Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1054/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Piotr Borowiecki (spr.), , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i sportową - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania T. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...], cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową i sportową - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] lipca 2014 r. Sąd Rejonowy dla [...] Wydział karny udzielił Komendantowi [...] Policji, jako właściwemu organowi pierwszej instancji - informacji, z której wynikało, że skarżący jest w trakcie leczenia psychiatrycznego i - na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji - został zobowiązany do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedłożenia wydanych orzeczeń potwierdzających możliwość dysponowania bronią palną.

W dniu [...] lipca 2014 r. skarżący przedłożył w Komendzie [...] Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające możliwość dysponowania przez skarżącego bronią palną.

Komendant [...] Policji - wykorzystując uprawnienia przysługujące na mocy przepisów § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.) - odwołał się od powyższych orzeczeń dostarczonych przez skarżącego.

W dniu [...] września 2014 r. do Komendanta [...] Policji wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r., nr [...] wydane przez lekarza-orzecznika z Instytutu [...] im. [...] w L., stwierdzające, że skarżący T. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

Po uzyskaniu w/w ostatecznego orzeczenia lekarskiego, Komendant [...] Policji wszczął postępowanie administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową i sportową.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant [...] Policji - działając na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 6, a także art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową i sportową.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że z uwagi na niekorzystne dla strony skarżącej ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, a także skazano go za czyn z art. 77 § 1 k.k.s., zaszły podstawy do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 6 cyt. ustawy. Organ pierwszej instancji zauważył, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, które nie posiadają zdolności do dysponowania bronią oraz osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ponadto, Komendant [...] Policji, jako trzecią podstawę prawną wydanej decyzji wskazał przepisy art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji - uznając, iż skarżący dodatkowo naruszył zasady przechowywania broni i amunicji.

Od powyższej decyzji Komendanta [...] Policji strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania lub o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

Skarżący zarzucił również bezpodstawne zastosowanie przez organ Policji pierwszej instancji przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wskazując, iż w świetle prawa nie jest on osobą skazaną za popełnienie przestępstwa umyślnego, gdyż postępowanie karne przeciwko niemu nadal pozostaje w toku, a uprzednie dwa postępowania zostały zakończone w ten sposób, iż jedno warunkowo umorzono, natomiast drugie, w którym wydano wyrok skazujący (w 2010 r.) należy uznać za niebyłe, bo orzeczone w nim skazanie uległo już zatarciu.

Strona skarżąca zarzuciła jednocześnie wadliwe oparcie wydanej decyzji na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji, uznając, iż organ błędnie przyjął, że broń jest niewłaściwie przechowywana, opierając się wyłącznie na okoliczności, iż w toku postępowania nie ustalono miejsca przechowywania broni przez skarżącego.

W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, iż organ pierwszej instancji przeprowadził sporne postępowanie administracyjne zakończone decyzją bez wymaganej prawem staranności, z pominięciem dowodów i twierdzeń strony skarżącej, a także w sposób uniemożliwiający skarżącemu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu, w tym zapoznanie się przed wydaniem decyzji ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Strona skarżąca, wskazując na regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, zarzuciła organowi bezpodstawne odwołanie się od orzeczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność skarżącego do dysponowania bronią oraz nieuprawnione wpływanie na tok postępowania odwoławczego w wyniku czego doszło do wydania w trybie odwoławczym bezprawnego orzeczenia lekarskiego, w którym zaliczono skarżącego do osób, które nie posiadają zdolności do dysponowania bronią.

W wyniku analizy zarzutów odwołania oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową i sportową.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził na wstępie bardzo wyraźnie, iż przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie było wyłącznie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu stosownego pozwolenia na broń palną. W tej sytuacji, organ odwoławczy stwierdził, iż nie analizował zarzutów odnoszących się w odwołaniu w sposób obszerny do zagadnień cywilnoprawnych, czy też karnoprawnych, gdyż nie leżało to w jego kognicji w tej sprawie. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, ustalenie przez ten organ, czy i kto powiadomił komornika, bądź inną osobę, o miejscu komisowej sprzedaży należącej do skarżącego broni, czy też ewentualnie, kto jest zainteresowany jej nabyciem, w żaden sposób nie podlegało zainteresowaniu organów Policji prowadzących postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

Przechodząc do meritum niniejszego postępowania, organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w stosunku do strony skarżącej zostało wydane negatywne dla niej orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r., nr [...], które stanowi istotny dowód w niniejszym postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i sportową, o czym stronę powiadomiono postanowieniem z dnia [...] października 2014 r.

