Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 476/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust.5, art. 9 ust. 2, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 92a ust.1, art. 92 ust. 6, art. 92c ust.1, art. 92b ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. K. (dalej: strona/przedsiębiorca/skarżący), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A", od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 11.400 zł, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.400 zł.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorcy.

W toku czynności poddano kontroli czas pracy kierowców: K. M., K. S., Ł. A.

Do kontroli okazano licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Przedmiotem kontroli były regulacje związane przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęto okres od 01.08.2015 r. do 31.12.2015 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał średnio do 10 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].03.2016 r.

Decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 11.400 złotych z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu,

2. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy,

3. udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy,

4. okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych,

5. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego,

6. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z kart kierowcy oraz danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd przez co przedsiębiorca naruszył przepisy art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85, które jasno określa, że przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z, jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych nawet częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.400 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że podnoszone przez stronę okoliczności mające usprawiedliwić naruszenie norm czasu pracy, takie jak warunki pogodowe, remonty i kolizje na drodze, objazdy wyznaczone przez policję, dojazd do bezpiecznego parkingu, błędne ustawienie grup czasowych przez kierowcę, nie mogą być uwzględnione, z uwagi na brak spełnienia warunków określonych w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie z tym przepisem, kierowca wskazuje powody odstępstwa od przestrzegania czasu prowadzenia pojazdu, przerwy i okresu odpoczynku, odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy, najpóźniej po przybyciu na miejsce pozwalające na postój. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie kierowcy sporządzili i opisali wydruki z kart kierowcy na powyższe okoliczności, lecz nie przekazali ich przedsiębiorcy. Organ uznał za niecelowe przesłuchanie kierowców i przedsiębiorcy - o co wnioskowała strona, na okoliczność powstałych naruszeń norm czasu pracy, z uwagi na to, że wskazane okoliczności nie mogą być dowodzone za pomocą innych środków dowodowych, jak tylko za pomocą dokumentów, o których mowa w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Organ odwołał się w tym zakresie do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II GSK 1276/14, zgodnie z którym art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wprowadza do postępowania administracyjnego formalną teorię dowodów, zgodnie z którą określone okoliczności mogą być dowodzone tylko za pomocą ściśle określonych środków dowodowych. W ocenie organu skoro w powołanym art. 12 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu innymi środkami dowodowymi na te okoliczności byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, gdyż strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Strona nie wskazała również okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, dlatego – w ocenie organu - brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. K. zarzucił naruszenie :

- art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj.: Dz. U. z 2012r. poz. 1265), w związku z art. 15 ust. 2 i art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. P. 0008 - 0021 ze zm.), poprzez ich bezpodstawne zastosowanie,

- rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w związku z art. 15 ust. 2 i art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie,

rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, a w szczególności niewzięcie pod uwagę zaświadczenia z serwisu tachografów o przeprowadzonej usłudze oraz niedopuszczenie tego dowodu w związku ze śmiercią osoby przeprowadzającej usługę,

rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, a w szczególności nieumiejętne odczyty organu ewidencji czasu pracy kierowcy oraz okresów wolnych od pracy,

naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego chociażby poprzez nieustalenie czy dokonywano naprawy pogwarancyjnej tachografu,

naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego,

naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego,

naruszenie art. 107 ust. 1, art 156 ust 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 8 ustawy poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa w oparciu o rozporządzanie 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, a na podstawie którego brak podstaw do jej nałożenia,

naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego,

- naruszenie unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w szczególności wydanie decyzji z błędną interpretacją rozporządzenia WE 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz. U. UE.L.10.168.16),

naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń co w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione przez organ I instancji,

art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności wyłączenie mojej odpowiedzialności w prowadzonym postępowaniu,

- naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym wniósł o:

1. uchylenie decyzji organu I jak i II instancji i umorzenie postępowania w sprawie,

2. zasadzenie do organu administracji zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego stwierdzone naruszenia nie miały nigdy miejsca, a są jedynie domniemaniami kontrolującego.

Skarżący wskazał, że kierowca nigdy nie dopuścił się sytuacji aby nie rejestrował swojej aktywności na wykresówce. Podkreślił, że na każdej z okazanych wykresówek wykres przebytej drogi zgadza się z wykresem na wykresówce poprzedzającej jak i kolejnej wykresówce z dnia następnego.

W ocenie skarżącego nie ma zatem mowy o jakimkolwiek naruszeniu ze strony przedsiębiorcy, a jest tylko i wyłącznie wina tachografu.

Zdaniem skarżącego również ewidencja czasu pracy potwierdza, że w kontrolowanym okresie kierowca odbierał odpoczynek.

Wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania przedłożył dokument potwierdzający, iż serwis [...] dokonał usługi serwisowej tachografu, którego organ I instancji nie uznał ponieważ osoba dokonująca naprawy zmarła.

Podkreślił, że tachograf działał źle przez co nie zawsze ilość przejechanych kilometrów była dobrze przez niego narysowana.

Wskazał, że zażądał od serwisu po naprawie zaświadczenia i takie otrzymał i przedłożył organowi do kontroli. W jego ocenie fakt niemożności ustalenia przez organ potwierdzenia tej usługi nie może być podstawą do nałożenia kary.

Skarżący zarzucił, że kontrolujący winien zgodnie z załącznikiem 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, rozdział III Wymagania dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego w pkt f ust. 3a dotyczącego błędów granicznych dopuszczalnych (urządzeń wskazujących i rejestrujących) zastosować wskazany dopuszczalny błąd 4 %, zgodnie z którym nie doszłoby do żadnego naruszenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Według art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/08, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE nr L102/1 z 11 kwietnia 2006):

a) Przedsiębiorstwo Transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem b do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie, oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej tak aby zapewnić wczytywanie danych dotyczących wszelkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej 12 miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie przedsiębiorstwa,

b) do celów niniejszego ustępu pojęcie wczytywanie danych jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku 3 rozdział I lit. s Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Konsekwencją niewypełnienia obowiązków określonych w powyższym przepisie jest m.in. sankcjonowanie nieokazania podczas kontroli wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, karą pieniężną w kwocie 500zł, zgodnie z treścią I p.6.3.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Organ wykazał, że nie okazano trzech wykresówek S. K. wobec czego zasadne było nałożenie kary w wysokości 1500zł.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem Ib do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez państwo członkowskie oraz sczytywanie odpowiednich danych częściej tak aby zapewnić wczytywanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego.

Zgodnie z § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniające rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 5 listopada 2010r., dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej na 28 dni. Konsekwencją tego rozwiązania prawnego jest treść I p.6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który powoduje nałożenie sankcji m.in. za naruszenie obowiązków wczytywania danych w wysokości 500zł. Przedsiębiorca uchybił 20-dniowemu terminowi na wczytywanie danych odnośnie dwóch kierowców M.K. i A. Ł.wobec czego zasadne było nałożenie kary w wysokości 1000zł.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, które obowiązywało w chwili zdarzenia, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od momentu w którym go przejmuje. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe to okresy o których mowa w ust. 3 tired drugie litera b, c i d:

a) jeżeli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie nie brudząc karty lub

b) jeśli pojazd jest wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB zgodnie z załącznikiem kierowcy wprowadza się na kartę kierowcy, przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie jest wyposażone urządzenie rejestrujące. Jeżeli pojazd jest wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż 1 kierowca, kierowcy ci upewniają się że ich karty zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrót z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub praca, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma dostęp do koi lub kuszetki.

Organ szczegółowo opisał dane i przedstawił daty zdarzeń, kiedy to na wykresówkach brak było danych w okresach aktywności S. K. na określonych trasach. Skarżący uchybienia te próbował tłumaczyć uszkodzeniem i złą pracą tachografu. Przedstawił na tę okoliczność oświadczenie wystawione przez Z. W., który jednak zmarł i nie można było z nim skonfrontować treści oświadczenia. Natomiast Stacja napraw nie potwierdziła okoliczności naprawy tachografu.

Nałożenie kary było więc zasadne w oparciu o 1 p.6.3.8. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej, w przypadku dwóch pojazdów okres ten został przekroczony w kontrolowanym przedsiębiorstwie wobec czego zgodnie z 1 p.6.3.12 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym było zasadne.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie z dnia 1 lipca 1970r. (Dz.U. z 1999r. nr 94, poz. 1086 i 1087),

2) prawidłowe zasady wynagradzania niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów Rozporządzenia, o którym mowa w punkcie pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Natomiast art. 92c ust. 1 tejże ustawy stanowi, że:

1) nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli:

I) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstałe naruszenia, a naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub

II) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ lub w dniu ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Organ odwoławczy słusznie uznał, że Skarżący nie wykazał, iż organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Nie udowodnił, że dopełnił ciążącego na nim obowiązku i podjął wszelkie możliwe środki w celu zapobieżeniu naruszeń. Skarżący nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń, oraz że doszło do nich w okolicznościach, w których nie mógł przewidzieć, oraz na które nie miał wpływ.

Z tych względów prawidłowo uznał organ odwoławczy, iż brak było podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Z uwagi na powyższe należało przyjąć, iż organ nie naruszył prawa procesowego jak i materialnego. Fakt iż Skarżącemu omyłkowo wymierzono karę niższą działa na jego korzyść.

Wobec powyższych skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.