Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 331/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi Krajowej Izby [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do rozpatrzenia wniosku Krajowej Izby [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej Krajowej Izby [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) opublikował w dniu [...] lutego 2013 r. wyniki testu zawężenia marży (Testu MS) oraz testu zawężenia ceny (Testu PS) dla ofert detalicznych T. S.A skierowanych do klientów biznesowych, dotyczących usługi dostępu do Internetu zapewnionej w klasie ruchu UBR (usługa [...]) w następujących wariantach:

[...]

Krajowa Izba [...] (dalej: KI[...]), odwołując się do opublikowanych wyników testów, wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. zwróciła się Prezesa UKE w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji w zakresie 30 interesujących ją zagadnień wskazanych we wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Prezes UKE poinformował wnioskodawcę, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie rozpatrzony do dnia [...] kwietnia 2012 r. Jednocześnie pismem z tej samej daty nr [...], organ zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w jakim zawiera ona tajemnicę przedsiębiorstwa T. S.A.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], organ udzielił [...] informacji publicznej w zakresie, w jakim w jego ocenie, nie stanowiła ona tajemnicy przedsiębiorstwa T. S.A.

Jednocześnie w piśmie tym zawarta został informacja, że w zakresie w jakim wniosek dotyczy tajemnicy przedsiębiorstwa T. S.A tj. w zakresie odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 1, 2, 4, 14, 19, 25 oraz 28 wniosku zostało wszczęte postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej Prezes UKE poinformował wnioskodawcę, że postępowanie administracyjne wszczęte w przedmiocie dostępu do informacji publicznej zostanie zakończone do dnia 20 maja 2013 r.

Kolejnym postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ poinformował wnioskodawcę, że postępowanie administracyjne wszczęte w przedmiocie dostępu do informacji publicznej zostanie rozpatrzone do dnia [...] czerwca 2013 r.

W dniu [...] czerwca 2013 r. [...] skierowała za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na bezczynność Prezesa UKE w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze wniosła:

1. o stwierdzenie bezczynności Prezesa UKE w zakresie rozstrzygnięcia wniosku o dostęp do informacji publicznej z dnia 19 lutego 2013 r. i udostępnienia [...] informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania 1, 2, 4, 14, 19, 25 oraz 28 które, zdaniem Prezesa UKE, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa T. S.A .;

2. stwierdzenie, że bezczynność Prezesa UKE ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

według norm przepisanych.

W uzasadnieni skargi podkreślono, że w przedmiotowej sprawie Prezes UKE nie udostępnił informacji publicznej w pełnym zakresie wniosku [...] z dnia 19 lutego 2013 r., a także nie wydał decyzji odmownej w terminie określonym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym pozostaje w bezczynności.

Skarżący zaznaczył, że podstawowym terminem na rozpatrzenie wniosku o dostęp do informacji publicznej jest termin dwutygodniowy. Ustawodawca przewidział wprawdzie możliwość przedłużenia tego terminu do dwóch miesięcy, jednak takie rozwiązanie powinno być wyjątkowe, a dodatkowo wymaga poinformowania wnioskodawcy o powodach, dla których wniosek nie zostaje rozpatrzony w terminie dwóch tygodni.

Skarżący podkreślił, że Prezes UKE w kolejnych postanowieniach przedłużających termin załatwienia sprawy nie poinformował wnioskodawcy o przyczynach przekładania kolejnych terminów rozpatrzenia wniosku.

Powołując się obszernie na poglądy doktryny oraz orzecznictwo skarżący wywiódł, iż bezczynność organu w niniejsze sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ po ponad miesięcznym przekroczeniu terminu określonego w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacjo publicznej oraz sześciokrotnym przekroczeniu terminu określonego w art. 13 ust. 1 tej ustawy nadal nie rozstrzygnął bowiem wniosku tj. nie udostępnił informacji publicznej ani nie wydał decyzji odmownej.

Takie działanie organu uderza w konstytucyjne i ustawowe prawo dostępu do informacji publicznej, które jest szczególnie istotne z punktu widzenia transparentności działalności organów państwowych.

Prezes UKE w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność, ewentualnie o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podniósł, iż zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji.

