Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 625/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OZ 625 / 06 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 2930/02 w zakresie odrzucenia zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 2930/02 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 2930/02 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 7 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II OZ 625 / 06

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie M. M. na postanowienie z dnia 24 listopada 2005 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tegoż Sądu z dnia 5 października 2005 r. oddalającego skargę M. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 7 października 2002 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, iż stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) zwanego dalej rozporządzeniem, zażalenie podlegało opłacie we wskazanej wysokości, do uiszczenia której, pełnomocnik skarżącego był zobowiązany przy wnoszeniu zażalenia do Sądu. Warunku tego pełnomocnik będący radcą prawnym upoważnionym do reprezentacji M. M. jednak nie dopełnił, stąd też wniesione zażalenie należało odrzucić po myśli art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik M. M. wskazując, iż ze względu na to że zażalenie, o którym mowa było pierwszym jego pismem wniesionym w imieniu skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, nie było możliwości uiszczenia wpisu w inny sposób jak poprzez znaki opłaty sądowej. Ponadto zważywszy na wątpliwości co do tego czy odrzucone zażalenie podlega opłacie stałej stosownym działaniem Sądu w tej sytuacji powinno być wezwanie pełnomocnika do uiszczenia wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w zażaleniu uznać trzeba za chybione.

Stosownie do art. 221 p.p.s.a. Sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty nienależycie opłacone pismo, jeżeli jest ono wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego i podlega opłacie stałej. Z przepisu tego wynika wyraźnie obowiązek pełnomocnika do uiszczenia stosownego wpisu stałego bez wezwania Sądu, a taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Wpis od składanego w przedmiotowej sprawie środka odwoławczego jest stały, co wyraźnie potwierdza treść powołanego w uzasadnieniu Sądu I instancji przepisu rozporządzenia. Przepis § 2 ust. 1 pkt 7 stanowi bowiem, że wpis od zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 złotych.

Z kolei stosownie do dyspozycji przepisu art. 219 § 2 p.p.s.a. wpis należy uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W tej sytuacji zarzuty strony skarżącej o przyczynach, dla jakich uiszczenie opłaty nastąpiło w znakach opłat sądowych uznać należy za bezzasadne wobec ich oczywistej sprzeczności ze wskazanym wyżej przepisem określającym sposób uiszczenia opłat.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.