Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2068/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 22 lit. d, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 7e ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 6 ust. 1, art. 3 ust. 1 lit. b, art. 6 ust. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD" lub "organ") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 7e ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140), dalej "u.t.d." lub " ustawa o transporcie drogowym", art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE L. 2009.300.51 z późn. zm.), dalej "rozporządzenie nr 1071/ 2009 ", po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji GITD z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], stwierdzającej utratę dobrej reputacji R. S. (dalej "przedsiębiorca", "strona" lub "skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: R., utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postępowanie w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji zostało wszczęte z urzędu uwagi na:

1) wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną m.in. za najpoważniejsze naruszenie w rozumieniu grupy 2 nr 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu,

2) wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie w rozumieniu grupy 2 nr 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu,

3) dane zawarte w ewidencji naruszeń rejestru KREPTD (art. 82g u.t.d.), na podstawie których stwierdzono, iż w wyniku kontroli drogowej w Estonii, która odbyła się w dniu [...] października 2018 r. nałożono na przedsiębiorcę sankcję za najpoważniejsze naruszenie, o którym mowa w grupie 2 pod nr 10 w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. fałszowanie, ukrywanie, likwidowanie i niszczenie danych zarejestrowanych na wykresówkach tub przechowywanych i wczytanych z tachografu lub karty kierowcy.

4) dane zawarte w ewidencji naruszeń rejestru KREPTD (art. 82g u.t.d.), na podstawie których stwierdzono, iż w wyniku kontroli drogowej w Estonii, która odbyła się w dniu [...] lutego 2019 r. nałożono na przedsiębiorcę sankcję za najpoważniejsze naruszenie, o którym mowa w grupie 2 pod nr 9 w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmienić zapisy tachografu.

Pismem z dnia 18 listopada 2019 r. GITD zwrócił się do właściwego miejscowo powiatowego urzędu pracy celem przedstawienia sytuacji na rynku pracy w regionie przedsiębiorcy. Ponadto poproszono o ocenę, czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności czy zawieszenie mu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowoduje w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie. W odpowiedzi pismem Urząd Pracy wskazał, że stopa bezrobocia na koniec października 2019 r. wynosiła 4,5%. W piśmie wskazano, że w rejestrze urzędu na dzień sporządzenia przedmiotowego pisma zarejestrowanych było 42 osoby bezrobotne z uprawnieniami kierowcy samochodów ciężarowych (kod zawodu 833203) oraz 3 osoby z uprawnieniami kierowcy ciągników siodłowych (kod zawodu 833202). Zawód kierowcy jest zawodem deficytowym, co oznacza, że w ocenie urzędu pracy zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie spowoduje w znaczący sposób wzrostu poziomu bezrobocia na lokalnym rynku pracy, ponieważ zwolniona osoba nie powinna mieć trudności ze znalezieniem nowej pracy w tym zawodzie.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynikało, że przedsiębiorca zgłosił na podstawie art. 7a ust. 7 u.t.d. do licencji wspólnotowej 30 pojazdów, za pomocą którego realizuje transport drogowy.

Ponadto organ prowadzący postępowanie uzupełnił materiał dowodowy o informację z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] listopada 2019 r., zgodnie z którą przedsiębiorca nie figuruje w kartotece karnej.

Organ decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], stwierdził utratę dobrej reputacji przewoźnika drogowego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przy wydawaniu decyzji organ nie uwzględnił naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej w Estonii w dniu [...] października 2018 r., albowiem w toku postępowania naruszenie to zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym, o którym mowa w art. 7e ust. 5 u.td. Upłynął bowiem rok od daty ostatecznej decyzji o nałożeniu sankcji wskazanej w komunikacie ERRU przekazanym przez władze estońskie.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie przeprowadzone przez organ w zakresie dobrej reputacji strony wykazało, że w okresie od lipca 2019 r. do września 2019 r. zatrudniała 30 kierowców i wykonała w tym okresie około 661 operacji transportowych. Strona posiada zamontowane urządzenie GPS w pojazdach, a od 8 lipca 2016 r. został rozszerzony zakres czynności obowiązków zatrudnianego pracownika administracyjno-biurowego o wyrywkową kontrolę zatrudnianych kierowców pod względem wykorzystywania czasu pracy poprzez analizę danych pochodzących z systemu monitorowania pojazdów GPS. Zatrudnieni kierowcy brali udział w szkoleniu w dniu [...] września 2019 r., którego celem było zapoznanie z obowiązującymi przepisami z zakresu czasu pracy kierowców, podstawami prawidłowego rozliczania czasu pracy kierowców, zasadami planowania transportów zgodnie z obowiązującym prawem. Ponadto kierowcy podpisali oświadczenia o zapoznaniu z obowiązkami wynikającymi z aktów prawnych dot. transportu drogowego oraz poinformowani o tym, że rażące naruszenie przepisów prawa dotyczących czasu pracy kierowców oraz zasad zawartych w ustawie o transporcie drogowym będzie skutkowało rozwiązaniem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym.

