Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 619/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1248/18 o odrzuceniu skarg kasacyjnych w sprawie ze skargi M.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] września 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] lipca 2018 r.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnieśli M.W. i M.W. (dalej: "skarżący kasacyjnie"). Zarządzeniem z [...] marca 2019 r. autorów skargi kasacyjnej wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skarg kasacyjnych. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skarg. Jak wynika z akt sądowych sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu po dwukrotnej awizacji zostało zwrócone do sądu z powodu niepodjęcia go w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 10 maja 2019 r. odrzucił wskazane powyżej skargi kasacyjne z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego w wyznaczonym terminie.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących kasacyjnie złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie w całości tego postanowienia. Zarzucił skierowanie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej do niewłaściwego adresata oraz podniósł, że kierowana przez niego kancelaria nie posiada pocztowej skrzynki oddawczej, czym zakwestionował prawidłowość adnotacji o awizacji przesyłki zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).

Analiza przytoczonych powyżej przepisów wskazuje, że prawidłowe zastosowanie instytucji uregulowanej w art. 73 p.p.s.a. uzależnione jest od umieszczenia zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Dla skuteczności doręczenia w analizowanym trybie niezbędne jest także zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił zawiadomienie dla adresata o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że skuteczne zastosowanie instytucji uregulowanej w art. 73 p.p.s.a. wymaga prawidłowego zaadresowania przesyłki sądowej. Wpisanie bowiem nieprawidłowych danych powoduje bowiem, że próba doręczenia przesyłki i towarzysząca jej awizacja realizowana jest pod niewłaściwym adresem lub z wykorzystaniem nieprawidłowych personaliów adresata. Zaznaczyć przy tym należy, że w przypadku wskazania na kopercie zawierającej przesyłkę sądową nieistniejących personaliów niemożliwe jest skuteczne umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, gdyż nieistniejąca osoba nie posiada m.in. oddawczej skrzynki pocztowej, w której można by umieścić takie zawiadomienie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy odnotować, że pełnomocnik skarżących kasacyjnie jako adres do doręczeń wskazał kancelarię K. sp.k. z siedzibą w R. przy ul. P., podczas gdy korespondencja sądowa była adresowana na K. sp.k. położoną w R. przy ul. P. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że korespondencja Sądu I instancji adresowana była na inny podmiot niż reprezentujący skarżących kasacyjnie. W konsekwencji powyższego uznać należało, że próba doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego okazała się nieskuteczna, a zawiadomienie o możliwości odebrania korespondencji w placówce pocztowej nie mogła zostać prawidłowo umieszczona w pocztowej skrzynce oddawczej, gdyż K. sp.k. jako podmiot nieistniejący nie mógł mieć skrzynki, w której można było umieścić stosowne zawiadomienie. Tym samym nie można było uznać, że termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej rozpoczął bieg, a zatem odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu nieuiszczenia w terminie wpisu należało uznać za przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.