Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 791/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: art. 178a § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1600
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1800/17 w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną;


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1800/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. N. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych.

W dniu 24 maja 2017 r. do Komendanta Powiatowego Policji w O. wpłynęło postanowienie z Prokuratury Rejonowej W. o przedstawieniu zarzutów wobec asp. szt. B. N. o czyn z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1600; dalej "k.k."). W treści powyższego postanowienia zarzucono funkcjonariuszowi, że 18 marca 2017 r. w miejscowości C., znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości 2,95 %o alkoholu we krwi, prowadził samochód marki Mazda [...], nr rej. [...] w ruchu lądowym.

Zawiadomieniem z 24 maja 2017 r. Komendant Powiatowy Policji poinformował funkcjonariusza o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.; dalej "ustawa o Policji"), a także pouczył o przysługującym - w myśl art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "k.p.a.") - prawie do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, w szczególności zaś prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, możliwości zajęcia w sprawie stanowiska oraz zgłoszenia żądań.

Następnie, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy

o Policji, pismem z 24 maja 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego

w sprawie rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem poinformowano Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Stołecznej Policji z prośbą o wyrażenie w tej sprawie opinii, której organ nie otrzymał.

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w O., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił policjanta ze służby z dniem 31 lipca 2017 r. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawą faktyczną zwolnienia ze służby było popełnienie przez ww. czynu o znamionach przestępstwa. Organ podkreślił, że postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt [...], Prokurator Prokuratury Rejonowej W. przedstawił wymienionemu zarzut o to, że w dniu 18 marca 2017 r. w miejscowości C., znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości 2,95%o alkoholu we krwi, prowadził samochód marki Mazda [...] w ruchu lądowym, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. Zdaniem organu okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie wskazują, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu, którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. Spełnienia zaś przesłanki braku możliwości pozostania funkcjonariusza w służbie organ upatrzył w trosce o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego.

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2017 r. Komendant Stołeczny Policji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że decyzja wydawana na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ może wydać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, gdy w ocenie przełożonego zostały spełnione zawarte w tym przepisie przesłanki. Przepis ten przewiduje bowiem fakultatywne zwolnienie policjanta ze służby w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, którymi są oczywistość popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego oraz uniemożliwienie przez to pozostania funkcjonariusza w służbie.

Organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. Z zebranego materiału dowodowego obejmującego m.in. protokoły przesłuchania świadków, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, protokoły oględzin pojazdów, protokół pobierania krwi, wynik laboratoryjnego badania krwi oraz postanowienie o przedstawieniu zarzutów wynika bezspornie, że skarżący w dniu 18 marca 2017 r. prowadził samochód osobowy marki Mazda [...] w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości. W dniu zdarzenia, około godziny 18:25, kierując samochodem marki Mazda [...] po drodze publicznej nr DK50, w miejscowości C., wykonując manewr wyprzedzania pojazdu ciężarowego, nie zachował należytej ostrożności

i zderzył się z jadącym z naprzeciwka pojazdem ciężarowym marki Mercedes Benz, powodując uszkodzenie takich elementów jak zderzak przedni po lewej stronie, pas przedni z lewej strony, plastikowa osłona silnika oraz kierunkowskaz przedni lewy.

Organ zauważył, że z zeznań świadka zdarzenia, którym był kierujący uszkodzonym pojazdem wynika, że sprawca zdarzenia zmienił pas ruchu, pomimo podwójnej linii ciągłej, wyprzedzając inny samochód ciężarowy oraz nie zareagował na sygnał dźwiękowy i poruszając się przeciwnym pasem ruchu doprowadził do zderzenia pojazdów. Świadek zeznał ponadto, że w momencie zderzenia wyhamował niemalże do zera prędkość kierowanego pojazdu i gdyby sprawca zareagował hamując, to być może nie doszłoby do tego zdarzenia oraz, że o fakcie kierowania przez sprawcę w stanie nietrzeźwości dowiedział się od policjantów i strażaków. Podobne zeznania złożył drugi ze świadków, którym był pasażer uszkodzonego pojazdu ciężarowego. Kolejni świadkowie - funkcjonariusze Policji z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w O., którzy przybyli na miejsce zdarzenia zeznali, że od kierującego pojazdem marki Mazda [...] wyczuwalna była woń alkoholu, a jego wygląd wskazywał, że jest w stanie upojenia alkoholowego, tj. mężczyzna był przytomny, ale nie było możliwości nawiązania z nim kontaktu. Przeprowadzone na miejscu zdarzenia badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu kierującego pojazdem ciężarowym wykazało, że był trzeźwy, natomiast od sprawcy zdarzenia kierującego pojazdem osobowym marki Mazda [...] została pobrana krew do badań na zawartość alkoholu we krwi. Wynik tego badania wykazał, że skarżący w chwili zdarzenia miał 2,95%o alkoholu we krwi.

