Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1630/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas sędzia WSA Magdalena Durzyńska sędzia WSA Marta Kołtun- Kulik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. T., T. R. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 maja 2022 r. nr KOC/2104/Go/22 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium", "organ") decyzją z 9 maja 2022 r., nr KOC/2104/Go/22 po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymało w mocy własną decyzję z 8 marca 2022 r., nr KOC/2345/Go/20 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Ww. decyzja Kolegium z 9 maja 2022 r., została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 22 lipca 2013 r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnika [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 28 listopada 1956 r. odmawiającego [...] prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...].

Ww. decyzją z 8 marca 2022 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2021, poz. 1491) stwierdziło, że z dniem 16 września 2021 r. postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 28 listopada 1956 r. odmawiającego [...] prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] ozn. Nr hip. [...] o pow. 1708,5 m2 - uległo umorzeniu z mocy prawa.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że doręczenie orzeczenia stronie ([...]) nastąpiło, lecz w sposób pewny nie można określić jego daty. Jednocześnie pozostałe dokumenty m.in. zawiadomienie Państwowego Biura Notarialnego znajdujące się w aktach sprawy przesądzają, iż doręczenie to nastąpiło przed 18 października 1968 r. W świetle powyższego oraz wobec dokonanego w 1968 r. wpisu do księgi wieczystej nieruchomości, decyzji wykonanej w 1956 r., nie sposób - w ocenie organu - uznać orzeczenia za niedoręczonego.

Wobec powyższego organ stwierdził, że skoro wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został złożony po upływie 30 lat od jej doręczenia, to w konsekwencji postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa stosownie do art. 2 ust. 2 ww. ustawy z 11 sierpnia 2021 r.

Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złozyli [...]. Skarżący zarzucili, iż decyzja została skierowana do osób zmarłych - [...]. Ponadto, zdaniem skarżących postępowanie nie podlegało umorzeniu, albowiem skarżący domagali się stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powołaną na wstępie decyzją z 9 maja 2022 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymało w mocy decyzję Kolegium z 8 marca 2022 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w aktach własnościowych nieruchomości znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru kwestionowanego orzeczenia Prezydium opatrzone jedynie pieczęcią datownika urzędu oddawczego z 30 listopada 1956 r., co wskazuje na doręczenie orzeczenia wnioskodawczyni [...]. Prawidłowo zatem Kolegium uznało, że postępowanie zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia decyzji i na mocy powołanych wyżej przepisów postępowanie to uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem wejścia w życie cyt. ustawy z 11 sierpnia 2021 r.

Dalej Kolegium stwierdziło, że skoro postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa, to brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do ustalania kręgu stron postępowania, następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości czy zmarłych uczestników postępowania. Postępowanie nie toczy się od 16 września 2021 r., a decyzja Kolegium stwierdza jedynie zaistnienie przestanek umorzenia. Ponadto podkreślono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych od wielu lat zwracano uwagę, iż o skierowaniu decyzji do osoby zmarłej można mówić wówczas, gdy decyzja kształtuje prawa lub obowiązki takiej osoby. Tym samy Kolegium podniosło, że zaskarżona decyzja nie przyznaje żadnych uprawnień ani nie nakłada na adresatów żadnych obowiązków - jedynie stwierdza skutek, który wystąpił z mocy prawa w postaci umorzenia postępowania.

Odnosząc się do wniosku o prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa, Kolegium wyjaśniło, że przepisy k.p.a. nie przewidują prowadzenia takiego postępowania. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa jest jednym z rozstrzygnięć kończących postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, a nie odrębną formą postępowania nadzwyczajnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli [...], reprezentowani przez profesjonalnego pełomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzji tego organu z 8 marca 2022 r., a tym samym ukonstytuowanie w obrocie prawnym wadliwego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zakończenia postępowania administracyjnego z pominięciem wydania decyzji orzekającej co do istoty sprawy;

2) art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 § 1 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Konstytucja RP"), poprzez akceptację przewlekłego prowadzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postępowania wszczętego w dniu 28 lutego 2014 r. i niezałatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, pomimo obowiązku i braku przeszkód dla jej bezzwłocznego załatwienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało niewydaniem przez organ I instancji decyzji stwierdzającej nieważność (wydanie z naruszeniem prawa) orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 28 listopada 1956 r. odmawiającego [...] prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] oznaczonej Nr hip. [...] o pow. 1708,5 m2 przed dniem 16 września 2021 r., z jednoczesnym naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz konstytucyjnych zasad lojalności państwa wobec obywatela, ochrony uzasadnionych oczekiwań i ochrony interesów w toku;

