Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 552/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 73 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda śląski utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. nr [...] orzekającą o utracie przez G. P. (dalej określaną jako skarżąca) prawa do zasiłku dla bezrobotnych

W dniu 19 października 2019 r. skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 października 2019 r. w wysokości w wysokości 100% zasiłku podstawowego, tj. 861 zł w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku i 676,40 zł w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Prawo do zasiłku przysługiwało jej na okres nie dłuższy niż 180 dni w oparciu o art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1409, dalej określanej jako ustawa o promocji zatrudnienia). Skarżąca nie odwołała się od tej decyzji.

Starosta [...] decyzją z [...] r. orzekła o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na upływ okresu, na jaki go przyznano.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca domagała się pozostawienia je zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na jej trudną sytuację osobistą. W okresie pobierania zasiłku nie otrzymała z Urzędu Pracy żadnej oferty pracy, poszukiwała ją na własną rękę, ale w dobie epidemii COVID-19 jej znalezienie jest jeszcze trudniejsze. Nadto, z uwagi na jej stan zdrowia i zalecenia lekarza, nie powinna się przemieszczać, zwłaszcza daleko. W konsekwencji pozostała bez środków do życia.

Wojewoda Śląski, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyjaśnił, że w myśl art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni - dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150%przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20 letni okres stażu pracy uprawniający do zasiłku, lub

c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub

d) samotnie wychowujących jedno dziecko w wieku do 15 lat.

Z kolei z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 września 2018 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M. P. z 201 8r. poz. 922) wynika, że na dzień 30 czerwca 2018 r., przeciętna stopa bezrobocia w Polsce wynosiła 5,8 0/0, natomiast na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w W. wynosiła 5,2%. Zatem nie przekroczyła 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynoszącej wówczas 8,7%. Zatem w przypadku skarżącej żadna z przesłanek uprawniających do otrzymywania zasiłku przez okres 365 dni nie zaistniała w sprawie.

Podkreślił także, że przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 w. wym. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Nadto przepisy o zasiłku dla bezrobotnych nie przewidują żadnych wyjątków umożliwiających przyznanie prawa do zasiłku na okres inny, niż wynikający z art. 73 ust. 1 ww. ustawy.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżąca domagała się przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powtórzyła w istocie argumenty przytoczone już w odwołaniu. Dodatkowo zarzuciła Wojewodzie brak rozeznania w realiach rynku pracy panujących w Powiecie [...].

Na koniec zauważyła, że "Prezydent Duda na wiecu wyborczym w kwietniu powiedział, że każda osoba bezrobotna, zarówno z prawem do zasiłku, jak i bez prawa do zasiłku ma prawo zwrócić się do swojego Urzędu Pracy o zasiłek dla bezrobotnych w okresie COVID-19". Dlatego właśnie zwróciła się do swojego urzędu pracy o ten zasiłek. Ale go nie otrzymała. Dlatego oczekuje od sądu sprawiedliwego wyroku

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze zauważył, że recesja gospodarcza wywołana epidemią koronawirusa, niestabilna sytuacja na rynku pracy, zmniejszenie popytu na pracowników rzeczywiście przekładają się na mniejszą ilość ofert pracy. Niemniej jednak regulacja art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia nie pozwala na wydłużenie okresu pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto szczególne regulacje prawne, w szczególności ustawa z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i jej zmiana obowiązująca od 31 marca 2020 r. nie wprowadziły zmian do ustawy o promocji zatrudnienia pozwalających na wydłużenie okresu prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub zmieniających inne zasady jego pobierania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie, biorąc pod uwagę oczekiwania wyrażone przez skarżącą w skardze, należy zaznaczyć, że sąd administracyjny zgodnie z art. 1 S 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. , poz. 2017 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z S 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 S 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej określanej skrótem P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy w tym przypadku dotyczącej bezrobocia. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają granice tożsamości sprawy. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.

Podkreślić wreszcie należy, że jedynym kryterium rozpoznania sprawy jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jej legalność. Sąd przy tej ocenie kieruje się jedynie prawem, a nie zasadami celowości, czy słuszności albo sprawiedliwości społecznej.

Przechodząc do meritum sprawy i opierając się na prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy, który sad przyjął za podstawę swojego orzekania, należy na wstępie dokonać analizy przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia okres pobierania zasiłku wynosi:

1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;

2) 365 dni - dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub

c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub

d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.

W istocie decyzja Starosty [...] przyznająca skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych i przez nią nie zakwestionowana, przesądziła o okresie, na który jej przyznano zasiłek. Trafnie także Wojewoda zawrócił uwagę na to, że z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 26 września 2018 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M. P. z 2018r. poz. 922) wynikało, że na dzień 30 czerwca 2018 r. przeciętna stopa bezrobocia w Polsce wynosiła 5,8 0/0. Natomiast na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w W. wynosiła 5,2%. Zatem nie tylko nie przekroczyła 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju (tj. 8,7%), ale była niższa od tej przeciętnej.

Skarżąca nie wykazała, by spełniała inne kryteria uprawniające ją do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych przez okres 365 dni.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie istniał w obrocie prawnym akt prawny, który kwestię prawa do zasiłku dla bezrobotnych regulował inaczej, niż przytoczony wyżej art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia.

Trafnie w odpowiedzi na skargę organ zauważył, że ustawa z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) w brzemieniu uregulowanym ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 202, poz. 568) nie wprowadziła żadnych zmian do ustawy o promocji zatrudnienia dotyczących prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Także urzędujący Prezydent, zarówno w trakcie kampanii, jak i po wyborach nie skorzystał w tym zakresie z inicjatywy ustawodawczej. Natomiast jego obietnice wyborcze, czy zapewnienia nie są jeszcze obowiązującym prawem.

Wobec powyższego, kierując się wyżej wskazanym kryterium legalności zaskrzonej decyzji sad na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił. Bowiem nie dopatrzył się naruszenia przez organu i to obu instancji prawa zarówno materialnego, jak i procesowego i to w stopniu mogącym wpłynąć na wynik sprawy.