Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 616/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust. 2 pkt 10, art. 7
journal: Dz.U. 2020 poz 638
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi I.Ż. i P.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 4 pkt 11, art. 5, art. 7 ust. 3 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 10 i pkt 17 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 638 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], na mocy której organ ten czasowo odebrał od dnia [...] czerwca 2020r. I. i P.Ż. psa płci męskiej, rasy owczarek niemiecki, przekazał czasowo odebrane zwierzę Fundacji Zwierząt [...], przy czym decyzja niniejsza podlegała natychmiastowemu wykonaniu.

Z akt sprawy wynika, iż dnia 1 lipca 2020 r. do Urzędu Gminy wpłynęło zawiadomienie Biura Ochrony Zwierząt o odbiorze w dniu [...] czerwca 2020 r. psa w typie owczarka niemieckiego płci męskiej z posesji zlokalizowanej w miejscowości [...], od właścicieli I.Ż. i P.Ż. Interwencja został przeprowadzona na podstawie zgłoszenia do Komisariatu Policji anonimowej osoby o utrzymywaniu na w/w posesji psa skrajnie zaniedbanego, wymagającego opieki weterynaryjnej. Na miejscu ustalono, iż jest to owczarek niemiecki długowłosy w starszym wieku. Miał trudności w poruszaniu się, na ciele widoczne w kilku miejscach otwarte rany, brak sierści w tylnej części ciała i lekko zapadnięta sylwetkę. Posesja wyglądała na opuszczoną, niezamieszkałą, na miejscu brak było osoby odpowiadającej za stan psa. Na dworze panowała wysoka temperatura.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. zawiadomiono stronę i wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie czasowego odebrania psa. Jednocześnie wystąpiono do Biura Ochrony Zwierząt o przedłożenie wszelkiej uwierzytelnionej dokumentacji będącej w posiadaniu Biura, dotyczącej przeprowadzonej interwencji, a także o wskazanie miejsca pobytu odebranego zwierzęcia.

W dniu 10 lipca 2020 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo od I. i P.Ż. dotyczące żądania zwrotu odebranego psa o imieniu [...], w którym informowali, iż w czasie ich chwilowej nieobecności pies został odebrany z ich posesji. Był leczony ponieważ cierpiał na alergię pokarmową skutkującą zmianami skórnymi i znajdował się pod opieką lekarza weterynarii. Do pisma dołączono kopie dokumentacji medycznej, z której wynikało, że pies był systematycznie szczepiony i odrobaczany. Ostatnia potwierdzona wizyta odbyła się [...] maja 2020 r., pies miał podane leki przeciwbakteryjne bez dalszych zaleceń i dawkowania.

W toku postępowania Wójt Gminy zgromadził m.in. dowody w postaci kart informacyjnych wizyt u lekarza weterynarii w dniu odbioru zwierzęcia, tzn. [...] czerwca 2020 r. oraz dnia następnego, dokumentację fotograficzną z posesji, z której pies został odebrany, jak również fotografie z przeprowadzonych badań weterynaryjnych oraz wykonane w trakcie zastosowanego leczenia. Organ zwrócił się też do Komendy Miejskiej Policji o udostępnienie dokumentacji, na podstawie której pies został odebrany, jednak nie otrzymał odpowiedzi ani dokumentacji w przedmiotowej sprawie.

I.Ż. i P.Ż. odnieśli się do zebranego materiału dowodowego wywodząc, iż rany na skórze [...] wynikają z choroby na którą cierpi. Został on przygarnięty kilka lat wcześniej i miał dobrą oraz staranną opiekę, zgodną z zaleceniami lekarza weterynarii. Pies został zabrany w dniu [...] czerwca 2020 r. bezprawnie, gdyż nie zachodziły niecierpiące zwłoki przesłanki odebrania psa, gdy dalsze pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Ponadto podmiot który zabrał psa nie udowodnił w postępowaniu, że miał miejsce przypadek nie cierpiący zwłoki. Dodatkowo dołaczyli oświadczenie lekarza weterynarii, że pies był stale pod opieką weterynaryjną, jednak z racji wieku nie nadawał się do poważniejszych zabiegów. Również postronne osoby przedłożyły oświadczenia, że pies był dobrze traktowany, miał swoje legowisko, jedzenie na alergię, jednak chorował w okresie letnim, zaś właściciele stosowali zalecenia lekarza weterynarii.