Zdaniem organu odwoławczego skarżący swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu, który mu zarzucono. W dniu zdarzenia wymieniony spożywał alkohol, a następnie wsiadł za kierownicę pojazdu i poruszał się po drodze publicznej. Zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala w sposób oczywisty stwierdzić, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k.

Odnosząc się do przesłanki braku możliwości pozostawienia wymienionego w służbie, Komendant Stołeczny Policji stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, z analizy art. 41 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, iż poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie do służby w Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji związana jest z utratą przez funkcjonariusza przymiotu nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie.

Uznając za niezasadne zarzuty odwołania, organ odwoławczy wskazał, że dla wydania decyzji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest wymagane wydanie w sprawie karnej prawomocnego wyroku skazującego, ani też wydanie orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne, zatem organ pierwszej instancji miał możliwość zwolnienia wymienionego we wskazanym trybie bez względu na fakt, iż postępowanie karne nie zostało zakończone, jak również nie zakończono postępowania dyscyplinarnego. Ponadto organ drugiej instancji podniósł, że spójne i wyczerpujące zeznania świadków, oględziny pojazdów i miejsca wypadku oraz wynik laboratoryjnego badania krwi skarżącego nie pozostawiają wątpliwości, co do popełnienia przez wymienionego zarzucanego mu czynu. Toteż zarzuty pełnomocnika strony jakoby popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa nie miało charakteru oczywistego, a żaden ze zgromadzonych dowodów nie dawał pewności, że skarżący prowadził pojazd pod wpływem alkoholu, uznał za chybione. Warunku przyjęcia oczywistości popełnienia czynu nie dowodzi tylko i wyłącznie przyznanie się policjanta do winy. Dowodem w postępowaniu dotyczącym zwolnienia policjanta ze służby, z uwagi na oczywiste popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, mogą być bowiem także dowody zebrane na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania karnego, co w przedmiotowym postępowaniu uczyniono, występując do prokuratora prowadzącego śledztwo przeciwko wymienionemu o wyrażenie zgody na wykonanie kserokopii dokumentacji zgromadzonej w toku śledztwa i uzyskując ową zgodę na wykorzystanie jej w prowadzonym postępowaniu. Jednocześnie Komendant Stołeczny Policji zauważył, że w przypadku zapadnięcia prawomocnego wyroku o uniewinnieniu wymienionego od zarzucanego mu w postępowaniu karnym czynu z art. 178a § 1 k.k. będzie on mógł skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 42 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji przed podjęciem decyzji, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpił 24 maja 2017 r. do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Stołecznej Policji o wydanie opinii w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Opinia związków zawodowych policjantów Komendy Stołecznej Policji nie została wydana zarówno w wyznaczonym terminie, jak również do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. do [...] lipca 2017 r. Podkreślił, że o ile zasięgnięcie przez organ opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji jest obligatoryjne, o tyle organ nie dysponuje żadnymi instrumentami do jej wyegzekwowania. Wskazany przepis prawa obliguje organ administracji do zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w przedmiocie zwolnienia na omawianej podstawie prawnej, co w przedmiotowej sprawie uczyniono, nie uzależnia natomiast zwolnienia ze służby policjanta w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy.

Organ odwoławczy podniósł także, że organ pierwszej instancji w toku postępowania zapewnił stronie możliwość uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu. Od dnia doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby i prawach do udziału strony w tymże postępowaniu, tj. od [...] czerwca 2017 r. do dnia wydania rozkazu personalnego, tj. do [...] lipca 2017 r., minęło 37 dni, co stanowi okres kilkukrotnie dłuższy od siedmiodniowego terminu wyznaczonego wymienionemu do zrealizowania uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym wynikających z przepisów k.p.a. Ponadto fakt przebywania w tym czasie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim nie może stanowić przeszkody dla zrealizowania przysługującego mu prawa, gdyż zgodnie ze wskazaniami lekarskimi zamieszczonymi na druku ZUS ZLA, wymieniony mógł w tym czasie chodzić.

Organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Podniósł, że wykonanie przedmiotowej decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania warunkuje możliwość niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania obywateli do organów Policji i jej funkcjonariuszy, bowiem okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa nie budzą wątpliwości, co w istotny sposób narusza interes służby, tożsamy z ważnym interesem społecznym, wyrażającym się tym, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ustawy o Policji oraz przestrzegające obowiązującego porządku prawnego. Pozostawienie skarżącego w służbie przeczyłoby ogólnie przyjętemu poczuciu sprawiedliwości społecznej oraz świadczyłoby o niewiarygodności Policji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaskarżony rozkaz personalny zawiera prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, zaś w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego policjanta ze służby.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący. W uzasadnieniu podniósł m.in., że stosownie do art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uznanie, że dana osoba popełniła czyn, musi być wolne od jakiejkolwiek wątpliwości co do jego prawdziwości. W ocenie skarżącego, organ analizując akta postępowania przygotowawczego powinien wziąć pod uwagę wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, a nie wybiórczo te, które organ uznał za popierające jego stanowisko. Żaden ze zgromadzonych do tej pory dowodów nie daje pewności, że skarżący prowadził pojazd pod wpływem alkoholu. Nie bez znaczenia jest również fakt, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie karne, a jego wynik z pewnością dostarczyłby dowodów, które pozwoliłyby przeprowadzić niniejsze postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Unormowanie to uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków należy rozumieć jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji szczegółowa analiza normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie ma charakter fakultatywny i jest możliwe w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1) popełnienia przez policjanta czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa (przestępstwa skarbowego); 2) oczywistości popełnienia czynu; 3) charakteru czynu powodującego, że dalsze pozostanie policjanta w służbie jest niemożliwe. O ile ustalenie pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek nie nastręcza większych problemów, o tyle dwie pozostałe, mające charakter ocenny, powinny stanowić przedmiot szczególnie wnikliwych rozważań organu prowadzącego postępowanie, zważywszy przede wszystkim na skutki dla policjanta, którego postępowanie to dotyczy.

Sąd ten wskazał, że oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, a ich ustalenie nastąpić powinno z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że brak jest ustawowej definicji "oczywistości", o której stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż powinno się ją oceniać w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie może wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Oczywiste popełnienie przestępstwa, to popełnienie niebudzące wątpliwości co do rzeczywistego wypełnienia jego znamion. O oczywistości popełnienia czynu można mówić wówczas, gdy istnieją dowody jednoznacznie potwierdzające jego popełnienie. Sąd pierwszej instancji uznał, że dostępny i zgromadzony materiał dowodowy dawał organom obu instancji podstawy do stwierdzenia, że popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. było oczywiste.

Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. z [...] kwietnia 2017 r. przedstawiono skarżącemu zarzut, że 18 marca 2017 r. w miejscowości C. prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki Mazda [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości 2,95%o alkoholu we krwi, czyli o czyn z art. 178a § 1 k.k. Jak wyjaśnił pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem, wyrok nakazowy, w którym uznano skarżącego jedynie winnym popełnienia wykroczenia, został wydany w postępowaniu toczącym się niezależnie od postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu karnego. Postępowanie karne wobec skarżącego jest zaś w toku. Niewątpliwie wydanie przez prokuratora postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do sądu, decyduje o prawdopodobieństwie popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Tym bardziej, że nie jest konieczne przyznanie się do winy przez funkcjonariusza w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu, a na to wskazuje w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy.

Sąd ten zauważył, że organy orzekające dysponowały zgormadzonym w sprawie materiałem dowodowym obejmującym protokoły przesłuchania świadków, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, protokoły oględzin pojazdów, protokół pobierania krwi, wynik laboratoryjnego badania krwi oraz postanowienie o przedstawieniu zarzutów, z którego bezspornie wynika skarżący 18 marca 2017 r. prowadził samochód osobowy marki Mazda [...] w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości. Również funkcjonariusze Policji z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w O., którzy przybyli na miejsce zdarzenia zeznali, że od kierującego pojazdem marki Mazda [...] wyczuwalna była woń alkoholu, a jego wygląd wskazywał, że jest w stanie upojenia alkoholowego, tj. mężczyzna był przytomny, ale nie było możliwości nawiązania z nim kontaktu. Z uwagi na stan zdrowia w jakim znajdował się skarżący (problemy z oddychaniem) bezpośrednio po wypadku, nie było możliwe jego zbadanie alkomatem w celu ustalenia ilości alkoholu w wydychanym powietrzu. Co prawda pobranie krwi do badań na zawartość alkoholu we krwi faktycznie nastąpiło dopiero po trzech godzinach od zdarzenia, gdy skarżący znajdował się w już szpitalu, niemniej jednak wynik tego badania wykazał, że skarżący w chwili badania miał 2,95%o alkoholu we krwi. Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania nie wykazał w żaden sposób, że pobranie od niego krwi nastąpiło niezgodnie z procedurami wykonywania takiego pobrania czy też, że do dezynfekcji skóry przed pobraniem krwi użyty został środek o wysokiej zawartości alkoholu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organom orzekającym w sposób oczywisty stwierdzić, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu, który mu zarzucono. Akta sprawy administracyjnej wskazują, że organy dokonały wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów, a wyprowadzone z tego materiału wnioski są logiczne i znajdują w tym materiale oparcie. Na podstawie całokształtu okoliczności i zgromadzonego materiał dowodowego nie może budzić żadnych wątpliwości, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k.

