Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 503/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 49 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. O. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwany dalej WINB) z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydane w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nałożenia obowiązku poniesienia opłaty legalizacyjnej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], ustalił dla inwestora M. O. opłatę legalizacyjną w kwocie 25 000 zł, za wybudowanie na działkach o nr ewid. 89/4, 89/1, 89/3, 89/6 i 89/7, położonych w P. G., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, drogi dojazdowej o długości 200 m oraz drenażu, stanowiącego odwodnienie jej korpusu. Postanowienie to zostało wydane po przedłożeniu przez inwestora w dniu 15 maja 2013 r. dokumentów wymaganych do legalizacji budowli, tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego drogi, decyzji o warunkach zabudowy oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na to postanowienie inwestor nie wniósł zażalenia, przez co stało się ostateczne.

W dniu 10 października 2013 r. K. O. zwróciła się do PINB z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem z [...] maja 2013 r., wstrzymania wykonania tego postanowienia oraz jego uchylenia i orzeczenia, że opłata legalizacyjna winna być nałożona solidarnie na K. O. oraz M. O. O.-B. wyjaśniła, że była inwestorką budowy drogi, a o wydanym postanowieniu dowiedziała się w dniu 30 września 2013 r. od M. O.

Postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. PINB wznowił postępowanie dotyczące ustalenia wysokości opłaty legacyjnej, zakończone postanowieniem z [...] maja 2013 r.

PINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], uchylił własne postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie w całości. W uzasadnieniu tego postanowienia organ nadzoru wskazał, że przyczyną wznowienia postępowania była okoliczność, że strona postępowania (dotyczącego opłaty) nie brała w nim udziału gdyż nie doręczono jej postanowienia ustalającego wysokość tej opłaty. Organ uznał, że zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie postanowienia z [...] maja 2013 r. Podał, że w dniu 2 grudnia 2013 r. wpłynęło do organu pismo jednej ze stron postępowania B. G., informujące, że na rozprawie przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) uchylił decyzję Burmistrza Gminy z [...] listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej wewnętrznej, drenażu oraz kanalizacji sanitarnej na działce nr 89/4 i części działek nr 89/1, 89/3, 89/6, 89/7, położonych w P. Organ zwrócił uwagę, że skoro decyzja o warunkach zabudowy, będąca jednym z wymaganych do legalizacji robót budowlanych dokumentów, została wyeliminowana z obrotu prawnego, to postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej należało uchylić, a postępowanie umorzyć. Podkreślił, że umorzenie to dotyczy tylko i wyłącznie nałożenia opłaty legalizacyjnej, nie zaś postępowania dotyczącego przedmiotowej inwestycji.

Zażalenie na to postanowienie wniosła B. G., działająca przez K. G., wnosząc o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę inwestycji dla działek nr 89/4, ewentualnie o wydanie postanowień w przedmiocie opłat legalizacyjnych w wysokości 25.000 zł dla każdego inwestora z osobna, ewentualnie o utrzymanie w mocy postanowienia z [...] maja 2013 r.

Postanowieniem z [...] lutego 2014 r. WINB, uchylił w całości postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2013 r. i jednocześnie stwierdził, że postanowienie PINB z dnia [...] maja 2013 r. - zostało wydane z naruszeniem prawa, oraz odmówił jego uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłoby zapaść wyłącznie postanowienie odpowiadające w swej istocie postanowieniu dotychczasowemu. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że K. O. posiada przymiot strony w prowadzonym postępowaniu i brała czynny udział na każdym jego etapie, za wyjątkiem etapu dotyczącego ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej – zakończone - postanowieniem PINB z [...] maja 2013 r., które uzyskało status postanowienia ostatecznego. Postanowienie to nie zostało doręczone K. O., a tym samym została ona pozbawiona uczestnictwa w tej części postępowania. Zachodzi więc przesłanka wznowieniowa opisana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż strona bez własnej winy nie brała udziału w części postępowania dotyczącego ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Z powyższego wynika, że postanowienie PINB z [...] maja 2013 r., zostało wydane z naruszaniem prawa. Organ stwierdził jednak, że w wyniku wznowienia postępowania mogłoby zapaść wyłącznie postanowienie odpowiadające w swej istocie postanowieniu dotychczasowemu. Organ odwoławczy ocenił, że PINB prawidłowo ustalił postanowieniem z [...] maja 2013 r. opłatę legalizacyjną M. O. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, stwierdził, że uzasadniony jest zarzut, że wydając w postępowaniu wznowieniowym postanowienie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.pa. niedopuszczalne jest umorzenie postępowania. To jednak pozostałe argumenty podnoszone w zażaleniu w ocenie organu odwoławczego nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Podstawą wznowienia postępowania w rozpatrywanym przypadku jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) i powoływany przez B. G. wyrok WSA nie stanowi przesłanki do uchylenia na podstawie tego przepisu postanowienia z [...] maja 2013 r.

K. O. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA) skargę na postanowienie WINB z dnia [...] lutego 2014 r. wnosząc o uchylenie w całości postanowień obu instancji, wznowienie postępowania wyjaśniającego polegającego na ocenie stanu faktycznego sprawy, zarzucając jednostronną interpretację zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w przedmiotowym postępowaniu nie została poinformowana co do okoliczności dotyczących budowy drogi na działkach stanowiących jej własność, nie miała możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. O fakcie wydania postanowienia dowiedziała się 4 października 2013 r. od M. O., w tym czasie kwestionowana decyzja była już ostateczna. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o wszechstronną, obiektywną analizę materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie. W jej ocenie w przypadku podjęcia przez organ decyzji o konieczności przeprowadzenia procedury legalizacyjnej ww. inwestycji opłata z tytułu opłaty legalizacyjnej winna być ustalona solidarnie na każdego z inwestorów. Skarżąca wniosła również o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz podtrzymanie decyzji umarzającej postępowanie PINB. Skarżąca podkreśliła, że sprawa zapewnienia dojazdu do jej działki nadal pozostaje niewyjaśniona, przepisy nie wykluczają możliwości jej użytkowania, to jednak rozpoczęcie budowy jest na dzień dzisiejszy, z uwagi na toczące się postępowanie niemożliwe.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z 22 maja 2014 r. WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Po rozpatrzeniu zażalenia K. O. Naczelny Sąd Administracyjnym postanowieniem z 3 września 2014 r., sygn. II OZ 843/14, oddalił zażalenie od ww. postanowienia WSA.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał dotychczasowego stanowisko o tym, że K. O. była inwestorem przedmiotowej drogi. Podkreślono także, że dla zakończenie postępowania miał istotny wpływ fakt uchylenia decyzji o warunkach zabudowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga okazała się częściowo zasadna, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego do Sądu postanowienia WINB oraz postanowienia Organu pierwszej instancji.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd podzielił zarzut strony skarżącej podnoszący brak prawnych możliwości merytorycznego rozstrzygania o opłacie legalizacyjnej (określenia jej wysokości oraz terminu zapłaty) w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na którą powoływał się inwestor w toku postępowania legalizacyjnego została usunięta z obrotu prawnego w wyniku prawomocnego wyroku WSA.

Zdaniem składu orzekającego, WINB prawidłowo uznał w niniejszej sprawie zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem postanowienie PINB z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], nie zostało doręczone K. O., która była stroną postępowania legalizacyjnego. W/w jest właścicielem działki o nr 89/1 położonej w P., na której położona jest samowolnie wybudowana droga. Dostrzeżony mankament stanowił wystarczającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym postanowieniem PINB. Nie ulega wątpliwości, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu winna być przestrzegana na każdym jego etapie, w tym zwłaszcza na etapie rozstrzygania sprawy, poprzez doręczenie kończącego to postępowanie aktu administracyjnego. Istotnym dla sprawy kontroli postanowienia WINB jest i to, że K. O. zostało doręczone postanowienie PINB z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych związanych z budową drogi oraz o nałożeniu na inwestora M. O. obowiązku przedstawienia w określonym terminie dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej. Postanowienie to ma walor aktu ostatecznego.

Sąd nie mógł podzielić stanowiska WINB o tym, że we wznowionym postępowaniu należało kierować się treścią art. 151 § 2 K.p.a., który stanowi: w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. WINB powołał się na treść art. 146 § 2 K.p.a. Ten przepis zakazuje organowi uchylić decyzję ostateczną wówczas, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew temu co sądzi WINB, nie można było mieć pewności co do tego czy zostałoby wydane postanowienie odpowiadające w swej istocie postanowieniu dotychczasowemu. Należy także dodać, że przytoczone unormowania stosuje się do postanowień określających wysokość opłaty legalizacyjnej, bowiem stosownie do wymogu wynikającego z art. 126 K.p.a. takie postanowienie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia o czym z kolei decyduje art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. nr 1409 ze zm.; zwana dalej u.P.b.).

Postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego aktem ostatecznym skutkuje po stronie organu, poza pewnymi wyjątkami, obowiązkiem ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, przy uwzględnieniu aktualnego na dzień orzekania stanu prawnego i faktycznego (art. 149 § 2 K.p.a.). Strona skarżąca trafnie zwróciła uwagę, że organy nadzoru architektoniczno – budowlanego nie mogły w sposób merytoryczny rozstrzygać o opłacie legalizacyjnej, a w tym o jej wysokości i terminie zapłaty, skoro w toku postępowania wznowieniowego ustalano ponad wszelką wątpliwość usunięcie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydanej przez Burmistrza Gminy w dniu [...] listopada 2012 r., nr [...], dla inwestycji o nazwie budowa drogi dojazdowej wewnętrznej, drenażu i kanalizacji sanitarnej na działce nr 89/4 i części działek nr 89/1, 89/3, 89/6 i 89/7 położonych w P. Nastąpiło to na mocy prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 listopada 2013 r., o sygn. akt II SA/Rz 221/13. Organ prowadzący postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 49 u.P.b., w tym postępowanie wznowione o tym przedmiocie, po uzyskaniu wiedzy o wydaniu wyroku, nie mógł wydawać rozstrzygnięcia merytorycznego w tym również rozstrzygnięcia opartego o art. 151 § 2 K.p.a. przynajmniej do czasu zakończenia sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy przypomnieć, iż w świetle art. 49 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.P.b. właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada :

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane

- oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W razie spełnienia powyższych wymagań właściwy organ wydaje decyzję:

1) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót;

2) o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona (art. 49 ust. 4 u.P.b.).

Zdaniem Sądu, organ nie może wydawać postanowienia o opłacie legalizacyjnej, jeżeli nie jest w stanie sprawdzić wypełnienia przez inwestora obowiązków wynikających z art. 49 ust. 1 pkt 1-3 u.P.b., a więc tego czy występuje zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku Planu, zgodność tą ustala się na podstawie treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Do tego wniosku przekonuje art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. nr 647 ze zm.). Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie i literaturze prawa. M. Rypina podkreśla, iż postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej musi zapaść w toku każdego postępowania legalizacyjnego, o ile oczywiście organ uprzednio zaakceptuje przedłożoną przez stronę dokumentację projektowo-powykonawczą. Autor ten trafnie uznaje, że brak ustalenia zgodności tej dokumentacji z kryteriami wskazanymi w art. 49 ust. 1 pkt 1–3 u.P.b. uniemożliwia wydanie postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną określającego nie tylko wysokość opłaty ale także termin jej pokrycia przez inwestora. W takim przypadku powinno zostać wydane postanowienie, o którym mowa w art. 49 ust. 3 u.P.b. Dopiero po ewentualnym wykonaniu przez stronę takiego postanowienia możliwe jest wydanie postanowienia w sprawie opłaty legalizacyjnej. Wówczas zaistnieją podstawy do określenia opłaty i terminu jej uiszczenia. Należy podnieść, że samo niedotrzymanie terminu pokrycia opłaty jest podstawą do rozbiórki nielegalnego obiektu budowlanego. Jeżeli więc postanowienie o opłacie zostanie wydane, to niezależnie od wyników postępowania sprowadzającego inwestor obowiązany byłby do pokrycia opłaty nie mając gwarancji czy uzyska decyzję legalizacyjną. W ten sam sposób powyższe przepisy zostały zinterpretowane w wyrokach WSA w Białymstoku z dnia 30 listopada 2010 r., II SA/Bk 413/10, LEX nr 752304; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 czerwca 2009 r., II SA/Go 265/09, LEX nr 563680.

