Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1046/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 1a, art. 52 ust. 1, art. 46
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 153 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz W., po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...], określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na "wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża W., położonego w miejscowości W., gmina W.".

Wskutek odwołania wniesionego przez W. R. oraz Stowarzyszenie A, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Burmistrz W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia

[...] r., nr [...], określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na "wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża W., położonego w miejscowości W., gmina W.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia został złożony przed 15 listopada 2008 r., to jest przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "u.i.o.ś" i zgodnie z art.153 ust. 1 powyższej ustawy zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 - j.t. ze zm.), zwanej dalej również "p.o.ś."

Organ wyjaśnił także, że w związku z usytuowaniem planowanego przedsięwzięcia na obszarze włączonym do sieci Natura 2000, zostało ono zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie związanych bezpośrednio z ochroną tego obszaru oraz nie wynikających z tej ochrony. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S., dalej również jako "RDOŚ", postanowieniem z dnia [...] r. zaopiniował pozytywnie potrzebę sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określając jego zakres. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz W., uwzględniając wytyczne RDOŚ, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W dniu 19 sierpnia 2009 r. inwestor złożył raport oddziaływania na środowisko, po czym – na żądanie organu, dokument ten kilkakrotnie uzupełniał. Z raportu wynika, że obszar udokumentowanego złoża, leży na północnym krańcu miasta W., pomiędzy drogą o nawierzchni asfaltowej do U. (droga powiatowa) i brzegiem cieśniny D., w województwie [...], w powiecie k., w gminie W. Złoże kruszywa naturalnego "W." położone jest na działkach ewidencyjnych numer [...] w obrębie [...]miasta W..

Projektowany obszar górniczy "W." ma kształt wielokąta o powierzchni 86312 m2 (8,6312 ha), którego granice odpowiadają granicom udokumentowanego złoża "W.". Obszar ten posiada powierzchnię 149177 m2 (14,9177 ha). Dla projektowanego zakładu górniczego planuje się wydobycie około 250 tys. ton (Mg) w skali roku. Likwidacja projektowanego zakładu górniczego W. nastąpi po wyeksploatowaniu zasobów przemysłowych złoża "W.". Wielkość ustalonych zasobów operatywnych złoża wynosi 1715,9 tys. ton, co przy zakładanym rocznym wydobyciu rzędu 250 tys. ton rocznie pozwoli na prowadzenie eksploatacji przez około 7-8 lat. Eksploatacja złoża, prowadzona będzie odkrywkowo, systemem zabierkowym, jednym poziomem wydobywczym, na większości jego powierzchni przy użyciu pływającej pogłębiarki (koparki) ssącej - refulera firmy [...].

Jak wynika z raportu wszystkie obiekty projektowanego zakładu przeróbczego są przestawne i po zakończeniu eksploatacji na złożu, zostaną rozmontowane

i przetransportowane na teren nowego złoża. W wyniku projektowanych robót górniczych na obszarze całego złoża, powstanie wyrobisko o powierzchni około 8,6 ha. Wyrobisko będzie jednak na bieżąco wypełniane niezbywalną częścią produkowanych piasków oraz pulpą, co złagodzi deniwelację terenu i pozwoli uzyskać stosunkowo łagodne stoki zagłębienia do późniejszego zagospodarowania.

Do rekultywacji, wypełniania wyrobiska i złagodzenia pochylenia jego zboczy wykorzystana zostanie część nadkładu zgromadzona w czasowych zewnętrznych składowiskach nadkładu na obrzeżach złoża. Zgodnie z wstępnymi ustaleniami, obszar poeksploatacyjny poddany będzie rekultywacji w kierunku zbiornika wodnego, zagospodarowanego jako teren rekreacji lub hodowli ryb.

Przeanalizowano wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska – tożsamy z wariantem proponowanym. Wskazano również na możliwość wzrostu poziomu zapylenia i hałasu i jednocześnie zaproponowano działania zmierzające do ograniczenia ich emisji. Ocenie poddano również warunki hydrogeologiczne i stwierdzono, że inwestycja nie będzie miała wpływu na wody podziemne. Zbadano także potencjalny wpływ inwestycji na jakość wody pitnej dla okolicznych mieszkańców.

