Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 459/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego - SPP

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2015r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: utrzymać postanowienie referendarza sądowego w mocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w sprawie był już rozpatrywany wniosek skarżącego R. P. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W tym zakresie wypowiadał się zarówno referendarz sądowy jak i Sąd (postanowienie z dnia 27 października 2015r. o odmowie przyznania prawa pomocy).

W okolicznościach niniejszej sprawy, jak stwierdził referendarz sądowy w uzasadnieniu postanowienia, nie może budzi żadnych wątpliwości, że strona świadomie uchyla się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Skarżący ma bowiem świadomość braków składanych oświadczeń majątkowych, a Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie, oddalał zażalenia wnoszone przez Skarżącego na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania prawa pomocy. Natomiast skarżący konsekwentnie składa kolejne wnioski o prawo pomocy i nie podejmuje próby wyjaśnienia swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej, w tym także na etapie składania środków zaskarżenia, gdzie ogranicza treść pism do zarzutów, że kwestionowane orzeczenia są "niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym".

Kolejne oświadczenie majątkowe skarżącego nie pozwala ustalić rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz jego zdolności płatniczych. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej budzą wątpliwości, co do zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy oraz nie pozwalają wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania. Ponawianie wniosków o prawo pomocy bez wyjaśnienia sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy stanowi nadużycie prawa procesowego i dlatego rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamej treści jest zbędne w rozumieniu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej ppsa).

Rozpoznając sprzeciw od powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sprzeciw, złożony w terminie, jest nieuzasadniony.

Zgodnie z art. 260 § 1 ppsa rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 §2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy; Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (zdanie drugie § 2); sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Sąd podziela pogląd, że składanie kolejnego wniosku o takiej samej treści jak poprzedni, bez dokładnego wyjaśnienia swojej sytuacji życiowej i majątkowej oraz rodzinnej – co skarżący miał możność wykazać w toczącym się uprzednio postępowaniu o prawo pomocy, gdy był o to wzywany – jest nadużyciem prawa. Także w sprzeciwie skarżący nie podniósł żadnych nowych okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący powołał jedynie ogólnikowo, że orzeczenie jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Zatem należało uznać, że prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu uznano, iż rozpoznanie nowego wniosku z dnia [...] grudnia 2015r. jest zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie powołanych przepisów. orzekł jak w sentencji.