Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1841/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.169, art.14 b, art.14 c
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 06 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Gliwice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1118/14 w sprawie ze skargi Z. [...] "I." S.A. z siedzibą w G. na interpretację Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 2 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/GL 1118/14 ze skargi Z. [...] "I." S.A. w G. (dalej: Spółka, wnioskodawca) na interpretację Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 2 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację.

Stan faktyczny sprawy przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji przedstawia się następująco.

Interpretacją indywidualną z dnia 2 lipca 2014 r. Prezydent Miasta Gliwice, działając na podstawie art. 14j § 1, art. 14c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm. - dalej O.p.) oraz art. 3 ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r, Nr 95, poz. 613 z późn zm. - dalej u.p.o.l.), po rozpatrzeniu wniosku Spółki:

1. Uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie uznania, że w przypadku, gdy na nieruchomości posadowiony jest jeden budynek i w budynku tym ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, udział wnioskodawcy w powierzchniach wspólnych danego budynku oraz w powierzchni gruntu do celów podatku od nieruchomości powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość (będąca własnością wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Co za tym idzie - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych budynku i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu wskazanej wyżej proporcji.

W tym zakresie organ stanął na stanowisku, że w przypadku gdy na nieruchomości posadowiony jest jeden budynek i w budynku tym ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, udział wnioskodawcy w powierzchniach wspólnych danego budynku oraz w powierzchni gruntu do celów podatku od nieruchomości powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość (będąca własnością wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Co za tym idzie - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali będących własnością wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych budynku i powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu wskazanej wyżej proporcji.

2. uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie uznania, że powyższe (wskazane przez wnioskodawcę) zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdują również zastosowanie w przypadku gdy na nieruchomościach posadowionych jest kilka budynków, a odrębna własność lokali zostanie wyodrębniona przez wnioskodawcę tylko w jednym budynku.

W tym zakresie organ stanął na stanowisku, że wskazane przez organ podatkowy w punkcie 1 interpretacji zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdują również zastosowanie w sytuacji gdy na nieruchomościach posadowionych jest kilka budynków, a odrębna własność lokali zostanie wyodrębniona przez wnioskodawcę tylko w jednym budynku.

3. uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie uznania, że powyższe (wskazane przez wnioskodawcę) zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdują również zastosowanie w przypadku, gdy własność jednego z odrębnych lokali lub ułamkowa część prawa własności jednego z odrębnych lokali zostanie przeniesiona na podmiot trzeci (nabywcę).

W tej kwestii organ stanął na stanowisku, że wskazane przez organ podatkowy w punkcie 1 interpretacji zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdują również zastosowanie w przypadku, gdy własność jednego z odrębnych lokali lub ułamkowa część prawa własności jednego z odrębnych lokali zostanie przeniesiona na podmiot trzeci (nabywcę).

W uzasadnieniu interpretacji organ podniósł, iż we wniosku przedstawione zostało następujące zdarzenie przyszłe. Spółka jest użytkownikiem wieczystym kilku nieruchomości gruntowych zabudowanych, położonych na obszarze miasta G. Nieruchomości składają się z kilku działek ewidencyjnych ujętych w jednej księdze wieczystej i jest na nich posadowione kilka budynków. Spółka rozważa ustanowienie odrębnej własności dwóch (lub więcej) lokali w niektórych budynkach posadowionych na tych nieruchomościach. Rozważa również przeniesienie ułamkowej części prawa własności jednego (lub więcej) z tych lokali na rzecz podmiotu trzeciego (nabywca). W wyniku tych działań, wnioskodawca oraz nabywca stanie się z mocy prawa właścicielem (współwłaścicielem) dwóch (lub więcej) odrębnych lokali i jednocześnie współwłaścicielem w odpowiednich częściach ułamkowych powierzchni wspólnych budynków znajdujących się na tych nieruchomościach oraz użytkownikiem wieczystym i właścicielem powierzchni gruntów.

W związku z powyższym wnioskodawca zwrócił się o potwierdzenie:

1. czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowiony jest jeden budynek i w budynku tym ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, udział wnioskodawcy w powierzchniach wspólnych danego budynku oraz w powierzchni gruntu do celów podatku od nieruchomości powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość (będąca własnością wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynku? Co za tym idzie - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l.- podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych budynku i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu wskazanej wyżej proporcji;

2. czy powyższe zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdują również zastosowanie w przypadku gdy na nieruchomościach posadowionych jest kilka budynków, a odrębna własność lokali zostanie wyodrębniona przez wnioskodawcę tylko w jednym budynku?

