Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2344/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
article: art. 92a ust. 1-3, art. 92b ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.-T. Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 303/14 w sprawie ze skargi J.-T. Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.-T. Spółki z o.o. w Ł. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 303/14 oddalił skargę J.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów transportu drogowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny:

W okresie od dnia [...] marca 2013r. do dnia [...] kwietnia 2013r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa J.-T. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł.. W toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy podczas wykonywania zarobkowego transportu drogowego rzeczy naruszył przepisy o transporcie drogowym, tj.

1. wykonywał przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,

2. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

3. skrócił tygodniowy czas odpoczynku,

4. skrócił dzienny czas odpoczynku,

5. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy,

6. przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni,

7. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu,

8. nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.

Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414) wymierzył J.-T. Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 17 150,00 zł.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), Ip. 6.1.4, Ip. 6.2.1, Ip. 5.4, Ip. 5.3, Ip. 5.2, Ip. 5.1, Ip. 5.6, Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006r.), art. 13, lit. f rozdziału I załącznika IB, pkt 248 rozdziału V załącznika IB, art. 14, art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011r.,nr K(2011)3759 w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, uchylił w całości decyzję Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 lipca 2013r., nr [...] o nałożeniu na J.-T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kary pieniężnej w wysokości 17 150 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego i nałożył karę pieniężną w wysokości 15 050 zł.

Organ odwoławczy odnosząc do pierwszego stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, wskazał, że naruszenie to polegało na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, raportu danych tachografu, zapisów karty kierowcy D.P. wykazała wykonywanie przez stronę przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji. D. P. prowadził pojazd w dniu [...] listopada 2012r., podczas gdy kalibrację urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] polegającą na aktualizacji numeru rejestracyjnego pojazdu dokonano w dniu [...] grudnia 2012r. W związku z powyższym stwierdzono brak aktualizacji parametrów pojazdu w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu (VRN).

W związku z powyższym, w ocenie organu zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych z tytułu naruszenia Ip. 6.1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do drugiego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi organ wskazał, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego i wyjaśnień strony wykazała, że kierowca K. C. w dniu [...] listopada 2012 r. pomiędzy godziną 18:38 a godziną 19:03 prowadził pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie rejestrując na karcie zapisów aktywności kierowcy.

Kierowca we wskazanym dniu prowadząc pojazd nie rejestrował na karcie zapisów prędkości, przebiegu drogi, aktywności kierowcy. Podczas kontroli drogowej ustalono, że ww. okresie przedsiębiorca prowadził pojazd bez umieszczenia w tachografie karty kierowcy.

W związku z powyższym, zdaniem organu zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych z tytułu naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę wskazano, że analiza zapisów karty kierowcy K.C. wykazała, że kierowca do godziny 19:27 dnia [...] października 2012r. wykonał regularny odpoczynek tygodniowy trwający co najmniej 45 godzin. Licząc następne sześć okresów 24-godzinnych od zakończenia odpoczynku tygodniowego następny odpoczynek tygodniowy powinien rozpocząć się najpóźniej o godzinie 19:27 dnia [...] października 2012r. i powinien wynosić co najmniej 24 godziny. W tym okresie stwierdzono, że najdłuższy okres odpoczynku zawarł się pomiędzy godziną 13:57 w dniu [...] października 2012r. a godziną 08:00 w dniu [...] października 2012 r. i trwał 18 godzin i 3 minuty. Wobec powyższego skrócono odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 57 minut, który powinien wynosić min. 24 godziny. W związku z powyższym zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych. Organ I instancji nieprawidłowo wskazał, że w powyższym okresie kierowca zobowiązany był odebrać odpoczynek w wymiarze 45 godzin i nieprawidłowo nałożył w powyższym stanie faktycznym karę pieniężną w wysokości 2 650 zł. Zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych z tytułu naruszenia Ip. 5.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę organ wskazał, że analiza zapisów kierowcy K.C. z dnia [...] i [...] października 2012r. wykazała, że w dniu [...] października 2012r. o godzinie 05:13 kierowca rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek dzielony w wysokości 3 godzin i następny w wysokości 8 godzin i 11 minut (od godziny 21:02 dnia [...].10.2012 r. do godziny 05:13 dnia [...].10.2012 r.). Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku.