Komendant Główny Policji, powołując się na treść przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - stwierdził, że przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że o ile zostaną ustalone wskazane w nim przesłanki, organy Policji zobowiązane są do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną, albowiem ustawodawca przyznał w takich przypadkach bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu tego prawa, w przypadku ustalenia zaburzenia funkcjonowania psychologicznego danej osoby lub skazania jej za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Organ odwoławczy zauważył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący T. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, o czym świadczy wydane przez upoważnionego lekarza-orzecznika ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2014 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że osoba chcąca posiadać pozwolenie na broń, musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem zarówno lekarskim, jak i psychologicznym. Jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, uzyskanie choćby jednego z nich negatywnego (w przypadku strony negatywnego, ostatecznego orzeczenia lekarskiego) jednoznacznie obliguje organy Policji, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, do cofnięcia pozwolenia na broń palną.

Komendant Główny Policji wskazał, że ustawodawca wymaga, by zarówno orzeczenie lekarskie, jak i orzeczenie psychologiczne, potwierdzały zdolność do dysponowania bronią. W konsekwencji, jeżeli którekolwiek z tych orzeczeń dyskwalifikuje osobę posiadająca pozwolenie na broń palną, czy to z przyczyn zdrowotnych, czy to psychologicznych, pozwolenie takie należy cofnąć.

Zdaniem organu odwoławczego, taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez stronę skarżącą bronią palną. Orzeczenie to, jak wskazał organ odwoławczy, ma charakter wiążący w niniejszej sprawie.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości orzeczenia lekarskiego wydanego wobec skarżącego w trybie odwoławczym w dniu [...] września 2014 r. przez lekarza-orzecznika upoważnionego do badań osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń - organ odwoławczy wskazał, że orzeczenia takie są wydawane na podstawie wyników przeprowadzonych badań, które są objęte tajemnicą lekarską, przy czym organ Policji z tymi wynikami nie musi się zapoznawać. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że ustawodawca nie uznał za zasadne przekazywania organom Policji przez lekarzy, czy też psychologów dokumentacji medycznej wytworzonej dla celów wydania orzeczenia, co jest zresztą zrozumiałe, zważywszy, że nie mają one kompetencji ani stosownej wiedzy do ich oceny. Z tych też względów, jak wskazał organ odwoławczy, informację o braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią organ Policji uzyskuje jedynie w formie orzeczenia, z wyłączeniem wiedzy o ogólnozdrowotnych, psychicznych, czy też psychologicznych przyczynach braku tej zdolności. W tej sytuacji, zdaniem Komendanta Głównego Policji, z woli samego ustawodawcy organy Policji zobowiązane są respektować taką właśnie formę uzyskiwania wiedzy o zdolności, bądź jej braku do dysponowania bronią.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości spornego orzeczenia lekarskiego, organ odwoławczy zauważył ponadto, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania kwestionowanego orzeczenia lekarskiego, praca orzeczników - lekarzy i psychologów oraz dokumentacja sporządzona przez nich z przeprowadzonych badań, podlegała kontroli i nadzorowi właściwego wojewody. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy oraz z odwołania strony skarżącej nie wynika, aby strona wystąpił do właściwego wojewody z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w przedmiocie prawidłowości wydania jej w dniu [...] września 2014 r. orzeczenia lekarskiego nr [...], czy też wykonania i udokumentowania przeprowadzonego u niej badania lekarskiego. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, skoro strona skarżąca zarzuca, że postępowanie odwoławcze przeprowadzono sprzecznie z przewidzianym trybem, zaś negatywne orzeczenie lekarskie jest niewiarygodne, ponieważ oparto je na wynikach badań, które nie powinny być wzięte pod uwagę, to strona skarżąca mogła swoje twierdzenia poddać przewidzianej prawem weryfikacji wojewody. Komendant Główny Policji wskazał, że ex officio nie dostrzega okoliczności, które nakazywałyby organowi kwestionowanie omawianego orzeczenia w trybie nadzoru wojewody.

