Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 679/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch wiat stalowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. Nr [...] II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. na podstawie art. 59 ust. 5 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch wiat stalowych wybudowanych na działce nr 107/5 AM 21 obręb M..

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że budowę wiat stalowych prowadzono na podstawie decyzji Starosty M. z dnia [...] r. nr [...] oraz zmieniającej ją decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...]. W decyzji nr [...] nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych. W dniu 17 marca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przeprowadził obowiązkową kontrolę obiektów, podczas której stwierdzono, że wykonano pełny zakres robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę i potwierdzono zgodność budowy wiat z ustaleniami i warunkami pozwolenia na budowę i z projektem budowlanym.

Organ I instancji podniósł, że przed złożeniem wniosku o pozwolenie na użytkowanie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. wpłynęło postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wznowienia z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty M. z dnia [...] r. nr [...] oraz wyznaczenia Starosty O. do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przesunął termin do załatwienia sprawy pozwolenia na użytkowanie wiat stalowych do dnia 27 kwietnia 2015 r.

Powiatowy Inspektor wskazał, że w dniu 30 marca 2015 r. dotarła do niego decyzja Starosty O. nr [...] o uchyleniu decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] r. nr [...], zmienionej decyzją Starosty M. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzja ostateczna została wzruszona z uwagi na uprawdopodobnienie istnienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 3 kpa. W decyzji nr [...] odmówiono ponadto spółce E. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowych wiat stalowych. W uzasadnieniu decyzji Starosty O. podano, że sprawdzenie projektu budowlanego wykazało niezgodność projektowanej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren budowy wiat stalowych znajduje się na działce nr 107/5 AM 21 w M. i w planie jest oznaczony symbolem A1UZ. Zgodnie z ustaleniami planu na tym terenie nie ma możliwości rozbudowy obiektów o przeznaczeniu innym niż usługi zdrowia, a projektowane wiaty, dobudowane do budynków zakładu utylizacji odpadów, stanowiące zadaszenie nad rampą załadunkową oraz nad elementami instalacji utylizacji odpadów, tworzą całość techniczno-użytkową z istniejącymi obiektami i instalacjami oraz stanowią rozbudowę tegoż zakładu. Dodatkowo w decyzji nr [...] stwierdzono, że rozbudowa spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych jest przedsięwzięciem zaliczanym zgodnie z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Miasto M. leży w granicach Parku Krajobrazowego "[...]" i w związku z tym obowiązują ustalenia zawarte w rozporządzeniu Wojewody K. i Wojewody W. z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie utworzenia i ochrony tego parku, zgodnie z którym zakazuje się na obszarze parku lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W treści decyzji podniesiono również brak uzgodnienia prac ziemnych pod względem archeologicznym i potwierdzono, że na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Wystąpienie przesłanki z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego było także podstawą do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wskazując na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wywiódł, że uchylenie decyzji pozwolenia na budowę w trakcie rozstrzygania wniosku o pozwolenie na użytkowanie oraz ustalenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej niezgodności budowy wiat z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ I instancji podkreślił, że ze stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że z punktu widzenia ustawy Prawo budowlane inwestycja może zostać formalnie zakończona (przez oddanie do użytkowania) wyłącznie w sytuacji posiadania obowiązującej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołując się od powyższej decyzji E. sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 6, art. 7, art. 16 § 1, art. 35 § 1 i art. 77 kpa. Wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji i wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowych wiat stalowych.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest nieprawidłowościami powodującymi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaznaczając, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, Wojewódzki Inspektor stwierdził, że status decyzji o pozwoleniu na budowę, to jest m.in. czy funkcjonuje ona w obrocie prawnym lub czy jej wykonanie nie zostało wstrzymane, ma istotne znaczenie dla postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Organ II instancji podniósł następnie, że w badanym przypadku doszło do sytuacji, w której uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę, jednak decyzja uchylająca nie jest rozstrzygnięciem ostatecznym, gdyż wniesione od niej odwołanie nie zostało jeszcze rozpoznane. Stąd też fakt jej wydania nie może stanowić przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Wydanie nieostatecznej decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę nie jest jednak bez znaczenia w toku prowadzonego postępowania. Zdaniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowi ona wskazaną w art. 97 § 1 pkt 4 kpa podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowych wiat stalowych.