Strona okazała opisany wydruk z urządzenia rejestrującego z którego wynika, że przekroczono czas pracy o 50 minut, rozładunek Firmy S., wyjazd na parking art. 12/561/2006/WE. Powyższy zapis nie daje podstaw do odstąpienia od stwierdzonego naruszenia. Opis ten po pierwsze nie został podpisany. Ponadto wskazana w powyższym zapisie przyczyna odstąpienia od norm czasu pracy kierowcy nie daje podstaw do zastosowania wyłączenia z rozporządzenia 561/2006. Kwestie organizacyjne związane z rozładunkiem towaru nie mogą bowiem być usprawiedliwieniem dla braku przestrzegania przepisów z zakresu czasu pracy kierowcy. Powyższy zapis nie wskazuje aby zaistniała przyczyna dla której kierowca musiałby odstąpić od przepisów z czasu pracy kierowcy w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W związku z powyższym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut organ wskazał, że analiza zapisów karty kierowcy - P.W. z dnia [..] października 2012r. wykazała, że w okresie od godziny 09:16 do godziny 14:41 w dniu [...] października 2012r. kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 56 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 26 minut. Strona nie okazała wydruków dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 złotych.

Odnosząc się do kolejnego stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę organ podniósł, że analiza danych z karty kierowcy M.M. wykazała, że w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawartym od dnia [...] października 2012 r. do [...] października 2012r. kierowca prowadził pojazd przez 96 godzin i 40 minut. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 6 godzin i 40 minut. Mając powyższe na uwadze zasadnym było więc nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych z tytułu naruszenia Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę organ odwołując się do analiza zapisów karty kierowcy M.M. wykazała, że kierowca o godzinie 05:15 w dniu [...] października 2012r. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu [...] października 2012r. o godzinie 18:34.

W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 21 minut. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 10 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 21 minut. Strona okazała opisany wydruk z urządzenia rejestrującego z którego wynika, że przekroczono czas jazdy o 21 minut ze względu na brak parkingu. Powyższy zapis nie daje podstaw do odstąpienia od stwierdzonego naruszenia. Kwestie organizacyjne związane z prawidłowym zaplanowaniem miejsca odpoczynku nie mogą bowiem być usprawiedliwieniem dla braku przestrzegania przepisów z zakresu czasu pracy kierowcy. Powyższy zapis nie wskazuje aby zaistniała przyczyna dla której kierowca musiałby odstąpić od przepisów regulujących czas pracy kierowcy w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W związku z powyższym zasadnym było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Analiza zapisów wykresówki zaś kierowcy - D.P. wykazała z kolei, że kierowca o godzinie 05:50 w dniu [...] października 2012r. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu [...] października 2012r. o godzinie 17:28. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę. Na rewersie wykresówki nie stwierdzono zapisów dających podstawę do zastosowania rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, kserokopii wykresówek kierowcy D. P. i protokołu przesłuchania kierowcy D.P. wykazał, że strona nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek kierowcy D. P. za dzień [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] października 2012r. oraz za dzień [...], [...], [...], [....], [...], [...] i [...] listopada 2012r., tj. łącznie za okres 16 dni. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca D. P. nie posiadał wiedzy, gdzie znajdują się w chwili obecnej wykresówki. Zeznał, że szukał wykresówek w kierowanych przez niego pojazdach lecz nie mógł ich znaleźć. Podał, że przechowuje wykresówki w opakowaniach po płytach CD w pojeździe na dolnej półce. (...). Nie był stanie wyjaśnić, kto przyczynił się do zaginięcia wykresówek, nie pamiętał, czy wykresówki za ww. okres po dniu [...] listopada 2012r. zdał do firmy, czy też nie." Organ I instancji nałożył karę pieniężną za brak wykresówek za okres 15 dni. Organ odwoławczy mając na uwadze dyspozycję art. 139 k.p.a. nałożył karę pieniężną z tytułu stwierdzonego naruszenia, tj. Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 7500 zł.

Odnosząc się do zarzutów i wniosków dowodowych postawionych w odwołaniu organ odwoławcze wskazał, że wniosek o przesłuchanie K. D., która była w posiadaniu zaginionych wykresówek i jest odpowiedzialna w firmie za przechowywanie wykresówek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżaca była zobowiązana do okazania wykresówek za dni wskazane w zaskarżonej decyzji, których nie okazała. Spółka nie może zwolnić się z odpowiedzialności za nieokazanie wykresówek poprzez próbę wykazania, że inne osoby nie dopełniły prawidłowego zabezpieczenia wykresówek. Strona nie może również zwolnić się z odpowiedzialności za uchybienie powyższemu obowiązku poprzez wykazanie, że to inna osoba nie dopełniała obowiązku zabezpieczenia wykresówek. Również w przypadku kierowcy strona zobowiązana jest pobierać od kierowcy wykresówki, tak aby dochować obowiązkowi prawidłowego zabezpieczenia wykresówek. Nie wystarczy bierna postawa względem kierowcy. Sposób pobierania wykresówek, ich zabezpieczenia należy do przedsiębiorcy. Przepisy nie określają sposobu zabezpieczenia wykresówek. Przesłuchany natomiast w charakterze świadka kierowca - D. P. zeznał, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że nie posada wiedzy gdzie znajdują się w chwili obecnej wykresówki. Nie był w stanie wyjaśnić, kto przyczynił się do zaginięcia wykresówek, nie pamiętał, czy wykresówki za ww. okres po dniu [...] listopada 2012 r. zdał do firmy, czy też nie." Powyższe zeznania nie zawierają sprzeczności i są spójne. Sugestie natomiast strony skarżącej, że kierowca zeznał nieprawdę nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym.

Odnosząc się do wniosku strony o przesłuchanie kierowcy K.C. organ wskazał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony jednoznacznie, a skarżąca nie kwestionowała faktu, że kierowca prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy, co oznacza, że przesłuchanie kierowcy na okoliczność braku wiedzy przedsiębiorcy o usunięciu karty z tachografu jest bez znaczenia dla sprawy. Przesłuchana w dniu [...] lipca 2013 r. K. D. zeznała, że jej bezpośredni podwładny - K. C. zatrudniony na stanowisku kierowcy w firmie oświadczył, że to on sam kierując pojazdem o numerach rej. [...] w dniu [...] listopada 2012 r. pomiędzy godziną 18:38 a 19:03 wyjął kartę kierowcy z tachografu i dojechał do bazy firmy tj. do D., nie rejestrując swojej aktywności na karcie kierowcy, ponieważ kontynuowanie dalszej jazdy skutkowałoby naruszeniem norm czasu pracy."

Powyższe okoliczności wskazują zdaniem organu na przyczynę dla której kierowca wyjął kartę z tachografu i nie rejestrował na niej aktywności prowadzenia pojazdu. Jak już powyżej wskazano to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek właściwego zaplanowania zadania przewozowego tak aby kierowca mógł przestrzegać przepisy z zakresu czasu pracy kierowcy. Okazane zaś przez stronę kserokopie (skany) nie są oryginałami wykresówek, jak również nie zawierają pełnego obrazu poszczególnych wykresówek. Przedsiębiorca zobowiązany jest do przechowywania wykresówek, a nie ich skanów czy kserokopii. Zobowiązany jest okazać wykresówki, na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, a nie kserokopie, czy też ich skany.

J.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca została ukarana za osiem naruszeń przepisów w zakresie transportu drogowego:

1. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji;

2. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

3. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę;

4. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny;

5. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenie pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut;

6. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę;

7. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do 1 godziny;

8. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.

Ad. 1 Sąd I instancji wskazał, że tachograf cyfrowy zainstalowany w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] nie został poddany kalibracji. W dniu [...] listopada 2012r. pojazd ten prowadził D. P. podczas gdy kalibracji tachografu dokonano dopiero w dniu [...] grudnia 2012r. Oznacza to, że przewóz drogowy był wykonany z tachografem w którym nie dokonano aktualizacji parametrów pojazdu w zakresie numeru rejestracyjnego (VRN) oraz właściciela.

Strona skarżąca nie kwestionowała tego naruszenia. Wyjaśniła, że wymieniony pojazd zakupiła w dniu [...] września 2012r. zaś pierwszą trasę po zakupie auta wykonał D. P. w dniach [...] listopada – [...] grudnia 2012r. Kalibracji tachografu dokonano dopiero w dniu [...] grudnia 2012r. a jako przyczynę podano niewiedzę, że po zakupie pojazdu i po jego przerejestrowaniu należy jeszcze dokonać aktualizacji tachografu.

Organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji (l.p. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Ad. 2 Sąd przedstawił, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że kierowca K. C. w dniu [...] listopada 2012r. pomiędzy godziną 18:38 a 19:05 prowadził pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie rejestrując na karcie kierowcy zapisów swojej aktywności. Na karcie kierowcy w tym okresie brak jest zapisów dotyczących prędkości, przebiegu drogi i pozostałych danych aktywności kierowcy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że K. C. sam usunął kartę kierowcy z tachometru w odległości 14 km od bazy i przez 25 minut prowadził pojazd bez rejestracji swojej aktywności. Wskazuje na to analiza spornej karty kierowcy, karty rozliczeniowej K.C. oraz wyjaśnienia strony skarżącej, z której wynika, że K. C. przyznał się w firmie, że sam usunął kartę kierowcy z tachografu. Potwierdziła to również K. D. w swoich zeznaniach, której K. C. wyjaśnił, że wyjął kartę kierowcy aby nie było śladu naruszenia przez niego norm czasu pracy (k.521).

Oznacza to, że w dniu [...] listopada od godz. 18:39 do 19:03 przez 14 km przewóz drogowy był wykonywany bez rejestracji za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 5000 zł (l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, że karą za to naruszenie nie powinno być obciążona spółka tylko K. C. gdyż samowolnie usunął on kartę kierowcy z tachografu. Nadto Sąd nadmienił, że celem kar pieniężnych za naruszenie przepisów z zakresu transportu drogowego jest wymuszenie na przewoźniku takiej organizacji pracy, która zapewni przestrzeganie przez kierowców przepisów prawnych.

