Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1158/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1, art. 82, art. 85, art. 144
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz Ogólnopolskiego [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1158/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o

udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w

ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz.

1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ocenach", ustalił środowiskowe uwarunkowania

zgody dla przedsięwzięcia pn.: [...] w zakresie: wydłużenie kierownicy wschodniej w ujściu rzeki W. o 200 m oraz odbudowa zniszczonej kierownicy wschodniej i zachodniej w ujściu rzeki".

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło O., dalej "O." podnosząc:

* rażące naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy o ocenach, polegające na

nieprzedstawieniu w zaskarżonej decyzji stanowiska w sprawie konieczności

przeprowadzenia tzw. ponownej oceny oddziaływania na środowisko,

* naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ocenach, polegające na braku

określenia w pkt 1.2 decyzji warunków wykorzystania terenu w fazie eksploatacji

przedsięwzięcia, jak również nieuwzględnieniu w pkt 1.2 zaskarżonej decyzji

konieczności ochrony zabytków,

* naruszenie art. 7 kpa, poprzez błędne stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej

decyzji, że stała (30-50 dni w roku) praca pogłębiarki w okresie jesiennym — jako

wariant alternatywny, będzie powodować istotną ingerencję w specjalny obszar

ochrony Natura 2000 [...],

- wydanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji na podstawie nieaktualnej

dokumentacji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na

podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.) :

- w pkt 1 uchylił pkt 1.2.7 decyzji organu pierwszej instancji w brzmieniu: "zaleca

się transport materiałów budowlanych do portu [...] drogą wodną (barkami) ze

względu na turystyczny charakter miejscowości zlokalizowanych na drodze

dojazdowej do [...] i w tym zakresie orzekł: "transport elementów i materiałów budowlanych do portu rybackiego [...] należy prowadzić drogą wodną

(barkami), w celu ograniczenia negatywnych oddziaływań transportu kołowego na

zabytki, w szczególności historyczną zabudowę znajdującą się wzdłuż dróg

dojazdowych do portu, oraz ze względu na turystyczny charakter miejscowości

zlokalizowanych na drodze dojazdowej do [...];

- w pkt 2 uchylił treść pkt III decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska

[...] w brzmieniu: "stwierdzić konieczność utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć, dla

których przepisy art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25,

poz. 150 ze zm.) przewidują możliwość utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania" i w tym zakresie orzekł: "nie stwierdzić konieczności utworzenia

obszaru ograniczonego użytkowania. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do

przedsięwzięć, dla których przepisy art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.

U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przewidują możliwość utworzenia obszaru

ograniczonego użytkowania";

- w pkt 3 w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu centralnego wskazano, że postępowanie

w niniejszej sprawie prowadzone było na wniosek Regionalnego Zarządu Gospodarki

Wodnej [...] (dalej "RZGW") z dnia 4 marca 2009 r., w sprawie wydania

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 64 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9

listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z

kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na

środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), oraz na podstawie art. 173 ust. 2 pkt 2

ustawy o ocenach, zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na

środowisko i podlega kwalifikacji prawnej jako: "wały ochronne, nabrzeża, pirsy lub

inne konstrukcje ochronne lub zmieniające linię wybrzeża morskiego, z wyłączeniem

ich konserwacji lub rekonstrukcji". Realizacja przedsięwzięcia wymaga uzyskania

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także, w związku z postanowieniem

Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] września 2010 r.,

stwierdzającym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko,

przeprowadzenia takiej oceny.

