Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 976/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. b, art. 119 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Sędzia WSA w Rzeszowie Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 3.03.2010 r., w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, skargi J. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z [...].09.2009 r. nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy, -postanawia- 1) uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].09.2009 r., nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy [...] z [...].08.2009 r., znak [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. Ś. uiszczony z tytułu złożenia skargi wpis sądowy w kwocie 500 zł. (słownie: pięćset złotych).


UZASADNIENIE

II SA/Rz 976/09

Uzasadnienie

Wójt Gminy [...] po rozpatrzeniu wniosku J. Ś. decyzją z [...].08.2009 r., znak [...] ustalił na rzecz wnioskodawczyni warunki zabudowy dla inwestycji o nazwie: rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego oraz zmiana sposobu użytkowania 3 budynków gospodarczych na mieszkalne wraz z ich przebudową, rozbudową i nadbudową, budowa budynku gospodarczo – garażowego oraz infrastruktury technicznej na działce nr 402 w miejscowości N. Wymieniona decyzja Wójta została skierowana do J. Ś., M. W. oraz J. B., co poświadczają znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru. W imieniu J. B., decyzję Wójta odebrała K. J.

Rozstrzygnięcie Wójta Gminy zostało zaskarżone odwołaniem złożonym przez K. J. W treści odwołania strona zarzuciła Organowi naruszenie prawa własności do nieruchomości sąsiadującej z nieruchomościami inwestowanymi. Według odwołującej się, projektowana inwestycja narusza szereg przepisów prawa budowlanego, w tym unormowania dotyczące sytuowania obiektów budowlanych. Odwołanie złożono w terminie. Decyzją z [...].09.2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) po rozpoznaniu odwołania K. J. uchyliło decyzję Wójta Gminy z [...].08.2009 r. znak [...] o ustaleniu na rzecz J. Ś. warunków zabudowy dla inwestycji o nazwie: rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego oraz zmiana sposobu użytkowania 3 budynków gospodarczych na mieszkalne wraz z ich przebudową, rozbudową i nadbudową, budowa budynku gospodarczo – garażowego oraz infrastruktury technicznej na działce nr 402 w miejscowości N. Uzasadniając tą decyzję Kolegium dostrzegło trudności w ustaleniu czy wszystkie strony postępowania brały udział w toczącym się postępowaniu. Decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa, gdyż została oparta na niepotwierdzonych mapach, wypisach z rejestru, wykazie właścicieli i władających. Za rażące naruszenie przepisów prawa uznano niedoręczenie zaskarżonej decyzji J. B. Ponadto, z analizy akta sprawy wynika niezbicie, że po sporządzeniu projektu decyzji jak i przed wydaniem decyzji organ nie umożliwił stronom postępowania wypowiedzenie się o zebranych w toku postępowania dowodach oraz zgłoszonych żądaniach. Strony nie były informowane o działaniach zmierzających do uzyskania przez organ wymaganych uzgodnień. Z tych względów, Wójt Gminy powinien doprowadzić do uzupełnienia wniosku, ustalić strony postępowania oraz zapewnić im czyny udział w postępowaniu administracyjnym w sprawie warunków zabudowy. Decyzja SKO została m.in. skierowana do J. B. Z treści adnotacji dokonanej na kopercie zawierającej przesyłkę wynika, że J. B. zmarł.

Decyzję SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) J. Ś. Skarżąca o zastrzeżeniach K. J. wobec projektowanej inwestycji dowiedziała się dopiero z treści decyzji SKO. Przeprowadzone w 1995 r. roboty budowlane odpowiadają sztuce budowlanej oraz obowiązującym regulacjom. Według skarżącej, SKO obdarzyło odwołującą się zbyt dużą dozą przychylności. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał argumentacje, jaka posłużyła do uchylenia decyzji Wójta Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej jako P.p.s.a.), sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę

w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane.

Stosownie do treści art. 28 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej jako K.p.a.), stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mając na względzie ten przepis jak również art. 10 i 61 § 1 i 4 K.p.a. organy I oraz II instancji swoje orzeczenia kierowały do osoby władającej nieruchomością, której dotyczyło postępowanie oraz do władających nieruchomościami sąsiednimi w stosunku do tej nieruchomości. Wśród tych osób znajdował się również J. B., jako współwłaściciel w 3/4 części działki o nr 352/1 położonej N. Według uzasadnienia decyzji SKO, inwestowana działka nr 402 bezpośrednio graniczy z działką nr 352/1. W konsekwencji uznania J. B. za stronę postępowania, kierowano do niego całość korespondencji związanej z toczącym się postępowaniem, w tym decyzje wydane przez organy obu instancji.

W toku postępowania sądowego ustalono, że J. B. zmarł w dniu 14.09 1980 r. w miejscowości N. (skrócony odpis aktu zgonu k. akt sądowych nr 22). Mając na uwadze tę okoliczność należy stwierdzić, iż postępowanie administracyjne przed organem II instancji obarczone jest wadą przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., która skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO oraz decyzji Wójta Gminy. Postępowanie administracyjne toczyło się bowiem bez ustalenia następców prawnych J. B., który zmarł jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż krąg stron postępowania administracyjnego nie został ustalony w sposób prawidłowy i pełny. Następcy prawni J. B. nie brali udziału w postępowaniu bez swojej winy – wskutek braku wiedzy organu administracyjnego o jego śmierci. Przyjąć wypada, iż wbrew treści art. 10 i 28 K.p.a. w postępowaniu nie brały udziału podmioty korzystające z przymiotu strony. Okoliczność ta, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego.

Ustalenie, iż postępowanie administracyjne dotknięte jest wadą dającą podstawę do jego wznowienia stanowiło przesłankę, dla skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 i art. 120 P.p.s.a.

Po rozpoznaniu sprawy w tym trybie Sąd w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy. Uchylenie wymienionych decyzji powoduje, że zbędnym jest odnoszenie się do treści i zarzutów skargi.

Organy ponownie rozpoznając wniosek J. Ś. będą zobowiązane uwzględnić powody wydania niniejszego wyroku, czyli ustalić następców prawnych zmarłego J. B.. Następcom prawnym zmarłego należy zapewnić czynny udział w postępowaniu administracyjnym, tak jak wymaga tego art. 10 K.p.a.

Mając całość powyższego na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając przy tym na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.