Nadto w toku postępowania Biuro Ochrony Zwierząt podtrzymało wniosek o czasowe odebranie psa należącego do I. i P.Ż. wskazując, iż zostały spełnione przesłanki skutkujace odebraniem zwierzęcia.

We wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. Wójt Gminy stwierdził, iz w ninieszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, których zaistnienie uprawnia wymienione w tym przepisie podmioty do odbioru zwierzęcia właścicielowi. Przepis ten wskazuje, że do wskazanej interwencji może dojść w sytuacji, gdy zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki rozumiany jako sytuacja w której dalsze pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażać będzie jego życiu, bądź zdrowiu. Jest to sytuacja w której dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy ochronie zwierząt, do których odwołuje się przepis art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowiący podstawę wydania przez organ decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, a nadto ustalenia czy zaistniał stan zagrażający życiu lub zdrowiu zwierzęcia.

Odnosząc się do twierdzeń podniesionych w toku postępowania przez właścicieli psa organ stwierdził, iż przedstawienie książeczki zdrowia dokumentującej, że pies przebywał pod opieką lekarza weterynarii, nie usprawiedliwiało stanu, w jakim znajdował się w momencie przeprowadzania interwencji. Pies ostatnią wizytę zgodnie z przedłożoną dokumentacją miał [...] maja 2020 r. z której wynikało, że miał podawane leki przeciwbakteryjne. Jak widać leki nie były skuteczne, gdyż w przeciągu miesiąc jego stan nie uległ poprawie. Pies z bólu bądź alergii wygryzał coraz większe rany, które należało systematycznie przemywać i oczyszczać, aby utrzymać w należytym stanie. Fakt przedłożenia oświadczeń zarówno przez lekarza weterynarii jak i postronnych osób, że pies był zadbany i zapewniano mu należyte warunki i pokarm na alergię, nie wpływa na całość postępowania, gdyż organ ma obowiązek sprawdzić czy w chwili odebrania psa zachodziły przesłanki do zastosowania art. 7 ust 3 ustawy o ochronie zwierząt. Organ nie podważał, że pies przez lata był utrzymywany w dobrych warunkach i zapewniano mu schronienie, jedzenie i niezbędne zabiegi weterynaryjne. Jednak w chwili przeprowadzenia interwencji zabrakło dbałości o zwierzę, które w wyniku chorób wymagało specjalnych warunków i specjalnej opieki, a zwłaszcza szczególnej dbałości o otwarte rany powstające z samookaleczenia. Z karty informacyjnej wizyty u lekarza weterynarii z dnia [...] czerwca 2020 r. po odebrania psa z posesji wynika, że jest to pies w zaawansowanym wieku w złym stanie zdrowotnym. Występował intensywnie zredukowany włos w okolicach bolesności, zaawansowana choroba stawów powodująca bóle, powierzchniowe ropne urazowe zapalenia skóry, przerost flory grzybiczej. To wszystko świadczyło o zaawansowanej chorobie wymagającej poświęcenia ze strony właścicieli jak i kosztownego leczenia. Tutaj tego zabrakło, czego dowodem jest obszerna dokumentacja zdjęciowa obrazująca stan psa w chwili dokonania odbioru. Lekarz weterynarii w opisie z dnia [...] czerwca 2020 r. podkreślił również, iż pies mimo swojej choroby i wieku, wymaga odpowiednich warunków bytowania zgodnych z wymogami jego schorzeń. Organ uznał, że bez znaczenia pozostają okoliczności związane ze wcześniejszym utrzymaniem prawidłowo zwierzęcia, albowiem ocena faktyczna dowodów skłania ku temu, iż w chwili odebrania zwierzęcia zachodziła przesłanka znęcania się nad nim poprzez rażące zaniedbanie schorowanego wiekiem psa, a przedstawione powyżej okoliczności wskazują, że doszło do spełnienia warunku określonego w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Pies nie był przetrzymywany z myślą umyślnego znęcania się nad nim, jednak doszło do rażącego zaniedbania poprzez pozostawienie go bez odpowiedniej opieki w ciepły dzień z otwartymi ranami w żaden sposób niezabezpieczonymi. Mimo wcześniejszej dbałości o psa i zapewnianiu mu właściwej opieki oraz niezbędnych do życia środków, w dniu [...] czerwca 2020 r. doszło do rażącego zaniedbania zwierzęcia, co skutkowało koniecznością odebrania go w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt.

