Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3756/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 § 1, art. 78 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 35a, art. 140aa, art.140ab
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant asystent sędziego Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 387/15 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 387/15 oddalił skargę M W na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Decyzją tą została utrzymana w mocy po rozpatrzeniu odwołania M W prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P M W (dalej: "strona" lub "skarżący") decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych. Kara ta została nałożona na podstawie art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm., dalej także: p.r.d.), w zw. z przekroczeniem dopuszczalnego przez pojazd strony nacisku osi pojazdu określonego w art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej także: u.d.p.),

Do wydania powyższej decyzji doszło w związku z tym, że 19 czerwca 2014 r. na drodze krajowej nr 46 na Obwodnicy Północnej Opola zatrzymano do kontroli należący do skarżącego pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika wraz z trzyosiową naczepą, którym kierował W T . Pojazd przewoził ładunek podzielny w postaci materiałów budowlanych na trasie Paczków - Stryków. Przewóz wykonywano w imieniu i na rzecz skarżącego. Przebieg kontroli utrwalono protokołem. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono: nacisk pojedynczej osi napędowej 10,9 t (po odjęciu dopuszczalnego błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonego w górę do 0,1 t), to jest przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na tym odcinku drogi o 0,9 t. W związku z tym Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV.

Skarżący w odwołaniu od tej decyzji zarzucił naruszenie art. 140aa ust. 3 p.r.d. poprzez uznanie go za podmiot wykonujący przejazd, art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie, art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) poprzez całkowicie niewiarygodne wyznaczenie parametrów kontrolowanego pojazdu wynikające z naruszenia instrukcji określającej stosowanie wag i dokonanie pomiarów. Ponadto w ocenie skarżącego organ błędnie zastosował § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz niezbędnego wyposażenia, wskutek niewłaściwego zakwalifikowania kontrolowanego pojazdu jako wyposażonego w dwie osie kierowane, z których każda wyposażona była w opony bliźniacze. Zarzucił też błędne zastosowanie definicji pojazdu nienormatywnego określonej w art. 2 pkt 35a p.r.d., oraz naruszenie art. 75 §1 k.p.a. przez przeprowadzenie kontroli przez pracownika Inspekcji Transportu Drogowego nieuprawnionego do samodzielnych czynności kontrolnych i art. 140aa ust. 1 p.r.d. przez nałożenie kary pieniężnej za przejazd wyłącznie jednego pojazdu nienormatywnego. Ponadto skarżący poinformował, że pomiar pojazdu nie został przeprowadzony przy pomocy jednego pomostu, czyli połączonych ze sobą wag. Zgłosił również wątpliwość odnośnie stanowiska, na którym przeprowadzono pomiary, gdyż w jego ocenie geodeta nie posiadał uprawnień do zatwierdzania stanowisk pomiaru mas i nacisków osi pojazdów. Zarzucił też, że nie zastosowano podkładek niwelujących, tzw. ślepych, dla wyrównania poziomu kół na wagach z pozostałymi kołami. Twierdził, że umieszczenie wag we wnękach w miejscu kontroli nie było wystarczające dla wyrównania poziomu kół na osi ważonej z kołami na innych osiach. W tym zakresie wniósł o przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca ważenia. Zarzucił też brak zastosowania podkładek wyrównawczych i poprzestanie na umieszczeniu wag we wnękach w miejscu kontroli. Twierdził, że karę pieniężną nakłada się za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, a więc w przypadku stwierdzenia przejazdu więcej niż jednego pojazdu nienormatywnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy decyzję organu I instancji odniósł się do zarzutów odwołania wskazując na ich niezasadność.

Skarżący w skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił:

1) nieprawidłową subsumpcję stanu faktycznego do definicji pojazdu nienormatywnego zapisanej w art. 2 pkt 35a p.r.d., co skutkowało błędnym zastosowaniem przywołanego przepisu;

2) nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. poprzez uznanie skarżącego za podmiot wykonujący przejazd, co konsekwencji doprowadziło do błędnego określenia strony postępowania;

3) naruszenie art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wewnętrznie sprzeczne i niezrozumiałe zredagowanie uzasadnienia decyzji w wielu jej aspektach;

4) nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 1 p.r.d., prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a.;

5) naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez całkowicie niewiarygodne wyznaczenia parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, wynikające z naruszenia instrukcji określającej warunki stosowania wag;

6) naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu o zasadniczym znaczeniu dla wyniku rozstrzygnięcia;

