Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3600/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] P. sp. z o.o. w upadłości na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. oddalające skargę Towarzystwa [...] "P." sp. z.o.o. na czynności egzekucyjne.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 13 stycznia 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. działając jako wierzyciel wystawił na zobowiązaną spółkę "P." sp. z o.o. tytuły wykonawcze o nr A, B oraz C, których odpisy doręczono Spółce w dniu 17 stycznia 2005r. Podstawę wystawienia rzeczonych tytułów stanowiła decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] września 2004r. nr [...], przy czym tytuły o numerach C oraz B obejmowały zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., natomiast tytuł nr A dotyczył odsetek za zwlokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za rok 1999 r.

W dniu 17 stycznia 2005 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości w postaci dwóch zestawów komputerowych oraz dwóch samochodów marki Seicento.

Pismem z dnia 31 stycznia 2005 r. Skarżąca wniosła skargę na czynność egzekucyjną zajęcia ruchomości zarzucając naruszenie art. 7 § 2, art. 99 § 1 i § 4, art. 67 § 2 pkt 5 w zw. z § 4 oraz art. 67 § 4 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.). Wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności oraz o zawieszenie postępowania z mocy art. 54 § 6 u.p.e.a.

Wskazała, że zaskarżonym zajęciem objęto przedmioty, których wartość nie wystarczy na pokrycie kosztów egzekucyjnych wynikających z egzekucji prowadzonej z tychże przedmiotów. W jej opinii zestawy komputerowe zakupione w 2003 r. przedstawiają znikomą wartość, o czym świadczy fakt, iż okres ich amortyzacji już upłynął. Zajęte samochody, wyprodukowane w 2002 r., warte są według cen rynkowych ok. 12.400 zł każdy. Mało prawdopodobne jest, aby w wyniku egzekucji uzyskano ceny zbliżone do cen rynkowych. Komornik w dniu zajęcia ustalił opłatę od zajęcia ruchomości na 23.826 zł. Dodając do tego przyszłe opłaty (za odebranie, oszacowanie, ogłoszenie i przeprowadzenie sprzedaży) oczywiste jest, ze kwota uzyskana ze sprzedaży wystarczy najwyżej na zaspokojenie kosztów egzekucyjnych. Postępowanie powyższe narusza zdaniem Skarżącej art. 7 § 2 oraz art. 1 pkt 2 u.p.e.a., uszczupla bowiem majątek dłużnika nie prowadząc do wyegzekwowania dochodzonego obowiązku.

Ponadto Skarżąca stwierdziła, że dokonując zajęcia nie dokonano oszacowania wartości zestawów komputerowych naruszając tym samym art. 67 § 1 pkt 1 i art. 99 § 1 i § 4 u.p.e.a. Bezzasadnie pozbawiono dłużnika możliwości skorzystania z uprawnienia do wniesienia skargi na oszacowanie oraz obciążono przyszłymi kosztami oszacowania przez biegłego.

Skarżąca wskazała też, że w protokole zajęcia nie zawarto informacji o terminie płatności należności, rodzaju odsetek, błędnie określono rodzaj zobowiązania z tytułu wykonawczego A, błędnie określono numery tytułów wykonawczych zamieszczając w ich miejsce numery teczek, błędnie określono wierzyciela. Tym samym naruszono art. 67 § 2 pkt 1, 4 i 5 w zw. z § 4 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 17, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 2 u.p.e.a. uznał skargę za zasadną w części dotyczącej zajęcia ruchomości dokonanych celem wyegzekwowania zaległości objętych tytułami wykonawczymi nr C i B, gdyż wartość ruchomości może nie zaspokoić w całości zaległości podatkowej objętej tytułem wykonawczym A. W pozostałym zakresie skargę oddalił.

Przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz stwierdził, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że organ egzekucyjny ma odstąpić od zastosowania środka egzekucyjnego tylko dlatego, że wartość zajętego mienia nie wystarczy na zaspokojenie w całości egzekwowanej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. W takim przypadku organ egzekucyjny ma obowiązek stosować równolegle kilka środków egzekucyjnych. W niniejszej sprawie kolejnym zastosowanym środkiem była egzekucja z rachunku bankowego zobowiązanego.

Ponieważ każdy tytuł wykonawczy stanowi odrębną sprawę egzekucyjną, a wartość zajętych w sprawie ruchomości nie wystarczy na zaspokojenie całości egzekwowanych należności wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi lecz jedynie ich części, organ egzekucyjny powinien zająć ruchomości w poczet tylko jednego tytułu wykonawczego obejmującego zaległości o najwcześniejszym terminie płatności. W rozpatrywanej sprawie był to tytuł nr A.

