Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 776/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. K. i W. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Pismem z dnia [...]10.2016r. M. K. i W. S. zainicjowali przeprowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. postępowania w sprawie oceny legalności zmiany profilu prowadzonych usług w zakładzie krawieckim usytuowanym w B. przy ulicy S. [...] tj. zmiany profilu usług z krawieckich na magiel/pralnię chemiczną z jednoczesnym wykonaniem prac budowalnych adaptujących obiekt do nowej funkcji. Wnieśli o sprawdzenie legalności wykonanych robót i wprowadzenia do obiektu nowej funkcji wraz z weryfikacją zgodności nowo prowadzonych usług z obowiązującym na tym terenie z planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla K. w B. (rejon ulic K., P., H.), uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr XLVII/554/05 z dnia 26 września 2005r.

W toku prowadzonego postępowania organ nadzoru budowlanego ustalił, że objęty wnioskiem obiekt to budynek usługowy M. Cz. G. i H. K., będący obiektem parterowym o wymiarach 38,00 x 12,65m, konstrukcji murowanej bez poddasza, z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej kratownicy pokrytej blachą trapezową, wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z [...].04.1996r. jako budynek usługowy o funkcji zakładu krawieckiego. W dniu kontroli przeprowadzonej [...].02.2017r., w spornym budynku obok zakładu krawieckiego funkcjonował zakład pralniczy wyposażony w 4 wysokoobrotowe pralki, 4 suszarki podłączone do wentylacji wyprowadzonej na zewnątrz budynku, jeden magiel elektryczny oraz dwa magle gazowe również podłączone do wentylacji wyprowadzonej na zewnątrz budynku.

Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2017r. nałożył na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego na inwestorkę obowiązek przedłożenia oceny osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane, warunków higieniczno – sanitarnych i ochrony środowiska w związku z wprowadzeniem świadczenia usług pralniczych w budynku zakładu krawieckiego wraz ze wskazaniem sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Dnia [...]05.2017r. inwestorzy przedłożyli dwa opracowania: pierwsze dotyczące wpływu na środowisko działalności firmy K. – H. "S.", drugie stanowiące projekt technologiczny procesu usług prowadzonych przez w.w. firmę tj. technologii szycia odzieży wraz z technologią prania, uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. higienicznosanitarnych. Z przedłożonych opracowań wynikało, iż prowadzona obecnie działalność nie powoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji zawartych w ściekach, w powietrzu oraz nie emituje ponadnormatywnego poziomu hałasu, a także, iż w zakładzie nie są prowadzone usługi prania chemicznego, ani prania wodnego dla szpitali i krwiodawstwa. Organ I instancji wystąpił do Departamentu Architektury Urzędu Miejskiego w B. z zapytaniem o treść ustaleń obowiązującego dla lokalizacji spornego budynku, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i taką informację uzyskał a także wystąpił do służb inspekcji sanitarnej i inspekcji pracy oraz pożarnictwa o stanowisko w kwestii zarzucanej zmiany warunków higieniczno – sanitarnych, warunków pracy oraz w zakresie ochrony przeciwpożarowej w budynku. Z uwagi na to, że pozyskane stanowiska uznał za niewystarczające dla oceny sprawy, kolejnym postanowieniem z dnia [...]10.2017r. nałożył na inwestorów (w oparciu o ten sam przepis art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego) obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej zawierającej ocenę zmiany warunków pracy w budynku warsztatu krawieckiego w związku z wprowadzeniem usług pralniczych sporządzoną przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych.

Dnia [...]01.2018r. M. Cz. K. złożyła ekspertyzę dotycząca warunków pracy i higieniczno – sanitarnych w budynku usługowym w związku z wprowadzeniem usług pralniczych wykonaną przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy inż. S. K. oraz ekspertyzę konstrukcyjną budynku wykonaną przez inż. K. G..

Decyzją z dnia [...] lipca 2018r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. w oparciu o pozyskane dowody orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego przeznaczonego na warsztat krawiecki, zlokalizowanego na nieruchomości położonej przy ulicy S. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że nie doszło do podjęcia w budynku działalności, która zmieniła warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

W odwołaniu od tej decyzji wniesionym przez pełnomocnika M. K. i W. S., podniesione zostały zarzuty naruszenia:

- przepisów prawa procesowego tj.

a) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnych ustaleń w sprawie, nie popartych odpowiednimi dowodami

b) art. 7, 8 i 9 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy;

c) art. 11, 80, 107 § 3 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wydanej decyzji wniosków rażąco sprzecznych z treścią zgromadzonego materiału dowodowego;

- przepisów prawa materialnego tj.

a) art. 71 ustawy prawo budowlane poprzez nieprawidłowe stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku;