Organ wyjaśnił, że z poczynionych ustaleń wynika, iż na 10 istniejących nieruchomości w opisanym terenie ([...] w W.), należących do osób prywatnych, 9 nieruchomości posiada indywidualne ujęcia. Na zlecenie Burmistrza W. w miesiącu sierpniu 2011 r. pobrano i przebadano wodę z 5 indywidualnych ujęć (tych, których właściciele wyrazili na to zgodę) oraz z ujęcia gminnego - pompy - zlokalizowanej na terenie ulicy [..] (na wysokości posesji nr [...]). Badania zostały wykonane przez Państwową Powiatową Inspekcję Sanitarną w K., a w sprawozdaniu z wykonanych badań wody przeznaczonej do picia z powyższych ujęć indywidualnych stwierdzono, że wyniki w zakresie wskaźników bakteriologicznych potwierdzają, iż woda odpowiada wymaganiom rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. Nr 61, poz. 417 ze zm.). Natomiast w badaniach w zakresie fizyko-chemicznych wskaźników we wszystkich ujęciach stwierdzono ponadnormatywne występowanie azotanów. Informacje w tym zakresie przekazano mieszkańcom i powyższe badania jako dowód w niniejszym postępowaniu, obrazujący stan jakościowy wód w indywidualnych ujęciach na czas przed realizacją inwestycji.

Organ podkreślił, że z przedłożonych przez inwestora informacji wynika,

iż eksploatacja żwirowni nie wpłynie ujemnie na jakość wód podziemnych w studniach na terenie osiedla, z uwagi na sposób eksploatacji kopalni - kruszywo będzie pozyskiwane bez obniżania poziomu wód gruntowych, jak również na położenie inwestycji - na odpływie wód podziemnych z przedmiotowego osiedla. Jakość wód na terenie miasta W., zdaniem organu dowodzi, iż główne przekroczenia wartości granicznych związane są z żelazem i manganem pochodzenia neogenicznego.

Za dowód, uwzględniony w analizie stanu faktycznego, uznano również przedłożone przez W. R., w dniu 30 marca 2010 r., wyniki badań wody pitnej z własnego ujęcia, zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...]. Dodatkowo poddano analizie opinię na temat ewentualnego pogorszenia się warunków hydrogeologicznych i jakości wody w studniach [..], w związku z planowanym wydobywaniem kruszywa naturalnego ze złoża "W.", sporządzoną przez dr S. K. (Wrocław, marzec 2010 roku). Dalej organ wyjaśnił, że w związku ze wskazaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. na konieczność opracowania ekspertyzy hydrogeologicznej, na inwestora został nałożony obowiązek przedstawienia ekspertyzy i inwestor z obowiązku tego wywiązał się w dniu 30 marca 2015 r. Ekspertyza została przekazana RDOŚ.

W ocenie organu z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby planowana inwestycja mogła wywrzeć negatywny wpływ na zlokalizowane w odległości ok. 2,5 km od terenu inwestycyjnego, komunalne ujęcie wód w W., a także na stan wód Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 102 "W.". Niemniej jednak z uwagi na charakter oraz skalę przedsięwzięcia organ stwierdził, że niezbędne będzie monitorowanie składu ilościowo-jakościowego wód podziemnych w okresie eksploatacji kopalni. W ramach przedmiotowego monitoringu inwestor przewidział wykonanie sieci piezometrów. Zaproponowano wykonanie jednego piezometru na dopływie oraz minimum dwóch piezometrów na odpływie wód podziemnych, natomiast badania w zakresie jakości tych wód prowadzone mają być z częstotliwością co najmniej raz w roku. Również przed rozpoczęciem eksploatacji złoża, niezbędnym będzie określenie stanu ilościowo-jakościowego w zakresie wód podziemnych, które będzie stanem wyjściowym, do którego odnosić się będą badania wykonane w ramach monitoringu na etapie eksploatacji złoża. Monitoring ten będzie polegał na wykonywaniu badań jakościowych do dwóch razy w roku (raz na sześć miesięcy), prowadzeniu obserwacji lustra wody raz w tygodniu oraz wykonaniu dodatkowego piezometru pomiędzy [...], a dzikim wysypiskiem odpadów (na południe od osiedla), o czym mowa w pkt. 2.1.6., pkt 4.3. sentencji decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ scharakteryzował występujące na obszarze planowanej inwestycji gatunki flory i fauny oraz opisał wpływ inwestycji na środowisko przyrodnicze, obszary Natura 2000, specjalne obszary ochrony siedlisk Natura 2000 "[...], Obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]" [...]. Zaproponowano rozwiązania mające na celu minimalizowanie ujemnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000.