3) art. 8 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491, dalej: ustawa nowelizująca) w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 64 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnej normy prawnej, tj. art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, a w szczególności przyjęcie, że upływ trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności (wydania z naruszeniem prawa) powoduje automatyczne umorzenie postępowania wszczętego takim wnioskiem jeszcze przed wejściem w życie ustawy nowelizującej i niezakończonego przed tym dniem ostateczną decyzją, a tym samym różnicowanie sytuacji prawnej skarżących jako następców prawnych podmiotów:

a) pozbawionych własności z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym uniemożliwienia dokończenia trwającego postępowania administracyjnego,

b) pokrzywdzonych wydaniem decyzji obarczonej wadą nieważności, którzy przed dniem 16 września 2021 r. z przyczyn od nich niezależnych nie zdoła uzyskać rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności (wydania z naruszeniem prawa) tej decyzji, względem podmiotów, które takie rozstrzygnięcie przed tą datą uzyskać zdołały - polegające na pozbawieniu tylko tych pierwszych prejudykatu dla chronionych konstytucyjnie roszczeń odszkodowawczych w związku z niezgodnym z prawem działaniem organu władzy publicznej, a tym samym zamknięcie drogi sądowej dochodzenia ochrony naruszonego prawa własności, pomimo wszczęcia postępowania na podstawie i w zaufaniu do obowiązujących przepisów oraz uzasadnionego oczekiwania, że zostanie ono rozstrzygnięte merytorycznie zgodnie z tymi przepisami, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało odstąpieniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie od stwierdzenia nieważności (wydania z naruszeniem prawa) orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 28 listopada 1956 r. odmawiającego [...] prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości warszawskiej i uznaniem, że doszło do umorzenia postępowania administracyjnego - co stanowi naruszenie, w szczególności, zasad demokratycznego państwa prawnego, pewności prawa, zaufania obywatela do organów państwa (lojalności państwa wobec obywatela), ochrony interesów w toku, ochrony uzasadnionych oczekiwań, ochrony własności, równości wobec prawa, odpowiedzialności władz publicznych i prawa do sądu.

W związku z powyższymi zarzutami (uzasadnionymi w treści skargi) skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 8 marca 2022 r. Ponadto wnieśli o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów, Sąd uznał skargę za niezasadną.

I tak należy wskazać, że 16 września 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491), która w art. 1 zmieniła art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z obecnie obowiązującą treścią tego przepisu, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Ustawa ta, do art. 158 k.p.a. dodała również § 3, zgodnie z którym, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Z brzmienia przepisów przejściowych uregulowanych w art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. wynika z kolei, że do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Natomiast postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2).

Uwzględniając realia niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że Kolegium prawidłowo oceniło, że w sprawie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania nadzorczego -z dniem 16 września 2021 r. - dotyczącego stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 28 listopada 1956 r. odmawiającego [...] prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] ozn. Nr hip. [...] o pow. 1708,5 m2.

Zważyć bowiem należy, że z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. (16 września 2021 r.), organy administracji utraciły możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, od doręczenia lub ogłoszenia której upłynęło dziesięć lat (art. 156 § 2 k.p.a.). Jeżeli zaś od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się w ogóle postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 158 § 3 k.p.a.).

Jak wynika z uzasadnienia do omawianej ustawy, ma ona na celu dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie o sygn. P 46/13, w którym stwierdzono niezgodność art. 156 § 2 k.p.a. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści powołanego orzeczenia wynika, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednocześnie podniósł, że "brak wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyny (wady) określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. po znacznym upływie czasu, skutkuje destabilizacją porządku prawnego, jeśli decyzją przyznano stronie ekspektatywę nabycia prawa, z której zamierza ona skorzystać".

W tym kontekście Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że "ustawodawca, określając przesłanki stwierdzania nieważności decyzji oraz zakres ich zastosowania, powinien brać pod uwagę wszystkie zasady mieszczące się w klauzuli państwa prawnego, przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP, a odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej (do których trzeba zaliczyć możliwość stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Trybunał zaakcentował także, że żadna z zasad, które w analizowanym przypadku są konkurencyjne, nie ma charakteru absolutnego. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego ustawodawca ma wręcz obowiązek kształtowania regulacji prawnych, które będą sprzyjały wygaszaniu - wraz z upływem czasu - stanu niepewności. Niezbędne jest zatem ustanowienie odpowiednich granic dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji. Trwałość decyzji organów władzy publicznej nie może być pozorna. Taka pozorność występowałaby nie tylko, jeżeli ustawodawca nie przewidywałby ograniczeń wzruszalności ostatecznych decyzji, ale również jeżeli ograniczenia te nie byłyby wystarczające dla zachowania zasady zaufania obywatela do państwa i zasady pewności prawa. Ustawodawca nie może z jednej strony deklarować trwałości decyzji z uwagi na jej ostateczność, a z drugiej strony przewidywać, nieograniczoną terminem, możliwość wzruszania decyzji, na podstawie której strona nabyła prawo lub ekspektatywę."

W kontrolowanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy (data wpływu do organu wniosku – 22 lipca 2013 r.) a zmiana stanu prawnego nastąpiła w toku postępowania. Z powyższej regulacji art. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. wynika, że z dniem wejścia w życie przepisów ustawy, do pozostających w toku postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny stosuje przepisy k.p.a. z uwzględnieniem zmian wprowadzonych tą ustawą, natomiast postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z mocy prawa podlegają umorzeniu. Konstrukcja ww. regulacji oznacza zmianę prawa w toku postępowania. W tej sytuacji, zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie jedynie przesłanki 30-letniego upływu czasu, co w tej sprawie zostało wyjaśnione.

I tak materiał dokumentacyjny, np. zawiadomienie Państwowego Biura Notarialnego z 29 października 1968 r. potwierdzające wpis w księdze wieczystej – w dniu 18 października 1968 r. – prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, świadczy o tym, iż doręczenie orzeczenia z 28 listopada 1956 r. nastąpiło przed 18 października 1968 r. Jako podstawę wpisu wskazano orzeczenie z 28 listopada 1968 r. Jednocześnie w aktach własnościowych nieruchomości znajduje się także zwrotne potwierdzenie odbioru kwestionowanego orzeczenia Prezydium adresowane do [...] opatrzone jednak tylko pieczęcią datownika urzędu oddawczego – datą z 30 listopada 1956 r. Powyższe wskazuje, że doręczenie orzeczenia [...] nastąpiło aczkolwiek nie można jednoznacznie wskazać daty tego doręczenia. W konsekwencji, w sprawie zaszły podstawy do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia na podstawie art. 2 ust. 2 noweli k.p.a.

Sąd odrzuca zatem zarzuty skargi oparte na przywołanych w skardze przepisach Konstytucji, w tym zwłaszcza jej art. 2. W ocenie Sądu, racje konstytucyjne w aspekcie zasady praworządności mogły zostać ograniczone przez potrzebę stabilizacji stanów społeczno-gospodarczych ukształtowanych mocą aktu administracyjnego, a ponadto przez zasadę zaufania obywatela do państwa, w tym zasadę pewności prawa, które wynikają z art. 2 Konstytucji RP. Z tego względu przyjęte rozwiązanie normatywne spełnia zasadę proporcjonalności, w zakresie w jakim racje konstytucyjne przemawiające za retroaktywnością równoważą jej negatywne skutki (vide wyrok tut. Sądu w sprawie I SA/Wa 148/22 (LEX nr 3354507) i przywołany tam wyrok ETPCz z 30 sierpnia 2007 r., Wielka Izba, skarga nr 44302/02, § 68).

Za prawidłowe należy uznać także stanowisko Kolegium co do tego jakie skutki procesowe wywołuje decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego. Tym samym, na tym etapie sprawy, Sąd nie dostrzegł konieczności ustalania kręgu stron postępowania, tj. następców prawnych dawnych właścicieli.

Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze o wystąpienie przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym podkreślić należy, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym jest powzięcie przez sąd wątpliwości odnośnie konstytucyjności lub legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę orzeczenia sądowego w danej sprawie. Skoro Sąd jednak nie nabrał wątpliwości co do zgodności art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. z przepisami konstytucyjnymi wskazanym w skardze - to nie miał podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym w tej materii.

Jednocześnie należy podnieść, że uwagi na to, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła, na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, sprawa o sygn. 2/22, o stwierdzenie, że art. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. w zakresie w jakim uniemożliwia wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP (dotyczy przyjętego rozwiązania intertemporalnego), to w sytuacji stwierdzenia niekonstytucyjności, strona będzie uprawniona do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – art. 145a k.p.a. Wtedy też także obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie będzie ustalenie kręgu stron postępowania.

Jak na razie, zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności aktu normatywnego, brak jest więc podstaw (na co wskazał Sąd już wcześniej) do podzielenia naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji.

Wobec powyższego nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jak i innych przepisów procedury administracyjnej.

Oczywiście zasadne są zarzuty skargi co do naruszenia art. 35 k.p.a., jednak w toku postępowania kwestie przewlekłości postępowania strona skarżąca mogła podnosić w trybie i na zasadach do tego przewidzianych a więc w oparciu o art. 37 k.p.a. i art. 3 § 2 pkt 1-4 i art. 149 p.p.s.a. – w konsekwencji zarzuty w tym zakresie pozostają aktualnie bezprzedmiotowe; w każdym razie nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).