W opinii organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z kwestią, którą cechują wszystkie elementy charakteryzujące zagadnienie wstępnie, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Kwestia zasadności (konieczności) wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę jako wydanej z wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 kpa, wynikła przed załatwieniem sprawy pozwolenia na użytkowanie i do jej rozstrzygnięcia właściwy jest inny organ niż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Ponadto istnieje zależność pomiędzy wymienionymi postępowaniami wyrażający się w tym, że ewentualne uchylenie pozwolenia na budowę determinować będzie kierunek wszczętego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Przyznając, że decyzja ostateczna wiąże organ administracji dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że skoro w myśl art. 7 kpa organ ma obowiązek w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, to – zdaniem Wojewódzkiego Inspektora – w sytuacji, w której właściwy organ stwierdza (nawet nieostatecznie), że decyzja o pozwoleniu na budowę winna zostać uchylona, a na obiekt, którego ona dotyczy nie można wydać decyzji o pozwoleniu na budowę ze względu na naruszenie przepisów, organ, do którego kompetencji należy dopuszczenie do użytkowania takiego obiektu podejmując rozstrzygnięcie zgodnie z zasadą praworządności winien mieć jasność co do wadliwości pozwolenia na budowę. W opinii organu odwoławczego, niezasadne będzie udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, który jak może się okazać zgodnie z obowiązującymi przepisami w ogóle nie mógłby powstać. Z racji natomiast tego, że zaskarżona decyzja wydana została bez rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia wstępnego konieczne jest wydanie decyzji kasacyjnej.

Na powyższą decyzję E. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Strona skarżąca decyzji tej zarzuciła naruszenie prawa:

- rażące naruszenie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego – poprzez nie wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego i uchylenie decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, pomimo przeprowadzenia kontroli, o jakiej mowa w art. 59a ust. 1 ustawy Prawo budowlane i pomimo stwierdzenia wykonania obiektu budowlanego zgodnie z treścią ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę,

- art. 6 kpa – poprzez nie wydanie decyzji administracyjnej o charakterze decyzji związanej, w sytuacji ustalenia przez organ I instancji, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i sformułowanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazania kierowanego do organu I instancji, jakoby zasadnym było zawieszenie postępowania administracyjnego, bez podstawy prawnej uzasadniającej zawieszenie przedmiotowego postępowania,

- art. 97 § 1 pkt 4 kpa – poprzez stwierdzenie, że fakt, iż trwa postępowanie odwoławcze w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę jest uzasadnioną przyczyną zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego zrealizowanego zgodnie z projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę,

- rażące naruszenie art. 35 § 1 kpa – poprzez opóźnianie wydania rozstrzygnięcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., które organ uzasadniał faktem wydania decyzji Starosty O. nr [...] z dnia [...] r. uchylającej decyzję Starosty M. z dnia [...] r. nr [...], zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...], pomimo iż decyzja ta jako nieostateczna nie miała żadnego wpływu na postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie.

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie – poprzez nakazanie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dwóch wiat stalowych wybudowanych na działce nr 107/5 AM 21 obręb M. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i 3 oraz art. 123 kpa zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch wiat stalowych wybudowanych na działce nr 107/5 AM 21 obręb M., z powodu braku ostatecznego rozstrzygnięcia przez Starostę O. co do przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego oraz co do istoty sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowych wiat stalowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem podlegała uwzględnieniu.

Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie w istocie jest poza sporem. Strona skarżąca zrealizowała dwie wiaty stalowe na działce nr 107/5, AM 21, obręb M., zgodnie z decyzją Starosty M. z dnia [...] r. nr [...], zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę tej inwestycji. Powyższe potwierdziła obowiązkowa kontrola tych obiektów przeprowadzona w trybie art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) w dniu 17 marca 2015 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., podczas której stwierdzono, że wykonano pełny zakres robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę i potwierdzono zgodność budowy wiat z ustaleniami i warunkami pozwolenia na budowę i z projektem budowlanym. Decyzją z dnia [...] r. Starosta O. uchylił decyzję Starosty M. z dnia [...] r. nr [...], zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowych wiat stalowych. W czasie podejmowania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji decyzja Starosty O. nr [...] z dnia [...] r. nie była decyzją ostateczną.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w sytuacji, w której uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę, lecz decyzja uchylająca nie była rozstrzygnięciem ostatecznym, możliwe było wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych zrealizowanych zgodnie z nieostatecznie uchylonym pozwoleniem na budowę. Kwestią sporną w tej sprawie jest również to, czy postępowanie nadzwyczajne w trybie wznowienia postępowania administracyjnego stanowi zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, od którego uzależnione jest rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Podobna problematyka była już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych.

Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 462/12 (LEX nr 1697956), ostateczna decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym i wywiera skutki do momentu wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej jej nieważność. Zatem do czasu wyeliminowania pozwolenia na budowę nie istniały żadne przeszkody do procedowania w zakresie pozwolenia na użytkowanie. W motywach tego wyroku trafnie wskazano, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W konsekwencji zawieszenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie na podstawie powołanego przepisu byłoby zasadne wyłącznie w sytuacji, gdy wydanie tego pozwolenia nie byłoby możliwe bez uprzedniego rozstrzygnięcia innego organu lub sądu. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B.Adamiak, J.Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, wydanie 8, str. 447.) W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, na podstawie której inwestycja była realizowana, nie jest zagadnieniem prejudycjalnym do toczącego się postępowania w oparciu o art. 59-59f Prawa budowlanego. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i na gruncie doktryny nie budzi najmniejszych wątpliwości, że ostateczna decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym i wywiera skutki do momentu wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej jej nieważność. Zatem do czasu wyeliminowania pozwolenia na budowę, nie istniały żadne przeszkody do procedowania w zakresie pozwolenia na użytkowanie. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podzielił argumentację skarżącej spółki co do braku wpływu ewentualnego wszczęcia postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę na postępowanie prowadzone w oparciu o przepisy art. 59-59f Prawa budowlanego. Dlatego należy uznać, że wydanie przez organ I instancji postanowienia zawieszającego z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu, zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę było wadliwe.

Podobnie w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 737/13 (LEX nr 1513154) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku podkreślił, że dopóki decyzja o pozwoleniu na budowę nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, to korzysta ona z cechy ostateczności, a postępowanie nadzwyczajne w trybie stwierdzenia nieważności nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Podzielając w całej rozciągłości powyższą argumentację zauważyć wypada, że w rozpatrywanej sprawie co prawda nie było prowadzone postępowanie nadzwyczajne w trybie stwierdzenia nieważności, lecz postępowanie nadzwyczajne w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, niemniej jednak przedstawiona wyżej argumentacja w pełni zasługuje na uwzględnienie również w sytuacji prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro bowiem zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, to w konsekwencji zawieszenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie na podstawie powołanego przepisu byłoby zasadne wyłącznie w sytuacji, gdy wydanie tego pozwolenia nie byłoby możliwe bez uprzedniego rozstrzygnięcia innego organu lub sądu. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, bowiem wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nie jest uzależnione od wcześniejszego ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania wznowieniowego (podobnie jak w przywołanych wyżej sprawach nie było uzależnione od wcześniejszego ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania nieważnościowego).

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja została podjęta z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Jak już wyżej wskazywano, do czasu ostatecznego wyeliminowania pozwolenia na budowę nie istniały żadne przeszkody do procedowania w zakresie pozwolenia na użytkowanie.

Konsekwencją wadliwego rozstrzygnięcia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego było podjęcie przez organ I instancji postanowienia z dnia [...] r. nr [...] o zawieszeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Poprzedzająca zaskarżoną decyzję organu odwoławczego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. nr [...] również była decyzją wadliwą, co prawidłowo stwierdził D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., słusznie podkreślając, że fakt wydania nieostatecznej decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Dopiero dalsze wywody organu II instancji dotyczące uznania postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie wznowienia postępowania administracyjnego za zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, w świetle przytoczonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego i przedstawionej wyżej argumentacji nie były trafne.

W tym stanie rzeczy wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegały zarówno decyzje administracyjne organów obu instancji, jak i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. nr [...], jako akt podjęty w granicach tej samej sprawy, w wyniku zastosowania się organu I instancji do wskazań organu odwoławczego zawartych w wadliwych motywach zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.