Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 132/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-04-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zwolniono od uiszczenia wpisu
w pozostałym zakresie wniosek oddalono
Powołane przepisy: article: art. 246  par.  1 pkt 2 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Go 132/09 P O S TA N O W I E N I E Dnia 22 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2009 r. na skutek sprzeciwu wniosku T.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru p o s t a n a w i a 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu; 2. w pozostałej części wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

W związku z wezwaniem do uiszczenia, ustalonego na 200 zł, wpisu od

skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru, skarżący T.K. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że sytuacja w jakiej znalazł się od momentu wszczęcia postępowań celnych w stosunku do jego firmy , do momentu wydania decyzji obciążających go kwotą należności celno-podatkowych ulega ciągłemu pogorszeniu. Według skarżącego zakończenie części postępowań administracyjnych uniemożliwiło mu dalszą działalność i znalazł się na progu bankructwa.

W treści wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwoma synami w wieku 19 i 18 lat, prowadzi nieprzynoszącą żadnego dochodu działalność gospodarczą, jego żona pracuje na podstawie umowy na czas określony za wynagrodzeniem miesięcznym wynoszącym 281,50 zł brutto. Od [...] lipca 2002 r. w małżeństwie skarżącego występuje ustrój rozdzielności majątkowej. Żona poinformowała skarżącego , że nie ma żadnego majątku. Wskazał ponadto, że miesięczne koszty utrzymania jego rodziny wynoszą 3.000 zł , na co składają się takie wydatki, jak: należności za mieszkanie, opłaty radiowo-telewizyjne, za telefon, energię elektryczną i gaz , koszty wyżywienia oraz "inne opłaty" – w wysokości 400 zł. Według oświadczenia skarżącego, jego rodzina egzystuje tylko dzięki finansowemu wsparciu ojca skarżącego oraz teściów.

Skarżący, wezwany w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej P.p.s.a.), złożył dodatkowe dokumenty w postaci kopii deklaracji VAT-7 za listopad i grudzień 2008 r. oraz za styczeń 2009 r., w których nie wykazano podatku należnego. Złożył też oświadczenie, iż nie posiada rachunków bankowych oraz lokat , a teściowie oraz ojciec są emerytami, lecz skarżący nie posiada wiedzy co do wysokości ich świadczeń emerytalnych , bowiem odmówili podania mu tych danych.

Po rozpoznaniu wniosku PPF referendarz sądowy postanowieniem z dnia

31 marca 2009 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Z uzasadnienia wynika, że w ocenie referendarza treść oświadczeń skarżącego jest nieprzekonująca i nie wykazał on, by uiszczenie wpisu od skargi bądź potencjalnych innych kosztów sądowych przekraczało jego możliwości majątkowe. Według referendarza trudno też uznać , by wydatki na radio i telewizję służyły utrzymaniu koniecznemu i przeznaczenie asygnowanych na ten cel kwot na koszty sądowe z pewnością nie spowoduje niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny.

Od powyższego postanowienia skarżący w ustawowym terminie wniósł skutecznie sprzeciw, w którym , nie godząc się z odmownym rozstrzygnięciem w przedmiocie prawa pomocy, podkreślał, iż od chwili wszczęcia postępowania weryfikacyjnego przez organy celne jego sytuacja finansowa i jego rodziny ulega ciągłemu pogorszeniu. Pozbawienie prawa pomocy w kwestii całkowitego zwolnienia z kosztów sądowych jest , według skarżącego, równoznaczne z brakiem możliwości poddania przez Sąd ocenie zgodności z prawem działań organu celnego dokonanych w trakcie całego postępowania administracyjnego. Sytuacja ta powoduje, że w rzeczywistości skarżący zostaje pozbawiony konstytucyjnego prawa do sądu, który jako jedyna instytucja może zbadać działania organu celnego w zakresie zgodności z prawem. Skarżący zauważył także, iż nawet najbardziej zapobiegliwy, przezorny i profesjonalny przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, w swoich działaniach nie jest w stanie uwzględnić ewentualnie mogących powstać skutków, które mogłyby być pokryte z planowanych wydatków. Odmowa udzielenia przez Sąd prawa pomocy w odczuciu skarżącego jest równoznaczna z pozbawieniem go prawa do rzetelnej oceny przez Sąd dowodów i faktów oraz okoliczności uznanych przez organ celny za dostatecznie udowodnione. Stan taki spowoduje, że nigdy nie będzie w stanie uzyskać stanowiska niezawisłego sądu w sprawach, które doprowadziły jego życie "do koszmaru i rzeczywistego bankructwa".

W ocenie skarżącego , w trakcie postępowania w przedmiocie prawa pomocy zostało przez niego wykazane ponad wszelką wątpliwość, że jego codzienna egzystencja to wynik pomocy rodziców żony i ojca skarżącego, w związku z czym nie można uznać za słuszne przyjęcie w postanowieniu z dnia 31 marca 2009 r. , że wydatki ponoszone na opłaty radiowo-telewizyjne mogłyby być przeznaczone na uiszczenie wpisu sądowego, jako że wydatki te są wielokrotnie niższe od tego wpisu. Podkreślił jeszcze, iż duża ilość trwających sporów z organem celnym, które znajdują się na różnych etapach rozstrzygania, zarówno przed sądem jak i organem celnym, doprowadziła do sytuacji, kiedy określane w decyzjach administracyjnych wysokie zobowiązania i w związku z tym wysokie wpisy sądowe przekraczają nie tylko jego możliwości, ale również możliwości bliskich - nawet gdyby hipotetycznie założyć, że takową pomoc w ogóle oni mu udzielą.

Przekonywał, iż pozbawienie go prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych spowoduje, że decyzje organu celnego nie zostaną poddane rzetelnej i niezależnej ocenie Sądu, a zatem odmowa przyznania takiej formy pomocy doprowadzi do sytuacji, która utrwali organ celny w przekonaniu, że jego działania stanowią o zachowaniu granic prawa i braku naruszenia prawnych unormowań.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postawienia i ponowne rozpatrzenie złożonego wniosku o udzielenie mu prawa pomocy.

Sąd zważył:

W myśl art. 260 P.p.s.a. wniesienie sprzeciwu ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został ten środek wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Prawo pomocy obejmuje na podstawie art. 244 § 1 P.p.s.a. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, co stanowi jego zakres całkowity w myśl art. 245 § 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata. Według zaś art. 245 § 4 cyt. ustawy częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej.

Przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie całkowitym następuje ono, gdy osoba fizyczna wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z treści cyt. powyżej przepisu wynika, iż ciężar wykazania występowania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie składającej wniosek w zakresie przyznania tego prawa. Okoliczności wskazane w tym wniosku należy uzasadnić i uprawdopodobnić, a uznanie, czy to nastąpiło, należy do oceny sądu.

Mając na względzie powyższe zasady, w oparciu o całokształt złożonych dokumentów, okoliczności sprawy, sytuację materialną i rodzinną wnioskodawcy Sąd doszedł do przekonania, że skarżący zasługuje jednak na przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie w części od opłat sądowych, a mianowicie od wpisu od skargi, którego należna wysokość wynosi 200 zł.

Sąd wziął m.in. pod uwagę, iż przedmiotowa sprawa nie jest jedyną, w której skarżący zobowiązany jest do uiszczenia należnego wpisu sądowego. W takiej zaś sytuacji ocena kondycji majątkowej strony musi być oparta na analizie wymaganych na dany moment kosztów postępowania sądowego i aktualnej sytuacji finansowej strony. W tej mierze nie mógł być pominięty czynnik związany z prowadzeniem licznych postępowań sądowych, wzgląd należało też mieć na to, że pomoc otrzymywana od wstępnych stanowi właściwie wyłączne źródło pokrycia potrzeb egzystencjalnych skarżącego oraz pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym członków najbliższej rodziny. Skarżący wykazał przy tym , że nie osiąga dochodów z działalności gospodarczej , wskazując przy tym , że "utrzymywanie" działalności gospodarczej jest w jego odczuciu potrzebne do dalszej obrony jego interesów w trwających sporach z organami administracji.

W tych okolicznościach Sąd przyjął , że domaganie się uiszczenia należnych opłat sądowych może spowodować niebezpieczeństwo pozbawienia skarżącego i jego najbliższych możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, bądź może prowadzić do ograniczenia prawa do kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej. Na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 P.p.s.a. Sąd postanowił zatem, jak w sentencji.