Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1257/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2007 nr 346 poz 6 art. 4; art. 5; art. 6; art. 11
law: Dyrektywa Rady 2007/74/WEz dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich  z podatku od wartości dodanej i akcyzy.
journal: Dz.U.UE.L 2015 nr 343 poz 1 art. 1 pkt 21
law: Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego
article: art. 77
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...] Dyrektor Administracji Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco.

W dniu [...] czerwca 2019 r. skarżący A. C., przekraczając granicę z [...] do [...] przez przejście graniczne w S. samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], dokonał ustnego zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu [...] l oleju napędowego w zbiorniku samochodu oraz [...] l w przenośnym kanistrze.

Z kontroli paliwa został sporządzony protokół nr [...]. W protokole przyjęto zadeklarowaną ilość paliwa, to jest [...] l oleju napędowego, bez weryfikacji jego ilości. Protokół został podpisany przez skarżącego bez wnoszenia zastrzeżeń do czynności kontrolnych.

W toku przesłuchania w charakterze strony A. C. zeznał, że na [...] podróżuje w celu odwiedzin znajomych w B. i miejscowości Z., które to miejscowości znajdują się od 30 do 70 km od granicy z [...]. Zazwyczaj jego pobyt trwa kilka godzin. Przekracza granicę z [...] w wolnym czasie, bez względu na porę dnia osiem razy w ciągu miesiąca i rocznie pokonuje trasę od 50000 km do 90000 km. Przy wyjazdach na [...] z przedmiotowego pojazdu nie korzysta nikt inny, w P. pojazdem jeździ również ojciec skarżącego. Pojazd stanowi własność skarżącego, który przy przekraczaniu granicy nie korzysta z innych pojazdów. Skarżący tankuje pojazd w zależności do zużycia paliwa i przejechanych kilometrów. Środki pieniężne przeznaczone na zakup paliwa pochodzą z wynagrodzenia za pracę. Zakupione paliwo jest przeznaczane na potrzeby własne. Skarżący zeznał, że nie posiada paragonów na zakup paliwa na terenie [...]. Paliwo kupuje na stacjach benzynowych w cenie około [...] PLN za 1 litr.

Towar zwolniono z należności przywozowych. Skarżący złożył zabezpieczenie gotówkowe w kwocie [...]zł na poczet należności celno-podatkowych.

Na podstawie zapisów w Systemie Odpraw Celnych [...] organ celny uznał, że zaistniały uzasadnione wątpliwości co do charakteru przewożonego paliwa, a tym samym zasadności skorzystania przez stronę ze zwolnień celnych oraz podatkowych. Z systemu [...] wynikało, że podróżny w okresie [...] maja 2019 r. [...] [...] czerwca 2019 r. ośmiokrotnie przekraczał granicę z [...] do P. , deklarując przywóz oleju napędowego w łącznej ilości [...] l.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. wezwał A. C. do nadesłania dokumentów i informacji na temat:

- powodów dla których w okresie od dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] czerwca 2019 r. ośmiokrotnie przywoził na obszar celny UE paliwo deklarując przywóz w sumie [...] l oleju napędowego,

- czy posiada dowody dokumentujące cenę faktycznie zapłaconą lub należną za wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej w dniu [...] czerwca 2019 r. olej napędowy, a jeśli tak – o ich nadesłanie.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. stwierdził powstanie długu celnego w dniu [...] czerwca 2019 r. w związku z przywozem na obszar celny Unii Europejskiej towaru w postaci [...] l oleju napędowego objętego procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu z niezasadnym zastosowaniem zwolnienia od należności celnych przywozowych; zaklasyfikował wyżej wymieniony towar do kodu [...]; ustalił wartość celną towaru na kwotę [...]zł oraz określił kwotę długu celnego (typ opłaty AOO) w wysokości [...] zł.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania A. C., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 77 ust. 1 lit. a i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. z 2013 r., nr 269, str. 1, dalej powoływanego jako "UKC"), dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym procedurą celną dopuszczenia do obrotu, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu, dłużnikiem jest zgłaszający.

Wyjątkiem od tych zasad jest zwolnienie z należności, które musi wynikać wprost z przepisów prawa. Przepisy dotyczące zwolnień celnych w przypadku importu paliwa zawarte są w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE. L. z 2009 r., nr 324, str. 23, dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 1186/2009"). Z przepisów rozporządzenia nr 1186/2009, łącznie z przepisami art. 56 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynika, że paliwo wwożone przez podróżnych jako bagaż osobisty korzysta ze zwolnienia od należności celno-podatkowych tylko wtedy, gdy przywóz ma charakter okazjonalny. W związku z tym w ocenie organu kluczowym dla rozstrzygnięcia jest ocena przesłanki okazjonalności przewozu. Organ zauważył, że termin "okazjonalność" nie został zdefiniowany wprost w przepisach celnych i podatkowych, a ustawodawca nie określił w sposób sztywny ram wyznaczających ten termin, ponieważ każdy przypadek powinien być badany indywidualnie z uwzględnieniem celu podróży, rodzaju importowanego dobra, jego ilości, częstotliwości, z jaką towar był sprowadzany przez stronę, a także z uwzględnieniem stylu życia i zwyczajów podróżnego oraz jego środowiska rodzinnego, jak również miejsca jego zamieszkania. Przy tym charakter towaru nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych. Zdaniem organu, przez pojęcie okazjonalności przywozu należy rozumieć przywóz, który odbywa się rzadko, sporadycznie, przy okazji podróży, przy czym w każdym przypadku sprawa powinna być oceniana indywidualnie, z uwzględnieniem częstotliwości przywozu takich samych towarów przez danego podróżnego. Prawodawca użył pojęcia przywóz "okazjonalny" w celu wyeliminowania sytuacji, w której ze zwolnienia z należności celnych przywozowych mogliby korzystać podróżni, którzy z przywozu towarów w swoim bagażu osobistym uczynili sobie źródło dochodu poprzez wprowadzenie do obrotu handlowego towarów zwolnionych z należności celnych przywozowych, jako towarów przywożonych na użytek własny lub ich rodzin lub przeznaczonych na prezenty.