Oznacza to, że do prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa T. S.A, stosuje się przepisy K.p.a. z uwzględnieniem regulacji szczególnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prowadzi to do wniosku, że w przedmiotowym postępowaniu znajduje zastosowanie m. in. art. 37 § 1 K.p.a., w wersji obowiązującej od 11 kwietnia 2011 r., a zatem [...], przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powinna wezwać na piśmie Prezesa UKE - w trybie art. 52 § 4 P.p.s.a. - do usunięcia naruszenia prawa.

Z uwagi zatem na to, że skarga nie został poprzedzona przez [...] wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa powinna podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Na wypadek natomiast, gdyby Sąd nie podzielił powyższej argumentacji organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie określonym w pkt 1, 2, 4, 14, 19, 25 i 28 wniosku, z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa. Wniosek [...] w zakresie, o którym mowa w jego pkt 1, 2, 4, 14, 19, 25 i 28, odnosił się bowiem do danych dotyczących przedsiębiorstwa prowadzonego przez T. S.A, które są ściśle związane z prowadzoną przez T. działalnością gospodarczą i spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do argumentacji skargi organ wskazał, iż w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten określa bowiem termin udostępnienia informacji publicznej, a więc termin dokonania czynności materialno-technicznej. Omawiany przepis nie może natomiast znaleźć zastosowania w przypadku informacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa, gdyż tego rodzaju informacja nie podlega udostępnieniu, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie przybiera postać decyzji administracyjnej.

Jeżeli zatem w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej konieczne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego z zachowaniem wszystkich gwarancji procesowych określonych przepisami K.p.a.

Niezależnie od powyższego, Prezes UKE podniósł, że z bezczynnością mamy do czynienia w przypadku braku działania, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca. Organ pismem z dnia [...] lutego 2013 r. poinformował bowiem wnioskodawcę w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, że udostępnienie informacji publicznej nastąpi w terminie do dnia [...] kwietnia 2013 r. Jednocześnie pismem z dnia [...] lutego 2013 r. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w zakresie w jakim jej wniosek z dnia [...] lutego 2013 r. dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ udostępnił wnioskodawcy zdecydowaną większość żądanych informacji, a pismami z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. zawiadamiał wnioskodawcę o nowych terminach zakończenia postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa TP.

Z powyższego jednoznacznie zatem wynika, że Prezes UKE podjął szereg czynności nakierowanych na zgodne z prawem załatwienie wniosku [...] z dnia [...] lutego 2013 r., który ostatecznie rozpatrzył w takim zakresie, w jakim było to możliwe.

[...] ustosunkowała się do powyższej odpowiedzi na skargę w piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2013 r., w którym nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, polemizując z nim.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 25 października 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej złoży do akt sprawy załącznik do protokołu – pismo z dnia [...] października 2013 r. W piśmie tym wyjaśnił, że organ w kolejnych postanowieniach wydawanych w dniu [...] czerwca 2013 r., [...] lipca 2013 r. oraz [...] sierpnia 2013 r. przedłużył termin załatwienia sprawy. Na dzień sporządzenia tego pisma [...] nie otrzymał decyzji odmownej. Pełnomocnik strony skarżącej ponownie podniósł, że w tej sytuacji bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Pełnomocnik organu na rozprawie wyjaśnił, że do dnia rozprawy organ nie wydał w tej sprawie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62 - 63).

W ocenie Sądu skarga na bezczynność Prezesa UKE w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej stanowi czynność materialno - techniczną, a formę i sposób jej udostępnienia wyznacza zakres żądania, chyba że środki techniczne organu obowiązanego do udostępnienia informacji nie pozwalają na wydanie informacji w całości zgodnie z żądaniem wnioskodawcy (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Natomiast w przypadku, gdy organ administracji publicznej nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, iż z uwagi na ich brak nie ma fizycznej możliwości ich udostępnienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w ocenie Sądu w sprawie tej spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ww. ustawy. Prezes UKE jest bowiem organem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również żądane przez [...] we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. informacje odpowiadają zakresowi przedmiotowemu informacji publicznej wskazanemu w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Informacje te odnoszą się bowiem do sfery działania Prezesa UKE jako organu regulacyjnego w dziedzinie rynku usług telekomunikacyjnych.

Skoro zatem wniosek strony skarżącej dotyczył udostępnienia informacji publicznej powinien być rozpatrzony w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Rozpoznając wniosek skarżącego organ powinien zatem udostępnić żądane informacje, jeżeli był w ich posiadaniu. Jeżeli zaś nie był w posiadaniu żądanych informacji, to powinien poinformować o tym wnioskodawcę.

Jeżeli natomiast organ był w posiadaniu żądanych informacji, lecz zachodziły przeszkody do ich udostępnienia, to kierując się dyspozycją art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinien odmówić w drodze decyzji ich udostępnienia z uwagi na ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych lub o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Tymczasem organ w niniejszej sprawie, udostępnił stronie skarżącej wyłącznie informacje w zakresie, w jakim w jego ocenie, nie stanowiły one tajemnicy przedsiębiorstwa T. S.A.

Organ nie udostępnił natomiast stronie skarżącej informacji wymienionych w pkt 1, 2, 4, 14, 19, 25 oraz 28 informując ją, iż wszczął postępowanie w sprawie odmowy ich udostępnienia. Postępowania tego organ do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie nie zakończył i nie wydał w tym zakresie decyzji administracyjnej. Niewątpliwie organ pozostaje zatem w bezczynności.

Działanie organu w ramach wszczętego postępowania w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej ograniczało się wyłącznie do wielokrotnego informowania strony skarżącej o przedłużeniu prowadzonego postępowania. Łącznie organ wydał w tej sprawie 6 lakonicznych postanowień o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania (z dnia [...] lutego 2013 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] maja 2013 r., [...] czerwca 2013 r., [...] lipca 2013 r. oraz [...] sierpnia 2013 r.), nie podając w nich żadnych powodów przedłużania kolejnych wyznaczonych terminów.

W postanowieniach tych organ powoływał się na art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1, tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Stanowisko organu wskazujące, iż powyższy przepis nie może mieć zastosowania w przypadku, gdy organ zamierza wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej tajemnicą przedsiębiorstwa, jest całkowicie błędne.

Termin określony w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zauważyć bowiem należy, że uprawnienie do przedłużenia terminu w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy znajduje praktyczne zastosowanie właśnie w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej. Podmiot dysponujący informacją publiczną musi bowiem posiadać odpowiednią ilość czasu, tak aby w sposób prawidłowy móc podjąć decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (por. M. Kłaczyński, S. Szuster, komentarz do art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, LEX/el. 2003).

W przypadku konieczności wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie otwiera się natomiast, niezależnie od terminów do udostępnienia informacji publicznej, przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, termin do wydania decyzji w rozumieniu przepisów K.p.a. Takie rozumienie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogłoby bowiem prowadzić w skrajnych przypadkach do sumowania obu wyżej wskazanych terminów i w rezultacie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w znacznym odstępstwie czasowym od daty złożenia wniosku, niezgodnie z treścią art. 13 omawianej ustawy. Stąd też stosownie od treści art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzja o odmowie udostępnienia informacji winna zostać wydana najpóźniej w terminie do dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej i to pod warunkiem, iż wcześniej, w terminie nieprzekraczającym dwóch tygodni od złożenia wniosku, organ posiadający daną informację wyda postanowienie przewidziane w art. 13 ust. 2 omawianej ustawy, w którym w sposób wiarygodny uzasadni przyczyny, dla których informacja nie może być udostępniona w zwykłym trybie. Konieczność wydania decyzji o odmowie udostępnienie informacji publicznej nie może jednak stanowić usprawiedliwienia do wielokrotnego przedłużania tego terminu.

W tej sytuacji Sąd mając na względzie treść art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uwzględnił skargę na bezczynność Prezesa UKE i zakreśli organowi termin 14-dniowy do rozpoznania wniosku strony skarżącej, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek strony skarżącej, mimo upływu 8 miesięcy od jego złożenia nie został bowiem rozpatrzony i organ nie przedstawił żadnej uzasadnionej przyczyny tak znacznego opóźnienia w jego załatwieniu. Takie postępowanie organu świadczy o rażącym naruszeniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej określających terminy załatwienia wniosku.

Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi należy wyjaśnić, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do problematyki z tego zakresu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Poza tym, w rozpatrywanym przypadku nie może mieć zastosowania art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten, jak wynika z jego literalnego brzmienia, odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, orzeczenie publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl)

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.