Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 99/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3, art. 47,  art. 13,  art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi S. F. na bezczynność Dyrektora Okręgowego [...] w K. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Okręgowego [...] w K. do załatwienia punktu 4 wniosku skarżącego z dnia [...] roku i stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) w pozostałym zakresie skargę oddala; 3) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 marca 2014 r. S.F. wystąpił do Okręgowego Urzędu Miar w K. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej , tj. o przekazane w okresie od 1 lutego 2012 r. do 31 maja 2012 r. do wymienionego organu przez firmę P.P.H.U. A prowadzącą Punkt Legalizacyjny w S. - dokumenty pod nazwą:

1 "Wniosek o wykonanie czynności urzędowych wykonywanych przez organy administracji miar i podległe im urzędy", a dotyczące przyrządów do pomiaru prędkości w ruchu drogowym,.

2. "Formularz ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie dowodu legalizacji przyrządów pomiarowych" – objętych wyżej wymienionymi wnioskami,

3. Dowody wniesienia należnych opłat, w związku z wyliczeniami zawartym w ww. formularzach

Jednocześnie wniósł o ich udostępnienie w formie odbitek kserograficznych poświadczonych za zgodność z oryginałem.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. organ powiadomił wnioskodawcę o przesunięciu terminu do udzielenia odpowiedzi na powyższy wniosek do dnia 9 maja 2014 r. ze względu na zakres zarchiwizowanej dokumentacji oraz koniczność jej szczegółowej weryfikacji pod względem tajemnicy przedsiębiorstwa oraz zawartych w niej danych.

W piśmie z 17 kwietnia 2014 r. wnioskodawca wniósł o sukcesywne udostępnianie mu żądanych dokumentów w etapach obejmujących kolejne okresy jednomiesięczne, nie podzielając opinii organu, jakoby w dokumentach tych były jakiekolwiek dane prawem chronione.

W dniu [...]r. nr [...] Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w K., w wyniku rozpoznania wniosku z dnia 26 marca 2014 r. wraz z korektą wprowadzoną do niego w ww. piśmie, poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy.

S.F. w piśmie z dnia 13 maja 2014 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego żądania, w formie uprzednio określonej, ograniczając jego zakres wyłącznie do wniosku znak [...] oraz pozostałych dokumentów wymienionych w piśmie z 26 marca 2014 r. wytworzonych w 2012 r. i sporządzonych wyłącznie w związku z procesem legalizacyjnym wideorejestratora - nr fabr.: [...], znak fabr.: [...], rok prod. 2008, zainstalowanego w samochodzie osobowym marki [...] nr rej. [...], nr identyfikacyjny [...]. Natomiast w piśmie z dnia 19 maja 2014 r. zatytułowanym wniosek o udzielenie informacji publicznej wniósł o

1) ustalenie prawidłowej daty przeprowadzenia procedury legalizacyjnej przedmiotowego wideorejestratora zainstalowanego we wskazanym samochodzie,

2) pisemne potwierdzenie, że świadectwo legalizacji ponownej wspomnianego wideorejestratora sporządzone zostało niezgodnie z prawem, a niezgodność ta polega na tym , że data wystawienia tego dokumentu nie odpowiada prawdzie,

3) pisemne potwierdzenie, że ważność przedmiotowego świadectwa obowiązuje przez okres kolejnych 13 miesięcy począwszy od dnia następnego po dniu ustalonym w punkcie 2,

4) doręczenie mu odpisu, poświadczonego za zgodność z oryginałem, protokołu sprawdzenia albo zapisku sprawdzenia z czynności legalizacji ponownej urządzenia, o którym mowa we wniosku (§ 31 ust. 2 w zw. z § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów [pomiarowych (Dz. U. nr 5, poz. 29 ze zm.

Powyższe uzasadnił przygotowywaniem wniosku o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o wykroczenie drogowe, w którym to procesie głównym dowodem był zapis z wideorejestratora o wymienionym wyżej numerze i znaku fabrycznym oraz roku produkcji, a także świadectwo legalizacji ponownej tego przyrządu wystawione w dniu 29 lutego 2012 r.

W odpowiedzi na pismo z 19 maja 2014 r., które potraktowane zostało jako korekta pisma z dnia 13 maja 2014 r., organ poinformował wnioskodawcę o terminie i miejscu legalizacji przedmiotowego przyrządu do pomiaru prędkości, przesyłając w załączeniu kopię świadectwa legalizacji.

Z kolei w piśmie z 30 maja 2014 r., które wpłynęło do organu 3 czerwca 2014 r., pełnomocnik wnioskodawcy kwestionował jakoby stronie została udostępniona informacja publiczna o jaką się ubiegała oraz, że postępowanie w tym przedmiocie zostało zakończone. Pismo organu z dnia 5 maja 2014 r. uznał za decyzję o odmowie udzielenia wnioskowanych informacji , a w konsekwencji twierdził, że pisma strony z dnia 13 i 19 maja były reakcją na tą decyzję i powinny być potraktowane i rozpatrzone jako odwołanie od decyzji organu I instancji. Ponadto pełnomocnik zakwestionował stanowisko organu, że informacje o jakie ubiegał się wnioskodawca nie mają cech informacji publicznej, jako pozbawione uzasadnienia faktycznego i prawnego. Jednocześnie wskazał w jakim zakresie strona ubiega się o udostępnienie informacji.

W odpowiedzi Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w piśmie z dnia 9 czerwca 2014 r. wyjaśnił, że pismo z dnia 5 maja 2014 r. nie jest decyzją w świetle art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zwykłym pismem, gdyż forma decyzji zastrzeżona jest wyłącznie dla informacji publicznej.

Pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. (data nadania) S.F., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego G.R., wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w K., domagając się zobowiązania tego organu do udostępnienia żądanych informacji w postaci uwierzytelnionych dokumentów odnoszących się do realizacji zdań organów władzy publicznej, skierowanych do nich lub przez nich wytworzonych, tj.:

1 wniosku znak [...] wraz z odpisem strony rejestru/ewidencji wniosków, na której został zapisany,

2. formularza ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie dowodu legalizacji przyrządu pomiarowego objętego powyższym wnioskiem,

3. dowodu wniesienia należnej opłaty przez zobowiązanego,

4. protokołu sprawdzenia albo zapisku sprawdzenia z czynności legalizacji ponownej urządzenia, o którym mowa we wniosku (§ 31 ust. 2 w zw. z § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 5, poz. 29 ze zm.)

albo wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej żądanej przez skarżącego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi nie podzielono stanowiska organu wyrażonego w piśmie z dnia 5 maja 2014 r., iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Podniesiono, ze informacja ta dotyczy czynności organu z zakresu zadań administracji miar powierzonych mu w szczególności przez art. 8 i 8b ustawy Prawo o miarach, w związku z tym posiada walor informacji publicznej. W tym zakresie podtrzymano stanowisko zaprezentowane w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 30 maja 2014 r. ,a dotyczące poprawnego rozumienia terminu "informacja publiczna". Podkreślono, że skarżący nie musi uzasadniać celu, do jakiego chciałby użyć informacji, tym niemniej taki cel wyjawił: chodzi bowiem o czynności organu związane z legalizowaniem przyrządu wykorzystywanego przez organ porządku publicznego - policję, którego wskazania służą za dowód w postępowaniu sądowym. Zaznaczono, że skarżący ma uzasadnione powody, by sądzić, że legalizacja nie była przeprowadzona w czasie, w którym został wydany dokument – świadectwo potwierdzające legalizację ponowną urządzenia, zaś aspekt ten zwielokrotnia jej publiczny charakter. Zdaniem skarżącego nie istnieją żadne przeszkody przewidziane w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, które nakazywałyby ograniczenie albo odmowę udzielenia żądanej informacji, a samo jej udzielenie w formie kopii dokumentów nie może napotykać na istotne przeszkody. Ponadto zaakcentowano, że z nieznanych skarżącemu powodów organ ukrywa żądaną informację, a z przyczynami, dla których odmówił jej cech informacji publicznej nie zapoznał skarżącego wbrew obowiązkowi. Jednocześnie zakwestionowano stanowisko, że odmowa udostępnienia informacji ze względu na jej niepubliczny charakter nie musi przybrać formy decyzji o umorzeniu postępowania (art. 104 § 1 i 105 § 1 k.p.a.), co otwierałoby drogę do sprawdzenia jej poprawności w trybie kontroli instancyjnej. Skoro skarżący nie uzyskał żądanej informacji, ani też organ nie odmówił mu jej udostępnienia, to taki stan oznacza bezczynność organu, na który przysługuje skarga.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w K. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że stan bezczynności nie istniej bowiem organ udzielał odpowiedzi na pisma skarżącego. Podniósł, że po wysłaniu kolejnego pisma o udostępnienie informacji z dnia 13 maja 2014 r. skarżący skontaktował się telefonicznie w dniu 16 maja 2014 r. z Dyrektorem OUM i podczas rozmowy telefonicznej uzyskał dodatkowe informacje. Następstwem przeprowadzonej rozmowy telefonicznej oraz pisma strony z dnia 19 maja 2014 r. była udzielona pisemnie odpowiedź organu z dnia 22 maja 2014 r. wraz z załączoną kopią świadectwa legalizacji. Organ podtrzymał stanowisko, że wniosek o legalizację przyrządu pomiarowego, formularz ustalenia opłaty jaki i dowód jej uiszczenia nie jest informacją publiczną. Zdaniem organu czym innym są bowiem dokumenty będące przejawem władczego działania władzy, a czym innym dokumenty o legalizację złożone przez wnioskującego – które są aktami postępowania administracyjnego i których udostępnienie następuje w trybie art. 73 k.p.a., co wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokumenty te oprócz danych zgłaszającego, zawierają informacje o przyrządach nie będących własnością zgłaszającego. Jednocześnie wskazano, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada na organ administracji czynności poświadczania za zgodność z oryginałem kopii udostępnianego dokumentu, zaś forma decyzji jest zastrzeżona wyłącznie dla informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego, odnosząc się do powyższego stanowiska wskazał, że organ w sprawie nie wydał żadnej decyzji. Nadto za niezrozumiałe uznał powoływanie się na art. 73 k.p.a. skoro skarżący nie był stroną postępowania legalizacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Zatem skarga na bezczynność jest dopuszczalna wyłącznie w sprawach, w których zapadają decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z kolei stosownie do treści art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania i uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Natomiast Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W niniejszym postępowaniu skarżący upatruje bezczynności Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w K. polegającej na nieudostępnieniu żądanej informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 26 marca 2014 r. precyzowanym w kolejnych pismach, oraz w piśmie z dnia 19 maja 2014r. W związku z tym należało odwołać się do stosownych regulacji zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p. Ustawa ta określa zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, a także przypadki w jakich dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W myśl przepisów tej ustawy, realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależnione od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek:

- przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2;

- adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, tj zgodnie z art.4 ust. 1 są "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", a ponadto organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne (ust. 2);

- obowiązane do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 3

są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu tejże informacji.

Zatem bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który informację taką posiada. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji publicznej lub nie podejmie nakazanych w tej ustawie czynności, w tym nie wyda stosownej decyzji.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w K. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej. Zresztą kwestia ta między stronami nie jest sporna. Istotnym zagadnieniem jest natomiast charakter żądanej informacji, a więc czy żądanie skarżącego dotyczące udostępnienia informacji dotyczy informacji publicznej. Podkreślenia bowiem wymaga, że zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Ustalenie, że żądana informacja nie jest informacją publiczną czyni skargę na bezczynność bezzasadną. Nie wchodzi wówczas w grę możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wobec niestosowania w sprawie jej przepisów. Trybem, w którym można zweryfikować stanowisko podmiotu, do którego skierowany został wniosek jest skarga na bezczynność rozpoznawana przez sąd administracyjny.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 tejże ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6, w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowisk, opinii i ocen organów. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

W ocenie Sądu wskazana w punkcie 4 wniosku z dnia 19 maja 2014 r. informacja, udostępnienia której domagał się skarżący, tj. protokół sprawdzenia albo zapisek sprawdzenia z czynności legalizacji ponownej urządzenia pomiarowego, objętego wnioskiem [...] ma charakter informacji publicznej. Informacja ta dotyczy bowiem sfery działalności organu administracji miar i podejmowanych przez ten organ bądź podmiot upoważniony czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego podczas legalizacji ponownej, w celu wydania świadectwa legalizacji (§ 31 ust. 2 w zw. z § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów [pomiarowych (Dz. U. nr 5, poz. 29 ze zm.). Protokół sprawdzenia albo zapisek sprawdzenia, który powinien zawierać dane określone w § 20 ust. 2 ww. rozporządzenia jest więc dokumentem z przeprowadzonych czynności w toku postępowania o wydanie świadectwa legalizacji, a więc ma walor informacji publicznej. Natomiast organem właściwym w sprawach legalizacji przyrządów pomiarowych, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1069), jest dyrektor okręgowego urzędu miar.

Zatem załatwienie sprawy dotyczącej żądania skarżącego w tym zakresie na podstawie u.d.i.p. mogło nastąpić poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), bądź poprzez odmowę udzielenia informacji lub umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., co następuje w formie decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie żądanie zawarte w punkcie 4 wniosku z dnia 19 maja 2014 r. nie zostało jednak załatwione zgodnie z u.d.i.p. Wprawdzie organ udzielił odpowiedzi na ww. pismo przesyłając skarżącemu kopię świadectwa legalizacji przyrządu pomiarowego objętego wnioskiem skarżącego, to jednak nie udostępnił dokumentu z czynności sprawdzenia tego przyrządu o co skarżący wnosił. Tymczasem podkreślenia wymaga, że adresat wniosku nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazanych, ale powinien rozpoznać wniosek w zakresie żądań w nim zawartych i to w sposób określony w ustawie. Oznacza to, że powinien udzielić informacji zgodnej z wnioskiem bądź w sytuacji, gdy uzna, że informacje, których wnioskodawca żąda nie podlegają ujawnieniu, ze względu na ograniczenia ustawowe wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmówić jej udostępnienia wydając decyzję (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Skoro sprawa w zakresie żądania zawartego w punkcie 4 wniosku z dnia 19 maja 2014 r. nie została załatwiona zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, to po stronie jego adresata zachodzi bezczynność. W związku z tym Sąd na podstawie art. 149 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia i załatwienia wniosku skarżącego z dnia 19 maja 2014 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 286 § 2 P.p.s.a.). Jednocześnie w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie można przypisać organowi bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy. Natomiast organ zareagował na wniosek skarżącego z dnia 19 maja 2014 r. jednakże bezczynność w tym zakresie wynikła z błędnej oceny, co do realizacji żądania. O kosztach postępowania, na które składa się wpis sądowy, oraz koszty zastępstwa procesowego orzeczono w punkcie 3 sentencji na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.

Natomiast pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Jak wyżej wskazano informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a które na podstawie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępniania informacji, które mają walor informacji publicznej. Przymiot informacji publicznej niewątpliwie posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe wytworzone w ramach realizacji powierzonych organowi zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Nie stanowią natomiast informacji publicznej dokumenty prywatne złożone w indywidualnej sprawie (np. inicjujące wszczęcie określonego postępowania) skierowane do organu administracji publicznej. Nie jest przy tym istotne, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna taki dokument, bądź też, jakiej czynności organu oczekuje podmiot, składając go. Dokumenty takie, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 385/10 lex nr 647919). Pisma kierowane do organu i wszczynające postępowanie w sprawie przed organem administracji publicznej, współtworzą wraz z innymi dokumentami całość akt prowadzonej przed nim sprawy. Jednak fakt, że taka korespondencja trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu nie oznacza, że przez to nabiera ona cech dokumentu urzędowego. Przepis art. 6 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Wprawdzie nie tylko dokument urzędowy w rozumieniu u.d.i.p. stanowi informację publiczną, są nią bowiem również inne dokumenty, które taką informację zawierają, a które służą do realizacji zadań organu (np. ekspertyzy, opinie). Jednocześnie w orzecznictwie wyrażony jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym podziela, że akta sprawy administracyjnej nie są w całości informacją publiczną, są bowiem zbiorem informacji takich, które są informacją publiczną i takich, które jej nie stanowią (wyrok NSA z 28 października 2009 r. sygn. I OSK 714/09, publ. Lex nr 573290). Powyższe prowadzi do wniosku, że nie wszystkie dokumenty w nich zgromadzone, mają charakter informacji publicznej. Wobec tego uznać należało, że wniosek złożony przez podmiot do organu administracji w sprawie wszczęcia postępowania w przedmiocie legalizacji ponownej przyrządu pomiarowego oraz dołączone do niego wymagane formularze oraz dowód uiszczenia należnej opłaty nie są dokumentami urzędowymi lecz dokumentami złożonymi w sprawie indywidualnej, które nie mają waloru informacji publicznej.

Skoro zatem wnioskowana przez skarżącego informacja we wskazanym wyżej zakresie nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie posiada przymiotu informacji publicznej, to w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do jej udostępnienia, ani też do odmowy udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w ogóle nie przewiduje w takiej sytuacji procedury decyzyjnej, a więc zastosowania Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w sprawie niniejszej organ uczynił, podtrzymując ostatecznie swoje stanowisko w odpowiedzi na skargę. Tym samym zarzut bezczynności organu był nieuzasadniony.

Bezzasadny był także zarzut bezczynności w kwestii udostępnienia odpisu rejestru/ewidencji wniosków o dokonanie legalizacji, w którym wniosek objęty żądaniem skarżącego został zapisany. Przyjdzie zauważyć, że ani we wniosku skarżącego z dnia 26 marca 2014 r., ani w kolejnych jego pismach takie żądanie nie zostało sformułowane. Natomiast jeżeli uznać, że w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 30 maja 2014 r. wniosek taki został zawarty (choć pismo to dotyczy innego żądania, na co wskazano także w punkcie 6 uzasadnienia skargi), to od dnia jego wpływu do organu, tj. 3 czerwca 2014 r. do dnia wniesienia skargi (12 czerwca 2014 r.) nie upłynął 14 dniowy termin do jego załatwienia. W tej sytuacji nie można uznać, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności, bowiem termin do załatwienia wniosku jeszcze nie upłynął.

Mając na względzie powyższe skarga w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu, na mocy art. 151 P.p.s.a., co orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku.