Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 979/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty [...] w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 465/19 odrzucające skargę Wspólnoty [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2019 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę Wspólnoty [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 5 marca 2019 r. Wspólnota została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 11 marca 2019 r., tak więc termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 18 marca 2019 r.

Sąd Wojewódzki wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 13 marca 2019 r. Wspólnota [...] nadesłała odpis umowy zarządzania nieruchomością wspólną z dnia 30 października 2008 r. jednakże z dokumentu tego nie wynika umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Ponieważ skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania, nie wykonała w zakreślonym terminie wezwania, a Sąd nie może ocenić prawidłowości umocowania do podpisania skargi wniesionej w imieniu Wspólnoty [...], to obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Wspólnota [...] w W. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 § 1 w zw. z art. 29 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, co wyrażało się w uznaniu, iż skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w p.p.s.a. gdyż skarżący nie przedłożył dokumentu z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania wspólnoty w niniejszej sprawie, podczas gdy umocowanie zarządcy do podejmowania czynności procesowych przed WSA wynikało z umowy o zarządzanie nieruchomością wspólną z dnia 31 października 2008 r. (rep.A Nr [...]), przedłożonej na wezwanie sądu, a także przepisów art. 33 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, iż odesłanie zawarte w art. 33 ustawy o własności lokali do przepisów regulujących zarząd nieruchomością wspólną, w tym do art. 21 ust. 1 ustawy, w razie powierzenia zarządu osobie fizycznej lub prawnej, w trybie przewidzianym w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali w zakresie spraw wspólnoty, które prowadzi w ramach powierzonego mu zarządu, jest umocowany, choćby postanowienia umowy lub uchwały w przedmiocie powierzenia zarządu tego nie przewidywały, do reprezentowania wspólnoty przed sądami na zasadach określonych w przepisach art. 21 i 22 ustawy o własności lokali, stosowanych na podstawie odesłania zawartego w art. 33 ustawy o własności lokali.

W uzasadnieniu postanowienia powołano się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. III CZP 106/16 gdzie przyjmuje się, iż w braku odmiennego zastrzeżenia osoba, której właściciele lokali w umowie lub w uchwale (art. 18 ust. 1 i ust. 2a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali) powierzyli zarząd nieruchomością wspólną, jest w granicach tego zarządu umocowana do reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniach sądowych.

W odpowiedzi na zażalenie [...] Sp. j. z siedzibą w W. wniosła o jego oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Wbrew ocenie Sądu Wojewódzkiego nieuprawnione było orzeczenie o odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy skarżąca na skutek wezwania o nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Wspólnoty złożyła odpis umowy notarialnej z dnia [...] października 2008 r. o zarządzie nieruchomością.

Całkowicie niezrozumiałe jest stwierdzenie Sądu Wojewódzkiego zawarte w uzasadnieniu postanowienia, że nie mógł on ocenić prawidłowości umocowania do podpisania skargi wniesionej w imieniu Wspólnoty [...] w W. Rzeczą Sądu była ocena złożonego aktu notarialnego obejmującego umowę o zarządzania nieruchomością wspólną oraz ewentualne ponowne wezwanie o wykazanie umocowania zarządcy do działania w sprawie bądź wskazanie możliwości potwierdzenia czynności przez podmioty uprawnione do reprezentowania Wspólnoty.

Obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było wyjaśnienie z jakich względów uznał złożony dokument za niewystarczający, tak aby strona mogła usunąć skutecznie brak formalny skargi. Oceniając przesłanki do odrzucenia skargi należy odróżnić przypadek niewykonania zarządzenia wzywającego o usunięcie braku formalnego skargi od sytuacji, gdy strona składa dokument dotyczący reprezentacji skarżącego, a Sąd Wojewódzki neguje jego skuteczność.

Z tych względów w rozpoznawanej sprawie konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia celem ponownej weryfikacji zagadnienia związanego z reprezentacją Wspólnoty, przy uwzględnieniu argumentacji zawartej w zażaleniu, w tym twierdzeń odwołujących się do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r o własności lokali oraz orzecznictwa (Uchwała SN z 9 lutego 2017 r. III CZP 106/16).

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.,