Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 290/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust.1, art. 71 ust. 1, art. 132 ust.3
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 54 ust.1
journal: Dz.U. 2019 poz 52
law: Ustawa  z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 21 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. K. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymierzenia kary nagany oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASADNINIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia "[...]"r. Komendant Powiatowy Policji w G (dalej: Komendant PP w G, Komendant) wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko podkom. P K (dalej: skarżący, obwiniony) dyżurnemu Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w G, pełniącemu obowiązki na stanowisku asystenta Zespołu Przewodników Psów Służbowych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w G. Policjantowi przedstawiono zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (dalej: UoP) w zw. z § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (dalej: zarządzenie nr 24 KGP). Zaznaczono, że wszczęcie postępowania nastąpiło w wyniku czynności wyjaśniających przeprowadzonych przez KPP w G.

Wnioskiem z dnia "[...]"r. obwiniony zwrócił się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o wyłączenie organu oraz rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym twierdząc, iż Komendant PP w G "nie jest obiektywnym przełożonym", zaś rzecznik dyscyplinarny wyznaczony do prowadzenia czynności dowodowych był świadkiem w sprawie. Z uwagi wystąpienie Komendant Wojewódzki Policji w O przychylił się do wniosku i wyłączył Komendanta PP w G od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko obwinionemu oraz wyznaczył do prowadzenia postępowania Komendanta Powiatowego Policji w M (dalej: organ I instancji, Komendant PP w M). W ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przeprowadzono szereg czynności dowodowych tj.: przesłuchano świadków, dokonano analizy dokumentów załączonych do materiałów sprawy, w tym prowadzonych w okresie popełnienia przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego w KPP w G - książki wydawania broni, grafików służb, listy obecności, książki doręczeń przesyłek miejscowych, dziennika podawczego sekretariatu, książki dyspozytora, książek kontroli pracy sprzętu transportowego, notatnika służbowego, regulaminu jednostki, ewidencji wyjść w godzinach służbowych, ewidencji podstawowego czasu służby i innych, a także kart opisu stanowiska pracy obwinionego i opinii służbowych wskazanego funkcjonariusza, opinii bezpośrednich przełożonych w komórkach organizacyjnych, w których pełnił służbę, rozkazów personalnych, raportów. Uzyskano opinię terenowej organizacji związków zawodowych. Na podstawie tych czynności postępowanie dyscyplinarne przeciwko obwinionemu rozszerzono o kolejne zarzuty dyscyplinarne i postanowieniem nr "[...]" Komendanta PP w M z "[...]". o zmianie/uzupełnieniu zarzutów zarzucono, iż:

I. w dniu "[...]"r. w godzinach "[...]" w G pełniąc służbę w ubiorze cywilnym naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że realizując obowiązki służbowe będąc zobowiązanym do pobrania indywidualnej broni służbowej P-99 Walther nr "[...]"ze stanowiska kierowania KPP w G zaniechał tej czynności, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP i w zw. z § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 KGP;

II. w dniu "[...]"r. w godzinach "[...]" w G pełniąc służbę w ubiorze cywilnym naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że realizując obowiązki służbowe będąc zobowiązanym do pobrania indywidualnej broni służbowej P-99 Walther nr "[...]" ze stanowiska kierowania KPP w G zaniechał tej czynności, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP i w zw. z § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 KGP ;

III. w dniu "[...]"r, w G naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że realizując czynności służbowe w ubiorze cywilnym przekazane mu w formie ustnego polecenia przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w G nadkom. T Ż, polegające na zawiezieniu bieżącej dokumentacji służbowej z Komendy Powiatowej Policji w G do Sądu Rejonowego w G i Prokuratury Rejonowej w G oraz odebrania z wymienionych instytucji korespondencji kierowanej do Komendy Powiatowej Policji w G zaniechał pobrania indywidualnej broni służbowej P-99 Walther nr "[...]" ze stanowiska kierowania KPP w G, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP i w zw. z § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 KGP;

IV. w dniu "[...]"r. w G naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że realizując czynności służbowe polegające na dostarczeniu i odebraniu korespondencji służbowej z Sądu Rejonowego w G i Prokuratury Rejonowej G przy wykorzystaniu pojazdu służbowego zaniechał wypisania nieustalonego pojazdu służbowego w książce dyspozytora za l.dz. "[...]" Rej. "[...]" oraz w książce kontroli pracy sprzętu transportowego pojazdu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP.

Obwiniony po zapoznaniu z zarzutami złożył wyjaśnienia, w których ustosunkował się do zarzuconych czynów nie przyznając się do zarzutów opisanych w pkt III i IV. W zakresie przewinień dyscyplinarnych opisanych w pkt I i II wyjaśnił, iż w datach wskazanych w zarzutach pobrał broń służbową ze stanowiska kierowania KPP w G, ale prawdopodobnie mogło być tak, że w chwili jej pobierania w wyniku roztargnienia, lub też wskutek "zagadania" przez kogoś, faktu tego nie odnotował w książce. Z kolei dyżurny mógł nie zauważyć, iż jednostki broni przydzielonej obwinionemu aktualnie nie ma w szafie. W toku postępowania wobec obwinionego orzeczono czasową niezdolność do służby, zaś z uwagi na jego absencję chorobową zawieszono postępowanie dyscyplinarne. Następnie, po podjęciu i zakończeniu czynności dowodowych, orzeczeniem nr "[...]" z "[...]". Komendant Powiatowy Policji w M w zakresie zarzutów nr I, II i III uznał podkom. P K winnego popełnienia zarzuconych czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany, zaś w zakresie zarzutu IV, dotyczącego niewypisania pojazdu służbowego w prowadzonej książce dyspozytora, orzekł o uniewinnieniu obwinionego.