Organ ustalił również czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę, a w szczególności czy cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie. Z informacji uzyskanych z Urzędu Pracy wynika, że skarżący korzystał z usług urzędu w roku 2016 i 2017. W tym okresie strona zgłosiła do urzędu oferty pracy - w 2016 r. na stanowisko kierowcy ciągnika siodłowego dla pięciu osób, a w 2017 r. dla jednej osoby. Ponadto w 2017 r. strona skorzystała ze wsparcia w postaci refundacji kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenie społeczne dla jednej osoby bezrobotnej skierowanej przez urząd. Osoby zainteresowane pracą w zawodzie kierowcy samochodu ciężarowego i posiadające uprawnienia do wykonywania tej pracy nie mają większych trudności w znalezieniu zatrudnienia. Według lokalnego badania "Barometr zawodów 2019" przeprowadzonego przez ekspertów w 2018 r. zawód kierowcy samochodu ciężarowego jest określany jako deficytowy, co oznacza, że liczba ofert na rynku pracy jest wyższa niż liczba osób poszukujących pracy w tym zawodzie. Stopa bezrobocia na terenie tego powiatu na dzień 31 października 2019 r. wynosiła 4,5% oraz zarejestrowanych było 1511 osób bezrobotnych.

GITD podkreślił, że strona, mimo ukarania jej za najpoważniejsze naruszenia, nie podjęła działań mogących skutecznie zapobiegać popełnianiu naruszeń przez kierowców wykonujących na jej rzecz przewozów drogowych. Skarżący przedłożył jedynie zaświadczenia o przeszkoleniu kierowców z zakresu czasu pracy kierowców, a także podpisane przez kierowców oświadczenia. Strona okazała dokument zawierający zakres czynności i obowiązków pracownika zatrudnionego na stanowisku administracyjno-biurowym dotyczący wyrywkowego przeglądania sposobu wykorzystywania przez kierowców czasu pracy przy wykorzystaniu systemu monitorowania pojazdów GPS. Ponadto strona poinformowała, że podjęła decyzję o konieczności współpracy z firmą, która na bieżąco (przynajmniej raz w miesiącu) będzie kontrolowała czas pracy kierowców oraz zwracała pracownikom uwagę na popełniane przez nich wykroczenia, jednakże nie przedłożyła żadnych dowodów, że taką współpracę faktycznie podjęła.

W ocenie organu odwoławczego opisane działania są niewystarczające do poprawy działania przedsiębiorstwa strony i tym samym zapobiegania popełnianiu naruszeń przez kierowców wykonujących przewozy drogowe na rzecz strony. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów świadczących o wdrożeniu w przedsiębiorstwie rozwiązań dyscyplinujących kierowców i motywujących kierowców do wykonywania swoich obowiązków zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona nie przedłożyła również żadnych dowodów wskazujących na organizowanie zadań przewozowych umożliwiających kierowcom ich wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W ocenie organu, zebrany materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że skarżący jest odpowiedzialny za popełnienie kilku najpoważniejszych naruszeń, do popełnienia których doszło na przestrzeni zaledwie jednego miesiąca. Ani po popełnieniu pierwszego najpoważniejszego naruszenia ([...] maja 2019 r.), ani po popełnieniu kolejnego najpoważniejszego naruszenia ([...] czerwca 2019 r.) strona nie podjęła wystarczających działań, które zapobiegałyby powstawaniu w przyszłości naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Same szkolenia kierowców bez nadzoru lub z niewystarczającym nadzorem przedsiębiorcy nad pracą kierowców nie zapobiegną popełnianiu przez kierowców naruszeń. Zatem organ dokonując oceny dobrej reputacji strony zbadał wszystkie przesłanki dotyczące zarówno prowadzonej przez nią działalności jak i wpływ tej działalności na poziom bezrobocia w regionie i zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności w zakresie transportu drogowego. Tym samym zaskarżone rozstrzygniecie jest prawidłowe.

