Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2049/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6; art. 154 § 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. J., B. J., J. J., M. B. i M. J. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 698/14 1. wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta miasta W. na rzecz J. J., B. J., J. J., M. B. i M. J. sumy pieniężne w kwocie po 500 (pięćset) złotych dla każdego z nich; 4. zasądza od Prezydenta miasta W. solidarnie na rzecz J. J., B. J., J. J., M. B. i M. J. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. J., B. J., J. J., M. B. i M. J. (dalej: ,,skarżący’’) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta miasta W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 marca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 698/14.

Wskazanym powyżej orzeczeniem Sąd w pkt 1 zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku z 7 marca 2007 r., o odszkodowanie za nieruchomość, położoną w [...], przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W pkt 2 zaś tego orzeczenia stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżący w złożonej skardze wnieśli o: cyt: ,,1) wymierzenie grzywny Prezydentowi miasta W. w maksymalnej wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; 2) przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; 4) zobowiązanie Prezydenta maista W. do wydania w terminie jednego miesiąca decyzji w sprawie z wniosku J. J., J. J. i W. J. o przyznanie odszkodowania za pozbawienie możliwości faktycznego władania nieruchomością, położoną w[...] , przy ul. [...] ozn. nr hip. [...] (...); 5) stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta miasta W.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podnieśli, iż pomimo upływu terminu przewidzianego przez Sąd do załatwienia sprawy oraz wezwania do wykonania ww. wyroku, do chwili obecnej sprawa nie została rozstrzygnięta przez Prezydenta. Wskazali, że organ nie wykonał żadnej czynności, celem wydania przedmiotowej decyzji w sprawie. Czas rozpoznawania wniosku skarżących przekroczył już 10 lat. Skarżący powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 stycznia 2016 r., o sygn. akt I SA/Wa 1899/15 w którym Sąd wymierzył Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 1.000 zł. w przedmiocie niewykonania wyroku z 2 marca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 698/14. Stwierdził również, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że ze względu na dokonanie dokładnej analizy zgromadzonej dokumentacji w przedmiotowej sprawie, a także z uwagi na bardzo dużą ilość wpływających spraw z zakresu odszkodowań, nie było możliwości zakończenia niniejszej sprawy we wcześniejszym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: ,,Ppsa’’. Art. ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Z powyższego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 Ppsa.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że odpis prawomocnego wyroku z 2 marca 2015 r., wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy doręczony został Prezydentowi miasta W. 3 czerwca 2015 r., co wynika z akt sądowych o sygn. I SAB//Wa 698/14 (k. 63). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy, wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął 3 sierpnia 2015 r.

Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, wezwania do wykonania prawomocnego wyroku, organ mimo prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Sąd podkreśla również, że wyrokiem z 20 stycznia 2016 r., o sygn. akt I SA/Wa 1899/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 1.000 zł., za niewykonanie przedmiotowego wyroku z 2 marca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 698/14. Ponadto stwierdził, że Prezydent miasta W. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie do art. 154 § 6 Ppsa., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 16 lutego 2017 r., w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 r., i w drugim półroczu 2016 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2016 r., wyniosło 3.536,87 zł.

Z uwagi na przekroczenie terminu, wyznaczonego przez Sąd na załatwienie sprawy oraz wcześniejsze ukaranie grzywną - Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 2.000 zł., jest adekwatną sankcją dla Prezydenta miasta W. za niewykonanie wyroku z 2 marca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 698/14. Przy czym wziął też pod uwagę okoliczność, iż może ona zostać wymierzona wielokrotnie.

Wskazać należy, że rozpoznając sprawę, Sąd jednocześnie - stosownie do art. 154 § 2 Ppsa - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13).

Sąd stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie zaistniała bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 marca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 698/14 zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z 7 marca 2017 r., w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, iż pomimo stwierdzenia bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 1.000 zł., (w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1899/15) za niewykonanie wyroku z 2 marca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 698/14 - organ nadal nie rozpoznał sprawy i tym samym po raz kolejny pozostaje w bezczynności. Powyższe uzasadnia uznanie organu za rażąco naruszające prawo.

Sąd uznał także, iż adekwatnym jest zastosowanie dodatkowej sankcji prawnej, tj. przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości 500 zł., dla każdego ze skarżących. Sankcja ta jest dodatkowym środkiem prawnym, który powinien być zastosowany. Po raz kolejny organ dopuścił się rażącej zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Tym samym istnieje uzasadniona obawa, że bez zastosowania dodatkowej sankcji, organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepisy dotyczące skargi na niewykonanie wyroku nie przewidują ponownego zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w zakreślonym przez Sąd terminie. Taki termin Sąd wyznacza tylko raz i to w sprawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1, 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 154 § 7 Ppsa., orzekł, jak w pkt 3 sentencji. W przedmiocie kosztów sądowych (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 powyższej ustawy.