W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący popełnił zarzucone mu przewinienia dyscyplinarne, gdyż jako oficer z 17-letnim stażem służby w Policji miał świadomość, że nie pobierając broni służbowej w czasie realizowania czynności służbowych poza jednostką niewłaściwie realizuje swoje obowiązki. Ocenę taką oparto na dokonanych w postępowaniu ustaleniach faktycznych, zgodnie z którymi podkom. P K - dyżurny Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji Ruchu Drogowego KPP w G do służby w Policji został przyjęty "[...]"r., po wcześniejszym odbyciu służby kandydackiej. Rozkazem personalnym nr "[...]" Komendanta PP w G z "[...]"r. funkcjonariuszowi powierzono z dniem "[...]"r. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku asystenta Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału Kryminalnego KPP w G, z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. W dniu "[...]"r. policjantowi doręczono kartę opisu stanowiska pracy, m.in. z opisem zakresu zadań i obowiązków. Zgodnie z zakresem nowych obowiązków do zadań ww. policjanta należała realizacja m.in. procesu wykrywczego poprzez prowadzenie postępowań przygotowawczych, sprawdzających i realizację innych czynności procesowych oraz uczestniczenie w czynnościach na miejscu zdarzeń kryminalnych; realizacja czynności rejestracyjno-sprawdzających; realizacja czynności wykonawczych związanych z merytorycznym funkcjonowaniem komórki organizacyjnej; czy wreszcie wykonywanie innych zadań merytorycznie związanych z pracą na zajmowanym stanowisku oraz zadań o charakterze doraźnym zapewniających niezakłócone funkcjonowanie komórki organizacyjnej. Zadania służbowe na wskazanym stanowisku powierzenia obowiązków obwiniony realizował w miesiącu "[...]"r., w tym w dniach: "[...]". W podanych terminach obwiniony miał przydzieloną indywidualną broń służbową Walther serii FL numer "[...]" wraz z 30 sztukami amunicji, którą przechowywał zbiorowo w szafie pancernej na stanowisku kierowania KPP w G. Podczas realizacji czynności służbowych ww. pobierał broń służbową, co dokumentował w książce wydawania broni Zespołu Dyżurnych. Przydzieloną broń krótką każdorazowo po zakończeniu czynności zdawał, co również potwierdzano zapisem w książce. We wskazanych dniach policjant nie pełnił dyżurów.

W dniu "[...]"r. naczelnik Wydziału Kryminalnego KPP w G nadkom. D K, w ramach sprawowanego nadzoru nad funkcjonariuszami kierowanej komórki organizacyjnej, dokonał sprawdzenia miejsca przechowywania broni służbowej przez obwinionego, który nie posiadał przy sobie broni i oświadczył przełożonemu, iż przechowuje ją w szafie na stanowisku kierowania jednostki. Stwierdził, że broń pobiera każdorazowo przed wykonywaniem czynności służbowych na terenie miasta. W dniu sprawdzenia przechowywania broni ww. jej nie pobierał, gdyż nie planował czynności służbowych poza terenem komendy. Organ ustalił, iż w tym dniu około godz. 12:00 do pomieszczenia służbowego zajmowanego przez obwinionego przyszedł z-ca naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w G podinsp. T Ż i wydał obwinionemu ustne polecenie, aby udał się poza jednostkę z korespondencją służbową do Sądu Rejonowego w G (dalej: SR w G) i Prokuratury Rejonowej w G (dalej: PR w G) oraz pobrał z rzeczonych urzędów i przywiózł korespondencję kierowaną do KPP w G. W holu budynku jednostki obwiniony spotkał Komendanta PP w G mł. insp. P R i kierownika Referatu Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w G podkom. Ł C. Funkcjonariusze przywitali się, ale nie rozmawiali ze sobą, a następnie obwiniony udał się do urzędów pojazdem służbowym. Faktu pobrania i użytkowania pojazdu służbowego nie udokumentował w książce dyspozytora, ani też w żadnej książce kontroli pracy sprzętu transportowego - pojazdów służbowych. Obwiniony zrealizował wydane mu polecenie doręczenia i pobrania korespondencji, po czym wrócił do jednostki. Czynności dowodowe podjęte w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego wykazały, iż obwiniony nieprawidłowo realizował czynności służbowe przebywając poza jednostką również w dniach "[...]" i "[...]"r. Z książki ewidencji wyjść w godzinach służbowych KPP w G wynika, iż w dniu "[...]". w godz. "[...]" obwiniony wykonywał zadania służbowe w G, przy ul. W, z kolei w dniu "[...]". w godz. "[...]" realizował czynności w G, przy ul. "[...]". W podanych datach nie pobrał broni służbowej. Jak podkreślono zebrany w toku postępowania materiał dowodowy bezspornie i w sposób oczywisty wskazał, iż obwiniony popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Przewinienia te, za które wymierzono obwinionemu karę dyscyplinarną nagany, wskazują na jego winę umyślną w zamiarze ewentualnym. W okolicznościach sprawy i z uwagi na doświadczenie zawodowe obwinionego, który jest w korpusie oficerów młodszych Policji, miał on świadomość, że nie pobierając broni służbowej niewłaściwie realizował obowiązki służbowe, co stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. W zakresie przewinienia opisanego w pkt IV, dotyczącego nieudokumentowania pobrania pojazdu służbowego w dniu"[...]"., organ ustalił, iż w KPP w G wśród policjantów mogła być praktyka, a przynajmniej pojedyncze przypadki użyczania sobie wzajemnie pobranych do służby pojazdów służbowych. W takim przypadku rozpoczęcie i zakończenie użytkowania pojazdu w danym dniu dokumentował jeden funkcjonariusz. Ponieważ jedną z zasad czynności dowodowych i orzekania w postępowaniu dyscyplinarnym jest reguła, iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego z uwagi na brak jednoznacznego stwierdzenia, iż obwiniony naruszył dyscyplinę służbową w zakresie przedstawionego zarzutu IV, został on przez organ uniewinniony od popełnienia tego przewinienia.