Organ opisał także, w jaki sposób zadośćuczynił wymogom związanym

z zapewnieniem społeczeństwu udziału w postępowaniu, a także w jaki sposób zostały załatwione uwagi i wnioski, które w związku z planowaną inwestycją zostały złożone do organu.

W końcowej części uzasadnienia Burmistrz W. podkreślił, że warunki realizacji przedsięwzięcia zostały określone po pozytywnym uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w S., dokonanym postanowieniem z dnia [...] r.

Z decyzją nie zgodził się uczestnik postępowania – Stowarzyszenie A, zwane dalej "Stowarzyszeniem", które wniosło odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasad prowadzenia postępowania Stowarzyszenie wniosło o:

- uchylenie decyzji Burmistrza W. z dnia [...] r.,

nr [...];

- uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska

w S., nr [...] z dnia [...].

- przekazanie sprawy w przedmiocie wydania decyzji innemu organowi administracji samorządowej

- wystąpienie do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie wyznaczenia innego regionalnego dyrektora ochrony środowiska celem rzetelnego zbadania oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko naturalne.

Stowarzyszenie podniosło, że wielokrotnie w toku postępowania wskazywało na występowanie na obszarze inwestycji chronionych gatunków ptaków, wymienionych w załączniku I Dyrektywy Ptasiej, prezentując filmy i zdjęcia i poddając w wątpliwość rzetelność wykonanych w toku postępowania, na zlecenie inwestora, opracowań na ten temat, jak również rzetelność ekspertyzy hydrogeologicznej. Z odwołania wynika także, że zdaniem Stowarzyszenia w niniejszej sprawie powinni się także wypowiedzieć:

- Urząd Morski w S. z uwagi na to, że zdaniem hydrogeologa – co wynika

z opinii z marca 2015 r., lej depresyjny powstały w trakcie eksploatacji, będzie oddziaływał w promieniu 122,5 m, co oznacza, iż inwestycja będzie miała wpływ na obszar cenny przyrodniczo OC-1, będący w jurysdykcji tego organu

- Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w S. z uwagi na fakt, iż około 25% powierzchni planowanej kopalni znajduje się na terenach zalewowych, co niesie za sobą ryzyko wlewów do wyrobiska ze strony cofki od morskiej, jak również z uwagi na zagrożenie użytkowych pokładów wodonośnych z uwagi na obecność wysypiska śmieci komunalnych i przemysłowych znajdującego się w odległości niespełna 200 m od planowanej kopalni (pomiędzy znajduje się ulica [...] gdzie mieszkańcy posiadają własne ujęcia wody).

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza W. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza W. w przedmiocie zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 – j.t. ze zm.), zwanej dalej również "p.o.ś", oraz wydanego na podstawie art. 51 ust. 8 tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Kolegium następnie wyjaśniło, że w myśl art. 46 ust. 1 p.o.ś. realizacja:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,

2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar

- jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z kolei zgodnie z art. 51 ust. 1 p.o.ś. sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają:

1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2,

3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2.

Stosownie zaś do treści ust. 2 tegoż przepisu, obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 p.o.ś., stwierdza, po zasięgnięciu opinii organów wymienionych w art. 51 ust. 3 p.o.ś.

(w przedmiotowej sprawie - z uwzględnieniem zmiany właściwości organów wynikającej z treści art. 153 ust. 1 u.i.o.ś.), organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zamierzone wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "W." położonego na działkach nr [...] z obrębu nr [...] miasta W., zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane. Nadto planowane przedsięwzięcie usytuowane jest na obszarze włączonym do sieci Natura 2000.

Kolegium wskazało, że w związku z powyższym organ I instancji, po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zawartej w postanowieniu z dnia [...] r., znak: [...]), stosownie do art. 51 ust. 2 p.o.ś. stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz określił jego zakres (postanowienie z dnia [...] r.) Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 46 ust. 3 p.o.ś.).

Dalej organ II instancji, odwołując się do art. 47 p.o.ś. wskazał,

że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) zabytki,

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,

e) dostępność do złóż kopalin;

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko;

3) wymagany zakres monitoringu.

Stosownie zaś do art. 56 ust. 1 i ust. 1b p.o.ś. organ wydaje decyzję

o środowiskowych uwarunkowaniach:

1) po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony,

2) uwzględniając:

- uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2;

- ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane;

- wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53.