7) naruszenie zasady praworządności poprzez przeprowadzenie procedury ważenia wagami do pomiarów statystycznych, przy braku jej określenia w przepisach obowiązującego prawa.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania celem umorzenia postępowania. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania przed sądem administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wydając sporne decyzje nie dopuściły się naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego. Sąd I instancji zauważył, że z protokołu kontroli wynika, że podczas czynności kontrolnych wykonano pomiary rzeczywistej masy całkowitej, nacisków osi pojazdu oraz pomiaru gabarytów pojazdu wraz z ładunkiem, a kierowca będąc obecnym przy ww. czynnościach nie zgłaszał uwag do przebiegu kontroli. Sąd za prawidłowe uznał ustalenie, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061), na przedmiotowym odcinku drogi dopuszczalny był ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 10 ton. Wybór trasy przejazdu należy wyłącznie do sfery uprawnień przewoźnika, który podejmując decyzję o wyborze trasy, jako profesjonalny podmiot gospodarczy, powinien uwzględnić powszechnie obowiązujące w transporcie drogowym normy, w szczególności w zakresie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu.

Sąd I instancji wskazał, że z art. 140aa ust. 3 p.r.d. jednoznacznie wynika, iż przedmiotową karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, a także na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Przepis ten nie przewiduje natomiast możliwości nałożenia kary pieniężnej na kierowcę. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b p.r.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie Sądu I instancji z przytoczonych przepisów wynika, że podmiot wykonujący przejazd ponosi odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym i że odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak, aby nie dochodziło do naruszenia prawa.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego naruszenia jako równoważnego brakowi zezwolenia kategorii IV Sąd I instancji wskazał, że przejazdu dokonał pojazd nienormatywny, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych norm nacisku osi pojazdu, w przypadku niniejszej sprawy prawidłowo została ustalona kategoria zezwolenia. Prowadziło to do zastosowania art. 140ab ust. 2 p.r.d. i nałożenia kary na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. Przepis ten nie przewiduje możliwości miarkowania kary z uwagi na wielkość dokonanego przekroczenia i tym samym organy były związane wynikającą z przepisów wysokością kary, jaką w ustalonym stanie faktycznym były zobligowane na skarżącego nałożyć. Sąd I instancji uznał, że w świetle materiału dowodowego sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonujący kontroli funkcjonariusz Inspekcji Transportu Drogowego nie posiadał w przypadku przedmiotowej sprawy właściwego upoważnienia.

Za nieuzasadnione uznał Sąd I instancji podniesione w skardze zarzuty naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a., a także innych przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, przy czym wyjaśniły podniesione prze skarżącego wątpliwości dotyczące sposobu ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów, w tym braku użycia podkładek wyrównawczych, jak i samego miejsca ważenia. Sąd I instancji zauważył, iż wynik ważenia wskazał jedynie na przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu, nie zaś na przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, zatem kwestia wielkości przewożonego przez skarżącego ładunku i użytych do pomiaru masy całkowitej wag nie mogła mieć w tym przypadku istotnego znaczenia.

Skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł skargę kasacyjną na omówiony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ten wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji. W skardze tej zarzucił:

1) naruszenie przepisu postępowania art. 134 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze na decyzję GDIT, co spowodowało, że sprawa nie została rozstrzygnięta w jej całokształcie oraz w jej granicach;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 2 pkt 35a ustawy p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiające się uznaniem, iż pojazd członowy będący przedmiotem postępowania wypełnił zapisaną w tym przepisie definicję pojazdu nienormatywnego;

3) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 140aa ust. 1 ustawy p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się utrzymaniem w mocy nałożonej kary administracyjnej za przejazd jednym pojazdem nienormatywnym;

4) naruszenie prawa materialnego to jest art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy p.r.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem skarżącego kasacyjnie za podmiot wykonujący przejazd;

5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w świetle faktów przemawiających za błędnie przeprowadzonym ważeniem pojazdu członowego, którego dokonano w sposób naruszający zasady określone przez producenta zastosowanych wag, gwarantujące obiektywizm i rzetelność pomiarów.

Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor wskazywał, że w skardze na decyzję GITD zwracał uwagę na niekonsekwencję organów w określaniu wykonującego przejazd (raz był to kierowca, raz skarżący jako właściciel firmy transportowej), określaniu pojazdu (raz samochód ciężarowy, raz samochód członowy), określaniu drogi, na której doszło do naruszenia (raz droga gminna, w innym miejscu droga krajowa), określeniu osi, których nacisk przekraczał dopuszczalny. Sąd I instancji do tego zarzutu się nie odniósł.

