Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2352/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2189/16 w sprawie ze skargi L.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 19 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2189/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 19 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.), odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] r., wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] L.M., obwinionemu o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 11 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP poz. 29, ze zm.).

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Powiatowy Policji w [...] postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r. nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] L.M., policjantowi [...] Komendy Powiatowej Policji w [...].

W dniu 28 kwietnia 2016 r. obwiniony udzielił pełnomocnictwa adwokatowi [...] do reprezentowania go w postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obrońcy.

Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] uznał [...] L.M. za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

Doręczenie obwinionemu w/w orzeczenia nastąpiło w dniu 6 lipca 2016 r., natomiast jego obrońcy – w dniu 11 lipca 2016 r.

W dniu 18 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) obrońca obwinionego – za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...] – wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...].

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. nr [...] odmówił przyjęcia odwołania, jako złożonego po upływie terminu do jego wniesienia. Postanowienie to doręczono obwinionemu oraz jego obrońcy w dniu 9 sierpnia 2016 r.

W dniu 11 sierpnia 2016 r. (data wpływu do Komendy Powiatowej Policji w [...]) [...] L.M. złożył, kierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...], wniosek z dnia 10 sierpnia 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...], załączając odwołanie od przedmiotowego orzeczenia oraz oświadczenie pełnomocnika.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowego orzeczenia. W pouczeniu wskazał, że na postanowienie przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

[...] L.M. wniósł do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając przedmiotowe postanowienie w całości i wnosząc o jego zmianę oraz o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...].

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 126 § 1 K.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...], podczas gdy spełnione pozostają ku temu ustawowe przesłanki, a mianowicie niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że przyczyną od niego niezależną, z powodu której nastąpiło niedotrzymanie terminu, był błąd obrońcy polegający na omyłkowym obliczeniu terminu do złożenia odwołania.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne i od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

Stosownie do art. 135o ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono.

Kierując się dyspozycją art. 135p ust. 1 cytowanej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych.

Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że z treści art. 122 § 2 K.p.k. wynika, iż termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem zawitym. Oznacza to, że wniesienie zażalenia po upływie terminu zawitego jest bezskuteczne.

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy organ podał, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] doręczono [...] L.M. skutecznie w dniu 29 sierpnia 2016 r.

W tej sytuacji termin do wniesienia zażalenia byłby zachowany, gdyby zażalenie zostało złożone osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] lub nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej nie później, niż w dniu 5 września 2016 r.

Zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] L.M. złożył osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] dopiero w dniu 6 września 2016 r., a zatem jeden dzień po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego do sporządzenia i wniesienia omawianego środka zaskarżenia. Powyższe potwierdza data prezentaty urzędu.

Termin do złożenia zażalenia upłynął jednak w dniu 5 września 2016 r. Tym samym – zgodnie z dyspozycją art. 135o ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji – zaskarżone orzeczenie stało się prawomocne i dalsze rozpatrywanie przedmiotowej sprawy pod względem merytorycznym byłoby naruszeniem w/w przepisu.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi L.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, poprzez odmowę przyjęcia zażalenia na skutek uznania, iż uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, podczas gdy orzeczenie zostało mu doręczone w dniu 29 sierpnia 2016 r., a zażalenie zostało złożone przez niego osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu 5 września 2016 r., co oznacza, że środek zaskarżenia został wniesiony w ostatnim dniu terminu.

Wskazując na powyższy zarzut, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi w postaci zażalenia wraz z prezentatą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na okoliczność faktycznej daty wniesienia zażalenia i zachowania ustawowego terminu do dokonania tej czynności.

W uzasadnieniu skargi podał, iż w tej sprawie nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że zażalenie zostało przez niego wniesione po terminie. Faktycznie zostało ono złożone przez niego osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], ale nie tak jak wskazuje organ w dniu 6 września 2016 r. Dysponuje bowiem prezentatą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], z której wynika, że zażalenie zostało wniesione w dniu 5 września 2016 r. Oznacza to, że ustawowy termin do jego wniesienia został przez niego zachowany.

W ocenie skarżącego, w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do odmowy przyjęcia zażalenia. Nie istnieją wątpliwości co do tego czy dysponuje on interesem prawnym do wniesienia skargi. Zaskarżone postanowienie zamyka mu drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy dyscyplinarnej.

