Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1499/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] zwalniający [...] K. M. z dniem [...] maja 2015 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm. – dalej jako ustawa o Policji).

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, iż w dniu [...] marca 2015 r. Zastępca Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w [...] wydał opinię służbową stwierdzającą nieprzydatność [...] K. M. do służby w Policji w okresie służby przygotowawczej. Wobec wniesienia przez funkcjonariusza odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w [...] powołał komisję w celu zbadania opinii służbowej dotyczącej [...] K. M. Po zapoznaniu się ze sprawozdaniem z pracy komisji, Komendant ten zaakceptował wnioski komisji i utrzymał w mocy zaskarżoną opinię.

Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił [...] K. M. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podkreślił, iż wymieniony został przyjęty do służby przygotowawczej w dniu [...] listopada 2014 r., a następnie usunięty ze szkolenia podstawowego przez Komendanta Szkoły Policji w [...] i wyłączony ze stanu słuchaczy. Obowiązujące przepisy zaś nie pozwalają na skierowanie na szkolenie policjanta uprzednio usuniętego ze szkolenia. Brak możliwości wykonywania obowiązków przez policjanta jest w tym wypadku oczywistą przesłanką stwierdzającą jego nieprzydatność do służby w Policji. Zostało to potwierdzone opinią służbową o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej i obligowało organ Policji do rozwiązania z wymienionym stosunku służbowego.

W odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2015 r. K. M. zarzucił organowi I instancji naruszenie: 1) art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że jest nieprzydatny do służby; 2) art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w toku prowadzonego postępowania; 3) zasad współżycia społecznego poprzez niesłuszne relegowanie go z kursu podstawowego ze Szkoły Policji w [...]. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przywrócenie go na kurs podstawowy w innej szkole policyjnej.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia, odwołania Komendant Główny Policji rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wprowadza obligatoryjny obowiązek zwolnienia policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W przedmiotowej zaś sprawie bezspornym jest to, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna opinia służbowa o nieprzydatności [...] K. M. do służby. Organ przeanalizował proces opiniowania funkcjonariusza pod względem wymogów określonych § 5 pkt 6, § 7 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 8 ust. 3 i 5 oraz § 8 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 883 ze zm.) i stwierdzić, że omawiana opinia służbowa została wydana z uwzględnieniem przytoczonych powyżej przepisów.

Powołując się na poglądy orzecznictwa Komendant Główny Policji wskazał, iż w ramach postępowania dotyczącego zwolnienia policjanta ze służby, organ administracji nie dokonuje już kontroli orzeczenia, które legło u podstaw uruchomienia tego postępowania, lecz ogranicza się jedynie do ustalenia konsekwencji, jakie związane są z orzeczeniem stanowiącym podstawę prowadzonego postępowania. W sytuacji, gdy zostanie wydana prawomocna opinia służbowa o policjancie pełniącym służbę przygotowawczą, w której stwierdza się nieprzydatność do służby tegoż policjanta organ Policji ma obowiązek zwolnić takiego policjanta ze służby. Wobec tego argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu, odnoszące się głównie do kwestii opinii służbowej, a w szczególności przyczyn jej wydania (tj. nieuzyskania kwalifikacji zawodowych podstawowych), nie podlegały weryfikacji w postępowaniu dotyczącym zwolnienie ze służby.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] art. 10 k.p.a. organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji prowadzone w trybie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, oparte było o przesłankę wymienioną w danym przepisie, tj. stwierdzenie nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Materiał dowodowy w tym postępowaniu stanowiła opinia służbowa z dnia [...] marca 2015 r., która była znana stronie. Nie można zatem dopatrzyć się w sprawie naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Okoliczności, na które powołała się strona (brak informacji o postępowaniu w sprawie usunięcia go z kursu podstawowego i żądanie ich udzielenia) nie stanowią w istocie naruszenia zasady z art. 10 k.p.a. w postępowaniu w sprawie zwolnienia zainteresowanego ze służby w Policji, lecz odnosiły się do kwestii pozostającej poza zakresem weryfikacji poprawności zaskarżonej decyzji.

