Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 794/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 5 w zw. z art.71 ust. 6 pkt 1, art. art. 12 - art. 16
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 113 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1975 nr 8 poz 46
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
article: par. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 69 poz 299
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie samodzielnych  funkcji technicznych w budownictwie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant Starszy Referent Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. i Sz. S. na decyzję Wojewody z dnia 20 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący – R. S. i S. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z 20 października 2009 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymano w mocy decyzję Starosty z 31 sierpnia 2009 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Przedmiot sprawy oraz okoliczności faktyczne i prawne podjętych przez organy rozstrzygnięć były następujące:

Na wniosek skarżących Starosta wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego i wykonania w nim robót budowlanych mających na celu wydzielenie dwóch lokali mieszkalnych i lokalu usługowego w budynku zlokalizowanym na działce nr [[...]] w M. przy ul. G. Do wniosku skarżący załączyli wymagane dokumenty m. in. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy, projekt budowlany. Załączyli również wymaganą w przypadku takiej inwestycji ekspertyzę techniczną. Stosownie bowiem do § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ) rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Organ stwierdził jednak, że ekspertyza techniczna załączona do wniosku została sporządzona przez skarżącego R. S. posiadającego wprawdzie uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej ale z ograniczeniami, gdy tymczasem art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego wymaga, aby ekspertyza techniczna została sporządzona przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności (w tym przypadku jest to specjalność konstrukcyjno – budowlana). W związku z tym Starosta powołując art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na skarżących obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie. W wydanym postanowieniu wyjaśnił, że załączona do ekspertyzy decyzja z 14 października 1986 r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego autora ekspertyzy do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie upoważnia go do: "kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie wszelkich budynków oraz innych budowli z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych, dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów, budowli hydrotechnicznych i wodnomelioracyjnych", zaś pkt 2 tych uprawnień upoważnia do: do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno – budowlanych wszelkich budynków i budowli". Organ wskazał, że podstawę prawną tych uprawnień stanowił m. in. § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. (Dz. U. Nr 8, poz. 46). Przepis ten stanowił: "osoby z wyższym wykształceniem technicznym posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót, są uprawnione również do sporządzania projektów w budownictwie osób fizycznych w zakresie objętym specjalnością techniczno – budowlaną, w której mogą kierować budową lub robotami". Przepis ten został następnie zmieniony przez § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie ( Dz. U. Nr 69, poz. 299), zgodnie z którym w wyżej cytowanym § 6 rozporządzenia z 1975 r., stanowiącym kryterium podmiotowe ograniczające zakres uprawnień, termin "w budownictwie osób fizycznych" został zastąpiony pojęciem "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000m3, określając tym kryterium przedmiotowe tych uprawnień, przy określeniu ich zakresu. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. "osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie osób fizycznych mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym niniejszym rozporządzeniem". Organ stwierdził, że zmiana rozporządzenia wprowadzona w 1991 r. była i nadal pozostaje aktualna w odniesieniu do wszystkich uprawnień nadanych w oparciu o rozporządzenie z 1975 r. Zatem w jego ocenie, posiadane przez skarżącego R. S. uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej są ograniczone, a tym samym nie jest on uprawniony do sporządzenia wskazanej ekspertyzy.

W odpowiedzi na wydane postanowienie skarżący przedłożyli orzeczenie z 17 listopada 2008 r. Okręgowej Izby Inżynierów i Budownictwa, które w ich ocenie świadczy o posiadanych przez R. S. uprawnieniach bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej.