W wyniku analizy danych z systemu informatycznego odpraw celnych [...] organ stwierdził, że w okresie od [...] maja 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. skarżący samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] ośmiokrotnie dokonał przywozu oleju napędowego w łącznej ilości [...] l. Mając na względzie długość wskazanego okresu oraz ilość przywiezionego w tym okresie paliwa oraz dane dotyczące średniego zużycia paliwa w samochodzie marki [...] wyprodukowanym w 1996 r. (6,6 l/100 km), w związku z czym przywiezione paliwo pozwalałoby na przejechanie 9394 km, a także dane dotyczące przebiegu przedmiotowego pojazdu w dniu ostatniego badania technicznego dokonanego przed kontrolą, a mianowicie w dniu [...] września 2018 r. (531643 km) oraz przebiegu pojazdu stwierdzonego w dniu kontroli w ilości (544520 km), co wskazuje na średni przebieg na poziomie 1405 km miesięcznie, organ uznał, że przywóz paliwa w niniejszej sprawie nie mieści się w pojęciu przywozu okazjonalnego, upoważniającego do odstąpienia od poboru należności przywozowych. Jednocześnie organ podkreślił, że ciężar dowodu spełnienia warunków zwolnienia spoczywa na podmiocie korzystającym ze zwolnienia.

Organ zauważył, że bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje podniesiona w odwołaniu okoliczność braku zużycia oleju napędowego przywiezionego w analizowanym okresie w przenośnym kanistrze. Przyjmując, że przy każdym przekroczeniu granicy z [...] do [...] w okresie od [...] maja 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. strona dokonała przywozu oleju napędowego w przenośnym kanistrze w ilości [...] l, to jest w maksymalnej ilości podlegającej zwolnieniu z należności celno-podatkowych, pozostała ilość oleju napędowego przywiezionego w zbiorniku pojazdu wynosiła [...] litrów, co wystarcza na przejechanie [...] km (przy przyjętym założeniu zużycia paliwa na poziomie 6,6 1/100 km). Zdaniem organu prowadzi to w sposób jednoznaczny do wniosku, że ilość przywożonego paliwa nie może być wykorzystana przez stronę w pojeździe, w którym paliwo zostało przywiezione. W świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie wskazują na to ilość przewożonego paliwa, jak i pokonane przez pojazd odległości.

Po analizie danych z systemu [...] w okresie od [...] maja 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. organ stwierdził, że najkrótszy odnotowany pobyt strony w tym okresie na terytorium [...] wynosił 1 godzinę 52 minuty, a najdłuższy – 5 godzin 28 minut. Biorąc pod uwagę przywożone ilości paliwa, w rozmiarach znacznie przewyższających zapotrzebowanie strony w związku z korzystaniem z samochodu osobowego, organ nie uznał za wiarygodne twierdzeń skarżącego, że wyjazdy na [...] były związane z odwiedzinami znajomych, skoro łącznie z czasem niezbędnym na dojazd i powrót, odprawy celne i paszportowe po stronie [...] oraz czas oczekiwania w kolejce na odprawę celną i paszportową, wyjazdy trwały od 1 godziny 52 minut do 5 godzin 28 minut. Organ zauważył jednocześnie, że twierdzenia strony dotyczące celu wyjazdów na [...] nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. Dowody zebrane w sprawie wskazują natomiast, że każdorazowo przyjazdowi towarzyszył zakup znacznej ilości paliwa. Częstotliwość wyjazdów na [...] oraz nieuwiarygodnienie przyczyn tych podróży, a także krótkie pobyty za granicą wskazują, w ocenie organu odwoławczego, że strona nie dokonywała zakupu paliwa przy okazji pobytu na terytorium [...], ale udawała się tam tylko w celu jego nabycia. Istotne jest przy tym, że ilość importowanego paliwa znacznie przekraczała potrzeby strony związane z przemieszczaniem się przedmiotowym samochodem.

