Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 832/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2,  art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 maja 2022 r. nr SKO.K/41.3/349/2022/4935/MK w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia 5 maja 2022 r. nr SKO.K/41.3/349/2022/4935/MK, po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w G. od decyzji Starosty [...] z dnia 15 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 10 lipca 2019 r. nr [...] r. w sprawie cofnięcia A. W. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. A, B1, B, T- uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem z dnia [...] o sygnaturze akt [...] Sąd Rejonowy w G. III Wydział Karny na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne wobec A. W. (skarżący) podejrzanego o popełnienie czynu opisanego w części wstępnej postanowienia, wypełniającego znamiona czynu zabronionego z art. 178a § 1 k.k., wobec niemożności rozpoznania przez podejrzanego znaczenia czynu w czasie jego popełnienia oraz niemożności pokierowania swoim postępowaniem. Jednocześnie w punkcie 3 postanowienia, Sąd na mocy art. 99 § 1 i 2 k.k. orzekł tytułem środka zabezpieczającego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju.

Starosta [...] (organ I instancji) w dniu 15 kwietnia 2019 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowań w sprawie: skierowania na badania lekarskie z powodu nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia, skierowania na badania psychologiczne, a także skierowania na kurs reedukacyjny.

Decyzją nr [...] z dnia 15 maja 2019 r. organ I instancji skierował skarżącego na badania lekarskie, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, ponieważ uzyskano informację potwierdzającą, że kierowca kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Decyzją nr [...] z dnia 15 maja 2019 r. organ I instancji skierował skarżącego na badania psychologiczne, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Decyzją nr [...] z dnia 15 maja 2019 r. skierowano skarżącego na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.

Decyzją z dnia 10 lipca 2019 r. nr [...] organ I instancji, powołując się na art. 182 § ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2019 r., poz. 676), art. 103 ust.1 pkt 4 i art. 49 ust.1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 341) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096) cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B1, B, T.

W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia 15 lipca 2019 r. wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T.

W orzeczeniu psychologicznym nr [...] z dnia 27 maja 2019 r. wydanym przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu nie stwierdzono u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii A,B1,B,T.

Następnie postanowieniem z dnia [...] o sygnaturze [...] Sąd Rejonowy w G. XIII Wydział Wykonywania Orzeczeń Karnych uchylił wobec skarżącego stosowanie środka zabezpieczającego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju zastosowanego na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...]

Wnioskiem z dnia 14 lutego 2022 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do organu I instancji o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B1, B, T. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że decyzja z dnia 10 lipca 2019 r. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 K.p.a. Do wniosku dołączył kopię opinii sądowo - psychiatrycznej wydanej w dniu 5 listopada 2018 r. na postanowienie Sądu Rejonowego w G. o sygn. akt [...]

Organ I instancji postanowieniem z dnia 17 lutego 2022 r. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 , art. 147 oraz art. 149 § 1 ustawy z d dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2021 r., poz. 735 – dalej "K.p.a."), wznowił postępowanie zakończone prawomocną decyzją z dnia 10 lipca 2019 r.

W piśmie z dnia 25 lutego 2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w G. wyraził opinię, że brak było podstaw do wznowienia postępowania. Zauważył, że opinia sądowo-psychiatryczna z dnia [...] wydana w toku postępowania [...] stała się podstawą do wydania przez Sąd Rejonowy w G. postanowienia o umorzeniu postępowania przeciwko skarżącemu z uwagi na jego niepoczytalność. Stwierdził, że Sąd umarzając postępowanie słusznie zastosował środek w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju.

Decyzją dnia 15 marca 2022 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 154, art.151 § 1 ust.2 oraz art. 145 § 1 K.p.a. w związku z art.182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2021r., poz. 53- dalej "k.k.w.") art. 103 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 – dalej "ustawa o kierujących pojazdami") uchylił decyzję własną dnia 10 lipca 2019 r. W uzasadnieniu przedstawił argumenty na poparcie swego stanowiska.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w G. zaskarżył rozstrzygniecie w całości zarzucając błędne zastosowanie przez organ I instancji art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w I instancji w całości. W uzasadnieniu ponownie podkreślił, że Sąd umarzając postępowanie przeciwko skarżącemu z uwagi na jego niepoczytalność słusznie zastosował środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju. Zauważył dalej, że gdyby skarżący w momencie popełnienia czynu zabronionego był poczytalny to sprawa zakończyłaby się wyrokiem skazującym, w którym orzeczono by zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych określony w latach jako środek karny. Zdaniem odwołującego się fakt, że opinia biegłych psychiatrów nie była znana organowi I instancji nie jest okolicznością istotną, a organ I instancji w okolicznościach faktycznych sprawy był zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

W odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik skarżącego wniósł o utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z dnia 15 marca 2022 r. Podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. Dodatkowo zauważył, że wobec brzmienia art. 103 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami decyzję o administracyjną wydaje się w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Przywołał brzmienie art. 182 § 2 k.k.w. oraz § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r, w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 231 ze zm.) i stwierdził, że dyspozycją wskazanych przepisów objęte są wyłącznie wyroki, a nie postanowienia.

SKO działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzją z dnia 5 maja 2022 r uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Przytoczyło brzmienie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a, art. 147 K.p.a. oraz art. 148 § 1 K.p.a. W pierwszej kolejności zauważyło, że z art. 148 § 1 K.p.a. wynika wprost, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Stwierdziło dalej, że w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

SKO zauważyło dalej, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie poddał analizie wyżej wskazanej kwestii. Ponadto we wniosku pełnomocnika z dnia 14 lutego 2022 r. nie opisał on jakichkolwiek okoliczności, które udowadniałyby, iż żądanie zostało złożone w odpowiednim terminie. SKO dodatkowo stwierdziło, że ma uzasadnione wątpliwości co do tego, czy wniosek został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Jak bowiem wynika z podania, okolicznością tą ma być opinia lekarzy psychiatrów z dnia 5 listopada 2018 r. Wniosek natomiast został złożony dopiero w dniu 14 lutego 2022 r., a więc niemalże po 4 latach od dnia wydania rzeczonej ekspertyzy. SKO zauważyło, że na etapie postępowania odwoławczego nie może przesądzać tej kwestii, albowiem w takiej sytuacji naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Zdaniem SKO organ I instancji nie rozpatrzył wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z procedurą uregulowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego i przedwcześnie odniósł się do merytorycznej oceny przesłanki wznowienia postępowania, bowiem nie poddał analizie kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Ponadto w ocenie SKO organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 151 § 1 K.p.a., albowiem nie wydał nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, a jedynie orzekł o uchyleniu własnego rozstrzygnięcia z dnia 10 lipca 2019 r. SKO zaznaczyło, iż wskazany przepis jednoznacznie wskazuje, iż obowiązkiem organu pierwszoinstancyjnego jest w takiej sytuacji także wydanie nowej decyzji, co jednak nie nastąpiło.

Końcowo SKO wskazało, iż fakt uchylenia wobec strony środka zabezpieczającego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest przedmiotem odrębnego postępowania.

W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego zaskarżył decyzję SKO w całości zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 K.p.a, poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, pomimo tego, że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu K.p.a, gdyż decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez SKO. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja organu I instancji była prawidłowa, a wskazany organ orzekając o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. A, B1, B i T nie wziął pod uwagę jego stanu zdrowia. Stwierdził, że postepowanie organu wobec skarżącego toczyło się z naruszeniem jego prawa do obrony. Ponownie wskazał, że organ I instancji orzekł na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami pomijając fakt, iż zakaz prowadzenia pojazdów winien wynikać z wyroku sądu karnego, a takowy nie został wydany. Ponadto zauważył, że zarówno organ I jak i II instancji nie wskazał przepisów prawa, na podstawie których Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w G. posiadałby legitymacje procesowa do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącego brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., a SKO nie wykazało by decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o jego oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Uznało argumentację podnoszoną w sprzeciwie za nietrafną. Zauważyło, że kwestia legitymacji procesowej odwołującego się była badana przez SKO i wynika ona wprost z akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Dodany tą ustawą art. 64a p.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zmianą tą wyłączono możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę jedynie w ramach nowego środka - sprzeciwu, na podstawie którego Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, to orzeczenie i dalsze dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. możliwe jest w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie przed organem I instancji, w którym wydana została zaskarżona decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko, gdy postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego. Może to mieć miejsce jeśli organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, jeśli wprawdzie zostało ono przeprowadzone ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych oraz w przypadku naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania określonego rodzaju decyzji (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 518-519).