Starosta odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w podstawie prawnej decyzji powołał art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na ustalenia i przepisy powołane w wydanym w toku sprawy postanowieniu. Wyjaśnił, że stanowisko Izby zawarte w przedłożonym przez skarżącego orzeczeniu odnosi się do odmiennej treści uprawnień budowlanych niż wynika to z załączonej decyzji. W postanowieniu Izby wskazano, że R. S. jest uprawniony m. in. do: "II. Sporządzania projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno – budowlanych wszelkich budynków i budowli", a treść ta nie znajduje przełożenia na treść uprawnień budowlanych.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podtrzymali swoje stanowisko, że uprawnienia R. S. są uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń, a tym samym że jest on uprawniony do sporządzenia ekspertyzy. W ich ocenie Starosta nie jest kompetentny do interpretacji uprawnień budowlanych, gdyż jedynym takim organem jest Polska Izba Inżynierów Budownictwa. Zarzucili, że powołany przez organ akt prawny tj. rozporządzenie z 18 lipca 1991r. wbrew stanowisku organu nie ograniczył uprawnień R. S., albowiem akt ten ani nie obowiązywał w momencie nabycia uprawnień budowlanych przez skarżącego, ani nie obowiązuje obecnie. Zarzucili, że "starosta wyraźnie kwestionuje postanowienie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Inżynierów Budownictwa z 17 listopada 2008 r. i sam dokonuje interpretacji uprawnień budowlanych co jest sprzeczne i poza obowiązującym prawem".

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda w całości podzielił ustalenia i ocenę prawną przedstawioną w jej uzasadnieniu. Na wstępie wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę posiada obowiązek sprawdzenia zgodności inwestycji z kryteriami opisanymi w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w/w ustawy, w tym na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 4, czy projekt wykonała osoba posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i legitymująca się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z powyższego zdaniem organu odwoławczego wynika, że ustawodawca nie pozostawił poza sferą dociekań organów aspektu wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i oceny dowodów przedłożonych w tej kwestii ( jak oczekiwaliby tego skarżący ). Wojewoda wskazując na powołane przez organ I instancji przepisy art. 71 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 71 ust. 6 Prawa budowlanego, a także na § 206 ust. 2 powołanego rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. stwierdził, że w omawianej sprawie nie budzi wątpliwości konieczność przedłożenia przez inwestorów ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń. Analizując załączone do projektu stwierdzenie przygotowania zawodowego R. S. z 14 października 1986 roku ocenił, że dokument ten wskazuje na ograniczone uprawnienia projektowe w specjalności konstrukcyjno – budowlanej autora ekspertyzy, co nie pozwala na pozytywne załatwienie wniosku inwestorów. W tej kwestii organ wyjaśnił, co następuje: W dacie nabycia przez R. S. tzw. uprawnień budowlanych aktem wykonawczym regulującym szczegółowo powyższą tematykę było rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. ( Dz. U. z 1975 r., Nr 8, poz. 46 ). Najistotniejszy przepis w tym zakresie - § 6 cyt. rozporządzenia – stanowił, że osoby z wyższym wykształceniem technicznym, posiadające przygotowanie zawodowe, wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót, są uprawnione również do sporządzania projektów w budownictwie osób fizycznych w zakresie objętym specjalnością techniczno – budowlaną, w której mogą kierować budową lub robotami. Inaczej mówiąc wykwalifikowani kierownicy robót konstrukcyjno – budowlanych mogli projektować w tej specjalności, aczkolwiek wyłącznie w budownictwie osób fizycznych. Taką też ramę przybrało przedmiotowe stwierdzenie przygotowania zawodowego nr [[...]] z 14.10.1986 r., tj. w ust. 1 upoważniono R. S. w zakresie czynności wykonawczych do "kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie w zakresie wszelkich budynków oraz innych budowli z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych, dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów, budowli hydrotechnicznych i wodnomelioracyjnych; w ust. 2 upoważniono wymienionego w zakresie ( na zasadzie powołanego § 6 ust. 1 ) do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań wszelkich budynków i budowli; w ust. 3 upoważniono do architektonicznych czynności projektowych w niektórych wyszczególnionych przypadkach. Faktem jednak jest, że w dniu 23 sierpnia 1991 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 18.07.1991 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, w którym regulacja dopuszczająca wykonywanie np. konstrukcyjno – budowlanych czynności projektowych "w budownictwie osób fizycznych" uległa modyfikacji na zwrot "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3" (por. § 1 pkt 4 tego rozporządzenia) Dodatkowo w § 2 ustanowiono, że osoby posiadające stwierdzenie przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych mogą pełnić te funkcje, ale w zakresie określonym rozporządzeniem zmieniającym. A zatem – jak wywiódł organ – od tego momentu wykwalifikowani kierownicy robót konstrukcyjno – budowlanych mogli projektować w tej specjalności w ograniczonym zakresie. Dla przypomnienia art. 71 ust. 2 pkt 5 obowiązującego Prawa budowlanego wprowadza wymóg sporządzenia ekspertyzy technicznej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Za taką wykładnią przemawia również § 2 ust. 2 rozporządzenia z 18.07.1991 r. gdzie jednoznacznie określono, że wojewodowie ( na wniosek uprawnionych ) dokonają w wydanych decyzjach o stwierdzeniu przygotowania zawodowego adnotacji o zmianie zakresu uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zdaniem organu z powyższego wynika, że R. S. niewątpliwie nie posiada uprawnień do projektowania w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń, natomiast nikt nie podważa jego nieograniczonych uprawnień do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót. Organ nadmienił także, że regulacja § 1 pkt 4 rozporządzenia z 18.07.1991 r. była ponawiana w kolejnych aktach wykonawczych dotyczących samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z 30.12.1994 r., z 18.05.2005 r. oraz z 28.04.2006 r.