Dokonując oceny zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy wskazał,

że dla terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że stosownie do postanowień art. 48 ust. 2 p.o.ś.

w zw. z art. 153 u.i.o.ś. organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., który to postanowieniami z dnia [...] r., nr [...], z dnia [...] r., nr [...], a następnie - po ostatecznym uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie - postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], uzgodnił pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując jednocześnie warunki, jakie inwestor powinien spełnić w celu ochrony środowiska. Warunki te w pełnym zakresie zostały uwzględnione w rozstrzygnięciu organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. dokonało oceny ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opiniach

i materiałach uzupełniających. W szczególności organ poddał analizie, oprócz raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko z lipca 2009 r., uzupełnionego o opis warunków hydrogeologicznych oraz opis stanu środowiska przyrodniczego z września 2009 r. wraz z inwentaryzacją drzew i krzewów na dz. nr [...] z sierpnia 2009 r., jak również wyjaśnienia do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożone przez inwestora przy pismach z dnia 12 października 2009 r., 21 grudnia 2009 r., 15 lutego 2010 r., 16 kwietnia 2010r., 6 czerwca 2012 r. i 18 lipca 2014 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż Inwestor przedłożył również inwentaryzację i waloryzację szaty roślinnej, fauny i siedlisk przyrodniczych na dz. nr [...] z lipca 2014 r., sporządzoną przez dr K. Z. oraz ekspertyzę hydrogeologiczną z marca 2015 r., sporządzoną przez Z. M. Kolegium poddało również analizie przedłożoną przez jedną ze stron postępowania opinię, dotyczącą ewentualnego pogorszenia się warunków hydrogeologicznych i jakości wody w studniach [...], w związku z wydobyciem kruszywa ze złoża "W." sporządzoną przez S. K. z marca 2011 r. Organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz W. wydając decyzję wziął pod uwagę powyższe dokumenty.

Dalej organ odwoławczy dokonał również analizy zgłoszonych, w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu, uwag i sposobu ich załatwienia przez Burmistrza W., nie stwierdzając nieprawidłowości w tym zakresie.

Reasumując, po dokonaniu oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kolegium wyjaśniło, że nie znalazło podstawy do uchylenia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r., uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ani decyzji Burmistrza W. z dnia [...] r., określającej warunki jego realizacji. Orzeczenia te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy też procesowego. Kolegium podkreśliło, iż celem decyzji środowiskowej jest takie określenie warunków realizacji przedsięwzięcia, które pozwoli na eliminację negatywnych oddziaływań na środowisko, a nie uniemożliwienie realizacji takich inwestycji w przypadku jakichkolwiek wątpliwości. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest zwieńczeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie środowiskowe jest postępowaniem odrębnym i niezależnym od innych postępowań zmierzających do uzyskania stosownych zezwoleń, które inwestor musi posiadać, by realizować dane przedsięwzięcie. Przedłożone na etapie przedmiotowego postępowania informacje na temat planowanego przedsięwzięcia, a także dane na temat uwarunkowań występujących w miejscu realizacji inwestycji oraz w jego sąsiedztwie, pozwoliły oszacować bezpośrednie i pośrednie skutki oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, a także określić warunki umożliwiające jednocześnie realizację inwestycji, oraz zabezpieczenie poszczególnych komponentów środowiska przed wpływem ze strony inwestycji. W ocenie Kolegium, rygorystycznie określone warunki realizacji przedsięwzięcia są wystarczające dla ochrony i zabezpieczenia środowiska przed negatywnym wpływem planowanej inwestycji i wypełniają cel decyzji środowiskowej.

Stowarzyszenie A wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mającego znaczny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności wyjaśnienia wątpliwości powstałych w wyniku analizy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko skutkujące niewłaściwą oceną stanu faktycznego,

a nadto pobieżne odniesienie się do zarzutów zgłoszonych przez skarżące Stowarzyszenie, bez wskazania jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami przedstawionymi przez inwestora, mającego oczywisty interes w realizacji spornej inwestycji, uzasadniających twierdzenie, że nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, skutkujące naruszeniem zasady zaufania obywateli wobec państwa, zasadą informowania oraz zasadą wyjaśniania zasadności przesłanek;

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania przyczyn nieuznania poszczególnych dowodów przedstawionych w toku postępowania przez skarżącego, a także poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, będące jedynie powieleniem argumentacji inwestora zawartej w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, bez własnej oceny dokonanej przez organ II instancji w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym o dowody przedstawione w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego,

- art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych

w sposób wybiórczy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wyprowadzenia z treści raportu

o oddziaływaniu na środowisko wniosków z niego niewynikających,

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się organu administracji do wartości dowodowej materiałów dowodowych - fotografii i filmów, przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania,

