Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 299/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6349 Inne o symbolu podstawowym 634
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 09 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na pismo Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pisma informacyjnego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę 2. odmówić przyznania prawa pomocy /-/ E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] odmawiającą J. G. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w Działdowie w listopadzie 1940 r. Decyzja została doręczona dnia 25 lipca 2007 r.

Pismem z dnia 15 grudnia 2007 r. skarżący napisał do organu, że czuje się pokrzywdzony otrzymaną decyzją, ponieważ dowiedział się, że ci którzy byli w obozie przejściowym na podstawie tych samych dokumentów otrzymali świadczenie. Zwrócił się z prośbą o przyznanie uprawnień. Pismem z dnia 10 kwietnia 2008 r. organ zwrócił się do strony o wskazanie, jak należy traktować złożone pismo bowiem wnioskodawca nie wskazał trybu, w jakim żąda rozpatrzenia wniesionego podania. Organ przytoczył treść przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie których można wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną. Ponieważ J. G. w piśmie z dnia 29 kwietnia 2008 r. ponownie nie wskazał jakiego trybu postępowania się domaga, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych obszernym pismem z dnia 27 maja 2008 r. ponownie zapytał jak należy traktować pisma strony, ze szczegółowym zacytowaniem przepisów mogących wzruszyć decyzję ostateczną.

Pismem z dnia 27 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego k. 12 akt sądowych) skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Napisał, że zwraca się o pomoc w zmianie decyzji ostatecznej wydanej przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w sprawie przyznania uprawnień w związku z wysiedleniem i okresowym pobytem w obozie Działdowo podczas wojny. Zwrócił się o wzięcie pod uwagę zeznań świadka, który potwierdzał Jego pobyt w obozie i rozstrzygnięcie sprawy w trybie uproszczonym. Wskazał, że nie stać Go na prawnika i prosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Do skargi załączył wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Podał, że ma bardzo niską emeryturę - kwota do wypłaty 556,02 zł. Jest schorowany, nie wykupuje wszystkich lekarstw. Mieszka u krewnych i nie płaci z tego tytułu za mieszkanie. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości ani zasobów pieniężnych. Wypełniając formularz, w rubryce: informacja o przedmiocie zaskarżenia skarżący wskazał również numer DO II/K0870/K-1195062/2008 oraz datę wydania: 27 maja 2008 r. tj. pismo organu administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z woli ustawodawcy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Tak wyznaczony zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego nie obejmuje żądania sądowej oceny pisma organu wysłanego w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego.

Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudna sytuacją materialną strony jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności skargi. Ponieważ wniesienie skargi na pismo informacyjnego organu skutkuje jej odrzuceniem zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest bezzasadny i nie może zostać uwzględniony. Bezzasadność zachodzi wówczas, gdy przepisy obowiązującego prawa nie podlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. O odmowie przyznania prawa pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 247 p.p.s.a. Na podstawie art. 58 §3 p.p.s.a. Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym.

/-/ E. Makosz-Frymus

MZ