Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1555/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1 i 2 , art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 648/12 w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę 2. zasądza od D. W. na rzecz skarżącego kasacyjnie V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 280 zł (słownie: dwieście osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 648/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją ostateczną z [...] czerwca 2007 r. Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę Centrum Uzdrowiskowego z hotelem w S. przy ul. B., na działce nr [...].

Wnioskiem z 27 grudnia 2011 r. D. W., właściciel sąsiedniej do terenu inwestycji działki nr [...], zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego opisaną wyżej decyzją z [...] czerwca 2007 r. Wnioskodawca jako podstawę prawną żądania wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wywodząc, że dowiedział się o wydaniu decyzji przed upływem 14 dni od dnia wysłania podania o wznowienie postępowania, zauważając podczas pobytu w S. tablicę informacyjną związaną z prowadzoną na działce nr [...] inwestycją.

Organ I instancji w dniu [...] lutego 2012 r. wydał postanowienie, którym odmówił wznowienia postępowania administracyjnego uznając, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po terminie, gdyż przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona D. W. w dniu 14 czerwca 2007 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres: [...] S. ul. W., a zatem D. W. o decyzji dowiedział się w dniu jej doręczenia.

W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawcy wskazała, że Prezydent Miasta S. nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że wysłanie decyzji na adres: S., ul. W. było równoznaczne ze skutecznym jej doręczeniem D. W. Pod tym adresem D. W. nie zamieszkuje, nie zamieszkiwał ani nie prowadził działalności gospodarczej. Jego adresem zamieszkania jest P.

Wojewoda Pomorski postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie wskazując, że bez przeprowadzania ponownego postępowania wyjaśniającego niemożliwe jest ustalenie terminu, w którym D. W. dowiedział się o przedmiotowej decyzji. Nadto stwierdził, że nie wykazano, w jaki sposób w trakcie postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2007 r. ustalono adres korespondencyjny D. W.

Postanowieniem z [...] maja 2012 r. Prezydent Miasta S. ponownie odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ podkreślił, że z dokumentów znajdujących się w archiwum organu I instancji wynika, że na dzień złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę - 22 grudnia 2006 r., właścicielem działki nr [...] była Spółka "W." SA. z siedzibą w S. przy ul. W., w której D. W. pełnił funkcję prezesa zarządu, reprezentując ją jednoosobowo. W dniu 22 lutego 2007 r. do Sądu Rejonowego w S. wpłynęło zawiadomienie o zmianie w dziale II księgi wieczystej właściciela działki. W miejsce Spółki wpisano D. W., syna D. i K. Zmiana w rejestrze gruntów dla działki nr [...] nastąpiła w dniu 28 lutego 2007 r., a więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Na dzień wydania decyzji adres zamieszkania D. W. nie był znany organowi I instancji, w związku z czym decyzja została wysłana zgodnie z art. 42 K.p.a. do miejsca pracy D. W., tzn. na adres [...] S. ul. W. Bezsprzecznie na potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji widnieje pieczątka "W." S.A., [...] S., ul. W. Zdaniem organu, należy więc uznać, że decyzja została w dniu 14 czerwca 2007 r. prawidłowo doręczona do siedziby Spółki, której prezesem i reprezentantem mogącym działać jednoosobowo był D. W.. Z powyższego wynika, że D. W. dowiedział się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę już w czerwcu 2007 r., zatem składając wniosek 21 grudnia 2011 r. o wznowienie postępowania zakończonego przedmiotową decyzją przekroczył termin miesięczny, o którym mowa w art. 148 K.p.a.

Prezydent Miasta S. wskazał ponadto, że w piśmie inwestora – S. Sp. z o.o. (dotychczasowa nazwa W. II Sp. z o.o.) z 25 kwietnia 2012 r., dotyczącym wniosku o wznowienie postępowania, przywołano kopię pisma z 7 lutego 2011 r. wystosowanego przez pełnomocnika W. spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w S. do spółki S. Sp. z o.o., o niezwłoczne wstrzymanie budowy. Z pisma tego wynika również, że nieruchomość (działka nr [...]) przy ul. B. należy do W. spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w S.. Jak wynika z odpisu KRS nr [...], W. Spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna powstała w wyniku przekształcenia W. Spółka Akcyjna. W związku z powyższym, organ I instancji uznał, że najpóźniej w dniu 7 lutego 2011 r. D. W., jako osoba uprawniona do reprezentacji W. spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w S., posiadał wiedzę o wydanej decyzji. Z treści pisma skierowanego do inwestora wynika bowiem, że przedmiotowa decyzja jest realizowana "niezgodnie z prawem budowlanym - na granicy" działki. Zatem D. W. musiał przed tą datą posiadać szczegółową wiedzę o realizowanej inwestycji, a także o przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W treści zażalenia pełnomocnik skarżącego zakwestionowała skuteczność doręczenia rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę. Wskazała, że upoważnienie przez spółkę do odbioru korespondencji nie jest tożsame z upoważnieniem udzielonym przez D. W.. Ponadto, obowiązkiem organu było ustalenie adresu strony, czego zaniechano. Odnosząc się do pisma skierowanego przez pełnomocnika W. Spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna do inwestora w lutym 2011 r., skarżący stwierdził, że "w żadnej mierze jego treść nie oznacza, że tak spółce, a zwłaszcza D. W. znana jest treść decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismo to jedynie stwierdza, że budowa prowadzona jest niezgodnie z prawem budowlanym i wzywa do zaniechania naruszania prawa".

