Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 407/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par 3 p.p.s.a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie wycofania produktu z obrotu postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...]


UZASADNIENIE

J. F. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie wycofania produktu z obrotu.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił decyzji szereg naruszeń prawa materialnego i procesowego. Podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący dopuścił się spowodowania bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowa ludzi przez naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych i tym samym przyjęcie, że zachodzi przesłanka do zastosowania sankcji przewidzianych w art. 27 ust. 2 ww. ustawy. Skarżący zarzucił decyzji również naruszenie art. 7,10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie, uchybienia organu dostrzeżone w toku postępowania i zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Artykuł 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie.

W ocenie Sądu skarżący ograniczył się tylko do sformułowania wniosku bez wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Obszerne uzasadnienie skargi wskazujące na nieprawidłowości w toku postępowania przed Głównym Inspektorem Sanitarnym i wady samej decyzji nie mogą zostać uznane za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy zaskarżona decyzja o wycofaniu z obrotu na terenie całego kraju określonego wyrobu jest prawidłowa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Tym samym nie wystarczy samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.

Dopiero wskazanie negatywnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności z których by wynikało, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu jakąkolwiek szkodę lub sprawi dolegliwość.

Ponadto Sąd nie dopatrzył się również z urzędu jakichkolwiek okoliczności przemawiających za udzieleniem skarżącemu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że to w interesie skarżącego powinno być wprowadzenie do obrotu gospodarczego produktu, który spełnia wszystkie wymagania higieniczno-sanitarne jako produkt bezpieczny dla życia i zdrowia obywateli. To w wyniku obrotu produktem niebezpiecznym, lub potencjalnie szkodliwym, może dojść do nieodwracalnych skutków prawnych po stronie osób trzecich, jak i samego skarżącego. Ryzyko obrotu takim produktem i ewentualnych konsekwencji prawnych i ekonomicznych obciąża więc skarżącego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.