Na skutek wniesionego przez I.Ż. i P.Ż. odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy, podzielając ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną dokonaną przez organ pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego I.Ż. i P.Ż., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego:

- art. 6 ust. 2 pkt 10 i 17 ustawy o ochronie zwierząt, polegające na błędnym przyjęciu, że pies przed i w dniu [...] czerwca 2020 r. był utrzymywany w stanie rażącego zaniedbania i długo nieleczonej choroby, podczas gdy skarżący od 2016 r. (tj. od momentu kiedy przygarnęli go do siebie, wolno wałęsającego się, starego schorowanego) opiekowali się nim, zapewniali mu właściwe warunki bytowe (w tym duży teren na posesji do biegania i chodzenia), zapewniali mu legowisko w zadaszeniu w porze letniej i w domu w porze zimowej, dostęp do świeżej wody i odpowiedniej karmy (uwzględniającej jego schorzenia, w tym alergię pokarmową), a także leczyli go u weterynarza, podawali mu leki, smarowali go odpowiednimi maściami, szczepili go, zaś jego problemy skórne, rany czy też problemy w poruszaniu się nie wynikały z zaniedbania, lecz z jego schorzeń (min. z alergii, która powodowała pojawianie się otwartych ran na skórze) oraz wieku, a zatem nie można uznać, iż skarżący rażąco zaniedbywali psa, a tym samym znęcali się nad nim;

- art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, polegające na błędnej jego wykładni, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 6 ust. 2 tejże ustawy dot. określonego traktowania zwierzęcia i zasadne jest czasowe odebranie właścicielom (tj. skarżącym) psa, a także nie wskazanie w zaskarżonej decyzji okresu na jaki pies ma zostać zabrany, podczas gdy od 2016 r., jak również w dniu zabrania przez pracowników Biura Ochrony Zwierząt był on utrzymywany we właściwych warunkach, albowiem miał dostęp do świeżej wody, odpowiedniego wyżywienia, posiadał posłanie w zadaszeniu w porze letniej i w budynku w porze zimowej, wiec nie był wystawiany na warunki atmosferyczne, które zagrażałyby jego zdrowiu czy życiu, miał opiekę, wymagane szczepienia, był leczony przez weterynarzy, zaś jego problemy skórne i trudności w poruszaniu się nie wynikały z zaniedbania go lecz z jego schorzeń oraz podeszłego wieku, a zatem brak było podstaw faktycznych i prawnych do odebrania go dotychczasowym właścicielom;

- art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie wystąpił przypadek niecierpiący zwłoki, gdyż dalsze pozostawienie psa u skarżących w dniu [...] czerwca 2020 r. zagrażałoby jego życiu i zdrowiu, więc uzasadnione było jego zabranie z dotychczasowego miejsca pobytu, podczas gdy w przedmiotowym dniu pies przebywał we właściwych warunkach, mógł swobodnie poruszać się po posesji skarżących, nie był uwiązany, miał na terenie posesji swoje posłanie w zadaszeniu, dostęp do świeżej wody oraz odpowiedniej na jego schorzenia karmy, nadto był on także w tym czasie otoczony opieką człowieka, tj. syna skarżących, który przyjechał do rodzinnej posiadłości (mimo iż nie był obecny w momencie zabrania psa), a ponadto, miał wymagane szczepienia, był w trakcie leczenia weterynaryjnego schorzeń alergicznych wywołujących rany otwarte skóry, które to problemy skórne nie wynikały z zaniedbania go lecz z jego schorzeń (m.in. z alergii) oraz podeszłego wieku, zatem pozostawanie w dotychczasowym miejscu nie zagrażało jego życiu czy zdrowiu, wobec czego nie można było przyjąć, iż zachodził wyjątkowy przypadek niecierpiący zwłoki, uzasadniający natychmiastowe zabranie psa od dotychczasowych właścicieli;

2) przepisu postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędne oraz niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, że skarżący nieprawidłowo opiekowali się psem oraz iż w dniu [...] czerwca 2020 r. wystąpił przypadek niecierpiący zwłoki, uzasadniający natychmiastowe zabranie psa skarżącym, a także całkowite pominięcie dowodów świadczących o sprawowaniu przez skarżących właściwej opieki nad psem w postaci dokumentacji od lekarza weterynarii czy oświadczeń sąsiadów.

Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z treścią cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wszystkie strony złożyły wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, iż brak było podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. W myśl art. 4 pkt 15 przywołanej ustawy przez właściwe warunki bytowania zwierząt rozumieć należy zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku. Utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy) stanowi formę znęcania się nad zwierzętami. Jak wynika z treści art. 7 ust. 1 ustawy, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy może być czasowo odebrane właścicielowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a). Podlega ona natychmiastowemu wykonaniu (art. 7 ust. 2). Z kolei w myśl art. 7 ust. 3 ustawy, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

Z powyższego wynika, iż w art. 7 ustawy uregulowane zostały dwa różne (odrębne) tryby postępowania, prowadzące do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia. W sytuacji określonej w art. 7 ust. 1 czasowe odebranie zwierzęcia musi poprzedzać wydanie konstytutywnej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, natomiast w trybie przewidzianym w art. 7 ust. 3 ustawy, odnoszącym się do "przypadków niecierpiących zwłoki", czynność polegająca na faktycznym odebraniu zwierzęcia poprzedza podjęcie przez właściwy organ decyzji w sprawie. Opisane w hipotezach przytoczonych przepisów stany faktyczne, stanowiące zasadniczą przesłankę wydania decyzji, są odmienne. W pierwszym przypadku (art. 7 ust. 1) chodzi o przypadki znęcania się nad zwierzęciem w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy. W drugim zaś chodzi o sytuację niecierpiącą zwłoki, bowiem dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, przy czym niekoniecznie przyczyną tego będzie znęcanie się właściciela bądź opiekuna nad zwierzęciem. W rozpatrywanej sprawie ocenie zgodności z prawem podlega decyzja wydana w drugim z opisanych wyżej trybów, tzn. w oparciu o treść art. 7 ust. 3 ustawy.

Analiza treści art. 7 ust. 3 ustawy prowadzi do wniosku, że wydanie "następczej" decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia wymaga zaistnienia kumulatywnie dwu przesłanek. Po pierwsze – pozostawanie zwierzęcia u aktualnego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. To zagrożenie nie musi być spowodowanie znęcaniem się nad zwierzęciem, ale też innym zachowaniem np. brakiem opieki weterynaryjnej nad chorym czy rannym zwierzęciem. Źródłem zagrożenia będzie zachowanie (działanie, zaniechanie) właściciela (opiekuna). Po drugie – zaistniał stan niecierpiący zwłoki, który wymusza natychmiastowe odebranie zwierzęcia. Przepis ten opisuje sytuację, gdy dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, do których odwołuje się przepis art. 7 ust. 1, stanowiący podstawę wydania przez organ decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, a nadto ustalenia czy zaistniał stan zagrażający życiu lub zdrowiu zwierzęcia. Pojęcie "zagrożenia" odnosi się do stanu hipotetycznego i tylko potencjalnego zagrożenia zdrowia zwierzęcia. Już samo posłużenie się przez ustawodawcę omawianym pojęciem wskazuje właśnie na ową potencjalność i hipotetyczność. Stan zagrożenia nie oznacza wystąpienia bezpośredniego, realnego zagrożenia życia lub zdrowia zwierzęcia, ale że stan ten może, a nie musi wywołać negatywne skutki dla jego życia lub zdrowia, co właśnie wyczerpuje pojęcie zagrożenia. Poza tym niewątpliwie ocena w tym zakresie musi wynikać z konkretnej sytuacji, w jakiej znajduje się zwierzę. Taki stan należy powiązać, o czym już wyżej wspomniano, z kwalifikowanymi naruszeniami z art. 6 ust. 2 ustawy. Wśród tych kwalifikowanych naruszeń wskazano na sytuacje będące nośnikiem zagrożenia dla życia lub zdrowia zwierzęcia. A więc już samo stworzenie określonego stanu wyczerpuje pojęcie zagrożenia, co jest równoznaczne z podstawą do stwierdzenia istnienia przypadku niecierpiącego zwłoki (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1135/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W zaistniałych okolicznościach sprawy, oceniając zebrany materiał dowodowy, organy zasadnie uznały, iż pies skarżących znajdował się w sytuacji opisanej w art. 7 ust. 3 ustawy. Oceny, czy warunki przetrzymywania psa wypełniły przesłankę "niewłaściwych warunków bytowania" w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy, organy dokonały posiłkując się dowodami w postaci dokumentacji sporządzonej przez profesjonalistę – lekarza weterynarii, jak również dokumentacją fotograficzną stanu, w jakim znajdowało się zwierzę. Przechodząc do wskazania konkretnych dowodów świadczących o zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wymienić: fotografie obrazujące stan psa w dniu odebrania – tzn. [...] czerwca 2020 r., kartę informacyjną wizyty u weterynarza, gdzie opisano ogólny stan zdrowia psa, ropne urazowe zapalenia skóry, liczne samouszkodzenia, ubytki sierści, obecność kleszczy czy też ostrożne rokowania co do stanu zdrowia psa, łącznie z ewentualnością eutanazji, jak również liczbę leków i preparatów podanych psu niezwłocznie po dostarczeniu go do weterynarza. Za trafnością zaskarżonego rozstrzygnięcia przemawia również fakt, że lekarz weterynarii to osoba posiadająca wiedzę i kwalifikacje do dokonania oceny stanu zdrowia zwierzęcia, a więc jego diagnoza to dowód wiarygodny i miarodajny. Dodatkowo weterynarz zostawił psa na obserwacji przez dwa dni ([...]czerwca), zatem jego diagnoza nie była incydentalna i doraźna, lecz oparta na szczegółowych badaniach, zarówno bezpośrednich, jak i badaniach laboratoryjnych krwi. Dokonana przez organy ocena dowodów nie nosi znamion dowolności i brak jest podstaw do formułowania twierdzenia, iż rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77 § 1 czy art. 80 k.p.a.