Na decyzję GITD przedsiębiorca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez wcześniejszego powiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i ewentualnego złożenia wniosków dowodowych co skutkowało tym, że strona pozbawiona została prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przez organ II instancji art. 6 i 8 k.p.a.;

2. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez:

a) dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie na tej podstawie, że nie istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę oraz uznanie że stwierdzenie utraty przez przedsiębiorcę dobrej reputacji, bez wątpienia w żadnym razie nie spowoduje znaczącego i trwałego wzrostu bezrobocia w regionie, w sytuacji gdy z pisma Urzędu Pracy wynika, że decyzje skutkujące zaprzestaniem prowadzenia działalności przez podmioty tworzące miejsca pracy nie pozostają obojętne dla lokalnego rynku pracy, niewątpliwie wpływają na pogorszenie sytuacji zawodowej lokalnej społeczności i wzrost liczby bezrobotnych;

b) pominięcie, że skarżący od 15 lat prowadzi działalność w zakresie przewozu i cieszył się nieposzlakowaną opinią, nie było w stosunku do niego prowadzone postępowanie w sprawie naruszenia wymogu dobrej reputacji;

c) błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie na tej podstawie, że nie istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę;

d) uznanie za nieudowodnione wyjaśnień skarżącego co do podjętych działań naprawczych;

3. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej;

4. art. 7d ust. 4 u.t.d. poprzez uznanie przez organ, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za naruszenia, pomimo iż:

a) liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych, co zostało potwierdzone w zaskarżonej decyzji;

b) istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w szczególności jeżeli przedsiębiorca podjął działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy i wdrożył procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

c) istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności że cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowoduje wzrost poziomu bezrobocia w powiecie;

5. art. 6 ust. 2 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji orzekającej o utracie dobrej reputacji pomimo tego, że utrata dobrej reputacji stanowi w rozpoznawanej sprawie nieproporcjonalną reakcję na stwierdzone naruszenie prawa, co wynika z okoliczności sprawy oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i co przesądza, że organ powinien odstąpić od orzeczenia utraty dobrej reputacji w niniejszym przypadku.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej " ppsa" sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa); Sąd stwierdza też wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych przesłanek wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego nie zaistniała, co czyni skargę bezpodstawną. Rozpoznając sprawę organ bazował na wyczerpujących istotę spornego w niej zagadnienia utraty dobrej reputacji skarżącego, ustaleniach faktycznych, poddając je prawidłowej subsumpcji pod mające zastosowanie przepisy prawa, szczegółowo wymienione w sentencji zaskarżonej decyzji oraz z przytoczeniem treści przepisów w jej uzasadnieniu.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 7e ust. 5 u.t.d. oraz art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, załącznik nr IV rozporządzenia 1071/2009.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. d u.t.d. użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.).

Przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009) muszą spełniać następujące wymogi:

a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich,

b) cieszyć się dobrą reputacją,

c) posiadać odpowiednią zdolność finansową, oraz

d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Z kolei art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu stanowi, iż państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b.

W świetle art.6 ust.2 lit.a) rozporządzenia nr 1071/2009 , jeśli na przedsiębiorcę w jednym lub kilku państwach członkowskich nałożono sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych wymienionych w załączniku IV do tego rozporządzenia, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalu danego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z załącznikiem nr IV do rozporządzenia nr 1071/2009, najpoważniejsze naruszenie dla celów art. 6 ust. 2 lit. a) to:

1. a) Przekroczenie maksymalnych sześcio- lub czternastodniowych okresów prowadzenia pojazdu o co najmniej 25%.

b) Przekroczenie, w rozliczeniu dziennym, o co najmniej 50% maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy lub czasu odpoczynku trwającego nieprzerwanie przynajmniej 4,5 godziny.