Z tych przyczyn WINB naruszył art. 151 § 2 K.p.a. w związku z art. 146 § 2 tego Kodeksu, stwierdzając, że w sprawie wznowionej mogłoby zapaść wyłącznie postanowienie odpowiadające postanowieniu dotychczasowemu. Według Sądu, z uwagi na nierozstrzygniętą kwestie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można było w ogóle uznać zaistnienia podstaw do wydania postanowienia o opłacie legalizacyjnej, a tym bardziej nie można było stwierdzać na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. braku możliwości uchylenia dotychczasowego postanowienia z uwagi na zakaz płynący z art. 146 § 2 K.p.a. Ponieważ postępowanie legalizacyjne jest zależne do postępowania w przedmiocie określenia warunków zabudowy, to mogły zaistnieć podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 K.p.a. Należy przyznać, że tą okoliczność dostrzegł PINB wydając w dniu [...] marca 2014 r. (czyli po wydaniu przez WINB zaskarżonego do WSA postanowienia) o nr [...], postanowienie o zawieszeniu postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzonej samowoli budowlanej. Naruszenie przepisów art. 49 ust. 1 u.P.b. i art. 150 § 2 K.p.a. miało wpływ na wynik sprawy, bowiem z uwagi na nierozstrzygnięcie kwestii zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie można mieć pewności czy zaistniały podstawy do nałożenia na M. O. obowiązku poniesienia opłaty legalizacyjnej. WINB nie zauważył, że inwestor nie może zostać obciążony tą opłatą, jeżeli nie zostało przesądzone niezastosowanie sankcji rozbiórki obiektu budowlanego ze względu na niespełnienie wymagań z art. 49 ust. 1 pkt. 1 u.P.b.

Narusza przepisy postępowania administracyjnego także postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], poprzez wydanie przez Organ rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Opisany wyżej wyrok WSA nie stanowił podstawy do uznania zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, a tym samym stosowania w sprawie legalizacji samowoli art. 105 § 1 K.p.a. Na marginesie należy dodać, że stanowisko WINB, a także żalącej się strony, o braku prawnych możliwości umorzenia postępowania wznowieniowego jest całkowicie chybione. Wbrew temu co stwierdził Organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia stosowanie art. 105 § 1 K.p.a. nie jest wykluczone w toku postępowania wznowionego. Taka sytuacja może zachodzić przykładowo wówczas gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia pomimo braku dopuszczalności takiego postępowania (zob. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2014/el, oraz powołane tam orzecznictwo).

Nie znalazł potwierdzenia zarzut skarżącej podnoszący, iż była ona inwestorem przedmiotowej drogi jak również zarzut dotyczący błędnego zakwalifikowania samowolnych robót budowlanych jako budowy drogi. W niniejszej sprawie Organy miały obowiązek ustalić dopuszczalność stosowania przepisów o nałożeniu na inwestora obowiązku pokrycia opłaty legalizacyjnej. Nie mogły przy tym one pomijać już wydanych w niniejszej sprawie ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Podnoszone przez stronę skarżącą kwestie zostały rozstrzygnięte w sposób ostateczny przede wszystkim mocą postanowienia PINB z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Postanowienie to w istocie przesądza w sposób trwały o charakterze stwierdzonych robót budowlanych, jak również o tym, kto te roboty wykonał. W tej sytuacji, organy obu instancji związane ustaleniami wyrażonymi w ostatecznym postanowieniu PINB nie mogły w postępowaniu dotyczącym opłaty legalizacyjnej dokonywać zmian kwalifikacji robót jak również tego kto te czynności zrealizował. W świetle art. 126 i art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, jest nim związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Należy również podzielić ustalenie WINB, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie w/w postanowienia, M. O. jak również i strona skarżąca nie podnosiły nieprawidłowości w zakresie nieobjęcia K. O. pojęciem inwestora.

Ponownie rozstrzygając sprawę Organy obu instancji uwzględnią poczynione wyżej ustalenia składu orzekającego WSA w zakresie oceny faktów oraz stanu prawnego dotyczącego niniejszej sprawy. Organy nie mogą przy tym pominąć okoliczności wydania przez PINB postanowienia z dnia [...] marca 2014 r., o nr [...], o zawieszeniu postępowania w sprawie wybudowania bez wymaganego pozwolenia na budowę drogi dojazdowej.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.