Odwołanie nie zostało uwzględnione. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po jego rozpoznaniu, decyzją z dnia [...] października 2018r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej, organ II instancji wyjściowo przytoczył brzmienie art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że zaistnienie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykazania, że doszło w obiekcie do zmiany jednego z parametrów wskazanych w przepisie. Dla zbadania tej okoliczności organ I instancji przeprowadził szerokie czynności dowodowe: nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia oceny warunków higieniczno – sanitarnych i ochrony środowiska w związku z wprowadzeniem usług pralniczych w budynku zakładu krawieckiego oraz zwrócił się do właściwych służb o zajęcie stanowiska w kwestii ewentualnej zmiany sposobu użytkowania budynku.

Ponieważ odpowiedzi poszczególnych służb nie były jednoznaczne organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestorów do przedłożenia ekspertyzy technicznej zawierającej ocenę zmiany warunków pracy i higieniczno – sanitarnych w budynku warsztatu krawieckiego w związku z wprowadzeniem usług pralniczych. Z ekspertyzy dotyczącej warunków pracy i higieniczno – sanitarnych wykonanej przez rzeczoznawcę PIP S. K. wynika wprost, że po wprowadzeniu do warsztatu krawieckiego usługi prania i magla nie nastąpiła zmiana warunków pracy ani zmiana warunków higieniczno – sanitarnych a z ekspertyzy konstrukcyjnej budynku warsztatu krawieckiego inż. J. K. G. wynika, że po wprowadzeniu do budynku usług pralniczych, w przedmiotowym zakładzie nie doszło do zmiany wielkości lub układu obciążeń.

Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że wprowadzona usługa jako nieuciążliwa nie koliduje z ustaleniami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tych względów organ II instancji uznał, iż nie zostało wykazane, aby w kontrolowanym obiekcie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co czyni postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.pa.

W skardze M. K. i W. S. wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną zostały podniesione następujące zarzuty:

- naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwoławczej do zarzutów odwołania;

- naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez dokonanie w sposób dowolny ustaleń i pominięcie ustalenia istotnych okoliczności, polegające na ustaleniu obecnych warunków pracy, higieniczno – sanitarnych i środowiskowych w budynku warsztatu krawieckiego i usług pralniczych ale pominięcia, czy warunki powyższe uległy zmianie w porównaniu do pierwotnych tj. przed wprowadzeniem usług pralniczych ;

- naruszenia art. 7, 8 i 9 K.p.a. poprzez brak ustalenia, czy wskutek rozpoczęcia działalności pralni uległy zmianie warunki pracy, przeciwpożarowe, czy w zakresie ochrony środowiska;

- naruszenia art. 11, 80, 107 § 3 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu decyzji wniosków rażąco sprzecznych z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, co podważa zasadę zaufania obywateli do organów administracji;

- naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przedwczesne stwierdzenie, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku.