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta S.. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że dopiero 9 sierpnia 2012 r. akta sprawy organu I instancji zostały uzupełnione o wypisy z ewidencji gruntów, świadczące o tym, że do dnia 28 lutego 2007 r. właścicielem działki nr [...] w S. była spółka pod firmą W. Spółka Akcyjna z siedzibą w S., natomiast po zmianie danych ewidencyjnych (w tym samym dniu), właścicielem tejże działki został D. W.. Organ uznał, że 19 lutego 2007 r. prawidłowo wysłano korespondencję na adres widniejący w danych ewidencyjnych, jednakże nie można przyjąć, że została ona prawidłowo doręczona stronie postępowania. Mając na uwadze treść pisma pełnomocnika skarżącego z 7 lutego 2011 r. organ odwoławczy uznał jednak, że D. W. najpóźniej 7 lutego 2011 r. posiadał wiedzę o istnieniu decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2007 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym Wojewoda przyjął, że D. W., składając w dniu 21 grudnia 2011 r. wniosek w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją nie zachował jednomiesięcznego terminu wymaganego przez art. 148 § 1 K.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane wyżej postanowienie Wojewody [...] D. W. zarzucił rażące uchybienie przepisom procedury administracyjnej - tj. błędną wykładnię art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. - poprzez przyjęcie, że powzięcie wiadomości o decyzji, w stosunku do której strona zgłasza pretensję o jej wydanie bez niezawinionego udziału strony, oznacza możliwość powzięcia przypuszczenia, że decyzja mogła być wydana, nie zaś powzięcia wiedzy o wydaniu decyzji z jej istotnymi elementami, identyfikującymi ją jako ostateczną decyzję w sprawie administracyjnej. W przekonaniu strony, z treści pisma kierowanego do inwestora w lutym 2007 r. nie można wywodzić, jakoby D. W. miał wiedzę o wydaniu decyzji o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi ma skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał ją za zasadną. Sąd zauważył, że z podaniem o wznowienie postępowania wystąpił D. W. jako osoba fizyczna i właściciel działki nr [...] sąsiadującej z terenem inwestycji. Za istotne uznał ustalenie czy podanie zostało złożone w terminie określonym w art. 148 K.p.a, co wiąże się z koniecznością prawidłowego ustalenia daty, w jakiej D. W. dowiedział się o przedmiotowej decyzji. Sąd nie zaakceptował dokonanej przez organy jednoznacznej interpretacji pisma z 7 lutego 2011 r. wystosowanego przez pełnomocnika W. spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w S. do spółki S. Sp. z o.o., wzywającego do niezwłocznego zaprzestania naruszania prawa w związku z realizacją inwestycji. WSA wskazał, iż w przekonaniu organów, z treści tego pisma i z faktu wystosowania go przez spółkę, w której skarżący jest prezesem zarządu wynika, że w dacie jego wysłania D. W. posiadał wiedzę o przedmiotowej decyzji. W kontrolowanym postępowaniu organy utożsamiły D. W. ze spółkami, których jest właścicielem albo pełni w nich funkcje prezesa. Rozumowanie to Sąd uznał za błędne. Wskazał, że osoba fizyczna będąca stroną postępowania ma prawo oczekiwać i wymagać, że w sposób zgodny z przepisami prawa zostanie zapewniony jej udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym, gdzie przysługuje jej status strony. Wysłanie przez pełnomocnika spółki pisma do inwestora z żądaniem zaniechania inwestycji nie może przesądzać ustalenia, że to skarżący wystąpił z żądaniem albo, że wiedział o treści tego pisma czy o okolicznościach, które spowodowały takie działanie pełnomocnika spółki.

Sąd zaznaczył, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim - o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja.

Sąd uznał, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien ustalić, uwzględniając powyższe rozważania, czy wniosek z dnia 27 grudnia 2011 r. o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a.

Stwierdzając wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa procesowego, WSA w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. P.p.s.a..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł uczestnik postępowania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowany przez radcę prawnego. Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe dokonanie kontroli działalności administracji publicznej polegające na uwzględnieniu skargi D. W. oraz uchyleniu zaskarżonego postanowienia z uwagi na błędne przyjęcie, iż organ administracji wadliwie dokonał ustalenia stanu faktycznego oraz jego oceny, co w konsekwencji doprowadziło do podważenia przez Sąd prawidłowego ustalenia organów administracji, iż D. W. nie zachował jednomiesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że WSA w Gdańsku wadliwie zakwestionował ustalenia organu, iż D. W. najpóźniej w dnu 7 lutego 2011 r. posiadał wiedzę o wydanej decyzji, na podstawie której realizowana była sporna inwestycja. W tym dniu pełnomocnik W. Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna wystosował do S. Sp. z o.o. pismo zawierające żądanie niezwłocznego wstrzymania budowy. D. W. jest jedynym wspólnikiem oraz Prezesem Zarządu W. Sp. z o.o. Jest on uprawniony do jednoosobowej lub łącznej reprezentacji spółki, co zdaniem strony, oznacza że jego udział jest konieczny przy składaniu przez tę spółkę jakichkolwiek oświadczeń woli. W związku z powyższym, najpóźniej w dniu 7 lutego 2011 r. D. W. jako osoba uprawniona do reprezentacji ww. Spółki, posiadał wiedzę o wydanej na rzecz S. Sp. z o.o. decyzji z [...] czerwca 2007 r. Zdaniem strony, oczywistym jest, że skoro D. W., jako osoba uprawniona do składania oświadczeń w imieniu Spółki, powziął wiadomość o istnieniu danej decyzji, to dowiedział się o niej także jako osoba fizyczna. Skarżący kasacyjnie wskazał również, iż przedmiotowa decyzja w dniu 14 czerwca 2007 r. została wysłana na adres siedziby Spółki. W ocenie skarżącego kasacyjnie, skoro imiennie adresowana przesyłka zawierająca decyzję została złożona na ręce osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w Spółce, w której prezesem zarządu jest strona, do której przesyłka ta jest adresowana, to osoba ta z całą pewnością przekazała ww. przesyłkę stronie, a w konsekwencji strona zapoznała się z jej treścią. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zasady doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, iż każdy pracownik spółki, posiadając korespondencję adresowaną imiennie do prezesa zarządu spółki, tj. swojego przełożonego, osoby zarządzającej spółką, z całą pewnością przekaże ją adresatowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę.

Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast jeżeli strona, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, opiera swoje żądanie na przesłance wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), to termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przepis art. 148 § 2 K.p.a. jednoznacznie stanowi, że ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. (por. np. wyrok NSA z 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07). Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Należy również podkreślić, że to strona domagająca się wznowienia winna wykazać (udowodnić) kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, kiedy dowiedziała się o decyzji.

