Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 810/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec i lipiec 2007 r. oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia J. M. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym, za miesiące czerwiec i lipiec 2007 r. oraz określenia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2007 r.

Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]kwietnia 2009 r. wobec J. M. przeprowadzono postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 2007 r. W toku ww. postępowania ustalono, m.in. że kontrolowana w okresie od sierpnia do grudnia 2007 r. dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z pięciu faktur VAT dokumentujących nabycie złomu od A D.P. z siedzibą w W. przy ul. B 12, w łącznej kwocie 260.555,68 zł.

W decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. organ kontroli skarbowej stwierdził, że faktury, na których jako wystawca widnieje A D.P., nie przedstawiają rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych pomiędzy ww. podmiotem a kontrolowaną, w związku z tym nie mogą być podstawą prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W toku dalszego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dwukrotnie uchylał rozstrzygnięcia organu kontroli skarbowej i przekazywał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] organ kontroli skarbowej ponownie zakwestionował stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez D. P.

Po rozpatrzeniu odwołania organ podatkowy wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej.

Organ odwoławczy ocenił, że bieg terminu przedawnienia należności objętych decyzją uległ zawieszeniu w związku ze wszczęciem śledztwa karnego skarbowego, o którym zarówno podatniczka jak i jej pełnomocnik zostali powiadomieni.

Odnośnie meritum sprawy organ odwoławczy stwierdził, że prawo do odliczenia podatku naliczonego stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i, co do zasady, nie podlega ograniczeniu.

Nie stanowią jednak podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego m.in. faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie: VAT.

Zakaz odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur, które nie odzwierciedlają faktycznie przeprowadzonych transakcji, znajduje oparcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W okresach rozliczeniowych objętych zaskarżoną decyzją podatniczka odliczyła podatek naliczony z pięciu faktur VAT wystawionych w okresie od sierpnia do grudnia 2007 r. mających dokumentować nabycie złomu w ilości 1.316.959 kg o wartości netto 1.184.344 zł, podatek VAT 260.555,68 zł.

Organ podatkowy obliczył, że według danych wynikających z dokumentów D. P. należał do największych dostawców złomu dla skarżącej, gdyż złom wynikający z 5 faktur VAT stanowił 33,60% ogółem zakupionego w 2007 r. złomu według faktur VAT ujętych w ewidencjach podatkowych, a w okresie sierpień - grudzień 2007 złom ten stanowił 86,7% zakupionego przez skarżącą złomu.

Organ kontroli skarbowej pozyskał materiał dowodowy m.in. z czynności sprawdzających przeprowadzonych wobec D. P., przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wystawcy ww. faktur), podczas których D. P. oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów księgowych, gdyż zostały mu skradzione. Przedstawił pismo z Posterunku Policji w W. z którego wynika, że w dniu 17 czerwca 2009 r. zgłosił zgubienie druków in blanco faktur VAT oraz dokumentów finansowych.

Na podstawie wyjaśnień skarżącej organ kontroli ustalił, że w 2007 r. zatrudniała: W. M. - szwagierkę w charakterze sprzątaczki i pomocy i M. Ś., który zajmował się załadunkiem złomu. Pomagał jej ojciec S. M. jako kierowca i operator wózka widłowego. Skarżąca oświadczyła, że pozyskiwała kontrahentów przez znajomych i strony internetowe. Dostawcy złomu zgłaszali się również sami. D. P. skontaktował się z podatniczką telefonicznie. Spotkała się z nim osobiście w P. Nie była na terenie przedsiębiorstwa D. P. w W. (przy ul. B 12), ale jeździli tam jej kierowcy. Od D. P. kupowała złom stalowy i kolorowy. Czasem odbierała złom transportem wynajmowanym od W. S. Czasami złom przywoził kierowca z D. P. z W. Oświadczyła, że nie pamięta nazwisk kierowców. Nie posiada dokumentów przyjęcia towaru. Notatki dotyczące przyjęcia towaru dokonywane były na zwykłych kartkach i przenoszone na faktury. Płatności za zakupiony złom dokonywała w ratach, w kwotach 50.000 - 100.000 zł. Skarżąca nie pamiętała, czy w przypadku wszystkich transakcji złom był transportowany z W. ponieważ D.P. prowadził też działalność w miejscu zamieszkania (nazwy miejscowości nie pamięta), ale tam były sporadyczne ilości złomu. Złom kolorowy był przywożony z W. samochodem podatniczki (Fiat Ducato) przez kierowcę M. Ś. Strona wyjaśniła, że była obecna przy każdej transakcji zakupu złomu. W przypadku dostaw od D. P. uczestniczyła przy przyjęciu złomu, a ilości dostarczanego złomu zapisywała w zeszycie, uzgadniała z dostawcą ilości złomu, a na koniec miesiąca D. P. przyjeżdżał do P. i wystawiał fakturę.

