Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 875/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Sygn.akt II OSK 875 /05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Anna Łuczaj (spr), Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt SA/Sz 1925/03 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2005 roku, sygn. akt SA/Sz 1925/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę T. W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2003 roku Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Uzasadniając powyższe orzeczenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 24 czerwca 2003 roku, wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazał T. W. rozbiórkę obiektu drewnianego o wymiarach 6,57 x 5,07 m ustawionego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę (likwidację) obiektu studni wybudowanego bez stosownego zezwolenia – zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości N.

W odwołaniu od tej decyzji T. W. zarzuciła, iż decyzja została wydana po przeprowadzeniu wizji lokalnej, przy której nie była obecna, a nieobecność usprawiedliwiła. Nadto zakwestionowała protokół wizji lokalnej co do faktów dotyczących konstrukcji obiektów oraz wykończenia obiektu.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że T. W. prawidłowo została powiadomiona o terminie wizji lokalnej. Zawiadomienie o braku możliwości uczestniczenia w wizji lokalnej wpłynęło w dniu 11 czerwca 2003 roku, w czasie, gdy wizja już się odbyła. Aby zapewnić stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu organ I instancji w trybie art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. powiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami, jak również ze sporządzonym protokołem wizji lokalnej oraz o możliwości przełożenia ewentualnych dodatkowych dokumentów z wyjaśnieniami. W wizji lokalnej, pomimo nieobecności właściciela działki, uczestniczył przedstawiciel Urzędu Gminy R., co spełnia warunki określone w art. 81 a ust. 3 ustawy – Prawo budowlane.

Organ II instancji podniósł, iż w dniu 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem ust. 2 ustawy, który stanowi, że do postępowań – dotychczasowych obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ – wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz pkt 41 ustawy. Przepisy art. 1 pkt 37 – 39 stanowią, że nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego możliwe jest tylko, gdy wybudowanie nie jest zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Rewalu Nr XXV/125/88 z dnia 27 stycznia 1988 roku (Dz. Urz. Woj. Szczecińskiego Nr 2, poz. 27 ze zm.) gmina Rewal ma symbol terenu: 18 RP RZ (istniejące użytki rolne i zielone do dalszego użytkowania) i jest objęty uchwałą Nr XXXIII/224/01 Rady Gminy Rewal z dnia 13 lipca 2001 roku o przystąpieniu do sporządzania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Rewal. Organ odwoławczy podkreślił, iż działki na w./w. terenie stanowią użytek rolny. Inwestycja zmieniająca sposób użytkowania terenu rolnego na cele nierolnicze, w szczególności zabudowa terenu, jest sprzeczna z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych i może być dokonana wyłącznie na podstawie odpowiednich zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co nie ma miejsca. W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie, dotyczącej wybudowania drewnianego domu letniskowego oraz wykonania odwiertu wody, bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia i wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mają zastosowania przepisy art. 1 pkt 37 – 39 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw, umożliwiające legalizację samowoli budowlanej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 i art. 49b w związku z art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane – w stosunku do nakazu rozbiórki "obiektu drewnianego" oraz art. 48, art. 51 w związku z art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane w stosunku do nakazu likwidacji studni wierconej a nadto naruszenie norm postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia właściwości instancyjnej.

Skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę faktu, że w dniu 23 lipca 2002 roku dokonała zgłoszenia zamiaru zbudowania obiektu gospodarczego. Wójt Gminy R. zgłosił sprzeciw decyzją z dnia 30 sierpnia 2002 roku po upływie 30 dniowego terminu, a więc sprzeciw ten jest nieskuteczny. W chwili wydania decyzji przez organ I instancji zastosowany winien być przepis art. 51 ustawy – Prawo budowlane.

Skarżąca zarzuciła również, iż przywołana przez organ II instancji podstawa prawna nie pozwala stwierdzić, czy podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 48, czy też art. 49b Prawa budowlanego. Nadto z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Rewalu Nr XXV/125/88 nie wynika bezwzględny zakaz zabudowy jakimikolwiek obiektami. Zakaz ten jest dopiero proponowany w uchwale Rady Gminy Rewal z dnia 13 lipca 2001 roku Nr XXXIII/224/01 o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej rolnego przeznaczenia gruntu w miejscowym planie nie narusza wnoszenie budynków gospodarczych i innych związanych z rolnym wykorzystaniem gruntu. Istotne wątpliwości budzi też obowiązywanie przywołanego planu w świetle art. 67 ust. 1 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem z pisma Wójta Gminy Rewal wynika, że w dniu 18 września 2002 roku studium było dopiero w fazie opracowania. Dodatkowo skarżąca zarzuciła, iż zmiana przepisów ustawy – Prawo budowlane stanowiła podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja, załatwiająca sprawę ostatecznie, ale po raz pierwszy na nowej podstawie prawnej narusza instancyjność postępowania. Do skargi T. W. dołączyła ekspertyzę prawną w sprawie zgodności z prawem uchwały Rady Gminy w Rewalu z dnia 13 lipca 2001 roku sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, będąc uprawnionym do rozpoznania skargi na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), oddalił skargę.