Organ uznał, że przywożone paliwo nie może korzystać z przywilejów towarów powracających, o których mowa w art. 203 UKC. Podstawowym warunkiem zastosowania tego przepisu jest zapewnienie tożsamości i identyczności wywożonego, a następnie przywożonego towaru. W okolicznościach sprawy nie można uznać, że warunek ten został zachowany, ponieważ brak jest danych o ilości wywożonego paliwa, a w wyniku przeprowadzonego postępowania nie stwierdzono aby strona zgłaszała paliwo jako towar powracający, zgodnie z art. 203 UKC. Ponadto paliwo wywożone w zbiorniku pojazdu samochodowego, który następnie jest uzupełniany za granicą, nie wypełnia kryterium tożsamości towaru. Organ podkreślił równocześnie, że to na stronie ciąży obowiązek przedstawienia dokumentów świadczących w sposób nie budzący wątpliwości o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym, co nie nastąpiło w niniejszej sprawie.

W świetle powyższych okoliczności organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przywóz paliwa nie spełnia definicji przywozu okazjonalnego, upoważniającego do odstąpienia od poboru należności celnych przywozowych. Wobec ustalonej częstotliwości przywozu paliwa oraz jego ilości, przy jednoczesnym braku udowodnienia przez stronę, że warunki wymagane do uzyskania zwolnienia zostały zachowane, nie można zdaniem organu odwoławczego przyjąć, że przywóz paliwa odpowiada sporadycznemu charakterowi, o którym mowa w art. 1 pkt 21 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. U. UE. L. z 2015 r., nr 343, str. 1 z późn. zm.). W tych okolicznościach należało uznać, że przywożone paliwo nie może skorzystać ze zwolnienia z należności celnych, co rodzi obowiązek określenia kwoty wynikającej z długu celnego, zgodnie z art. 77 ust. 1 lit. a UKC.

Organ zauważył, że okazjonalność przywozu danego towaru stanowiąca o jego niehandlowym charakterze nie występuje w trakcie każdego powrotu z kraju trzeciego. Nawet, jeżeli dany towar kupowany jest niejako przy okazji podróży, to w przypadku systematycznego przekraczania granicy każdorazowy jego zakup i przywóz powoduje, że nabiera on charakteru handlowego.

A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 44 UKC w zw. z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokonania własnych ustaleń dotyczących przedmiotowej sprawy, a wyłącznie powielenie stanowiska organu pierwszej instancji, co w zasadniczy sposób uchybiło realizacji prawa do wniesienia odwołania,

2. art. 187 § 1 i 2, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak podjęcia wystarczających działań, które pozwoliłyby na wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez brak ustalenia odległości (mierzonych w kilometrach), które były rzeczywiście pokonywane przez stronę w badanym okresie, a wraz z tym brak ustalenia prawidłowego zużycia oleju napędowego oraz nieustalenie prawidłowej ilości przywożonego na terytorium RP oleju napędowego,

3. art. 187 §1 i art. 191 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, wobec nieustalenia prawidłowej ilości przywożonego na terytorium RP oleju napędowego,

4. art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego ustalenia rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego w sytuacji, w której organ pierwszej instancji w żaden sposób nie podważył możliwości wykorzystania przez stronę przywiezionego na terytorium RP oleju napędowego w związku z brakiem ustalenia przebiegu samochodu między [...] maja 2019 r. a [...] czerwca 2019 r. oraz realnego zużycia paliwa, które występowało w samochodzie użytkowanym przez stronę;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 56 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w sprzecznym z treścią przepisu sposobie określenia przez organy spełnienia się warunku okazjonalności przywozu o charakterze niehandlowym,

2. art. 126 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, pozostającego w związku z wyżej wymienionymi przepisami, poprzez błędną wykładnię przepisu tj. przyjęcie, w związku z błędną wykładnią powyżej wymienionych przepisów pozostających w związku z naruszonym przepisem, że strona naruszyła obowiązek zawarty w dyspozycji normy art. 126 poprzez nieprzedstawienie dowodów, które umożliwiłyby zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wskazuje bowiem, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi zagadnienie, czy skarżący, który w okresie od dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] czerwca 2019 r. ośmiokrotnie przekraczał granicę z [...] do [...], deklarując przywóz oleju napędowego w łącznej ilości [...] l, dokonał w dniu [...] czerwca 2019 r. zwykłego importu [...] l paliwa z [...], czy też dokonał niehandlowego przywozu o charakterze okazjonalnym, korzystającego ze zwolnień celnych i podatkowych. Paliwo przywiezione w ramach importu podlega bowiem procedurze celnej i podatkowej, zgodnie z wynikającą z przepisów prawa celnego zasadą, według której od każdego towaru przywożonego z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty wymagane są należności przywozowe. Jednakże przepisy prawa przewidują, jako wyjątek od powyższej zasady, zwolnienie z wskazanych należności.

W przypadku importu paliwa zwolnienia celne unormowane są przede wszystkim w przepisach art. 41 i art. 107-110 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych.

Rozporządzenie nr 1186/2009 w art. 125 przewiduje, że jeśli ta sama osoba równocześnie spełnia warunki wymagane do uzyskania zwolnienia z należności celnych przywozowych lub wywozowych, w myśl różnych przepisów niniejszego rozporządzenia, to przepisy te stosuje się równocześnie. Zatem z art. 125 rozporządzenia nr 1186/2009 wynika konieczność kumulatywnego spełnienia warunków wymaganych do uzyskania zwolnienia z należności celnych przez wszystkie przepisy rozporządzenia, w świetle których zainteresowany byłby uprawniony do uzyskania zwolnienia.