2.Brak tachografu lub ogranicznika prędkości lub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy w urządzeniach rejestrujących lub organiczniku prędkości, lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy.

3. Kierowanie pojazdem bez ważnego certyfikatu stwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, jeżeli taki dokument jest wymagany na mocy prawa wspólnotowego, lub z poważnym uszkodzeniem między innymi układu hamulcowego, kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia, które mogłoby stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu.

4. Transport towarów niebezpiecznych, których transport jest zakazany lub które są przewożone w sposób zakazany lub bez zezwolenia, lub bez oznaczenia ich w pojeździe jako towarów niebezpiecznych, i tym samym zagrożenie stanowienie zagrożenia życia lub środowiska w takim stopniu, że prowadziłoby to do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu.

5. Przewóz osób lub towarów bez ważnego prawa jazdy lub przez przedsiębiorcę, który nie posiada ważnej licencji wspólnotowej.

6. Posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy, kartą, której nie jest posiadaczem lub którą otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów. Przewóz towarów przekraczających o 20 % lub więcej maksymalną dopuszczalną masę całkowitą w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton oraz przekraczających o 25 % lub więcej - w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 ton.

Jak wynika z powyższego przepis art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jednoznacznie wskazuje, że jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Natomiast warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 rozporządzenia nr 1071/2009. Przepisy tego rozporządzenia określają także katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony. Także rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403 określa rodzaje naruszeń, których popełnienie powoduje wszczęcie postępowania w celu dokonania oceny dobrej reputacji i których popełnienie stanowi podstawę do uznania, że przedsiębiorca dobrą reputację utraci.

Natomiast stosownie do treści art. 7e ust. 5 u.t.d. przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć upływ roku od dnia orzeczenia lub nałożenia prawomocnie kary w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.

Na gruncie prawa polskiego doprecyzowaniem przepisu art.6 ust.2 lit. a) akapit pierwszy rozporządzenia nr 1071/2009 jest art. 7d ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec:

1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa wart. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c:

3) a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

b) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako:

- najpoważniejsze naruszenie,

- poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji.

W myśl art. 7d ust. 4 utd, przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności:

1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;

2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte w sprawie, skutkiem ustalenia przez organ nałożenia na skarżącego kar pieniężnych za naruszenia przepisów prawa transportowego, wykonalnymi decyzjami administracyjnymi o nałożeniu kary pieniężnej za: naruszenie wymienione w grupie 2 pod nr 9 w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, które polega na korzystaniu z nielegalnego urządzenia, które może zmienić zapisy tachografu (3) oraz naruszenie wymienione w grupie 2 pod nr 10 w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. fałszowanie, ukrywanie, likwidowanie i niszczenie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i wczytanych z tachografu lub karty kierowcy .

Organ nie wziął pod uwagę stosując wyżej powołane przepisy, naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej w Estonii w dniu [...] października 2018 r., bowiem naruszenie to zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym, o którym mowa w art. 7e ust. 5 u.t.d z uwagi na upływ rocznego terminu, od daty ostatecznej decyzji o nałożeniu sankcji wskazanej w komunikacie ERRU oraz naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej w Estonii w dniu [...] lutego 2019 r., również z uwagi na upływ rocznego terminu od daty ostatecznej decyzji o nałożeniu sankcji wskazanej w komunikacie ERRU.

Zatem organ wziął pod uwagę jedynie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], wykonaną w dniu [...] lipca 2019 r. nakładająca na stronę karę za jedno najpoważniejsze naruszenie oraz dwa bardzo poważne w transporcie drogowym oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], nakładającą karę za jedno najpoważniejsze naruszenie przepisów transportu drogowego. Nie są to wszystkie naruszenia jakich dopuściła się strona. Jak wynika z akt sprawy organ dokonał w trakcie postępowania na podstawie art.80 u.t.d. kontroli centralnej ewidencji naruszeń oraz na podstawie art.82h ust.2 u.t.d. ewidencji poważnych naruszeń rejestru KREPTD i na podstawie tych danych ustalił, że w stosunku do skarżącego również zostały nałożone trzy sankcje o stopniu zawinienia -bardzo poważne za naruszenia warunków i obowiązków transportu drogowego w Polsce i Republice Czeskiej.(decyzje [...] WITD z [...] pażdziernika 2019 r. oraz Czeskiego Organu Moravskoslezsky kraj z [...] września 2019 r. str.3 zaskarżonej decyzji)

Zdaniem Sądu jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, według przepisów rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r., uzupełniającego ww. rozporządzenie nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, większość naruszeń stwierdzonych w ww. decyzjach nakładających na skarżącego kary pieniężne (branych pod uwagę w tej sprawie, por. załącznik I Kategoryzacja poważnych naruszeń pkt 2 tego rozporządzenia) dotyczyło najpoważniejszych i bardzo poważnych naruszeń tj. podłączenia do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu oraz brak ważnego świadectwa kierowcy do międzynarodowego przewozu rzeczy. Wykazane naruszenia są istotne w transporcie drogowym, mające wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, których nie można pominąć przy ocenie działalności przedsiębiorcy posługującego się w niej kierowcami/pracownikami, którzy dopuścili się tego typu naruszeń, przy jednoczesnym założeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy/tu skarżącego za działania/zaniechania osób, którymi posługuje się w prowadzonej działalności, jak za działania własne.

Organ w zaskarżonej decyzji zasadnie naruszenia te ocenił w kontekście przesłanki utraty po stronie skarżącego dobrej reputacji.

Jak wynika z ustaleń organów, na dzień [...] września 2019 r. strona zgłosiła do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji wspólnotowej 30 pojazdów. W okresie od lipca 2019 r. do września 2019 r. skarżący zatrudniał 30 kierowców. Miesięcznie ci kierowcy wykonywali średnio 220 operacji transportowych. Zatem ilość naruszeń nieprzedawnionych (dwa najpoważniejsze i pięć bardzo poważnych) w stosunku do liczby kierowców wykonujących przewozy drogowe na rzecz strony i skali wykonywanych operacji transportowych nie może być uznana za nieznaczną.

W ocenie strony jednak, problem jest niewielkiej wagi i mimo kar jakie skarżący otrzymał, za najpoważniejsze i bardzo poważne naruszenia, nie podjął działań mogących skutecznie zapobiegać popełnianiu naruszeń przez zatrudnianych kierowców.

Sąd podziela stanowisko organu, iż za niewystarczające w tym zakresie, należy uznać działania skarżącego, dysponującego jedynie zaświadczeniami o przeszkoleniu kierowców z zakresu czasu pracy, a także podpisane przez kierowców oświadczenia o zapoznaniu z obowiązkami wynikającymi z aktów prawnych dot. transportu drogowego oraz poinformowania o tym, że rażące naruszenie przepisów prawa dotyczących czasu pracy kierowców oraz zasad zawartych w ustawie o transporcie drogowym będzie skutkowało rozwiązaniem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Ustaleń organu nie podważa również, zakres czynności i obowiązków pracownika zatrudnionego na stanowisku administracyjno - biurowym dotyczący wyrywkowego przeglądania sposobu wykorzystywania przez kierowców czasu pracy przy wykorzystaniu systemu monitorowania pojazdów GPS, czy też informacja o podjęciu w przyszłości współpracy z firmą, która na bieżąco (przynajmniej raz w miesiącu) będzie kontrolowała czas pracy kierowców oraz zwracała pracownikom uwagę na popełniane przez nich wykroczenia. Chodzi tu o należyte dyscyplinowanie kierowców, w tym rezygnowanie (we właściwym czasie) z zatrudniania tych, którzy nie podporządkowują się działaniom dyscyplinującym; przy jednoczesnym wykazaniu realnego charakteru takich działań (a nie tylko ich opisaniu i zapewnieniu o wdrożeniu). Realność ta polega na znajomości obsady kierowców (we wszystkich możliwych jej aspektach) w przedsiębiorstwie i posługiwaniu się efektywnym systemem kontroli/sprawdzania wykonywanej przez nich pracy; realność winna skutkować co najmniej niepowtarzalnością naruszeń, za które przedsiębiorca był już karany. Jeżeli naruszenia się powtarzają dowodzi to bagatelizowania ich powagi przez przedsiębiorcę oraz nienależytego/w sensie nieskutecznego dyscyplinowania kierowców. Wobec wielości takich naruszeń (analizowanych w kontekście liczby zatrudnionych kierowców i skali prowadzonych operacji transportowych), która – wbrew argumentacji skargi - nie może być w tej sprawie uznana za nieznaczną, organ miał prawo stwierdzić po stronie skarżącego, jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, utratę dobrej reputacji w rozumieniu przepisów art. 7d ustawy o transporcie drogowym.

Wbrew zarzutom skargi, organ prowadząc postępowanie nie naruszył wskazanych w niej przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 10, 77 § 1 oraz 80 kpa, ani wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym art. 7d ust. 4 oraz art.6 ust.2 lit.a) akapit drugi rozporządzenia nr 1071/2009. Organ miał na uwadze wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowo oceniając materiał dowodowy sprawy i wyjaśniając przesłanki, na jakich oparł swoje stanowisko w tym te, które zostały przewidziane w art. 7d ust. 4 u.t.d. W szczególności na podstawie informacji udzielonych przez stronę co do liczby zatrudnionych kierowców w analizowanym okresie działalności, skali prowadzonych operacji transportowych oraz działań podjętych w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy lub procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków/warunków przewozu drogowego, ustalił i ocenił te okoliczności w aspekcie przesłanki dobrej reputacji. Ocenił również, korzystając z informacji urzędu pracy, istnienie interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę, w tym konsekwencje cofnięcia stronie zezwolenia dla wykonywania w terenie zawodu przewoźnika drogowego, gdy idzie o poziom bezrobocia. Organ wywiódł w oparciu o tak zgromadzone dane, że ewentualne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego nie wpłynie znacznie na wzrost poziomu bezrobocia w rejonie. Ponadto osoby zainteresowane pracą w zawodzie kierowcy samochodu ciężarowego i posiadające uprawnienia do wykonywania tej pracy nie mają większych trudności w znalezieniu zatrudnienia, gdyż według badania zawód ten jest określany jako deficytowy; liczba ofert na rynku pracy jest więc wyższa niż liczba osób poszukujących pracy w tym zawodzie. Zarzuty skargi Sąd uznał za bezzasadne również w tym zakresie, bowiem strona cytuje pismo Urzędu Pracy tylko wybiórczo, opierając się na wyrwanych z kontekstu informacjach Urzędu Pracy, bez jego całościowej analizy pod kątem przesłanek ustawowych oceny dobrej reputacji. Organ trafnie przyjął , że zaprzestanie działalności przez skarżącego, nie spowoduje znaczącego wzrostu bezrobocia w regionie, z uwagi na liczbę kierowców jak i okoliczność i jest to zawód deficytowy i osoby te bez trudu znajdą pracę. Sam fakt, że na danym terenie bezrobocie wzrośnie, jak sugeruje strona, to za mało aby zaniechać orzekania w przedmiocie dobrej reputacji. Wbrew wywodom skargi, organ zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, o czym świadczą pisma strony kierowane do organu z wyjaśnieniami w sprawie. Ponadto pismem z [...] grudnia 2019 r.(data doręczenia skarżącemu 2 stycznia 2020 r.) organ zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiale dowodowym, z którego to prawa skarżący nie skorzystał.

Ponadto jeszcze raz należy podkreślić, iż według przepisów ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 naruszenia których dopuścili się kierowcy to :

1) naruszenia z kategorii najpoważniejszych - tj. naruszenia określone w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie polegającego na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu,

2) bardzo poważne naruszenia, tj. naruszenia określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu skutkujące nie rejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi oraz

3) naruszenie określone w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające wykonywanie transportu międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy.

Wszystkie te naruszenia zostały popełnione w ciągu jednego miesiąca.

Zauważenia również wymaga, iż ani po popełnieniu pierwszego najpoważniejszego naruszenia ([...] maja 2019 r.), ani po popełnieniu kolejnego najpoważniejszego naruszenia ([...] czerwca 2019 r.) strona nie podjęła wystarczających działań, które zapobiegałyby powstawaniu w przyszłości naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Reasumując Sąd podziela również stanowisko organu, iż działania, na które powołuje się skarżący, zostały podjęte zbyt późno, i były nieskuteczne, mając na uwadze wagę popełnionych naruszeń przez kierowców.

Strona nie jest członkiem żadnej organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych, a więc opinia powyższej organizacji, nie była przedmiotem rozważań organu.

Z tych wszystkich względów, zgodnie z art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.