Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1046/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent stażysta Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. G. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji uchyla zaskarżone orzeczenie i określa, że nie może być ono wykonane.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. wydanym przez Komendanta Powiatowego w L. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.58) uznano [...] J. G. winnym popełnienia czynów polegających na tym, iż w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2005 r. realizując obowiązki [...] sekcji [...] Komendy Powiatowej Policji w L. nie wykonał szeregu poleceń Naczelnika Sekcji [...], a tym samym nie wywiązał się z obowiązków wynikających z pkt [...] jego zakresu obowiązków, co wyczerpywało znamiona czynu opisanego w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.

Po wtóre w okresie od [...] 2004 r. do [...] 2005 r. zaniechał obowiązku zakończenia prowadzonych zgodnie z art. 322 k.p.k. postępowań przygotowawczych o wskazanej w zarzucie sygnaturze, a także zaniechał przekazania do sekretariatu Sekcji [...] KPP w L. akt głównych i kontrolnych oraz zaniechał statystycznego zakończenia tych spraw nie wywiązując się tym samym z obowiązków określonych w pkt [...] i [...] zakresu obowiązków służbowych, przez co wyczerpał znamiona czynu opisanego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji.

Nadto w okresie od [...] 2001 r. do [...] 2005 r. nie wykonał poleceń Naczelnika Sekcji [...] i nie przekazał do sekretariatu Sekcji [...] wymienionych w zarzucie dokumentów spraw załatwionych, przechowując je w miejscu zamieszkania, co wypełniało znamiona czynu opisanego w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.

Za powyższe przewinienia wymierzono funkcjonariuszowi karę wydalenia ze służby.

Wydanie wskazanego orzeczenia poprzedzało prowadzone postępowanie wyjaśniające, które postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. zostało zawieszone na czas trwającej choroby obwinionego, do dnia [...] 2005 r.

Od orzeczenia Nr [...] J. G. odwołał się kwestionując w pierwszej kolejności wysokość wymierzonej mu kary.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazał, iż bezpodstawnie został uznany za winnego zagubienia akt postępowań przekazanych mu do prowadzenia, gdyż

sprawy o sygnaturach [...],[...],[...] zakończył, a fakt ten odnotował w prowadzonym przez siebie zeszycie pod datą [...]r.

Jako niezrozumiałą dla niego wskazał także przyczynę zaginięcia akt o sygnaturze [...].

Podniósł, iż przełożeni jego prowadzili ścisły monitoring spraw w końcu każdego miesiąca, a zatem nie jest prawdopodobne, by umknęło ich uwadze nie zakończenie przez niego w terminie powierzonych mu spraw, zwłaszcza, iż przed korzystaniem z urlopu wypoczynkowego rozliczył się z prowadzonych postępowań przygotowawczych.

Zakwestionował również pozostałe, postawione mu zarzuty oświadczając, iż nie miał możliwości swobodnej wypowiedzi i nie uwzględniono jego wniosków dowodowych, które mogły pozwolić na odparcie postawionych mu zarzutów.

W związku ze złożonym odwołaniem [...] Komendant Wojewódzki Policji postanowił powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia.

W treści sprawozdania komisji zwrócono uwagę na czasokres popełnienia zarzucanych obwinionemu czynów, sugerując zbadanie tych okoliczności przy uwzględnieniu treści art. 135 ust. 4 ustawy o Policji.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących zaniechania przekazania przez obwinionego czterech akt prowadzonych postępowań przygotowawczych komisja uznała, iż brak akt uniemożliwił jednoznaczne stwierdzenie czy postępowania zostały zakończone zgodnie z wyjaśnieniami obwinionego i czy były podstawy do umorzenia tych postępowań.

W ten sam sposób odniosła się komisja do ostatniego z postawionych J. G. zarzutu, wskazując na konieczność powtórnego przeprowadzenia dowodów wskazujących na zaniechanie wykonania poleceń przełożonego.

Zwrócono też uwagę na niewłaściwie prowadzony nadzór ze strony przełożonych obwinionego.

Uwzględniając uwagi wynikające ze sprawozdania powołanej przez siebie komisji, [...] Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do jej ponownego rozpoznania.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, co nie zostało uwzględnione przy ocenie postawionych funkcjonariuszowi zarzutów.

[...] Komendant Wojewódzki Policji oceniając zarzuty postawione J. G. podniósł, iż zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydawanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Z tych względów, w ponownym postępowaniu, organ odwoławczy nakazał wykazać przepisy zobowiązujące policjanta do statystycznego zakończenia sprawy i w obrębie tych przepisów zbadać i ocenić zachowanie obwinionego oraz stopień zawinienia i skutki, a także udowodnić jego obowiązek wynikający z art. 322 k.p.k.

Odnosząc się do wymierzonej odwołującemu kary nakazano uwzględnić zasady jej wymiaru i obowiązek należytego wyjaśnienia wyboru rodzaju kary.

W ponownym postępowaniu Komendant Powiatowy Policji w L. postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 135e ust. 10 ustawy o Policji zmienił dotychczasowo postawione J. G. zarzuty w ten sposób, iż ograniczył je wyłącznie do jednego, a to zarzutu wypełniającego znamiona art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji polegającego na zaniechaniu od [...] do [...] 2005 r. obowiązku zakończenia zgodnie z art. 322 k.p.a. prowadzonych postępowań przygotowawczych nie przekazaniu do sekretariatu Sekcji [...] KPP w L. akt głównych i kontrolnych tych spraw zarejestrowanych pod [...],[...] oraz zaniechaniu ich statystycznego zakończenia, a tym samym nie wywiązanie się z pkt [...] i [...] zakresu czynności oraz § 5 Zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w L., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji uznał J. G. winnym tak zmodyfikowanego zarzutu i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Powołując się na uzyskane w toku postępowania opinie prawne, w których określono czasokres karalności czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne policjanta oraz skonkretyzowano pierwszy dzień popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, od którego biegnie roczny okres jego przedawnienia, organ uzasadnił konieczność zweryfikowania zarzutów postawionych w toczącym się postępowaniu.

Wywodząc z treści art. 298 k.p.k. obowiązek obwinionego prowadzenia postępowań przygotowawczych, Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż podjęcie decyzji co do rodzaju czynności procesowych w toku postępowania leży w gestii prowadzącego postępowanie, a minimalny zakres tych czynności określa art. 325h k.p.k.

§ 146 pkt 1 Zarządzenia Nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych określa natomiast wprost, iż jeżeli zajdą okoliczności, o których mowa w art. 322 k.p.a. policjant umarza postępowanie.

Powołując się na zapisy znajdujące się w dzienniku planowania służby prowadzonym przez obwinionego funkcjonariusza organ uznał, iż J. G. decyzję o umorzeniu dochodzeń o sygnaturach [...] i [...] podjął w dniu [...] r., kiedy to zaplanował ich zakończenie. Z zapisów tych nie wynika jednak, by czynność ta została zrealizowana.

Słuszność wyboru decyzji o umorzeniu postępowania potwierdzona została po odtworzeniu akt prowadzonych przez obwinionego spraw, bowiem sprawy te zakończone zostały ich umorzeniem.

Mając powyższe na względzie Komendant Powiatowy Policji w L. uznał, iż do obowiązków obwinionego należało zakończenie postępowania w prowadzonych przez niego sprawach o sygn. akt [...] i [...] poprzez ich umorzenie. Nadto, wobec treści § 193 Zarządzenia Nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przełożony obwinionego był umocowany prawnie do wydania mu polecenia służbowego przekazywania do sekretariatu sekcji akt spraw zakończonych.

Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań przesłuchanych świadków pozwolił na stwierdzenie, iż akta w/w spraw nie zostały przez J. G. przekazane zgodnie z poleceniem przełożonego.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania obowiązku statystycznego zakończenia sprawy przez policjanta prowadzącego postępowanie przygotowawcze, w powołaniu na treść § 5 ust. 2 Zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych wskazano, iż do obowiązków prowadzącego postępowanie przygotowawcze należało zakończenie go statystycznie, a J. G. posiadał świadomość co do konieczności wykonywania tego obowiązku, gdyż z treścią Zarządzenia nr 350 został zapoznany.

W opinii organu rodzaj wymierzonej kary wynikał z faktu wcześniejszego popełnienia podobnego przewinienia dyscyplinarnego popełnionego na przełomie 2004 i 2005 r. i braku poprawy jakości wykonywanych przez obwinionego obowiązków służbowych, a także z wysokiej szkodliwości społecznej popełnionego czynu.

Jako okoliczności łagodzące wskazano brak merytorycznego wpływu zachowania obwinionego na sposób zakończenia prowadzonych przez niego spraw oraz braku naruszenia prawnie chronionych dóbr osób prywatnych.

Od orzeczenia tego J. G. odwołał się podnosząc, iż jest niewinny.

Odwołujący się do treści sprawozdania komisji powołanej w toku postępowania przed organem odwoławczym, obwiniony zwrócił uwagę, iż nadal brak jest w sprawie materiału dowodowego niewątpliwie wykazującego jego winę, a na uwagę zasługują okoliczności zaniedbań ze strony przełożonych.

Ponownie stwierdzając, iż postępowania prowadzone przez niego zakończył w dniu [...] r. wskazał, iż do jego obowiązków należało przekazanie akt sprawy przełożonemu, a nie do sekretariatu. Przełożony bowiem dokonywał zatwierdzenia sporządzonych dokumentów i przekazania do sekretariatu.

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, po rozpoznaniu odwołania J. G. utrzymał w mocy zaskarżone przez obwinionego orzeczenie organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, w pierwszej kolejności podzielono pogląd zaprezentowany w zaskarżonym orzeczeniu, a poparty treścią opinii prawnej

dopuszczonej w sprawie, w zakresie obliczania terminów przedawnienia karalności przewinień dyscyplinarnych. Uznano bowiem za słuszne, iż w przypadku zarzutu polegającego na zaniechaniu wykonania czynności służbowej termin zaniechania należy liczyć od dnia następnego po terminie, w którym policjant winien był wykonać dane czynności.

W opinii [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, w przypadku postępowania przygotowawczego sygn. akt [...], które zostało wszczęte w dniu [...] r. termin ten należało liczyć od dnia [...] r., a w postępowaniu o sygn. akt [...] wszczętym w dniu [...] r., termin ten rozpoczynał bieg od dnia [...] r. Zdaniem organu odwoławczego, przy uwzględnieniu okresu zawieszenia postępowania, orzeczenie wydane przez organ I instancji uwzględniało treść art. 135 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.

Dokonując natomiast analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał za słuszne stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w L. i stwierdził, iż zeznania przesłuchanych w sprawie świadków pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie winy obwinionego.

J. G. zobowiązany był bowiem do terminowego i systematycznego wykonywania zadań związanych z realizacją pracy dochodzeniowej przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów prawa i poleceń prokuratorów nadzorujących postępowania przygotowawcze. W tym celu przydzielone zostały mu do prowadzenia sprawy o sygn. akt [...] i [...]. Sprawy te były kontrolowane przez przełożonych, a J. G. zapoznawał się z uwagami pokontrolnymi.

W opinii organu odwoławczego przełożony obwinionego, Naczelnik Sekcji [...], który z mocy § 193 Zarządzenia Nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych był zobowiązany do nadzoru nad prowadzeniem Rejestru Śledztw i Dochodzeń, miał również uprawnienia do określenia obiegu dokumentów i wydawania poleceń w tym zakresie.

Z tych więc względów obowiązkiem J. G., obok wykonywania zadań służbowych, było przestrzeganie wydanych w zakresie obiegu dokumentów poleceń.

Obowiązkiem obwinionego było także jak stwierdził organ odwoławczy, dokonanie statystycznego zakończenia sprawy, co wynikało zarówno z pkt [...] jego zakresu czynności, jak też z treści § 5 ust. 2 Zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych.

Oceniając zeznania funkcjonariuszy kierujących Sekcją [...], [...] Komendant Wojewódzki Policji uznał, iż J. G. zaniechał obowiązku zakończenia spraw powierzonych mu do prowadzenia, obowiązków wynikających z wydanych mu przez przełożonego poleceń co do obiegu dokumentów, jak i obowiązków dokonania statystycznego zakończenia sprawy, a wymierzona z tego tytułu kara jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia ewentualnie o zmianę orzeczenia organu I instancji.

Zarzucił, iż naruszono w toku postępowania art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne i nieobiektywne wyjaśnienie sprawy oraz nieprawidłowe uzasadnienie przyczyn odmowy wiarygodności jedynym dowodom, a uznania innych za wiarygodne.

