Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1061/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku U. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ze skargi U. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie określenia wartości celnej pojazdu postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] stycznia 2011 r. U. K. (dalej: "skarżąca") wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym oraz uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z mężem. Źródłem dochodu jej dwuosobowej rodziny jest dochód wnioskodawczyni z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej

w wysokości [...] zł brutto, bowiem jej mąż obecnie nie pracuje. W załączonym do wniosku druku formularza PPF skarżąca nie wymieniła żadnego majątku, ani oszczędności. Stwierdziła, że uiszczenie żądanej kwoty ([...]zł) znacznie pogorszyłoby sytuację finansową jej rodziny.

Postanowieniem z 2 marca 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W dniu [...] marca 2011 r. (data nadania) skarżąca prawidłowo wniosła sprzeciw na powołane postanowienie referendarza sądowego. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż skarżąca jest w stanie uiścić opłatę sądową od złożonej skargi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu. Wskazała, iż Sąd stwierdzając, że osiąga ona przychody z tytułu prowadzonej działalności, pominął wysokość ich kosztów uzyskania. Nadto wyjaśniła, że do akt zostały złożone posiadane przez stronę wyciągi z rachunków bankowych, z których wynika, że skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, a na kontach widnieje debet w wysokości ponad [...] zł w związku z zajęciem rachunków przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.. Dodatkowo wskazała, że wysokość zobowiązań znacznie przewyższa osiągane przez nią dochody.

Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.") wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, iż utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami art. 243 § 1 i art. 245 § 1 u.p.p.s.a. właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 u.p.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd może zwolnić osobę z części kosztów postępowania, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.).

Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Zawarte w art. 246 § 1 u.p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.

Rozpoznając sprawę należy co do zasady odnieść się w pierwszej kolejności do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą i dokonać analizy jej sytuacji majątkowej oraz zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych. Dokonując weryfikacji oświadczeń złożonych przez skarżącą uwzględnić należy zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a także wnioski płynące z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie. Dopiero na tej podstawie można bowiem obiektywnie stwierdzić, czy skarżąca rzeczywiście wykazała, iż pozbawiona jest możliwości ponoszenia kosztów wpisu sądowego od skargi.

Jednocześnie należy wskazać, iż wysokość wpisu początkowo została błędnie określona przez Sąd na kwotę [...] zł. Pismem z [...] kwietnia 2011 r. Sąd poinformował skarżącą o zmianie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z [...] grudnia 2010 r. i określił wpis od skargi na kwotę [...] zł.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także stan faktyczny sprawy uznać należy, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie wykazała ona bowiem w sposób przekonywujący, pomimo inicjatywy dowodowej ze strony Sądu, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie przedstawiła w szczególności dokumentów potwierdzających historię operacji na rachunkach bankowych. Skarżąca nie wykazała także, iż reguluje swoje zaległości w zobowiązaniach publicznoprawnych. Nie wykazała, że jej mąż zmuszony jest korzystać z pomocy społecznej z uwagi na znikome dochody małżonków. Do sprzeciwu nie załączyła żadnych dowodów potwierdzających zasadność jej wniosku.

Dlatego też Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą ([...]), z której uzyskuje przychody. Stały dochód na obecną chwilę określiła na kwotę ok. [...] zł dla dwuosobowego gospodarstwa domowego, co w żaden sposób nie przesądza o możliwości powstania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla skarżącej i jej męża, jeżeli uiści ona należny wpis od skargi. Ponadto Sąd zauważa, iż Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie rozpoznawał już wniesione przez skarżącą zażalenia na postanowienia odmawiające przyznanie prawa pomocy i oddalał jej zażalenia. Wskazywał, iż przedstawione przez skarżącą informacje są niewystarczające do odtworzenia jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Natomiast Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego nie są znane mimo istniejącego po stronie skarżącej ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postanowienia NSA z 9 marca 2011 r. sygn. akt I GZ 54/11 oraz I GZ 55/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skarżąca nie wykazała, że zachodzą przesłanki do zastosowania wobec niej prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.