Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 784/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 1 pkt 1; ust. 5c, 6, 7, 10, 10e,10h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7; art. 10 § 1; art. 44 § 4; art. 107 § 3; art. 140
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 180 i 181
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca),, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem wartości samochodu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2015 r. w przedmiocie obciążenia [...] kosztami usunięcia pojazdu z drogi, jego przechowywania i szacowania jego wartości.

Decyzją z [...] marca 2015 r. Starosta [...] orzekł o obciążeniu Łu[...] - właściciela pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kosztami związanymi z jego usunięciem, przechowywaniem i szacowaniem wartości w wysokości 27.524 zł, z obowiązkiem zapłaty w terminie 30 dni od daty, w której decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że w dniu 01 listopada 2009 r. pojazd marki [...] o nr rej [...] został usunięty z drogi publicznej i umieszczony na parkingu strzeżonym, na podstawie dyspozycji funkcjonariusza Policji z Komisariatu Policji w [...]. Następnie pismem z dnia 3 listopada 2009 r. Komendant Komisariatu Policji w [...] poinformował [...] o usunięciu pojazdu z drogi i o umieszczeniu go na parkingu strzeżonym przy ul. [...]. Informacja zawierała pouczenie o możliwości odebrania pojazdu po uiszczeniu opłaty za usunięcie i przechowanie. Stronę pouczono również skutkach prawnych zaniechania odbioru w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi. Pojazd nie został odebrany w terminie, wobec czego wnioskiem z dnia 26 lutego 2013 r. Starosta [...] wystąpił do Sądu Rejonowego [...] w [...] z wnioskiem o stwierdzenie przejścia przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy [...] w [...] orzekł przepadek przedmiotowego samochodu. Postanowienie stało się prawomocne w dniu [...] lipca 2013 r.

Z uwagi na niską wartość pojazdu oraz jego stan techniczny, stwierdzony w zleconej przez organ Ocenie Technicznej z 5 sierpnia 2013 r., pojazd został przekazany w dniu 28 sierpnia 2013 r. do demontażu celem zniszczenia.

Powołując się na przepis art. 130a ust. 10h Ustawy 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, Starosta ustalił kwotę kosztów usunięcia pojazdu z drogi, jego przechowania i szacowania wartości w następujący sposób :

a) 290 zł – za usunięcie pojazdu z drogi, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] lipca 2007 r.

b) 28 334,00 zł – za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od dnie 01.11.2009 r. do 28.08.2013 r., tj. w ilości 1396 dni, z zastrzeżeniem art.13 o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w rozbiciu na poszczególne okresy:

- od 01.11.2009 r. do 31.08.2010 r. (303 dni) – wg stawek określonych w uchwale Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] lipca 2007 r., tj. 303 dni x 10,00 zł = 3 030,00 zł,

- od 01.09.2010 r. do 13.12.2011 r. (469 dni) – wg stawek określonych w uchwale Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., tj. 469 dni x 8,00 zł = 3 752,00 zł,

- od 14.12.2011 r. do 31.12.2012 r. (384 dni) – wg stawek określonych w uchwale Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] września 2011 r., tj. 384 dni x 33 zł = 12 672,00 zł,

- od 01.01.2013 r. do 28.08.2013 r. (240 dni) – wg stawek określonych w uchwale Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., tj. 240 dni x 37 zł = 8 880,00 zł,

c) 1.252,00 zł – stanowiły koszty przechowania obciążające Skarb Państwa, wyliczone na podstawie art. 13 ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, tj. 122 dni x 10 zł + 4 dni x 8 zł.

d) 152,00 zł – stanowiły koszty oszacowania wartości pojazdu przez biegłego skarbowego.