Strona zeznała, że posiada dokumenty WZ i PZ potwierdzające przebieg transakcji sprzedaży i zakupu złomu w 2007 r. i zobowiązała się je przedstawić organowi kontroli skarbowej.

Organ kontroli skarbowej włączył do akt sprawy: decyzję z dnia [...]grudnia 2012 r. wydaną w sprawie D. P. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.., materiały uzyskane z Prokuratury Rejonowej w W., prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. W. w W. IV Wydział Karny (sygn. akt [...]) z dnia 3 lipca 2015 r. wydany w sprawie D. P..

Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że wystawca spornych faktur nie posiadał zezwolenia na prowadzenie działalności związanej z odzyskiem, unieszkodliwianiem, zbieraniem i transportem odpadów. Postanowieniem Sądu Rejonowego w K. Wydział V Gospodarczy z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt [...], orzeczono wobec D. P. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni fundacji lub stowarzyszeń na okres 5 lat.

W 2007 r. D. P. był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Pierwszym Urzędzie Skarbowym W.-Ś., w którym składał deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 r.

D.P. zeznając w dniach: 24 sierpnia 2009 r., 5 października 2009 r. oraz 4 stycznia 2010 r., zeznał do protokołów, że nie posiada żadnych dokumentów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą A, w tym również tych dotyczących 2007 roku, ponieważ zostały mu skradzione, a fakt zagubienia dokumentów zgłosił na Komisariacie Policji w W., w dniu 18 sierpnia 2009 r. Kradzież wszystkich dokumentów związanych z prowadzoną działalnością, które były przechowywane w samochodzie dostawczym Fiat Ducato. Oświadczył, że nie poczynił żadnych starań w celu odtworzenia dokumentacji.

W dniu 16 sierpnia 2011 r., zeznał, że dokumentację księgową prowadził sam osobiście. Rejestry zakupu i sprzedaży oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadził w formie broszury, ręcznie i dokumenty związane /prowadzoną działalnością przechowywał w domu, w miejscowości Ł. 18. Deklaracje VAT-7 chyba wypełniał sam, po czym oświadczył, że czasem pomagał mu J. D. W dalszej części przesłuchania D. P. wskazał, że J. D. prowadził rejestry VAT i sporządzał deklaracje VAT-7 za 2007 r. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 8 września 2011 r. J.D., kategorycznie zaprzeczył twierdzeniom D. P.

D. P. oświadczył również, że w 2007 r. ponosił koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. zakup paliwa, części samochodowych, ale nie posiada dowodów dokumentujących poniesione wydatki i nie pamięta kontrahentów.

Według zeznań D. P. z dnia 16 marca 2010 r., 19 października 2010 r.. 16 sierpnia 2011 r. oraz 17 kwietnia 2012 r., złom kupował wyłącznie od osób fizycznych, a nie od pomiotów gospodarczych. W złożonych pisemnych wyjaśnieniach z dnia 12 października 2012 r. D. P. poinformował, że w ramach prowadzonej działalności zajmował się rozbieraniem starych samochodów, zbieraniem puszek i segregacją odpadów. Zakup złomu od mieszkańców okolicznych miejscowości sąsiadujących z miejscem zamieszkania D. P. potwierdził T. N. zeznając jako świadek w dniach: 19 października 2010 r., 21 kwietnia 2011 r. oraz 4 września 2012 r.

