Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 463/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

T. S.A. z siedzibą w W. wniosła skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej Prezes UOKiK) z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2006 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Prezesa UOKiK działają na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w związku z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 z późn. zm., dalej zwana Pt) uznał, iż :

1) na krajowym rynku świadczenia usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 2 pkt 4 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r. w sprawie określenia rynków podlegających analizie przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (Dz. U. z 2004 r., Nr 242, poz. 2420) nie występuje skuteczna konkurencja,

2) T. S.A. z siedzibą w W. (dalej T.) posiada pozycję znaczącą na krajowym rynku świadczenia usługi szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 2 pkt 4 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r. w sprawie określenia rynków podlegających analizie przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty,

3) zasadne jest nałożenie na T. obowiązków regulacyjnych określonych w art. 34, 36, 37, 38, 39, 40, i 42 Pt.

Powyższym postanowieniem Prezes UOKiK dokonał uzgodnienia projektu decyzji regulacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE), dotyczącej krajowego rynku świadczenia usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 2 pkt 4 i 11 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r., do czego był zobowiązany na podstawie art. 25 ust. 2 Pt.

T. pismem z dnia [...] października 2006 r. zwróciła się do Prezes UOKiK z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. postanowienia z dnia [...] października 2006 r. poprzez wskazanie, czy obowiązki regulacyjne, których nałożenie Prezes UOKiK uznał za uzasadnione odnoszą się wyłącznie do hurtowego odpowiednika szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepływności powyżej 144 kb/s.

Postanowieniem z dnia [.....] listopada 2006 r. Prezes UOKiK, działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., odmówił wyjaśnienia treści postanowienia z dnia [...] października 2006 r. w zakresie żądanym przez T. wnioskiem z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu wskazując na stosowne orzecznictwo NSA organ podniósł, że instrument art. 113 § 2 k.p.a. znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy wątpliwości strony budzi treść podjętego przez organ administracji rozstrzygnięcia. Wyjaśnienia jakie udziela organ mogą odnosić się jedynie do treści podjętej już decyzji, w żadnym natomiast wypadku nie mogą wykraczać poza jej zakres przedmiotowy. Wywodził, iż w wydanym przez siebie na podstawie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2 Pt rozstrzygnięciu Prezes UOKiK nie określił obowiązków regulacyjnych, w tym nie odniósł się do kwestii usług świadczonych przez T., do których obowiązki te mają się odnosić, a jedynie dokonał ich oceny pod kątem adekwatności i proporcjonalności w stosunku do stwierdzonych przez Prezesa UKE problemów rynkowych. Prezes UOKiK nie dysponuje bowiem kompetencją w zakresie nakładania na przedsiębiorcę o znacznej pozycji rynkowej obowiązków regulacyjnych oraz doprecyzowania zakresu tych obowiązków, w tym związanych z nim kwestii technicznych. Uprawnienia te przysługują bowiem zgodnie z art. 25 ust. 4 Pt Prezesowi UKE.

Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. T. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższemu postanowieniu zarzuciła :

- naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2 Pt, poprzez błędne przyjęcie, że pkt III sentencji postanowienia Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2006 r. nie budzi wątpliwości. Spółka podkreśliła, iż w jej ocenie wskazanie przez Prezesa UOKiK w sentencji postanowienia z dnia [...] października 2006 r., iż zasadne jest nałożenie na T. obowiązków regulacyjnych określonych w art. 34, 36, 37, 38, 39, 40 i 42 Pt jest niejednoznaczne, gdyż nie jest wiadomo, czy za zasadne Prezes UOKiK uznaje obowiązki dotyczące przepływności powyżej czy poniżej 144 kb/s. Jednocześnie, T. zauważyła, iż przekazany Prezesowi UOKiK projekt decyzji Prezesa UKE był także niejednoznaczny pod tym względem, gdyż przeprowadzona w nim analiza rynku bazowała na przepływnościach powyżej 144 kb/s i poniżej tej opcji.

- naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2 Pt, poprzez błędne przyjęcie, iż w postanowieniu z dnia [...] października 2006 r. nie znalazła się treść, która wskazuje na zagadnienia związane z zakresem obowiązków regulacyjnych, w tym z przyjętą przepływnością dostępu do Internetu. Uzasadniając tak postawione zarzuty T. wskazała, iż pozycja znacząca podmiotu, jak i nakładane na niego obowiązki regulacyjne są ściśle powiązane z rynkiem właściwym. Podkreśliła przy tym, że bezsprzecznie treść postanowienia Prezesa UOKiK wskazuje, że opinia organu antymonopolowego dotycząca obowiązków regulacyjnych bazowała na analizie rynku, która obejmowała analizę usług o określonych parametrach. W jej ocenie, fakt przeprowadzenia przez Prezesa UOKiK analizy rynku właściwego w sprawie przesądza, że w treści postanowienia z dnia [...] października 2006 r. znajdują się sformułowania, które odnoszą się do obowiązków regulacyjnych (tj. czy obowiązki te odnoszą się do usług o przepływności powyżej 144 kb/s czy też innych). Treścią taką jest bowiem, w ocenie T., praktycznie cała część dotycząca analizy rynku pod kątem posiadania pozycji znaczącej przez T..

- naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2 Pt, poprzez błędne przyjęcie, iż ocena adekwatności i proporcjonalności obowiązków regulacyjnych nie wiąże się z koniecznością określenia parametrów usług wchodzących w skład rynku właściwego, w tym z przepływnością dostępu do Internetu. Spółka zauważyła, że dokonanie przez Prezesa UOKiK oceny adekwatności i proporcjonalności zaproponowanych przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych wiązać musiało się z rozważeniem przez organ antymonopolowy, czy proponowane obowiązki odnoszą się do rynku właściwego, czy są węższe czy szersze.

- naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2 Pt, poprzez błędne przyjęcie, iż Prezes UOKiK nie dysponuje uprawnieniami w zakresie nakładanych przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych, w tym doprecyzowania związanych z nimi kwestii technicznych. Spółka zakwestionowała prawidłowość zajętego przez Prezesa UOKiK stanowiska, w którym wskazane zostało, że organ antymonopolowy nie kształtuje treści obowiązków regulacyjnych. W jej ocenie współdziałanie, o którym mowa w art. 25 ust. 2 Pt daje Prezesowi UOKiK istotny wpływ na kształt i zakres obowiązków regulacyjnych, choć jednocześnie Spółka zauważa, że Prezes UKE nie jest zobowiązany do przyjęcia propozycji organu antymonopolowego. Ponadto, T. podkreśla, że charakter prowadzonych przez Prezesa UOKiK spraw (np. degradacja ruchu IP) wskazują, iż w zakresie kompetencji tego organu znajdują się także sprawy o charakterze ściśle technicznym.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezes UOKiK, działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2006 r. Zauważył przy tym, iż w postanowieniu z dnia [...] października 2006 r., Prezes UOKiK nie odniósł się do usług (w tym ich przepływności), których dotyczyć mają zaproponowane przez Prezesa UKE obowiązki regulacyjne, a jedynie dokonał ich oceny pod względem adekwatności i proporcjonalności do stwierdzonych przez Prezesa UKE zagrożeń rynkowych. Tym samym kwestia ta nie mogła być przedmiotem wyjaśnienia. Organ podniósł, że nie przysługuje mu kompetencja do określania obowiązków regulacyjnych i ich nakładania na przedsiębiorcę, ta bowiem zastrzeżona jest wyłącznie na rzecz Prezesa UKE. Zwrócił uwagę, iż w postanowieniu z dnia [...] października 2006 r. mógł odnieść się do kwestii usług, których dotyczyć miały zaproponowane przez Prezesa UKE obowiązki, jeżeli jednak tego nie uczynił, nie może to być przedmiotem wyjaśnienia. Wyjaśnieniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. podlega bowiem treść (istniejąca) rozstrzygnięcia a nie sprawa.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T.. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezesowi UOKiK oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła postanowieniu obrazę przepisów postępowania tj. art. 113 § 2 k.p.a., polegającą na niewyjaśnieniu wątpliwości co do treści postanowienia Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2006 r. w części, o której wyjaśnienie wnioskowała.

W uzasadnieniu podniosła, że dla skarżącej najistotniejsze jest ustalenie czy obowiązki regulacyjne, których nałożenie na T., zdaniem Prezesa UOKiK jest zasadne, obejmować powinny usługi dostępu do Internetu zapewniającego szybkość transmisji w kierunku do abonenta do 144 kb/s (lub mniejszą) czy też tylko powyżej 144 kb/s. Odpowiedź na to pytanie wyjaśni jednocześnie dwie kwestie: po pierwsze czy obowiązki regulacyjne, których nałożenie na T. Prezes UOKiK aprobuje, powinny dotyczyć jedynie wcześniej ustalonego rynku właściwego, po drugie czy ustalony przez Prezesa UOKiK rynek właściwy, na którym T. ma zajmować pozycję znaczącą, stanowi krajowy rynek świadczenia usługi dostępu do Internetu zapewniający szybkość transmisji w kierunku do abonenta powyżej 144 kb/s.