- art. 136 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. polegającego na zaniechaniu przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ

II instancji, w celu wyjaśnienia wątpliwości organu ochrony środowiska i organu

I instancji, powstałych w wyniku analizy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko, w szczególności zasięgnięcia opinii Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w S. zgodnie z wnioskiem skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji,

- 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji oraz organ I instancji odniesienia się do zawartych w punkcie 4.3. standardowych formularzy danych dla obszarów Natura 2000 "[...]", Natura 2000 "[...]" oraz Natura 2000 "[...]" zagrożeń, presji i działań mających wpływ na obszar i odniesienia tych zagrożeń do materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania.

Wskazując na powyższe zarzuty, Stowarzyszenie wniosło o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu administracyjnego I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz sądem administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Z uzasadnienia skargi wynika, że Stowarzyszenie kwestionuje ustalenia organów obu instancji dotyczące występujących na obszarze inwestycji gatunków ptaków, ryb i płazów, a w konsekwencji wpływu planowanej eksploatacji złoża na ich dalszą egzystencję na tym terenie. W ocenie skarżącego Stowarzyszenie nałożenie obowiązku prowadzenia monitoringu porealizacyjnego jest niewystarczające, bowiem w przypadku następczego stwierdzenia okoliczności degradacji naturalnego środowiska występujących na tym obszarze roślin i zwierząt, próba przywrócenia tego środowiska przy tak znacznych nakładach, w tym w zakresie zmiany ukształtowania terenu, okaże się niemożliwa.

Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawet w niewielkim zakresie nie odniosło się do zasadniczego materiału, jaki powinien stanowić podstawę do określenia przedmiotu ochrony obszarów Natura 2000, którym są standardowe formularze danych dla obszarów [...] oraz [...]. Tymczasem oceny ryzyka negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia należy dokonywać przede wszystkim w świetle założeń ochrony danego terenu. Organ II instancji nie przywołał i nie przeanalizował zagrożeń określonych w standardowych formularzach danych, jakie zostały uznane za szczególnie niebezpieczne dla zachowania wartości przyrodniczych tych obszarów. Było to konieczne, tym bardziej, że bez gruntownej analizy sprawy - w świetle tych zagrożeń - rodzić się mogą obawy czy realizacja i eksploatacja kopalni nie wpłynie negatywnie na obszary Natura 2000.

Zarzuty skargi dotyczą również tego, iż – w ocenie Stowarzyszenia, organ

w sposób niewystarczający wyjaśnił wpływ planowanej inwestycji na poziom wód gruntowych i ich jakość, nie zauważając, że przyczyni się ona do znacznego wzrostu zagrożenia skażeniem wód podziemnych substancjami znajdującymi się na nieczynnym wysypisku odpadów komunalnych i przemysłowych. Skarżący podkreślił, że w jego ocenie niezasadnie organ zaniechał zasięgnięcia w tej sprawie opinii Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S., które pomimo tego, iż obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku uzyskania stanowiska tych organów, przyczyniłyby się do wyjaśnienia stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności

z prawem wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "W." w miejscowości W., gmina W..

W związku z faktem, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się

z zastosowaniem przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, w pierwszej kolejności należało zbadać, czy w związku ze zmianą przepisów organ dokonał właściwej analizy stanu prawnego i zastosował adekwatne do poczynionych w tym zakresie ustaleń, przepisy prawa.

Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia wszczynane jest na wniosek. W niniejszej sprawie wniosek Przedsiębiorstwa [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "W." złożony został w dniu 3 listopada 2008 r., w dacie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W związku z wejściem w życie, w dniu 15 listopada 2008 r., ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, należało ustalić, czy postępowanie powinno się toczyć według przepisów p.o.ś. czy też według przepisów nowej ustawy.

W tym celu organ odwołał się do art. 153 § 1 u.i.o.ś., który przewiduje,

że do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje:

1) ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;

2) wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska.

i uznał, że w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Stanowisko to sąd uznał za trafne.

Konsekwencją procedowania na podstawie przepisów p.o.ś. było dokonanie oceny zaskarżonej decyzji również według kryterium zgodności z tymi przepisami.

Kolejną kwestią, którą należało w niniejszej sprawie rozstrzygnąć, była legitymacja Stowarzyszenia A do udziału w postępowaniu, co przesądziło o nadaniu temu podmiotowi uprawnień strony, a w konsekwencji umożliwiło zaskarżenie wydanej decyzji do sądu administracyjnego.