3. czy powyższe zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdują również zastosowanie w przypadku gdy własność jednego z odrębnych lokali lub ułamkowa część prawa własności jednego z odrębnych lokali zostanie przeniesiona na podmiot trzeci (nabywcę)?

W świetle obowiązującego stanu prawnego organ interpretacyjny wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Strona w toku subsumcji do przedstawionego stanu faktycznego nieprawidłowo przyjęła, że w rozpatrywanej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na "właścicielach wyodrębnionych lokali", choć ani ustawa, ani cytowani przez stronę przedstawiciele doktryny nie posługują się takim zwrotem, konsekwentnie używając szerszego pojęcia "właścicieli lokali". Nie ma więc podstaw, by na gruncie rozpatrywanego przepisu dokonywać takiego zawężenia. Mając na uwadze, że okoliczność podniesiona przez wnioskodawcę w pytaniu pierwszym stanowi fundament do rozważań w pytaniach kolejnych, również one posiadają opisaną wyżej wadę interpretacyjną. Stąd też organ uznał, że w razie gdy na nieruchomościach posadowionych jest kilka budynków, a odrębna własność lokali zostanie wyodrębniona przez Spółkę tylko w jednym z budynku, sposób ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości na zasadzie art. 3 ust. 5 u.p.o.l również znajduje zastosowanie - należy jednak mieć na uwadze wcześniejsze rozważania dotyczące tego przepisu.

W odniesieniu do pytania nr 3 należało według organu przyjąć, że zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości zawarte w art. 3 ust. 5 u.p.o.l znajdują również zastosowanie w przypadku gdy własność jednego z odrębnych lokali lub ułamkowa część prawa własności jednego z odrębnych lokali zostanie przeniesiona na podmiot trzeci (nabywcę).

Odnosząc się do rozwinięcia tego pytania w uzasadnieniu wniosku o wydanie pisemnej interpretacji - w przypadku, gdy w jednym z lokali zostanie przeniesiony udział w nieruchomości na podmiot trzeci (nabywcę), wbrew twierdzeniu wnioskodawcy wyłączona jest możliwość stosowania art. 3 ust. 4 u.p.o.l Przepis ten stanowi o solidarnym opodatkowaniu współwłasności (współposiadania) nieruchomości lub obiektu budowlanego, wyraźnie jednak wskazując in fine na zastrzeżenie ust. 5. Nie może zatem być mowy o współstosowaniu na gruncie przedmiotowego stanu faktycznego ustępów 4 i 5 art. 3 u.p.o.l, gdyż ten drugi przepis stanowi lex specialis względem pierwszego z wymienionych. Organ interpretacyjny wskazał dalej, że szczególny ustrój prawny, jakim na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest współwłasność oparta na odrębnej własności lokali, wyklucza stosowanie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. W tym zakresie zastosowanie znajdzie rozwiązanie opisane w ad. 1 niniejszej interpretacji, oparte na wyliczeniu udziałów w nieruchomości wspólnej zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l

Spółka wystosowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Prezydent Miasta Gliwice w odpowiedzi na to wezwanie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

W skardze na interpretację Spółka zarzuciła:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 3 ust. 5 u.p.o.l w związku z 5, § 7 i § 145 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 100, poz. 908 dalej "rozporządzenie"), poprzez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na zinterpretowaniu pojęcia "właścicieli lokali" w oderwaniu od hipotezy przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l i w konsekwencji nieuprawnionym przyjęciu, iż pojęcie "właścicieli lokali" należy interpretować, jako właścicieli wszystkich lokali, a zatem zarówno lokali wyodrębnionych, jak i niewyodrębnionych;

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. Nr 80, poz. 903 ze zm. - dalej u.w.l.) i art. 46 Kodeksu cywilnego - dalej K.c.), polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, iż użyte w art.3 ust. 5 u.p.o.l. pojęcie "właścicieli lokali" nie oznacza "właścicieli wyodrębnionych lokali";

c) naruszenie art. 2 i art. 84 Konstytucji RP, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuprawnione niezastosowanie się do zasady in dubio pro tributario rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących zakresu zastosowania art. 3 ust. 5 u.p.o.l. niekorzyść strony skarżącej.

Wobec powyższego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazanym na wstępie wyrokiem na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną interpretację.

Sąd odniósł się do treści art. 14c O.p. i wyjaśnił, że strona we wniosku przedstawiła trzy różne warianty zdarzenia przyszłego wskazując, że jest użytkownikiem wieczystym kilku nieruchomości gruntowych zabudowanych, które składają się z kilku działek ewidencyjnych ujętych w jednej księdze wieczystej i jest na nich posadowione kilka budynków. Rozważa ustanowienie odrębnej własności dwóch (lub więcej) lokali w niektórych budynkach posadowionych na tych nieruchomościach jak również przeniesienie całości lub ułamkowej części prawa własności jednego (lub więcej) z tych lokali na rzecz podmiotu trzeciego (nabywcę). W wyniku tych działań, strona oraz nabywca staną się z mocy prawa właścicielem (współwłaścicielem) dwóch (lub więcej) odrębnych lokali i jednocześnie współwłaścicielem w odpowiednich częściach ułamkowych powierzchni wspólnych budynków znajdujących się na tych nieruchomościach. Odwołując się do treści art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Spółka zwróciła się o rozstrzygnięcie wątpliwości na jakich zasadach zostanie opodatkowana część wspólna budynku i gruntów w opisanych powyżej sytuacjach. We wniosku powołała także przepisy ustawy o własności lokali, poglądy doktryny oraz orzecznictwo.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w zaskarżonej interpretacji organ nie przeprowadził wyczerpującego wywodu prawnego, z którego można w sposób jasny i jednoznaczny wywieść dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Z uzasadnienia interpretacji nie wynika, aby organ uwzględnił wszystkie okoliczności stanu faktycznego i ocenił istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy.

Sąd odwołał się do treści art. 3 ust. 5 u.p.o.l. wyjaśniając, że analiza tego uregulowania prowadzi do wniosku, że w konsekwencji wyodrębnienia prawnego lokali w ramach jednego budynku, tj. utworzenia nieruchomości lokalowych, dla których urządzone zostały odrębne księgi wieczyste, obowiązek podatkowy od wyodrębnionych lokali w zakresie dotyczącym gruntu oraz części wspólnych budynku określa wyłącznie art. 3 ust. 5 cyt. ustawy. Przede wszystkim wynika to z zastrzeżenia zawartego w ust. 4 tego artykułu, w myśl którego przepis ten nie ma zastosowania w okolicznościach opisanych w ust. 5, ale również z brzmienia samego ust. 5 wskazującego, że jest to regulacja lex specialis w stosunku do przepisu poprzedzającego. W takiej sytuacji właściciel lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość jest opodatkowany samodzielnie od tego lokalu (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) oraz stosownie do art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - zobligowany jest płacić podatek od części ułamkowej gruntu oraz części budynku stanowiącej współwłasność. Kwestie ustanowienia odrębnej własności lokali, praw i obowiązków właścicieli lokali oraz zarządu nieruchomością wspólną reguluje ustawa o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r., która definiuje co stanowi samodzielny lokal mieszkalny, oraz nieruchomość wspólną.

Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Sąd pierwszej instancji zauważył, że w pierwszej i drugiej z opisanych sytuacji Spółka będzie wyłącznym użytkownikiem wieczystym gruntów i wyłącznym właścicielem posadowionych na nim budynków oraz jednocześnie ustanowi odrębną własność jednego lub kilku lokali dla samej siebie. To zaś zdaniem Sądu oznacza, że przede wszystkim analizy wymaga kwestia współwłasności niewyodrębnionych części budynków oraz gruntu. Mając na uwadze szczególną formę współwłasności na gruncie art. 10 u.w.l. organ interpretacyjny powinien był rozważyć czy we wskazanych wyżej przypadkach można mówić o współwłasności w rozumieniu art. 195 k.c. W konsekwencji ocenić należało czy powstanie nieruchomość wspólna w sytuacji, gdy oprócz dotychczasowego właściciela całej nieruchomości nie pojawią się inni właściciele, którzy nabędą własność lokali w tej nieruchomości.

Odrębnej analizy wymagał natomiast przypadek (opisany jako trzeci we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji), w którym własność jednego z wyodrębnionych lokali lub ułamkowa część jednego z wyodrębnionych lokali zostanie zbyta na rzecz osoby trzeciej. Tymczasem organ interpretacyjny dokonując wykładni art. 3 ust. 5 u.p.o.l. ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że dla celów opodatkowania części wspólnych należy przyjąć powierzchnię ogółu lokali będących własnością Spółki i ta metoda znajdzie zastosowanie we wszystkich trzech sytuacjach opisanych przez Spółkę.

W ocenie Sądu w zaskarżonej interpretacji zabrakło również jednoznacznego wyjaśnienia, co w stanie faktycznym przedstawionym przez Spółkę stanowić będzie część wspólną nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 2 u.w.l. w zw. z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Sąd podkreślił, że podstawowym obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o interpretację jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego. Natomiast wydanie interpretacji przez organ jest przede wszystkim formą oceny stanowiska wnioskodawcy w ramach zakreślonych we wniosku. Jeżeli organ w rozpoznawanej sprawie miał w tym zakresie wątpliwości to powinien był skorzystać z uprawnień przewidzianych w art. 169 § 1 - 2 O.p. Poza tym niezbędnym - zdaniem Sądu - wydaje się odniesienie się przez organ interpretacyjny do powołanych przez stronę orzeczeń sądów administracyjnych w przedmiocie interpretacji art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji Sąd stwierdził, że nie spełnia ona warunków określonych w art. 14c O.p. Stanowi to także naruszenie obowiązującej w postępowaniu interpretacyjnym zasady ogólnej z art. 121 § 1 O.p. Rozpoznając ponownie sprawę organ interpretacyjny przede wszystkim winien przeprowadzić wnikliwą analizę stanu faktycznego i ustosunkować się do istotnych argumentów wnioskodawcy z uwzględnieniem powyższych wskazań Sądu.

Prezydent Miasta wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu:

1) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 14c O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że:

a) w zaskarżonej interpretacji zabrakło jednoznacznego wyjaśnienia, co w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę stanowić będzie część wspólną nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 2 u.w.l. w związku z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l.,

b) organ w sposób nieuprawniony przyjął, że w budynku będą znajdowały się inne samodzielne lokale, które nie będą wchodziły w skład powierzchni wspólnej, mimo, iż okoliczność ta nie była podnoszona w treści wniosku,

2) naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że zaniechanie wyjaśnienia przez organ okoliczności, czy w budynku będą znajdowały się inne samodzielne lokale, spowodowało wydanie interpretacji podatkowej z pominięciem istotnych okoliczności stanu faktycznego,

3) naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a;), a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 w zw. z art. 8 ust. 1 u.w.l. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dla powstania części wspólnej nieruchomości miało znaczenie zaistnienie współwłasności w rozumieniu art. 195 k.c., co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego ustalenia, iż nie prowadząc analizy stanu faktycznego w tym kierunku, organ dokonał interpretacji przepisów prawa podatkowego bez uwzględnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego i bez przeprowadzania oceny istotnych dla sprawy argumentów Strony.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2015 r. przez jej oddalenie, na podstawie art. 188 p.p.s.a. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Nie może ulegać wątpliwości, że wynikający z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stan faktyczny sprawy interpretacyjnej powinien zostać przestawiony, rozważony, prawnie i faktycznie przeanalizowany w sposób wyczerpujący, tak aby możliwe było wydanie adekwatnej do sprawy, prawidłowej merytorycznie interpretacji. Wskazują na to regulacje prawne wynikające z art. 14b § 3, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 1 i 2 O. p.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko Sądu pierwszej instancji, że rozpoznanej sprawie niezbędne było bardzo dokładne, wszechstronne i wnikliwe ocenne rozważenie stanu faktycznego z punktu widzenia precyzji jego prezentacji oraz użytych do tego terminów i pojęć prawnych. Dotyczy to zagadnień związanych z własnością, posiadaniem, współwłasnością, związków z własnością – w zakresie spornych przedmiotów opodatkowania, tak lokali, gruntów jak i części wspólnych. Zaniechanie powyższego prowadzić może do błędów i nadużyć prawnych, przed którymi Naczelny Sąd Administracyjny przestrzegał (na przykład) w wyroku wydanym w sprawie II FSK 3084/16.

Uchylenie zaskarżonej interpretacji z powodu naruszenia przepisów postępowania, na co wskazują jednoznacznie rozważania uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie tworzy merytorycznego przedsądu, ale prawidłowo wskazuje na konieczność doprowadzenia w sprawie do stanu niewątpliwej zgodności z prawem, co umożliwi wydanie poprawnej i uzasadnionej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sad Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.