Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2349/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130; art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. d; art. 138
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.

SENTENCJA

4 II SA/Wr 2349/03 Wyrok W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 29 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S. NSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) Sędziowie: S. NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2005 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów; - o d d a l a skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia [...]r. (Nr [...]) Starosta Powiatu w K. – wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515) - skierował J. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy BCE. Organ I instancji takie rozstrzygnięcie uzasadnił wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]roku dotyczącym sprawdzenia kwalifikacji J. P. w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Odwołanie od decyzji wniósł J. P. zarzucając, że nieprawidłowo organ I-szej instancji przyjął, iż przekroczył on dopuszczalną granicę punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Twierdził, że w ewidencji osób wielokrotnie naruszających przepisy ruchu drogowego powinno być 20 punktów, gdyż naliczone 6 punktów za wykroczenie, jakie miało miejsce w S. Ś., powinno być usunięte z uwagi na upływ rocznego terminu od jego popełnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]roku (Nr [...]) – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa i art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b, art. 130 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym ( t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...]r. – działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym złożył wniosek o sprawdzenie kwalifikacji J. P. do kierowania pojazdami. Komendant wniosek uzasadnił nałożeniem na J. P. łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z wniosku Komendanta Policji wynika, że J. P. w okresie od [...]r. do [...]r. pięciokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, co spowodowało, że w tym okresie otrzymał łącznie 26 punktów. Na tej podstawie w dniu [...]r. organ I instancji skierował J.P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Natomiast art. 130 ust. 1 i 2 ustawy stanowi, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednia liczbę punktów w skali od 0 do 10. Punkty te wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Organ odwoławczy stwierdził, że J. P. przed upływem roku od popełnienia pierwszego wykroczenia z dnia [...]r. w S. Ś. dopuścił się kolejnych naruszeń przepisów ruchu drogowego i przypisana jemu liczba punktów w tym okresie przekroczyła 24. W konsekwencji organ uznał, że brak było podstaw do usunięcia z ewidencji punktów za wykroczenie, jakiego dopuścił się w dniu [...]r. W związku z tym zasadne jest skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący zarzucił, że organy obydwu instancji nie ustosunkowały się do podnoszonego zarzutu podniesionych w odwołaniu. W szczególności skarżący twierdził, że stosownie do art. 130 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchy drogowym liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wynosiła jedynie 20. Twierdzenie to skarżący opierał na fakcie, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]roku nie wszczynał postępowania w tej sprawie. Postępowanie to wszczęte zostało w dniu [...]roku, a więc w okresie dłuższym, aniżeli 1 rok od pierwszego wykroczenia, które nastąpiło w dniu [...]roku. Za to wykroczenie nałożono na skarżącego 6 punktów karnych. Dlatego też w chwili wszczęcia postępowania te punkty nie mogły być brane pod uwagę. W konsekwencji, zdaniem skarżącego organ mógł brać pod uwagę jedynie 20 pozostałych punktów. Taka liczba punktów nie uzasadnia natomiast wydanie decyzji o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powołał się na swoją poprzednią argumentację.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku – właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie organ administracyjny nie naruszył wskazanych wyżej przepisów w takim stopniu, aby uzasadniało to wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że organ naruszył przepisy prawa materialnego.

Stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 1993 r. Nr 58 poz. 515 ze zmn.) Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów.

Treść art. 130 cyt. ustawy wskazuje na to, że przepis ten reguluje materialno – techniczną czynność Policji dotyczącą zarówno wpisywania, jak i usuwania z ewidencji punktów nałożonych za naruszenie przez kierowcę przepisów ruchu drogowego.

Przepis ten odnosi się zatem do działań Policji, nie ma natomiast żadnego wpływu na dopuszczalność wszczęcia w tym terminie postępowania administracyjnego dotyczącego skierowania do zbadania kwalifikacji kierowcy do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przepis ten oznacza więc, że po upływie jednego roku od naruszenia przez kierowcę przepisów o ruchu drogowym w ewidencji nie może figurować ilość punktów za to wykroczenie. Zasada ta jednak nie ma zastosowania w sytuacji, gdy przed upływem roku kierowca ponownie naruszy zasady ruchu drogowego. W takiej sytuacji punkty wymierzone za pierwsze z wyżej wymienionych wykroczeń nie podlegają usunięciu z ewidencji.

Z analizowanego przepisu nie wynika zatem, aby jego treść w jakikolwiek sposób wiązała się z możliwością wszczęcia postępowania o skierowanie kierowcy na zbadanie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, a tym samym, aby przepis ten regulował terminy przedawnienia w tego rodzaju sprawach. Termin ten wiąże Policję i ma zastosowanie jedynie do określenia sposobu prowadzenia ewidencji i określenia ilości punktów możliwych do upublicznienia w danym dniu w odpowiednim postępowaniu.

Niezależnie jednak od powyższego – gdyby nawet podzielić zarzuty skarżącego w części dotyczącej charakteru rocznego terminu wskazanego w cytowanym przepisie – w tej sprawie brak byłoby podstaw do przyjęcia, iż Policja nie miała możliwości skierowania sprawy do Starosty. Obecne brzmienie art. 130 ust. 2 wyraźnie stanowi, że jeżeli kierowca przed upływem roku od dnia naruszenia przepisów o ruchu drogowym popełnił nowe wykroczenie, nie stosuje się zasady, że punkty za pierwsze wykroczenie usuwa się po roku z ewidencji. W związku z tym Policja nie miała podstaw do usunięcia 6 punktów za wykroczenie popełnione w dniu [...] roku, gdyż następne wykroczenie zostało popełnione w dniu [...]roku, co nie jest w sprawie kwestionowane.

W rezultacie w dniu złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o zatrzymanie prawa jazdy w ewidencji prawidłowo figurowało 26 punktów nałożonych na skarżącego za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Dlatego też na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. d i art. 138 ust. 1 cytowanej ustawy Starosta miał podstawę prawną do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego do procedury sprawdzenia kwalifikacji do prowadzenia samochodu.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.

Trafny jest natomiast zarzut skarżącego dotyczący tego, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie wyjaśnia zarzutu dotyczącego charakteru jednorocznego terminu wynikającego z art. 130 ust, 2 cyt. ustawy, a także, iż uzasadnienie to jest bardzo lakoniczne.

Taka treść uzasadnienia niewątpliwie narusza art. 107 § 4 Kpa, a zatem stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Jednakże uchybienie to nie mogło w tej sprawie stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zmn.) naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym tylko wtedy może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazane naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Sposób załatwienia tej sprawy był uzależniony bowiem od dokonania oceny, czy skarżącemu można przypisać co najmniej 24 punkty za naruszenie przepisów o ruchu drogowym. Jak już wyżej wskazano uwagi na brzmienie art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 1993 r. Nr 58 poz. 515 ze zmn.), które przesądza o tym, w jaki sposób liczyć jednoroczny termin wskazany w tym przepisie, wskazane wyżej wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie miały wpływu na wynik tej sprawy.

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu wpływającym na wynik sprawy.

W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skarga podlegała oddaleniu.

Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.