Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1548/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A sp. z o.o. w L. (dalej: skarżąca, spółka) jest powołana w sentencji wyroku decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...], określającą wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 w kwocie 174.664,25 zł,

W wyniku przeprowadzonej u skarżącej kontroli podatkowej, a następnie wszczętego na skutek dokonanych ustaleń postępowania podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził nieprawidłowości mające wpływ na wysokość zadeklarowanej przez spółkę straty podatkowej, a polegające na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów na łączną kwotę 3.832,40 zł., poprzez zakwalifikowanie jako taki wydatek:

1) kwoty w wysokości 415,80 zł poniesionej na ubezpieczenie pojazdu za okres, kiedy skarżąca pojazdu tego już nie posiadała;

2) kosztu upomnienia w wysokości 17,60 zł z tytułu nieterminowej wpłaty podatku od nieruchomości;

3) wydatku 2.811 zł poniesionego w okresie od lipca do grudnia 2006 r. na noclegi oraz kwoty 44 zł stanowiącej wartość dwóch diet wypłaconych z tytułu delegacji;

4) kwotę 544 zł wynikająca z dwóch faktur dotyczących wynajęcia pokoju w hotelu, a zaewidencjonowanych na koncie "koszty do wysokości limitu", oznaczonych jako wydatki na reprezentację i reklamę.

Organ, powołując się na brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t: Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), dalej: updop, wskazał, iż kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Pomiędzy poniesionym wydatkiem a prowadzoną działalnością gospodarczą musi istnieć związek, a ciężar jego wykazania spoczywa na podatniku.

Przede wszystkim związek taki nie występuje w zakresie wydatku na ubezpieczenie pojazdu, który nie należał do skarżącej w kwestionowanym okresie. Odmawiając z kolei cechy kosztu uzyskania przychodu wspomnianemu wydatkowi na zapłatę kosztów upomnienia w kwocie 17,60 zł, organ powołał art. 16 ust. 1 pkt 21 updop, z którego wynika, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodu odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, zdaniem organu, za koszty takie nie można uznać również przedmiotowego wydatku.

Organ kwestionując dokonaną przez skarżącą kwalifikację jako koszty uzyskania przychodu wydatków poniesionych na podróże służbowe (wydatki na noclegi oraz delegacje) stwierdził, iż wbrew obowiązkowi ciążącemu na skarżącej, nie wykazała ona związku tychże wydatków z przychodem. Poza bowiem dokumentami zakupu usług noclegowych skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, iż - jak twierdzi - podróże te służyły prowadzeniu negocjacji w sprawie sprzedaży nieruchomości. Pomimo skierowanego przez organ wezwania skarżąca nie wskazała kontrahentów, z którymi prowadziła negocjacje i nie przedłożyła innych dowodów potwierdzających nawiązanie takich kontaktów handlowych, jak choćby zaproszenia do prowadzenia negocjacji, oferty, projekty czy też porozumienia.

Wobec stwierdzonych uchybień, stosownie do postanowień art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: o.p., organ uznał prowadzone przez skarżącą księgi rachunkowe za nierzetelne w zakresie dotyczącym zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 3.832,40 zł i w tym też zakresie odmówił im mocy dowodu w prowadzonym postępowaniu. Uznając złożoną przez skarżącą w dniu [...] korektę zeznania CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu / poniesionej straty za rok podatkowy 2006, w której spółka wykazała stratę w kwocie 178.496,65 zł za nieprawidłową, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. w wydanej w dniu [...] decyzji określił wysokość straty w podatku dochodowym za 2006 rok na kwotę 174.664,25 zł.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, formułując następujące zarzuty:

1) rażącego naruszenie prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych dowodów w sprawie, tj. nieuznanie opisów widniejących na kwestionowanych fakturach VAT uzasadniających poniesienie wydatku, jak również wyjaśnień strony w toku kontroli podatkowej, wskutek czego organ I instancji błędnie ocenił stan faktyczny i błędnie rozstrzygnął sprawę, co stanowi naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 2 oraz art. 191 o.p., a także zasad legalizmu wyrażonych w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP;

2) rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 updop, poprzez przyjęcie, że kosztem uzyskania przychodów mogą być wyłącznie wydatki bezpośrednio związane z przychodami, podczas gdy przepisy nie formułują takiego warunku, jak też warunku racjonalności wydatku, a co stanowi naruszenie zasady praworządności w demokratycznym państwie prawnym oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP;

3) naruszenia prawa procesowego poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej wszelkich wątpliwości związanych z interpretacją przepisów dotyczących kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, co stanowi naruszenie art. 122 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 o.p. oraz art. 2 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła w szczególności nieuwzględnienie wyjaśnień złożonych przez M. S. oraz wyjaśnień pełnomocnika skarżącej zawartych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli podatkowej. Organ pominął także charakter działalności skarżącej - zorientowanie na obrót nieruchomościami, polegający na ich zakupie od osób prywatnych oraz syndyków upadających przedsiębiorstw, przeprowadzaniu restrukturyzacji zadłużenia związanego z taką nieruchomością oraz uczestniczenie w czynnościach podejmowanych na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i gospodarce nieruchomościami celem przygotowania produktu (projektu) dla inwestorów.

Skarżąca wskazała, iż organ nie uwzględnił również tego, że zakupiona przez nią nieruchomość stanowiła towar handlowy, który z uwagi na charakter tej nieruchomości mógł zostać zaoferowany wąskiemu gronu inwestorów, a co wymagało wielu spotkań z przedstawicielami inwestorów, względnie z innymi podmiotami na rynku obrotu nieruchomościami (pośrednicy). Z uwagi na lokalizację centrum biznesowego obrotu nieruchomościami w W., konieczne było ponoszenie wydatków na noclegi w W. oraz w innych miejscach obecności potencjalnych inwestorów.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia organ, odmawiając uznania za koszty uzyskania przychodów zaewidencjonowanych na koncie "podróże służbowe" wydatków na kwotę 2.855 zł oraz zakwalifikowanej przez skarżącą jako "wydatki na reprezentację i reklamę" kwoty 544 zł, powołał się na zawartą w art. 15 ust. 1 updop definicję tych kosztów, a ponadto wskazał, iż obowiązkiem podatnika jest prawidłowe udokumentowanie wydatków, które obejmuje nie tylko formalną poprawność dokumentu, ale również poprawność materialną. Oznacza to, iż za koszt uzyskania przychodu może zostać uznany tylko taki wydatek, który został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. Obowiązek wykazania tego związku spoczywa na podatniku. Z uwagi na to, iż skarżąca - pomimo stosownego wezwania do przedstawienia dowodów - związku tego nie wykazała, organ odmówił takiej kwalifikacji wydatkom wynikającym z zakwestionowanych faktur dotyczących noclegów.

Ponadto organ zauważył, iż w złożonych wyjaśnieniach prezes zarządu skarżącej spółki podał, iż przedmiotem działalności spółki jest pośrednictwo finansowe, podczas gdy we wniesionym odwołaniu sugeruje, że działalność ta zorientowana jest na obrót nieruchomościami, co jednak, w ocenie organu, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale. Uzasadnienia nie znajduje również sugerowany przez skarżącą szczególny charakter zakupionej nieruchomości, tj. prawo wieczystego użytkowania gruntu - niezabudowanych działek w L.

Organ odwoławczy zakwestionował również kwalifikację jako koszty uzyskania przychodów wydatków na składki ubezpieczenia pojazdu od dnia jego sprzedaży przez spółkę oraz kwoty 17,60 zł tytułem kosztów upomnienia, argumentując swoje rozstrzygnięcie jak organ I instancji.

