Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3282/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 254 par. 1,  art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług postanawia: przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Skarżący M.J. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał, iż jego sytuacja materialna jest dramatyczna. Wyjaśnił, że jest zadłużony w Urzędzie Skarbowym, Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, banku, u komornika sądowego i u rodziny. Zlikwidował działalność gospodarczą i nie ma stałego zatrudnienia. Utrzymuje się z prac dorywczych, z których uzyskuje dochód w granicach 300-600 zł. Jego dochody w 2011r. wyniosły 19.195,85 zł, a w 2012r. w okresie od stycznia do lipca 12.415,27 zł. Ponadto wskazał, iż jest zobowiązany do uiszczania alimentów na córkę w wysokości 700 zł miesięcznie oraz alimentów na matkę w wysokości 300 zł miesięcznie. Wyjaśnił, iż jego koszty utrzymania osobistego kształtują się w kwocie 600 zł.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2013 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Od powyższego postanowienia Skarżący złożył w ustawowym terminie sprzeciw. Dodatkowo wyjaśnił, że w latach 2010, 2011 i 2012 prowadził samotnie gospodarstwo domowe. Wskazał, iż jego zadłużenie wynosi ok. 25.000 zł z tytułu alimentów i ok. 35.000 zł z tytułu kredytu bankowego. Do sprzeciwu Skarżący załączył kserokopie zawiadomień o zajęciach rachunków bankowych i zakazie wypłat, kserokopię upomnienia z Ośrodka Pomocy Społecznej w W. zawierającego wezwanie do uregulowania należności, kserokopie zawiadomień z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych skierowanych do banku dotyczących zakazu dokonywania wypłat i bezzwłocznego przekazania zajętych kwot organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności objętych tytułami wykonawczymi, kserokopię zaświadczenia z CEiDG, kserokopię zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 za 2010 r. i 2011 r., kserokopię wyciągów z rachunków bankowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie przez Skarżącego sprzeciwu skutkowało usunięciem z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2013 r.

Zgodnie z obowiązującymi zasadami postępowania sądowo-administracyjnego, każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia. Zwolnienie od kosztów sądowych jest wyjątkiem od tej zasady i odnosi się do sytuacji,

w których strona nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w całości lub też częściowo. Instytucja przyznania prawa pomocy ma zastosowanie tylko względem osób znajdujących się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, które ze względu na różne okoliczności pozbawione są środków do życia, bądź środki te są na tyle ograniczone, iż umożliwiają zaspokojenie tylko podstawowych potrzeb.

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Dla pozytywnego rozstrzygnięcia takiego wniosku konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z analizy danych zawartych w formularzu PPF oraz w pozostałych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Skarżący nie ma stałego zatrudnienia i utrzymuje się z prac dorywczych, z których uzyskuje dochód w granicach 300-600 zł. Ponadto, z oświadczeń Skarżącego oraz załączonych dokumentów wynika, iż posiada zadłużenie względem różnych instytucji i rodziny, w tym z tytułu alimentów.

W ocenie Sądu, opisana wyżej sytuacja finansowa Skarżącego nakazuje uwzględnienie jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Biorąc pod uwagę wysokość dochodów Skarżącego, kształtujących się na poziomie poniżej minimum egzystencji, uzasadnione jest przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.