Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1879/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...]września 2018 r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON", "organ") z [...] września 2018 r. nr [...]; L.dz. [...], odmawiająca [...] sp. z o.o. w O. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Wnioskodawca") wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2017 r.

Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Strona przekazała, za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji, do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2017 r. Wniosek złożono w terminie przewidzianym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 951), dalej: "rozporządzenie w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych". W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie i rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, dalej: "formularz Inf-oPP", dołączonym do wniosku Wn-D za wrzesień 2017 r. Wnioskodawca oświadczył w części A pkt 6, że należy do kategorii średnich przedsiębiorstw.

W formularzu Inf-oPP Wnioskodawca w części dotyczącej informacji wymaganych na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L187 z 26.06.2014), dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) 651/2014", oświadczył, że wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego.

Pismem z [...] czerwca 2018 r. Prezes Zarządu PFRON wezwał Stronę do przedstawienia dokumentacji finansowej.

Wraz z pismem z [...] lipca 2018 r. Strona przesłała: bilans, rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 30 września 2017 r., deklaracje ZUS P DRA/RCA za wrzesień 2017 r. wraz z potwierdzeniem opłacenia zadeklarowanych kwot składek; listy płac za wrzesień 2017 r. wraz z potwierdzeniami przelewów wynagrodzeń; potwierdzenie opłacenia zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za wrzesień 2017 r., zaświadczenia o niezaleganiu w płatnościach wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego.

Pismem z [...] września 2018 r. Strona oświadczyła, że nie utraciła zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych w czasie przekraczającym 3 miesiące oraz, że zobowiązania pieniężne nie przekraczają wartości Jej majątku i Spółka nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Decyzją z [...] września 2018 r. o podanym wyżej numerze, Prezes Zarządu PFRON odmówił wypłaty dofinansowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że analiza przedstawionego przez Stronę sprawozdania finansowego wykazała, że ponad połowa subskrybowanego kapitału Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat oraz wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania przewyższyła wartość aktywów ogółem Spółki.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 511 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji", środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014. W związku z tym, zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu (w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych) nie może zostać Stronie udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną.

Prezes Zarządu PFRON podkreślił, że zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 362 t.j.), dalej: "ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej", zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia.

Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy uznać za znajdującą się w trudnej sytuacji ekonomicznej w przypadku, gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego.

Prezes Zarządu PFRON wyjaśnił, że z przedstawionego przez Stronę bilansu sporządzonego na dzień 30 września 2017 r. wynika, że kapitał zakładowy Spółki stanowił [...] zł. Ujemna skumulowana kwota na dzień 30 września 2017 r. wyniosła – [...] zł (strata z lat ubiegłych wykazana na dzień 30 września 2017 r. + bieżący zysk wykazany na dzień 30 września 2017 r. pomniejszone o wartość kapitału zapasowego) i stanowiła 16.011,25% wartości kapitału zakładowego Spółki. Oznacza to, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za miesiąc wrzesień 2017 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat.

Organ zauważył, że z analizy pozostałej dokumentacji przesłanej przez Stronę wynika, że Spółka reguluje zobowiązania wobec zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych oraz nie posiada zaległości w płatnościach wobec ZUS i US. Nie zmienia to jednak faktu, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D o dofinansowanie do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2017 r. Strona spełniła przesłankę określoną w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014, tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzenia za ww. miesiąc nie może zostać udzielona.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez zastosowanie tego przepisu do podmiotu nie znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej,

2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem wyjaśnień udzielanych przez Skarżącą, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, a także brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania przyczyn dlaczego dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez Stronę organ odmówił wiarygodności oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca jest przekonana, że w pierwszej kolejności organ powinien zbadać przyczyny utraty kapitału, stwierdzić czy faktycznie doszło do utraty kapitału, a jeśli tak to, czy do utraty tej doszło na skutek istnienia zakumulowanych strat. W następnej kolejności organ powinien zbadać, czy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli, tj. w polskich warunkach czy podlega ogłoszeniu upadłości lub spełnia kryteria do ogłoszenia upadłości, według prawa upadłościowego.