Komendant Główny Policji stwierdził, że organy Policji, mając na względzie interes zarówno strony, jak i interes publiczny, nie mogą lekceważyć jakichkolwiek informacji dotyczących stanu zdrowia posiadacza niebezpiecznego narzędzia, jakim jest broń palna, albowiem muszą mieć pewność co do zdolności psychofizycznych danej osoby do dysponowania bronią. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że Komendant [...] Policji, wiedząc, iż strona skarżąca posiada pozwolenie na broń, nie mógł zlekceważyć wiarygodnej informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego dla [...] w W., że strona, będąca w postępowaniu karnym oskarżonym (sprawa sygn. akt [...]), odbywa leczenie psychiatryczne i pozostaje pod opieką specjalisty z zakresu psychiatrii. Zasadnie zatem, zdaniem organu odwoławczego, Komendant [...] Policji w toku postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń, korzystając z dyspozycji art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zobowiązał skarżącego do przedstawienia aktualnych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego potwierdzających, że może dysponować bronią.

Komendant Główny Policji stwierdził, że negatywne dla strony skarżącej ostateczne orzeczenie lekarskie wiąże organy Policji co do ustalenia istnienia przesłanki, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W konsekwencji, oznacza to, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim, nie mogą dokonywać jego oceny, albowiem wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń udowodnić, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w - obowiązującym w dacie wydania stronie ostatecznych orzeczeń - rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

W związku z powyższym, Komendant Główny Policji uznał, że na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie może mieć wpływu przesłanie przez stronę skarżącą do wiadomości organu pierwszej instancji kserokopii jej dokumentacji lekarskiej oraz pisma z dnia [...] września 2014 r., w którym wzywa ona Instytut [...] im. [...] w L. do zmiany spornego orzeczenia lekarskiego nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć także wpływu wydanie stronie skarżącej w dniu [...] października 2014 r. przez lekarza upoważnionego do badań osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń kolejnego orzeczenia lekarskiego nr [...], albowiem - według organu odwoławczego - kwestia zdolności strony skarżącej do dysponowania bronią została już rozstrzygnięta omówionym wyżej ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Niemniej, organ odwoławczy zauważył, że - choć w tej sytuacji nie było to konieczne - organ pierwszej instancji złożył jednak odwołanie również od tego orzeczenia, w rezultacie którego wydane zostało kolejne ostateczne negatywne dla strony orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, przedstawienie przez stronę skarżącą trzeciego z kolei orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu [...] kwietnia 2015 r. nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia jej sprawy i nie może podważyć mocy dowodowej orzeczenia ostatecznego z dnia [...] września 2014 r. Zdaniem organu odwoławczego, słusznie zatem Komendant [...] Policji nie wnosił już od tego orzeczenia odwołania.

Ustosunkowując się z kolei do argumentów strony skarżącej dotyczących drugiej wskazanej w komparycji spornej decyzji organu pierwszej instancji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń palną, określonej w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do zaliczenia strony skarżącej do osób, wobec których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ odwoławczy zauważył wprawdzie, iż faktycznie wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt [...] (utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...]) skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa karnoskarbowego z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., jednakże nie jest to czyn, który w świetle przesłanek wskazanych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu określonym w Dz. U. z 2004 r. Nr 52. poz. 525 ze zm., może przesądzić o cofnięciu pozwolenia na broń. W tej sytuacji, organ odwoławczy stwierdził, iż obowiązkiem organu Policji pierwszej instancji było wykazanie, jakie okoliczności (poza samym skazaniem) znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym, potwierdzają istnienie obawy użycia broni przez jej posiadacza sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, takich okoliczności Komendant [...] Policji nie wykazał jednak, zaś Komendant Główny Policji nie dostrzegł ich także, co nakazuje w konsekwencji wyeliminowanie z podstawy prawnej decyzji przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Ponadto, organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy skarżącego nie ma także znaczenia argumentacja dotycząca konieczności zawieszenia - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - postępowania z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji (a także 2 inne decyzje tego organu z dnia [...].10.2015 r. dotyczące odmowy wydania stronie pozwolenia na broń palną bojową oraz sportową; również zaskarżone przez skarżącego) zostały wydane w wyniku przestępstwa. Organ odwoławczy podniósł, iż w niniejszej sprawie administracyjnej nie może kierować się przewidywaniami strony skarżącej co do wyniku śledztwa wszczętego w dniu [...] marca 2016 r. w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy [...] Policji. Organ odwoławczy uznał, że w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa możliwe jest rozpoznanie niniejszej sprawy, albowiem nie występuje zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co oznacza, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie zarówno odmowy wydania stronie pozwoleń broń, jak i w sprawie cofnięcia posiadanych pozwoleń na broń palną.