Jednocześnie przepis art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009 stanowi, że w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, że takie warunki zostały spełnione. Zatem w świetle powołanego przepisu ciężar udowodnienia okoliczności uzasadniających zwolnienie z należności celnych spoczywa nie na organie, lecz na osobie zainteresowanej uzyskaniem zwolnienia. To zainteresowany uzyskaniem zwolnienia z należności celnych winien przedstawić właściwym organom dowody spełnienia warunków wymaganych do skorzystania ze zwolnienia celnego.

Stosownie do art. 107 ust. 1 rozporządzenia nr 1186/2009, paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych i handlowych pojazdów mechanicznych wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty (lit. a tiret I) oraz paliwa znajdujące się w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne pojazdy mechaniczne i motocykle, przy ilości maksymalnej 10 litrów na pojazd, nie naruszając krajowych przepisów dotyczących przechowywania i transportu paliw (lit. b), są zwolnione z należności celnych przywozowych.

Zgodnie z przepisem art. 110 ust. 1 rozporządzenia nr 1186/2009, paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych na podstawie art. 107, 108 i 109 nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Naruszenie przepisów ust. 1 powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych od wymienionych produktów według stawki obowiązującej w dniu tego naruszenia oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy (ust. 2).

Na mocy art. 41 rozporządzenia nr 1186/2009 towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państw trzecich są zwolnione z należności celnych przywozowych, jeżeli przywożone towary są zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT) na mocy przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy.

Zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz.U. UE. L. z 2007, nr 346, str. 6, dalej powoływanej jako "dyrektywa Rady 2007/74/WE"), państwa członkowskie zwalniają, przy zastosowaniu progów pieniężnych lub ograniczeń ilościowych, towary przywożone w bagażu osobistym podróżnych z VAT i akcyzy, pod warunkiem że przywóz taki nie ma charakteru handlowego.

Do celów stosowania zwolnień za bagaż osobisty uważa się całość bagażu, który podróżny może przedstawić organom celnym w momencie przybycia, jak również bagaż przedstawiany w późniejszym terminie tym samym organom, pod warunkiem posiadania dowodu, że bagaż został zarejestrowany jako bagaż towarzyszący przez przedsiębiorstwo odpowiedzialne za jego przewóz w momencie rozpoczęcia podróży. Paliwa innego niż paliwo, o którym mowa w art. 11, nie uznaje się za bagaż osobisty (art. 5 dyrektywy Rady 2007/74/WE). Stosownie do art. 11 dyrektywy Rady 2007/74/WE państwa członkowskie zwalniają z VAT i akcyzy, w przypadku dowolnego pojazdu silnikowego, paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku paliwa oraz ilość paliwa nieprzekraczającą 10 litrów w przenośnym kanistrze.

W świetle art. 6 dyrektywy Rady 2007/74/WE za przywóz, który nie ma charakteru handlowego, uważa się przywóz, który odbywa się okazjonalnie (pkt a) oraz obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty (pkt b). Charakter lub ilość tych towarów nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych.

Postanowienia dyrektywy Rady 2007/74/WE zostały implementowane do prawa krajowego, czego wyrazem są odpowiednie przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 722, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Dz. U. z 2021 r., poz. 685 z późn. zm.). Na mocy art. 56 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy zwalnia się od podatku import towarów przywożonych w bagażu osobistym podróżnego przybywającego z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów wskazuje na przywóz o charakterze niehandlowym, a wartość tych towarów nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości [...] euro. Przez bagaż osobisty, o którym mowa w ust. 1, rozumie się cały bagaż, który podróżny jest w stanie przedstawić organom celnym, wjeżdżając na terytorium kraju, jak również bagaż, który przedstawi on później organom celnym, pod warunkiem przedstawienia dowodu, że bagaż ten był zarejestrowany jako bagaż towarzyszący w momencie wyruszenia w podróż przez przedsiębiorstwo, które było odpowiedzialne za jego przewóz. Bagaż osobisty obejmuje paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego oraz paliwo znajdujące się w przenośnym kanistrze, którego ilość nie przekracza 10 litrów, z zastrzeżeniem art. 77 (art. 56 ust. 5). Przez przywóz o charakterze niehandlowym, o którym mowa w ust. 1, rozumie się przywóz spełniający następujące warunki: 1) odbywa się okazjonalnie; 2) obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty (art. 56 ust. 6 ustawy). Zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku import paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach (pkt 1), jak również paliwa w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne środki transportu, przeznaczone do zużycia w tych pojazdach, nie więcej jednak niż 10 litrów (pkt 2). Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia (art. 77 ust. 3).

