Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1371/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz, Protokolant - Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego - uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], - zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] maja 2003 r. uznał [...] Z. P. winnym tego, że;

1. W dniu [...].12.2002 roku w [...] w trakcie przerwy w pełnieniu służby, przebywając w stołówce pracowniczej sklepu "[...]" dokonał kradzieży jednej paczki kawy mielonej (250 g) o wartości 2,99 zł, to jest czynu z art. 119 § 1 k.w.,

2. W miejscu i w czasie jak wyżej, swoim zachowaniem nie dochował obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania, tj. czynu z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy o Policji

i za powyższe wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

We wniosku z dnia [...] stycznia 2006 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, w oparciu o art. 135r ust. 1 i 2 ustawy o Policji, skarżący zażądał uchylenia powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu natomiast podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. o sygn. akt [...], uniewinniono go od przypisanego mu czynu, takiego samego jak w postępowaniu dyscyplinarnym, tj. zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. Stąd też za niedopuszczalną uznać należy sytuację, w której w postępowaniu dyscyplinarnym uznaje się go winnym popełnienia tego wykroczenia, zaś Sąd uniewinnia go od tego czynu.

Pismem z dnia 16 lutego 2006 r., w związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania, wezwano Z. P. do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] stycznia 2006 r. przez określenie daty, od której biegnie 30 dniowy termin od dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wniosku oraz wyjaśnienie faktu, iż [...] kwietnia 2004 r. składany był tożsamy wniosek o wznowienie postępowania, zaś samo postępowanie w tym przedmiocie zostało prawomocnie zakończone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. skarżący podał, że modyfikuje żądanie i jednocześnie, na zasadzie art. 154 § 1 k.p.a., wnosi o zmianę albo uchylenie prawomocnego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2003 roku. Pismo z dnia [...] lutego 2006 r. nie zostało podpisane przez Z. P.

Komendant Wojewódzki Policji w [...]. postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu podał, że powyższa sprawa była przedmiotem postępowania i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r. o sygn. akt II SA 1950/04, oddalono skargę. Natomiast pismem z dnia [...] lutego 2006 r. zobowiązano skarżącego do określenia daty, od której biegnie 30 – to dniowy termin dowiedzenia się przez niego o przesłance wznowienia. W odpowiedzi na powyższe, wymieniony funkcjonariusz w piśmie z dnia [...] lutego zażądał wznowienia postępowania na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. i pismo to nie zostało przez skarżącego podpisane. W tej sytuacji zatem, nie została spełniona przesłanka z art. 135r ust. 7 ustawy.

W zażaleniu do Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i w uzasadnieniu podał, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przez co nie mógł zadośćuczynić formalnościom.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 135r ust. 9 cytowanej już wyżej ustawy o Policji, utrzymał w mocy postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 135r ust.7 ustawy, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W razie zaś przekroczenia tego bezwzględnie obowiązującego terminu, przełożony dyscyplinarny jest zobligowany do odmowy wznowienia postępowania. Ponadto – zdaniem organu – wyrok, na który powołuje się skarżący, był mu już znany w dniu [...] lutego 2004 r. Ponadto, gdyby nawet przyjąć, że pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2006 r. zostało przez niego podpisane, to również nie wnosi do sprawy nic istotnego w zakresie, w jakim orzekł organ pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, bądź ewentualnie o stwierdzenie, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] maja 2003 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów ustawy o Policji i zasądzenie kosztów postępowania. Reasumując, zarzucił on naruszenie przez organ przepisu art. 135r ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W uzasadnieniu natomiast powołał się on na argumenty wskazane już we wniosku o wznowienie postępowania, akcentując w szczególności kwestie merytoryczne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał jednocześnie, że skoro skarżący już w dniu [...] kwietnia 2004 r. złożył swój pierwszy wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego opierając się o tą samą podstawę wznowienia, to co najmniej z tym dniem wiedział już o przesłance wznowieniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze opisany powyżej stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, w pierwszym rzędzie zauważyć należy, że dopóki sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną, strona może zmodyfikować swoje żądanie, a organ administracji publicznej ma obowiązek na nowo ocenić to żądanie w świetle przepisów prawa materialnego po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 1983 r. o sygn. akt I SA 1504/83 – ONSA z 1983 r. nr 2, poz. 101).

W sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2006 r. Z. P., odpowiadając na wezwanie organu z dnia [...] lutego 2006 r., pismem z dnia [...] lutego 2006 r. zmienił swoje żądanie i wniósł o zmianę lub uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2003 r. na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Uznając, że powołane pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2006 r. nie wywołało zamierzonych skutków, ponieważ nie zostało podpisane, Komendant Wojewódzki Policji w [...] naruszył przepis art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym – niż wskazanie adresu wnoszącego – wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Ponieważ warunkiem formalnym podania wnoszonego do organu administracji publicznej w formie pisemnej, zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a., jest jego podpisanie przez wnoszącego podanie, obowiązkiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który otrzymał niepodpisane pismo skarżącego, było wezwanie Z. P., zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 k.p.a., do podpisania tego podania w terminie7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r. o sygn. akt V SA/Wa 1770/04 – LEX nr 175366).

Stwierdzić zatem należy, że nie ma racji Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazując w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], że pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2006 r., jako niepodpisane, nie może wywołać zamierzonych skutków. Nieuprawnione jest także stanowisko organu drugiej instancji wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w którym stwierdza się, iż również uwzględnienie wniosku z dnia [...] stycznia 2006 r., nawet gdyby został podpisany przez Z. P., nie wpłynęłoby na treść przyjętego rozstrzygnięcia.

Mając na względzie okoliczności będące podstawą rozstrzygnięcia Sądu, za zbędne należy uznać rozpoznawanie sprawy pod kątem podnoszonych przez skarżącego zarzutów naruszenia art. 135 r ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 132 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.