Od powyższego rozstrzygnięcia obwiniony wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O (dalej: KWP, organ odwoławczy) zaskarżając je w zakresie uznania winnym przewinień dyscyplinarnych opisanych w pkt I, II i III, i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 134i ust. 1 pkt l lit. a UoP, poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdzie ze zgromadzonych dowodów wynikało, iż kom. D K - naczelnik Wydziału Kryminalnego KPP w G oraz Komendant Powiatowy Policji w G mł. insp. P R jako przełożeni nie mieli wiedzy czy policjant realizując polecenia zawiezienia i odebrania dokumentacji z SR w G był zobligowany do pobrania broni służbowej w odniesieniu do art. 54 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, co skutkowało sporządzeniem pisma w dniu "[...]"r. do Wydziału Prewencji KWP w O, które przekierowano do Zespołu Prawnego KWP w O, celem wydania opinii,

- art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a UoP poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne zastosowanie uznając, że fakt niewypisania broni służbowej w dniach "[...]" i "[...]"r. w książce wydawania broni świadczył o jej niepobraniu do służby,

- art. 135f ust. 1 pkt 2 UoP poprzez bezpodstawne nierozpoznanie złożonych wniosków dowodowych, mimo ich zasadności i kompletności, a także wskazania istotnych okoliczności, co do ich rozpoznania, co w sposób istotny przełożyło się na prawa obwinionego do udowodnienia braku swojej winy.

Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 132 ust 3 pkt 2 UoP poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności wynikało, że obwinionemu nie sposób było przedstawić takiego zarzutu z uwagi na brak dostatecznych dowodów w sprawie, a także rozpoznanie sprawy w sposób naruszający zasadę równości dowodowej. Skarżący wniósł o uniewinnienie i uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu odwołania obwiniony, wskazał iż spotkany przez niego w momencie opuszczania budynku jednostki z korespondencją w dniu "[...]"r Komendant PP w G nie miał żadnych uwag w zakresie jego wyglądu, czy wyposażenia, w tym nieposiadania broni służbowej. Podał, że przełożony mógł wiedzieć, iż ww. nie pobrał broni, a mimo tego nie zareagował. Nadto odnosząc się do zdarzenia z dnia "[...]" i "[...]"r. stanął na stanowisku, że broń służbową pobrał, ale jej nie wypisał. Przedstawił uwagi w zakresie przewinienia dotyczącego nieprawidłowości przy użytkowaniu pojazdu służbowego. Nie zgodził się z argumentacją organu w zakresie dyrektyw wymiaru kary, a w szczególności uznania, że rodzaj i rozmiar naruszonych przez obwinionego przepisów był znaczny.

Komendant Wojewódzki Policji w O orzeczeniem nr "[...]" z dnia "[...]"r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wskazano, że analizując sprawę dyscyplinarną w postępowaniu odwoławczym w pierwszej kolejności weryfikacji poddano formalną prawidłowość zastosowanego przez obwinionego środka zaskarżenia i braków w tym zakresie nie stwierdzono. W dalszej kolejności podano, konieczna jest weryfikacja sprawy, pod kątem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 135 ust. 1 UoP, zgodnie z którym - postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli w stanie faktycznym zachodzą enumeratywnie wyliczone w ustawie warunki, a więc niepotwierdzenie w toku czynności wyjaśniających zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego, po upływie określonych przepisami terminów, w razie śmierci obwinionego czy też, jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się postępowanie dyscyplinarne. W stanie faktycznym i prawnym tej sprawy na etapie postępowania odwoławczego określone negatywne przesłanki procesowe nie zaistniały. Wyjaśniono, że stosownie do treści art. 135l ust. 1 UoP organ w postępowaniu odwoławczym rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Kontroluje zaskarżone orzeczenie pod kątem zgodności z prawem i jeszcze raz ocenia materiał dowodowy oraz wszystkie okoliczności sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami odwołania w granicach danej sprawy.