Komendant Główny Policji stwierdził ponadto, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ma wystarczających podstaw do zastosowania w rozstrzyganej sprawie fakultatywnej dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji, albowiem na podstawie dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń nie można wykazać, iż skarżący naruszył zasady dotyczące przechowywania broni i amunicji. Zdaniem organu, odwoławczego, nie dowodzi tego bowiem z całą pewnością okoliczność, iż w postępowaniu nie ustalono miejsca przechowywania broni, sposobu jej przechowywania oraz miejsca aktualnego zamieszkania skarżącego.

Organ odwoławczy stwierdził w konsekwencji, iż korzystając ze swoich uprawnień reformacyjnych, odrzucił - jako przesłanki cofnięcia stronie skarżącej pozwolenia na broń palną bojową i sportową - zarówno istnienie obawy użycia przez nią broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) oraz naruszenie przez nią zasad przechowywania broni i amunicji (art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 tej ustawy).

Komendant Główny Policji uznał jednak, iż powyższe okoliczności nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, albowiem z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że w przypadku strony skarżącej spełnione zostały przesłanki obligatoryjnego cofnięcia jej pozwolenia na broń, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, a które nie pozostawiają organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji licznych wymogów formalnych, organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, nie są trafne zarzuty strony dotyczące obrazy prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem Komendant [...] Policji działał na podstawie i w granicach przepisów prawa, dążąc do ustalenia obiektywnego stanu faktycznego, a także należytego wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony skarżącej. Organ odwoławczy uznał ponadto, iż strona skarżąca nie ma podstaw w tych okolicznościach czynić organowi pierwszej instancji zarzutu stronniczości.

Organ odwoławczy uznał za niezrozumiałe również zarzuty dotyczące rzekomej obrazy przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, iż - wbrew sugestiom skarżącego - strona miała świadomość planowanego terminu wydania decyzji i możliwości skorzystania przed jej wydaniem z przysługujących jej praw. Jednocześnie, powołując się na stanowisko judykatury wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10 (LEX nr 786594) - organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a., przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy strona skarżąca wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Mając to na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w odwołaniu w żaden sposób nie wykazał, iż zarzucane przez niego uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych, a tym samym miało wpływ na wynik sprawy.

Komendant Główny Policji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż strona skarżąca niezasadnie zarzuciła również, jakoby wydawane w toku postępowania postanowienia zostały podpisane przez osobę nieuprawnioną - Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji - mł. insp. K. B., albowiem - jak zauważył organ odwoławczy – wskazany funkcjonariusz Policji, na mocy § 3 pkt 36 decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., jest upoważniony do takiego działania.

Organ odwoławczy uznał ponadto, że nie ma też podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń, ponieważ w myśl art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (§ 1) lub jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte (§ 2). Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności, nie ustały bowiem powody, dla których zasadne jest cofnięcie stronie skarżącej prawa do broni palnej, natomiast postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń toczy się z urzędu.

W piśmie z dnia 27 maja 2016 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw przed sądem administracyjnym, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji:

1) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniało zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, pomimo, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy Komendy [...] Policji i w związku z tym wydania obu spornych decyzji w wyniku popełnienia m.in. przestępstwa z art. 233 § 4 k.k.; strona skarżąca zarzuciła, że rozstrzygnięcie postępowania karnego, jako dalej idącego, ma bezpośredni związek z decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji i - wbrew twierdzeniu organu odwoławczego - stanowi zagadnienie wstępne, albowiem decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie wydanej nierzetelnie opinii psychologicznej;

