Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 302/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 1a ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania W. K., dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", od decyzji wydanej przez Burmistrza P., dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji", z [...] r., ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w kwocie [...]zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że pierwsza decyzja Burmistrza z [...] r., ustalająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrując sprawę ponownie Burmistrz winien ustalić daty, w których doszło do zmian wpisów w ewidencji gruntów i budynków istotnych z punktu widzenia opodatkowania - zmian klasyfikacji gruntów, ujawnienia budynku, powstania obowiązku podatkowego ze względu na treść art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustalić czy podatnik wszczął procedurę zmian wpisów w ewidencji, ustalić datę przeniesienia własności nieruchomości.

W decyzji wydanej po przeprowadzeniu ponownego postępowania Burmistrz ustalił kwotę łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. obejmującą kwotę [...]zł podatku od nieruchomości oraz kwotę [...]zł podatku rolnego, za grunty położone na terenie gminy P. obręb B. B: działki nr [...] i nr [...], a także budynki na działce nr [...]. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że przez część roku grunty należące do podatnika stanowiły gospodarstwo rolne. Jednakże [...] listopada 2017 r. podatnik sprzedał działkę nr [...] o pow. 0,7600 ha (zgodnie z treścią ewidencji gruntów i budynków - grunty orne i sady). Obowiązek podatkowy co do tej działki ustał zatem z ostatnim dniem tego miesiąca. W odniesieniu zaś do działki nr [...] w ciągu roku podatkowego zaszły zmiany w klasyfikacji jej gruntów; powierzchnia oznaczona do dnia operatu geodezyjnego z [...] listopada 2017 r. jako użytki rolne została zmniejszona z 0,6900 ha do 0,6700 ha, natomiast powierzchnia "inne tereny zabudowane" objęła 0,0700 ha (poprzednio - 0,0500 ha). Z tego względu od 1 stycznia do 30 listopada 2017 r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegały użytki rolne o pow. 1,4500 ha (2,0900 ha przeliczeniowego), natomiast za grudzień 2017 r. - użytki rolne o pow. 0,6700 ha (1 ha przeliczeniowy). Podatek od nieruchomości za grunty objął za miesiące od stycznia do listopada 2017 r. - 500 m2, natomiast za grudzień - 700 m2, za budynki natomiast - 24 m2 powierzchni budynku za dwanaście miesięcy 2017 r. i dodatkowo 31,43 m2 powierzchni za grudzień tego roku. Oba budynki mają charakter niemieszkalny, jako produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, dlatego zastosowano wobec nich stawkę właściwą dla budynków pozostałych. Z pisma Starosty [...] z [...] listopada 2018 r. wynika zaś, że nie toczyło się postępowania administracyjne w sprawie zmiany klasyfikacji działki nr [...].

W odwołaniu od decyzji Burmistrza podatnik zarzucił naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie rzeczywistego zagospodarowania działki nr [...] i działań właściciela w celu uzgodnienia klasyfikacji działki, okoliczności dotyczących podstaw modernizacji ewidencji gruntów; naruszenie art. 191 przez nieuwzględnienie, że podatnik prowadzi gospodarstwo rolne; art. 233 § 2 w zakresie okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy do zbadania przy ponownym rozpoznaniu sprawy; art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez nieuwzględnienie, że zarzuty wniesione po terminie są wnioskami o zmianę danych objętych ewidencją, co skutkuje koniecznością przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Zdaniem podatnika, doprowadziło to do pogwałcenia norm ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez ustalenie podatku od nieruchomości od części działki nr [...] i posadowionych na niej budynków. Podatnik podkreślił, że wielokrotnie kierował do Starosty pisma kwestionujące zasadność zmiany klasyfikacji gruntów działki nr [...]. Powołał się przy tym na oględziny z [...] kwietnia 2017 r., podczas których pracownicy Starostwa potwierdzili wykorzystywanie rolnicze nieruchomości i to, że jeden z budynków ma charakter mieszkalny, a drugi - gospodarczy. Zdaniem podatnika, podstawą ustalenia zobowiązania winna być wyłącznie ustawa o podatku rolnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę zwróciło uwagę, że podatnik w 2017 r. był właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w gminie P., obręb 7 - B. B., składającej się z działek nr [...] o łącznej powierzchni 1,500 ha. Działka nr [...] o pow. 0,7600 ha - grunty orne i sady - została przez niego zbyta [...] listopada 2017 r. Według zawiadomienia o zmianie z [...] listopada 2017 r., ciągu roku podatkowego zaszły zmiany w klasyfikacji gruntów działki nr [...]. Powierzchnia oznaczona do dnia operatu geodezyjnego z [...] listopada 2017 r. jako użytki rolne (sady) została zmniejszona z 0,6900 ha do 0,6700 ha, natomiast powierzchnia "inne tereny zabudowane" powiększona do 0,0700 ha z 0,0500 ha. Na działce tej w obrębie powierzchni "inne tereny zabudowane" usytuowane są dwa budynki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Zgodnie z deklaracją podatnika jeden ma powierzchnię użytkową 31,43 m2, drugi 24 m2. Drugi z budynków został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków wraz ze zmianą wprowadzoną w listopadzie 2017 r. i dotyczącą również przekwalifikowania powierzchni 0,0200 ha z użytków rolnych na inne tereny zabudowane.