Strona skarżąca była zatem zobowiązana do sprawowania odpowiedniego nadzoru nad pracą kierowców w tym także nad pracą K.C. . Miała z nim kontakt telefoniczny i mogła skontrolować długość jego czasu pracy oraz przebieg drogi i nie dopuścić do naruszenia obowiązujących przepisów. Sąd dodał, że przewoźnik ma obowiązek wczytywania danych z urządzenia rejestrującego co 90 dni a z karty kierowcy co 28 dni i systematycznie kontrolować zapisy aktywności zatrudnionych kierowców. W przypadku K.C. spółka takiej kontroli nie wykonywała. Usunięcie karty kierowcy przez K.C. miało bowiem miejsce w dniu [...] listopada 2012 r. zaś fakt tego naruszenia został ujawniony dopiero w czasie kontroli przeprowadzonej w okresie od [...] marca do [...] kwietnia 2013 r. Oznacza to, że przez okres prawie czterech miesięcy spółka nie dokonywała analizy zapisów aktywności pracy K.C. i nie ujawniła faktu naruszenia przez niego przepisów ani nie nałożyła na niego kary dyscyplinarnej. Świadczy to o nieprawidłowej organizacji pracy w spółce i braku należytego nadzoru nad pracą. Wobec tego, że skarżąca nie zapewniła właściwej organizacji pracy kierowców ani nie wykonywała należytego nadzoru na ich pracą brak jest podstaw do uznania, że kara pieniężna za usunięcie karty kierowcy winna być nałożona na K.C. a nie na spółkę.

Ad. 3 Sąd wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że K. C. do dnia [...] października 2012r. do godz. 19:27 wykonywał regularny odpoczynek tygodniowy trwający co najmniej 45 godzin. Licząc następnie sześć okresów 24-godzinnych od zakończenia odpoczynku tygodniowego następny odpoczynek tygodniowy winien rozpocząć się najpóźniej o godz. 19:27 dnia [...] października 2012r. i powinien on wynosić co najmniej 24 godziny. Natomiast najdłuższy okres odpoczynku wynosił 18 godzin i 3 minuty (od godz.13:57 [...] października 2012r. do godz. 8:00 [...] października 2012r.). Odpoczynek winien wynieść co najmniej 24 godziny a więc był krótszy o 5 godzin i 57 minut.

Strona skarżąca nie kwestionowała tego naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Organ odwoławczy prawidłowo wymierzył karę pieniężną w wysokości 550 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku.

Ad. 4 Sąd uzasadnił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że K. C. w dniu [...] października 2012r. o godz. 5:13 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego winien odebrać nieprzerwanie odpoczynek dzienny w dwóch częściach: co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. K. C. odebrał odpoczynek w wysokości 3 godzin a następny w wysokości 8 godzin i 11 minut (od godz. 21:02 dnia [...] października 2012r. do godz. 5:13 dnia [...] października 2012r.). Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut z wymaganego 9-godzinnego czasu odpoczynku.

Jako przyczynę skrócenia czasu odpoczynku strona skarżąca okazała wydruk z urządzenia rejestrującego z adnotacją "rozładunek Firmy S., wyjazd na parking, art. 12/561/2006/WE". Organy administracji słusznie uznały, że zapis ten nie uzasadnia odstąpienia od wymaganego dziennego czasu odpoczynku. Zapis ten nie został bowiem podpisany a więc nie wiadomo kto go sporządził. Nadto kwestie organizacyjne związane z rozładunkiem towaru nie mogą usprawiedliwiać braku przestrzegania przepisów z zakresu pracy kierowców. Spółka nie wykazała aby w tym przypadku spełniona została dyspozycja przepisu art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie obliczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

Ad. 5 Sąd I instancji podał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] października 2012 r. P.. W. prowadził pojazd przez 4 godziny i 56 minut (od godz.9:16 do godz.14:41). W tym czasie odebrał tylko jedną przerwę – 19 minut. Nie odebrał natomiast drugiej przerwy (30 minut). Przekroczył zatem maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 26 minut. Organy administracji słusznie wymierzyły karę pieniężną 150 zł za przekroczenie o 26 minut maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Ad. 6 Sąd wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. M. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym (od [...] października 2012r. do [...] października 2012r.) prowadził pojazd przez 96 godzin i 40 minut. Przekroczył zatem 90-godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 6 godzin i 40 minut.

Strona skarżąca nie kwestionowała wymienionego naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w wysokości 550 zł za przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 6 godzin i 40 minut.