Przede wszystkim skarżący zakwestionował wiarygodność zeznań świadków składanych na okoliczność braku zwrotu akt spraw prowadzonych przez niego. Zdaniem skarżącego z zeznań świadków wynikało, iż akta spraw zakończonych zwyczajowo były przekazywane do sekretariatu lub bezpośrednio do przełożonych, co pozostaje w sprzeczności z postawionym mu zarzutem nie złożenia akt w sekretariacie Sekcji.

Wskazał nadto, iż prowadzący ponowne postępowanie dyscyplinarne nie wykonali zaleceń wynikających z sprawozdania komisji badającej sprawę z polecenia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Nadto zarzucił naruszenie art. 135 ust. 2 ustawy o Policji, gdyż organ I instancji, w jego opinii wydał swoje orzeczenie mimo upływu przedawnienia karalności zarzucanych czynów.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, [...] Komendant Wojewódzki Policji zaprzeczył zarzutom skarżącego co do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w sposób nieobiektywny i niepełny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 ust. 2 ustawy o Policji organ wskazał, iż zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg przedawnienia, a więc orzeczenie Komendanta Policji w L. z dnia [...] zostało wydane w terminie pozwalającym na wyciągnięcie konsekwencji dyscyplinarnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest przeto kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego, a także procesowego obowiązującymi w czasie ich wydania, gdyż wyłącznie naruszenie prawa w toku postępowania przed organami administracji stanowić może o uwzględnieniu skargi.

Zgodnie z treścią art. 135 ust. 4 ustawy o Policji kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

Chwilą określającą lub wyznaczającą początek biegu przedawnienia jest, zgodnie z ogólną zasadą, czas działania lub zaniechania działania, do którego sprawca był zobowiązany.

W pełni zatem podzielając pogląd organu co do określenia początku biegu przedawnienia przy czynnościach z zaniechania zauważa się, iż postawiony skarżącemu zarzut dotyczył właśnie zaniechania czynności, jaką było zakończenie sprawy przekazanej mu do prowadzenia poprzez umorzenie dochodzenia.

Istotnym zatem dla wyznaczenia początku biegu przedawnienia karalności czynu zarzuconego skarżącemu, było ustalenie, w jakim terminie był on zobowiązany do działania. To ustalenie pozwoliłoby na określenie, od jakiego momentu można przyjąć, iż zaniechał wykonania obowiązków, które był zobligowany wykonać.

W tym celu powinno posłużyć się treścią art. 325i § 1 k.p.k., z której wynika, iż dochodzenie powinno zostać zakończone w terminie 2 miesięcy od jego wszczęcia. Bezspornym jest, iż postępowanie w sprawie o sygn. [...] zostało wszczęte w dniu [...] 20005 r. Słusznie zatem w zaskarżonym orzeczeniu, jako datę jego zakończenia, po myśli obowiązującego funkcjonariusza nakazu zawartego w przytoczonym wyżej przepisie art. 325i k.p.k. wskazano dzień [...] 2005 r., a pierwszy dzień pozostawania funkcjonariusza w zwłoce co do wykonania czynności – dzień [...] 2005 r. Jest to też data, od której zacząć należy liczyć bieg terminu przedawnienia karalności wynoszący 1 rok.

Biorąc pod uwagę, iż postępowanie w sprawie zostało zawieszone, trzeba uznać, iż nastąpiła okoliczność, która w rozumieniu art. 135 ust. 4 zdanie drugie powodowała wstrzymanie biegu terminu przedawnienia. Jeżeli bowiem termin przedawnienia "nie biegnie", to eo ipso termin ustania karalności realnie wydłuża się oddala się w czasie o taki okres, przez jaki bieg przedawnienia uległ wstrzymaniu.

Jak wynika z materiału przedstawionego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, okres zawieszenia postępowania w sprawie dyscyplinarnej wszczętej przeciwko J. G. przypadał na czas pomiędzy [...], a [...] 2005 r., a w konsekwencji okres jednego roku przedawnienia karalności został przedłużony o ten czas zawieszenia postępowania.

W tym miejscu należy podnieść, iż przedawnienie karalności jest instytucją powodującą brak możliwości pociągnięcia sprawcy czynu do odpowiedzialności po upływie określonego czasu od popełnienia (zaniechania) tego czynu.