Nadto organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. i prawidłowo go uzasadnił. Ważny interes społeczny jest w tym wypadku tożsamy z interesem służby, albowiem zasadnym i celowym jest jak najszybsze zwolnienie ze służby policjanta, który będąc nieprzydatnym do służby w okresie służby przygotowawczej nie daje rękojmi prawidłowego realizowania ustawowych zadań Policji.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego niezasadne zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 7 i 77 k.p.a., polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego przez podmiot wydający opinię służbową oraz wyższego przełożonego rozpatrującego odwołanie od opinii służbowej, a następnie przez organ wydający zaskarżony rozkaz personalny, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji utrzymania w mocy negatywnej opinii służbowej skutkującej wydaniem rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji; 2) art. 108 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż ma on zastosowanie w niniejszej sprawie, co spowodowało niezasadne nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku podstaw ku temu. Z podanych względów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (w tym uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego rozkazowi personalnemu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]) oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż przedmiotowa opinia służbowa była rażąco wadliwa i krzywdząca na skutek nieuwzględnienia przez opiniującego okoliczności i rzeczywistych przyczyn nieukończenia przez skarżącego szkolenia podstawowego w Szkole Policji w [...]. Niezasadne usunięcie ze szkolenia rozkazem z dnia [...] stycznia 2015 r. od samego początku było kwestionowane przez K. M. i to właśnie ten akt władczy, nie podlegający zaskarżeniu, był jedyną podstawą wydania negatywnej opinii służbowej o treści skutkującej usunięciem ze służby w Policji. Okoliczności te, podnoszone przez skarżącego w kolejnych pismach, m. in. odwołaniu od opinii służbowej i odwołaniu od rozkazu personalnego w przedmiocie usunięcia ze służby, nie były w żaden sposób analizowane przez przełożonych służbowych w toku postępowania opiniodawczego, a następnie w toku procedury w przedmiocie zwolnienia ze służby. W realiach niniejszej sprawy treść opinii o funkcjonariuszu w służbie przygotowawczej - ze względu na związanie nią organu przewidziane w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji - wywołuje bezpośrednio skutki zewnętrzne w sferze stosunku służbowego funkcjonariusza, stanowiąc de facto element decyzji zwalniającej ze służby. Z tej przyczyny poddać należy w wątpliwość związanie jej treścią organu wydającego rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, jak też twierdzenia o niemożności poddania przez organ i sąd administracyjny kontroli treści tej opinii pod kątem zachowania w procesie opiniowania zasad prawdy obiektywnej i praworządności, wyrażonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., ale mających w rzeczywistości umocowanie konstytucyjne. Organ opiniujący oraz wyższy przełożony w ogóle nie odnieśli się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza do przedstawianych przez skarżącego okoliczności usunięcia go ze szkoły Policji. Nie dostrzegły także oczywistej wadliwości rozkazu Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o usunięciu policjanta ze szkolenia, mającej swoje źródło w nieprawidłowościach związanych z postępowaniem grona pedagogicznego wobec powracającego do swych obowiązków, po usprawiedliwionej absencji, słuchacza.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga K. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Zawarta w ww. przepisie ustawy o Policji, regulacja dotycząca zwolnienia policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej wskazuje na obligatoryjny charakter zwolnienia, nie pozostawiający organowi możliwości uznania w tym zakresie, a jedynie nakładający nań konkretny obowiązek.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest zaś, że w dniu [...] marca 2015 r. została sporządzona przez Dowódcę Oddziału Prewencji Policji w [...] (wówczas przełożonego skarżącego) opinia służbowa o nieprzydatności skarżącego do służby w Policji. Skarżący został też pouczony o możliwości złożenia od ww. opinii odwołania, z którego to prawa skorzystał. Komendant Wojewódzki Policji w [...] powołał komisję w celu zbadania opinii służbowej dotyczącej [...] K. M., a następnie po zapoznaniu się ze sprawozdaniem z pracy komisji, utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Tym samym, opinia o nieprzydatności skarżącego do służby stała się ostateczna. Jak wynika z akt administracyjnych, przedmiotowa opinia w toku postępowania zwolnieniowego została poddana kontroli formalnej pod kątem zachowania wymogów stawianych przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 883 ze zm.). Nie jest przez stronę kwestionowane, iż formalne wymogi spełnia ostateczna opinia służbowa stwierdzająca nieprzydatność skarżącego do służy w służbie przygotowawczej. Skoro tak, to organ miał obowiązek wydania rozkazu personalnego - decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje jedynie to, czy przedmiotowa opinia powinna podlegać kontroli w postępowaniu w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby, pod względem oceny merytorycznej.