W odwołaniu od tej decyzji, [...] zarzucił organowi pierwszej instancji brak poinformowania od skutkach nieodebrania pojazdu, opieszałość w podejmowaniu czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu, jak też bezzasadne przerzucenie na stronę kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem, argumentując, że w dniu porzucenia pojazdu z zamiarem wyzbycia się, jego właścicielem stał się Skarb Państwa, na który przeszedł też obowiązek pokrycia kosztów. Końcowo odwołujący wniósł o zmniejszenie kwoty kosztów ustalonych w decyzji, z uwagi na rażącą nieproporcjonalność do rzeczywiście poniesionych.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało stan faktyczny sprawy i stwierdziło brak podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał na przepis art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, nakładający na starostę obowiązek wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, które to koszty ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Organ podniósł, że osoba właściciela nie budzi wątpliwości, skoro w aktach sprawy znajduje się orzeczenie Sądu Rejonowego [...] w [...], którym orzeczono przepadek oznaczonego pojazdu będącego własnością strony na rzecz Powiatu [...]. W kontekście zarzutu odwołania o przejściu własności pojazdu na Skarb Państwa już w dacie jego porzucenia, Kolegium powołało się na skutki prawomocności orzeczenia sądowego, wynikające z art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. Kolegium stwierdziło też brak podstaw do zmniejszenia kwoty kosztów, proporcjonalnie za okres od daty przejścia własności na Powiat [...], powołując się w tym zakresie na dyspozycję przepisu art. 130a ust. 10h, z której wynika, że właściciela obciążają koszty powstałe w okresie od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do zakończenia postępowania. Kolegium ponadto pozytywnie zweryfikowało wysokość naliczonych przez organ pierwszej instancji kosztów stwierdzając, że przyjęte za podstawę ich naliczenia stawki wynikały z właściwych uchwał Rady Powiatu. Prawidłowo został też ustalony okres przechowywania pojazdu. Odnosząc się do wniosku o miarkowanie orzeczonej kwoty, organ odwoławczy stwierdził brak kompetencji, tak po stronie Kolegium, jak i organu pierwszej instancji – do zmniejszenia wysokości kosztów, zaznaczając, że gdy decyzja stanie się ostateczna, strona może ubiegać się o umorzenie zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, podnosząc następujące zarzuty :

1) naruszenie art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podmiot będący właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia z drogi ponosi wszelkie związane z tym koszty powstałe od chwili wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania niezależnie od przejścia prawa własności na inny podmiot od momentu;

2) naruszenie art. 130a ust.1 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu w zw. z art. 180 k.c. i art. 181 k.c. poprzez pominięcie okoliczności, iż przedmiotowy pojazd w wyniku porzucenia rzeczy i jej zawłaszczenia stał się własnością Skarbu Państwa, a w konsekwencji na Skarb Państwa przeszły wszelkie ciężary związane z posiadanym prawem;

3) naruszenie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niepoinformowanie skarżącego o skutkach nieodebrania pojazdu, w szczególności o możliwości poniesienia kosztów jego przechowania, jak też poprzez niewystąpienie przez organ do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku w stosownym terminie, umożliwiającym jak najszybsze załatwienie sprawy, co doprowadziło do przechowywania przedmiotowego pojazdu przez znaczny okres i zwiększenie kosztów przechowania;

4) naruszenie art. 6 k.p.a., oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., pomimo, iż narusza ona przepisy prawa i pozostawienie w obrocie prawnym niezgodnej z porządkiem prawnym decyzji, a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji jak również nieumorzenie postępowania pierwszej instancji pomimo, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na przejście własności pojazdu na Skarb Państwa i niedostateczne wyjaśnienie odmowy uwzględnienia zarzutów odwołującego się, w szczególności poprzez nie odniesienie do zarzutu skarżącego, co do niedoinformowania strony o skutkach nieodebrania pojazdu, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a w rezultacie także przedłuża postępowanie;

6) naruszenie art. 7, art. 107 k.p.a. poprzez nie odniesienie przez organ II instancji do zarzutu podniesionego w odwołaniu, co do niepoinformowania przez organ I instancji o możliwości poniesienia kosztów przechowania samochodu w przypadku nieodebrania pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...], wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżoną decyzją prawidłowo utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą Starosta [...] nałożył na właściciela przedmiotowego pojazdu obowiązek zapłaty kwoty 27.524 zł tytułem obciążenia kosztami jego usunięcia z drogi w dniu 01 listopada 2009 r., kosztami jego przechowywania w okresie od 01 listopada 2009 do 28 sierpnia 2013 r. oraz kosztami szacowania jego wartości.

Stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia nie jest sporny i nie budzi wątpliwości. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 01 listopada 2009 r. wydana została dyspozycja usunięcia przedmiotowego pojazdu z drogi i przewiezienia na parking strzeżony celem przechowania. Pismem z dnia 3 listopada 2009 r. Komendant Komisariatu Policji w [...] poinformował skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi i o umieszczeniu go na parkingu strzeżonym przy ul. [...] w [...]. Informacja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości odebrania pojazdu po uiszczeniu opłaty za usunięcie i przechowanie. Skarżącego pouczono również o skutkach prawnych zaniechania odbioru w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie to skarżący odebrał osobiście w dniu 3 listopada 2009 r., o czym świadczy zamieszczona w dolnej części pisma jego własnoręczna adnotacja opatrzona datą i podpisem. Termin odbioru pojazdu upłynął bezskutecznie, co wynika jednoznacznie z zawiadomienia z dnia 04 maja 2010 r. podmiotu prowadzącego parking skierowanego do Komendy Miejskiej Policji w [...]. Starosta [...] stosownie do przepisu art. 130a ust. 10 ustawy prawo o ruchu drogowym, wystąpił zatem do właściwego sądu, z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący był zawiadamiany o czynnościach podejmowanych w toku postępowania przez sądem powszechnym. Po uprawomocnieniu się orzeczenia o przejściu własności pojazdu na rzecz Powiatu [...], organ pierwszej instancji zlecił wycenę jego wartości. Wycena biegłego z dnia 5 sierpnia 2013 r. stwierdzała, że pojazd nie przedstawia wartości rynkowej, stanowi jedynie wartość złomu, w wyniku czego Starosta [...] w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydał zlecenie demontażu pojazdu, składając jednocześnie wniosek do Starosty Powiatowego w [...] o jego wyrejestrowanie. Decyzją tego organu pojazd został wyrejestrowany z dniem 30.09.2013 r., a następnie przekazany do demontażu w dniu 28 sierpnia 2013 r., co potwierdza stosowny protokół (strona [...] akt adm.). W dniu 23 stycznia 2015 r. Starosta [...] skierował do strony zawiadomienie, że w dniu 23 grudnia 2014 r. zostało w urzędu wszczęte postępowanie administracyjne w kierunku wydania decyzji w sprawie obciążenia właściciela pojazdu kosztami jego usunięcia, przechowywania i szacowania wartości. Zawiadomienie to adresowane na ul. [...][...] – wróciło do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Decyzja z dnia [...] marca 2015 r. o nałożeniu na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kwoty 27.524 zł, w zakreślonym terminie, tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia z drogi, przechowywania i szacowania wartości pojazdu, kierowana na ten sam adres, została odebrana przez skarżącego w placówce pocztowej. Tym samym należy uznać, że organ zachował prawidłowy tok postępowania, również w zakresie wynikającego z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. – obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, mimo że informację o wszczęciu postępowania, zawierającą stosowne pouczenia w tym zakresie, pozostawiono w aktach spawy ze skutkiem doręczenia, stosownie do przepisu art. 44 § 4 k.p.a. Prawidłowość takiej kwalifikacji wzmacnia dodatkowo argument, że także pierwsze pismo kierowane do strony, jakim była informacja o usunięciu pojazdu z drogi, doręczone zostało skarżącemu na ten sam adres, co późniejsze zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja.

Podstawę materialno prawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 1137), dalej powoływana jako "ustawa" lub zamiennie "prawo o ruchu drogowym". Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Usunięty z drogi pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Zgodnie z ust. 7, wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty. Stosownie zaś do ust. 10 wymienionego artykułu, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 (tj. gdy pozostawienie pojazdu zagraża bezpieczeństwu) lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie powinno zawierać pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Na podstawie art. 130a ust. 10e cytowanej ustawy, w sprawach o przepadek pojazdu, sąd stwierdza, czy wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia jego przepadku zostały spełnione, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne, czy prawidłowo ustalono osobę uprawnioną do odbioru pojazdu, oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Ponadto, zgodnie z art. 130a ust. 10h prawa o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości i sprzedażą bądź zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia aż do zakończenia postępowania – ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Decyzję o poniesieniu tych kosztów wydaje starosta.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżący był właścicielem przedmiotowego pojazdu, oraz że pozostawił go na drodze publicznej w sposób zagrażający bezpieczeństwu ruchu, co stanowiło podstawę do wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi. Z treści powołanych przepisów wynika zaś, że koszty, o których mowa w art. 130a ust. 10h powoływanej ustawy, ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. Wątpliwości nie budzą też ustalenia w zakresie początkowej i końcowej daty okresu przechowywania pojazdu, ani wysokość naliczonej z tego tytułu opłaty, której co do zasady skarżący nie kwestionował.