Ad. 7 Sąd wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu miało miejsce w dwóch przypadkach:

Pierwszy przypadek dotyczył kierowcy M.M., który w dniu [...] października 2012r. prowadził pojazd przez 10 godzin i 21 minut (od godz.5:15 do godz.18:34). W tym przypadku dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 10 godzin. M. M. przekroczył zatem maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 21 minut.

Z karty kierowcy wynika, że przyczyną przekroczenia czasu pracy był brak parkingu, przy dojeździe do granicy. Organy administracji słusznie uznały, że zapis ten nie uzasadniał odstąpienia od przepisu określającego maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu.

Drugi przypadek dotyczył kierowcy D. P., który w dniu [...] października 2012r. prowadził pojazd przez 10 godzin (od godz.5:50 do godz.17:28). Dzienny maksymalny czas prowadzenia pojazdu wynosił 9 godzin a więc został przekroczony o 1 godzinę.

Ad. 8 Sąd I instancji wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona skarżąca nie okazała wykresówek kierowcy D. P. za 16 dni w okresie od [...] października do [...] listopada 2012r. Okoliczność ta jest niesporna. Przedsiębiorstwo transportowe jest zobowiązane do przechowywania wykresówek przez okres co najmniej roku po ich użyciu co wynika wprost z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

W postępowaniu administracyjnym spółka przedłożyła kserokopie 16 wykresówek D. P. za okres od [...] października do [....] listopada 2012r., określonych przez stronę jako skany. W ocenie sądu udokumentowanie pracy kierowcy jest dopuszczalne także kserokopiami wykresówek o ile są one czytelne i nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. W przekonaniu sądu takimi kserokopiami można dokumentować aktywność kierowcy mimo braku oryginałów wykresówek. W niniejszej sprawie organy administracji słusznie uznały, że przedłożone skany wykresówek nie stanowią wypełnienia obowiązku okazania wykresówek podczas kontroli.

Sąd I instancji nie podzielił poglądu strony skarżącej, że karą pieniężną za brak wykresówek nie powinna być obciążona spółka tylko D. P., który nie oddał wykresówek po powrocie z trasy. Sąd zwrócił uwagę skarżącej, że na przedsiębiorstwie transportowym spoczywa obowiązek przechowywania wykresówek przez okres 1 roku po ich użyciu. Przewoźnik jest zatem zobowiązany do takiego zorganizowania pracy aby zabezpieczyć wykresówki przez wymieniony okres.

Dalej Sąd I instancji stwierdził, że organy trafnie nałożyły karę pieniężną w wysokości 7500 zł za nieokazanie w czasie kontroli 16 wykresówek za okres od [...] października do [...] listopada 2012r. (l.p. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Należy zaznaczyć, że nie zostało okazane 16 wykresówek za 16 dni zaś kara za każdy dzień wynosi 500 zł. W sumie zatem kara winna wynieść 8000 zł. Organ pierwszej instancji natomiast wymierzył karę w wysokości 7500 zł czyli niższą od prawidłowej. Z uwagi na obowiązujący zakaz reformationis in peius (art. 139 K.p.a.) organ odwoławczy nie mógł zatem, wymierzyć kary w prawidłowej wysokości.

Za niezasadny w ocenie Sądu I instancji uznać należy zarzut skargi, że zgromadzony materiał dowodowy nie mógł stanowić podstawy do jakichkolwiek ustaleń faktycznych, gdyż przekroczony został czas trwania kontroli określony w art. 83 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013r. poz. 672 ze zm. dalej u.s.d.g.). Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola w spółce rozpoczęła się w dniu [...] marca 2013r. zaś protokół kontroli sporządzono w dniu [...] kwietnia 2013 r.

Sąd orzekający w sprawie podał, że wadliwy jest pogląd organu wyrażony w odpowiedzi na skargę, że kontrola trwała tylko 3 dni, gdyż przez tyle dni wykonywano czynności kontrolne w siedzibie spółki zaś pozostałe czynności były wykonywane w siedzibie organu. Nie ma więc znaczenia okoliczność ile dni wykonywano czynności kontrolne w siedzibie spółki a ile w siedzibie organu kontrolującego. Istotne znaczenie ma jedynie data podjęcia pierwszej czynności kontrolnej oraz data sporządzenia protokołu kontroli. Oznacza to, że czas kontroli u strony skarżącej wynosił 31 dni robocze (od [...] marca do [...] kwietnia 2013r.).

Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że w czasie kontroli spółka zatrudniała 25 pracowników na podstawie umowy o pracę w tym 19 kierowców. Z treści bilansu spółki wynika, że roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nie przekraczał równowartości w złotych 10 milionów euro. Strona skarżąca jest zatem "małym przedsiębiorstwem" w rozumieniu art. 105 u.s.d.g. i czas kontroli nie powinien przekroczyć 18 dni roboczych. Faktyczny czas kontroli (31 dni) przekroczył zatem dopuszczalny czas jej trwania (18 dni).