Pojęcie "towarów pozbawionych charakteru handlowego" zostało określone w art. 1 pkt 21 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. U.UE L z 2015 r., nr 343, str. 1 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem "towary o charakterze niehandlowym" oznaczają:

a) towary umieszczane w przesyłkach wysyłanych przez osoby prywatne innym osobom prywatnym, jeżeli takie przesyłki:

(i) mają charakter okazjonalny;

(ii) zawierają towary, które są przeznaczone wyłącznie na użytek własny odbiorcy lub jego rodziny i które ze względu na swój charakter lub ilość nie posiadają żadnego przeznaczenia handlowego; oraz

(iii) są wysyłane przez nadawcę do odbiorcy bez jakiegokolwiek rodzaju opłat;

b) towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, w przypadku gdy:

(i) mają charakter okazjonalny; oraz

(ii) składają się wyłącznie z towarów przeznaczonych na użytek własny podróżnych, lub ich rodzin lub z towarów przeznaczonych na prezenty, rodzaj i ilość takich towarów nie może wskazywać na ich przywóz lub wywóz w celach handlowych.

Jak wynika z przytoczonych przepisów, zwolnienie z należności celnych, o którym mowa w art. 41 rozporządzenia nr 1186/2009, ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy przywożone towary są zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT) na mocy przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2007/74/WE. Dla zwolnienia importu paliwa z podatku od towarów i usług jest zaś niezbędne, aby przywóz nie miał charakteru handlowego, to jest aby przywóz odbywał się okazjonalnie i dotyczył wyłącznie paliwa przeznaczonego na własny użytek. Zwolnienie dotyczy paliwa wykorzystywanego wyłącznie przez środek transportu, w którym zostało przywiezione. Paliwo nie może zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie może zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia.

Zasadnie zatem w zaskarżonej decyzji uznano, że w świetle łącznie odczytanych przepisów rozporządzenia nr 1186/2009 oraz przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, paliwo wwożone przez podróżnych jako bagaż osobisty korzysta ze zwolnienia od należności celno-podatkowych wyłącznie w sytuacji, gdy przywóz ma charakter okazjonalny. W przeciwnym wypadku, to jest w sytuacji stwierdzenia handlowego charakteru przywozu paliwa, nie może ono być objęte zwolnieniem od podatku od towarów i usług, a w konsekwencji zwolnieniem od należności celnych przywozowych.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach sprawy zachodziły podstawy do ustalenia, że wykonywany przez skarżącego przywóz paliwa nie miał charakteru okazjonalnego, nie stanowił więc przywozu niehandlowego, co uzasadniało odmowę zwolnienia przywożonego paliwa z należności celnych.

Zasadnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że wobec braku zdefiniowania wprost w przepisach celnych i podatkowych pojęcia przywozu "okazjonalnego", należy odwołać się do językowego znaczenia terminu "okazjonalny". Dla poparcia swojego stanowiska trafnie także organ przywołał poglądy wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt I GSK 668/17 potwierdził zasadność posługiwania się słownikową definicją tego pojęcia, które należy rozumieć jako: okolicznościowy, nieczęsto się zdarzający, spotykany, widywany rzadko, od czasu do czasu, sporadyczny, epizodyczny.

Słusznie zatem organ wywiódł, że przez przywóz okazjonalny należy rozumieć przywóz, który odbywa się rzadko, sporadycznie, "przy okazji podróży". Jednocześnie trafnie organ przyjął, że ocena czy przywóz ma charakter okazjonalny, niehandlowy musi być dokonywana indywidualnie w każdym przypadku, z uwzględnieniem zwłaszcza częstotliwości przywozu takich samych towarów przez danego podróżnego. W tym zakresie prawidłowo organ odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawie C – 99/00. W wyroku tym Trybunał uznał, że kwestia, czy przywóz towarów ma charakter niehandlowy musi podlegać badaniu odrębnie w każdej sprawie na podstawie ogólnej oceny okoliczności, z uwzględnieniem charakteru przywozu i ilości objętych nim towarów, częstotliwości, z jaką te same towary wwożone są przez zainteresowanych podróżujących, ale również, gdzie jest to stosowne, z uwzględnieniem trybu życia i zwyczajów tego podróżującego lub jego środowiska rodzinnego. Przez pojęcie okazjonalności należy rozumieć taki stan, w którym jakaś czynność zostaje wykonana przy okazji jakiegoś innego zdarzenia, jakiejś innej aktywności. Dana czynność nie jest wówczas celem i motorem działania człowieka, ale odbywa się niejako na marginesie innej aktywności, osoba ją podejmująca wykorzystuje sytuację, w której się znalazła, wykorzystuje "okazję".

Nieuprawniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 56 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie zasługuje na podzielenie argumentacja skarżącego o sprzecznym z treścią tego przepisu sposobie ustalenia przez organy spełnienia warunku okazjonalności przywozu o charakterze niehandlowym. Treść decyzji organów obu instancji jednoznacznie wskazuje, że oceniając kwestię okazjonalności przywozu organy nie kierowały się, jak sugeruje skarżący, jakimikolwiek instrukcjami mającymi wiązać okazjonalność przewozu ze ściśle określoną ilością przekroczeń granicy, ani w ogóle nie powoływały się na opracowanie i stosowanie tego rodzaju instrukcji lub praktyk.

Organy stwierdziły brak okazjonalnego charakteru przywozu w oparciu o analizę konkretnych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, ustalenia faktyczne i wyniki ich analizy są prawidłowe.