W ocenie autora skargi analiza sprawozdań finansowych wskazuje, że Spółka nie spełnia ani pierwszego z powyższych warunków, czyli utraty połowy kapitału na skutek zakumulowanych strat, jak też drugiego warunku, tj. nie spełnia kryteriów do ogłoszenia upadłości. Zdarzenie, które spowodowało obniżenie wartości kapitału, spowodowane zostało czynnikami o charakterze wyłącznie prawnym i księgowym, gdyż na skutek połączenia Spółek w 2014 r., Wnioskodawca uzyskał udziały spółki przejmowanej, co spowodowało konieczność ich umorzenia.

Po połączeniu, co podkreśliła Skarżąca, kapitał własny Spółki wzrósł, kapitał podstawowy również wzrósł, zwiększeniu uległ także zysk z lat ubiegłych, ale powstała w bilansie pozycja "udziały własne (wielkość ujemna)", co spowodowało księgowe zmniejszenie wartości kapitału, choć sytuacja ekonomiczna przedsiębiorcy nie uległa pogorszeniu, a wręcz przeciwnie, z danych w bilansie wynika, że uległa poprawie. Zatem obniżenie kapitału na skutek obowiązkowego umorzenia udziałów nabytych w efekcie połączenia podmiotów prawa handlowego stanowi operację księgową, wynikającą z rozwiązania ustawowego, a nie z działalności gospodarczej Spółki. Zdarzenie to nie ma wpływu na ocenę sytuacji ekonomicznej podmiotu, gdyż faktycznie z działalnością gospodarczą podmiotu nie ma związku.

Wnoszący skargę zauważył, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do odmowy pracodawcy pomocy publicznej z tytułu zatrudniania osób niepełnosprawnych, gdyż funkcjonowanie Spółki nie było zagrożone, a pracodawca ponosił koszty zatrudniania osób niepełnosprawnych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu jest decyzja Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] września 2018 r. w sprawie odmowy Skarżącej Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2017 r.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (określającym przesłanki nabycia przez pracodawcę uprawnienia do otrzymania omawianego dofinansowania) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi bowiem pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 651/2014.

W ramach art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji przewidziano odmowę dopłaty dofinansowania w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 stanowi, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wymieniony przepis odsyła wprost do stosowania rozporządzenia nr 651/2014. Rozporządzenie nr 651/2014 w art. 1 ust. 4 pkt c dotyczącym zakresu stosowania wprost stanowi, że "niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do (...) c) pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi".

Rozporządzenie nr 651/2014 w art. 2 pkt 18 określa kryteria trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy. Zgodnie z tym przepisem "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, oznacza przedsiębiorstwo, w którym ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne.

Wymaga też wyjaśnienia, że Prezes PFRON bada, czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według danych na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy. Skoro bowiem pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to treść art. 33 rozporządzenia nr 651/2014. W myśl art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 TfUE i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TfUE, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. W ust. 2 art. 33 ww. rozporządzenia wskazano, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych. Zatem pomoc dotyczy pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych. Tak też stanowi przepis art. 2 pkt 28 rozporządzenia nr 651/2014 wskazując w definicjach, że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Powyższe stanowisko jest podzielane w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), np. w wyroku NSA z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12 wskazującym na taką wykładnię co do daty stosowanych przepisów. Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 464/14, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3594/15. W wyroku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2078/12, NSA uznał, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy jest badana na datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku, a poprawa sytuacji po tej dacie nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił w sprawie, że dokumentacja finansowa spółki sporządzona na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania wprost wskazuje na trudną sytuację spółki w rozumieniu przesłanki opisanej w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014.

Z przedstawionego przez Stronę bilansu sporządzonego na dzień [...] września 2017 r. wynika, że kapitał zakładowy Spółki stanowił [...] zł. Ujemna skumulowana kwota na dzień 30 września 2017 r. wyniosła – [...] zł (strata z lat ubiegłych wykazana na dzień 30 września 2017 r. + bieżący zysk wykazany na dzień 30 września 2017 r. pomniejszone o wartość kapitału zapasowego) i stanowiła 16.011,25% wartości kapitału zakładowego Spółki. Oznacza to, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za miesiąc wrzesień 2017 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Tym samym zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo uznał, że strona jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z art. 2 pkt 18 lit b rozporządzenia nr 651/2014. Oceny tej nie zmienia brak zaległości w płatnościach wobec ZUS i US.

W świetle powyższego bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy są więc powody dla których Spółka utraciła kapitał, zwłaszcza, że doszło to tego kilka lat przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Tym bardziej, że umorzenie udziałów Skarżącej nie musiało prowadzić do utraty kapitału. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 9 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CZP 15/97 przepis art. 193 § 2 k.h. stanowi, że umorzenie udziału może się odbywać albo z zachowaniem przepisów kodeksu handlowego o obniżeniu kapitału zakładowego (art. 259-261 k.h), albo bez zachowania tych przepisów, gdy źródłem finansowania umorzenia jest czysty zysk spółki (art. 193 § 2 k.h.). Różnica między umorzeniem z czystego zysku a umorzeniem kosztem obniżenia kapitału zakładowego polega na tym, że ten pierwszy sposób umorzenia nie prowadzi do obniżenia kapitału zakładowego, ten drugi zaś takie obniżenie powoduje. Umorzenie udziałów bez naruszenia kapitału zakładowego polega na zmniejszeniu ich liczby, przy zachowaniu na nie zmienionym poziomie wielkości kapitału zakładowego. W następstwie takiej operacji powstaje dysproporcja pomiędzy sumą wartości nominalnej udziałów nieumorzonych a wartością kapitału zakładowego spółki. Różnica ta może pozostać lub decyzją (uchwałą) wspólników może zostać zlikwidowana poprzez dostosowanie wartości nominalnej pozostałych udziałów do wartości kapitału zakładowego, bez jednoczesnego podwyższania tego kapitału. Stanowisko to pozostaje aktualne w odniesieniu do art. 199 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1577 ze zm.), obecnie regulującego kwestie umarzania udziałów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Skoro Skarżąca podejmuje określone decyzje gospodarcze, to za te decyzje bierze odpowiedzialność, także co do zaistnienia skutków w zakresie spełnienia przesłanek przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. Nie może być bowiem zgody na takie działanie podmiotu, który podejmując określone decyzje gospodarcze traci kapitał w sposób odpowiadający ww. rozporządzeniem nr 651/2014 dla przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji i jednocześnie żąda dofinasowania stanowiącego pomoc publiczną, która może być udzielona w ściśle określonych przepisami wspólnotowymi warunkach.

Nadto zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53 poz. 312 ze zm.) wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, informacji dotyczących swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Sprawozdanie finansowe składa się z bilansu, rachunku zysków i strat, informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości; Dz. U. z 2018 poz. 395 ze zm.). Na podstawie tych dokumentów organ ocenia, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014. Tym samym oparcie się przez organ na danych z bilansu Spółki na dzień 30 września 2017 r. było prawidłowe, a zarzut braku przeprowadzenia przez Prezesa PFRON analizy innych okoliczności dotyczących sytuacji ekonomicznej Skarżącej na podstawie innych dowodów, wykraczających poza zakres dowodów wskazanych w § 2 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podsumowując wskazać należy, iż w ocenie Sądu Prezes PFRON zebrał i rozpatrzył całość materiału wymaganego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, który potwierdził, że na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie Skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Tym samym w realiach niniejszej sprawy pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2017 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie i uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w skardze jak również naruszenia innych przepisów, które to naruszenie uzasadniałoby uwzględnienie skargi, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.