Analiza przepisu art. 77 ust. 6 u.s.d.g. wskazuje, że naruszenie przepisów prawa w zakresie kontroli przedsiębiorcy dezawuuje wyniki kontroli tylko wówczas gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik kontroli.

Skarżąca nie wykazała, że naruszenie czasu trwania kontroli miało wpływ na jej wynik. W skardze brak jest rozważań w tym zakresie. Samo przekroczenie czasu trwania kontroli nie dyskwalifikuje automatycznie jej wyników lecz konieczne jest wykazanie wpływu tego naruszenia na końcowy wynik kontroli. Spółka takiego wpływu nie wykazała.

W ocenie Sądu I instancji niezasadny jest również zarzut skargi, że organy oddaliły wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków K.C. i K. D..

WSA za nieuzasadniony uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej podczas gdy spółka nie dopuściła się żadnych zaniedbań. Spółka nie wykazała żadnej okoliczności, o której mowa w art. 92b ust. 1 u.t.d. Zarówno w zastrzeżeniach do protokołu kontroli jak również w odwołaniu i innych pismach składanych w postępowaniu administracyjnym a także w skardze nie podniesiono żadnych okoliczności wskazujących na zapewnienie przez spółkę właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Nie przedstawiono jakie działania spółka podjęła w tym zakresie, a w szczególności dotyczy to przeprowadzenia szkoleń kierowców, systemu kontroli aktywności kierowców, sposobu sprawowania nadzoru nad ich pracą, ujawniania nieprawidłowości w ich pracy czy wyciągania konsekwencji dyscyplinarnych wobec kierowców naruszających przepisy. Zebrany materiał dowodowy wskazuje na tezę przeciwną w stosunku do twierdzeń zawartych w skardze a mianowicie, że spółka nie zapewniła takiej organizacji pracy aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów.

W skardze na co zwrócił uwagę Sąd I instancji nie został podniesiony zarzut naruszenia art. 92 c ust. 1 u.t.d. W związku z czym sąd odstąpił od szerszych rozważań dotyczących tego przepisu.

Reasumując, Sąd I instancji wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa transportowego jest zbliżona do odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Przewoźnik bowiem organizuje pracę kierowców, wydaje im polecenia, nadzoruje ich pracę, kontroluje i powinien to czynić tak aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Przewoźnik posiada instrumenty prawne i faktyczne dla zapewnienia należytego wykonywania obowiązków przez kierowców, tak aby nie naruszali oni prawa. Ponosi on odpowiedzialność za naruszenie przepisów przez pracowników zaś zwolnienie się od tej odpowiedzialności następuje tylko w przypadkach enumeratywnie określonych w art. 92 c ust. 1 u.t.d.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała żadnej z okoliczności, o której mowa w art. 92 c ust. 1 u.t.d. W szczególności nie zostało wykazane, że spółka dołożyła należytej staranności wymaganej przy organizowaniu przewozów zaś do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń.

J.-T. Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną na orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł.. Zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania w sprawie, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Jednocześnie na podstawie art. 106 par. 3 ppsa skarżąca wniosła o dopuszczenie następujących dowodów:

1. płyty CD zawierającej skany spornych 16 szt. wykresówek w formie w jakiej zostały one przekazane Ł. Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego w Ł., na okoliczność ich pełnej czytelności oraz błędnego uznania, że Skarżąca przedstawiła w czasie kontroli nieczytelne kserokopie wykresówek, w sytuacji gdy wydruki te zostały sporządzone przez pracowników Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł., a ich nienajlepsza jakość wynika wyłącznie z nieumiejętnego ich sporządzania przez tychże pracowników organu,

2. oświadczenia skarżącej z dnia [...].07.2014 r., na okoliczność korzystania przez skarżącą z profesjonalnego oprogramowania do wyliczania czasu pracy kierowców i do archiwizowania wykresówek,

3. wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...].03.2014 r. (sygn. akt II W 309/13), na okoliczność uznania K.C. za winnego czynu polegającego na nierejestrowaniu na karcie kierowcy wskazań dotyczących prędkości pojazdu i aktywności kierowcy, zawinionego przez pracownika skarżącego usunięcia karty kierowcy z czytnika w czasie jazdy.