Zastosowanie w niniejszej sprawie miał art. 33 p.o.ś., zgodnie z którym organizacje ekologiczne, które, uzasadniając to miejscem swojego działania, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu administracyjnym wymagającym udziału społeczeństwa i złożyły uwagi lub wnioski w ramach tego postępowania, uczestniczą w tym postępowaniu na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 1). Art. 33 ust. 1a p.o.ś. przewidywał, że zgłoszenie przez organizacje ekologiczne chęci uczestniczenia

w postępowaniu powinno nastąpić równocześnie ze złożeniem uwag lub wniosków,

o których mowa w ust. 1; zgłoszenia chęci uczestniczenia po złożeniu uwag lub wniosków nie uwzględnia się.

Wniosek Stowarzyszenia został złożony w dniu 2 lipca 2011 r., przy czym Stowarzyszenie powołało się na art. 44 ust. 1 u.i.o.ś., która to ustawa, jak już wyżej wskazano w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Następstwem powołania się przez Stowarzyszenie na przepisy nowej ustawy było zaniechanie równoczesnego złożenia uwag lub wniosków, o których mowa w art. 33 ust. 1a p.o.ś. Nastąpiło to dopiero po pouczeniu przez organ prowadzący postępowanie o tym, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, co w konsekwencji powinno prowadzić do wniosku, że nie zachodziły przesłanki do dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Zauważyć jednak należy, że cytowany wyżej art. 33 p.o.ś. pozostawał w sprzeczności z art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz. L 175, s. 40) zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., która reguluje udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG

i 96/61 WE (Dz.Urz. WE L 156 z dnia 15 czerwca 2003 r.).

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażanym

w podobnych sprawach, w tej sytuacji należy uznać pierwszeństwo stosowania prawa unijnego. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że przepisy art. 33 ust. 1 i 1a ustawy p.o.ś. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r., w świetle art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie będą miały zastosowania do udziału danej organizacji ekologicznej w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, ponieważ pierwszeństwo w zastosowaniu ma przepis art. 10a cytowanej dyrektywy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 444/11, dostępny w Internecie na stronie www.orzeczenia.gov.pl). Oznacza to, że zasadnie organy przyjęły, iż skarżącemu Stowarzyszeniu przysługują w niniejszej sprawie prawa strony.

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi, sąd nie podzielił prezentowanego przez skarżącego stanowiska, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, których skutkiem było niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Zarzuty skargi koncentrują się wokół niezbadania przez organy obu instancji stanu faktycznego, w szczególności w zakresie ustalenia występujących na terenie planowanej inwestycji chronionych gatunków ptaków, ryb i płazów, a także zaniechania przez organ wyjaśnienia wpływu inwestycji na występujące na tym obszarze warunki hydrogeologiczne. Jakkolwiek należy się zgodzić ze Skarżącym,

że pracownicy organów obu instancji mogą nie posiadać specjalistycznej wiedzy

w zakresie tego jakie gatunki ptaków, płazów, ryb występują na spornym obszarze, to jednak wskazać należy, że wiedzą taką dysponują podmioty, które dla potrzeb tego postępowania sporządziły raport oddziaływania na środowisko oraz kolejne inwentaryzacje środowiska przyrodniczego (np. analiza W. Z., inwentaryzacja przyrodnicza M. Z. i K. Z.). Przede wszystkim jednak taką wiedzą dysponuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, któremu materiały dotyczące oceny wpływu inwestycji na środowisko zostały przedstawione.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, iż planowana inwestycja zostanie posadowiona na obszarze przyrodniczo cennym. Wskazać jednak należy, że samo umiejscowienie w obszarze chronionym nie wyklucza lokalizacji inwestycji. Przeprowadzone w takim przypadku postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia ma na celu zarówno zbadanie dopuszczalności realizacji inwestycji w ogóle, jak również w sytuacji stwierdzenia takiej możliwości, ustalenie dla niej takich warunków, które zminimalizują szkodliwy wpływ inwestycji dla środowiska.

Temu celowi służy dokonanie oceny oddziaływania na środowisko,

w szczególności sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Wskazać jednak należy, że dokument ten nie jest jedynym dowodem w sprawie i podlega ocenie organu przede wszystkim w zakresie jego kompletności i zgodności z wymogami, o których mowa w art. 52 ust. 1 p.o.ś., a także spójności i relacji z innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania. Raport może i powinien być zatem uzupełniany w zależności od tego, czy zawarte w nim informacje w wystarczającym stopniu odnoszą się do wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a także w zależności tego, czy korespondują one z pozostałymi dowodami. W niniejszej sprawie inwestor kilkakrotnie, na żądanie organu prowadzącego postępowanie składał wyjaśnienia do raportu, a niektóre z poruszonych w nim wątków, w związku z aktywnym udziałem w postępowaniu społeczności lokalnej zostały rozwinięte i uzupełnione.