Wskazano, że organ I instancji zarzucił obwinionemu wypełnienie dyspozycji art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP w zw. z § 8 ust. 1 zarządzenia m 24 KGP. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Z kolei z treści § 8 ust. 1 cyt. zarządzenia wynika, iż policjant ma obowiązek nosić broń palną krótką podczas pełnienia służby, jeżeli wymaga tego rodzaj wykonywanych zadań służbowych. W okresie zaistnienia przewinień dyscyplinarnych obwiniony pełnił obowiązki służbowe w komórce służby kryminalnej KPP w G i w związku z tym mógł realizować zadania w ubiorze cywilnym. Podkreślono równocześnie, że nie sposób podzielić argumentacji obwinionego, iż fakt spotkania (w trakcie realizacji polecenia udania się z korespondencją do sądu) w holu jednostki Komendanta PP w G i brak zgłoszenia przez niego zastrzeżeń co do wyglądu i wyposażenia obwinionego, wyłącza w jakikolwiek sposób odpowiedzialności za popełnione naruszenie dyscypliny służbowej. Podkreślono, że przepis § 9 ust. 2 zarządzenia m 24 KGP wskazuje, iż funkcjonariusz pełniący służbę w ubiorze cywilnym ma obowiązek nosić broń palną krótką wraz z amunicją w miejscu niewidocznym dla otoczenia, ale w sposób zapewniający sprawne i szybkie jej dobycie oraz bezpieczne przenoszenie, jeżeli kierownik jednostki Policji nie wyda innego polecenia. Powyższe nie ma zastosowania w przypadku funkcjonariuszy komórek antyterrorystycznych i wykonujących czynności operacyjno - rozpoznawcze (ust. 3). Z materiałów sprawy wynika, iż obwiniony realizował zadania komórki dochodzeniowo – śledczej, a zatem fakt, że funkcjonariusz nie miał w danym momencie widocznego wyposażenia, w tym broni służbowej, nie musiał być interpretowany przez przełożonego w ten sposób, że obwiniony broni nie posiadał.

Odrębną kwestią pozostawała okoliczność, czy obwiniony realizując czynności służbowe poza jednostką Policji miał obowiązek posiadać broń palną "[...]"r., ale również w dniach objętych przewinieniami dyscyplinarnymi, a więc "[...]" i "[...]"r. Podzielono w tym zakresie argumentację obwinionego co do ustawowego zakazu wnoszenia broni na teren obiektów sądów powszechnych, w myśl przepisów ustawy Prawo o ustrojów sądów powszechnych. Jednak w treści art. 54 § 1 tej ustawy, na który powołał się obwiniony wynika, że wskazane ograniczenie nie dotyczy osób wykonujących w budynkach sądowych obowiązki służbowe wymagające posiadania broni. Nie można zrównywać pozycji świadka, zgłaszającego się na wezwanie na rozprawę, który takiej broni posiadać nie może, z pozycją funkcjonariusza Policji na służbie, który realizuje zadania służbowe, które uzasadniają posiadanie broni palnej i który udaje się do sądu w sprawie służbowej.

Organ odwoławczy odniósł się do zastrzeżeń obwinionego dotyczących nierozpoznania złożonych przez niego wniosków dowodowych, a także rozpoznanie sprawy w sposób naruszający zasadę równości dowodowej. Omówiono przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające i zakres w jakim wnioski dowodowe obwinionego zostały uwzględnione, oraz zakres w jakim odmówiono ich uwzględnienia z podaniem przyczyn takiego stanu rzeczy. Odnosząc się do sygnalizowanych przez skarżącego zarzutów w zakresie rozpoznania sprawy w sposób naruszający zasadę równości dowodowej, wskazano, że równość dowodów nie może być utożsamiana z zasadą równej mocy środków dowodowych, wynikającej z przepisów procedury administracyjnej, stanowiących w sprawie administracyjnej uszczegółowienie na potrzeby postępowania dowodowego kodeksowych zasad ogólnych. Moc środków dowodowych w uproszczeniu można określić jako "siłę" środków dowodowych, a więc ich przełożenie na rozstrzygnięcie sprawy. Przepisy postępowania administracyjnego nie różnicują dowodów mocniejszych i dowodów słabszych, nie hierarchizują ich oraz nie wprowadzają ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przypisać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu (wyrok WSA w Krakowie z dnia 30.05.2018 r., sygn. akt II SA/Kr 412/18; Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2014, str. 316; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, Warszawa 2009, str. 317). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważono, iż prowadzący postępowanie organ odmawiając uwzględnienia wniosków dowodowych, nie ograniczył prawa dowodowego obwinionego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy zaznaczył, że w postępowaniu wykazano, iż zawnioskowane przez obwinionego dowody były nieprzydatne do stwierdzenia danych okoliczności, a tym samym do wszechstronnego wyjaśnienia meritum sprawy.