Skargą kasacyjną zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo że skarga była zasadna i akceptację dokonanego przez organy podatkowe naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez oddalenie zgłoszonych przez Skarżącego wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania w charakterze świadków K.D. oraz K.C. , na okoliczności kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, tj. odnoszących się do sposobu dokumentowania przez Skarżącego wykresówek, przyczyn nie posiadania ich w oryginale, okoliczności w jakich doszło do utraty oryginalnych wykresówek, przyczyn dla których doszło do usunięcia karty kierowcy z czytnika w dniu [...].11.2012 r., a zatem okoliczności mających kluczowe znaczenie dla wysokości wymierzonej Skarżącemu grzywny, w sytuacji gdy nie było to uzasadnione okolicznościami niniejszej sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo że skarga była zasadna i akceptację dokonanego przez organy podatkowe naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że przedstawione przez Skarżącego papierowe kopie wykresówek są nieczytelne, w sytuacji gdy w rzeczywistości przekazał on do organu I instancji skany w formie cyfrowej, których czytelność nie mogła budzić jakichkolwiek wątpliwości,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo że skarga była zasadna i akceptację dokonanego przez organy podatkowe naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. polegającego na nie odniesieniu się indywidualnie do każdego z przedstawionych przez Skarżącego skanów wykresówek i nie dokonania ich analizy pod kątem zupełności i czytelności, w sytuacji gdy miało to bezpośredni wpływ na wysokość możliwej do wymierzenia Skarżącemu kary grzywny;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo że skarga-była zasadna i akceptację dokonanego przez organy podatkowe naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 ust. 6 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie przedmiotowej kontroli z naruszeniem tych przepisów ustalających limity czasowe trwania kontroli, a także oparcie ustaleń faktycznych na materiale dowodowym zebranym z naruszeniem powyższych przepisów.

II. naruszenie prawa materialnego:

1. art. 14 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1-2 i 6 rozporządzenia nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. (Dz.U.UE.L.1985.370.8) w zw. z art. 25 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U.2004.92.879 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż:

a) naruszeniem obowiązku przechowywania wykresówek i okazywania ich na żądanie uprawnionego organu jest operowanie ich skanem, który zawiera wszystkie elementy niezbędne do odczytania istotnych informacji dotyczących czasu pracy kierowcy i przebiegu podróży, a pominięte są tylko nieistotne elementy oryginału,

b) rewers wykresówki, który nie zawiera żadnych wpisów, jest jej elementem istotnym, którego brak stanowi naruszenie w/w przepisów określających zasady przechowywania wykresówek;

2. art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 w zw. z art. 5 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 poprzez uznanie, że przedstawienie kontrolującym kopii wykresówek w postaci ich skanów, w sytuacji gdy są one wystarczające do precyzyjnego ustalenia czasu pracy kierowców, choć z przyczyn technicznych są one pozbawione niektórych elementów oryginału, nie czyni zadość obowiązkom określonym w powyższych przepisach i w efekcie stanowi podstawę do nałożenia Skarżącemu grzywny;

3. art. 92b ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 - ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, poprzez:

a. nie odstąpienie od nałożenia kary za brak rejestrowania aktywności kierowcy - K.C. na podstawie powyższego przepisu, mimo że okoliczności sprawy wskazywały, że sposób organizacji pracy panujący u Skarżącego był właściwy i spełniał wymagania uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym,

b. nie odstąpienie od nałożenia kary za brak 16 szt. wykresówek, mimo że było to wynikiem wyłącznie okoliczności obciążających pracownika Skarżącego – D. P., tj. ich zgubienia przez w/w pracownika, mimo zapewnienia przez Skarżącego odpowiednich warunków pracy i regulacji wewnątrzzakładowych w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że jej autor odwołuje się do obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że stawia Sądowi I instancji zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy na wstępie podkreślić, że stanowią one w istocie powtórzenie zarzutów zgłoszonych w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł..

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania i szczegółowo opisane w punktach 1,2 i 3 petitum skargi kasacyjnej odnoszą się do prawidłowości oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji publicznej. W omawianym zakresie autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1i 2 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Przedstawione wyżej zarzuty skargi kasacyjnej są całkowicie bezzasadne.

W szczególności w ocenie NSA zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów administracji publicznej wskazujące na to, że złożone w toku postępowania administracyjnego (po zakończeniu kontroli) kserokopie 16 wykresówek kierowcy D. P. nie mogły stanowić dowodu dokumentującego czas pracy tegoż kierowcy w okresie od [...] października do [...] listopada 2012 roku.

W związku z powyższym podkreślić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej wskazujący na brak analizy treści przedstawionych kserokopii wykresówek, ich poprawności pod względem treściowym zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. a szczegółowo określony w punkcie II podpunkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej należy rozpatrzyć łącznie z zarzutami skargi kasacyjnej zgłoszonymi w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazującym na błędną wykładnię art. 14 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1-2 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w związku z art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców.