W toku postępowania administracyjnego D. W. nie wykazał, iż o okolicznościach, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, dowiedział się w terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania w ogóle nie wskazano daty powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2007 r. Wymogu tego nie uzupełniono również na wezwanie organu wystosowane w dniu 26 stycznia 2012 r. W odpowiedzi udzielonej pismem z 14 lutego 2012 r. profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy ograniczył się do stwierdzenia, że "D. W. dowiedział się o wydaniu decyzji przed upływem 14 dni od jej wydania w ten sposób, że przebywając w S. zobaczył tablicę informacyjną o jakiej mowa w art. 42 i 45 Prawa budowlanego, z której treści wynikało, że przedmiotowa decyzja została wydana". Wskazanie to jest nieprecyzyjne i nie pozwala na ustalenie daty, w której D. W. dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Tym samym przyjąć należy, że strona nie wykazała, że podanie o wznowienie złożono w terminie zakreślonym przepisem art. 148 § 1 K.p.a. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwalał – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - na jednoznaczne ustalenie, że podanie to zostało złożone po upływie miesięcznego terminu przewidzianego w ww. przepisie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nietrafnie zakwestionował stanowisko organów administracji, iż z treści pisma z 7 lutego 2011 r. wystosowanego przez pełnomocnika W. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedziba w S. do S. Sp. z o.o. wynika, że w dacie jego wysłania D. W. posiadał wiedzę o decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2007 r. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że w dacie sporządzenia tego pisma D. W. pełnił funkcję Prezesa Zarządu W. Sp. z o.o., która była komplementariuszem W. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w S.. Z danych widniejących w KRS W. Sp. z o.o. wynika, że w przypadku zarządu wieloosobowego do składania oświadczeń woli w imieniu spółki uprawniony jest Prezes Zarządu samodzielnie, zaś każdy inny członek zarządu może reprezentować spółkę działając łącznie z Prezesem Zarządu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że udział D. W. był konieczny w każdym przypadku składania przez W. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w S. jakichkolwiek oświadczeń woli, w tym także udzielenia pełnomocnictwa adw. D. B., która wystosowała pismo z 7 lutego 2011 r. Jak słusznie zauważył skarżący kasacyjnie, D. W. udzielając powyższego pełnomocnictwa musiał posiadać wiedzę o realizowanej inwestycji, a więc także o decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2007 r. Oceny tej nie podważa okoliczność, że w przedmiotowym piśmie nie powołano się na tę decyzję, a jedynie wskazano, że inwestycja prowadzona jest niezgodnie z prawem budowlanym – na granicy działki. Nie ulega wątpliwości, że konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest faktem powszechnie znanym. Należy mieć także na uwadze, że w tym czasie doszło już do realizacji znacznej części inwestycji. Dostępna była tablica budowy, która zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. z 2002 r. Nr 108, poz. 953 ze zm.) zawiera numer pozwolenia na budowę oraz nazwę, adres i numer telefonu właściwego organu nadzoru budowlanego. Prawidłowa ocena stanu faktycznego, w szczególności przez pryzmat zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, prowadzi do wniosku, że przed sporządzeniem pisma z 7 lutego 2011 r. D. W., bądź inna upoważniona przez niego osoba musiała być obecna w miejscu prowadzenia inwestycji przez S. Sp. z o.o., aby stwierdzić, że realizowana budowa prowadzona jest "na granicy działki". Nie do przyjęcia jest więc teza, że osoba udzielająca w imieniu spółki pełnomocnictwa adwokatowi, który następnie w imieniu tej spółki wezwał inwestora do wstrzymania robót budowlanych, nie zna okoliczności uzasadniających jego ustanowienie. Na wyciągnięcie takiego wniosku nie pozwala również fakt, że D. W., który jako Prezes Zarządu musiał uczestniczyć w czynności udzielenia pełnomocnictwa, jest jednocześnie właścicielem działki, której dotyczyło pismo z 7 lutego 2011 r.

Nie można również pominąć, że w dniu [...] czerwca 2007 r. przedmiotowa decyzja została przesłana na adres siedziby W. S.A., w której skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu. Przesyłkę imiennie adresowaną do D. W. odebrała osoba upoważniona do odbioru korespondencji w Spółce. Jakkolwiek w tym przypadku nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji stronie postępowania administracyjnego – D. W., to jednak uzasadnione jest twierdzenie, że przesyłka ta została mu przekazana. Słusznie bowiem zauważył skarżący kasacyjnie, że zasady doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, iż każdy pracownik spółki posiadając korespondencję adresowaną imiennie do prezesa zarządu, tj. swojego przełożonego, przekaże ją adresatowi, a co najmniej poinformuje go o jej treści.

Wskazane powyżej okoliczności, pozwalały organom administracji orzekającym w sprawie, na jednoznaczne ustalenie, że najpóźniej w dniu 7 lutego 2011 r. D. W. posiadał wiedzę o wydanej decyzji, na podstawie której S. Sp. z o.o. realizowała sporną inwestycję. Bez znaczenia jest przy tym, że wiedzę tę strona pozyskała z racji pełnienia funkcji Prezesa Zarządu wymienionych wyżej Spółek. Istotny jest jedynie fakt, iż w tej dacie D. W. posiadał informację o udzieleniu pozwolenia na budowę na sąsiadującej z jego nieruchomością działce nr [...]. W konsekwencji powyższych ustaleń, za trafny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. gdyż w niniejszej sprawie nie było podstaw do przyjęcia, iż stan faktyczny, związany z datą powzięcia wiadomości o treści decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2007 r., został przez organy ustalony nieprawidłowo.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej wywody, stwierdzić należy, że okoliczności wynikające z prawidłowo ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego uprawniały je do orzeczenia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2007 r., z powodu niespełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Dlatego też, na podstawie 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 199 i 203 pkt 2 P.p.s.a.