Odwołując się do treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że organ podatkowy winien kierować się danymi z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do powierzchni przedmiotów opodatkowania, jak i ich charakteru. Warunkuje to bowiem prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania, zastosowanie właściwej stawki podatkowej, a także opodatkowanie właściwym podatkiem. Natomiast w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym, że mimo zaistnienia przesłanek do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (wyrok NSA z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10). W sytuacji zaś gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów i budynków, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej (wyrok WSA w [...] z 18 października 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 560/13). Na podstawie informacji Starosty [...] z [...] lipca 2018 r., organ odwoławczy ustalił, że w dacie tej nie było prowadzone postępowanie w sprawie zmiany klasyfikacji działki nr [...], a budynek niemieszkalny [...] został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków w wyniku operatu technicznego przyjętego do zasobu geodezyjnego w dniu [...] listopada 2017 r. i sporządzonego na wniosek podatnika, co skutkowało również zmianą oznaczenia klasyfikacji działki w zakresie powierzchni 0,0200 ha. W aktach sprawy nie ma materiału dowodowego pozwalającego wnioskować, by do zmiany klasyfikacji doszło w sposób dowolny, sprzeczny ze stanem rzeczywistym lub wskutek błędu organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Podatnik nie przedstawił też dowodu na wszczęcie procedury uzgodnienia oznaczenia swej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, nie jest nim pismo podatnika do Starosty [...] opatrzone datą [...] października 2018 r., w którego końcowej części zapytuje o podstawę zaliczenia części działki do kategorii "Bi" i prosi o wydanie decyzji w oparciu o stan faktyczny. Tym samym brak jest przyczyn, dla których należałoby odstąpić od związania organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków - tak w zakresie gruntu jak i budynków, w tym jednego z nich wykorzystywanego dla celów mieszkalnych.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ odwoławczy przyjął, że podatkowi od nieruchomości podlegają grunty oznaczone jako "inne tereny zabudowane" o pow. 0,0500 ha od początku roku do końca listopada 2017 r. i o pow. 0,0700 ha od 1 grudnia 2017 r., nadto budynki położone tych gruntach o łącznej powierzchni użytkowej 55,43 m2, przy czym budynek o pow. 24 m2 dopiero od 1 grudnia 2017 r. wskutek przekwalifikowania powierzchni 0,0200 ha na "inne tereny zabudowane" przestał korzystać ze zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podatkiem rolnym objęte są natomiast użytki rolne działek nr [...] - 0,7600 ha i nr [...] - 0,6900 ha od początku roku do końca listopada 2017 r., za grudzień 2017 r. - nr [...] o pow. 0,6700 ha.

W. podatku od nieruchomości od gruntu przy zastosowaniu stawki [...] zł od 1 m2 powierzchni "gruntów pozostałych" (§ 1 pkt 1 lit. c uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z [...] października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie gminy P. na rok 2017 (Dz.Urz. Woj. L. z [...] listopada 2016 r. poz. 4367) wynosi [...] zł za powierzchnię 500 m2 i [...] zł za powierzchnię 200 m2 za grudzień 2017 r. Podatek od nieruchomości od budynków przy zastosowaniu stawki [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych (§ 1 pkt 2 lit. e wskazanej uchwały) wynosi [...] zł za objęty obowiązkiem podatkowym przez cały rok budynek o pow. 31,43 m2 (błędnie Burmistrz przyjął, iż to ten budynek został wpisany do ewidencji na podstawie operatu z [...] listopada 2017 r.; od 1 grudnia 2017 r. wymiarowi podatku od nieruchomości podlega nie ten budynek lecz budynek o pow. 24 m2 i w związku z odpadnięciem podstawy zwolnienia) i [...] zł za grudzień 2017 r. od budynku o pow. 24 m2. Łącznie podatek od nieruchomości wynosi [...] zł.

Podatek rolny przy zastosowaniu stawki podatkowej [...] zł, będącej równowartością pieniężną 2,5 q żyta, którego cenę obniżono do [...] zł za 1 dt uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej do obliczenia podatku rolnego na 2017 r. (Dz.Urz. Woj. L. z [...] listopada 2016 r., poz. 4366), wynosi za okres od stycznia do listopada 2017 r. [...] zł i za grudzień 2017 r. [...] zł. Łącznie podatek rolny wynosi [...] zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło także uwagę, iż nie ma racji podatnik twierdząc, że w postępowaniu podatkowym nie uwzględniono prowadzenia przezeń gospodarstwa rolnego. Gdyby tak było, podatek rolny od użytków rolnych wymierzany byłby w oparciu o podstawę opodatkowania stanowiącą liczbę hektarów rzeczywistych, a nie przeliczeniowych i stawkę podatkową wynoszącą od 1 ha równowartość pieniężną 5 q żyta, a nie równowartość pieniężną 2,5 q żyta. Zauważyło również, że prawidłowo obliczona wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego wynosi po zaokrągleniu [...] zł, co stanowi kwotę wyższą niż ustalona przez Burmistrza (611 zł). Burmistrz błędnie bowiem przyjął, że dopiero od grudnia 2017 r. podlega opodatkowaniu budynek o pow. 31,43 m2. Korekta decyzji w tym zakresie pozostaje jednak poza kompetencją Kolegium, gdyż wiązałoby się to z rozstrzygnięciem na niekorzyść podatnika.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik skarżącego zarzuciła, po pierwsze, naruszenie prawa materialnego:

1) art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 i 2 u.p.o.l., art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l poprzez zastosowanie wskazanych przepisów w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy w stosunku do nieruchomości powstał jedynie obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego i nie podlegają one obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od nieruchomości;

2) art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie nie dokonanie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków gospodarczych położonych na gruntach gospodarstw rolnych.

Po drugie, pełnomocnik zarzuciła naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 120 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 180 § 1 i 2 o.p., art. 187 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p., art. 199a § 1 o.p. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów na potwierdzenie sposobu korzystania z nieruchomości, w sposób naruszający zasadę legalizmu oraz zasadę prawdy materialnej, co doprowadziło do poważnych uchybień w postępowaniu dowodowym organu;

2) art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o. p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegającej na obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w sytuacji gdy w sprawie nie dokonano wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w związku z tym brak podstaw do stwierdzenia, czy okoliczność uznania, iż nieruchomości podlegają obowiązkowi podatku od nieruchomości, została udowodniona, efektem naruszenia jest również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na błędnym założeniu, że część nieruchomości oraz budynki winny podlegać obowiązkowi podatkowemu podatku od nieruchomości;

3) art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 124 o.p. polegający na wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności nie odniesienie się do konkretnych okoliczności sprawy i zarzutów wskazywanych przez stronę w odwołaniu, które w jej ocenie miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, a także braku logicznego wywodu prawnego pozwalającego na prześledzenie toku rozumowania organu.

Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Uzasadniając skargę pełnomocnik, odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych, podkreśliła, że grunty sklasyfikowane jako użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże, iż zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a zajęcie to oznacza rzeczywiste, obiektywne i empiryczne weryfikowalne wykorzystanie gruntu na tę działalność. Chodzi więc o faktyczne zajęcie gruntu na działalność gospodarczą. Następnie pełnomocnik podniosła, że oznaczenie działki w ewidencji symbolem Bi nie przesądza o jej wyłączeniu spod zakresu ustawy o podatku rolnym. Zwrócić bowiem należy uwagę na funkcjonalne powiązanie wszystkich działek i zasadność skorzystania z definicji gospodarstwa rolnego zawartych w Kodeksie cywilnym i ustawie o kształtowaniu ustroju rolnego, a także definicji przyjmowanej przez organy statystyczne, a to wobec braku ustawowej definicji pojęcia gruntów pozostałych. Zdaniem pełnomocnik, ze względu na to, ze grunty skarżącego wraz z budynkami stanowią funkcjonalną i gospodarczą całość służącą działalności rolniczej, to w świetle wskazanych definicji, wszystkie grunty skarżącego podlegają ustawie o podatku rolnym, z tym że grunty niezaewidencjonowane jako rolne muszą być opodatkowane podatkiem rolnym jak dla gruntów pozostałych. Budynki, w ocenie pełnomocnik, podlegają zaś zwolnieniu od opodatkowania gdyż stanowią budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Za gospodarstwo rolne należy uznać grunty o powierzchni przekraczającej 1 ha przeliczeniowy, nawet wtedy gdy nie istnieje między nimi żadna więź ekonomiczna (jak wskazał na to NSA w wyroku z 13 października 2013 r., sygn. akt II FSK 755/08). W takim przypadku klasyfikacja gruntów w ewidencji przestaje mieć znaczenie, liczy się obiektywny fakt zajętości gruntów w określony sposób, w tym na prowadzenie gospodarstwa rolnego.

Nadto podniosła pełnomocnik, że organ odwoławczy powinien odnieść się do zarzutów odwołania, zwłaszcza zmierzających do podważenia ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego. Trudno zaś mówić o realizacji zasady przekonywania, gdy organ pomija dowody znajdujące się w aktach sprawy, mogące mieć istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia (wyrok WSA z 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 30/11).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] rozważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Realizując wymiar sprawiedliwości, stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, co oznacza, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji. Sąd rozpoznający sprawę, uwzględniając skargę, może decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, jeżeli, jak to wynika z treści art. 145 § 1 p.p.s.a., stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku gdy sąd uchyla decyzję, stwierdza jej nieważność albo wydanie z naruszeniem prawa i stwierdza jednocześnie podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza to postępowanie. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Z kolei, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 6c ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 617 ze zm.; obecnie z 2019 r. poz. 1256 ze zm.), osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio. Ustęp 2 oraz art. 6a ust. 6a i 10a nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Art. 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podatnikami podatku rolnego, zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2. W rozpoznawanej sprawie ust. 2 nie ma zastosowania. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1, stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, zaś dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Za gospodarstwo rolne, jak o tym stanowi art. 2 ust. 1, uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, tj. gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Z kolei, jak o tym stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.; obecnie z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy tym, zgodnie z art. 2 ust. 2, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Pod pojęciem działalności gospodarczej rozumie się działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 4). Za użytki rolne i lasy przyjmuje się zaś grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 pkt 1 i 2). Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4, budynki gospodarcze lub ich części (a) służące działalności leśnej lub rybackiej, (b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej oraz (c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, podlegają zwolnieniu od podatku.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.; obecnie z 2019 r. poz. 725 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Określając znaczenie ewidencji w odniesieniu do wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości w orzecznictwie NSA wskazuje się, że klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków określająca rodzaj użytku gruntowego przesądza jakim podatkiem dany grunt jest opodatkowany. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane uwidocznione w ewidencji gruntów. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one zatem podstawę wymiaru podatków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, jeśli chodzi o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też, dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu wiążąca (wyrok z 29 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2027/13). Organ podatkowy, co do zasady, nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie klasyfikacji gruntu i jego powierzchni, ale powinien odwołać się do treści ewidencji gruntów i budynków (uchwały NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 oraz z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, a także wyroki NSA: z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12; z 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12; z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2314/14; z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 897/17 ).

Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, bądź też gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze są bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien zainicjować stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA z 30 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 738/16). Biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien także dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tylko powinien odwołać się do treści ewidencji gruntów i budynków (powołana wyżej uchwały NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09).

Należy także zauważyć, że zgodnie z treścią art. 24a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Podaje wówczas do publicznej wiadomości informację o rozpoczęciu prac geodezyjnych (ust. 2). Sporządzony projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 4). Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych (ust. 6). Upoważniony pracownik starostwa w terminie 15 dni roboczych od upływu terminu wyłożenia do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego, rozstrzyga o przyjęciu lub odrzuceniu uwag (ust. 7). Po upływie tego terminu dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków (ust. 8). Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni zgłaszać zarzuty do tych danych (ust. 9). O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10). Do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w stosunku do gruntów, budynków lub lokali, których dotyczą zarzuty, dane ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym nie są wiążące (ust. 11). Zarzuty zgłoszone po terminie traktuje się zaś jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (ust. 12). Z informacji Starosty [...] z [...] lipca 2018 r. i pisma z [...] listopada 2018 r. wynika, że w sprawie zmiany kwalifikacji działki nr [...] o pow. 0,74 ha, położonej w obrębie 7 – B. B., gmina P. nie toczyło się postępowanie administracyjne, w związku z czym nie wystąpiły okoliczności do wydania decyzji klasyfikacyjnej gruntów. Skarżący nie przedstawił zaś dowodu na wszczęcie procedury uzgodnienia oznaczenia nieruchomości, w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo skarżącego z [...] października 2018 r., skierowane do Starostwa, w którego ostatnim akapicie kieruje pytanie o podstawę zaliczenia części działki do kategorii Bi i prosi o wydanie decyzji w oparciu o stan faktyczny.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że skarżący w 2017 r. był właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w gminie P., obręb 7 – B. B.. Obejmowała ona dwie działki o łącznej powierzchni 1,5 ha, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...] Działka oznaczona nr [...], o powierzchni 0,76 ha, obejmowała grunty orne (RIIIa – 0,18 ha; RIIIb – 0,32 ha) oraz sady (S-RIVa – 0,26 ha). Działka ta została zbyta przez podatnika [...] listopada 2017 r. Z kolei działka oznaczona w ewidencji gruntów i budynków nr [...] o powierzchni 0,74 ha, po modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków ukończonej w 2010 r. obejmowała sady (S-RIIIa – 0,61 ha; S-RIIIb – 0,07 ha; S-RIVa – 0,0 1 ha) oraz inne tereny zabudowane (Bi - 0,05 ha). Natomiast na podstawie operatu przyjętego [...] listopada 2017 r. (sporządzonego na wniosek skarżącego, jako właściciela) działka nr [...], nadal o powierzchni 0,74 ha, obejmuje sady (S-RIIIa – 0,60 ha; S-RIIIb – 0,06 ha; S-RIVa – 0,01 ha) oraz inne tereny zabudowane (Bi – 0,07 ha). Według wypisu z rejestru budynków, na działce nr [...] znajduje się budynek, którego budowa zakończona została w 1999 r., zakwalifikowany do kategorii: budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa oraz budynek zakwalifikowany do tej samej kategorii, którego budowa zakończona została w 2013 r. Pierwszy budynek ujawniony został w ewidencji gruntów i budynków w wyniku modernizacji operatu gminy P. ukończonej w 2010 r. Drugi ze wskazanych budynków wpisany został do rejestru na podstawie powołanego już wyżej operatu przyjętego [...] listopada 2017 r. Jak bowiem wynika z pisma Starosty [...] z [...] maja 2017 r., w toku oględzin działki nr [...] przeprowadzonych [...] kwietnia 2017 r. w obecności właściciela (zawiadomionego pismem z 31 marca 2017 r.) wykazano budynek, który nie jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Pismem z [...] sierpnia 2018 r., skierowanym do organu pierwszej instancji, skarżący poinformował, że powierzchnia użytkowa budynku niemieszkalnego, oznaczonego według mapy ewidencyjnej jako 1i, wynosi 31,43 m2, zaś budynku oznaczonego jako 2i wynosi 24m2. Zaznaczyć należy, że na podstawie operatu przyjętego [...] listopada 2017 r. wpisany został do rejestru drugi ze wskazanych budynków, tj. oznaczony na mapie ewidencyjnej jako 2i i posiadający, według informacji skarżącego jako podatnika, powierzchnię użytkową 24m2. Z kopii mapy ewidencyjnej wynika, że oba budynki posadowione są na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane (Bi), przy tym grunt, na którym posadowiony jest drugi z budynków ujawniony został w ewidencji gruntów i budynków jako Bi (inne tereny zabudowane) w wyniku przyjęcia operatu z listopada 2017 r. Z pisma Naczelnika Wydziału Budownictwa i Geodezji, działającego z upoważnienia Starosty [...], z [...] września 2018 r. wynika, że w latach 1995 – 2018 nie zostało wydane zezwolenie na budowę wskazanych obiektów ani nie przyjęto żadnego zgłoszenia.

Z pisma skarżącego z [...] grudnia 2017 r., z [...] sierpnia 2018 r., a także [...] marca 2019 r. wynika, że jest on właścicielem gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości N. (gmina [...]) na dowód czego przedstawia decyzje w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skarżący podnosi również, że na działce nr [...] nie prowadzi działalności gospodarczej, składa się ona wyłącznie z gruntów rolnych i budynków związanych z gospodarstwem rolnym. Jego zdaniem, niezasadne byłoby obciążenie go podatkiem od nieruchomości. W odniesieniu do budynków wyjaśnił, że pierwszy z budynków wzniesiony został jako budynek gospodarczy w 1981 r., a nie w 1999 r., i składał się wówczas z pokoju socjalnego oraz magazynu do przechowywania owoców (na dowód czego przedstawia pisma Urzędu Wojewódzkiego i Urzędu Gminy z 1981 r., z których wynika charakter tego budynku jako drewnianego budynku gospodarczego, służącego jako przechowalnia owoców oraz przechowalnia narzędzi i sprzętu). Skarżący informuje także, iż po wymarznięciu sadu na przełomie lat 1987/1988 część budynku służącą do przechowywania owoców zaadaptował na kuchnię i łazienkę. Drugi budynek wzniesiony został z przeznaczeniem na kurnik i magazyn sprzętu, co zgłosił Gminie w 2012 r. Podnosi również, że przeprowadzona w 2010 r. modernizacja ewidencji nie wiązała się z kontrolą i dokonywaniem pomiarów na jego działce, a także, że wykazano w niej nieprawdę, że istnieje budynek gospodarczy i sad. Uważa również skarżący, że w zawiadomieniu z [...] listopada 2011 r. o zmianie ewidencji, w zakresie dotyczącym kwalifikacji gruntów wykazany jest sad, który nie znajduje potwierdzenia w notatce, a ponadto żądanie Starosty przedstawienia dokumentacji geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej budynku jest sprzeczne ze stanowiskiem Starosty, jakoby operat techniczny był wykonany na wniosek skarżącego.

Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie NSA, a przedstawiony wyżej pogląd, oparty na treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, o związaniu organu podatkowego, prowadzącego postępowanie podatkowe, treścią ewidencji gruntów i budynków co do klasyfikacji czy to gruntów, czy to budynków. Zgodnie z tym poglądem, dopóki odpowiednie dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Z akt nie wynika aby informacje zawarte w tej ewidencji pozostawały w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. W ocenie Sądu, nie zaistniały także okoliczności uzasadniające brak związania danymi ujawnionymi w ewidencji, o których mowa w art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z informacji Starosty wynika, że nie jest prowadzone postępowanie w sprawie zmian ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki nr [...]. Z tego względu prawidłowe było dokonanie wymiaru podatku na podstawie danych ujętych w ewidencji gruntów i budynków. Nie budzi także wątpliwości Sądu przyjęcie powierzchni użytkowej budynków według oświadczenia skarżącego. Biorąc to pod uwagę, Sad nie podziela zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały w ocenie skarżącego doprowadzić do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji przyjęcia przez organy błędnego założenia, że część działki oraz budynki powinny podlegać obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu w toku postępowania zgromadzone zostały dowody pozwalające na ustalenie wszystkich faktów, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle przepisów prawa materialnego. Niezrozumiały w świetle zgromadzonego materiału oraz ze względu na brak odniesienia się do tego w uzasadnieniu skargi jest natomiast zarzut naruszenia art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu, błędny jest prezentowany w skardze pogląd, że kwalifikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane (Bi), nie przesądza o wyłączeniu tych gruntów spod opodatkowania podatkiem rolnym, zaś ze względu na treść art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, przewidującego odmienny sposób ustalania podstawy opodatkowania dla gospodarstw rolnych i dla gruntów pozostałych (przy braku definicji pojęcia: "grunty pozostałe"), zasadne jest skorzystanie z definicji gospodarstwa rolnego zawartych w Kodeksie cywilnym i ustawie o kształtowaniu ustroju rolnego bądź stosowanych dla celów statystycznych. Odnosząc się do tego poglądu zauważyć trzeba bowiem, po pierwsze, że zgodnie z treścią przytaczanych wyżej przepisów art. 1a ust. 3 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym, o kwalifikacji podatkowej gruntów, jako użytków rolnych, decyduje kwalifikacja tych gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Po drugie, opodatkowaniu podatkiem rolnym, jak o tym stanowi wskazany art. 1 ustawy o podatku rolnym, podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Natomiast, jak o tym stanowi art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, z wyjątkiem użytków rolnych lub lasów. Po trzecie zaś, ustawa o podatku rolnym, w art. 2 ust. 1, zawiera definicję gospodarstwa rolnego. Zgodnie z nią, za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, tj. gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W świetle tej definicji, powierzchnia oraz zaklasyfikowanie gruntów w stosownej ewidencji - są jedynymi określonymi normatywnie, pozytywnymi przesłankami pozwalającymi uznać dane grunty za gospodarstwo rolne w rozumieniu tej ustawy. Nie jest natomiast taką przesłanką - faktyczne prowadzenie na gruntach działalności rolniczej, czy też ich wykorzystywanie na cele rolnicze (wyrok NSA z 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2704/11) czy też fakt, że w przeszłości grunty wchodziły w skład gospodarstwa rolnego. Z tego względu przeprowadzanie dowodu na okoliczność sposobu korzystania z nieruchomości jest zbędne. Powoływany w skardze art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym normuje zaś podstawę opodatkowanie w tym podatku, różnicując ją w zależności od tego czy grunty wchodzą w skład gospodarstwa rolnego (grunty gospodarstw rolnych), czy też nie (pozostałe grunty). Przepis ten nie określa natomiast przedmiotu opodatkowania podatkiem rolnym. Przedmiot podatku rolnego określony został bowiem w art. 1 ustawy podatkowej stanowiącym, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z tego wyprowadzić należy oczywisty, zdaniem Sądu wniosek, iż grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków inaczej niż jako użytki rolne, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podlegają natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowiący część należącej do skarżącego działki nr [...] grunt zakwalifikowany w ewidencji gruntów i budynków do kategorii Bi (inne tereny zabudowane), podlega zatem, jak trafnie przyjęły organy podatkowe podatkiem od nieruchomości. Dodać należy, że nie wynika to z zajęcia tego gruntu na pozarolniczą działalność gospodarczą, ale z określonej kwalifikacji w ewidencji gruntów i budynków. Grunt ten nie był zajęty na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej i dlatego trafnie organ podatkowy zastosował do opodatkowania tego gruntu stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów pozostałych.

W ocenie Sądu, rację mają organy podatkowe twierdząc, że budynki znajdujące się na gruncie zakwalifikowanym do kategorii: "inne tereny zabudowane" ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Powoływany w skardze art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że od podatku od nieruchomości zwalnia się budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zgodnie z przytoczoną wyżej definicją gospodarstwa rolnego, zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, gospodarstwo rolne obejmuje jedynie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Zdaniem Sądu, także dla rozstrzygnięcia kwestii zwolnienia budynków na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy odwołać się do definicji gruntów gospodarstw rolnych, zawartej w powołanym wyżej przepisie ustawy o podatku rolnym. Budynki położone na gruncie zakwalifikowanym jako "inne tereny zabudowane", który wobec takiego zakwalifikowania nie jest gruntem gospodarstwa rolnego, nie spełniają zatem warunku zwolnienia od podatku od nieruchomości, wynikającego z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy podatkowej. Nie budzi przy tym wątpliwości powierzchnia użytkowa tych budynków, wskazana przez skarżącego.

Ze względu na zachodzące w ciągu roku podatkowego zmiany związane ze zbyciem przez skarżącego części nieruchomości (działki nr [...]) oraz zmianą kwalifikacji części gruntów, a także ujawnieniem jednego z budynków w ewidencji gruntów i budynków Sąd, jako prawidłowe ocenia zastosowanie przez organy podatkowe przepisów ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, regulujących powstanie i ustanie obowiązku podatkowego. Obie ustawy zawierają analogiczne regulacje w tym zakresie (art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 6a ustawy o podatku rolnym). Zgodnie z nimi obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, wygasa zaś z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jeżeli natomiast obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy, jakie zgodnie z treścią art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej powinno zawierać, tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nadto jest ono sformułowane w sposób jasny i zrozumiały. W postępowaniu podatkowym organy uwzględniły zaś wszystkie istotne ze względu na treść przepisów prawa materialnego okoliczności sprawy. Nie można więc podzielić podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę przekonywania.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.