Odnośnie zarzutu braku oszacowania wartości zajętych zestawów komputerowych organ stwierdził, że z art. 67 § 4 u.p.e.a. wynika, iż w protokole zajęcia należy wyszczególnić szacunkową wartość ruchomości, jeżeli jej oszacowanie nie zostało zastrzeżone dla biegłego skarbowego. Z przepisu art. 67b u.p.e.a. wynika natomiast, że regułą jest oszacowanie wartości zajętej ruchomości przez biegłego skarbowego. Podawanie tej wartości w protokole zajęcia stanowi natomiast wyjątek od powyższej reguły.

Dyrektor Izby Skarbowej przyznał, że z art. 99 § 4 u.p.e.a. wynika, iż oznaczenie wartości szacunkowej zajętych ruchomości może być dokonane przez biegłego skarbowego, jeżeli organ egzekucyjny uzna to za potrzebne. Z uwagi jednakże, iż zajęciu podlegał sprzęt komputerowy, w której to dziedzinie następuje szybki postęp, powołanie do dokonania oszacowania jego wartości przez biegłego jest uzasadnione i leży również w interesie dłużnika. Egzekutor powinien jednak wskazać zobowiązanemu przyczyny odstąpienia od oszacowania.

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących braków i błędów w treści protokołu zajęcia organ wskazał, że błędne powołanie wierzyciela, przy braku wątpliwości co do jego faktycznych danych, nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie można również uznać za zasadne zarzutów błędnego powołania numerów tytułów wykonawczych. Zostały one nadane przez organ egzekucyjny i jako takie, obok numerów nadanych przez wierzyciela, identyfikują dany tytuł wykonawczy. Prawidłowo też w protokole zajęcia powołano odsetki od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za 1999 r. Niezasadność zarzutu braku wskazania w protokole zajęcia terminu płatności należności i rodzaju odsetek uzasadniono natomiast sporządzeniem protokołu według ustalonego wzoru, w którym odpowiednia pozycja nie została przewidziana. Ponadto informacje takie znajdują się w tytułach wykonawczych doręczonych zobowiązanemu. Wskazano też, że pouczenie dozorcy o skutkach przyjęcia ruchomości pod dozór znajduje się na druku protokołu zajęcia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie.

W jej opinii nieprawidłowe zajęcie ruchomości powinno skutkować jego bezskutecznością i nie może być sankcjonowane poprzez wydawanie postanowienia zmieniającego zakres zajęcia. Organ winien był w takiej sytuacji uchylić dokonane czynności egzekucyjne jako naruszające przepisy u.p.e.a.

Odnosząc się do kwestii braku oszacowania wartości zajętych zestawów komputerowych wskazała, że z uwagi na niską wartości tych przedmiotów zlecanie oszacowania biegłemu prowadzi w jej opinii jedynie do dodatkowego obciążania ją kosztami oszacowania. Ponadto zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej brak ustosunkowania się do kwestii braku pouczenia dłużnika (w protokole zajęcia) o powodach odstąpienia od oszacowania.

Ponownie wskazała też na zasadność zarzutów dotyczących nieprawidłowości w treści protokołu zajęcia.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Stwierdził, iż zgodnie z art. 54 § 5 u.p.e.a. na postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne przysługuje zażalenie. W związku z tym przedmiotem rozpoznania wniesionego przez Skarżącą zażalenia może być jedynie zakres, w którym jej skarga została oddalona.

W opinii Ministra Finansów dokonana w sprawie czynność zajęcia ruchomości jest zgodna z prawem. Nie stwierdzono w niej również uchybień formalnych. Protokół zajęcia odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju czynności w rozporządzeniu Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i został podpisany przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego. Natomiast brak wskazania terminu płatności egzekwowanej należności, brak wyczerpującego określenia zaległości egzekwowanej na podstawie tytułu wykonawczego A, a także omyłkowe wskazanie wierzyciela nie stanowią naruszenia prawa w stopniu powodującym uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej, nie mają również wpływu na zasadność i prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podstawę prowadzenia egzekucji stanowiły bowiem tytuły wykonawcze wydane na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] września 2004 r., w których to dokumentach wskazano powyższe informacje.