Jednocześnie skarżący zaznaczył, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi w postaci zażalenia wraz z prezentatą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, iż zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. kontroli sądowoadministracyjnej podlegają rozstrzygnięcia, które takiej kontroli są poddane na mocy przepisów szczególnych. Takim przepisem jest art. 138 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że na orzeczenie dyscyplinarne i postanowienia kończące postępowanie w sprawie służy skarga do sądu administracyjnego. W sprawie należało zatem ustalić, jaki charakter ma postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, kwestia związana z uchybieniami strony w zakresie dochowania terminów ustawowych do dokonania czynności procesowych nie może być utożsamiana z załatwieniem sprawy, jako takiej. Oznacza to, że wszelkie sprawy proceduralne związane ze sprawą główną ale nie mające przełożenia na treść rozstrzygnięć merytorycznych, zakończone wydaniem postanowienia nie kończą sprawy w rozumieniu art. 138 ustawy o Policji. Niewątpliwie postanowieniem kończącym sprawę w danej instancji jest postanowienie o odmowie przyjęcia do rozpoznania odwołania. W skardze na takie postanowienie można podnieść zarzuty związane z nieuwzględnieniem przez organ postępowania dyscyplinarnego wniosku o przywrócenie terminu.

Natomiast postępowanie w sprawie przywrócenia terminu jest postępowaniem wpadkowym, którego konsekwencją jest wydanie postanowienia niekończącego głównego nurtu sprawy, a odmowa przyjęcia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu na wniesienie odwołania, to kolejny – trzeci tor sprawy, a wiec postępowanie incydentalne w postępowaniu wpadkowym.

Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że skarżący nie wniósł skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...], a zatem pozbawił się możliwości skontrolowania zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd mógłby wówczas takiej oceny dokonać na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a.

W związku z powyższym, Komendant Główny Policji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarga powinna ulec odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., z uwagi na wystąpienie innych przyczyn.

Ponadto organ podał, że orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] zostało skarżącemu doręczone w dniu 6 lipca 2016 r. Odwołanie zostało nadane w dniu 18 lipca, czyli po upływie 12 dni od daty doręczenia w/w orzeczenia dyscyplinarnego. Postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania zostało skarżącemu doręczone w dniu 9 sierpnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu 24 sierpnia 2016 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia nr [...]. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 29 sierpnia 2016 r. Zażalenie na to postanowienie wpłynęło do organu w dniu 6 września 2016 r.

Skarżący ustosunkowując się do powyższego stanowiska organu w piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2017 r. wskazał, że to sam Komendant Główny Policji w postanowieniu z dnia 19 października 2016 r. zawarł pouczenie, że niniejsze postanowienie jest ostateczne oraz że obwiniony może je zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zdaniem skarżącego, taka niekonsekwencja organu godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Skarżący nie podzielił również stwierdzenia organu, iż pozbawił się możliwości skontrolowania zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania tym, że nie wniósł skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...]. Wskazał, że w tym postanowieniu został pouczony, iż przysługuje na nie zażalenie do Komendanta Głównego Policji. Gdyby, wbrew temu pouczeniu, na przedmiotowe postanowienie przysługiwała skarga do Sądu, to organ powinien rozważyć, czy nie potraktować wniesionego przez niego zażalenia jako skargi. Organ, wbrew wcześniejszym pouczeniom, zmieniając swoje stanowisko co do przysługujących środków zaskarżenia od wydanych postanowień, w istocie zamyka skarżącemu drogę do rozpoznania sprawy.

Jednocześnie skarżący stwierdził, iż stanowisko organu, że zażalenie wpłynęło w dniu 6 września 2016 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Dysponuje on bowiem kopią złożonego przez niego osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] zażalenia, na której widnieje prezentata, a z niej jednoznacznie wynika, iż pismo zostało złożone w dniu 5 września 2016 r., a zatem termin do wniesienia zażalenia został zachowany.

W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik organu w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2017 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie daty wpływu zażalenia podał, że organ podjął czynności wyjaśniające w ramach których ustalono, że L.M. w dniu 6 września 2016 r. doręczył osobiście zażalenie do sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Data wpływu została zarejestrowana w Dzienniku Korespondencyjnym Sekretariatu pod nr [...], jako drugi dokument. W związku z tym data 5 września 2016 r. widniejąca na egzemplarzu zażalenia, które jest w posiadaniu skarżącego, wynika z nieprzestawienia datownika w pieczęci.