Wskazano również, że postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć

mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), a zatem

w świetle § 4 tego aktu w sprawie znajdują zastosowanie regulacje wynikające z

przepisów dotychczasowych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że:

a) treść art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy o ocenach należy odczytywać w taki sposób, że

obliguje on organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

do przedstawienia w uzasadnieniu tej decyzji stanowiska w powyższej sprawie, bez

względu na fakt, czy organ ten uzna zasadność nałożenia ww. obowiązku czy nie;

wskazano, że z niezrozumiałych przyczyn organ pierwszej I instancji zastosował się

do przepisów art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d i e ustawy o ocenach, odnosząc się w punktach

1.4 i 1.5 zaskarżonej decyzji do wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom

poważnych awarii przemysłowych oraz w zakresie ograniczania transgranicznego

oddziaływania na środowisko, mimo że w przypadku realizacji przedmiotowego

przedsięwzięcia nakładanie takich wymogów nie było zasadne; natomiast brak

stanowiska w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na

środowisko w sprawie wydania decyzji "budowlanej" nie wpłynął w żaden sposób na

wydane rozstrzygnięcie, gdyż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie

wymaga nakładania obowiązku takiej oceny; powyższe ustalono w oparciu o

następujące ustalenia:

- dane na temat inwestycji, posiadane na etapie wydawania zaskarżonej decyzji,

pozwalały wystarczająco ocenić jej oddziaływanie na środowisko,

- nie istnieje możliwość powiązania przedmiotowej inwestycji z innymi

przedsięwzięciami i tym samym kumulowania się oddziaływań,

- możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej

ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub

siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe

formy ochrony przyrody, została dogłębnie przeanalizowana i wykluczono możliwość

znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszarów Natura 2000;

b) jak wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko, w szczególności zapisu na

s. 34 tego dokumentu, planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało

wprowadzania żądnych zanieczyszczeń do środowiska; skoro emisje zanieczyszczeń

będą miały miejsce na etapie realizacji nie zaś na etapie funkcjonowania

przedsięwzięcia, określanie w decyzji warunków wykorzystania terenu w fazie eksploatacji nie było konieczne;

zarzut nieuwzględnienia w pkt 1.2 decyzji konieczności ochrony zabytków

uznano za zasadny, gdyż inwentaryzacja zabytków dokonana w raporcie (s. 87)

wykazała obiekty zabytkowe w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia; autorzy

raportu wskazują na negatywne oddziaływania wibracji spowodowanych transportem

kołowym sprzętu i materiałów budowlanych na położone w pobliżu dróg dojazdowych

do portu [...] budynki (s. 117 raportu) i zalecają maksymalnie ograniczyć

transport drogami kołowymi, na rzecz transportu barkami; podzielając obawy raportu

organ odwoławczy uchylił treść pkt 1.2.7 decyzji i orzekł w tym zakresie o nałożeniu

na inwestora obowiązku transportu elementów i materiałów budowlanych do portu [...] drogą wodną; w ocenie organu przyczyni się to do ochrony zabytków;

organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

określa środowiskowe uwarunkowania dla wariantu przedsięwzięcia

zaproponowanego przez wnioskodawcę, a obowiązek zawarcia w raporcie opisu

przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania

przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o ocenach) stanowi punkt odniesienia dla

oceny oddziaływania na środowisko zaproponowanych wariantów; organ nie mógł

wskazać w decyzji opcji niezrealizowania przedsięwzięcia, mógł wyłącznie w sytuacji

gdy żaden z wariantów zaproponowanych w raporcie nie może być zrealizowany,

odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań inwestycji; w niniejszym

postępowaniu jednak uznano przedstawiony przez inwestora wariant za

dopuszczalny i ustalono warunki jego realizacji; Regionalny Dyrektor Ochrony

Środowiska [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdził brak

znaczącego oddziaływania robót czerpalno-refulacyjnych w ujściowym odcinku W.

na cele ochrony obszarów Natura 2000, zatem bagrowanie [...]

planowane w 2010 r. nie będzie powodować znacząco negatywnego oddziaływania

na cele obszaru Natura 2000 (w rozumieniu art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.

o ochronie przyrody - Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm., zwanej dalej