2) naruszenie § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 100 § 2 i 3 k.p.k. (wydaje się, że skarżącemu chodziło o "k.p.a.") - w ten sposób, że organ pierwszej instancji na etapie postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji nie przeprowadził z urzędu postępowania wyjaśniającego, w tym poprzez zwrócenie się z wnioskiem do właściwego wojewody o przeprowadzenie kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich oraz wydawanych orzeczeń lekarskich, z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego przez lekarza M. P. i zlecenie psychologowi przeprowadzenia badania psychologicznego w ramach badań lekarskich, co stanowiło działanie wbrew treści przepisów prawa materialnego zawartych w cyt. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. oraz wbrew treści istniejącego ostatecznego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz wbrew opiniom lekarzy przeprowadzających badanie w ramach badań lekarskich odwoławczych, że skarżący może dysponować bronią, w szczególności wbrew opinii lekarza psychiatry uprawnionego do przeprowadzenia badania w ramach badań odwoławczych lekarskich, i wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego skarżącego;

3) naruszenie art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - poprzez pozbawienie skarżącego prawa do lojalnego i rzetelnego postępowania i w konsekwencji błędnego przyjęcia przez organ Policji, że jest on związany orzeczeniem lekarskim ostatecznym (w zakresie absolutnym), w sytuacji, gdy orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Skarżący wniósł ponadto o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. - podkreśliła, iż istnieje uzasadnione podejrzenie, że sporna decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. została wydana w wyniku przestępstwa, m.in. w wyniku przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy Komendy [...] Policji, którzy mogli działać wspólnie i w porozumieniu z kręgiem osób, w tym z osobami z "kręgów adwokackich", w celu pozbawienia skarżącego należącej do niego broni palnej bojowej i sportowej, a co pozostaje również w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym przez komornika sądowego R. W. przy Sądzie Rejonowym dla [...], wszczętym z wniosku A. P. Skarżący uznał w tej sytuacji, organ odwoławczy powinien z urzędu wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania i podjąć stosowne czynności zmierzające do rozpoznania kwestii wstępnej, inicjując kontrolę spornego orzeczenia lekarskiego w trybie § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Ponadto, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy winien poczekać z wydaniem decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania karnego, z uwagi na ujawnienie się innych czynów zabronionych oraz przewinień dyscyplinarnych, które mają wpływ na treść spornych decyzji organów Policji obu instancji.

Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 100 §2 i 3 k.p.k. (winno być "k.p.a.") oraz w związku z art. 15 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, skarżący stwierdził, że organ Policji pomimo, że miał uprawnienia do zlecenie kontroli, co wynika z § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia, zaniechał działania w tym zakresie, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wydanie spornej decyzji administracyjnej z uwagi na jej oparcie na wynikach fałszywego orzeczenia lekarskiego. Zdaniem strony skarżącej, fałsz spornego orzeczenia lekarskiego, wydanego przez lekarza M. P., polegał na podaniu nieprawdziwych wniosków zawartych w pkt VIII "Rozpoznanie ostateczne" i w pkt IX "Orzeczenie lekarskie" w Karcie badania lekarskiego osoby ubiegającej się lub posiadającej pozwolenie na broń, w którym podano, że: "Ze względu na stwierdzone w badaniu przez psychologa znaczące zaburzenia analizy syntezy wzrokowej pamięci wzrokowej i koncentracji uwagi co wskazuje na organiczne uszkodzenie [...] w zakresie sprawności funkcji organicznej percepcji wzrokowej ww. jest NIEZDOLNY DO DYSPONOWANIA BRONIĄ". W ocenie skarżącego, powyższe wnioski orzeczenia lekarskiego zostały oparte o nieuprawnione, nierzetelne i fałszywe wnioski psychologa mgr M. O. z dnia [...] września 2014 r., które nadto nie mieszczą się w katalogu badań lekarskich, co wynika jasno z treści przepisów oraz wzoru wspomnianej Karty badania lekarskiego, dla którego ustawodawca określił wzór w Dzienniku Ustaw. Ponadto, skarżący wskazał, że pomimo, iż psycholog M. O. nie ma uprawnień do przeprowadzania badań psychologicznych w trybie odwoławczym, to jednak jej nieuprawniona i nierzetelna opinia legła u podstaw spornego orzeczenia lekarskiego. Skarżący stwierdził jednoznacznie, iż psycholog nie jest uprawniony do orzekania w ramach prowadzenia badań lekarskich, co wynika bezsprzecznie z treści przepisów. Zdaniem skarżącego, należy stwierdzić, że podane przez psychologa mgr M. O. wnioski stoją w oczywistej sprzeczności z wywiedzionymi na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich wnioskami lekarzy specjalistów, tj. lekarza psychiatry, neurologa, okulisty oraz przeprowadzającego badania ogólne lekarskie lekarza M. P. Według skarżącego, wnioski te przede wszystkim stoją w sprzeczności z ostatecznym orzeczeniem psychologicznym wydanym na podstawie badań przeprowadzonych w trybie odwoławczym przez uprawnionego psychologa.