Do przedmiotowego pisma została załączona kopia notatki służbowej z dnia 21 grudnia 2016 r., sporządzonej przez pracownicę Wydziału Komunikacji Społecznej i Prezydialnego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] K.S. na okoliczność dostarczenia zażalenia przez skarżącego oraz kopia jednej strony Dziennika Korespondencyjnego opatrzonej datą 06.09.2016 r.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 22 marca 2017 r. zakwestionował stanowisko organu, iż zażalenie złożył osobiście w dniu 6 września 2016 r. Wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia oryginału Dziennika Korespondencyjnego Sekretariatu obejmującego m.in. daty 5 i 6 września 2016 r. oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w nim zawartych w celu wyjaśnienia, która z dat na załączonej przez organ stronie z Dziennika Korespondencyjnego stanowi datę wpływu pisma oraz porównanie zapisów z różnych dni, w celu ustalenie czy na innych stronach Dziennika również podane są dwie różne daty, a także w celu ustalenia, czy załączona kopia jest zgodna z oryginałem.

Skarżący ustosunkował się także do treści załączonej notatki służbowej wskazując, iż nie jest prawdą zawarte w niej stwierdzenie, że to on dostarczył do Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oprócz własnego zażalenia także zażalenie złożone przez D.L. Na dowód tego załączył kopię dowodu nadania zażalenia przez D.L. przesyłką poleconą. Według skarżącego powyższe okoliczności świadczą o tym, że w dokumentacji sekretariatu organu panuje nieporządek albo wręcz o tym, że pracownicy organu powołują się na nieprawdziwe okoliczności.

Ponadto skarżący podniósł, iż twierdzenie, że nie jest wiążąca pieczęć z datą widniejąca na jego egzemplarzu zażalenia, która została nałożona właśnie w celu potwierdzenia wniesienia pisma i daty tej czynności, jest pozbawione jakiegokolwiek sensu i godzi w jego dobro. Nawet gdyby w tym zakresie doszło do pomyłki (czemu on zaprzecza, gdyż pismo złożył w dniu 5 września 2016 r.), to nie on powinien ponosić tego konsekwencje. Dysponuje kopią zażalenia, na którym potwierdzono odpowiednią pieczęcią, iż pismo wniósł w terminie.

Pełnomocnik organu przy piśmie procesowym z dnia 9 marca 2017 r. nadesłał do Sądu oryginał Dziennika Korespondencyjnego Sekretariatu, pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] wraz z załączoną do niego kopią pisma z Komendy Głównej Policji, które zostało zarejestrowane w Dzienniku Korespondencyjnym Sekretariatu za nr [...] oraz kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem 1 karty Dziennika Korespondencyjnej Poczty Specjalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów określa ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" jest zawarta materialnoprawna regulacja odpowiedzialności policjantów oraz regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Są to unormowania pełne w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Ustawa o Policji nie odsyła w zakresie w niej nieuregulowanym do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Również art. 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstawy do stosowania przepisów tego Kodeksu do postępowania dyscyplinarnego. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną zawartą w ustawie o Policji, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 472/06, LEX nr 290653).

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu dopuszczalności skargi w rozpoznawanej sprawie podał, że art. 3 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy o Policji. Zgodnie z jego treścią od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Nie podzielił stanowiska organu, że zaskarżone postanowienie, odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, nie mieści się w katalogu aktów podejmowanych w postępowaniu dyscyplinarnym, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Przez pojęcie postanowień kończących postępowanie w sprawie, o których mowa w art. 138 ustawy o Policji należy rozumieć postanowienia, które odgrywają rolę z punktu widzenia dalszego biegu postępowania w sprawie. Ich wydanie (wynikające z rozmaitych przyczyn) uniemożliwia dokończenie postępowania bądź też realizację toku instancji przez wniesienie odwołania.

Zaskarżone postanowienie odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania zamyka skarżącemu drogę do realizacji toku instancji w postępowaniu dyscyplinarnym, gdyż uniemożliwia mu wniesienie odwołania.

Wbrew stanowisku organu, skarżący nie mógł kwestionować tego postanowienia poprzez wniesienie skargi do sądu na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 4 sierpnia 2016 r. o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...], gdyż postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z dnia 24 sierpnia 2016 r. było następcze w stosunku do tego postanowienia, a ponadto skarżący nie kwestionował faktu, że wniósł odwołanie po terminie, lecz we wniosku o przywrócenie terminu wskazywał jedynie na to, że niedotrzymanie tego terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniosek organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a jest niezasadny. Dodatkowo wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zaskarżalność do sądu postanowień wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy policji w przedmiocie odmowy przywrócenia termin do wniesienia odwołania, nie była dotychczas kwestionowana (vide: wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1287/15 opubl. https://cbois.nsa.gov.pl).

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia uznał, że skarga jest zasadna.

Komendant Główny Policji odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania doręczone skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r., uznając, że zażalenie to zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu określonego w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji.

Skarżący w skardze zakwestionował powyższe ustalenie organu, wskazując, iż zażalenie doręczył osobiście do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu 5 września 2016 r. Na potwierdzenie powyższego do skargi załączył kopię zażalenia opatrzoną pieczątką "Komenda Wojewódzka Policji w [...], Wpłynęło dnia 05-09-2016, Doręczono osobiście".

Według twierdzeń organu, zażalenie na postanowienie (datowane na 5 września 2016 r.) skarżący doręczył osobiście do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dopiero w dniu 6 września 2016 r. i z tą datą zostało ono zarejestrowane w Dzienniku Korespondencyjnym pod numerem [...]. Data wpływu "05.09.2016" widniejąca na egzemplarzu zażalenia przedstawionym przez skarżącego może być, według organu, następstwem nieprzestawienia datownika z dnia poprzedniego.

Na potwierdzenie powyższego organ przedstawił notatkę służbową z dnia 21 grudnia 2016 r. sporządzoną przez [...] pracownicę Wydziału Komunikacji Społecznej i Prezydialnego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz wyciąg z Dziennika Korespondencyjnego. Na wezwanie Sądu organ przedstawił także oryginał Dziennika Korespondencyjnego.

Sąd analizując akta sprawy stwierdził, iż oryginał zażalenia, który znajduje się w tych aktach na pierwszej stronie jest opatrzony pieczątką rejestracyjną, na której data wpływu 2016-09-06 nosi wyraźne ślady jej poprawiania długopisem koloru niebieskiego. Dopiero na ostatniej stronie zażalenia widnieje pieczątka z wyraźną datą wpływu 06-09-2016.

K.S. w sporządzonej notatce służbowej z dnia 21 grudnia 2016 r. podała, że L.M. w dniu 6 września 2016 r. doręczył osobiście do Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zażalenie wystawione na swoje nazwisko oraz zażalenie napisane przez innego funkcjonariusza D.L.

Skarżący ustosunkowując się do treści tej notatki służbowej zakwestionował zarówno wskazaną w niej datę, w której rzekomo doręczył zażalenie do Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak i zawarte w niej stwierdzenie, że oprócz własnego zażalenia doręczył także zażalenie złożone przez D.L. Na potwierdzenie powyższego załączył kopię dowodu nadania zażalenia przez D.L. przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty w dniu 05.09.2016 r.

Sąd pierwszej instancji, biorąc pod uwagę powyższe fakty uznał, że ustalona przez organ data wpływu zażalenia budzi poważne wątpliwości.

Wziął przy tym pod uwagę, że na egzemplarzu zażalenia, którym dysponuje skarżący widnieje wyraźna prezentata wpływu do organu 05-09-2016. Z kolei na egzemplarzu zażalenia, który znajduje się w aktach (na pierwszej stronie) data wpływu na pieczątce rejestracyjnej nosi wyraźne ślady jej poprawiania długopisem. Notatka służbowa sporządzona przez pracownicę Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zawiera z kolei błędne informacje o pewnych faktach, co zostało wykazane przez skarżącego. Tym samym wiarygodność zawartych w niej informacji, co do daty złożenia zażalenia także może budzić wątpliwości.

Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że pierwsze pismo wpisane w Dzienniku Korespondencyjnym pod datownikiem 2016-09-06 za nr [...], które wpłynęło z Komendy Głównej Policji jest opatrzone na pieczątce rejestracyjnej datą wpływu do KWP w [...] 05.09.2016. Kopia tego pisma została załączona przez pełnomocnika organu przy piśmie procesowym z dnia 9 marca 2017 r.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powyżej wykazane wątpliwości co daty wpływu do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania nie uprawniały Komendanta Głównego Policji do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przyjęcia zażalenia. W sytuacji, gdy organ nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy L.M. doręczył osobiście zażalenie do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu 05.09.2016 r., czy też w dniu 06.09.2016 r., okoliczności wątpliwe powinny być interpretowane na jego korzyść.