Składając wyjaśnienia do protokołów przesłuchania w dniach 24 sierpnia 2009 r. i 16 marca 2010 r. D. P. zeznał, że nie zna osobiście J. M., nie sprzedawał złomu skarżącej, nie wystawiał żadnych faktur sprzedaży na rzecz skarżącej i nigdy nie prowadził współpracy z wymienioną osobą, nie posiadał umowy z J. M. i nie dokonywał z nią żadnych transakcji handlowych w latach 2007-2008 w zakresie skupu i sprzedaży złomu i nigdy nie był w P. Stwierdził, że okazane mu oryginały faktur nie są wystawione przez niego, jak również nie są przez niego podpisane.

W dniu 19 października 2010 r., D. P. był przesłuchany na Komendzie Powiatowej Policji w P. w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w W. gdzie zeznał, że z własnej inicjatywy zatelefonował do skarżącej i zaproponował sprzedaż złomu o wadze około 11.000 kg. Była to jego pierwsza taka duża sprzedaż w całości dotycząca złomu stalowego. Transakcja ta nie została udokumentowana fakturą VAT. Stwierdził, że okazane mu w toku tego przesłuchania faktury VAT na rzecz skarżącej nie zostały przez niego wystawione i określone nimi transakcje nigdy nie miały miejsca. Oświadczył, że nigdy nie sprzedawał skarżącej tego rodzaju metali i tym bardziej w tak dużych ilościach. Figurujący na pieczęci podpis nie jest jego autorstwa, gdyż podpisuje się zawsze najpierw nazwiskiem a później imieniem. W sporządzonej - na potrzeby prowadzonego przez Prokuraturę postępowania - Opinii Kryminalistycznej z zakresu identyfikacyjnych badań pisma ręcznego z dnia 10 grudnia 2010 r. wynika, że D. P. nie wykluczono z grona wykonawców podpisów, ale też nie było metodycznych podstaw do jej wskazania w stopniu jednoznacznym.

Składając zeznania przed organem kontroli skarbowej w dniu 17 kwietnia 2012 r. D. P. przyznał się jedynie do podpisania i opieczętowania faktur dla skarżącej. Oświadczył, że nie wie kto wypisał okazane mu faktury, a następnie stwierdził, że upoważnił skarżącą do wystawienia faktur dokumentujących sprzedaż złomu i że ww. faktury odbierał zawsze z siedziby firmy skarżącej.

W piśmie z dnia 12 października 2012 r. D. P. wskazał, że wszystkie transakcje sprzedaży złomu dla skarżącej zostały udokumentowane fakturami VAT, Napisał, że wystawiał faktury, ale dokumenty te pisane były przez kobietę, która obsługiwała wagę w firmie skarżącej, po czym w tym samym piśmie wskazał, że nikt nie był upoważniony do wystawiania faktur VAT. W odpowiedzi na pytanie kto, kiedy i gdzie wystawił, podpisał i opieczętował faktury VAT na sprzedaż złomu dla skarżącej r. wyjaśnił, że wystawiał, podpisywał i opieczętował ww. faktury.

W dniu 29 czerwca 2011 r. organ kontroli skarbowej przesłuchał w charakterze świadka T. J., która świadczyła na rzecz skarżącej usługi prowadzenia ksiąg. Świadek zeznała, że współpracę ze skarżącą rozpoczęła na początku 2008 r. Świadek zeznał, że dokonała analizy zapisów podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz rejestrów zakupu skarżącej za 2007 r. Wtedy zauważyła, że w pozycji zakupy towarów w miesiącach: wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. pod kontrahentem D. P. brakuje dokumentów źródłowych. Po otrzymaniu od skarżącej zestawień, z jakich wynikały ilości, rodzaj i kwoty sporządziła okazane w toku przesłuchania faktury i wraz z wszystkimi dokumentami dotyczącymi 2007 r. przekazała skarżącej. W dniu 7 października 2011 r. T. J. przesłała do organu kontroli skarbowej dokument zatytułowany "F-ry do wystawienia w 2007 r. dotyczące zakupu złomu stalowego i złomu kolorowego", na podstawie którego dokonała wypisania faktur, na których jako wystawca widnieje D. P.. Dane zawarte w przesłanym dokumencie zawierają: nr faktury (bez podania dnia), szczegółową specyfikację rodzaju złomu, ilość w kg (w przypadku złomu kolorowego) lub w tonach (w przypadku złomu stalowego), cenę jednostkową oraz wyliczoną wartość netto. T. J. dodała, że nie pamięta czy do tych faktur sporządzała dowody KP. Na pytanie, kto dokonywał podpisu na sporządzonych fakturach w charakterze wystawcy faktury, firmowanych pieczątką A D. P. zeznała, że wypisane przez nią faktury nie były opieczętowane pieczątką wystawcy faktury i odbiorcy oraz nie posiadały podpisów. Zeznała również, że do jej biura zgłosił się mężczyzna zapowiedziany przez skarżącą jako D. P. w celu uzupełnienia dokumentów i dysponował pieczęcią firmową A. Mężczyzna ten po przybyciu do biura dokonał opieczętowania i podpisania faktur.