W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że w okresie od [...] maja 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. skarżący ośmiokrotnie, w dniach [...] maja oraz [...] i [...] czerwca 2019 r., przekraczał granicę z [...] do [...] na przejściu drogowym [...], samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wyprodukowanym w 1996 r., z silnikiem o pojemności 1896 cm3 o mocy 66 kW, deklarując przywóz oleju napędowego w łącznej ilości [...] l. W dniu [...] czerwca 2019 r. skarżący zadeklarował [...] l paliwa, w tym [...] l w zbiorniku pojazdu oraz [...] l w przenośnym kanistrze. Takie same ilości ([...] l) oleju napędowego skarżący deklarował każdorazowo w dniach: [...] i [...] czerwca 2019 r., zaś w dniu [...] maja 2019 r. zadeklarował [...] l paliwa.

Ustalenia te nie budzą wątpliwości Sądu. Nie są również kwestionowane przez skarżącego. Ustalając częstotliwość przywozu oraz ilość przywożonego paliwa organy oparły się na danych zarejestrowanych w informatycznym systemie odpraw celnych [...].

Z kolei oceniając zużycie paliwa dla samochodu wskazanej marki, o tej samej pojemności silnika oraz mocy jak samochód skarżącego, organy posłużyły się informacjami dostępnymi na internetowym portalu motoryzacyjnym [...] W ocenie Sądu, tego rodzaju źródła dowodowe nie wykraczają poza granice wyznaczone zasadami postępowania dowodowego. W świetle art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.) jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Trzeba także zauważyć, że zgodnie z zawartymi na przedmiotowym portalu informacjami, przedstawione w nim dane opracowane są w oparciu o zgłoszenia użytkowników samochodów, przy uwzględnieniu – między innymi – marki, modelu, roku produkcji, rodzaju silnika oraz rodzaju paliwa. Organy rozstrzygające w sprawie na podstawie dołączonego do akt postępowania wydruku ze wskazanego portalu internetowego ustaliły, że w przypadku samochodu o parametrach odpowiadających pojazdowi skarżącego zużycie paliwa wynosi od 4,6 l/100 km do 6,6 l/100 km. Zgodnie z wydrukiem na karcie 12 verte akt sprawy, 4,6 l/100 km stanowi minimalne zużycie paliwa przy oszczędnej jeździe, średnie zużycie paliwa odpowiada wartości 5,5 l/100 km, przy czym według deklaracji producenta - 5,4 l/100 km, zaś jako maksymalne średnie zużycie paliwa podano 6,6 l/100 km. Organ przyjął do obliczeń ostatnio wskazaną, najwyższą, a zatem najkorzystniejszą z punktu widzenia sytuacji skarżącego wartość średniego zużycia paliwa. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącego kwestionujące powyższe ustalenie z powołaniem się na wiek pojazdu i zasady doświadczenia życiowego, a także różnice w poziomie zużycia paliwa w zależności od prędkości pojazdu, w szczególności podczas jazdy po autostradzie. Powołana argumentacja ma charakter ogólnikowy i nie odnosi się do przedmiotowego pojazdu. Skarżący nie wskazuje konkretnych w tym przypadku danych. Natomiast, jak wskazano wyżej, dostępne na portalu internetowym dane, którymi posłużył się organ, pochodzą ze zgłoszeń użytkowników pojazdów i odnoszą się do pojazdu o parametrach odpowiadających przedmiotowemu pojazdowi. W konsekwencji uznać należy, że zarzuty skarżącego nie podważają prawidłowości przyjętej przez organy wielkości średniego zużycia paliwa w samochodzie, którym paliwo to było przewożone.

Przy uwzględnieniu zaś średniego zużycia paliwa na poziomie 6,6 l/100 km, organ odwoławczy właściwie ustalił, że [...] l oleju napędowego, przywiezionego przez stronę w okresie od [...] maja 2019 r. do [...] czerwca 2019 r., pozwalało na przejechanie około [...] km.

Nie znajduje podstaw zarzut skarżącego pominięcia przez organ, że [...] l oleju napędowego, spośród analizowanych [...] l, zostało przywiezionych w przenośnych kanistrach. Z uzasadnienia na karcie 11 zaskarżonej decyzji wynika bowiem wprost, że organ obliczył zarówno odległość możliwą do przejechania przy wykorzystaniu całości przywiezionego paliwa w ilości [...] l ([...] km), jak i odległość możliwą do przejechania przy wykorzystaniu [...] l oleju napędowego, a zatem pod odjęciu wskazywanych przez stronę [...] l ([...] km).

Należy podzielić stanowisko organu, że w obu przypadkach, biorąc pod uwagę średni przebieg przedmiotowego samochodu, zasady logiki i doświadczenia życiowego przeczą możliwości wykorzystania przez skarżącego, dla potrzeb jego czy jego rodziny, tak dużej ilości przywiezionego paliwa w pojeździe, w którym zostało przywiezione.

Badając średni przebieg pojazdu organy wskazały na dane zawarte w opracowanym przez Główny Urząd Statystyczny dokumencie "Zużycie energii w gospodarstwach domowych w 2015 r.", z którego wynika, że średni przebieg roczny samochodów osobowych zasilanych silnikiem diesla wynosi 12.992 km, co daje miesięcznie około 1083 km. Przede wszystkim jednak, co wymaga podkreślenia, organy dokonały analizy średniego przebiegu samochodu w oparciu o dane dotyczące przedmiotowego pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], znajdujące się na stronie internetowej [...] Z wydruku ze wskazanej strony internetowej wynika, że przebieg przedmiotowego samochodu w dniu [...] września 2018 r., kiedy odbyło się ostatnie badanie techniczne przed kontrolą, wynosił [...] km. Natomiast zgodnie z protokołem kontroli przebieg pojazdu w dniu [...] czerwca 2019 r. wynosił [...] km. Zatem, jak zasadnie ustalił organ odwoławczy, we wskazanym okresie [...] dni przedmiotowym pojazdem pokonano trasę [...] km, co w przeliczeniu na jeden miesiąc daje średnio [...] km.

Tymczasem, jak wskazano wyżej, paliwo przywiezione przez skarżącego w zbiorniku samochodu w okresie miesiąca pomiędzy [...] maja 2019 r. a [...] czerwca 2019 r. w ilości [...] l pozwalało na przejechanie [...] km, to jest odległości sześciokrotnie dłuższej, niż pokonywana średnio miesięcznie samochodem skarżącego w okresie ostatnich 9 miesięcy przed kontrolą.

Powyższa analiza w pełni potwierdza stanowisko organu, że ilość paliwa przywiezionego w okresie [...] maja 2019 r. a [...] czerwca 2019 r. nie mogła być zużyta przez skarżącego w przedmiotowym pojeździe, co przemawia przeciwko uznaniu okazjonalnego i tym samym niehandlowego charakteru przywozu.

Zdaniem Sądu analiza przebiegu pojazdu z okresu 9 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę kontroli i obejmujących czas między [...] maja 2019 r., a [...] czerwca 2019 r, w którym stwierdzono ośmiokrotny przywóz przez skarżącego [...] l paliwa z [...], jest w okolicznościach sprawy adekwatna dla oceny charakteru przywozu z punktu widzenia okazjonalności. Wskazuje bowiem w stosunkowo długim czasie na zakres wykorzystania przedmiotowego samochodu wyrażający się pokonywanymi odległościami i związanym z tym zużyciem paliwa.

W związku z zarzutem skarżącego nieuwzględnienia przez organy przebiegów z lat poprzednich wskazać należy, że zgodnie z wydrukiem ze strony internetowej [...] (k. 15 verte akt) przebieg przedmiotowego samochodu w okresie roku pomiędzy [...] września 2014 r. (odczytany stan drogomierza [...] km) a [...] września 2015 r. (odczytany stan drogomierza [...] km) wynosił [...] km, zaś następnie w okresie dwóch lat do [...] września 2017 r. (odczytany stan drogomierza [...]) wyniósł średnio rocznie [...] km i w kolejnym roku do [...] września 2018 r. (odczytany stan drogomierza [...] km) wyniósł [...] km.

Istotnie były to przebiegi roczne dłuższe, niż przebieg roczny wyliczony według ustaleń z ostatnich 9 miesięcy przed kontrolą, który po przeliczeniu wyniósłby [...] km (1405 km/miesiąc x 12 miesięcy). Należy jednak zwrócić uwagę, że roczny przebieg wyliczony z uwzględnieniem ilości paliwa wwiezionego w zbiorniku samochodu w okresie miesiąca od [...] maja 2019 do [...] czerwca 2019 r. wynosiłby [...] km (8182 km x 12), a zatem dwukrotnie przekraczałyby także dłuższe roczne przebiegi z lat 2014-2018.

Odwołanie się do przebiegu z lat ubiegłych w żadnym razie nie podważa zatem stanowiska organu, że ilość paliwa przywiezionego przez skarżącego w okresie pomiędzy [...] maja 2019 r. a [...] czerwca 2019 r. przekracza ilości, jakie mogły być zużyte przez skarżącego w jego samochodzie we wskazanym okresie.

Nieskuteczna jest argumentacja skarżącego o konieczności uwzględnienia w ramach badania przebiegu pojazdu specyfiki pory roku, w której nastąpiła kontrola, gdyż badany okres sprzyjał wykorzystywaniu samochodów w celach służbowych i prywatnych, takich jak podróże turystyczne, odwiedziny u rodziny i innych osób, czy załatwianie spraw prywatnych, jak również powołanie się na skarżącego na fakt zamieszkiwania rodziców skarżącego we W., oddalonym o około 610 km. Są to bowiem jedynie ogólnikowe stwierdzenia, nie poparte jakimikolwiek konkretnymi okolicznościami ani dowodami wskazującymi na rzeczywiste wykonywanie przez skarżącego w analizowanym okresie tego rodzaju przejazdów, w tym również podróżowania skarżącego do rodziców we W.. Analogicznie skarżący, zarzucając nieuwzględnienie przez organ potrzeby przeprowadzenia długotrwałych napraw, nie przedstawił żadnych dowodów dla wykazania, że naprawy takie rzeczywiście miały miejsce.

Skarżący w toku postępowania nie przedstawił dowodów potwierdzających tak duże zapotrzebowanie na paliwo, jakie wynika z przywozów dokonywanych w okresie od [...] maja 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. Wprawdzie co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W sytuacji, gdy podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki, kwestionując ustalenia organów, obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne przechodzi na niego. Na podatniku ciąży obowiązek współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, bowiem ustalenie faktów, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11, z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt I GSK 824/16 i I GSK 756/16). W stosunku do zwolnień celnych powyższa zasada została wprost wyrażona w przytoczonym wyżej art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009.

