Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 16/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 52 par. 1, par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 37 par. 1, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek ( spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner SO del. Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

postanowienia WSA w Krakowie z dnia 17 września 2013r.

Pismem z dnia 18 stycznia 2009r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o uznanie okresu służby w MO i Policji w latach 1988-2005 jako służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uzasadniających podwyższenie o 0,5% podstawy wymiaru emerytury policyjnej.

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2009r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania K. J. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1998-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

Pismem z dnia 16 lipca 2009r. K. J. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem z dnia 14 września 2009r. [...] utrzymał je w mocy.

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010r., sygn. akt III SA/Kr 1043/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009r. [...].

Pismem z dnia 25 stycznia 2013r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia jego podania z dnia 18 stycznia 2009r. w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w MO i Policji w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Skarżący stwierdził, iż wyczerpał tryb wniesienia skargi, o którym mowa w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 10 lipca 2009r. Nr [...] wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżący uważa, iż Komendant Powiatowy Policji do chwili obecnej nie załatwił tej sprawy w trybie przewidzianym przepisami prawa. Skarżący stwierdził, iż odmawiając mu wydania żądanego zaświadczenia organ winien był wydać postanowienie. Zdaniem skarżącego, wydane przez Komendanta Powiatowego Policji postanowienie Nr [...] nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż co do zasady winno co najmniej zawierać oznaczenie organu, rozstrzygnięcie, adresata i podpis osoby upoważnionej. Tymczasem postanowienie to jest jedynie oświadczeniem woli podpisującego je kierownika jednostki Policji, a jako organ wskazano budynek – siedzibę organu. Brak zatem możliwości ustalenia, czy zostało wydane przez właściwy organ. Skarżący zarzucił również, iż podpisując postanowienie Nr [...] Komendant Powiatowy Policji naruszył swoją właściwość rzeczową, gdyż w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy orzeczenia wydają organy emerytalno-rentowe, a nie organy Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiocie wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia i podniósł, że postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 10 lipca 2009r. Nr [...] było przedmiotem kontroli Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które jednak nie stwierdziły, że narusza ono art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na rozprawie w dniu 17 września 2013r. skarżący podniósł, iż wniósł zażalenie na wydane przez Komendanta Powiatowego Policji postanowienie z dnia 10 lipca 2009r. oraz na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia 7 lutego 2012r. Skarżący uważa, iż poprzez te zażalenia wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi na bezczynność. Dodał, iż organ do tej pory nie uwzględnił jego żądania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa w cytowanym przepisie, jest środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie powszechnie przyjmuje się, iż wniesienie skargi na bezczynność organu należy poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji zażaleniem wniesionym do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji brak jest dokumentów potwierdzających wniesienie takiego zażalenia. W skardze oraz na rozprawie w dniu 17 września 2013r. skarżący oświadczył, że wyczerpał tryb wnoszenia skargi na bezczynność, gdyż pismem z dnia 16 lipca 2009r. wniósł zażalenie na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 10 lipca 2009r. Nr [...] o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1998-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Należy jednak zauważyć, że pismo z dnia 16 lipca 2009r. nie jest zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., lecz zażaleniem na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 219 k.p.a. Są to dwa różne środki zaskarżenia, regulowane odrębnymi przepisami. Nie można zatem uznać, tak jak chce skarżący, że wniesienie jakiegokolwiek zażalenia będzie równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracyjnego. Skargę na bezczynność skarżący winien był poprzedzić zażaleniem z art. 37 k.p.a., czego jednak w niniejszej sprawie nie uczynił. Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia i tym samym nie zachował trybu wniesienia skargi do sądu.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu została ona odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.