W skardze na powyższą decyzję skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że R. S. nie posiada uprawnień konstrukcyjno – budowlanych bez ograniczeń wymaganych dla sporządzenia ekspertyzy technicznej. Tak jak we wcześniejszym odwołaniu skarżący powołali się na postanowienie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z 17 listopada 2008 r. Zarzucili, że organ odwoławczy w wydanej decyzji nie odniósł się do tego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że w wydanej decyzji wyraźnie wyartykułował odmienne ( względem samorządu zawodowego) zdanie w kwestii uprawnień budowlanych autora ekspertyzy, czemu dał jasny wyraz, że nie zgadza się z ich stanowiskiem. Podkreślił, że sprawa dotyczy przede wszystkim udzielenia pozwolenia na budowę, a nie weryfikacji postanowień właściwej izby inżynierów budownictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Wydane decyzje bowiem nie naruszają przepisów prawa.

Na wstępie należy zaznaczyć, że dokonane przez organy obu instancji ustalenia faktyczne w sprawie nie są kwestionowane. Są one prawidłowe. Organy obu instancji należycie -w oparciu o treść projektu i wniosek inwestorów- ustaliły rodzaj i zakres planowanej inwestycji. Właściwie też przyjęły, że ten rodzaj robót budowlanych, powodujący zmianę sposobu użytkowania części obiektu wymaga od inwestorów przedstawienia ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. Odniesienie zatem do art. 71 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 71 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego było zasadne. Jedynym spornym i problematycznym w sprawie zagadnieniem jest ustalenie czy organy architektoniczno – budowlane właściwie uznały, że posiadane przez autora ekspertyzy i jednocześnie jednego ze skarżących – R. S. uprawnienia budowlane są uprawnieniami w ograniczonym zakresie. Zdaniem Sądu stanowisko organów w tej kwestii jest również prawidłowe. W opisie stanu sprawy bardzo szczegółowo przytoczono prawne wywody organu odwoławczego zawarte w jego decyzji, albowiem organ wnikliwie i szczegółowo zanalizował omawiane zagadnienie. Powołał prawidłowe przepisy i wywiódł z nich właściwy wniosek, że w świetle przepisów prawa uprawnienia budowlane autora ekspertyzy nie są uprawnieniami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, albowiem R. S. nie posiada uprawnień do projektowania w tej specjalności bez ograniczeń. Aby zrozumieć sens znaczenia powyższego stwierdzenia oprócz przepisów powołanych przez organy należy zwrócić uwagę na przepisy zawarte w Rozdziale 2 Prawa budowlanego tj. w artykułach od 12 do 16, a w szczególności art. 13 i 14 oraz 12. Przepisy te zawierają następujące sformułowania odnoszące się do "uprawnień budowlanych" tj. "uprawnienia budowlane do projektowania", "uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi", "uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej", wreszcie "uprawnienia do projektowania bez ograniczeń i sprawdzania projektów architektoniczno – budowlanych", "uprawnienia do projektowania w ograniczonym zakresie", "uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń" oraz "uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie", przy czym każde z tych pojęć obejmuje odmienny zakres czynności. W świetle w/w przepisów i zawartych w nich pojęć łatwiej zrozumieć sens określenia "uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności", jakim posługuje się wskazany na wstępie art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. W pojęciu tym bowiem mieszczą się uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności ( np. konstrukcyjno – budowlanej, architektonicznej, drogowej, bądź innej wymienionej w art. 14 ust. 1) bez ograniczeń i do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi. Posiadanie uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie czy to w odniesieniu do projektowania, czy też do kierowania robotami budowlanymi ( jednego z dwojga ) w danej specjalności wskazuje na brak "uprawnień budowlanych bez ograniczeń" w danej specjalności. Analiza rozwiązań prawnych