 1162 z późn.zm.);

- w pkt 3.2.1 precyzował warunki wykorzystania pasma 2,4 GHz wskazując, że nie dopuszcza się pracy innych urządzeń wykonujących służbę stałą z wyjątkiem tych, które uzyskały pozwolenia radiowe przed wejściem w życie niniejszego planu zagospodarowania, ale także nie dopuszczał zmiany parametrów określonych w wydanych pozwoleniach.

Innymi słowy, plan zagospodarowania częstotliwości stanowiący załącznik do Zarządzenia nr 3 Prezesa URTiP z dnia 12 grudnia 2003r. konkretyzował ustalenia Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości w niektórych zakresach częstotliwości, także w zakresie objętym wnioskiem co do 2 400 – 2 479 MHz.

Konkretyzował także kwestię pracy innych urządzeń radiowych - poza tymi, których rodzaj, zakresy częstotliwości oraz parametry techniczne zostały szczegółowo określone w aneksach nr 1 - lp.11, 3 ust.1 - lp.1, 4 ust.1 - lp.1, 6 - lp.1 oraz 11 - lp.1 powołanego w zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002r. – jednoznacznie określając nie dopuszczenie pracy innych urządzeń, za wyjątkiem tych, które uzyskały stosowne pozwolenia przed wejściem w życie planu.

Zauważyć należy, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002r. jako akt powszechnie obowiązujący ściśle regulowało parametry techniczne urządzeń przeznaczonych do ogólnego stosowania: co do mocy promieniowania lub natężenia pola, rodzaju anteny, szerokości kanału radiowego i aktywności nadawania. Z kolei wynikająca z ustawy procedura przygotowania przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty planu zagospodarowania częstotliwości, sposób wprowadzenia go w życie - miała zapewnić ład w gospodarce częstotliwościami, uwzględnić stan wynikający z poprzednio udzielonych rezerwacji, umożliwić udział podmiotów zainteresowanych wykorzystaniem częstotliwości – w ramach obowiązującego prawa - aktów wykonawczych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił pogląd organu, iż plan zagospodarowania częstotliwości w zakresie 2 400 – 2 479 MHz na mocy aneksów nr 1 - lp.11, 3 ust.1 - lp.1, 4 ust.1 - lp.1, 6 - lp.1 oraz 11 - lp.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002r. nie przewidywał dopuszczenia do pracy urządzeń o parametrach technicznych wskazanych we wniosku. Przewidywał natomiast pracę urządzeń należących do kategorii używanych bez pozwolenia, wyłącznie o parametrach określonych w wymienionych wyżej normach rozporządzenia.

Obecnie skarżąca ma możliwość zachowania ciągłości świadczenia usług poprzez używanie urządzeń radiowych w tym paśmie - z parametrami urządzeń działających bez zezwolenia - także wskazanych w cytowanym rozporządzeniu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, powołane w decyzjach źródła prawa o charakterze powszechnie obowiązującym : art. 148 ust.1 pkt 2 b ustawy P.t., przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2002r. - wbrew jego twierdzeniom - zawierają przesłanki uniemożliwiające uwzględnienie wniosku o pozwolenie radiowe dla wskazanych urządzeń w tym zakresie częstotliwości.

Ma natomiast rację skarżąca co do niepowołanego w decyzjach, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2003 r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (Dz.U. Nr 22, poz. 187).

Okoliczność tę Sąd ocenił jako nie mającą wpływu na wynik sprawy, wobec tego, że przepis art. art. 148 ust.1 pkt 2 b bezpośrednio odwołuje się także do przesłanki przeznaczenia w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej i okoliczność ta pozostaje poza sporem.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych w uzasadnieniu skargi przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – skarżąca nie wskazała na czym polega istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Nie wskazała w jakim zakresie miało być przeprowadzone postępowanie dowodowe, którego braki podnosi, kiedy i na jakie okoliczności został złożony wniosek dowodowy. Skarżąca przyznała organowi jedynie pośrednie ustosunkowanie się do argumentu wydania 25 analogicznych pozwoleń, ale zauważyć należy, że nie podała organowi konkretnych danych co do tych pozwoleń, nie wykazała, że dotyczyły "analogicznych" wniosków. Dopiero na rozprawie pełnomocnik skarżącej wskazał, że chodziło o pozwolenia wydane w okresie od marca do 18 października 2004r.

Ostatecznie, w ocenie Sądu należy przyznać skarżącej rację, co do braku wyczerpującego ustosunkowania się organu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tego zarzutu strony, oceniając go w kategoriach naruszenia art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 77 § 1 kpa, ale to naruszenie proceduralne nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o otwarcie rozprawy i jej odroczenie tylko z tego względu, że organ po zamknięciu rozprawy, w terminie publikacyjnym złożył na piśmie stanowisko w sprawie w formie załącznika do protokołu rozprawy. Załącznik do protokołu zawiera pisemne odniesienie się do nowych zarzutów prawnych przedstawionych ustnie na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego. Nie stanowi nowego dowodu z dokumentu, jak i nie zachodzą przesłanki z art. 109 i 110 p.s. uzasadniające odroczenie rozprawy.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi są nieuzasadnione, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.