Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1684/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1315/09 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1315/09 oddalił skargę T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2009 r.,

nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 r. Dz.U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął T. K. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 2008 r., sygn. akt [...], mocą którego T. K. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i skazany na karę grzywny. Ponadto organ I instancji podał, iż wpłynął do niego również prawomocny wyrok wyżej powołanego Sądu, uznający T. K. winnym popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. niezastosowania się do sygnału funkcjonariusza Policji nakazującego zatrzymanie pojazdu i za ten czyn skazany został również na karę grzywny. W ocenie organu powyższe świadczy o szczególnym braku odpowiedzialności T. K. i lekceważącym stosunku względem innych uczestników ruchu drogowego, co dowodzi o negatywnych tendencjach w zakresie korzystania z broni palnej. Zauważono ponadto, że spożycie alkoholu często wywołuje nadmierną porywczość, która dyskwalifikuje posiadacza broni i urealnia obawę, że może jej użyć w celach niezgodnych z prawem. W związku z tym organ uznał, że T. K. może być zaliczony do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo posiadania pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim.

Po rozpoznaniu odwołania T. K. od powyższej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wskazał organ, bezspornym jest, że strona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 2008 r. (prawomocnym od dnia [...] lipca 2008 r.), została uznana winną popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, a więc przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, za co został ukarany grzywną w wysokości [...] zł oraz orzeczono wobec niego świadczenie pieniężne i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku, a wyrokiem z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...] (prawomocny od dnia [...] czerwca 2008 r.), uznano go winnym popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., tj. niezastosowania się do sygnału funkcjonariusza Policji nakazującego zatrzymanie pojazdu w celu przeprowadzenia kontroli, za co ukarano go karą grzywny. Okoliczności te w ocenie organów Policji wystarczająco uzasadniają zaliczenie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazano, że przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw uzasadniających odmowę wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń, zatem cofnięcie pozwolenia na broń uzasadniać mogą również inne okoliczności, jeśli tylko powodują powzięcie wobec posiadacza pozwolenia na broń obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. T. K. naruszył obowiązujący porządek prawny, poruszając się po drodze publicznej pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości, bowiem o ponad 200% przekroczył próg stanu nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 k.k. (0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co stanowi 1,5 promila alkoholu we krwi). Dopuszczenie się przez T. K. wskazanego czynu świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni, ponieważ takim swoim zachowaniem stwarzał pośrednio zagrożenie dla życia, zdrowia a także mienia nie tylko własnego, ale również innych uczestników ruchu drogowego. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że istnieje uzasadniona obawa, iż strona prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości może także użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na słuszność zaliczenia T. K. do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazują też inne ustalone w sprawie okoliczności, a mianowicie zgodnie z protokołem sporządzonym na okoliczność przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2009 r. kontroli warunków przechowywania przez stronę 5 jednostek broni palnej wynika, że dotychczas przechowywał on posiadaną broń niezgodnie z obowiązującymi przepisami bowiem szafa pancerna, w której znajdowała się broń nie posiadała zamków atestowych, lecz była zamykana na dwie kłódki. Organ podał, że nieprawidłowości te zostały przez T. K. usunięte po kontroli, jednakże utrzymywanie takiego stanu do kontroli dodatkowo potwierdza przypuszczenia organu co do lekceważącego stosunku do obowiązującego porządku prawnego. Konkludując organ stwierdził, że nie można zachować stronie pozwolenia na broń, niezależnie od pozytywnej opinii, jaką cieszy się ona w środowisku łowieckim czy miejscu zamieszkania zwłaszcza, że w tych opiniach nie odniesiono się do faktu popełnienia przez stronę tak szkodliwego społecznie czynu, jakim jest kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione i nieuprawnione zaliczenie go do osób wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, bez wykazania bezpośredniego związku między popełnionym przez niego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, w którym zdaniem Komendanta Głównego Policji zachodzi uzasadniona obawa, że posiadając zezwolenie na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zarzucił też naruszenie zasady ne bis in idem polegające jego zdaniem na ponownym ukaraniu karą dodatkową wobec kary nałożonej przez sąd karny. W uzasadnieniu skargi podał, że ponad 20 lat jest członkiem Koła Łowieckiego [...] w S., jest strażnikiem łowieckim i instruktorem strzelectwa i znany jest jako osoba zdyscyplinowana i dająca rękojmię właściwego posługiwania się i zabezpieczenia broni. Powtórzył za odwołaniem, że ocena jego osobowości nie była przedmiotem badania ani biegłego psychologa ani innej osoby mogącej ocenić jego osobę w zakresie posługiwania się bronią. Skarżący odniósł się również do kwestii związanej z prawidłowym przechowywaniem broni i wskazał, że w czasie kontroli szafa pancerna była w naprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. uznając, że w toku rozpoznania niniejszej sprawy organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Zebrał wszystkie dowody mające w sprawie istotne znaczenie i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), niedopuszczając się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji spełnia zaś wymogi przewidziane przepisem art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w B. nie naruszyli także prawa materialnego. Jak wskazał Sąd, generalnie ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ten uzależnia zatem uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej, dając temu organowi szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że wbrew stanowisku zajętemu w skardze organ Policji, uznając, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mógł powołać się na zapadłe wobec niego 2 wyroki: karny za czyn z art. 178a k.k. oraz wyrok uznający T. K. winnym popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 kodeksu wykroczeń, tj. niezastosowania się do sygnału funkcjonariusza Policji nakazującego zatrzymanie pojazdu. Wynika to choćby z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis ten nie stwarza dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni niewymienionego w nim przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu po drodze publicznej w opisanym w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Swoim postępowaniem skarżący dowiódł, że nie jest osobą odpowiedzialną. Umyślnie - co należy podkreślić - naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. zakazu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości (art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1992 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) oraz zakazy odnośnie zatrzymywania pojazdu na jezdni (art. 92 § 1 kw). Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwoleń na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Powyższego, w ocenie Sądu, nie mogły zmienić pozytywne opinie w środowisku łowieckim oraz w miejscu zamieszkania.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. K., reprezentowany przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości podnosząc następujące zarzuty:

1) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 32 Konstytucji RP gwarantującej wszystkim równość wobec prawa, poprzez nieuzasadnione i nieuprawnione zaliczenie T. K. do kategorii osób wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bez wykazania bezpośredniego związku między popełnionym przez niego czynem (za który został skazany), cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, a co za tym idzie, nieuprawnione stwierdzenie, że wobec T. K. zachodzi nieuzasadniona obawa, że posiadając pozwolenie na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; bowiem okoliczności sprawy, oceniane według zasad logiki i doświadczenia życiowego, nie uzasadniają obawy użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego,

2) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, rzetelnej informacji i gwarancji należytego rozważenia sprawy, bezstronności, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz prawidłowego zapewnienia obrony obywatela oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Powołując powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie w całości zaskarżonych decyzji: Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. oraz Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem zgodnie z § 1 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w tej skardze podstawy.

Skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak również art. 32 Konstytucji RP polegające na nieuprawnionym zaliczeniu T. K. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy poprzez przyjęcie, że wobec niego zachodzi uzasadniona obawa, iż posiadając pozwolenie na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że użycie przez ustawodawcę w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zwrotu "w szczególności" poprzedzającego wskazanie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia przez nie broni. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, przyjęto, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji". Natomiast w odniesieniu do osób, które popełniły przestępstwa o innym charakterze, organ zobowiązany jest wykazać związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy popełnionym przestępstwem a istnieniem realnej obawy, że posiadacz broni może jej użyć sprzecznie z interesem społecznym.

Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż uprawnioną jest ocena organów policji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem, wobec czego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 2008 r. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., za co został ukarany grzywną oraz orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Przestępstwo to nie należało do przestępstw wyliczonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dlatego w toku prowadzonego postępowania organ zobowiązany był dokonać oceny, czy istnieje związek pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, który mógłby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Prawidłowo zatem zauważono, że faktu popełnienia przestępstwa umyślnego działając pod wpływem alkoholu, a więc okoliczności, które mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania, nie mogą przesłonić pozytywne opinie powołane przez skarżącego. Podkreślenia bowiem wymaga, że popełniony przez skarżącego czyn często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, czy szkodę w mieniu, co potwierdza doświadczenie życiowe. Zachowanie zatem skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, co właściwie stwierdziły organy Policji orzekające w sprawie. Na powyższą ocenę wpłynął również fakt popełnienia przez skarżącego wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. polegającego na niezastosowaniu się do sygnału funkcjonariusza Policji nakazującego zatrzymanie pojazdu w celu przeprowadzenia kontroli (wyrok z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...]) oraz okoliczność, iż skarżący przechowywał broń niezgodnie z obowiązującymi przepisami.

Wszystkie te okoliczności uprawniały zatem organ do stwierdzenia, że skarżący swoim zachowaniem uprawdopodobnił, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadniało cofnięcie takiej osobie pozwolenia na broń.

Na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, że w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 38, poz. 195), wprowadzono zmianę w art. 15 ust.1 pkt 6, nadając mu następujące brzmienie: "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu,

- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia."

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. zaakcentować wypada, że przepisy te odnoszą się do postępowania prowadzonego przed organami administracyjnymi. Wymogi zaś formułowania zarzutów skargi kasacyjnej nakazują, by mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania jako podstawa kasacyjna, dotyczyło postępowania przed sądem administracyjnym, a nie postępowania przed organami administracji publicznej, których działanie jest przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dlatego też powołanie się przez skarżącego na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bez powiązania ich, nawet w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, z naruszeniem przepisów postępowania określonych w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może wywołać zamierzonego rezultatu przez ich uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.