odnoszących się do tzw. samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zawartych w ustawach Prawo budowlane z 1974 r. i z 1994 r. oraz wydanych na ich podstawie kolejno obowiązujących rozporządzeniach przywołanych przez organ odwoławczy pozwala stwierdzić, że nie ma prostego i jasnego przełożenia uprawnień nabytych pod rządem wcześniej obowiązujących przepisów na aktualne unormowania prawne. W każdym przypadku właściwe organy w ramach określonych postępowań muszą dokonywać oceny wydanych decyzji odnoszących się do uprawnień budowlanych. W omawianej sprawie skarżący nie mają racji twierdząc, że organy architektoniczno – budowlane nie miały kompetencji do "interpretacji" przedstawionej przez autora ekspertyzy technicznej decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z 14 października 1986 roku. Wręcz przeciwnie, taki obowiązek organu wynika z art. 71 ust. 6 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 5 i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że w omawianej sprawie żaden inny organ nie miał kompetencji do oceny uprawnień posiadanych przez R. S. do sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża. Postanowienie z 17 listopada 2008 r. Okręgowej Izby Inżynierów i Budownictwa po pierwsze - wcale nie stwierdza, że skarżący ma uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń wedle obecnie obowiązujących przepisów, a po drugie - w istocie nie wyjaśnia jakichkolwiek wątpliwości co do treści decyzji z 1986 roku, jak wymaga tego powołany art. 113 § 2 kpa, a to z tego względu, że tych wątpliwości wymagających zastosowania wskazanego przepisu po prostu nie ma. Czym innym bowiem jest wątpliwość co do treści decyzji, a czym innym ustalenie jakie są uprawnienia budowlane autora ekspertyzy, który nabył je przed wejściem w życie aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego, a w szczególności czy są to uprawnienia "bez ograniczeń" czy "w ograniczonym zakresie" wedle aktualnie obowiązujących przepisów. Wskazać trzeba, że postanowienie Izby Inżynierów Budownictwa z 17 listopada 2008 r. nawet gdyby pretendowało do dokonania interpretacji uprawnień R. S. nabytych w 1986 roku, a raczej ich "dostosowania" do aktualnie obowiązujących przepisów to i tak niewiele by w tej kwestii wyjaśniało, gdyż treść tego orzeczenia, oprócz przytoczenia przepisów stanowiących podstawę nabycia uprawnień, powtarza treść decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego z 14.10.1986 r., a w uzasadnieniu powołuje art. 104 Prawa budowlanego. Pomijając małą więc przydatność przedłożonej przez skarżących "opinii" izby samorządu zawodowego dla rozstrzygnięcia omawianego zagadnienia prawnego stwierdzić należy, że z istoty powołanego w postanowieniu art. 113 § 2 kpa wynika, że celem tego postanowienia nie mogło być "dostosowanie" treści uprawnień R. S. do nowego stanu prawnego. Przepis ten stanowi bowiem, że organ który wydał decyzję wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. W trybie tego przepisu organ nie może więc dokonywać interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, czy objaśniać treść rozstrzygnięcia w rozumieniu zmienionego następnie na przestrzeni lat stanu prawnego. Jest jedynie uprawniony do wyjaśnienia, jak "rozumiał" własną decyzję w dacie jej podjęcia wedle stanu faktycznego i -co istotne -wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie załatwiania sprawy. Tak pokrótce jedynie można wyjaśnić sens i znaczenie art. 113 § 2 kpa dla potrzeb niniejszej sprawy. Z powyższego wynika natomiast, że przedłożone przez skarżących postanowienie Izby z 17 listopada 2008 r. nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Innymi słowy Sąd wyjaśnia skarżącym, że nawet gdyby Izba Inżynierów wyraźnie wskazała w treści postanowienia z 17 listopada 2008 r., że R. S. posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń uprawniające go do sporządzenia wymaganej w sprawie ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego ( czyli tak jak w istocie twierdzą skarżący ), to i tak organ architektoniczno – budowlany uprawniony byłby, a nawet obowiązany do samodzielnej analizy omawianego zagadnienia. Zatem zarzuty skargi odnoszące się do niezasadnego pominięcia przez organy załatwiające sprawę stanowiska właściwej izby samorządu zawodowego objaśniającego treść decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego R. S. nie mogły znaleźć akceptacji Sądu. Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu, pominięcie przez organy architektoniczno – budowlane badania uprawnień autora ekspertyzy i oparcie się na stanowisku Izby Inżynierów mogłoby skutkować wadliwością wydanej decyzji i to wadliwością noszącą cechy rażącego naruszenia prawa po myśli art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Przechodząc natomiast do analizy istoty zagadnienia wskazać należy, że organy prawidłowo "odczytały" treść uprawnień R. S. przyznanych decyzją z 14.10.1986 r. Nie ma sensu powtarzanie przytoczonych przez organy obu instancji i dokładnie zacytowanych regulujących tę kwestię przepisów. Skarżący nabył uprawnienia na podstawie przepisów obowiązujących w 1986 r., tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. Nr 8, poz. 46 ). Analizując treść decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego z 14. 10.1986 r. należy wskazać, że odpowiada ona treści powołanych w niej przepisów tego rozporządzenia ( § 5 ust.1, § 7, § 13 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 1 i ust. 3 ). Zakres czynności wymienionych w punkcie 1 decyzji odpowiada treści w § 6 ust. 1 i § 7 rozporządzenia. Również zakres czynności określonych w punkcie 2 ( do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno – budowlanych wszelkich budynków i budowli ) odpowiada § 6 ust. 1. Z kolei treść punktu 3 oparta jest na § 6 ust. 3 rozporządzenia. Kluczowym zwrotem wskazującym na uzyskane uprawnienia budowlane i mającym znaczenie jest uprawnienie do sporządzania projektów "w budownictwie osób fizycznych". Stosownie bowiem do powołanego przez organy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 18 lipca 1991 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. Nr 69, poz. 299 ) wyrazy "w budownictwie osób fizycznych" zastąpiono wyrazami "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3". Nie ulega wątpliwości, że z mocy § 2 tego rozporządzenia zmieniającego nastąpiła zmiana i ograniczenie uprawnień skarżącego w odniesieniu do czynności projektowych. Ograniczenie to nie pozwala uznać, że skarżący ma uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń wedle obecnie obowiązujących przepisów ( por. art. 104 Prawa budowlanego oraz § 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie – Dz. U. Nr 83, poz. 578 ). Podkreślić także należy, że w omawianej sprawie nie chodzi o to czy skarżący mógł czy nie, w ramach nabytych pod rządem "starego prawa" posiadanych uprawnień zaprojektować rozbudowę obiektu oraz że projekt tej rozbudowy mieścił się niejako w jego uprawnieniach budowlanych. Okoliczności te nie są istotne. Powołany art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlane stosowany z uwagi na treść ust. 6 pkt 1 tego artykułu wymaga, aby autorem ekspertyzy technicznej była osoba posiadająca uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Zatem nie zakres tych ograniczeń jest istotny co sam fakt ich występowania. Wyjaśnić też trzeba, że co do zasady zakres uprawnień należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu i w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Jeżeli jednak przepisy te uległy zmianie, a zakres samego ograniczenia uprawnień opisano w rozporządzeniu zmieniającym – to osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym w/w rozporządzeniem i sytuacja ta nie narusza zasady nie działania prawa wstecz ( por. w tej materii wyrok WSA w Warszawie z 11.10.2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1192/07, Lex nr 443841 ).

Uznając zatem, że organy prawidłowo zinterpretowały w omawianej sprawie treść uprawnień budowlanych autora ekspertyzy nie było podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,. Poz. 1270 ze zm. ).