Kwestia ta nie jest w ocenie T. dostatecznie jasna i dlatego powinna zostać przez organ jednoznacznie rozstrzygnięta, nawet jeśli w ocenie samego organu wątpliwości nie budzi. Istota instytucji prawnej określonej w art. 113 § 2 k.p.a. polega bowiem właśnie na wyjaśnieniu stronie jej wątpliwości, dokonanie wykładni autentycznej decyzji (postanowienia). Wyjaśnienie jest aktem o tyle istotnym, że uczestnicy obrotu prawnego, w tym sądy (ale i Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) są związani nie tylko samymi decyzjami organów administracji w granicach ustawowych kompetencji tych organów, lecz również dokonaną przez nie wykładnią tych decyzji. Wskazała także, iż spełnienie żądania wnioskodawcy nie może prowadzić do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Omawiana bowiem wątpliwość, wbrew twierdzeniom UOKiK, była treścią rozstrzygnięcia.

Prezes UOKiK w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że dokonując uzgodnienia przedstawionego mu przez Prezesa UKE projektu decyzji Prezes UOKiK przeprowadził własną analizę stanu konkurencyjności rynku. Posłużył się przy tym kryteriami wskazanymi w przepisie art. 24 ust. 3 Pt oraz danymi Prezesa UKE. Wyniki tej analizy pozwoliły Prezesowi UOKiK na pozytywną ocenę zaproponowanego przez Prezesa UKE rozstrzygnięcia. Jednocześnie, Prezes UOKiK za uzasadnione uznał nałożenie na T. zaproponowanych przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych. Organ podkreślił, że Prezes UOKiK nie odnosił się do kwestii usług (ich przepływności), których dotyczyć będą regulacyjne ograniczenia. Prezes UOKiK kwestii tych w ogóle nie rozważał, nie analizował bowiem usług, których dotyczyć mają obowiązki, a jedynie dokonał oceny tych obowiązków wg wskazanych przez Pt kryteriów (adekwatności i proporcjonalności). Prezes UOKiK miał przy tym na uwadze fakt, iż obowiązki regulacyjne mają stanowić swoistego rodzaju antidotum na problemy analizowanego rynku. Podkreślił, że w postanowieniu z dnia [...] października 2006 r., Prezes UOKiK w ogóle nie odniósł się do kwestii, których wyjaśnienia żąda Spółka, co powoduje, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nie zawiera sformułowań niejasnych bądź wieloznacznych tego rodzaju. Nie zawiera ich bowiem w ogóle. Zaznaczyć przy tym należy, iż zajęte przez Prezesa UOKiK w tym względzie stanowisko pośrednio potwierdza sama Spółka. Nie potrafi ona bowiem precyzyjnie wskazać, jakie sformułowania podjętego przez Prezesa UOKiK rozstrzygnięcia budzą jej wątpliwości interpretacyjne i wymagają doprecyzowania.

Organ podkreślił także, że przedmiotem wyjaśnienia może być więc wyłącznie treść podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Organ ten, działając na podstawie przepisu art. 113 § 2 k.p.a. nie jest powołany do wyjaśniania okoliczności sprawy lub przesłanek podjętego rozstrzygnięcia, ale treści (tekstu) wydanego aktu. Nie może więc być przedmiotem wyjaśnienia w przedmiotowym trybie okoliczność, która w wyjaśnianym rozstrzygnięciu w ogóle nie była przedmiotem rozważań i oceny. Przywołał orzecznictwo NSA potwierdzające dokonaną przez niego wykładnię art. 113 § 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpatrywana wg. powyższych kryteriów skarga wniesiona przez T. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie Prezesa UOKiK z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2006 r. zostały wydane z naruszeniem prawa.

Art. 113 § 2 k.p.a. stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

Prezes UOKiK odmówił stronie skarżącej wyjaśnienia treści swojego postanowienia z dnia [...] października 2006 r. uznając, iż w świetle art. 113 § 2 k.p.a. brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie. Stanowisko Prezesa UOKiK w tym zakresie jest, zdaniem Sądu, stanowiskiem trafnym.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w swych orzeczeniach, że zakres wyjaśnienia decyzji administracyjnej wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż naruszałby w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję (takie stanowisko wyraził NSA między innymi w powołanym przez organ wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r. II SA 1560/01).

Wyjaśnienie treści postanowienia, o jakie wnioskowała T., mające polegać na wskazaniu, przez Prezesa UOKiK, czy obowiązki regulacyjne, których nałożenie organ uznał za uzasadnione odnoszą się wyłącznie do hurtowego odpowiednika szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepływowości powyżej 144 kb/s świadczą, w ocenie Sądu o niewłaściwym zrozumieniu przez wnioskodawcę charakteru postanowienia Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2006 r. oraz roli jaką odgrywał ten organ w postępowaniu wszczętym z inicjatywy Prezesa UKE.