Odnosząc się do stanowiska obwinionego wyrażonego w złożonych wyjaśnieniach oraz treści odwołania, iż w dniach "[...]" i "[...]"r. nie dokonał stosownych zapisów w książce wydawania broni, przy czym ją pobrał, bo w tym czasie realizował czynności do prowadzonych postępowań, wskazano, że wyjaśnienia te nie zyskały akceptacji organu I instancji, który nie poczynił jednak kroków zmierzających do weryfikacji tych twierdzeń. W związku z czym, w toku postępowania odwoławczego zrealizowano dodatkowe czynności związane z ustaleniem służby dyżurnej KPP w G w dniach "[...]" i "[...]"r. w godz. objętych zarzuconymi przewinieniami i przesłuchaniem ustalonych osób w charakterze świadków na okoliczności niepobrania przez obwinionego broni służbowej. Przeprowadzone czynności dowodowe pozwoliły na uznanie, że czynione przez obwinionego wyjaśnienia są jego linią obrony, gdyż w ustalonych dniach nie pobierał on broni mimo wykonywania obowiązków służbowych.

Podzielono stanowisko organu I instancji co do uniewinnienia obwinionego z zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej "[...]"r. w G, polegającego na zaniechaniu wypisania nieustalonego pojazdu służbowego w książce dyspozytora oraz w książce kontroli pracy sprzętu transportowego pojazdu, którym udał się do urzędów z korespondencją. W sprawie nie ustalono pojazdu służbowego, przy użyciu którego obwiniony realizował czynności służbowe i którego miał nie wypisać.

Podkreślono, że w myśl art. 132a UoP przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, iż organ I instancji w zakresie zarzutów dyscyplinarnych oznaczonych pkt I, II i III słusznie przyjął, iż obwiniony popełnił zarzucone mu przewinienia, a naruszenie dyscypliny służbowej było przez niego zawinione. W zakresie uzasadnienia samego rodzaju wymierzonej kary dyscyplinarnej tj. nagany organ omówił regulacje prawną oraz okoliczności związane z wymiarem kary.

Od tego rozstrzygnięcia, skargę wywiódł pełnomocnik skarżącego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

- naruszenie art. 135n ust. 4 pkt. 1 i nast. UoP, poprzez utrzymanie w mocy Orzeczenia Nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w M z "[...]" r. i uznaniu winnym naruszenia dyscypliny służbowej w zakresie czynów, o których mowa w punkach od I do IV, gdy tymczasem organ winien był uchylić w całości zaskarżone orzeczenie i orzec, co do istoty sprawy, poprzez uniewinnienie obwinionego od powyższych czynów z uwagi na brak podstaw do jego ukarania;

- naruszenie § 8 ust. 1 Zarządzenia Nr 24 Komendanta Głównego Policji w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów z dnia 21 lipca 2015r. dalej jako: zarządzenie nr 24 KGP, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w konsekwencji czego doszło do nieuzasadnionego uznania przez organy, że w dniach, w których zarzucano skarżącemu naruszenie dyscypliny służbowej mające przejawiać się w fakcie niepobrania broni służbowej - skarżący zobowiązany był do jej pobrania i noszenia, gdy tymczasem z okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie nie wynikała potrzeba pobrania i noszenia broni, ponieważ nie wymagał tego rodzaj wykonywanych przez skarżącego zadań służbowych.

Z ostrożności procesowej skarżący podnosił również zarzuty naruszenia:

- art. 134i ust. 1 lit. a) UoP, poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynikało, że nie było takich podstaw,

- art. 135 lit. f ust. 1 pkt. 2) UoP, poprzez bezpodstawne nierozpoznanie złożonych wniosków dowodowych, mimo ich zasadności i kompletności, a także wskazania istotnych okoliczności, na które wnioski te powinny być rozpoznane, co w sposób istotny przełożyło się na prawa obwinionego do udowodnienia braku swojej winy - por. wyrok WSA w Lublinie z 26 czerwca 2008r. III SA/Lu 156/08,

- art. 132 ust. 3 pkt. 2) UoP, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych wynikało, że obwinionemu nie sposób podstawić takiego zarzutu z uwagi na brak dostatecznych dowodów w sprawie, a także rozpoznanie sprawy w sposób naruszający zasadę równości dowodowej. - por. Wyrok WSA w Białymstoku sygn. SA/Bk 604/03, oraz wyrok WSA w Lublinie sygn. III SA/Lu 156/08.z

Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, z jednoczesnym wskazaniem na popełnione przez ten organy błędy i zawarcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej przedmiotowej sprawy.

W uzasadnieniu skargi, wskazano, że w toku postępowania nie rozpoznano sprawy w sposób zapewniający zebranie wystarczająco pełnego materiału dowodowego. W sprawie brak było podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do obwinionego. Jak podkreślono, nawet jeśli nie pobrał on broni w czasie wykonywania zadań służbowych (co stanowi tylko teoretyczne założenie, ponieważ okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona), to okoliczność ta nie musi stanowić podstawy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, gdyż wykonywane przez niego czynności służbowe nie wymagały posiadania broni. W orzecznictwie sądowym niejednokrotnie analizowane były sprawy nadużycia przez funkcjonariuszy prawa do noszenia broni podczas wykonywania czynności służbowych, których charakter lub/i przepisy szczególne na to nie pozwalały. Z tej przyczyny brak pobrania broni oceniany winien być z perspektywy dopuszczalności jej posiadania w toku wykonywanych czynności. Podkreślono, że w postępowaniu dyscyplinarnym, zbliżonym do postępowania karnego, muszą zostać wyjaśnione w sposób obiektywny wszystkie istotne okoliczności sprawy, zaś obowiązek ten spoczywa wyłącznie na organie prowadzącym to postępowanie, a nie na obwinionym. Obwiniony, który korzysta z zasady domniemania niewinności (art. 135g ust. 2 UoP) ma prawo w trakcie postępowania oczekiwać ze strony organu prowadzącego pełnego ustalenia stanu faktycznego w sposób wszechstronny i obiektywny. Nie musi w tym celu przejawiać inicjatywy, gdyż możliwość odmowy złożenia wyjaśnień i składania wniosków dowodowych należy do przysługujących mu uprawnień, zgodnie z art. 135f ust. 1 pkt 1 i 2 UoP. Wszelkie wątpliwości w sprawie winny być ocenione na korzyść obwinionego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonym orzeczeniu.

Na rozprawie w dniu "[...]"r. skarżący podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte. Stwierdził, że art. 54 ust. 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych miał zastosowanie w jego przypadku, zaś § 8 ust.1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji nie wiąże go. Podał, że został zdegradowany, gdyż obecnie jest przewodnikiem psa, mimo że jest oficerem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2107, ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1302, ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Rozpatrując stan prawny i faktyczny w niniejszej sprawie w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta tej sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne odpowiada prawu, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu dyscyplinarnym zgromadzono kompletny materiał dowodowy, a poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne są wystarczające do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nadto w postępowaniu zachowane zostały wszystkie wymogi proceduralne, w szczególności Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skarżącego do obrony, nadto organy orzekające rozważyły wagę kwestionowanych czynów, okoliczności ich popełnienia, osobiste właściwości obwinionego, dotychczasowy przebieg jego służby, a wymierzona kara stanowi najłagodniejszą z możliwych. Podkreślenia wymaga również, że organ odwoławczy dokonał uzupełnienia materiału dowodowego w tej sprawie. Tak pozyskane informacje wraz z już zgromadzonymi, na etapie postępowania przed organem I instancji, dały spójny i wiarygodny obraz sprawy pozwalający na dokonanie jej oceny prawnej. Skład orzekający w rzeczonej sprawie nie podziela zarzutów skarżącego co do nieprawidłowości w gromadzeniu materiału dowodowego i braku wyjaśnieniu przez organy wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Fakt, iż organy nie przeprowadziły wszystkich żądnych przez skarżącego dowodów nie przesądza o wadliwości postępowania dowodowego. Organ dokonuje bowiem w toku postępowania oceny zgłaszanych wniosków dowodowych pod kątem ich zasadności. Jest to zatem dyskrecjonalne uprawnienie organu, który uznać może, iż określone wnioski dowodowe strony nie dotyczą istotnych okoliczności sprawy lub dotyczą okoliczności już wyjaśnionych. Organ dyscyplinarny postanowieniem z "[...]" r. o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego (k."[...]" akt post. dyscyplinarnego) szczegółowo odniósł się do żądań obwinionego, uzasadniając przyczyny odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Podkreślenia wymaga przy tym, iż od postanowienia tego służyło obwinionemu prawo wniesienia zażalenia, o czym strona została pouczona, a środek nie został zgłoszony.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że materiał dowodowy na którym oparł swoje rozstrzygniecie organ II instancji uznać należy za kompletny i wystarczający dla dokonania subsumpcji zastosowania normy prawnej i oceny działań skarżącego. Postępowanie organu poprzedzające wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie było dotknięte wadami formalnymi mogącymi mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a uprawnienia procesowe skarżącego nie zostały, wbrew zarzutom skargi, naruszone. Tym samym nie istniały przeszkody dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.

Odnosząc się do materialnoprawnej oceny skarżonego rozstrzygnięcia wskazać pozostaje, że zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zostały określone w rozdziale 10 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 161). W myśl art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 UoP). Otwarty katalog przypadków naruszenia dyscypliny służbowej zawiera art. 132 ust. 3 pkt 1-9 UoP. W niniejszej sprawie skarżącemu przypisano naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP w zw. z § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 KGP z dnia 21 lipca 2015r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz.Urz. KGP z 2015r. poz. 57). Naruszenie to wiązano z faktem, iż obwiniony realizując obowiązki służbowe (w dniach "[...]".) będąc zobowiązanym do pobrania indywidualnej broni służbowej P-99 Walther nr "[...]" ze stanowiska kierowania KPP w G zaniechał tej czynności.

Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt. 2 UoP naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Natomiast w myśl § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 KGP policjant ma obowiązek nosić broń palną krótką podczas pełnienia służby, jeżeli wymaga tego rodzaj wykonywanych przez niego zadań służbowych. Umiejscowienie przepisu na początku Rozdziału 1 Postępowanie z przyznaną bronią palną DZIAŁ III Szczegółowe zasady użytkowania broni palnej ww. zarządzenia KGP wskazuje iż formułuje on zasadę generalną. Noszenie broni palnej krótkiej przez policjanta podczas pełnienia służby stanowi zatem swoistą regułę i odstąpienie od niej uzasadnione jest dopiero wówczas, gdy rodzaj wykonywanych obowiązków nie łączy się z koniecznością jej posiadania lub wręcz ją wyklucza. Prawidłowa pozostaje ocena, że wykonywanie obowiązków służbowych poza terenem jednostki policji co do zasady wiąże się z koniecznością posiadania broni przez policjantów. Dopiero zaistnienie okoliczności, które wykluczały by możliwość jej posiadania uzasadnia odstąpienie od tego obowiązku. Podkreślić należy, że obowiązek posiadania broni uzasadnia wykładnia celowościowa § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 KGP. W kontekście całokształtu zadań i obowiązków Policji i jej funkcjonariuszy uznać należy, że posiadanie odpowiedniego wyposażenia (w tym broni osobistej) stanowi jeden z warunków zapewniających możliwość prawidłowego wykonywania obowiązków przez funkcjonariusza. Podnieść należy przy tym, że w zakresie obowiązków skarżącego funkcjonariusza w okresie objętym postępowaniem dyscyplinarnym było m.in. uczestniczenie w czynnościach na miejscu zdarzeń kryminalnych - powierzono mu bowiem z dniem "[...]"r. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku asystenta Zespołu Dochodzeniowo- Śledczego Wydziału Kryminalnego KPP w G.

Zgodnie z treścią art. 58 ust. 1 UoP policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Z roty przysięgi - art. 27 UoP - wynika, że "Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej". Zatem policjant, szczególnie pełniąc służbę poza jednostką, może zostać zmuszony do podjęcia nawet spontanicznych działań zmierzających do ochrony życia i zdrowia ludzkiego lub porządku prawnego. Pamiętać należy również, w kontekście przepisów ustawy z dnia 24 maja 2013r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2018 poz. 1834), że jednym z podmiotów uprawnionych do używania broni palnej są funkcjonariusze Policji (art. 2 ust.1 pkt. 9). Szczegółowe warunki użycia broni palnej reguluje art. 45 ustawy, gdzie wskazuje się m.in., że broni palnej użyć można jeśli jest to konieczne dla odparcia bezprawnego zamachu na: życie, zdrowie lub wolność uprawnionego lub innej osoby albo konieczność przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu. Policjant realizując zadania poza jednostką liczyć musi się z sytuacją, w której zobowiązany będzie reagować na naruszenia porządku prawnego łączące się z koniecznością użycia broni lub zagrożenia jej użyciem. Tym samym posiadanie niezbędnego wyposażenia (w tym broni krótkiej) stanowi obowiązek pełniącego służbę funkcjonariusza. Trudno przy tym przyjąć aby za regułę uznać sytuacje, w której funkcjonariusz nie jest zobowiązany do posiadania stosownego wyposażenia (w tym broni), a dopiero w szczególnych sytuacjach winien to wyposażenie posiadać. Wręcz przeciwnie, zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 UoP policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia. Jak wskazano w ust. 2 cyt przepisu Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie wykonywania obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru. Odnośnie zaś broni (jako szczególnej formy wyposażenia) Komendant Główny Policji w § 8 zarządzenia nr 24 określił, że policjant ma obowiązek nosić broń palną krótką podczas pełnienia służby, jeżeli wymaga tego rodzaj wykonywanych przez niego zadań służbowych. Interpretacja tej normy szczegółowej winna jednak uwzględniać ogólny kontekst przepisów ustawy o Policji. Dlatego przyjąć należy, że winna być ona dokonywana w zgodzie z ogólną zasadą iż, policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia, którego elementem może być broń. Interpretacja zarządzenia nr 24 KGP wymaga zatem przyjęcia ogólnego obowiązku posiadania broni, który to obowiązek może być wyłączony, jeśli jej posiadania nie wymagają wykonywane zadania, z tym, że w razie wątpliwości przyjmować należy domniemanie, iż zadania wykonywane przez policjanta łączą się z koniecznością posiadania broni.

Abstrahując od powyższych rozważań ogólnej natury podnieść należy, że w dniu "[...]"r. tj. w dniu w którym stwierdzono naruszenie przez skarżącego dyscypliny służbowej w ten sposób, że realizując obowiązki służbowe będąc zobowiązanym do pobrania indywidualnej broni służbowej P-99 Walther nr "[...]" ze stanowiska kierowania KPP w G zaniechał tej czynności, skarżącemu powierzono zadanie udania się z korespondencją służbową do SR w G i PR w G oraz pobranie z rzeczonych urzędów korespondencji i dostarczenie jej do KPP w G. Sprawowanie pieczy nad korespondencją, wymagało posiadania przez policjanta odpowiedniego wyposażenia, w tym broni krótkiej, służącej zabezpieczeniu jego osoby jak i korespondencji którą przewoził. Co prawda wykonywane przez skarżącego zadanie nie stanowiło "konwoju" lecz w razie wątpliwości co do zakresu obowiązków i sposobu przygotowania do służby, przyjąć należało, że powierzone obowiązki są pod wieloma względami analogiczne z "konwojem" wykonywanie którego wymaga posiadania broni.

Bez wpływu na wskazane przewinienie, pozostają uwagi skarżącego dotyczące spotkania w holu Komendy przełożonego, który nie zwrócił wówczas uwagi na brak broni krótkiej w wyposażeniu funkcjonariusza. Spotkanie to, jak wynika z zebranych dowodów w sprawie, miało charakter spontaniczny i krótki, a przełożony nie ustalał w tym momencie, jakie zadania wykonuje skarżący i czy w danym momencie pełni służbę. Sam skarżący wyjaśniał, iż spotkanie miało charakter przypadkowy podczas którego biorcy w nim udział jedynie się przywitali. Uznanie, iż brak reakcji przełożonego na ewentualne braki w wyposażeniu w takich okolicznościach może być interpretowane jako akceptacja sytuacji, że skarżący nie posiadał broni w trakcie wykonywania czynności służbowych poza jednostką jest nie do przyjęcia.

Podnoszony zarzut naruszenia art. 54 § 1 ustawy z 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych nie może być uwzględniony w okolicznościach tej sprawy. Z brzmienia tego przepisu wynika, ze do budynków sądowych nie wolno wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych i innych środków niebezpiecznych. Nie dotyczy to osób wykonujących w budynkach sądowych obowiązki służbowe wymagające posiadania broni. Ustawodawca wyraźnie zatem wskazał, że zakaz ten nie dotyczy osób wykonujących w budynkach sądowych obowiązki służbowe wymagające posiadania broni. Tym samym, skoro skarżący nie występował w sądzie w roli procesowej (świadka, oskarżonego, pokrzywdzonego) lecz wykonywał obowiązki służbowe w postaci transportu i dostarczenia korespondencji służbowej, to zakaz z art. 54 ust.1 ustawy o ustroju sądów powszechnych go nie obejmował. Zadanie związane z pieczą nad dokumentami, mogącymi zawierać informacje o różnej wadze (w tym informacje niejawne), wymaga zachowania szczególnej ostrożności, co prowadzi do stwierdzenia, iż posiadanie przez policjanta w takiej sytuacji broni służbowej jest nie tylko dopuszczalne ale i niezbędne. W niniejszej sprawie organ dyscyplinarny nie naruszył zatem ani nie dokonał błędnej wykładni § 8 ust. 1 zarządzenia Nr 24 KGP. Sąd w składzie orzekający w niniejszej sprawie uznaje, iż zasadnie przyjęto, że skarżący naruszył z art. 132 ust. 3 pkt 2 UoP w zw. z § 8 ust. 1 zarządzenia nr 24 KGP, tak w dniu przewozu dokumentów do SR w G, jak i w dniach "[...]"r., kiedy to podczas wykonywania czynności służbowych realizowanych poza Komendą skarżący nie pobrał broni osobistej. Przy czym nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącego w tym zakresie złożone podczas postępowania dyscyplinarnego, iż broń w tych dniach posiadał a jedynie nie dokonał jej wypisania, bowiem twierdzeniom tym przeczą przesłuchani w sprawie funkcjonariusze, którzy zaprzeczyli aby taka sytuacja mogła mieć miejsce z uwagi zarówno na usytuowanie miejsca przechowywania broni, jak i konieczność dokonania stosownego wypisania w książce takiej czynności.

Odnośnie zaś twierdzenia skarżącego sformułowanego podczas rozprawy w dniu "[...]"r, iż nie wiąże go brzmienie § 8 ust.1 zarządzenia Nr 24 KGP wyjaśnić pozostaje, że nie sposób zaakceptować takiego stanowiska skarżącego. Ustawodawca w art. 71 ust.1 UoP wyraźnie upoważnił Komendanta Głównego Policji do określenia szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania przez funkcjonariuszy Policji wyposażenia niezbędnego do wykonywania czynności służbowych. Zasady te określone zostały cytowanym wyżej zarządzeniem. Ma ono zastosowanie do wszystkich pozostających w służbie funkcjonariuszy Policji. Zakres podmiotowy aktu, determinuje zarówno ustawowe upoważnienie do jego wydania, jak i jego treść. Nie ma zatem wątpliwości, iż zarządzenie to odnosi się i ma zastosowanie do wszystkich policjantów pozostających w służbie. Jakiekolwiek wyłączenia musiały by wynikać wprost z brzmienia samego zarządzenia lub ustawy. Tym samym skarżący jako funkcjonariusz Policji w służbie objęty był ww. zarządzeniem i dlatego naruszenia wynikające m.in. z tego aktu prawnego w zakresie realizacji przez niego obowiązków stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.