W aspekcie materialnoprawnym przedawnienie jest okolicznością uchylającą karalność, natomiast skutkiem procesowym jest zakaz wszczynania postępowania i nakaz umorzenia postępowania wszczętego w sprawie o przestępstwo, którego karalności ustala (art. 135 ust. 1 pkt 4 i art. 135j ust. 4 ustawy o Policji). Ustanie karalności przestępstwa następuje z mocy prawa w rezultacie samego upływu czasu kalendarzowego odpowiadającego terminowi przedawnienia, a w wypadku zaistnienia ujemnej przesłanki procesowej, jaką jest przedawnienie karalności postępowanie to powinno zostać umorzone. Ujemna przesłanka procesowa, o której mowa w przytoczonym art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter bezwzględny i musi być uwzględniana nie tylko na etapie postępowania dyscyplinarnego przed organem I instancji, lecz w toku postępowania, aż do jego prawomocności na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego.

Kwesta ta pozostała całkowicie pominięta w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, gdzie odniesiono się wyłącznie do daty orzeczenia wydanego przez organ I instancji.

Orzeczenie to nie jest kończącym postępowanie dyscyplinarne rozstrzygnięciem, gdyż postępowanie dyscyplinarne toczące się w oparciu o ustawę o Policji jest postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 135k ustawy o Policji), a cechy prawomocności, zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 1 i 2 wymienionego aktu prawnego nosi orzeczenie organu II instancji lub organu I instancji, w przypadku nie wniesienia od niego środka odwoławczego. Nadto, orzeczenie dyscyplinarne staje się wykonalne dopiero po jego uprawomocnieniu się.

W ponownym zatem postępowaniu rzeczą organu będzie uwzględnić, iż przedawnienie karalności czynu dyscyplinarnego wyłącza możliwość wydania orzeczenia skazującego i jest przeszkodą, której istnienie powinno być badane także w postępowaniu odwoławczym.

Mając powyższe na względzie organ dokona ponownego obliczenia okresów, jakie upłynęły od chwili wszczęcia przez skarżącego postępowania w sprawach [...] i [...], przy uwzględnieniu okresu zawieszenia postępowania dyscyplinarnego i oceni ponownie stan faktyczny sprawy w świetle art. 135 ust. 1 pkt 4 i art. 135 ust. 4 ustawy o Policji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zaniechania statystycznego zakończenia spraw o sygn. akt [...] i [...], w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w przypadku zarzucenia skarżącemu zaniechania zakończenia powierzonych mu postępowań przygotowawczych zgodnie z treścią art. 322 k.p.k., zarzut zaniechania zakończenia statystycznego tych spraw jest co najmniej przedwczesny.

Jak wynika bowiem z treści § 2 lit. "b" Zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych w Policyjnym Systemie Statystyki Przestępczości "[...]" gromadzi się, przechowuje, przetwarza i opracowuje dane statystyczne o postępowaniach umorzonych z powodu niewykrycia sprawcy i wpisanych do rejestru przestępstw. Oznacza to, że obowiązek funkcjonariusza polegający na wypełnieniu właściwego formularza następuje z chwilą zakończenia prowadzonego postępowania poprzez jego umorzenie i wpisanie do w/w rejestru.

W przypadku braku zakończenia prowadzonej przez funkcjonariusza sprawy obowiązek jej statystycznego zakończenia nie mógł przeto zaistnieć.

Istotnym wydaje się także zwrócenie uwagi na treść § 27 cyt. zarządzenia, z którego wynika, iż brak akt kontrolnych nie powinien był przeszkadzać w ustaleniu, czy obowiązek statystycznego zakończenia sprawy został wykonany, bowiem komórki organizacyjne Policji przekazywać mają wypełnione formularze do właściwych komórek statystyki przestępczości, co wykonywane powinno być nie rzadziej niż raz w tygodniu (§ 28 cyt. aktu).

Jak wynika z materiału dowodowego przedstawionego Sądowi, okoliczność ta nie była brana pod uwagę i nie zostały przeprowadzone dowody w celu sprawdzenia, czy komórki statystyki przestępczości posiadają dane o zakończeniu przez skarżącego prowadzonych spraw.

Odnosząc się natomiast do postawionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy procedury administracyjnej, w zakresie czego w odpowiedzi na skargę wypowiadał się [...] Komendant Wojewódzki Policji nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem ustawa o Policji zawiera odrębną, kompleksową regulację w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów i nie przewiduje odwołania się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą.

Wskazane wyżej względy spowodowały konieczność orzeczenia po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 P.p.s.a. jak w sentencji.