W szczególności uzupełnienia te dotyczyły inwentaryzacji środowiska przyrodniczego, jak również wpływu planowanej inwestycji na warunki hydrogeologiczne.

Sąd nie podzielił w związku z tym zarzutów odnoszących się do niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego w zakresie występujących na terenie planowanej inwestycji gatunków ptaków, ryb i płazów, bowiem w aktach postępowania znajduje się wspomniana wyżej inwentaryzacja i waloryzacja szaty roślinnej, fauny i siedlisk przyrodniczych, sporządzona w lipcu 2014 r. na podstawie danych zebranych podczas prac terenowych w miesiącach kwietniu, maju, czerwcu i lipcu 2014r. (k. 4 opracowania). Dokument, o którym mowa został sporządzony na wezwanie Burmistrza W. z dnia [...] r., w którym organ ten określił szczegółowe wymagające wyjaśnienia kwestie. Z treści pisma jasno wynika, że celem zlecenia dodatkowej ekspertyzy było ustalenie w terenie, czy na obszarze inwestycji występują szczególnie cenne okazy flory i fauny. W wezwaniu określono także, że w sporządzeniu ekspertyzy powinny brać udział osoby posiadające wiadomości specjalne i doświadczenie w tym zakresie. Ekspertyza z lipca 2014 r., stanowi uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko oraz inwentaryzacji drzew i krzewów z sierpnia 2009 r. sporządzonej przez A. B. Dokument ten został poddany ocenie zarówno organu prowadzącego postępowanie, jak i RDOŚ, który nie zakwestionował jego merytorycznej poprawności i przydatności dla prawidłowego określenia stanu środowiska w miejscu planowanej inwestycji, a w szczególności dopuszczalności jej realizacji i wdrożenia w związku z tym koniecznych działań ochronnych. Znalazło to wyraz w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia.

Tym samym nietrafne okazały się zarzuty skarżącego, odnoszące się do zaniechania ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, jak również nieuwzględnienia przez organ przedkładanych przez niego dowodów. Z akt sprawy, jak również uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ w związku z podnoszonymi uwagami odnoszącymi się do występowania chronionych gatunków zwierząt na obszarze inwestycji podjął niezbędne działania, zmierzające do wyjaśnienia powyższych kwestii, jak również – podejmując rozstrzygnięcie, wziął pod uwagę przedkładane przez skarżącego dowody, ale ich nie uwzględnił.

W ocenie sądu, takie działanie organu było dopuszczalne zważywszy na to,

że dysponował on dowodami przeciwnymi, w postaci ekspertyz sporządzonych przez osoby posiadające wiadomości specjalne, których wartość nie została zakwestionowana przez RDOŚ. Podkreślenia wymaga także, iż kwestionowana decyzja organu I instancji zawiera szczegółowe uzasadnienie dotyczące obszarów przyrodniczo cennych i występujących tam gatunków roślin i zwierząt, a organ II instancji dokonał jej szczegółowej analizy i oceny, która zdaniem sądu okazała się prawidłowa.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie zaniechania przez organ odniesienia do standardowych formularzy danych dla obszarów Natura 2000 "[...]", Natura 2000 "[...]" oraz Natura 2000 "[...]", zagrożeń i działań mających wpływ na ten obszar i odniesienia tychże do materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Po pierwsze skarżący nie wykazał, aby obowiązek taki wynikał z przepisów prawa, a po wtóre, wbrew twierdzeniom skarżącego Stowarzyszenia decyzja zawiera szczegółowy opis obszarów Natura 2000, w których obrębie znajduje się planowana inwestycja. Organy obu instancji wyczerpująco odniosły się w związku z tym do występujących zagrożeń, jak również przewidzianych sposobów ich minimalizacji. Ten sposób opisu zarówno obszarów chronionych, jak i występujących w ich granicach siedlisk o cennych walorach przyrodniczych znalazł aprobatę RDOŚ.

Podkreślenia wymaga, iż w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zastrzeżono konieczność prowadzenia monitoringu przed przystąpieniem do realizacji inwestycji jak i w jej trakcie, co niewątpliwie przyczyni się do minimalizacji skutków jej oddziaływania.