Z powyższego wynika, iż wydanie decyzji kasacyjnej wymaga wykazania przez organ odwoławczy takiego naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać co do istoty. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być zatem podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 K.p.a. Żadne inne wady postępowania czy wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Wykładnia rozszerzająca analizowanego przepisu jest niedopuszczalna.

Rozstrzygana sprawa dotyczy decyzji SKO uchylającej decyzję organu I instancji o uchyleniu decyzji własnej z dnia 10 lipca 2019 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. A, B1, B, T i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu I instancji została wydana w trybie wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Istota sprawy, w świetle postanowień organu oraz żądania skarżącego wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją z dnia 10 lipca 2019 r., sprowadza się do oceny wypełnienia przez stronę niezbędnego wymogu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., umożliwiającego skuteczne zainicjowanie nadzwyczajnego trybu postępowania, o którym mowa w Rozdziale 12, Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd zauważa, że wznowienie postępowania, jako nadzwyczajny tryb, co do zasady dzieli się na trzy stadia, z czego najistotniejszym jest stadium jego wszczęcia, gdzie organ bada dopuszczalność wznowienia zakończonego już postępowania administracyjnego.

Jak wynika z art. 147 K.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W przypadku gdy to strona domaga się wznowienia postępowania, mocą art. 148 § 1 K.p.a. zobligowana jest ona do wniesienia do właściwego organu, podania o zastosowanie omawianego trybu nadzwyczajnego w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się ona o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Jak zatem wynika z treści powołanej regulacji warunkiem wznowienia postępowania jest wniesienie podania w tym przedmiocie w terminie miesiąca od dnia, w którym strona żądająca wznowienia postępowania dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia.

To strona ma wykazać zachowanie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania wznowieniowego. Wynika to wprost z brzmienia art. 148 § 1 K.p.a., zgodnie z którym strona zamierzająca doprowadzić do wszczęcia postępowania wznowieniowego powinna takie podanie wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast stwierdzenie przez organ administracji publicznej w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż skutkować musi odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 673/21).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, za prawidłowe uznać należy stanowisko SKO, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie poddał analizie kwestii dochowania terminu przez skarżącego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto we wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 14 lutego 2022 r. nie opisał on jakichkolwiek okoliczności, które udowadniałyby, iż żądanie zostało złożone w odpowiednim terminie. Skarżący ponadto nie wskazał na okoliczności na podstawie, których możliwa byłaby ocena dochowania przez niego terminu, o którym mowa w powołanym już art. 148 § 1 K.p.a.

W rozstrzyganej sprawie, w ocenie Sądu, SKO trafnie wykazało, że przed podjęciem decyzji z dnia 15 marca 2022 r. organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie dochowania przez skarżącego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Decyzja została wydana zatem przedwcześnie. Ustaleń powyższych nie mógł dokonać organ odwoławczy, gdyż naruszyłby w ten sposób zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Sąd uznaje również za w pełni uzasadnione stanowisko SKO, dotyczące legitymacji Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w G. do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, gdyż w aktach sprawy znajduje się jego zgłoszenie do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (karta 18 akt adm.).

W związku z tym, zastosowanie przez SKO normy art. 138 § 2 K.p.a. do uchylenia decyzji z dnia 15 marca 2022 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, należało uznać za prawidłowe. Przypomnieć zarazem trzeba, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Sąd bada decyzję kasacyjną tylko w zakresie istnienia podstaw do jej wydania, co oznacza, że jeżeli dojdzie do wniosku, że takie podstawy istniały to zobowiązany jest oddalić sprzeciw.

Mając na uwadze powyżej opisane okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że SKO w sposób prawidłowy zastosowało w niniejszej sprawie art. 138 § 2 K.p.a.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że sprzeciw od decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i działając stosownie do art. 151a § 2 w związku z art. 64d § 1 p.p.s.a. orzekł o jego oddaleniu.