"ustawą o ochronie przyrody");

e) organ pierwszej instancji odniósł się do wniosku O. dotyczącego

uzupełnienia raportu w zakresie symulacji oddziaływania skumulowanego, poprzez

powołanie się na raport dla innego przedsięwzięcia ("[...]") i konkluzje, że budowa stopnia w N. lub C. znacząco nie zmieni sytuacji w ujściu W., co w ocenie organu odwoławczego było niewystarczające; po analizie zakresu raportu dot. stopnia

wodnego W. organ odwoławczy stwierdził, że projektowany obecnie stopień

wodny ma zostać wybudowany powyżej wcześniej planowanych stopni w N. i

C. (20 km poniżej zbiornika we W.), dlatego ewentualne negatywne

oddziaływanie planowanego aktualnie stopnia wodnego na zasilanie rumowiskiem

Przekopu W. (km [...] rzeki) może być wyłącznie mniejsze od tych, analizowanych

w raporcie dla przedsięwzięcia pn. "[...]"; wynika to z faktu, że posadowienie stopnia wodnego w wyższym punkcie biegu rzeki powoduje "wydłużenie" odcinka między zaporą i ujściem, co z kolei wpływa na możliwość wyerodowania z koryta większej ilości materiału, który jako rumowisko zostanie przetransportowany z wodami do ujścia, jak również uzupełnienie rumowiska na drodze zasilania przez większą ilość dopływów; w związku z powyższym, podzielając zasadność podniesionego zarzutu, organ odwoławczy nie uznał dokonywania analizy w przedmiotowym przypadku za niezbędnej; skoro bowiem z analizy oddziaływania na środowisko stopni wodnych

planowanych w N. i C. wynika, że wpływ budowy tych stopni na

dopływ rumowiska do ujścia W. nie wystąpi, można uznać, iż tym bardziej nie

wystąpi taki wpływ w przypadku realizacji podobnej inwestycji powyżej ww.

lokalizacji,

Organ odwoławczy wskazał także, że ze względu na błędny zapis pkt III decyzji

organu pierwszej instancji, mogący sugerować stwierdzenie konieczności utworzenia

obszaru ograniczonego użytkowania, organ odwoławczy uchylił treść tego punku i

orzekł w tym zakresie o niestwierdzeniu takiej konieczności. Uzasadnienie zaś

rozstrzygnięcia w tym zakresie znajduje się w treści pkt III.

W skardze na powyższą decyzję O. wniosło o stwierdzenie nieważności

decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. wraz

z orzeczeniem o nieważności decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucono naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 4,

art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o ocenach w zw. z art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia

2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej

dalej "poś".

W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja o środowiskowych

uwarunkowaniach powinna zawierać stanowisko organu w sprawie konieczności

przeprowadzenia oceny oddziaływania w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy o ocenach, czyli o

konieczności przeprowadzenia tzw. ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

Decyzja środowiskowa powinna zawierać nadto stosowne uzasadnienie w tym

zakresie. O konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na

środowisko wypowiedział się również organ odwoławczy. Jednakże Skarżący nie

zgodził się z argumentacją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, iż

naruszenie powyższemu obowiązkowi nie wpłynęło w żaden sposób na wydane

rozstrzygnięcie. Wskazano na rażącą sprzeczność decyzji z przepisami ochrony

środowiska w sytuacji przyjęcie przez organ, źe nie ma potrzeby przeprowadzenia

ponownej oceny oddziaływania na środowisko skoro, O. nie kwestionował w toku

sprawy, iż realizacja przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania

na środowisko w postępowaniu w sprawie wydania decyzji budowlanej.

Podkreślono, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 11 poś jest

obligatoryjne w przypadku wszystkich naruszeń przepisów ochrony środowiska

zaistniałych przy wydawaniu decyzji administracyjnej. Ponadto dla stwierdzenia

nieważności w trybie art. 11 poś nie jest wymagane by naruszenie przepisów miało

charakter rażący.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o

oddalenie skargi.