Sąd ten zwrócił uwagę, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały wyjaśnione. Nastąpiło to w oparciu o materiały dowodowe zgromadzone w toku postępowania przygotowawczego i postępowania administracyjnego. Nie było podstaw, aby organ przed wydaniem przedmiotowej decyzji musiał czekać na prawomocne orzeczenie sądu karnego. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji oczywistość popełnionego czynu, która to okoliczność została w rozpoznawanej sprawie w sposób wystarczający wykazana, oznacza, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza na służbie nie jest możliwe, co wyczerpuje drugą przesłankę z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Funkcjonariusz Policji, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa, nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji.

Sąd ten wskazał, że pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. W rozpoznawanej sprawie, wobec tego, że nie zostały skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne odnoszące się do oczywistości popełnienia czynu i została spełniona druga z przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zaistniały podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przepis ten w okolicznościach przedmiotowej sprawy został zatem zastosowany prawidłowo, wobec czego zarzut jego naruszenia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił wyrażonego w skardze poglądu, że brak było podstaw do nadania skarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie tego Sądu, ustalając stan faktyczny sprawy, organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania,w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy Policji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. Alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie odnośnie B. N., podczas gdy popełnienie przez ww. czynu o znamionach przestępstwa w niniejszej sprawie nie ma charakteru oczywistego z uwagi na fakt, iż:

a) przedmiotowe zdarzenie miało miejsce 18 marca 2017 r. o godzinie 18:25, a bezpośredni świadkowie zdarzenia, tj. kierowca i pasażer samochodu ciężarowego biorącego udział w wypadku (S. S. i P. D.), którzy bezpośrednio po wypadku mieli kontakt ze skarżącym, nie wskazywali, aby był on pod wpływem alkoholu (nie wyczuli woni alkoholu), bądź jego zachowanie miało na to wskazywać;

b) świadek będący ratownikiem medycznym (D. L.), który dotarł miejsce, po tym jak został zadysponowany do przedmiotowego wypadku i mający również bezpośredni kontakt ze skarżącym (założenie kołnierza stabilizacyjnego i opatrunku), również nie stwierdził, aby stan w jakim się znajdował ,bądź zachowanie skarżącego wskazywało na stan po spożyciu alkoholu;

c) załoga Policji dotarła na miejsce zdarzenia o godzinie 18:55, tj. dopiero po 30 minutach od zdarzenia i z tego względu funkcjonariusze Policji nie mogą być traktowani jako bezpośredni świadkowie zdarzenia, gdyż nie byli obecni na miejscu zdarzenia w trakcie wypadku, ani nawet bezpośrednio po nim;

d) pobranie krwi od skarżącego miało miejsce dopiero po 3 godzinach od przedmiotowego zdarzenia i niezgodnie z procedurami wykonywania takiego pobrania, tj. z naruszeniem zasad zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie (m.in. § 8 ust. 2, § 9 ust. 1 i 2);

e) skarżący konsekwentnie nie przyznaje się do popełnienia czynu z art. 178a k.k.;

f) po dacie wydania rozkazu personalnego Prokuratura podejmowała kolejne czynności w sprawie, które wniosły do sprawy m.in. fakt, iż do dezynfekcji skóry przed pobraniem krwi skarżącego użyty został środek o wysokiej zawartości alkoholu (wbrew regulacji § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie);

g) zgodnie z orzecznictwem "przestępstwo jest oczywiste tylko wtedy gdy istnieją niebudzące najmniejszych wątpliwości dowody jego popełnienia, np. ujęcie sprawcy na gorącym uczynku, prawomocne skazanie" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1626/17), zaś w niniejszej sprawie okoliczności tego typu nie miały miejsca;