Podnosząc powyższe zarzuty i przedstawiając argumentację na ich poparcie, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasadzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Poprzez pryzmat tego przepisu organy obu instancji uznały, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie wyczerpał wynikających z przepisu przesłanek zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Przepis ten stanowi, iż przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowalnego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Sposób rozumienia tego przepisu wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Wypracowane na tle stosowania powyższego przepisu orzecznictwo jest bogate i raczej jednolite. W wyroku wydanym w sprawie II OSK 282/17 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena zmiany sposobu użytkowania obiektu sprowadzać się powinna do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowalnym działalności powoduje zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania, co może mieć wpływ na nieruchomości sąsiednie. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumieć należy wszelkie działania lub zaniechania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie, warunki techniczno – budowlane lub otoczenie (vide: wyrok NSA o sygn. II OSK 1532/13). W uzasadnieniu przywołanego wyroku NSA trafnie zwrócił uwagę na potrzebę dokonywania celowościowej wykładni przepisu art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Potrzeba taka wynika z faktu, że literalne odczytanie art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, nie daje pełnej odpowiedzi na pytanie, jakie zmiany w sposobie użytkowania obiektu budowlanego podlegają reglamentacji administracyjnej, polegającej na obowiązku zgłoszenia zamierzonej zmiany właściwemu organowi administracji. Przede wszystkim jest tak dlatego, że konstrukcja legalnej definicji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego opiera się na przykładowym wskazaniu sytuacji, które uznaje się za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, przy czym także te przykładowe sytuacje nie są jednoznaczne. Jak dalej wywodził Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując wykładni art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego z uwzględnieniem celu regulacji, której ten przepis stanowi istotny element, zauważyć należy, że administracyjna reglamentacja zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego ogranicza wykonywanie prawa własności, gdyż właściciel nieruchomości nie jest całkowicie swobodny w decydowaniu o sposobie użytkowania obiektu budowlanego. Zamierzoną zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy zgłosić właściwemu organowi administracji (art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego) i następnie dopiero po upływie 30 dni od zgłoszenia może przystąpić do planowanej zmiany lub musi jej zaniechać, jeżeli właściwy organ zgłosi w tym terminie sprzeciw (art. 71 ust. 4 prawa Budowlanego). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 64 Konstytucji RP). Zgodnie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Jednym z ustawowych ograniczeń korzystania z prawa własności jest ustawy Prawo budowlane. Uzasadnieniem ograniczenia korzystania z prawa własności wynikającego z Prawa budowlanego są wartości, które zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podlegają ochronie przy projektowaniu i budowie obiektu budowlanego. Instytucja prawna zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego ma natomiast na celu zapewnienie ochrony tych wartości już po wybudowaniu obiektu budowlanego, na etapie jego użytkowania. Chodzi przede wszystkim o to, aby poprzez niekontrolowaną przez organy administracji zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie doszło do zagrożenia wartości chronionych przepisami Prawa budowalnego. W konkluzji tej argumentacji, NSA stwierdził, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może być uznana za odpowiadającą definicji zawartej w art. 71 ust. 1 Prawa budowalnego jedynie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo, że jej skutkiem może być zagrożenie wartości chronionych przez Prawo budowlane. Wówczas bowiem istnieje konstytucyjne uzasadnienie dla ograniczenia prawa własności, polegającego na administracyjnej reglamentacji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowalnego. Nadmiernym natomiast ograniczeniem prawa własności i co za tym idzie naruszającym konstytucyjną zasadę proporcjonalności, byłoby przyjęcie, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w znaczeniu przyjętym w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, gdy zmiana ta nie stwarza żadnego zagrożenia wartościom chronionym Prawem budowlanym.

Skład orzekający w sprawie w pełni podziela konieczność oceny ustaleń dokonywanych w postępowaniu dotyczącym samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego poprzez pryzmat definicji art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego odczytywanej celowościowo. Stwierdza przy tym, że dokonane przez organy nadzoru budowlanego obu instancji, skonfrontowanie pierwotnego sposobu użytkowania spornego budynku, usytuowanego przy ulicy S. [...] w B., z obecnym sposobem jego wykorzystania, nie potwierdziło, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu ustawowej definicji, odczytywanej celowościowo.

W toku postępowania administracyjnego został zgromadzony obszerny materiał dowodowy, który nie pozostawia wątpliwości, że sporny budynek nadal jest użytkowany w taki sam sposób, jak pierwotnie od momentu oddania do użytku po wybudowaniu, że nie nastąpiła zmiana rodzajowa wykonywanej w budynku działalności a jedynie inne rozłożenie ciężaru świadczonych od początku usług, wynikające z potrzeby dostosowania się właścicieli budynku do zapotrzebowania na rynku na usługi krawieckie. Od początku funkcjonowania zakładu krawieckiego w spornym budynku (1999r.), zainstalowany był w nim magiel, który wykonywał usługi maglowania dla klientów pralni oraz służył do dekatyzacji tkanin używanych w produkcji krawieckiej. W zakładzie krawieckim szyta była konfekcja damska. Zmniejszony popyt na szytą konfekcję damską wymusił poszukiwanie innego kręgu klientów na usługi krawieckie. Właścicielom firmy udało się pozyskać klientów z branży hotelarskiej i gastronomicznej a usługi krawieckie dla tej branży właściciele firmy połączyli z usługami prania na mokro konfekcji i odzieży hotelowej i gastronomicznej. Z tych przyczyn "doposażono" zakład o pralki wodne, suszarki i pakowarki.

Nieznaczne przeprofilowanie działalności wykonywanej w obiekcie, rodzajowo tożsamej z pierwotną, nie wiąże się z naruszeniem wartości chronionych Prawem budowlanym, wymienionych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe znalazło potwierdzenie we wnioskach końcowych wszystkich opracowań, analiz i ekspertyz, przedstawionych przez właścicieli budynku w toku postępowania administracyjnego.

