Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 621/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 60,  art. 149 par. 1 i2,  art. 154 par. 6,  art. 161 par. 1 pkt 1,  art. 200,  art. 7,  art. 12 par. 1,  art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 215 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. N.-T. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia 25 kwietnia 2012 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...], część działki nr [...] z obrębu [...], ozn. jako "[...]" oraz "[...]", w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. wymierza Prezydentowi Miasta [...] grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz M. N.-T. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. pełnomocnik M. N.-T. zwrócił się do Prezydenta [...] o przyznanie odszkodowania za nieruchomości, tj.: część działki nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej fragment ul. [...], część działki nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej fragment ul. [...] oraz za część działki nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2, na której znajduje się stacja trafo, położone w [...] przy ul. [...].

Na skutek skargi na bezczynność organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 317/12, po rozpoznaniu skargi M. N.-T., zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczoną jako "[...]", działka ewidencyjna nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku dawnego właściciela hipotecznego – R. T. z dnia 27 października 1948 r. o ustanowienie prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) do gruntu położonego w [...] przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...]" oraz "[...]", odmówił M. N.-T. oraz A. M. K. ustanowienia użytkowania wieczystego do tej części gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]" oraz "[...]", która stanowi obecnie część działki nr [...] z obrębu [...].

Pismem z dnia 17 lipca 2014 r. Prezydent [...] poinformował wnioskodawcę, że postępowanie w przedmiocie ustalenia wnioskowanego odszkodowania zostanie zakończone w terminie do 31 października 2014 r.

Po rozpatrzeniu skargi M. N.-T. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 317/12, Sąd wyrokiem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2348/14, wymierzył organowi I instancji grzywnę w wysokości 1000 złotych.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. pełnomocnik M. N.-T. wezwał Prezydenta [...] do zakończenia w terminie miesiąca postępowania o ustalenie odszkodowania. Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. wnioskodawca złożył w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenie do Wojewody [...] na niezakończenie przez organ I instancji w ustawowym terminie postępowania w sprawie przyznania odszkodowania. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] uznał zażalenie M. N.-T. za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy trzymiesięczny termin do załatwienia sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], stanowiącą części działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...].

Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. M. N.-T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomości, tj. części działki nr [...] o powierzchni [...] m2 i powierzchni [...] m2 oraz działki nr [...] o powierzchni [...] m2, położonych w [...] przy ul. [...], wskazując, że do dnia wniesienia skargi organ nie zakończył postępowania i nie wydał decyzji w sprawie odszkodowania. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...] w zakresie ustalenie odszkodowania za działki nr [...] i nr [...], zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od zwrotu akt sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] poinformował, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] orzekł o przyznaniu odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]", o powierzchni [...] m2, która obecnie wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr [...]. Poinformował również, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie, czy pozostała część przedmiotowej nieruchomości spełnia przesłanki określone w art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 782, ze zm.), kwalifikujące ją do przyznania odszkodowania. Aktualnie trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. Dodał, że pismem z dnia 3 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego został poinformowany o przyczynach nierozpatrzenia wniosku o odszkodowania co do pozostałej części przedmiotowej nieruchomości oraz o nowym terminie zakończenia postępowania do dnia 29 stycznia 2016 r.

Na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę w części dotyczącej działki nr [...], za którą decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ przyznał odszkodowanie. Natomiast podtrzymał skargę w pozostałej części (dotyczącej części działki nr [...]). Wniósł o ukaranie organu grzywną i zobowiązanie do stwierdzenia obowiązku wypłacenia odszkodowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy ostatecznie pismem z dnia 25 kwietnia 2012 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta [...], na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 782, ze zm.) o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], stanowiącą część działki nr [...] o powierzchni [...] m2, część działki nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz część działki nr [...] o powierzchni [...] m2, na której znajduje się stacja trafo.

Następnie w dniu 30 kwietnia 2014 r. wnioskodawca złożył w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenie do Wojewody [...] na niezakończenie przez organ I instancji postępowania w sprawie przyznania odszkodowania w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy trzymiesięczny termin do załatwienia sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], stanowiącą części działki nr [...] i nr [...].

Z nadesłanych do akt sprawy dokumentów wynika w sposób bezsporny, że do dnia rozpatrzenia skargi przez Sąd organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie odszkodowania za część działki nr [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że w tym zakresie Prezydenta [...] dopuścił się zarzucanej bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżącej w zakreślonym terminie.

Jednocześnie, biorąc pod uwagę datę złożenia ostatecznego wniosku wszczynającego postępowanie (2012 r.), a także charakter niniejszej sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu odszkodowań za tzw. nieruchomości dekretowe, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność obecnie nie miała jeszcze miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że w aktach sprawy zebrany został cały niezbędny do jej rozpatrzenia materiał dowodowy wraz z "Operatem szacunkowym" z dnia [...] czerwca 2015 r., Sąd uznał, że termin jednego miesiąca jest okresem wystarczającym, aby rozpoznać wniosek skarżącego w przedmiocie odszkodowania za wskazaną powyżej nieruchomość w..

Równocześnie, biorąc pod uwagę, że:

- w sprawie zebrany został cały niezbędny do jej rozpatrzenia materiał dowodowy wraz z "Operatem szacunkowym" z dnia [...] czerwca 2015 r. określającym wartość m.in. części działki nr [...],

- dokumenty te były już analizowane przez organ i stanowiły podstawę do wydania w dniu [...] sierpnia 2015 r. decyzji o przyznaniu odszkodowania za część działki nr [...] o powierzchni [...] m2,

- od tego czasu Prezydent [...] nie podejmował już żadnych działań, a

- w odpowiedzi na skargę brak jest jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia konieczności dalszego przedłużania toczącego się postępowania,

Sąd, stosownie do treści art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał za uzasadniony wniosek skarżącego o ukaranie organu grzywną. W tej sytuacji za najbardziej adekwatną, a jednocześnie mieszczącą się w granicach określonych przepisem art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wysokość grzywny Sąd uznał kwotę tysiąca złotych.

Jednocześnie wskazać należy, że na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę w zakresie stwierdzenia bezczynności Prezydenta [...] co do przyznania odszkodowania za część działki nr [...] i oświadczył, że cofa skargę co do przyznania odszkodowania odnośnie działki nr [...]. Z uwagi na złożenie przez skarżącego na rozprawie oświadczenia o cofnięciu skargi co do działki nr [...], Sąd zastosował przepis art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy orzekł jak w pkt 4 sentencji wyroku.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.