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] września 2017 r. nr [...], jak również nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, w sytuacji, gdy orzeczenia te uchybiały prawu materialnemu, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz przepisom postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy;

3. mające wpływ na wynik sprawy niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a., przez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] września 2017 r., w sytuacji, w której orzeczenie to uchybiało art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz przepisom postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś dostrzeżenie tych uchybień skutkowałoby uchyleniem błędnego orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem z 23 lutego 2021 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842) skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej rzez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, o czym strony zostały zawiadomione i pouczone o prawie złożenia w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zarządzenia pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. Organ złożył pismo procesowe z 8 kwietnia 2021 r., w którym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna rozpoznawana w powyższych granicach nie mogła zostać uwzględniona, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 P.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).

Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W przedmiotowej sprawie podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.; dalej "ustawa o Policji"), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

W orzecznictwie wskazuje się, że powyższy przepis uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, są m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych. Zakres obowiązków Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków zgodnie z powyższymi zasadami należy rozumieć jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby.

Szczegółowa analiza normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, prowadzi do wniosku, że ma ona charakter częściowo uznaniowy. Nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia decyzji. Powołując się na stanowisko orzecznictwa (por. wyrok NSA z 16 listopada 1999 r., III SA 7900/98,) należy stwierdzić, że obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym związaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 k.p.a. Oznacza to, że sąd administracyjny kontrolując wydaną w sprawie decyzję obowiązany był szczegółowo zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. W tym zakresie winien stosować wszystkie te przepisy postępowania, których celem jest realizacja zasady prawdy obiektywnej. Do przepisów tych należy art. 77 § 1 k.p.a. nakładający na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 75 k.p.a. nakazujący dopuszczenie jako dowodu w sprawie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz art. 80 k.p.a. wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów.

Oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, a ich ustalenie nastąpić powinno z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tak więc Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność zaskarżonego aktu administracyjnego zobligowany był zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Z obowiązku tego Sąd pierwszej instancji wywiązał się, a wyniki kontroli legalności zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji zasługują na aprobatę.

Brak jest ustawowej definicji "oczywistości", o której stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Oczywistość tą powinno się oceniać w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie może ona wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Oczywiste popełnienie przestępstwa, to popełnienie niebudzące wątpliwości co do rzeczywistego wypełnienia jego znamion.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku prawidłowo uznano, że organy obu instancji nie uchybiły obowiązującym przepisom prawa i działając w zakresie uznania administracyjnego miały podstawy do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zebrany bowiem materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że skarżący w sposób oczywisty dopuścił się popełnienia czynów o znamionach przestępstwa, tj. czynu z art. 178a §1 k.k.

Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z akt administracyjnych, postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. z [...] kwietnia 2017 r. przedstawiono skarżącemu zarzut, że 18 marca 2017 r. w miejscowości C. prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki Mazda [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości 2,95%o alkoholu we krwi, czyli o czyn z art. 178a § 1 k.k. Wyrok nakazowy, w którym uznano skarżącego jedynie winnym popełnienia wykroczenia, został wydany w postępowaniu toczącym się niezależnie od postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu karnego. Natomiast postępowanie karne wobec skarżącego jest w toku. Wydanie przez prokuratora postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do sądu, decyduje o prawdopodobieństwie popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Podkreślić należy, że nie jest konieczne przyznanie się do winy przez funkcjonariusza w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu, a na to wskazuje w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy.

Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących okoliczności popełnienia zrzucanego skarżącemu czynu i polemiki z poczynionymi w tym zakresie ustaleniami wskazać należy, że ustaleń tych organy orzekające dokonały, mając w dyspozycji zgormadzony w sprawie materiał dowodowy obejmujący protokoły przesłuchania świadków, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, protokoły oględzin pojazdów, protokół pobierania krwi, wynik laboratoryjnego badania krwi oraz postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Z dowodów tych bezspornie wynika, że skarżący w dniu 18 marca 2017 r. prowadził samochód osobowy marki Mazda [...] w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości. Również funkcjonariusze Policji z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w O., którzy przybyli na miejsce zdarzenia zeznali, że od kierującego pojazdem marki Mazda [...] wyczuwalna była woń alkoholu, a jego wygląd wskazywał, że jest w stanie upojenia alkoholowego, tj. mężczyzna był przytomny, ale nie było możliwości nawiązania z nim kontaktu. Z uwagi na stan zdrowia w jakim znajdował się skarżący (problemy z oddychaniem) bezpośrednio po wypadku, nie było możliwe jego zbadanie alkomatem w celu ustalenia ilości alkoholu w wydychanym powietrzu. Co prawda pobranie krwi do badań na zawartość alkoholu we krwi faktycznie nastąpiło dopiero po trzech godzinach od zdarzenia, gdy skarżący znajdował się w już szpitalu, niemniej jednak wynik tego badania wykazał, że skarżący w chwili badania miał 2,95%o alkoholu we krwi. Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania nie wykazał w żaden sposób, że pobranie od niego krwi nastąpiło niezgodnie z procedurami wykonywania takiego pobrania czy też, że do dezynfekcji skóry przed pobraniem krwi użyty został środek o wysokiej zawartości alkoholu. Co prawda skarżący kasacyjnie podważa ww. ustalenia w ramach zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i polemizuje z nimi, próbując wykazać brak oczywistości popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, jednakże nie przedstawia żadnych dowodów na stawiane tezy o nieprawidłowości przeprowadzonego badania krwi na okoliczność zawartości alkoholu. Autor skargi kasacyjnej nie formułuje zarzutów sprzeczności poczynionych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, lecz ustalenia te kwestionuje w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, co nie może być skuteczne, albowiem za pomocą zarzut naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń faktycznych. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do kwestionowania tych ustaleń, które znajdują pełne oparcie w zebranym w sposób wystarczający materiale dowodowym.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał w okolicznościach sprawy, że zebrany w materiał dowodowy pozwalał organom orzekającym w sposób oczywisty stwierdzić, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu, który mu zarzucono. Zgodzić się należy ze stanowiskiem tego Sądu, że akta sprawy administracyjnej wskazują, że organy dokonały wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów, a wyprowadzone z tego materiału wnioski są logiczne i znajdują w tym materiale oparcie. Trafnie Sąd ten uznał, że na podstawie całokształtu okoliczności i zgromadzonego materiału dowodowego nie może budzić żadnych wątpliwości, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, podnieść należy, że użyte w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji sformułowanie "o znamionach przestępstwa" oznacza konieczność sięgnięcia do odpowiednich przepisów celem odkodowania dyspozycji danej normy karnej. Ani organ, ani Sąd nie są uprawnieni do badania winy skarżącego i oceny, czy skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa. Oczywistość, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi być przekonowująca dla organu i organ nie musi jej wykazywać w rozumieniu prawa karnego. Przedmiotowe postępowanie w tej materii nie jest postępowaniem karnym. Tym samym, do zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest wymagane przyznanie się przez funkcjonariusza do winy, czy też wydanie wyroku w postępowaniu karnym (co stanowi wystarczającą przesłankę do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji). Wystarczające jest, aby całokształt okoliczności sprawy pozwalał na przyjęcie oczywistości popełnienia czynu, i na to niewątpliwie wskazuje zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy. Jak już powyżej wskazano, organ dysponował zeznaniami osób oraz wynikiem badania krwi świadczącym o zawartości alkoholu we krwi, które to dowody świadczą o popełnieniu przez skarżącego czynu zabronionego i nie miał podstaw aby kwestionować ich prawdziwości.

Wskazać należy, że z treści art. 75 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy mieć jednak na uwadze, że postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Dlatego też chociaż organ Policji ma w tego rodzaju postępowaniu obowiązek zebrania dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, to nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 k.p.k. Z tego względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele. Zauważenia wymaga, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające - w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania - znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 17 lipca 2017 r., I OSK 1371/17).

W konsekwencji uznać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie organ dostatecznie wyjaśnił okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę prawidłowo zabrany i oceniony materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego.

Z uwagi na wykazanie oczywistości popełnionego czynu, dalsze pozostawanie funkcjonariusza na służbie nie jest możliwe, co wyczerpuje drugą przesłankę z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz Policji, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji. Policjant powinien wyróżniać się nieskazitelną postawą moralną oraz pozostawać "niekarany". W świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji (por. wyrok NSA z 13 lutego 2019 r., I OSK 1353/17).

Stwierdzić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie, wobec tego, że nie zostały skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne odnoszące się do oczywistości popełnienia czynu i została spełniona druga z przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zaistniały podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w oparciu o przesłankę z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przepis ten w okolicznościach przedmiotowej sprawy został zatem zastosowany prawidłowo, wobec czego zarzut jego naruszenia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i zasadnie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił. Tym samym dokonał prawidłowej kontroli działalności organu, do której był obowiązany na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.