Sąd I instancji nie odniósł się też do zarzutu dotyczącego wykładni art. 2 pkt 35a ustawy p.r.d. Skarżący wskazywał, że w przepisie tym jest mowa o osiach pojazdu w liczbie mnogiej, tak więc przekroczenie dopuszczalnego nacisku jednej tylko osi nie może stanowić o nienormatywności pojazdu. Do tego zarzutu również nie odniósł się Sąd I instancji.

W ocenie autora skargi również przepis art. 140aa ust. 1 ustawy p.r.d. odnosi się do pojazdów w liczbie mnogiej, nie może więc być stosowany do jednego tylko pojazdu. Do tego również nie odniósł się Sąd I instancji. Autor skargi kasacyjnej opierając się na wykładni językowej, z powołaniem się również na przepis art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy p.r.d. wywodził, że ustawodawca ujemne skutki prawne wiąże z przekroczeniem nacisków osi w liczbie mnogiej, a nie tylko jednej osi. Przedstawił też wykładnię językową pojęcia "podmiotu wykonującego przejazd" stwierdzając, że jest to kierowca, a nie skarżący. Podnosił, odwołując się do wykładni językowej, że wykonującym przejazd w rozumieniu art. 140aa ust.3 pkt 1 p.r.d. jest kierowca, a przewoźnik, na rzecz którego wykonywany jest przejazd jest jego organizatorem, o jakim mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. Odpowiedzialność kierowcy na zasadzie art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. ma charakter obiektywny, natomiast odpowiedzialność na zasadzie art. 140aa ust. 3 pkt 2 powiązana jest z koniecznością wykazania, że podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia prawa.

Dalej autor skargi kasacyjnej przedstawił argumentację dotyczącą wadliwości przeprowadzenia pomiaru wagą SAW 10C serii II. W szczególności zarzucał nieuwzględnienie tego, by poziom wag pod osią ważoną był zrównany z poziomem podłoża pod osią sąsiednią, powołując się na pismo producenta. Zarzucił, że głębokość wnęk, w których umieszczono wagi nie odpowiadała ich wysokości, co powodowało, że poziom na wadze był niższy niż poziom osi sąsiednich, i związane z tym było przejęcie przez oś na wadze części obciążenia przypadającego na osie sąsiednie. Do udowodnienia tego zmierzały wnioski dowodowe skarżącego, które nie zostały uwzględnione.

W odpowiedzi na skargę reprezentujący GITD radca prawny wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i przeprowadzenie rozprawy, oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy też przypomnieć, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, której w sprawie nie stwierdzono. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, z reguły, w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty naruszenia przepisów procesowych, a dopiero w dalszej kolejności odnosi się do naruszeń prawa materialnego. Konieczność zachowania takiego trybu oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane dopiero wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy ustalony został zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów prawa albo nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

W przypadku oparcia zarzutów skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania, wymogiem ich skuteczności jest oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnie wyartykułowanych przepisów postępowania, także wykazanie istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik postępowania. Wpływ ten musi być "istotny", a więc skarżący musi wykazać, że "następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w skardze kasacyjnej orzeczenia" (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., FSK 177/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Ten związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do dwóch kwestii: zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz nie uwzględniał jako podstawy uchylenia decyzji GITD zarzutów dotyczących wadliwie przeprowadzonego pomiaru nacisku osi.

Zarzuty te nie są uzasadnione.

W uzasadnieniu Sądu I instancji można dostrzec pewne uchybienia, przez brak wyraźnego, oddzielnego odniesienia się do poszczególnych zarzutów skargi. W szczególności dotyczy to braku polemiki z twierdzeniami skargi dotyczącymi wykładni przepisów art. 2 pkt 35a p.r.d. i art. 140aa ust. 1 p.r.d. Zdaniem skarżącego z przepisów tych wynika, że za pojazd nienormatywny może być uznany pojazd, którego co najmniej dwie osie przekraczają dopuszczalny nacisk (art. 2 pkt 35a p.r.d.), zaś kara za przejazd na podstawie art. 140aa p.r.d. może być nakładana tylko wtedy, gdy przejazdu bez zezwolenia dokonują co najmniej 2 pojazdy. Taka wykładnia przepisów prawa materialnego jest oczywiście wadliwa. Użyta w tych przepisach liczba mnoga ma tylko takie znaczenie, że przepisy prawa dla opisu hipotezy normy prawnej używając pojęć generalnych, nieskonkretyzowanych. Użycie liczby mnogiej oznacza, że opis normy odnosi się do nieokreślonej liczby przedmiotów, osób czy zjawisk, a nie oznacza, że dla wypełnienia hipotezy normy te desygnaty (przedmioty, osoby, zjawiska) muszą wystąpić w liczbie mnogiej. W orzecznictwie sądów administracyjnych stosowanie przepisów art. 2 pkt 35a p.r.d. i art. 140aa ust. 1 p.r.d., w rozumieniu takim jak wyżej przedstawiono, jest powszechnie nie budzące wątpliwości. I tak prawidłowo przepisy te zinterpretował i zastosował sąd I instancji. Dlatego też brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do błędnej interpretacji tych przepisów przedstawianej w skardze nie miał wpływu na wynik sprawy.

