Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 992/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Dorota Kozłowska (spr.), Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej także: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."), decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] określającą P. I. (dalej: "skarżący" albo "strona") zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zaznaczył on, że organy podatkowe nie wszczęły kontroli podatkowej ani postępowania podatkowego w rozsądnym terminie lecz dopiero w końcowym terminie przedawnienia, tj. w listopadzie 2013 r.

Pełnomocnik skarżącego zaznaczył również, że jeżeli wobec strony wszczęte zostało postępowanie karnoskarbowe w sprawie, to zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 nie powoduje to przedłużenia biegu terminu przedawnienia karalności przestępstwa (wykroczenia) skarbowego. Zgodnie bowiem z art. 44 § 5 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 186 ze zm., dalej: "k.k.s.") skutek taki następuje dopiero z momentem wszczęcia postępowania "przeciwko sprawcy". Analogiczne rozwiązania występują w procedurze karnej, gdzie art. 102 Kodeksu karnego skutek w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia karalności przestępstwa wiąże dopiero z wszczęciem postępowania "przeciwko osobie", która popełniła przestępstwo.

Pełnomocnik skarżącego wniósł jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt K 31/14 o stwierdzenie niezgodności z prawem art. 114a k.k.s. oraz art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie a nie przeciwko osobie.

Na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego nawiązał do wniesionego pisma, w którym zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego oraz zaznaczył, że stronie nie został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa skarbowego.

Pełnomocnik organu odwoławczego wskazywał, że nie popiera wniosku pełnomocnika strony o zawieszenie postępowania. Argumentował, że kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego była już przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który uznał, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wymaga, by przed upływem terminu przedawnienia podatnik został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie.

Zaznaczyć przy tym należy, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05, niepubl. oraz z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie jedną ze spornych kwestii, która stanowi jednocześnie najdalej idący zarzut pod adresem organów podatkowych, jest ustalenie, czy w postępowaniu doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., czy też bieg tego terminu został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Pełnomocnik skarżącego argumentował bowiem, że stronie nie został przedstawiony zarzut dotyczący popełnienia przestępstwa skarbowego, natomiast organy podatkowe wskazywały, że skarżący zawiadomiony został o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym, co spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Sąd ustalił, że do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 22 października 2014 r., zarejestrowany pod sygn. akt K 31/14, o zbadanie zgodności:

- art. 114a k.k.s. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;

- art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie

z art. 2 Konstytucji RP.

Podkreślić należy, że zakres wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich przyjętego do rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny ma bezpośredni związek z problematyką prawną występującą w niniejszej sprawie. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone, albowiem ewentualne stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z art. 2 Konstytucji RP stanowić będzie mogło podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 1 P.p.s.a.

Jednocześnie Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny

w sprawie o sygn. akt K 31/14 stanowiło podstawę zawieszenia postępowania w sprawach toczących się przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1276/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2464/14 prawomocne na skutek oddalenia zażalenia postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FZ 1920/14; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3897/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1326/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt III SA/GI 1287/15 oraz z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt III SA/GI 1205/15; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt

I SA/Lu 412/15 oraz z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 415/15 i ostatnio wydane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 618/16).

Biorąc zatem dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez tut. Sąd do wyroku Trybunału Konstytucyjnego,

jaki zapadnie w sprawie o sygn. akt K 31/14, nie stanowić będzie uchybienia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.