W kwestii zarzutów dotyczących wskazania błędnych numerów tytułów wykonawczych organ stwierdził, że kwestie dotyczące dodatkowych danych ułatwiających prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie zostały uregulowane w ustawie, lecz w systemie komputerowym wspomagającym egzekucję administracyjną Danymi takimi są np. dodatkowe numery indentyfikacyjne tytułów wykonawczych. Organ podkreślił także, iż w rozpoznawanej sprawie numery tytułów wykonawczych nie były modyfikowane i pozostawały w obrocie prawnym, jako tytuły o numerach C, B oraz A.

Odnosząc się do kwestii braku oszacowania wartości zajętych zestawów komputerowych Minister Finansów stwierdził, że zgodnie z art. 99 § 3 u.p.e.a. oszacowanie wartości maszyn i innych urządzeń produkcyjnych oraz środków transportu następuje przez biegłego skarbowego. W myśl art. 99 § 4 organ egzekucyjny może wezwać biegłego skarbowego dla oszacowania wartości innych zajętych nieruchomości, jeżeli uzna to za potrzebne. Brak adnotacji o przyczynach odstąpienia od oszacowania przedmiotowych ruchomości nie stanowi zatem – w opinii organu – naruszenia mającego wpływ na zasadność i prawidłowość zaskarżonych czynności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów art. 7 § 2, art. 1 pkt 2, art. 67 § 4 pkt 1, art. 99 § 1 i § 4, art. 67 § 2 pkt 1, 4 i 5 u.p.e.a. oraz art. 35, art. 36 i art. 124 § 2 K.p.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadniając skargę powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, na potwierdzenie których powołała dodatkowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 28 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/GL 1094/05.

Dodała, iż zarówno Minister Finansów jak i Dyrektor Izby Skarbowej przyznali, że odstępując od oszacowania wartości zajętych zestawów komputerowych organ egzekucyjny miał obowiązek wskazać przyczyny odstąpienia i dokonać adnotacji na protokole zajęcia. Minister Finansów uznał jednak, iż zaniechanie tego obowiązku nie miało wpływu na zasadność i prawidłowość zaskarżonej czynności. Nie uzasadnił jednak swojego stanowiska w tej sprawie przywołując jedynie treść art. 99 u.p.e.a. Takie działanie stanowi naruszenie art. 124 K.p.a., zgodnie z którym postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne.

Ponadto spółka wskazała na błędy w treści protokołu zajęcia ruchomości, tj. błędne wskazanie wierzyciela, błędne numery tytułów wykonawczych, brak informacji o terminie płatności należności i rodzaju odsetek oraz błędne określenie rodzaju zobowiązania z tytułu wykonawczego A. Stwierdziła, iż braki w zakresie wskazania wierzyciela nie mogą być uzupełniane w drodze domniemania. Zakwestionowała również możliwość nadawania tytułom wykonawczym odrębnych numerów na potrzeby systemu komputerowego. W jej opinii wskazane naruszenia oznaczają, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcia naruszają szereg przepisów u.p.e.a. Orzekające w sprawie organy obu instancji pominęły wskazane przez Skarżącą braki i wadliwości w protokole zajęcia ruchomości. Podkreśliła, iż takie rozstrzygnięcie prowadzi do podważenia zasady formalizmu stosowania środków egzekucyjnych.

Skarżąca zarzuciła również Ministrowi Finansów naruszenie art. 35 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przewlekania postępowania. Naruszony został także przepis art. 36 k.p.a., ponieważ Strona nie była zawiadamiana o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodał, iż pismem z 22 czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. poinformował stronę o uchyleniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej zajęcia ruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani prawa postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Rozstrzygnięcia poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie podjęte zostały na skutek złożenia przez Skarżącą skargi na czynności egzekucyjne, a mianowicie zajęcie ruchomości. O zasadności tej skargi, a w rezultacie prawidłowości dokonania zakwestionowanych przez Skarżącego czynności egzekucyjnych, orzekał Dyrektor Izby Skarbowej w K., a następnie Minister Finansów.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Skarga na czynność egzekucyjną jest więc instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy zaś kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (organu podatkowego) egzekwuje należność (zobowiązanie podatkowe) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym.