O charakterze prawnym opinii służbowej (na gruncie uregulowań ustawy o Służbie Więziennej) wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach z dnia 5 grudnia 2011 r. o sygn. akt I OPS 2/11 i I OPS 3/11, zgodnie z którymi, opinii służbowej nie można traktować jako orzeczenia administracyjnego bezpośrednio kształtującego stan prawny w jakiejkolwiek sprawie, a w szczególności jako akt wywołujący bezpośrednio skutki zewnętrzne w sferze stosunku służbowego funkcjonariusza. Opinia służbowa stanowi jedynie ocenę – stan wiedzy bezpośredniego przełożonego o określonych cechach opiniowanego. Jest ona zatem oświadczeniem wiedzy, nie zaś oświadczeniem woli, za które powszechnie uznaje się decyzję administracyjną. Przedmiotowa opinia niczego nie rozstrzyga i nie jest ona nakierowana na wywoływanie bezpośrednich skutków prawnych. Sama w sobie nie kreuje nowej sytuacji prawnej oraz nie kształtuje bezpośrednio sfery praw i obowiązków opiniowanego. Powyżej prezentowany pogląd prawny ma również zastosowanie do innych pragmatyk służbowych, w tym pragmatyki policyjnej.

Za błędne należy zatem uznać stanowisko strony skarżącej, iż organ Policji podejmujący decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza służby przygotowawczej był władny dokonać oceny legalności opinii służbowej w ramach toczącego się postępowania w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w sytuacji, gdy w obrocie prawnych funkcjonowała prawomocna opinia o nieprzydatności tego funkcjonariusza do służby. Organ rozpoznając sprawę na decyzję o zwolnieniu ze służby w Policji, wydaną w związku z negatywną opinią służbową, nie posiada uprawnień do dokonywania kontroli ocen lub stwierdzeń zawartych w takiej opinii. Przedmiotowa opinia podlega badaniu organu w postępowaniu administracyjnym, jak każdy dowód w sprawie. Zatem badanie takie powinno się sprowadzać do kwestii formalnych, takich jak kompletność danych samej opinii z punktu widzenia dyrektyw zawartych w przepisach art. 35 ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów. Tego typu rozwiązanie przyjęto od początku stosowania instytucji opiniowania funkcjonariuszy służb mundurowych. W wyroku z dnia dnia 22 lutego 1996 r. sygn. akt II ARN 66/95 (publik. ONSAPU z 1996 r. nr 17, poz. 244) Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania w takiej sprawie prawidłowości samej oceny wyrażonej w opinii o przydatności funkcjonariusza do służby.

Wyjaśnić należy, że zatrudnienie w charakterze funkcjonariusza Policji opiera się na mianowaniu. Przepisy ustawy o Policji szczegółowo określają przesłanki zdolności kandydata do podjęcia służby i stawiają wysokie wymagania, gdy chodzi o warunki psychiczne, fizyczne, profil etyczny, wykształcenie, kwalifikacje zawodowe ubiegającego o przyjęcie do pracy w charakterze funkcjonariusza (art. art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Podjęcie służby funkcjonariusza Policji uzależnione jest zatem od spełnienia szeregu przesłanek. Ustawodawca nie poprzestał przy tym na badaniu wstępnym przydatności kandydata, ale ustanowił trzyletni okres służby przygotowawczej mający na celu weryfikację wyrażonej na wstępie oceny (art. 29 ust. 1 ustawy) pod kątem sprawdzenia cech osobistych, charakteru i zdolności. Tak długi okres służby przygotowawczej znajduje uzasadnienie w szczególnym charakterze zadań postawionych przed Policją oraz we właściwościach i warunkach tej służby. Zauważyć należy, iż wykonywany zawód funkcjonariusza Policji to wymagająca dyspozycyjności służba, której pełnienie zarezerwowane jest wyłącznie dla osób legitymujących się przydatnością do tej służby nie tylko od strony formalnej (stosownego wieku, niekaralności, wykształcenia). Celem służby przygotowawczej jest po pierwsze – przygotowanie funkcjonariusza do służby (tzn. przygotowanie do specyficznych zadań służby, trudnych warunków, dyspozycyjności, zwiększonej dyscypliny, zmianowości, pełnienia służby na jednoosobowych stanowiskach oraz zwiększonego zakresu obowiązków), po drugie wyszkolenie funkcjonariusza (czyli wyposażenie w niezbędną wiedzę zawodową, poznanie przepisów regulujących funkcjonowanie Policji, przepisów określających sposób wykonywania obowiązków na zajmowanym stanowisku), po trzecie sprawdzenie przydatności do służby w oparciu o sprawdzenie kwalifikacji merytorycznych (tj. cechy osobiste, umiejętność planowania, organizowania i podejmowania trafnych decyzji, odpowiedni charakter). Ważnym, o ile nie najistotniejszym, elementem oceny przydatności funkcjonariusza do służby są predyspozycje osobiste i charakter kandydata. Sprawdzenie tych cech możliwe jest jedynie w trakcie praktycznego wykonywania czynności zawodowych w czasie służby przygotowawczej. Niewątpliwie mogą się zdarzyć przypadki, w których pozytywna ocena wstępna nie zostanie poparta opinią o przydatności do służby, sporządzoną po upływie służby przygotowawczej. Dopiero uzyskanie pozytywnej opinii o przydatności do służby po odbyciu okresu przygotowawczego powoduje, iż funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