Sądu pierwszej instancji stwierdził, iż w sprawie, zważywszy na datę wydania decyzji przez organ II instancji, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 48 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Jeśli zaś w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a rozpatrzeniem odwołania zmienione zostały przepisy, które stanowiły podstawę prawną decyzji, organ odwoławczy, jako organ działający o charakterze reformatoryjnym ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Zastosowanie przez organ II instancji zmienionych przepisów nie stanowi naruszenia zasady dwuintstancyjnosci.

Sąd pierwszej instancji powołał się na generalną zasadę wynikającą z art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę – Prawo budowlane, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, (tj. przed dniem 11 lipca 2003 roku), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe oraz przytoczył treść art. 7 ust. 2 tejże ustawy, który to przewiduje wyjątek od powyższej zasady. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z dokumentów przedłożonych na rozprawie w dniu 18 marca 2005 roku wynika, że skarżąca pismem z dnia 23 lipca 2002 roku zgłosiła zamiar przystąpienia do budowy budynku gospodarczego służącego do przechowywania narzędzi niezbędnych do upraw rolno - polowych. Wójt Gminy Rewal decyzją z dnia 30 sierpnia 2002 roku (utrzymaną w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia 11 października 2002 roku) wniósł sprzeciw uznając, że działka nie jest działką siedliskową, jest to teren rolny niezabudowany, który powinien być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem, tj. produkcją rolną. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty co nieskuteczności sprzeciwu przypominając, że decyzji administracyjnej przysługuje domniemanie legalności, a więc do chwili jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzja wywołuje skutki prawne.

Skarżąca na działce nr [...] w N. ustawiła obiekt drewniany oraz urządzenie budowlane, związane z funkcjonowaniem tego obiektu - studnię bez wymaganego pozwolenia na budowę i pomimo wniesienia sprzeciwu. Ustawienie obiektu drewnianego wraz z urządzeniami budowlanymi (studnią) są robotami budowlanymi przewidzianymi w art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw umożliwia legalizację samowoli budowlanej, jednakże po spełnieniu wymogów określonych w art. 48 ust. 2. Z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XXV/125/88 z dnia 27 stycznia 1988 roku, wynika, iż teren obejmujący działkę nr [...] w N. oznaczony symbolem PZ RZ określony jest jako teren istniejących użytków rolnych i zielonych do dalszego użytkowania. Rada Gminy Rewal uchwaliła w 2002 roku Studium Uwarunkowań Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Rewal oraz podjęła w 2001 roku uchwałę XXX/224/01 o przystąpieniu do zmian w planach zagospodarowania przestrzennego – dotyczącą przedmiotowego terenu. Ta ostatnia uchwała nie jest aktem prawa miejscowego podlegającym ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Zatem w./w. plan nadal obowiązuje w świetle art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. - Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) i art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Obowiązujący w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal zapis wyklucza zatem realizację na działce skarżącej obiektów budowlanych przeznaczonych na cele nierolnicze. Zgłoszony w skardze argument dotyczący produkcji rolnej i niezbędności budynku i urządzenie technicznego, zdaniem Sądu, nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m związanych z produkcją rolną, uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Budowa takiego obiektu wymaga zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). W rozpoznawanej sprawie żadna z przesłanek cytowanego przepisy nie została spełniona. Poza "obiektem drewnianym" na działce nie istnieje "zabudowa zagrodowa", przedmiotowa działka nie jest działką siedliskową, a ze względu na wielkość działki (495 m2) brak jest podstaw do uznania, że wzniesiony obiekt jest "obiektem gospodarczym związanym z produkcja rolną".

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 marca 2005 roku wniosła T. W.

T. W. - reprezentowana przez radcę prawnego R. B. - zarzuciła:

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, które legły u podstaw decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę budynku, a w szczególności przez przyjęcie, że teren, na którym położona jest przedmiotowa działka, jest terenem istniejących użytków rolnych i zielonych do dalszego użytkowania;

- niewzięcie pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji faktu naruszenia słusznego interesu nie tylko skarżącej, ale również kilkusetosobowej grupy osób będących właścicielami działek sąsiadujących;

- nieuwzględnienie faktu, iż projektowany plan zagospodarowania przestrzennego gminy nie uwzględnia zmian faktycznych i prawnych znacznego terenu, zmian nieodwracalnych, dokonywanych na przestrzeni kilku lat za "cichym" przyzwoleniem władz Gminy Rewal;

- niewyjaśnienie faktu, iż wobec zmian w strukturze własnościowej terenu i braku aktualnego planu zagospodarowania na Gminie spoczywał obowiązek wystąpienia do Ministra Infrastruktury i Planowania Przestrzennego o wydanie zezwolenia na odstępstwa od dotychczasowego planu umożliwiające wydanie stosownych zezwoleń na budowę (art. 9 Prawa budowlanego - Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 414 );

- niezgodność stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Rady Gminy Rewal w sprawie przeznaczenia działki stanowiącej własność skarżącej – Sąd przyjął bowiem, że działka ta nie jest działką rolną, tymczasem Rada Gminy Rewal w piśmie z dnia 12 września 2003 roku wyraźnie stwierdza, że wszyscy nabywcy działek nabyli grunty jako działki rolne.