Odmowa przyjęcia zażalenia pozbawia skarżącego możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a tym samym zamyka mu definitywnie drogę do poddania kontroli instancyjnej orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia bez wskazania naruszenia konkretnego przepisu prawa procesowego, którego naruszenie wymagało uchylenia tego postanowienia oraz poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób precyzyjny jednostki redakcyjnej żadnego z przepisów ustawy o Policji, który miałby być zastosowany przy ponownym rozpoznaniu sprawy, co w znacznej mierze utrudnia postawienie skutecznego zarzutu kasacyjnego, i nie wyjaśnia w sposób oczywisty motywów rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku, a nadto zawarcie ocen wykraczających poza ramy wyznaczone granicami sprawy i oceny dowodów, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, iż rezygnuje z rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Podał m.in., że skoro zaskarżone postanowienie zostało uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., to Sąd pierwszej instancji winien był wskazać, który przepis postępowania dyscyplinarnego został przez organ naruszony. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest jakiejkolwiek wskazówki dotyczącej tej kwestii. Fakt powołania na str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku art. 134k ust.1 ustawy o Policji, który dotyczy kwestii terminów, czyli zagadnienia materialnoprawnego, nie mógł stanowić usprawiedliwienia dla zastosowanej podstawy uchylenia postanowienia z dnia 19 października 2016 r. nr [...] (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a.)

Autor skargi kasacyjnej wskazał także, iż jego zdaniem zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sugestia Sądu, że wpisy w dzienniku korespondencyjnym Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] zostały "przerobione" jest niedopuszczalna, albowiem wkracza w zakres regulacji innej gałęzi prawa, która dla stwierdzenia, że dany dokument został przerobiony wymaga potwierdzenia tej okoliczności w prawomocnym wyroku.

Ponadto skarżący kasacyjnie podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasugerował, aby Komendant Główny Policji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosował art. 135g ustawy o Policji. Sąd nie wymienił tego przepisu, posługując się jednostkami redakcyjnymi ustawy o Policji. Jednakże, użycie w końcowym fragmencie uzasadnienia zwrotu "okoliczności wątpliwe powinny być interpretowane na korzyść" sugeruje, iż w grę wchodzi jedynie w/w przepis ustawy o Policji. Przepis art. 135g ustawy o Policji składa się z dwóch ustępów. Okoliczności określone w art. 135g ust. 1 ustawy o Policji dotyczą postępowania dowodowego oraz oceny dowodów, a także pozostają w związku funkcjonalnym z treścią art. 134h ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji. Natomiast, wskazania przewidziane w ust. 2 cyt. przepisu wiążą się z treścią art. 135j ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o Policji. Z tego względu, w ocenie autora skargi kasacyjnej niedopuszczalnym jest czynienie zarzutu naruszenia art. 135g ustawy o Policji w ogólności, bez wyszczególnienia konkretnych uchybień zarówno w kontekście treści ust. 1 i ust. 2 cyt. przepisu. W przeciwnym razie dochodzi do utrudnienia możliwości postawienia prawidłowego i skutecznego zarzutu w postępowaniu kasacyjnym.

Komendant Główny Policji stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a., w sposób, który sugeruje, iż sprawa nie została rozpoznana w swej istocie, a ta okoliczność z kolei pozwala na przyjęcie stanowiska, że treść wyroku mogła być odmienna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 19 października 2016 r. nr [...] dotyczyło odmowy przyjęcia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania na orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. Podstawę prawną wydania postanowienia stanowił art. 135k ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy uznał, że L.M. wniósł zażalenie z uchybieniem 7-dniowego terminu określonego w art. 135k ust. 1 tej ustawy. Sąd pierwszej instancji, dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentów przedłożonych w postępowaniu sądowym przedstawionego szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stwierdził, że ustalenie przez Komendanta Głównego Policji daty wpływu zażalenia do KWP w [...] nasuwa uzasadnione wątpliwości, których wystąpienie nie uprawniało do wydania przedmiotowego postanowienia. Organ nie jest bowiem w stanie jednoznacznie ustalić, czy L.M. doręczył zażalenie osobiście do KWP w [...] w dniu 5 września 2016 r., czy też w dniu 6 września 2016 r. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jako naruszonego art. 135k ust. 3 w zw. z art. 135 ust. 1 i art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, nie stanowił naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. mogłoby dojść w przypadku, gdyby Sąd wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Okoliczność, iż skarżący kasacyjnie nie zgadza się ze sposobem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie oznacza, że doszło do naruszenia tego przepisu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawiera ono zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia umożliwia Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

Ponadto, wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarł ocen wykraczających poza ramy wyznaczone granicami sprawy i oceny dowodów. Nie dokonał "oceny materiału dowodowego, czyniąc własne ustalenia i sugestie", ani też nie sugerował, "że wpisy w dzienniku korespondencyjnym KWP w [...] zostały "przerobione". Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dowodów stwierdził jedynie, że ustalenia organu w zakresie daty złożenia zażalenia budzą poważne wątpliwości i w związku z tym powinny być interpretowane na korzyść L.M.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. podlega oddaleniu.