Obowiązki przedsiębiorcy w omawianym zakresie określają przepisy prawa wspólnotowego, w szczególności rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. EU.L.370) oraz rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz.U.UE Nr L 102 z 11 kwietnia 2006 r.) a także przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2008 ze zm.). Nadto należy uwzględnić ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.).

Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L 1985.370.8), przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1 w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Na ich wniosek przedsiębiorca wydaje także kopie danych wyczytanych z kart kierowców oraz wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Z kolei stosownie do treści art. 15 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują.

Wreszcie stosownie do treści art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: zapisów na wykresówkach, wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek i przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Zgodnie natomiast z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy u takiego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku, gdy kierowca: przebywał na urlopie, przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, miał czas wolny od pracy, prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub umowy AETR, wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu, pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy.

Tak więc, jak wskazują przedstawione regulacje prawne zasadą wyrażoną w tych przepisach prawa jest obowiązek każdego przedsiębiorcy prowadzącego przewozy drogowe niezwolnione z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego, przechowywania w siedzibie przedsiębiorstwa dokumentów, o których mowa w tych przepisach, oraz związany z tym bezwzględny obowiązek okazywania wykresówek, danych z kart kierowców za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę, lub innych dokumentów wyszczególnionych w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowcy potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień, podmiotom kontrolującym przestrzeganie przepisów dotyczących transportu drogowego.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że w przypadku naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa mamy do czynienia z deliktem administracyjnym określonym w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty pracy kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień - karą pieniężną w wysokości 500 zł.

W tym stanie rzeczy skoro przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek przechowywanie wykresówek i okazywania wykresówek podczas kontroli to trafnie wskazuje Sąd I instancji, że kserokopia wykresówki dla zachowania walorów dowodu dającego podstawę do oceny okoliczności związanych z czasem pracy kierowcy, musi pozostawać w pełnej zgodności z oryginałem wykresówki, bowiem tylko oryginał wykresówki zawierający wszystkie niezbędne elementy i odpowiadająca temuż oryginałowi kserokopia mogą być poddane kontroli przez podmiot kontrolujący na okoliczności dokumentujące czas pracy kierowcy. Przytoczone uregulowania ograniczają zakres postępowania dowodowego wskazując, że określone okoliczności mogą być wykazane tylko przy pomocy ściśle określonych dowodów. Zauważyć bowiem należy, że na wykresówce urządzenia rejestrującego jest możliwość dokonywania adnotacji przez kierowców, dających podstawy do odstąpienia od norm czasu pracy kierowcy.

Niewątpliwie strona wnosząca skargę kasacyjną nie przedstawiła kserokopii wykresówek w pełni odpowiadających oryginałowi. Tym samym nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej opisane w punkcie II podpunkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej oraz zarzuty opisane w punkcie III podpunkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej.

Ponadto stwierdzić należy, że nie są zasadne także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, szczegółowo opisane w punkcie II podpunkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej.

W szczególności trafnie zauważa Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom kasatora organ administracji publicznej dopuścił dowód z przesłuchania w charakterze świadka K.C.. Natomiast w odniesieniu do K. D. stwierdzić należy, że organ dopuścił dowód z jej przesłuchania na okoliczność usunięcia z tachografu karty kierowcy przez K.C., ponowne jej przesłuchanie na okoliczności zaginięcia wykresówek, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia w tym zakresie, bowiem okoliczność nieokazania wykresówek podczas kontroli i fakt ich zaginięcia zostały wyjaśnione w oparciu o inne dowody. Tak więc stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że ustalenia poczynione przez organ w toku postępowania administracyjnego mogły stanowić podstawę do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Istotne bowiem elementy stanu faktycznego zostały przez organ wyjaśnione.

W zakresie odnoszącym się do zarzutu wskazującego na uchybienia w zakresie czasu trwania kontroli, to brak jest argumentacji wykazującej, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trudno bowiem zaakceptować stanowisko kasatora wskazujące na to, że wpływ tego uchybienia na wynik sprawy polega na tym, że dłuższa kontrola umożliwiła organowi poczynienie pełnych ustaleń faktycznych wskazujących na szereg naruszeń prawa poczynionych przez skarżącego. Brak jest podstaw aby przyjąć, że stwierdzone podczas kontroli naruszenia nie mogą być przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji.

W ocenie NSA nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej zgłoszony jako naruszenie prawa materialnego, a szczegółowo opisany w punkcie III podpunkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Z treści tegoż zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące organizacji pracy i okoliczności zagubienia wykresówek. W związku z powyższym przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany.

W związku z powyższym podnieść należy, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniany próbą zwalczania ustaleń faktycznych (vide wyrok NSA z dnia 14.10.2015 r sygn. akt II GSK 1868/14, wyrok NSA z dnia 5.08.2015 r sygn. akt II FSK 3083/13 niepublikowane).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.