Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 996/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 19, 22 § 1 i 2 oraz art. 141 § 4, art. 134 § 1, 135 i 133 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 301/11 o oddaleniu wniosku A.Z. o wyłączenie sędziów: J.K., M.G., A.J. – S., B.J., B.J., T.L., K.M., A.M., H.R., Z.Ś., A.B., Z.S., W.P. oraz referendarzy sądowych A.B.i K.N. od rozpoznania sprawy ze skargi A.Z. na niewykonanie przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B., działającego z upoważnienia Starosty B. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 września 2010r., sygn. akt II SAB/OI 61/10 postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

A.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na niewykonanie przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B., działającego z upoważnienia Starosty B. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 września 2010r., sygn. akt II SAB/OI 61/10 .

W dniu 20 września 2011 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie od udziału w tej sprawie sędziów orzekających w Wydziale I i II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie: J.K., M.G., A.J. – S., B.J., B.J., T.L., K.M., A.M., H.R., Z.Ś., A.B., Z.S., W.P. oraz referendarzy sądowych A.B.i K.N. Jako podstawę prawną ich wyłączenia wskazał art. 19 oraz 18 § 1 pkt 6a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.) W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że wielokrotnie występował o wyłączenie wymienionych sędziów od rozpoznawania jego spraw, jednak złożone w tym zakresie wnioski zostały oddalone. W jego ocenie, argumentem przesądzającym o zasadności wniosku jest podejmowanie przez orzekających decyzji pod wpływem czynników irracjonalnych, przez które strona rozumie uleganie wpływom na psychikę wywołanym zachowaniem stron postępowania, jak również uleganie uprzedzeniom, niechęci, gniewu i sympatii. Skarżący zakwestionował również nagminne w jego ocenie posługiwanie się przez sądy argumentacją odwołującą się do tezy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71, które zostało wydane 40 lat temu, a zatem uległo zdezaktualizowaniu.

Wymienieni we wniosku o wyłączenie sędziowie i referendarze sądowi złożyli do akt sprawy oświadczenia, w których podali, że nie zachodzi między nimi, ani żadną ze stron tego postępowania okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w jej rozpoznaniu. Ponadto oświadczyli, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z powodów wyłączenia z mocy ustawy, wymienionych w art. 18 P.p.s.a. (karta nr 92 – 101 oraz 106 – 110 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 301/11 wniosek A.Z. o wyłączenie ww. sędziów i referendarzy sądowych, oddalił.

W uzasadnieniu postanowienia odwołując się do treści art. 19 P.p.s.a. podał, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być realna, a nie jedynie potencjalna. Nie jest zatem wystarczająca sama podejrzliwość strony bądź utrata przez nią zaufania co do obiektywizmu sędziego. W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania jej sprawy, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowały utratę zaufania strony (por: postanowienie NSA z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt II FZ 397/08, Lex nr 493907). Sąd pierwszej instancji wskazał, że każda sprawa podlega indywidualnej ocenie przez składy sędziowskie. Sam fakt orzekania w innej sprawie, w której wnioskodawca był stroną, nie daje podstawy do formułowania zastrzeżeń co do bezstronności sędziego, biorącego udział w rozstrzyganiu innej sprawy. Z tych przyczyn okoliczność, że sędzia bądź referendarz sądowy orzekał w innej sprawie zainicjowanej przez skarżącego, nie czyni zasadną sugestii o jakimkolwiek ich nastawieniu do strony, czy też o istnieniu "czynników irracjonalnych wpływających na podejmowanie decyzji", na które to powołano się we wniosku. W tym kontekście podstawy do wyłączenia nie może stanowić również niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia uprzednio toczącej się sprawy, bowiem zarzuty te strona mogła podnosić w środkach odwoławczych od orzeczeń sądu pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I OZ 665/08, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazał, że na mocy art. 22 § 2 P.p.s.a. ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia wyjaśnienia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skoro prawdziwość złożonych w tej sprawie oświadczeń nie budzi żadnych wątpliwości, to nie zachodzą okoliczności określone w art. 19 P.p.s.a., a wniosek wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10, opubl.:www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei, odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii wyłączenia ww. sędziów i referendarzy sądowych na mocy art. 18 § 1 pkt 6a P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis ten stanowi, iż sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Tymczasem wniesiona w tej sprawie skarga dotyczy niewykonania przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 września 2010r., sygn. akt II SAB/OI 61/10 . Poza tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że wyliczenie przesłanek wyłączenia sędziów oraz referendarzy sądowych zawarte w art. 18 ust. 1 pkt 1 – 7 P.p.s.a. jest wyczerpujące i nie może być interpretowane rozszerzająco.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w stosunku do sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie: J.K., M.G., A.J. – S., B.J., B.J., T.L., K.M., A.M., H.R., Z.Ś., A.B., Z.S., W.P. oraz referendarzy sądowych A.B.i K.N., skarżący składał już w niniejszej sprawie wniosek o wyłączenie. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011r., sygn. akt I OZ 573/11 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 czerwca 2011r., którym oddalono wniosek o wyłączenie ww. sędziów.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle art. 18 § 1 pkt 6a i art. 19 P.p.s.a. złożony w tej sprawie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie i na podstawie art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a. podlegał oddaleniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.Z., który zaskarżające jej w całości wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu zażalenie zarzucił naruszenie art. 22 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 19 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w tej sprawie nie wystąpiły podstawy do wyłączenia wskazanych we wniosku sędziów i referendarzy sądowych sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zarzucił naruszenie tych przepisów poprzez przyjęcie, iż w tej sprawie nie zachodziły w ogóle i nie istniały jakiegokolwiek rodzaju podstawy oraz okoliczności mogące wywoływać jakąkolwiek uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności ww. sędziów i referendarzy sądowych. Poza tym wskazał na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1, art. 135 i art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące tym, iż brak było jakichkolwiek przesłanek rzeczywistych i prawnych do wyłączenia ww. sędziów. i referendarzy sądowych od orzekania w sprawie, a także poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że ww. osoby podlegały wyłączeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy.

Przepis art. 19 P.p.s.a. zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia. Przepis ten wskazuje mianowicie, że niezależnie od wymienionych w art. 18 P.p.s.a. przyczyn wyłączenia z mocy samej ustawy, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Wskazane przepisy podobnie jak inne przepisy dotyczące wyłączenia sędziego, stanowią gwarancję procesową bezstronności sędziego i nie powinny być wykorzystywane do innych celów, jak na przykład do przewlekania postępowania sądowego. Dlatego stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów tylko dla usunięcia pozorów braku bezstronności powinno być ostrożne, wyważone i racjonalne. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro sędziowie, których przedmiotowy wniosek dotyczy złożyli oświadczenia, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do ich wyłączenia od rozpoznawania niniejszej sprawie (karta nr 92 – 101 oraz 106 – 110 akt sądowych), a prawdziwość tych oświadczeń nie budzi wątpliwości, to Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje bowiem ugruntowany pogląd, że jeżeli sędzia, którego wniosek dotyczy złożył oświadczenie, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w niniejszej sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości, to wniosek taki nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2010 r., I OZ 864/10). Z tych też względów zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 19 P.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że złożony w tej sprawie wniosek na podstawie art. 22 § 1 i 2 P.p.s.a. podlegał oddaleniu.

Jako nietrafny należało ocenić również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Przepis ten określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten należy odpowiednio stosować do postanowień (art. 166 P.p.s.a.).

Wyjaśnić należy, iż obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., nie można rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy (podobnie jak i zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia) w sposób zwięzły. Oznacza to konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe wymogi stwierdzić należy, iż w tej sprawie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie został naruszony. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonywujący przedstawił przesłanki oddalenia wniosku skarżącego. W treści uzasadnienia zawarto bowiem treść żądania skarżącego, stan faktyczny i prawny sprawy oraz w sposób szczegółowy omówiono argumenty, które legły u podstaw powziętego rozstrzygnięcia. Przy czym, z uzasadnienia zażalenia wynika, że zarzut naruszenia tego przepisu stanowi w istocie polemikę nie z ustaleniami stanu faktycznego, lecz ich prawną oceną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Z tych też względów zamierzonego skutku nie mogły odnieść podniesiono przez autora zażalenia zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1, art. 135 i art. 133 § 1 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.