Wskazując naruszenie przepisu art. 130a ust. 10 ustawy, skarżący zarzucił w skardze brak poinformowania go o skutkach nieodebrania pojazdu, a w szczególności o możliwości poniesienia kosztów jego przechowania. Zarzut ten jest chybiony. Przepis art.130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym, nakłada na organ obowiązek poinformowania o skutkach nieodebrania pojazdu, w ustawowym terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia i obowiązek ten został przez organ wykonany prawidłowo. W pisemnym powiadomieniu z 03 listopada 2009 r., znajduje się pouczenie że skutkiem nieodebrania pojazdu w terminie jest wystąpienie przez organ z wnioskiem do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu. Zawarto tam także informację, że pojazd jest przechowywany na parkingu strzeżonym na koszt właściciela. Dodatkowo, zainteresowanemu umożliwiono zasięgnięcie wszelkich informacji o skutkach nieodebrania pojazdu, wskazując w treści pisma numer telefonu zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Powiadomienie to skarżący odebrał osobiście, co rodzi domniemanie, że zapoznał się z jego treścią. Skarżący zarzuca również brak odniesienia się organu odwoławczego do podniesionego w odwołaniu zarzutu o braku poinformowania o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu, przez co w jego ocenie zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów przepisu art. 107 i art. 7 k.p.a. Brak szczegółowego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu niepoinformowania o skutkach przechowania pojazdu, nie powoduje wadliwości uzasadnienia decyzji, bowiem nie narusza wymogów określonych w art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie Sądu okoliczność ta pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Za niezasadny należy uznać również zarzut opieszałości postępowania organu. Skarżący był prawidłowo zawiadomiony o usunięciu pojazdu i przekazaniu go do przechowywania oraz o konieczności poniesienia jego kosztów. Będąc zatem uprzedzony o skutkach finansowych takiego stanu rzeczy, nie podjął żadnej czynności zmierzającej do zapobieżenia zwiększeniu kosztów przechowywania. Z treści art. 130a ust. 10h ustawy wynika, że na sumę tych kosztów składa się szereg elementów. Są to koszty usunięcia z drogi, koszty przechowania, oraz koszty szacowania i sprzedaży lub zniszczenia pojazdu. Zgodnie z treścią art. 130a ust. 6 ustawy, wysokość kosztów przechowania jest pochodną stawek ustalonych uchwałą organów samorządu powiatu oraz okresu przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Stosownie bowiem do przepisu art. 130 a ust. 5c ustawy, pojazd usunięty z drogi umieszcza się na wyznaczonym parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Należy zatem stwierdzić, że w sytuacji prawidłowego i niezwłocznego powiadomienia właściciela pojazdu o miejscu jego przechowywania i możliwości oraz warunkach odbioru, ryzyko związane z wygenerowaniem wysokich kosztów przechowania, przechodzi na właściciela. Wówczas bowiem on sam decyduje o faktycznej długości okresu przechowywania pojazdu, ponosząc jednocześnie skutki własnego zaniechania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie zawiadomienie właściciela o miejscu przechowywania pojazdu zostało dokonane drugiego dnia po wydaniu dyspozycji usunięcia go z drogi, w ocenie Sądu, zarzut opieszałości działania organu, jest dalece nieuprawniony. Odwołując się do treści decyzji organu pierwszej instancji, należy w tej kwestii zauważyć, że na początku okresu przechowywania, stawka opłaty za jeden dzień wynosiła 10 zł, natomiast kwota za usunięcie z drogi – 290 zł. Minimalizacja powstałych wydatków, uzależniona była więc przede wszystkim od niezwłocznej reakcji skarżącego. Pobocznie należy zauważyć, że skarżący nie wykazał aby przedsięwziął konkretne czynności w kierunku przeciwdziałania bezczynności organu, jeżeli uważał, że takowa miała miejsce.