Powołując przepisy prawa procesowego, tj. art. 120, 121 § 1, 122, 124, 180 § 1 i 187 o.p. organ uznał, iż sformułowane w nim zasady dotyczące prowadzenia postępowania podatkowego zostały dochowane w niniejszym postępowaniu. Ponadto organ zaakcentował, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż strona powołując się w trakcie postępowania podatkowego na określone okoliczności faktyczne, obowiązana jest do przedstawienia stosownego materiału dowodowego, potwierdzającego te okoliczności. Przyjęte przez organ ustalenia znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale, wobec czego poczynione wnioski nie noszą cech dowolności i nie naruszają granic swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 190 o.p. Tym samym nie doszło również do naruszenia wyrażonej w art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej zasady legalizmu.

Powyższa decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca powtórzyła zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji wraz z ich argumentacją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uzasadniając swoje stanowisko jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze, że obok zarzutów dotyczących sporu co do prawa materialnego, skarżąca sformułowała również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, Sąd uznał za zasadne odniesienie się w pierwszej kolejności do kwestii o charakterze procesowym.

Zgodnie z art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powołana zasada prawdy obiektywnej skonkretyzowana została w art. 187 § 1 o.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stosownie do art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada swobodnej oceny dowodów tylko wtedy będzie realizowana, gdy organ zgromadzi w sposób zgodny z przepisami prawa wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej. Organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien kierować się także zasadami logiki oraz zgodnością oceny z doświadczeniem życiowym.

Powyższe przepisy należy uzupełnić jeszcze przez przywołanie treści art. 180 o.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, tj. sposób prowadzenia postępowania dowodowego oraz ocenę zgromadzonego materiału, Sąd uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia powołanych przepisów. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że organy pominęły istotne dowody w sprawie, tj. opisy kwestionowanych faktur dotyczących noclegów oraz wyjaśnienia strony złożone w toku postępowania. Potwierdzeniem uwzględnienia wskazanych dowodów w procesie gromadzenia materiału dowodowego jest uzasadnienie rozstrzygnięć wydanych przez organy. W motywach wydanych decyzji organy bowiem wymieniając kwestionowane faktury przywołują jednocześnie opisy tych dokumentów poczynione przez skarżącą, a ponadto treść pisemnych wyjaśnień, złożonych wraz z zastrzeżeniami do protokołu kontroli. Dokumenty te oraz wyjaśnienia dotyczące celu poniesienia danego wydatku, jako materiał zgromadzony w postępowaniu stanowiły przedmiot oceny dokonanej przez organy, a która zdaniem Sądu została dokonana z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w treści art. 191 o.p. Naruszenia powołanych przepisów nie może uzasadniać to, że wyniki oceny materiału dowodowego nie satysfakcjonują strony. W szczególności należy zauważyć, że skarżąca żądająca uznania, iż przedmiotowe wydatki - opłaty za noclegi - były związane z wyjazdami służącymi prowadzeniu negocjacji z potencjalnymi kontrahentami, swoje twierdzenia o takim celu zakupu usług opiera wyłącznie na zapisach dokonanych na odwrocie faktur przez prezesa spółki. Pomimo skierowanego do niej wezwania skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność faktycznego prowadzenia negocjacji, w tym tak podstawowych informacji jak dane osobowe lub nazwa kontrahentów z którymi prowadziła negocjacje, miejsce ich zamieszkania bądź prowadzenia działalności, czy korespondencja taka jak zaproszenia do negocjacji, oferty, projekty czy porozumienia. Wobec takich okoliczności zasady doświadczenia życiowego nakazywały odmówić wiarygodności twierdzeniom, iż negocjacje były prowadzone. Należy również wskazać, iż skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu w sprawie.

Wobec tego, w ocenie Sądu orzekającego, poczynione przez organ ustalenia, negujące prowadzenie negocjacji handlowych w przedmiocie sprzedaży nieruchomości są w pełni uzasadnione, gdyż okoliczności te - na które powołuje się skarżąca - nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale. Tym samym wyprowadzone przez organ wnioski nie noszą cech oceny dowolnej i nie przekraczają granic swobodnej oceny materiału dowodowego. Przyjmując zatem, iż działania organów mieściły się w granicach prawa, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej, wyrażającego ów obowiązek działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa, jak też art. 2 tego aktu, w którym zawarto deklarację demokratycznego charakteru Rzeczypospolitej, będącej państwem prawa.

Z powyższych przyczyn Sąd uznał za bezzasadny sformułowany przez skarżącą zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p. wyrażającego obowiązek organów podatkowych prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do nich.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 124 o.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W wydanych decyzjach bowiem organy w sposób logiczny, zrozumiały i konsekwentny przedstawiły przyjęty stan faktyczny wraz z uzasadnieniem dokonanej oceny materiału dowodowego oraz wyjaśniły swoje rozstrzygnięcie, przywołując stosowne przepisy prawa.

Ze wskazanych powyżej powodów Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przez stronę w skardze przepisów procedury podatkowej.

W świetle przedstawionego problemu odnoszącego się do prawa materialnego zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy posiada z kolei wyjaśnienie warunków kwalifikowania - na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - wydatków jako koszty uzyskania przychodu. Zgodnie z powoływanym art. 15 ust. 1 updop w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Zatem kwalifikacja wydatku jako koszt uzyskania przychodu wymaga po pierwsze ustalenia, iż wydatek ten nie został wymieniony w katalogu wydatków określonych w art. 16 ust.1 updop, a następnie stwierdzenia czy pomiędzy poniesionym wydatkiem a osiągnięciem przychodu zachodzi związek (celowość poniesienia wydatku). Przy tym ów związek występuje niezależnie od tego czy poniesienie wydatku przyniosło skutek w postaci osiągnięcia przychodów. Wydatek ma charakter celowy, gdy tylko podatnik wykaże, iż w chwili jego poniesienia zasadnie można było oczekiwać, że wydatkowanie środków przyczyni się do osiągnięcia przychodu. Związek przyczynowy pomiędzy wydatkiem a uzyskaniem przychodu z jednej strony ma charakter hipotetyczny, co oznacza, iż nieosiągnięcie spodziewanego przychodu nie wyklucza uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, z drugiej jednak strony związek ów musi mieć charakter widoczny, co należy rozumieć w ten sposób, iż ponoszenie kosztów winno omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać osiągnięcie przychodu jako realne. Ocena możności uzyskania przychodu poprzez ponoszenie określonych wydatków winna być przy tym przeprowadzona z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i praktyki obrotu gospodarczego. Ostatecznie należy zauważyć, iż obowiązek wykazania poniesienia kosztów w celu uzyskania przychodów spoczywa na podatniku, który na to się powołuje.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd podzielił stanowisko organów skarbowych, iż okoliczności sprawy nie pozwalają na zakwalifikowanie wydatków zaewidencjonowanych przez skarżącą na koncie "podróże służbowe", a wynikających z zakwestionowanych faktur oraz polecenia wyjazdu służbowego, jak też wydatków na noclegi, zaewidencjonowanych na koncie "reprezentacja i reklama", jako koszty uzyskania przychodu. Zdaniem Sądu brak jest omawianego związku wskazanych wydatków z przychodem. Pomimo bowiem twierdzenia skarżącej, iż wydatki dotyczą wyjazdów służących prowadzeniu z kontrahentami negocjacji w przedmiocie sprzedaży nieruchomości położonej w L., okoliczność ta - jak wskazywano powyżej - nie została udowodniona. W szczególności znaczenie posiada fakt, iż skarżąca - konsekwentnie twierdząca w trakcie postępowania podatkowego, iż wyjazdy miały charakter służbowy - nie przedstawiła żadnych dowodów mogących potwierdzić tak argumentowaną celowość poniesienia tych wydatków. Pomimo podejmowanych w tym zakresie działań przez organy - skierowanie wezwania do złożenia materiałów- w toku postępowania nie uzyskano żadnych dokumentów wskazujących na rzeczywiste prowadzenie owych negocjacji.

Zaakcentowania wymaga wspomniany obowiązek podatnika wykazania poniesienia kosztów w celu uzyskania przychodów, któremu wyraz dał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2009 r., I GSK 855/08, uznając, iż: nałożenie na organy prowadzące postępowanie podatkowe obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku.

Bezzasadnie przy tym skarżąca zarzuca, że organy w swoich rozstrzygnięciach przyjęły, iż kosztem uzyskania przychodów mogą być wyłącznie wydatki bezpośrednio związane z przychodami, a co stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 16 updop. W obu bowiem decyzjach organy wyeksponowały jedynie konieczność występowania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy kosztami a przychodami, nie formułując warunku bezpośredniości tego związku.

Sąd uznał za bezzasadne twierdzenie skarżącej, w którym podnosi, iż art. 15 ust. 1 ptru nie formułuje warunku racjonalności wydatku dla zakwalifikowania go jako koszt uzyskania przychodu. Przesłanka ta bowiem w sposób oczywisty wynika ze zwrotu "w celu osiągnięcia przychodów". Pod tym pojęciem należy bowiem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), które można uznać za celowe wyłącznie, gdy dostępna wiedza uzasadnia oczekiwanie skutku tego działania (stanowiącego przyczynę), tj. osiągnięcia przychodu. W tym miejscu warto przywołać fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 1996 r., I SA/Po 832/96, (POP 2000, z. 4, poz. 116), w którym Sąd zauważył, iż: Generalnie niewłaściwe są te rozstrzygnięcia organów podatkowych, które nie uznają za koszt uzyskania przychodu wydatków na podróże służbowe odbywane w celu podpisania kontraktu, do którego realizacji nie doszło. Na podmiocie gospodarczym jednak w takich sytuacjach ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, iż odbywane podróże zagraniczne pozostawały w określonym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik może to uprawdopodobnić przykładowo poprzez wykazanie prowadzenia negocjacji (np. zaproszenie do ich prowadzenia, wstępne oferty czy też porozumienia), które miały na celu powstanie lub zwiększenie przychodu i jednocześnie poniesienie tych wydatków, z racjonalnego punktu widzenia (podkreślenie Sądu), miało doprowadzić do zawarcia kontraktu, a tym samym - osiągnięcia przychodu. Akcentując niezbędność racjonalnego charakteru wydatku, który z woli podatnika zostaje zakwalifikowany jako koszt uzyskania przychodu, Sad wskazuje również, iż przywołana argumentacja uzasadnia także sposób prowadzenia postępowania dowodowego przez organy, tj. skierowanie do skarżącej wezwania do przedstawienia stosownych materiałów uprawdopodabniających prezentowane przez nią stanowisko dotyczące celu zakupu usług noclegowych.

Ponadto Sąd stwierdza, iż wbrew zarzutom formułowanym przez skarżącą o rozstrzygnięciu na jej niekorzyść wątpliwości dotyczących interpretacji przepisów wyrażających warunki kwalifikowania wydatków jako koszty uzyskania przychodów, wątpliwości takie nie zachodzą. Liczne orzeczenia w tym przedmiocie doprowadziły do usunięcia wszelkich wątpliwości w tym zakresie, a wykładnia przepisu art. 15 ust. 1 ptu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż kwestionowane przez organ wydatki nie odpowiadają definicji kosztów uzyskania przychodu.

Ostatecznie, uznając, iż działania organu mieściły się w granicach wyznaczonych przepisami prawa, Sąd uznał, iż do naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej nie doszło również poprzez nieprawidłową interpretację art. 15 ust. 1 oraz 16 ust. 1 ptu.

Z uwagi na niekwestionowanie przez skarżącą prawidłowości stosowania norm prawa materialnego będącego podstawą zakwestionowania kwalifikacji jako koszty uzyskania przychodów wydatków na ubezpieczenie pojazdu za okres, kiedy skarżąca pojazdu tego już nie posiadała oraz kosztu upomnienia w wysokości 17,60 zł z tytułu nieterminowej wpłaty podatku od nieruchomości, Sąd stwierdza jedynie, iż również w tym zakresie podziela stanowisko organów podatkowych.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia materialnych ani procesowych przepisów prawa podatkowego.

Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: upsa, ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 151 upsa w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Wobec powyższego i na podstawie art. 151 upsa Sąd orzekł jak w sentencji.