Wbrew twierdzeniom skarżącego w uzasadnieniu decyzji organ obszernie odniósł się do wpływu planowanej inwestycji na warunki hydrogeologiczne. W toku postępowania, w związku z licznymi uwagami odnoszącym się do potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko wodne, w szczególności pogorszenie jakości wody pitnej, organ przeprowadził szereg czynności zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii. W szczególności wzięto pod uwagę wnioski płynące

z przedłożonej przez jedną ze stron postępowania opinii S. K. Efektem tego było sporządzenie w marcu 2015 r., na żądanie RDOŚ, ekspertyzy hydrogeologicznej. Autorka tej ekspertyzy – Z. M. dokonała szczegółowej analizy warunków hydrogeologicznych, jak również odniosła się do twierdzeń zawartych w opinii S. K. Opracowanie to, jako kompleksowo wyjaśniające kwestie związane z wpływem planowanej inwestycji na środowisko wodne, w szczególności potencjalną możliwość pogorszenia się jakości wody pitnej zostało uwzględnione przez Burmistrza W. przy wydawaniu decyzji.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty, odnoszące się do możliwego wpływu na zanieczyszczenie wód gruntowych znajdującego się w sąsiedztwie, dzikiego wysypiska śmieci, zostały zweryfikowane w ekspertyzie hydrogeologicznej, dokonanej na podstawie rzeczywistych pomiarów w terenie. Z ekspertyzy tej wynika jednoznacznie, że zagrożenie takie nie występuje. Skarżący podważając wiarygodność tych ustaleń nie przedstawił jednak żadnego przeciwdowodu, a wywody skargi w tym zakresie stanowią jedynie polemikę z twierdzeniami ekspertyzy. Podkreślenia w tym miejscu wymaga,

iż ekspertyza ta została również oceniona przez RDOŚ, który domagał się jej przedstawienia. Organ ten nie wniósł zastrzeżeń co do jej merytorycznej poprawności, nie domagał się jej uzupełnienia uznając, że w sposób wyczerpujący wyjaśnia ona kwestie związane z wpływem inwestycji na warunki hydrogeologiczne, w szczególności na jakość wody pitnej.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut odnoszący się do zaniechania przez organ zasięgnięcia opinii Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej

w S. oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Skarżące Stowarzyszenie konieczności zasięgnięcia opinii wskazanych organów, upatruje przede wszystkim w zagrożeniu ze strony nieczynnego wysypiska odpadów, które w jego ocenie nie zostało przez organy obu instancji należycie ocenione. Stanowisko to należało uznać za chybione, zważywszy na fakt, iż w toku postępowania Burmistrz W. podjął niezbędne działania do wyjaśnienia wpływu wysypiska na jakość wody pitnej, w kontekście prowadzonej inwestycji. Efektem tych starań jest ekspertyza hydrogeologiczna, która w ocenie sądu, w sposób wyczerpujący wyjaśnia jakie skutki w sferze stosunków hydrogeologicznych będzie miało wydobycie kruszywa, jak również odnosi się do potencjalnego wpływu wysypiska odpadów na jakość wody pitnej. Należy przy tym zwrócić uwagę na okoliczność, iż przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie nakładały na organ obowiązku zasięgnięcia opinii wskazanych organów w takich okolicznościach. Zakres uzgodnień, które organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia miał obowiązek poczynić na gruncie ustawy Prawo ochrony środowiska wynika z art. 48 ust. 2 tej ustawy. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do kategorii wymienionych w treści ww. przepisu,

a zatem brak jest podstaw do wywodzenia, że nie uzgadniając warunków realizacji przedsięwzięcia ze wskazanymi przez skarżące Stowarzyszenie organami organ naruszył prawo.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – t.j. ze zm.), dalej również jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji objęła zatem badanie zgodności z prawem nie tylko w kontekście podnoszonych zarzutów, ale również prawidłowości zastosowania przepisów, oceny oddziaływania na środowisko, kompletności przyjętych rozwiązań, mających na celu ochronę środowiska przed nadmierną degradacją i doprowadziła do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przytoczonych w skardze, ani innych przepisów prawa. Decyzja została wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 46 i nast. p.o.ś. i zawiera wskazane w art. 56 tej ustawy elementy. Organ uwzględnił w treści decyzji wytyczne Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który pozytywnie uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.

W tym stanie rzeczy, przyjmując, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.