Zgodnie bowiem z treścią art. 25 ust. 2 Pt decyzje w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców o znaczącej pozycji na rynku właściwym lub nałożenia obowiązków regulacyjnych określonych w ustawie leżą w kompetencji Prezesa UKE. Rozstrzygnięcie w tej materii Prezes UKE podejmuje w porozumieniu z Prezesem UOKiK. Przy czym należy stwierdzić, że współdziałanie organów w tym zakresie przybiera postać określoną w art. 106 § 1 k.p.a. to znaczy, iż Prezes UKE wydaje decyzję po zajęciu stanowiska w powyższej kwestii przez Prezesa UOKiK wyrażonej w postaci postanowienia. Treść tego postanowienia w świetle orzecznictwa NSA jest jednoznaczna i polega na wyrażeniu swojego stanowiska w zakresie swojej właściwości przy czym stanowisko to może dotyczyć tylko aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego.

Kompetencje Prezesa UOKiK w omawianym zakresie regulowane są ustawą z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Akt ten statuuje pozycję Prezesa UOKiK jako centralnego organu administracji do którego zadań należy prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz zachowań rynkowych przedsiębiorców w celu oceny konkurencyjności poszczególnych rynków. Tak określone zadania organu determinują także treść postanowienia wydanego w trybie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2 Pt.

Mając na uwadze tak określone kompetencje Prezesa UOKiK należy stwierdzić, iż organ zasadnie wskazał, iż postanowienie z dnia [...] października 2006 r. dotyczyło jedynie oceny konkurencyjności rynku dokonanej w celu zbadania zasadności zastosowanych w przedstawionej do uzgodnienia przez Prezesa UKE decyzji, regulacyjnych ograniczeń. Dokonanie zaś wykładni zapisów postanowienia w kierunku jakim domagała się skarżąca spowodowałoby przekroczenie jego kompetencji. Ponadto co należy podkreślić dokonana wg. powyższych kryteriów analiza nie odnosiła się, bo i odnosić się nie mogła, do kwestii, których wyjaśnienia żąda skarżąca. Dokonanie zaś przez organ wyjaśnień okoliczności, które w wyjaśnianym postanowieniu nie były przedmiotem rozważań doprowadziłoby do wyjścia poza treść dokonanego rozstrzygnięcia.

Zawarte we wniosku T. S.A. pytanie czy obowiązki regulacyjne, których nałożenie organ uznał za uzasadnione odnoszą się wyłącznie do hurtowego odpowiednika szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepływowości powyżej 144 kb/s wykraczało niewątpliwie poza treść postanowienia z dnia [...] października 2006 r., którym Prezes UOKiK dokonał uzgodnienia projektu decyzji regulacyjnej Prezesa UKE, gdyż dotyczyło kwestii nie uregulowanej w treści tej decyzji. Organ nie mógł więc udzielić odpowiedzi na to pytanie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Udzielając odpowiedzi na to pytanie organ wykroczyłby poza granice wydanego rozstrzygnięcia co prowadziłoby do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy de facto treści decyzji poprzez nowe określenie jej zakresu.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że organ zasadnie odmówił wyjaśnienia kwestii definicji dostępu szerokopasmowego jaka została przyjęta przez organ bowiem definicja ta nie znalazła się w postanowieniu z dnia [...] października 2006 r. w tej sytuacji udzielenie takich wyjaśnień oznaczałoby bezpodstawne rozszerzenie przedmiotowego zakresu postanowienia i stałoby w sprzeczności z ugruntowanym w orzecznictwie NSA poglądem, że zakres wyjaśnienia decyzji administracyjnej wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia.

Podkreślić ponownie należy, iż w świetle art. 113 § 2 k.p.a. i utrwalonego w tym względzie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia (bądź decyzji) jest konieczne tylko wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub w takim stopniu zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie, nie zachodzi. Postanowienie z dnia [...] października 2006 r. zostało wydane w trybie art. 106 k.p.a. Treść i sens powyższego rozstrzygnięcia są zrozumiałe. Nie może być bowiem wątpliwości co do tego, iż tym postanowieniem Prezes Urzędu Ochrony Konsumentów i Konkurencji dokonał uzgodnienia decyzji Prezesa UKE. Treść przedmiotowego wniosku strony, mimo podnoszonych wątpliwości, również zresztą wskazuje na to, iż w istocie treść rozstrzygnięcia jest dla strony zrozumiała.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i w konsekwencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.