Zarzut naruszenia przez organy ostatnio powołanego przepisu jest niezasadny. Wbrew obowiązkowi określonemu w art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009 i mimo stosownego wezwania skierowanego do strony w dniu [...] lutego 2020 r., skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie swojego stanowiska o wyłącznie okazjonalnym, niehandlowym charakterze przywozu paliwa w ilościach ustalonych przez organy. W szczególności skarżący nie przedstawił dowodów rzeczywistego wykorzystania tak znaczących ilości paliwa w samochodzie osobowym, w którym zostało przywiezione.

Natomiast takiemu charakterowi przywozu paliwa przeczą także dane dotyczące długości każdorazowego pobytu skarżącego na terenie [...]. Pobyty te trwały od 1 godziny 52 minut do 5 godzin 28 minut. Były to więc pobyty krótkie, a należy dodatkowo uwzględnić w ich ramach czas niezbędny na zatankowanie pojazdu oraz odprawy celne i paszportowe i oczekiwanie na nie, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Biorąc zatem jednocześnie pod uwagę, że z każdym z tych wyjazdów łączył się wwóz na terytorium [...] dużych ilości paliwa, w siedmiu na osiem przypadków w maksymalnej ilości możliwej do objęcia zwolnieniem od należności celnych, nie ma podstaw do uznania, że paliwo było przywożone jedynie "przy okazji" wyjazdów. Słusznie też podniesiono w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie udowodnił swoich twierdzeń o wyjazdach na [...] w celu odwiedzin u znajomych.

Trafna jest także ocena organu, że strona nie mogła domagać się uwzględnienia ilości paliwa wwiezionego uprzednio na teren [...]. Paliwo to utraciło bowiem unijny status celny stosownie do art. 154 lit. a UKC, według którego towary unijne stają się towarami nieunijnymi jeżeli zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii, o ile nie mają zastosowania zasady dotyczące tranzytu wewnętrznego. Jednocześnie organy ustaliły, że skarżący nie zgłaszał paliwa jako towaru powracającego, zgodnie z art. 203 UKC.

Jak wskazano już wyżej, paliwo przywożone przez podróżnych jako bagaż osobisty korzysta ze zwolnienia od należności celno-podatkowych tylko wówczas, gdy przywóz ma charakter okazjonalny. Przywóz odbywający się okazjonalnie oznacza, iż nie jest on powtarzany w sposób ciągły czy częsty. Okazjonalny przywóz towarów w bagażu podróżnego będzie miał miejsce, gdy przejazdy odbywają się sporadycznie, których częstotliwość, jak i łączna liczba w dłuższym okresie nie wskazują na charakter handlowy. Kwestia, czy przywóz towarów ma charakter niehandlowy powinna być badana odrębnie w każdej sprawie na podstawie ogólnej oceny okoliczności, z uwzględnieniem charakteru przywozu i ilości objętych nim towarów, częstotliwości, z jaką te same towary wwożone są przez zainteresowanych podróżujących, ale również, gdzie jest to stosowne, z uwzględnieniem trybu życia i zwyczajów tego podróżującego lub jego środowiska rodzinnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt I GSK 335/14 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 533/19 oraz z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 201/20). W taki też sposób charakter przywozów dokonywanych przez skarżącego prawidłowo oceniły organy celne, biorąc pod uwagę takie okoliczności jak: liczba i częstotliwość wyjazdów, w toku których przywożono paliwo, czas ich trwania, zużycie paliwa w pojeździe skarżącego i średnie przebiegi pojazdu w okresie poprzedzającym oraz brak wykazania jakichkolwiek innych okoliczności, które w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego mogłyby uzasadniać tak duże osobiste zapotrzebowanie skarżącego na paliwo w postaci oleju napędowego.

Z omówionych względów Sąd doszedł do przekonania, że skarżący przywożąc paliwo w dniu [...] czerwca 2019 r. nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych. Należy jeszcze raz podkreślić, że wykazanie, iż spełnione zostały przesłanki skorzystania ze zwolnienia celnego, a w szczególności, że paliwo było sprowadzane okazjonalnie i wyłącznie na własny użytek skarżącego, leżało w interesie strony i wymagało przedstawienia stosownych dowodów. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie sprostał jednak obowiązkowi wykazania tego rodzaju okoliczności. Jednocześnie fakty ustalone w toku postępowania przez organy przeczą okazjonalnemu i niehandlowemu charakterowi przywozu paliwa.

W ocenie Sądu dokonując ustaleń w sprawie organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w zgodzie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i 2 i art. 191 Ordynacji podatkowej i w oparciu o całokształt zgromadzonych dowodów ustaliły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przedstawia zarówno ustalenia faktyczne poczynione przez organ drugiej instancji, jak i dowody, na których ustalenia te zostały oparte oraz ocenę prawną stanu faktycznego sprawy.

Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie w związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa lubelskiego oraz wzrostem zachorowań wśród pracowników sądów, mając na uwadze, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 15 marca 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Odpisy zarządzenia zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego oraz organowi.