Za chybiony należy też uznać zarzut, dotyczący obciążenia skarżącego kosztami przechowywania pojazdu za cały okres, także po dacie przejścia własności na rzecz Powiatu [...], co nastąpiło w wyniku postanowienia Sądu Rejonowego z [...] czerwca 2013 r., do dnia przekazania pojazdu do demontażu w dniu 28 sierpnia 2013 r.

Z przepisu art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, wynika jednoznacznie, że koszty te ponosi osoba będąca właścicielem w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. Katalog tych kosztów obejmuje zaś wszystkie koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, szacowaniem wartości – od momentu wydania dyspozycji, do zakończenia postępowania. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie jest zakończone z chwilą oddania pojazdu z miejsca przechowywania do demontażu, a zatem skarżącego obciążają koszty powstałe do tego dnia.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 130a ust. 1 prawa o ruchu drogowym w związku z art. 180 i 181 kodeksu cywilnego, błędnie skarżący wywodzi, że przedmiotowy pojazd w wyniku porzucenia stał się własnością Skarbu Państwa i na Skarb Państwa przeszły ciężary związane z posiadanym prawem, już w dacie porzucenia z zamiarem wyzbycia się własności, co w opinii skarżącego miało miejsce w dniu pozostawienia pojazdu na drodze publicznej. Pomijając rozważania na temat nieprawidłowo wskazanego podmiotu nabywającego w takich przypadkach własność, należy stwierdzić, że przejście prawa własności na powiat następuje dopiero w wyniku prawomocnego orzeczenia sądu cywilnego stwierdzającego przepadek rzeczy (pojazdu). Przepis art. 180 kodeksu cywilnego (właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej, przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci), określa jedynie jedną z materialnych przesłanek takiego orzeczenia. Ich uszczegółowienie znajduje wyraz w treści art. 130a ust. 10e prawa o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że sąd bada czy usunięcie było zasadne, czy prawidłowo ustalono właściciela, oraz czy odjęcie prawa własności nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Istnienie materialnych przesłanek przepadku rzeczy podlega zatem badaniu w toku postępowania sądowego. Orzeczenie sądu ma w tym przypadku charakter konstytutywny a nie deklaratoryjny.

Hipoteza zarzucanego przepisu art. 181 k.c. dotyczy zaś ruchomej rzeczy niczyjej, i nie ma zastosowania w sytuacji, gdy rzecz posiada właściciela. Jak wynika natomiast z ustaleń przyjętych za podstawę decyzji administracyjnej, przedmiotowy pojazd był własnością skarżącego aż do dnia 27 czerwca 2013 r., kiedy to zostało wydane postanowienie Sądu stwierdzające przepadek pojazdu na rzecz powiatu.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie organy poprawnie określiły okres, za jaki należało naliczyć koszty obciążające właściciela pojazdu usuniętego z drogi oraz ich wysokość. Prawidłowo przyjęto, że początkową datą tego okresu winien być dzień 1 listopada 2009 r., kiedy to wydano dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia na wyznaczonym parkingu strzeżonym, zaś datą końcową – dzień przekazania pojazdu do demontażu. Jak wynika z protokołu tego przekazania, przypadało to 28 sierpnia 2013 r. Ustalając wysokość kosztów, organy wskazały obowiązujące w tym zakresie akty prawa miejscowego, ustalające stawki opłaty dobowej za przechowania pojazdu w rozbiciu na poszczególne okresy. Stawki te nie wykraczały poza kwoty maksymalne określone w art. 130a ust. 6a ustawy prawo o ruchu drogowym. Wysokość naliczonej opłaty nie była przez skarżącego kwestionowana. W kontrolowanej sprawie skarżący prawidłowo został powiadomiony o skutkach finansowych i rzeczowych nieodebrania pojazdu z parkingu strzeżonego. Skarżący nie podjął żadnych czynności zmierzających do zminimalizowania tych kosztów.

Decyzja organów administracji ma zatem oparcie w przepisach wymienionych w treści tych decyzji, a zarzuty skargi nie podważają prawidłowości ustaleń przyjętych przez organy za podstawę rozstrzygnięcia.

Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.