Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1822/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie NSA Janusz Ruszyński /spr./ as.sąd.WSA Karol Pawlicki Protokolant: sekr.sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku akcyzowego za sierpień [...] r. oddala skargę. /-/ K. Pawlicki /-/ S. Zapalska /-/ J. Ruszyński


UZASADNIENIE

Następujące okoliczności faktyczne sprawy są niesporne:

Skarżący produkował w roku [...] wyrób o nazwie : ekologiczna podpałka do grilla, kominków i ognisk w butelkach 1 litrowych.

Do produkcji podpałki skarżący wykorzystywał kupowany przez siebie w spółce "A" S.A. spirytus rektyfikowany 95%. Skarżący dostarczał też spółce "A" własną formalinę, która po analizie przeprowadzonej przez spółkę "A" dodawana była przez spółkę "A" do spirytusu rektyfikowanego. Spółka "A" po procesie skażenia spirytusu formaliną skarżącego dostarczał mu produkt nazwany: spirytus rektyfikowany skażony formaliną do rozlewu ekologicznej podpałki.

Finalny wyrób, którym była ekologiczna podpałka do grilla skarżący uzyskiwał przez:

- redukcję mocy poprzez dodanie wody

- rozlew do butelek o pojemności 1 litra lub 0,5 litra

- nakładanie etykiet na butelki.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy w tak niespornym stanie faktycznym można uznać skarżącego za podatnika podatku akcyzowego.

Organy podatkowe uznały, że opisany wyżej proces produkcyjny podpałki świadczy o tym, że skarżący jest producentem wyrobu akcyzowego, co wynika z art. 35 § 1 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym a sprzedaż tego wyrobu w opakowaniach o pojemności 1 litra lub 0,5 litra podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w wysokości 35% wartości obrotu ( poz. 7 pkt 3 załącznika do ustawy)

Mając to na uwadze Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] r. [...] określił M. M. podatek akcyzowy za sierpień [...] r. z zaległością podatkową i odsetkami a Izba Skarbowa decyzję tą utrzymała w mocy decyzją z dnia [...] r.

W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący M. M. zarzucił:

1. naruszenie przepisu art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 - ze zm.) przez uznanie, że skarżący był producentem wyrobu akcyzowego , a przez to i podatnikiem podatku akcyzowego,

2. naruszenie przepisu § 11 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego - Dz. U. nr 27, poz. 269 - ze zm. Poprzez jego niezastosowanie ( jest to zarzut alternatywny w stosunku do zarzutu z pkt. 1 ),

3. naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 - ze zm. ) poprzez brak wskazania i omówienia w kwestionowanej decyzji podstawy prawnej dla uznania, że skarżący był producentem wskazanego wyrobu, i wniósł o jej uchylenie.

Skarżący kwestionując przyjęcie przez organy podatkowe tezy, że był producentem wyrobu akcyzowego, bo w zasadzie w wyniku rzekomej produkcji uzyskiwał ten sam produkt, co przed całym procesem.

Nadto skarżący podniósł również zarzut naruszenia przepisu § 11 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego ( w brzmieniu obowiązującym w sierpniu [...] r.). Nawet bowiem gdyby przyjąć, że skarżący był w sprawie producentem spirytusu skażonego, to w związku z brzmieniem wskazanego przepisu, korzystał ze zwolnienia tamże sformułowanego bowiem:

- był nabywcą spirytusu po cenach zawierających podatek akcyzowy ( co znajduje potwierdzenie w treści kwestionowanej decyzji ),

- spirytus został skażony u skarżącego, tzn. na jego zalecenie do zakupionego przezeń i stanowiącego jego własność spirytusu (co również wynika z kwestionowanej decyzji ).

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, skarżący wskazuje, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji ani razu nie wskazuje na podstawie jakiego przepisu oraz przy jakiej jego interpretacji uznano, że skarżący jest producentem wyrobów akcyzowych. Stanowi to o mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniu art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kluczowym zagadnieniem w sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy w opisanym wyżej stanem faktycznym można uznać skarżącego za producenta wyrobu akcyzowego. Chodzi przy tym o czynności wykonywane przez skarżącego.

Niewątpliwie towar dostarczany skarżącemu przez spółkę "A" ( spirytus rektyfikowany skażony dostarczaną przez skarżącego formaliną ) nie był podpałką ekologiczną do grilla. Czynności skarżącego sprowadzały się do dodania do spirytusu formaliny ( aczkolwiek czynność tą na zlecenie skarżącego wykonywał spółka "A" i to wykorzystują towar dostarczany przez skarżącego ) oraz wody, co skutkowało nadaniem towarowi charakteru finalnego - podpałki.

Sam spirytus skażony formaliną nie mógł być wykorzystany jako podpałka. Wskutek czynności skarżącego powstał produkt mający inne cechy niż produkt dostarczany skarżącemu.

Zgodnie z treścią opinii Ośrodka Interpretacji i Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego ekologiczna podpałka mieści się w Systematycznym Wykazie Wyrobów pod pozycją SWW 2444-29 jako spirytus skażony pozostały. Nie jest to jednak ten sam spirytus skażony, który skarżący kupował w spółce "A".

Zgodnie z treścią art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży na producencie wyrobów akcyzowych.

Sprzedaż tego wyrobu w opakowaniach o pojemności 1 litra lub 0,5 litra podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w wysokości 35% wartości obrotu, co określono w załączniku nr 2 poz. 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03. 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.

Oznacza to, że organy skarbowe uznając produkowany przez skarżącego towar za wyrób akcyzowy nie naruszyły obowiązującego prawa.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 11 pkt 8 powyżej cytowanego rozporządzenia należało zauważyć, że zgodnie z jego treścią zwolniony od podatku akcyzowego został alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone u nabywcy, jeżeli środek skażający został dodany do alkoholu nabytego po cenach zawierających podatek akcyzowy.

Trafnie zauważyła Izba Skarbowa, że zwolnienie to ma charakter przedmiotowy i dotyczy spirytusu skażonego znajdującego się u nabywcy w sytuacji, gdy nabywca zakupił go po cenach zawierających podatek akcyzowy. Zwolnieniu podatkowemu w akcyzie podlega więc spirytus będący w posiadaniu nabywcy a nie jego sprzedaż.

Przedmiotowy alkohol etylowy ( spirytus rektyfikowanego ) został skażony w spółce "A" a nie u nabywcy ( skarżącego ).

Przepis § 11 pkt 8 nie ma więc zastosowania dla niniejszego przypadku.

Trafne jest więc też spostrzeżenie Izby Skarbowej, że zwolnienie wynikające z § 11 pkt 8 rozporządzenia z 22.03.2002 r. w sprawie podatku akcyzowego nie obejmuje sprzedaży spirytusu skażonego a jedynie spirytus skażony u nabywcy.

Mając na uwadze powyższe argumenty skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1240 ) oddalono.

/-/ K. Pawlicki /-/ S. Zapalska /-/ J. Ruszyński