Pismem procesowym z dnia 17 sierpnia 2011 r. skarżący zmodyfikował zarzuty

skargi w ten sposób, iż wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji jak

i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazano, że Skarżący

przyznaje rację organowi, że art. 11 poś został z dniem 15 listopada 2008 r.

wyeliminowany z obrotu prawnego, jednakże podtrzymuje argumentację dotyczącą

konieczności przeprowadzenia w sprawie ponownej oceny oddziaływania na

środowisko.

Dodatkowo podniesiono, że uchylenie przez Sąd obu kwestionowanych decyzji

pozwoli także na wyeliminowanie z obrotu postanowienia Regionalnego Dyrektora

Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] października 2010 r., na które nie służyło

zażalenie. Wskazane postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 77 ust. 4 pkt

2 i ust. 5 ustawy o ocenach, a wskazana wada postanowienia (wiążącego organ w

ustalaniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia) wyklucza

możliwość "samodzielnego" rozpatrzenia kwestii przez organ odwoławczy.

Wskazano, że inwestor wciąż nie dysponuje wymaganą prawem ochrony przyrody zgodą na odstępstwo od zakazów o ograniczeń obowiązujących w rezerwacie

ornitologicznym "[...]", oraz nie posiada derogacji od zakazów

obowiązujących w ochronie dziko występujących gatunków zwierząt (art. 56 ust. 1

ustawy o ochronie przyrody), o których mowa w pkt l.h postanowienia Regionalnego

Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] października 2010 r.

W piśmie procesowym z dnia 29 września 2011 r. uczestnik postępowania

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej [...] wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11

października 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1051/11 oddalono skargę O. z siedzibą w G. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Oddalając skargę WSA wskazał, że rozstrzygniecie organu I instancji wydano z

uchybieniem art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy. Uwzględniając treść art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c/

ustawy WSA doszedł do przekonania, że wolą prawodawcy było w każdym

przypadku orzekanie w sentencji, czy jest konieczne ponowne przeprowadzenie

procedury oceny oddziaływania na środowisko, gdy w postępowaniu będą wydawane

jeszcze decyzje wskazane w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy. Pogląd ten

podzielił również organ odwoławczy. Jednocześnie jednak w uzasadnieniu

zaskarżonego orzeczenia wskazano, przyczyny, dla których ponowne

przeprowadzenie procedury oceny, gdy chodzi o przedmiotowe przedsięwzięcie nie

będzie konieczne, czyniąc zadość wskazanemu wymaganiu. W ocenie Sądu I

instancji, ponowne przytaczanie argumentacji organu nie byłoby zasadne. Jest ona

spójna i logiczna oraz, co do istoty nie została zakwestionowana na etapie

wniesienia skargi. Skoro rozstrzygnięcie w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia

ponownej oceny powinno znaleźć się w sentencji orzeczenia, dostrzeżoną wadę

powinien wyeliminować organ odwoławczy poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej

także w tym zakresie. Nie czyniąc temu zadość uchybiono przepisowi postępowania

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że w postępowaniu

administracyjnym zasada formalizmu ma ograniczoną wagę, a przy tym przyjmuje

się, że nie ma pierwszorzędnego znaczenia okoliczność, czy określone stanowisko

organu zostało zawarte w części wyodrębnionej jako sentencja orzeczenia czy też w

jego uzasadnieniu. Rozstrzygnięcie wraz z jego uzasadnieniem jest bowiem

traktowane jako niepodzielna całość. Kluczowe znaczenie ma odkodowanie jego treści w danej sprawie w ramach kompetencji organu, natomiast nie ma

przesądzającego znaczenia, czy stanowisko organu znalazło wyraz stricte w części

orzeczenia wyodrębnionej jako jego sentencja.