Odnosząc się do argumentów organu odwoławczego odnośnie bezwarunkowego związania organów Policji treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego, strona skarżąca wskazała, że organowi odwoławczemu umknął istotny fakt, a mianowicie, że w ramach badań lekarskich odwoławczych sporządzono nierzetelną opinię psychologiczną, która dodatkowo wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Zdaniem skarżącego, ustawodawca przewidując możliwe naruszenia, nie nadał orzeczeniom w trybie odwoławczym rangi absolutnego związania organu Policji treścią owego orzeczenia. Skarżący uznał bowiem, że wynika to z brzmienia § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., który przewiduje kontrolę wydawania orzeczeń wykonywania i dokumentowania prowadzonych badań. W ocenie strony skarżącej, o związaniu organu Policji ostatecznym orzeczeniem można mówić jedynie w sytuacji, gdy zostało ono wydane zgodnie z prawem i rzetelnie. Zdaniem skarżącego, tylko wówczas decyzja oparta na takim orzeczeniu jest decyzją prawidłową i odpowiadającą prawu.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, skarżący zauważył, iż zasada rzetelności wymaga od organu administracji publicznej podania przyczyn, dla których organ odmówił zawieszenia postępowania z urzędu, a także podania odpowiednich argumentów odnośnie niepodjęcia przez organ Policji czynności związanych z poddaniem kwestionowanego orzeczenia lekarskiego kontroli wojewody. Skarżący zarzucił, że zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak również z uzasadnienia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania administracyjnego, nie wynika, dlaczego organ uznał, iż postępowanie karne nie stanowi w niniejszym stanie faktycznym zagadnienia wstępnego. Strona skarżąca zarzuciła, iż organ nie zbadał sprawy wystarczająco wnikliwie i w konsekwencji wydał postanowienie niepoparte adekwatnymi argumentami. Jednocześnie, jak wskazał skarżący, organ odwoławczy nie dostrzegł problemu, jaki pojawił się wobec naruszenia przepisów prawa materialnego przez lekarza M. P. oraz przez sporządzającą nierzetelnie opinię psycholog M. O. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organy Policji obu instancji, że są one związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim, w sytuacji, gdy sporne orzeczenie lekarskie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co nadto skutkowało wypełnieniem znamion przestępstwa z art. 233 § 4 k.k. Zdaniem strony skarżącej, nieskorzystanie z możliwości rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie, do czego daje uprawnienie § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., spowodowało, że zaistniała wystarczająca podstawą do uchylenia decyzji organów obu instancji, albowiem brak wnikliwości organu odwoławczego oraz swoiste wybiórcze analizowanie materiału dowodowego stanowi w konsekwencji sprzeczne z zasadą lojalności postępowania i narusza art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, podtrzymując zarzuty skargi oraz dotychczasową argumentację - wniósł dodatkowo o dopuszczenie dowodu z przedłożonego na rozprawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., a także z zawiadomienia Prokuratury Rejonowej [...] w W. z dnia [...] marca 2016 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy [...] Policji (sygn. akt [...]).

Obecny na rozprawie pełnomocnik Komendanta Głównego Policji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu odwoławczego, wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do wniosku dowodowego strony skarżącej, pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku dowodowego z przedłożonych przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, nie zgłaszając jednocześnie sprzeciwu wobec przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z zawiadomienia o wszczęciu śledztwa.

W wyniku rozpatrzenia wniosków dowodowych strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. postanowienie, na podstawie którego oddalił wniosek strony skarżącej o dopuszczenie dowodu z przedłożonych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, natomiast dopuścił dowód z przedłożonego do akt zawiadomienia o wszczęciu śledztwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga T. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...], cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową i sportową - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną, Komendant Główny Policji nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym nie naruszył mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Sąd stwierdził jednocześnie, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Główny Policji, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjął, że z uwagi na ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r., nr [...], wydane przez lekarza-orzecznika z Instytutu [...] im. [...] w L., stwierdzające, że skarżący T. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, zaszły wszelkie podstawy do przyjęcia tezy, iż - w świetle powołanych przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy - ważny interes społeczny uzasadniał cofnięcie skarżącemu posiadanych pozwoleń na broń palną bojową i sportową.

Przyjmując powyższe stanowisko, organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej.

Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że niewątpliwie z treści obowiązujących przepisów prawa nie można - zdaniem Sądu - wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP.

Mając na względzie potrzebę ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przyjęto m.in. regulację zawartą w art. 15 tego aktu normatywnego, który określa przypadki uzasadniające odmowę wydania pozwolenia na broń i sposób postępowania właściwych organów w tego rodzaju sprawach (przesłanki negatywne).

Stosownie do treści art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 - 4 i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wobec skarżącego T. S. wydane zostało w dniu [...] września 2014 r. ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...], na podstawie którego lekarz-orzecznik stwierdził, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną.

Wspomniane orzeczenie wydane zostało w związku ze skorzystaniem przez Komendanta [...] Policji z uprawnienia przewidzianego w § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, który stanowi, iż od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie właściwemu organowi Policji.

Ponadto, wskazać należy wyraźnie, iż w świetle § 8 ust. 9 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia, orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

W ocenie Sądu, celem przedstawionej powyżej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie.

Jednocześnie, uznać należy, iż użycie w treści art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji kategorycznego sformułowania, że "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej" oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim (podobnie: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1243/15, LEX nr 1940922).

Warto zauważyć, że w wyroku z dnia 17 marca 2005 r., wydanym w sprawie sygn. akt OSK 1273/04 (LEX nr 189224), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wyraźnie, iż ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. NSA uznał jednocześnie, że związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym, wydanym na podstawie art. 8 cyt. rozporządzenia, wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń.

Również Prof. Z. K., wyrażając swoją ocenę dotycząca powyższego stanowiska NSA - uznał, że w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie okoliczności objętych treścią zapadłych orzeczeń lekarskich i psychologicznych jest wykluczone (vide: Glosa do wyroku NSA z dnia 17 marca 2005 r., OSK 1273/04, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 r. nr 5, s. 96-100).

Ponadto, również w późniejszym orzecznictwie sądy administracyjne zgodnie przyjmowały, iż w świetle przepisu § 8 ust. 9 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia, organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 298/13).

Nie ulega wątpliwości, że osoba chcąca posiadać pozwolenie na broń musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem zarówno lekarskim, jak i psychologicznym. Jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W tej sytuacji, uzyskanie choćby jednego z nich negatywnego (w przypadku strony skarżącej - negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego), jednoznacznie obliguje organy Policji, zgodnie z dyspozycją przywołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, do odmowy wydania pozwolenia na broń, czy też - jak w przypadku niniejszej sprawy - cofnięcia posiadanego pozwolenia na broń palną.

Skoro ustawodawca wymaga, aby zarówno orzeczenie lekarskie, jak i orzeczenie psychologiczne, potwierdzały zdolność do dysponowania bronią, to w przypadku, gdy w niniejszej sprawie Komendant [...] Policji stwierdził wydanie wobec skarżącego ostatecznego, negatywnego orzeczenia lekarskiego, wykluczona została możliwość dysponowania przez stronę skarżącą bronią palną bojową i sportową, albowiem orzeczenie takie ma charakter wiążący dla organów Policji w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy Policji obu instancji prawidłowo przyjęły, iż - w świetle powołanych przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji - ważny interes społeczny uzasadniał cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową i sportową.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy - w ocenie Sądu - uznać na wstępie, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy Policji nie dopuściły się obrazy przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nie ulega wątpliwości, iż w świetle przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest zawiesić prowadzone postępowanie wyłącznie w sytuacji, gdy rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Sądu, należy w pełni podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w okolicznościach faktycznych analizowanej sprawy nie wystąpiły jakiekolwiek przesłanki do wydania uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ, czy też sąd. Sugestie skarżącego, jakoby wydanie ewentualnego wyroku skazującego wobec funkcjonariuszy Komendy [...] Policji miało mieć zasadniczy wpływ na możliwość rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową i sportową w toku postępowania prowadzonego przez organ, zaś na obecnym etapie postępowania sądowego - ocenę legalności obu wydanych przez organy Policji decyzji - są nieuprawnione. Nie ulega wątpliwości, że na dzień wydawania spornych decyzji administracyjnych brak było jakichkolwiek racjonalnych przesłanek, aby przyjąć, iż kwestionowane przez stronę skarżącą ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r. zostało wydane w wyniku popełnienia przestępstwa, albowiem sam fakt podjęcia czynności wyjaśniających przez Prokuraturę Rejonową nie dawało na ówczesnym etapie żadnych podstaw do przyjęcia, iż postępowanie prowadzone przez organy ścigania może mieć charakter prejudycjalny dla prowadzonego postępowania administracyjnego. Również na obecnym etapie (a więc w ramach postępowania przed sądem administracyjnym) brak było przesłanek do zawieszenia postepowania sądowego z uwagi na rzekome zagadnienie prejudycjalne, o którym wspominał skarżący.

Odnosząc się z kolei do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 100 § 2 i 3 k.p.k. (winno być: "k.p.a."), należy stwierdzić, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - Komendant [...] Policji, jako organ pierwszej instancji, a także Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, nie byli zobligowani do zwrócenia się w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie obu spornych decyzji z wnioskiem do właściwego wojewody o przeprowadzenie - w trybie § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. - kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich oraz wydawanych orzeczeń lekarskich, skoro - w ocenie owych organów administracji publicznej - brak było uzasadnionych podstaw do kwestionowania legalności spornego ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2014 r. Niemniej jednak, warto zauważyć, że organ Policji, nie znajdując podstaw, by zwrócić się do wojewody z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w trybie § 9 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia, pouczył jednak wyraźnie stronę skarżącą, iż ma ona możliwość zwrócenia się z takim wnioskiem do właściwego wojewody.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że jeżeli w sprawie o wydanie (lub cofnięcie) pozwolenia na broń lekarz (i/lub psycholog) w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do posiadania broni, to powoływanie kolejnych lekarzy, czy też psychologów do wydawania kolejnych opinii jest zbędne i kolejna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie. Dowodem takim nie może być zatem przedstawione przez zainteresowanego kolejne orzeczenie lekarskie wydane przez orzecznika I stopnia.

W tej sytuacji, skoro organy Policji obu instancji są związane orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi, oznacza to, że nie posiadają one kompetencji do ingerowania lub też modyfikowania treści orzeczeń.

W konsekwencji, przyjąć należy, iż w świetle przepisów zawartych zarówno w ustawie o broni i amunicji, jak i w cyt. rozporządzeniu Ministra Zdrowia, nie jest dopuszczalne dokonywania przez organ Policji samodzielnej kontroli wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych, albowiem kontrola taka może być przeprowadzona tylko i wyłącznie przez właściwego wojewodę w odrębnym postępowaniu.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organy Policji regulacji wyrażonej w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - poprzez pozbawienie skarżącego prawa do lojalnego i rzetelnego postępowania, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, zaś zaskarżona decyzja została wydana po wszechstronnym rozważeniu przez organ odwoławczy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie bez znaczenia pozostaje również to, iż zarówno sam skarżący, jak i jego profesjonalny pełnomocnik, mieli w toku postępowania administracyjnego zagwarantowany czynny udział w czynnościach postępowania, a także zapewnione prawo do wyrażenia stanowiska przed wydaniem decyzji administracyjnej.

Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanego przez ten organ ważnego interesu społecznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, iż oddając na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2017 r. wniosek dowodowy strony skarżącej z przedłożonych na rozprawie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do przyjęcia tezy, iż przedłożone przez skarżącego orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w dniu [...] kwietnia 2017 r. mogą w istocie służyć do wyjaśnienia istotnych wątpliwości koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.