D. P. zarówno w zeznaniach złożonych w toku przesłuchań, jak i w złożonych pisemnych wyjaśnieniach utrzymywał, że nie zna T. J.. W pisemnych wyjaśnieniach wskazał, że nie pamięta T. J. prowadzącej usługi księgowe dla skarżącej, po czym oświadczył, że być może poprosił tę osobę o wypisanie ww. faktur VAT dokumentujących sprzedaż złomu dla skarżącej.

Z uwagi na powyższe okoliczności organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu kontroli skarbowej, który w zaskarżonym rozstrzygnięciu orzekł, że sporne faktury VAT nie zostały wystawione przez D. P. i nie dokumentują rzeczywistych transakcji.

Podatniczka, działając przez pełnomocnika wniosła skargę na przedstawioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zarzucam naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 121, 122, 187, 188, 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U z 2015 r., poz. 613, ze zm.), poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego (zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zasady podejmowania przez organ podatkowy wszelkich działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy). niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz nieudowodnienie okoliczności, na które powołano się w zaskarżonej decyzji - skutkujące poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanej decyzji, 2) art. 293 § 2 pkt 3 O.p. wskutek jego niezastosowania.

Mając na uwadze podniesione zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie przez organ kontroli skarbowej świadczy jednoznacznie, że faktury VAT sygnowane nazwiskiem D. P. i firmą A były fikcyjne, w tym znaczeniu, że wymieniony podmiot z całą pewnością nie sprzedał skarżącej złomu. Po drugie, ów materiał dowodowy świadczy o tym, że skarżąca działała, zdaniem sądu z pełną świadomością, że przedmiotowe faktury dokumentują przestępcze działania wystawcy tych faktur.

Koronnym dowodem, który wskazuje, że przedmiotowe faktury zostały wystawione w wyniku przestępstwa jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. W. IV Wydział Karny z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt [...] skazujący D. P. m.in. za to, że w okresie od stycznia do grudnia 2007 r., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem takiej samej sposobności w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod nazwą A D. P., W. ul. B 12, wystawił w sposób nierzetelny faktury VAT dokumentujące sprzedaż złomu dla szeregu przedsiębiorców m.in. dla skarżącej, w związku z czym ciążył na wystawcy obowiązek zapłaty podatku w nich wykazanego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i wprowadził je do obrotu w ten sposób, że zostały ujęte w księgach podatkowych i deklaracjach VAT składanych przez m.in. skarżącą do właściwego urzędu skarbowego, co spowodowało uszczuplenie podatku VAT przez te podmioty za okres od stycznia do grudnia 2007 r.

Niezależnie od powyższego wyroku karnego skazującego także z innych dowodów wynika, że D. P. nie sprzedawał skarżącej złomu.

Z zeznań złożonych przez T. N. wynika, że D. P. trudnił się skupowaniem złomu od okolicznych mieszkańców i jego dalszą odsprzedażą do punktu skupu D. C. w J. oraz do punktów skupu w B. i O. Świadek pomagał D.P. podczas tych transakcji. Świadek zeznał że nie zna nazwiska skarżącej ani firmy pod którą skarżąca prowadziła działalność gospodarczą. T. N. zeznał również, że na posesji w miejscu zamieszkania D. P. we wsi Ł. 18 znajdował się utwardzony plac, na którym gromadzone były niewielkie ilości złomu (około 1.000 kg) i nie znajdowały się tam nigdy duże ilości złomu.

Zeznania T. N. mówiące o tym, że nie był nigdy w przedsiębiorstwie skarżącej i nie dostarczał tam złomu potwierdzają zeznania - pracownika skarżącej M.Ś. który oświadczył, że nie zna D. P., a także współpracującego z nim T. N. W 2007 r. świadek zajmował się segregacją złomu i jeździł po złom samochodami marki Mitsubishi Catner i Fiat Ducato (oba o ładowności do 1.5 tony) tylko do osób prywatnych zamieszkałych w okolicznych miejscowościach sąsiadujących z P.

Twierdzenia D. P., że skarżąca odbierała złom własnym transportem nie znajdują również potwierdzenia, gdyż w 2007 r. skarżąca dysponowała jedynie dwoma wyżej wskazanymi pojazdami, o ładowności do 1,5 tony i nie korzystała z usług transportowych świadczonych przez inne podmioty.

Powyższe ustalenia wskazują, że D. P. handlował złomem ale z pewnością nie dysponował możliwościami technicznymi pozwalającymi na dostarczenie skarżącej 1.316.959 kg. Wątpliwości budzą zeznania D. P. jakoby sprzedał skarżącej 11.000 kg złomu (nie dokumentując tej sprzedaży fakturą), skoro według zeznań T. N. na placu w miejscu zamieszkania D. P. gromadzono złom o wadze około 1.000 kg i nigdy nie były tam składowane większe ilości złomu. Niewiarygodne są również zeznania D. P. jakoby przewiózł do skarżącej złom wykazany w spornych fakturach. Organ kontroli skarbowej ustali bowiem, że w okresie w którym miały miejsce rzekome transakcje, D. P. posiadał samochód Fiat Ducato o ładowności 1.586 kg. W ocenie sądu organy słusznie oceniły również że niewiarygodne są zeznania pracownika skarżącej W. P., który zeznał, że przywoził złom z miejscowości Ł. ponieważ świadek nie był pracownikiem skarżącej w 2007 r.

W ocenie sądu skarżąca miała pełną świadomość, że faktury sygnowane nazwiskiem D. P. nie dokumentują faktycznych dostaw złomu. Świadczą o tym zeznania T. J., która prowadziła księgi podatkowe skarżącej. Z zeznań tej osoby wynika, że sporne faktury zostały wystawione na polecenie skarżącej w 2008 r., po tym jak świadek zauważyła, że w dokumentacji skarżącej nie ma faktur potwierdzających transakcje z D. P. Faktury zostały sporządzone przez T. J. na podstawie zestawienia sporządzonego przez skarżącą i podpisane przez D. P. Okoliczności sporządzenia przedmiotowych faktur świadczą o tym, że ich treść, tj. ilość i wartość zakupionego złomu została "dopasowana" do zapisów w księdze podatkowej. Wystawienie tych faktur miało na celu wypełnienie "luk" w dokumentacji podatkowej skarżącej a nie udokumentowanie dostaw złomu dla skarżącej.

W tej sytuacji organy podatkowe były w pełni uprawnione do zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) VAT i określenia zobowiązań skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług z pominięciem podatku wynikającego z zakwestionowanych faktur. Organy podatkowe uwzględniły również wykładnię przepisów dotyczących prawa do odliczenia i zasady neutralności, wynikającą z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r. wydany w połączonych sprawach C-80/11 i C-142/11). Wykazały, że skarżąca odliczając podatek z zakwestionowanych faktur była świadoma, że faktury te nie dokumentują faktycznych dostaw, a celem sporządzenia tych faktur było pomniejszenie zobowiązań podatkowych skarżącej stanowiące nadużycie prawa do odliczenia.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez organy podatkowe wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie jest kompletny i jednoznacznie wskazuje, że faktury wystawione przez D. P. są fikcyjne.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.

k.ż.