Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 660/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, 11, 23
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1, w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., orzekającą o utracie przez A. T. statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu podano, iż A. T. w dniu 14 kwietnia 2011 r. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. orzekł o uznaniu wymienionej z dniem 14 kwietnia 2011 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] kwietnia 2011 r. w wysokości 742, 10 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 582,70 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Następnie Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. orzekł o utracie przez ww. prawa do zasiłku od dnia [...] października 2011 r.

W dniu 22 grudnia 2014 r. do Urzędu Pracy [...] wpłynęło pismo z Narodowego Funduszu Zdrowia ([...] Oddział Wojewódzki w [...]) z dnia 16 grudnia 2014 r. o udzielenie informacji, w jakim okresie A. T. była osobą zgłoszoną do ubezpieczenia zdrowotnego jako bezrobotna zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...]. Ponadto w piśmie wskazano, że ww. w okresie od 12 grudnia 2011 r. do 6 września 2012 r. była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba wykonująca umowę zlecenie. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. orzekł o utracie przez A. T. statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 grudnia 2011 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej).

Od powyższej decyzji A. T. złożyła odwołanie do Wojewody [...], zarzucając naruszenie przepisów prawa, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że utrata statusu osoby bezrobotnej, przez osobę, której ustalono prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a która podjęła zatrudnienie na podstawie umowy cywilnoprawnej (stosunku zlecenia), następuje automatycznie, w oderwaniu od dochodu, jaki został na podstawie przedmiotowej umowy uzyskany. Ponadto wskazała, że w dniu 12 grudnia 2011 r. zawarła umowę zlecenie, która została rozwiązana z dniem 6 września 2012 r. oraz, że na podstawie powyższej umowy uzyskała łączny dochód w wysokości 4 224,53 zł. W odwołaniu wskazała również, że zgłosiła do Powiatowego Urzędu Pracy fakt zatrudnienia w oparciu o umowę cywilnoprawną. Otrzymała informację od jednego z pracowników Urzędu, iż umowa zlecenia nie wymaga wyrejestrowania i nie skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej, skoro odwołująca nie pobiera zasiłku, zaś podpisana umowa nie jest umową o pracę, tylko umową zlecenia.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda [...] uznał zarzuty za nieuzasadnione, gdyż w dniu rejestracji A. T. została prawidłowo poinformowana o prawach i obowiązkach bezrobotnego. Wymieniona zapoznała się z przysługującymi prawami i nałożonymi obowiązkami na osobę bezrobotną, w tym o obowiązku zawiadomienia w ciągu 7 dni powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia czy też innej pracy zarobkowej, oraz została poinformowana, że w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej następuje utrata statusu osoby bezrobotnej, czego dowodem jest złożony własnoręczny podpis na "Informacji dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna". Akta sprawy nie potwierdzają faktu poinformowania przez A. T. Urzędu Pracy o podjęciu umowy zlecenia od dnia 12 grudnia 2011 r., na które powołuje się w odwołaniu.

W aktach sprawy znajduje się natomiast przedstawiona w Urzędzie Pracy [...] w dniu 12 stycznia 2015 r. umowa zlecenie Nr [...] z dnia 12 grudnia 2011 r., zawarta pomiędzy firmą [...] a A. T. Ponadto w piśmie Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 grudnia 2014 r. zostało wskazane, że A. T. w okresie od 12 grudnia 2011 r. do 6 września 2012 r. była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba wykonująca umowę zlecenia.

Organ odwoławczy wskazał, iż utrata statusu osoby bezrobotnej A. T. wynika z faktu podjęcia innej pracy zarobkowej, tj. umowy zlecenia z dniem 12 grudnia 2011 r. W przypadku podjęcia zatrudnienia bądź też innej pracy zarobkowej wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia nie ma wpływu na kwestię posiadania statusu bezrobotnego. Sam fakt podjęcia zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej jest podstawą do wydania decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej, bez względu na wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym może być osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. W związku z powyższym, A. T. od dnia 12 grudnia 2011 r. nie mogła posiadać statusu osoby bezrobotnej, gdyż nie spełniała przesłanek zawartych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. T. zarzuciła powyższej decyzji Wojewody [...] naruszenie:

1. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną jego wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że utrata statusu bezrobotnej przez osobę, której nie ustalono prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a która podjęła zatrudnienie na podstawie umowy cywilnoprawnej (stosunku zlecenia), następuje automatycznie, w oderwaniu od dochodu, jaki został na podstawie przedmiotowej umowy uzyskany,

2. art. 10 § 1 kpa, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż wynagrodzenie minimalne w roku 2012 wynosiło 1500 zł, zatem kwota, którą uzyskała z tytułu wykonywania umowy zlecenia nie powinna przekroczyć 750 zł w stosunku miesięcznym. Za cały okres zatrudnienia osiągnęła dochód 4224, 53 zł, co biorąc pod uwagę okres wykonywania umowy daje kwotę 469, 39 zł w stosunku miesięcznym, w związku z czym nie mogła utracić statusu osoby bezrobotnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga analizowana z uwzględnieniem powyższych reguł podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wbrew zarzutom skargi, organ dokonał prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149).

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o: bezrobotnym "oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a – g lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...).

W sprawie bezspornym jest, iż skarżąca w okresie od 12 grudnia 2011 r. do 6 września 2012 r. wykonywała pracę zarobkową w ramach umowy zlecenia. Organ zasadnie zatem przyjmuje, że A. T. od dnia 12 grudnia 2011 r. nie mogła posiadać statusu osoby bezrobotnej, gdyż nie spełniała przesłanek wskazanych w powołanym wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem w przypadku podjęcia zatrudnienia bądź też innej pracy zarobkowej, wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia nie ma wpływu na kwestię posiadania statusu bezrobotnego.

Wykonywanie innej pracy zarobkowej oznacza, jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 11 wskazanej ustawy, wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym m. in. umowy zlecenia.

Jednocześnie w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 23 ustawodawca wyjaśnił, że ilekroć w ustawie jest mowa przychodach – oznacza to przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie pracy wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem skarżąca nie może skutecznie powoływać się na treść zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h, mówiącą o wysokości miesięcznego przychodu, gdyż nie odnosi się, jak wyżej wskazano, do przychodów z innego tytułu niż zatrudnienie czy innej pracy zarobkowej, jak w niniejszej sprawie, wykonywanej w ramach umowy zlecenia.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu, dotyczącego naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa, należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca, podnosząc zarzut, iż nie brała czynnego udziału w postępowaniu przed organami I i II instancji, nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów, wskazujących na to, że powyższe uchybienie ze strony organów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W skardze skarżąca nie wskazuje odnośnie jakich dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie miała możliwości wypowiedzenia się. Nie można zatem podzielić zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a.

Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.