Sporządzenie zatem opinii o przydatności do służby w okresie przygotowawczym jest istotnym elementem poprzedzającym mianowanie na stałe i jednocześnie stanowi poddanie się panującej w zawodzie hierarchii służbowej. Stwierdzić należy, iż pragmatyka służbowa przewiduje własny, szczegółowy tryb sporządzania oraz weryfikacji opinii służbowej, ograniczając przy tym możliwość zaskarżenia opinii tylko do wyższego przełożonego. Opinia nie podlega dalszej kontroli instancyjnej. Nie stanowi także przedmiotu weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. W szczególności organ orzekający o zwolnieniu ze służby nie jest uprawniony do kontrolowania prawidłowości i zasadności opinii. Również sąd administracyjny nie kontroluje treści opinii służbowej.

Zauważyć należy, iż opinia służbowa jest przejawem uprawnienia przełożonego w zakresie doboru kadry. Opinia ta stanowi podstawę do podjęcia decyzji w zakresie dalszego pozostawania funkcjonariusza w służbie i mianowania go na stałe. Sporządzenie opinii o nieprzydatności do służby to zatem suwerenny akt przełożonego, który podlega weryfikacji jedynie przez wyższego przełożonego (patrz wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 2402/11, publik. - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodatkowo podnieść należy, że bezpośredni przełożony opiniowanego funkcjonariusza jest osobą posiadającą największy zakres wiedzy o przydatność funkcjonariusza do służby, ma możliwość bezpośredniej obserwacji jego pracy, a przez to jego ocena jest najpełniejsza. Przyznanie mu kompetencji do rozstrzygania o przydatności funkcjonariusza do służby jest więc uzasadnione. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, kwestionowana przez skarżącego opinia nie ma charaktery dowolnego, bowiem ma oparcie materiale dowodowym (skarżący nie ukończył kursu podstawowego). W konsekwencji sporządzenie opinii negatywnej przesądza automatycznie o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Tak więc, opinia służbowa wydana skarżącemu - policjantowi w okresie służby przygotowawczej - zawiera stwierdzenie o jego nieprzydatności do służby, została sporządzona przez właściwego przełożonego, opiniowany został z nią zapoznany i jest ona ostateczna. W tej sytuacji, organ odwoławczy mógł więc ograniczyć się tylko do ustalenia konsekwencji, jakie opinia ta wywołuje. Trafnie organ odwoławczy również stwierdził, iż skoro podnoszone przez stronę argumenty dotyczą głównie kwestii okoliczności nieukończenia przez policjanta szkolenia podstawowego, a postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby jest od niego odrębne, to zarzuty te nie podlegają rozpoznaniu. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie art. 7 i 77 k.p.a.

Należy również podzielić pogląd organu, że nadanie decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji - formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest bowiem jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe zaś uzasadnia koniecznym niezwłoczne odsunięcie skarżącego jako policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na jego nieprzydatność do służby w Policji, stwierdzoną w opinii służbowej.

W związku z powyższym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.