Na podstawie powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że wyjaśnienia wymagają zagadnienia prawne dotyczące w szczególności tego, czy organ I instancji w decyzjach i innych działaniach nie powinien uwzględniać istniejącego, nieodwracalnie zmienionego stanu terenów, czy Urząd Gminy w Rewalu, z którego zgodą doszło do geodezyjnego podziału nieruchomości na kilkaset działek o charakterze rekreacyjnym i sprzedaży tych działek indywidualnym nabywcom z terenu całego kraju, jako działek rekreacyjnych, ma obecnie prawo odmawiania wydawania pozwoleń na budowę jakichkolwiek budynków i urządzeń. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro nie ma nowego planu zagospodarowania przestrzennego, Urząd miał prawo, a nawet obowiązek, wystąpić do Ministra Infrastruktury o zmianę przeznaczenia przedmiotowych terenów. W takich warunkach doszło do naruszenia prawa, w szczególności art. 9 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu środka odwoławczego pełnomocnik T. W. stwierdził, iż faktem jest, że od 1988 roku obowiązuje w Gminie Rewal plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym tereny położone w południowej części N. zostały zakwalifikowane jako łąki i tereny rolnicze. Faktycznie zaś były to nieużytki wykupione przez osobę fizyczną. Na przełomie lat 1999 i 2000 tereny zostały geodezyjnie podzielone na kilkaset działek o powierzchni 500-600 m2, co nie mogło się obejść bez wiedzy i przyzwolenia władz Gminy Rewal. Żadna z 400 osób, które zakupiły działki, nie została poinformowana o zakazie ubiegania się o zezwolenie na budowę domku letniskowego. Działki zostały zagospodarowane przez nowych właścicieli a władze gminy nie zrobiły nić, aby chociażby w przygotowywanym studium zagospodarowania Gminy sporne grunty przeznaczyć na tereny rekreacyjne. Dla obrony właścicieli nieruchomości utworzone zostało i zarejestrowane stowarzyszenie z siedzibą w P.

Zdaniem pełnomocnika strony jest to problem wielu osób, który władze administracyjne mogły rozwiązać zwracając się do Ministra Infrastruktury w trybie art. 9 Prawa budowlanego o zmianę przeznaczenia terenu. Brak takiego działania, w nowo powstałych warunkach, jest naruszeniem prawa, które stanowi podstawę skargi kasacyjnej. Podkreślono, że twierdzenie skarżącej jakoby budynek na działce stanowiącej jej własność służyć ma gospodarstwu rolnemu oparte jest na odpowiedziach Rady Gminy na interpelacje stowarzyszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1)naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2 ) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu ( paragraf, ustęp ) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego ograniczył się wyłącznie do sformułowania zarzutów skargi w sposób opisowy bez wskazania, czy strona wnosząca skargę kasacyjną opiera skargę na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy też na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa, który – zdaniem strony - naruszył Sąd pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę. Użycie przez pełnomocnika strony sformułowań:" niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich okoliczności faktycznych", "niewzięcie pod uwagę faktu /.../", "niezgodność stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Rady Gminy Rewal w sprawie przeznaczenia działki stanowiącej własność skarżącej" nie czyni zadość wymogom skargi kasacyjnej.

W tym zakresie skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec nie wskazania jej podstaw – nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a.

Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszej sprawie nie podniesiono zarzutu naruszenia przepisów postępowania i nie wskazano w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego odnoszącego się do postępowania przed Sądem pierwszej instancji tj. przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa kasacji nie została przytoczona ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05 - niepublikowane).

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia, nie pozwala na odniesienie się do tak wskazanego zarzutu. W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. A zatem warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał doznać naruszenia ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96).

Jedynym przepisem prawa, jaki - tak w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu - powołał pełnomocnik skarżącego jest "art. 9 Prawa budowlanego - Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 414 )".

Naruszenie przez Sąd pierwszej instancji tegoż przepisu polega, zdaniem strony, na niewyjaśnieniu faktu, iż wobec zmian w strukturze własnościowej terenu i braku aktualnego planu zagospodarowania na Gminie spoczywał obowiązek wystąpienia do Ministra Infrastruktury i Planowania Przestrzennego o wydanie zezwolenia na odstępstwa od dotychczasowego planu umożliwiające wydanie stosownych zezwoleń na budowę ( art. 9 Prawa budowlanego - Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 414 ).

Powyższy zrzut skargi kasacyjnej nie może odnieść zamierzonego skutku, a to z poniższych względów.

Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm. ) w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo – ust. 2.

Wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę – ust. 3 art. 9 Prawa budowlanego. A zatem, czynności zmierzające do odstępstwa od warunków technicznych i uzyskania zgody na ewentualne odstępstwa prowadzone są na etapie pozwolenia na budowę ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2001 r., II SA/Gd 2027/99, LEX nr 76102 ).

W tym stanie rzeczy Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie stosował powyższego przepisu, a nadto niniejsza sprawa nie dotyczy pozwolenia na budowę lecz nakazu rozbiórki.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.