Nie budzi też wątpliwości, że z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji jednoznacznie wynika, iż Sąd ten prawidłowo przyjął, że przedmiotowa kara administracyjna obciąża skarżącego jako przedsiębiorcę wykonującego przejazd, a nie kierującego pojazdem w momencie kontroli kierowcę działającego na polecenie skarżącego. Nietrafny, a wręcz niezrozumiały jest w tej sytuacji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut niezrozumiałego i wewnętrznie sprzecznego sformułowania uzasadnienia wyroku Sadu I instancji. Sąd I instancji jednoznacznie ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, że to kierowca miałby odpowiadać na podstawie art. 140aa p.r.d. Prawidłowo uznał pogląd skarżącego za niesłuszny, wskazując na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego konsekwentnie wynika, że podmiotem wykonującym przejazd w rozumieniu tego przepisu jest przedsiębiorca, w którego imieniu kieruje pojazdem kierowca. Należy zauważyć, że ustawodawca w ustawie Prawo o ruchu drogowym niejednokrotnie posługuje się pojęciem "podmiotu wykonującego przejazd", np. w przepisach art. 64b (dotyczącego udzielania zezwoleń kategorii II) i art. 64 d (dotyczącego ponoszenia przez podmiot wykonujący przejazd nienormatywny kosztów przystosowania odcinka dróg do tego przejazdu). Na tle tych dwóch przepisów nie może być wątpliwości, że podmiotem wykonującym przejazd jest dysponujący pojazdem i zarządzający jego wykorzystaniem, a nie kierujący. Jednakowe pojęcia w jednej ustawie nie mogą być używane w odmiennym znaczeniu.

Przedstawione wyżej wywody dotyczące wykładni przepisów art. 2 pkt 35a u.p.r.d., art. 145 aa ust. 1 u.p.r.d. i art. 145aa ust. 3 pkt 1 u.p.r.d. wskazują zarówno na niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania art. 134 ust. 1 p.p.s.a, jak też niezasadność zarzutów naruszenia tych przepisów przez błędną wykładnię i zastosowanie.

Nieuzasadnione są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, przez nieuwzględnienie rzekomych uchybień w ważeniu pojazdu. Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i za wystarczające wyjaśnienia organów podnoszonych przez skarżącego wątpliwości dotyczących sposobu ważenia, w tym braku użycia podkładek wyrównawczych. Choć stwierdzenia Sądu I instancji w uzasadnieniu wyroku są dość lakoniczne, to jednak nie można odmówić im słuszności. Sąd I instancji trafnie zauważył, że kara była związana z przekroczeniem tylko jednego parametru, to jest nacisku pojedynczej osi. Jak wynika z protokołu ważenia, kierujący pojazdem nie zgłaszał zastrzeżeń co do prawidłowości ważenia, mimo że w podpisanym przez niego oświadczeniu znajdowały się informacje o stosowaniu podkładek lub wag pod wszystkie koła, bądź umieszczaniu wagi we wnęce zastępującej podkładki wyrównawcze. Również sam skarżący w czasie postępowania przed organem I instancji nie kwestionował prawidłowości ważenia, choć zajmował pisemne stanowisko w sprawie (pismo wniesione 3.07.2014.) po zawiadomieniu go o wszczęciu postępowania. Miejsce do ważenia zostało zatwierdzone przez uprawniony organ – zarządcę drogi. Takim ustaleniom nie może być skutecznie przedstawiony dowód w postaci dołączonej do skargi kasacyjnej fotografii. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącego kasacyjnie GITD 600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który wniósł w terminie 14 dni odpowiedź na skargę i brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym . a nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.