Z najistotniejszego dowodu w postaci przedłożonej ekspertyzy techniczno –użytkowej budynku, oznaczonej datą sporządzenia [...] marca 2018r. wynika, że usługi maglowania i prania na potrzeby zakładu krawieckiego w ramach procesu technologicznego firma prowadziła od początku istnienia. Nie wprowadzono usług prania chemicznego, farbowania, usług prania dla szpitali i krwiodawstwa. Wprowadzenie dodatkowych usług pralniczych na bazie wodnych środków piorących nie spowodowało zmiany warunków pracy, warunków zdrowotnych, warunków higieniczno – sanitarnych oraz ochrony środowiska. Z ekspertyzy konstrukcyjnej sporządzonej dnia [...]stycznia 2018r. wynika wprost, że zwiększona ilość urządzeń pralniczych w żadnym stopniu nie zmieniła obciążeń ani ich układu w istniejącym zakładzie usługowym. Rzeczoznawca do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy we wnioskach swojej ekspertyzy stwierdził, że po wprowadzeniu usługi prania wodnego i magla do zakładu przy ulicy Strzeleckiej 1, nie nastąpiła zmiana warunków pracy ani zmiana warunków higieniczno – sanitarnych. Analizę wpływu na środowisko usług prowadzonych w spornym budynku kończy konkluzja, że obecna działalność firmy K.- H. "S." nie powoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji zawartych w ściekach, w powietrzu oraz nie emituje ponadnormatywnego poziomu hałasu. Z pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. wynika zaś, że powiązane funkcjonalnie części budynku mogą tworzyć jedną strefę pożarową.

Wnioski końcowe z dokumentów przedłożonych przez właścicieli budynku oraz z dokumentów zebranych z urzędu przez organ I instancji w toku postępowania, nie zostały skutecznie podważone przez skarżących. Ich kwestionowanie jest gołosłowną polemiką z treścią dowodów zebranych w sprawie. Skarżący zarzucając stwierdzeniom ekspertów niewiarygodność, nie przedstawiają profesjonalnego kontrdowodu, który ewentualnie mógłby podważyć ustalenia poszczególnych służb. U podstaw zarzutu niewiarygodności ocen i ekspertyz leży stwierdzenie, że dla dokonania porównań poprzedniego sposobu użytkowania z obecnym, konieczna jest znajomość pierwotnej skali parametrów wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego. Obiektywnie takich parametrów nie da się jednak ustalić zważywszy, że zakład krawiecki w budynku wybudowanym na podstawie pozwolenia na budowę z 1996r., funkcjonuje od 1999r. Właściciele budynku przedłożyli całość wymaganej od nich dokumentacji związanej z procesem budowy obiektu oraz jego funkcjonowaniem na przestrzeni lat. Z pozyskanych dokumentów wynika neutralność dla otoczenia prowadzonej działalności przez cały czas funkcjonowania zakładu. Niepodważone przez skarżących dowody potwierdzają zachowanie nieuciążliwości dla środowiska prowadzonych w zakładzie usług, mimo przeprofilowania rodzaju szytej konfekcji oraz połączenia usługi szycia konfekcji hotelowej i gastronomicznej z praniem na mokro i maglowaniem. Zarzucając brak szczegółowych ustaleń pierwotnych warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno – sanitarych, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń spornego budynku, skarżący nie wskazują w skardze środków dowodowych, które pozwoliłyby na wsteczne dokonanie ustaleń.

Z tych przyczyn Sąd nie podziela zarzutów naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 7,8,77 § 1 i 80 K.p.a., albowiem okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący w oparciu o możliwe do przeprowadzenia dowody. Właściciele budynku podporządkowali się wszystkim postanowieniom dowodowym organu, w wyniku czego został zebrany kompletny materiał dowodowy, który jednoznacznie potwierdził, że nie doszło do zarzucanej inwestorom samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku. Nie miało również miejsca zarzucone naruszenie prawa materialnego – art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten należy wykładać celowościowo, natomiast skarżący pojmują go wyłącznie literalnie. Sąd podziela ocenę organów co do zgodności lokalizacji spornego budynku i prowadzonych w nim obecnie usług z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla K. w B. (rejon ulic: K., P. i H.), zatwierdzonego uchwałą Nr XLVII/554/05 Rady Miejskiej B. z dnia 26 września 2005r. (ogł. w Dz. Urz. Woj. Podlaskiego Nr 227 poz. 2538), według którego nieruchomość zabudowana spornym obiektem budowlanym położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczalnością lokalizacji usług nieuciążliwych również w formie wolnostojącej zabudowy. Podkreślić należy, że ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego definiuje usługi nieuciążliwe jako obiekty usługowe, które nie będą powodować stałej bądź okresowej uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej ani obniżać standardu zamieszkania poprzez zwiększony ruch samochodowy, wzrost poziomu hałasu, emisję związków zapachowych i szkodliwych (vide: ustalenia planu z informacji Urzędu Miejskiego w B., Departamentu Urbanistyki – k. 105 akt administracyjnych organu I instancji, tom II). Dowody zebrane w sprawie, niepodważone skutecznie przez skarżących, potwierdzają nieuciążliwość dla otoczenia prowadzonej w spornym budynku działalności.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).