Jeśli chodzi o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy to należy jedynie zwrócić uwagę, iż epikryza weterynaryjna z dnia [...] lipca 2020 r. nie została podpisana, jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę decyzji, gdyż pozostałe wyżej omówione dowody (w tym karty informacyjne wizyt z [...] czerwca 2020 r. – podpisane przez lekarza weterynarii) w dostateczny sposób potwierdzają zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Okoliczności takie jak pozbawienie psa opieki weterynaryjnej, brak właściwego leczenia, które przyniosłoby przewlekle choremu psu ulgę w jego dolegliwościach (nie przesądzając oczywiście, czy tego rodzaju chorobę skóry u psa w podeszłym wieku można całkowicie wyleczyć), pozostawienie go samemu sobie z jego schorzeniami, brak dbałości o jego stan sanitarny (obecność kleszczy na ciele) dawały organom podstawy do uznania, iż warunki jakie stworzyli opisywanemu psu skarżący, były niewłaściwe w rozumieniu ustawy i w konsekwencji sytuacja, w jakiej pies się znajdował – jak wynika z dokumentacji weterynaryjnej – stanowiła zagrożenie dla jego zdrowia, a nawet życia. Wobec tego czasowe odebranie zwierzęcia trzeba ocenić jako niecierpiące zwłoki, wypełniające materialnoprawne przesłanki z art. 7 ust. 3 ustawy.

Odnosząc się do przedstawionej przez skarżących w toku postępowania administracyjnego dokumentacji weterynaryjnej oraz pisemnego oświadczenia lekarza weterynarii K.M. z [...] listopada 2020 r. należy stwierdzić, iż nie podważają one ustaleń organów co do stanu, w jakim znajdował się pies w dniu [...] czerwca 2020 r., albowiem najpóźniejsza data na tej dokumentacji to [...] maja 2020 r., zaś pozostałe wpisy pochodzą z dat jeszcze wcześniejszych. Podobnie rzecz się ma z pisemnymi oświadczeniami sąsiadów skarżących co do sposobu sprawowania przez nich opieki nad psem w okresach wcześniejszych, jak również z pisemnym oświadczeniem syna skarżących, iż w dniu [...] czerwca 2020 r. zostawił psa samego na posesji z dostępem do wody, jedzenia i zacienionego miejsca. Ustalenia organów co do zaistnienia przesłanki z art. 7 ust. 3 nie opierały się bowiem na tym, czy pies miał w tym dniu dostęp do jedzenia, wody i zacienionego miejsca, lecz na tym, jaki był stan jego zdrowia oraz czy skarżący podjęli w tym zakresie środki zaradcze.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi uznać należało, iż nie mogły one wpłynąć na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z obrotu prawnego. Argumentacja podniesiona w skardze stanowi bowiem przede wszystkim wyraz subiektywnego przekonania skarżących, iż warunki w jakich przebywał pies, były warunkami odpowiednimi. Jednakże przekonanie to nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach organów administracji, opartych m.in. na wiedzy specjalistycznej lekarza weterynarii oceniającego stan zdrowia zwierzęcia.

W świetle powyższych okoliczności uznać należało, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.