Wobec powyższych uwarunkowań formalnych, mając na uwadze zajęcie przez

organ odwoławczy stanowiska w kwestii potrzeby przeprowadzenia ponownej

procedury oceny i to, że w jego świetle nie było to konieczne, w ocenie WSA

uchybienie przepisom prawa materialnego (w zakresie niezbędnych elementów

decyzji) nie miało wpływu na wynik sprawy. Pominięcie elementu decyzji skutkowało

brakiem nałożenia odnośnego obowiązku a jednocześnie było to merytorycznie

uzasadnione.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie jest trafny zarzut, jakoby

organ administracji tezę o braku potrzeby przeprowadzenia ponownej procedury

oceny wywiódł wyłącznie z tego, że stowarzyszenie nie zakwestionowało takiego

stanowiska.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło O.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012r. sygn. akt II

OSK 286/12 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi

Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazano, że organ I instancji wydając decyzję o

środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie zawarł w osnowie

tej decyzji ustawowego elementu decyzji środowiskowej, który nakłada art. 82 ust. 1

pkt 4 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Także organ odwoławczy nie stwierdził uchybienia w tym zakresie w świetle

dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe

stanowisko poparł Sąd I instancji, stwierdzając, że uchybienie powyższemu

obowiązkowi nie nastąpiło w stopniu, w którym naruszenie tych przepisów prawa

materialnego miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy

p.p.s.a.), gdyż z uzasadnienia decyzji organu I instancji jak i stanowiska organu

odwoławczego zawartego w uzasadnieniu jego decyzji ostatecznej jednoznacznie

wynika, że brak jest potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na

środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest to błędne stanowisko ponieważ

osnowa (rozstrzygnięcie) decyzji powinno być zawsze spójne z jej uzasadnieniem prawnym i faktycznym, a nie tylko z powołaną podstawą prawną. Naczelny Sąd

Administracyjny wskazał, że przepis art. 82 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 82 ust. 2 cyt.

ustawy z dnia 3 października 2008 r. jednoznacznie stanowi, że właściwy organ

przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia w istocie

ponownej oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w ramach

postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 pkt 1, 10,

14 i 18 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. Dlatego też przedstawienie

powyższego stanowiska w tym zakresie tylko w uzasadnieniu prawnym i faktycznym

bez zawarcia tego stanowiska w osnowie decyzji narusza nie tylko art. 82 ust. 1 pkt 4

ustawy z dnia 3 października 2008 r., lecz także art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c/ tejże

ustawy. Ten ostatni przepis jednoznacznie bowiem stanowi, że uzasadnienie decyzji

środowiskowej, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. musi także

zawierać uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy z

dnia 3 października 2008 r., którego jednak w tej sprawie brak jest w osnowie

(rozstrzygnięciu) decyzji środowiskowej. Oznacza to więc, że uzasadnienie prawne i

faktyczne tej decyzji środowiskowej zawiera m.in. odniesienie do treści elementu

rozstrzygnięcia tej decyzji, którego w istocie jest brak. Natomiast rozstrzygnięcie

decyzji w świetle art. 107 § 1 k.p.a. musi być sformułowane tak żeby wynikało z niego

w sposób, który nie budzi żadnych wątpliwości, jakie uprawnienia zostały przyznane

lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Ponadto rozstrzygnięcia decyzji nie

można domniemywać czy też wyprowadzać z treści uzasadnienia, ponieważ powinno

być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji (wyrok NSA z dnia 15 maja 1996 r.

sygn. akt III SA 663/95) czy też wyrok NSA OZ w Łodzi z dnia 30 czerwca 1998 r.

sygn. akt I SA/Łd 1478/96). Jest to także istotne w przypadku rozbieżności między

rozstrzygnięciem (osnową) a uzasadnieniem decyzji, co wystąpiło w przedmiotowej

decyzji środowiskowej. Dlatego też naruszające dyspozycję art. 141 § 4 p.p.s.a. jest

uzasadnienie wyroku WSA, że obowiązek z art. 82 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 85

ust. 2 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 3 października 2008 r. w przedmiocie przedstawienia

stanowiska co do konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania

przedsięwzięcia na środowisko, można w istocie "odkodować" z treści stanowiska

organu zawartego w decyzji środowiskowej jako całości (sentencja + uzasadnienie).

NSA podkreślił też, że ta część elementu rozstrzygnięcia decyzji musi być także

prawidłowo z jednej strony wyodrębniona, a z drugiej strony powiązana z pozostałymi

elementami rozstrzygnięcia decyzji środowiskowej tak żeby strona mogła zaskarżyć tę decyzję tylko np. w tej części, a nie tylko w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie, po

wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i kierując się wskazaniami tego Sądu -

zważył, co następuje;

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar

sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem

zgodności z prawem. Art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa

dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W rozpoznawanej sprawie zapadł już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego,

w którym stwierdzono, że przepis art. 82 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 82 ust. 2 cyt.

ustawy z dnia 3 października 2008 r. jednoznacznie stanowi, że właściwy organ

przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia w istocie

ponownej oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w ramach

postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 pkt 1, 10,

14 i 18 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. Przedstawienie powyższego

stanowiska w tym zakresie tylko w uzasadnieniu prawnym i faktycznym bez zawarcia

tego stanowiska w osnowie decyzji narusza nie tylko art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy z

dnia 3 października 2008 r., lecz także art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c/ tejże ustawy. Ten

ostatni przepis stanowi, że uzasadnienie decyzji środowiskowej, niezależnie od

wymagań wynikających z przepisów k.p.a. musi także zawierać uzasadnienie

stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008

r., którego jednak niniejszej sprawie nie zawarto w osnowie (rozstrzygnięciu) decyzji

środowiskowej. Oznacza to, że uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji

środowiskowej zawiera m.in. odniesienie do treści elementu rozstrzygnięcia tej

decyzji, którego w istocie jest brak. Natomiast rozstrzygnięcie decyzji w świetle art.

107 § 1 k.p.a. musi być sformułowane tak żeby wynikało z niego w sposób, który nie

budzi żadnych wątpliwości, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki

zostały nałożone na stronę postępowania. Rozstrzygnięcia decyzji nie można

domniemywać czy też wyprowadzać z treści uzasadnienia, ponieważ powinno być

wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji (wyrok NSA z dnia 15 maja 1996 r.

sygn. akt III SA 663/95) czy też wyrok NSA OZ w Łodzi z dnia 30 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1478/96). Jest to także istotne w przypadku rozbieżności między

rozstrzygnięciem (osnową) a uzasadnieniem decyzji, co wystąpiło w przedmiotowej

decyzji środowiskowej.

Sąd rozpoznający obecnie niniejszą sprawę w całości zgadza się z

zaprezentowanym w wyroku NSA stanowiskiem.

W świetle powyższego za błędne należy uznać stanowisko przedstawione w

zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z którego wynika,

że wystarczające było wypowiedzenie się w uzasadnieniu decyzji, co do kwestii czy

konieczne jest ponowne przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na

środowisko, gdy w postępowaniu będą wydawane jeszcze decyzje wskazane w art.

72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy.

Zdaniem Sądu wolą prawodawcy było w każdym przypadku orzekanie w

sentencji, czy jest konieczne ponowne przeprowadzenie procedury oceny

oddziaływania na środowisko, gdy w postępowaniu będą wydawane jeszcze decyzje

wskazane w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy. Pogląd ten sygnalizował również

organ odwoławczy w swojej decyzji. Jednocześnie jednak tylko w uzasadnieniu

zaskarżonego orzeczenia wskazano, przyczyny, dla których ponowne

przeprowadzenie procedury oceny, gdy chodzi o przedmiotowe przedsięwzięcie nie

będzie konieczne.

Prowadząc postępowanie ponownie po wyroku Sądu organ odwoławczy działając

na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. może skorygować swój błąd i wydać decyzję

zgodną z wymogami ustawowymi.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga jest

uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30

sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.

nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.