Zgodnie z art. 98 §1i 2 u.p.e.a., zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego oraz zobowiązanego. Zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia oraz odpis tytułu wykonawczego, jeżeli uprzednio nie został on doręczony zobowiązanemu

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sporządzony w dniu 17 stycznia 2005r. protokół zajęcia podpisany został przez poborcę skarbowego oraz zobowiązanego. Zobowiązany potwierdził także przyjęcie pod dozór zajętej ruchomości. Odpisy tytułów wykonawczych o nr A, B oraz C zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 17 stycznia 2005r. Zaskarżona czynność nastąpiła więc zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do powołanego w skardze zarzutu naruszenia art. 67 § 2 pkt 1), 4), i 5) u.p.e.a., polegającego na : błędnym określeniu wierzyciela (Urzędu Skarbowego zamiast Naczelnika Urzędu Skarbowego), braku informacji o terminie płatności należności i rodzaju odsetek, błędnym określeniu rodzaju zobowiązania z tytułu wykonawczego nr A, w ocenie Sądu rację należy przyznać organowi, iż uchybienia te nie stanowiły naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności, nie miały istotnego wpływu na zasadność i prawidłowość prowadzonego postępowania. Postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuły wykonawcze o nr C, B oraz C, w których prawidłowo jako wierzyciel wskazany został Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., a podstawę ich wystawienia stanowiła decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2004r., z treści której wynikał przedmiot egzekwowanych zaległości oraz termin ich płatności. Rację ma Skarżąca, iż w treści protokołu zajęcia zamiast wymienionych wyżej numerów tytułów wykonawczych wskazane zostały numery rejestrowe, nadane przez organ egzekucyjny. W ocenie Sądu także i to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak wyjaśnił organ numery rejestrowe nie modyfikowały, ani nie zmieniały numerów tytułów wykonawczych, które pozostawały w obrocie prawnym jako tytuły o numerach C, B, A. Numery rejestrowe nadane przez organ stanowiły dodatkowy element służący identyfikacji tytułów wykonawczych. Nadto treść skargi na czynność egzekucyjną wskazuje, iż Skarżąca nie miała wątpliwości co do tego, jakie tytuły wykonawcze stanowiły podstawę dokonanego zajęcia, przyporządkowując odpowiednio numer rejestrowy do każdego z tytułów wykonawczych .

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 67 § 4 pkt 1 i art. 99 §1 i 4 u.p.e.a., z uwagi na odstąpienie, bez podania przyczyny od oszacowania wartości zajętych zestawów komputerowych i samochodów, wskazać należy na treść przepisu art. 67§4 pkt 1 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, iż protokół zajęcia winien wskazywać wartość szacunkową ruchomości, o ile jej oszacowanie nie zostało zastrzeżone dla biegłego skarbowego. Z kolei stosownie do art. 99 § 3 u.p.e.a. oszacowanie wartości maszyn i innych urządzeń produkcyjnych, a także środków transportu następuje przez biegłego skarbowego. Ponadto zgodnie z §4 w/w przepisu, organ egzekucyjny może wezwać biegłego w celu oszacowania wartości innych ruchomości, jeżeli uzna to za potrzebne. Jeżeli natomiast zobowiązany nie zgadza się z oszacowaniem wskazanym przez biegłego skarbowego, może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o dokonanie tego oszacowania przez biegłego sądowego.

Mając na uwadze, iż przedmiot zajęcia stanowiły samochody osobowe oraz zestawy komputerowe, Minister Finansów prawidłowo ocenił, iż brak adnotacji o przyczynach odstąpienia od oszacowania nie stanowił naruszenia, które mogło mieć istotny wpływy na wynik sprawy. We wskazanym zakresie Minister Finansów powołał obowiązujące przepisy prawa oraz wyjaśnili powody swego rozstrzygnięcia Tym samym nie naruszono przepisu art.124 §2 k.p.a.

Prawidłowo także w ocenie Sądu Minister Finansów odniósł się do zarzutu naruszenia art. 7 § 2 oraz art. 1 pkt 2 u.p.e.a. Jak słusznie wyjaśnił Minister Finansów, stosownie do art. 54 § 5 u.p.e.a. zażalenie przysługuje na postanowienie oddalające skargę. Wobec powyższego przedmiotem rozpoznania wniesionego przez Spółkę zażalenia mogła być ta część zaskarżonego postanowienia, w którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną. Jak wynika natomiast z akt sprawy, zarzut naruszenia art. 7 § 2 oraz art. 1 pkt 2 u.p.e.a. został uwzględniony przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. w postanowieniu z dnia [...] marca 2005r., który w tej części uznał skargę za zasadną.

Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35§1 i 36§1 k.p.a., stwierdzić należy, iż rzeczywiście przepisy te zostały w sprawie naruszone. Postępowanie przed Ministrem Finansów, na skutek wniesionego przez Stronę zażalenia toczyło się przez 14 miesięcy, a Strona nie była zawiadamiana o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie. W ocenie Sądu uchybienia te nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji