Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 717/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 92a  ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 Art. 10 ust. 5
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 marca 2016 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Podczas kontroli drogowej pojazdu marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 2 grudnia 2015 r. w miejscowości Z na drodze krajowej nr [...], stwierdzono naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego, a także przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Pojazdem kierował T. G. W chwili kontroli kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...].

Organ I instancji po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy wydał w dniu [...] 2016 r. decyzję nr [...], którą nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 1100 zł.

Strona złożyła odwołanie od wydanej decyzji. Strona wskazała, że rzadko zdarza się jej przekroczyć dopuszczalny czas prowadzenia pojazdu, dlatego też wniosła o nie nakładanie kary. Strona wskazała także, że urządzenie OPTAC działało prawidłowo jednakże opinia serwisu tachografów "Tacho Diagram" wskazała, że zawierało ono uszkodzone pliki konfiguracyjne co skutkowało brakiem możliwości pobierania danych. Strona wniosła o nie nakładanie kary.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 11 marca 2016 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.), Ip. 6.3.11, 6.3.12. Ip. 5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r., str. 1-14 z późn. zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 z późn. zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 2 lipca 2010 r., str. 16), art. 6 ust. 1, 4 w związku z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r., str. 1-14, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r. nr: [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1100 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że odnośnie naruszenia polegającego na niewczytywaniu danych z karty kierowcy określonego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podano, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; a także zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Stosownie z art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r., str. 1) określił w drodze rozporządzenia częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe (§§ 4-6 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych). Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych pobieranie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy - pobieranie danych, o którym mowa w rozdziale 1 lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z rozdziałem 1 lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych sankcjonująca naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli oraz wydruku danych cyfrowych, a także danych z karty kierowcy wskazuje, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z karty kierowcy T. G. W oparciu o sporządzony przez organ kontrolny wydruk zapisu cyfrowego karty kierowcy o nazwie "G. T. 2015-12-02 12_06_49.ddd" stwierdzono, że strona uchybiła obowiązkowi terminowego wczytania danych z karty kierowcy. Poprzedni odczyt danych z karty kierowcy miał miejsce 7 lutego 2015 r. czyli 301 dni od dnia kontroli. Strona podczas toczącego postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów mających podważać ustalenia dotyczące braku wczytania danych z karty kierowcy w okresie 28 dni poprzedzających dzień kontroli.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że zasadne i zgodne z prawem jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenie z Ip. 6.3.11 do załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd określnego w Ip. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podano, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6. 3. 12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy pojazd. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli oraz danych z tachografu cyfrowego wskazuje, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. Według danych znajdujących się na wydruku o nazwie "[...]" data sczytywania danych z tachografu cyfrowego została przekroczony o 239 dni (powinno być 329 dni). Ostatnie wczytywanie danych miało miejsce w dniu 7 stycznia 2015 r.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że zasadne i zgodne z prawem jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenie z Ip. 6.3.12 do załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę z Ip. 5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynika, ze zgodnie tym załącznikiem sankcjonowane jest przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:

- o czas powyżej 15 minut do 1 godziny - karą pieniężną w wysokości 100 złotych;

- za każdą następną rozpoczętą godzinę - kara pieniężną w wysokości 200 złotych.

Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy T. G. po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca T. G. o godzinie 7:46 dnia 20 listopada 2015 r. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się o godzinie 20:45 dnia 20 listopada 2015 r. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 48 minut. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył o 48 minut dzienny okres prowadzenia pojazdu. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

W związku z powyższym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych za stwierdzone naruszenia określone Ip. 5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, że są one niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Podkreślono, że organ odwoławczy przeprowadził postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dowodów potwierdzających realizację przesłanek określonych w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli i postępowania administracyjnego przed organem I i II instancji nie przedłożono żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że w dniach w których naruszono przepisy czasu pracy przedsiębiorca rzeczywiście mógł wykonać przewozy z odpowiednim zapasem czasu. Przedsiębiorca w postępowaniu przedstawił opisane wydruki z dnia 27 listopada 2015 r., które uzasadniały odstąpienie od norm czasu pracy kierowcy. Jednakże jak już zostało to wskazane przez organ I instancji, nie stanowią one podstawy do odstąpienia za wymierzenie kary za naruszenie Ip. 5. l. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w dniu 20 listopada 2015 r.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 pkt 1 rozporządzenia PE i Rady nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. W analizowanym przypadku kierowca po raz pierwszy przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 godzin w dniu 16 listopada 2015 r. (w tym dniu kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 12 minut), po raz drugi w dniu 18 listopada 2015 r. (w tym dniu kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 36 minut) oraz w dniu 20 listopada 2015 r. (kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 48 minut) było to trzecie naruszenie przepisów. Organ odwoławczy podał, że za naruszenia w dniu 16 listopada 2015 r. oraz 18 listopada 2015 r. na przedsiębiorcę nie została nałożona kara.

Organ II instancji podniósł, że przedsiębiorca transportowy jako odpowiedzialny za właściwą organizację przewozu, musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów, innymi słowy musi tak organizować trasę by kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i aby spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów.

Dalej organ stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności. Przedstawiona opinia serwisu Tacho Diagram dołączona do odwołania złożonego przez stronę nie wskazuje na przyczynę awarii urządzenia do sczytywania danych. Przedmiotowa opinia wskazuje tylko, że w urządzeniu znajdowały się uszkodzone pliki konfiguracyjne, które wpływały na wadliwe działanie urządzenia, po wymianie plików urządzenie działało poprawnie.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

T. G. pismem z dnia 16 kwietnia 2016 r. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie kary pieniężnej nałożonej za uchybienie, w postaci naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego.

Skarżący wskazał, że nie miał świadomości że urządzenie do sczytywania danych działa wadliwie i nie pobiera danych. Skarżący wskazał, że gdy tylko stwierdził usterkę, dokonał jej naprawy na dowód czego przedłożył pismo z warsztatu serwisowego. Strona podała, że w chwili pobierania danych nie zauważyła żadnego błędu, a dane z czytnika przenoszone były do komputera zgodnie z przepisami.

Strona wniosła o umorzenie postępowania w sprawie, gdyż nie czuje się winna naruszenia przepisów albowiem urządzenie było sprawne podczas wcześniejszego pobierania danych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tej sprawie Sąd uznał, że skarga skarżącego zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż zawarte w jej treści. Sąd administracyjny I instancji dokonuje bowiem oceny całości sprawy i nie może ograniczyć się jedynie do rozpoznania zasadności zarzutów zawartych w samej skardze.

Stan faktyczny w sprawie jest tylko częściowo bezsporny.

Nie powtarzając ustaleń dokonanych przez organy w tej sprawie należy stwierdzić, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 2 grudnia 2015 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości Z, obejmującej pojazd marki Man o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] stwierdzono, że kierujący tym pojazdem, będący jednocześnie przedsiębiorcą T. G. niedopełnił obowiązku pobrania danych z karty kierowcy w wymaganym terminie. Od ostatniego terminu pobrania danych (w dniu 7 stycznia 2015 r.) minęło 329 dni. Pojazdem tym realizowany był krajowy transport drogowy rzeczy. Ten stan faktyczny sprawy jest bezsporny.

Organ I instancji ustalił także, że skarżący naruszył obowiązek pobierania danych z urządzenia rejestrującego (tachografu) zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...], ponieważ ostatnie pobranie danych miało miejsce w dniu 7 stycznia 2015 r. To także jest bezsporne.

Ustalono także przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 48 minut (w dniu 20 listopada 2015 r.), tj. prowadzenie w tym dniu pojazdu przez okres 9 godzin i 48 minut zamiast dopuszczalnego okresu 9 godzin, a przy tym kierowca w czasie kontroli nie okazał żadnego dokumentu (wykresówki, karty dziennej, wydruku) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Nie ustalono i nie ma na to żadnego dowodu w aktach sprawy, czy to przedłużenie czasu jazdy kierowcy w dniu 20 listopada 2015 r. było trzecim przekroczeniem w tym tygodniu (obejmującym dzień 20 listopada 2015 r.), czy też miały miejsca przedłużenia czasu pracy kierowcy także w inne dni w tym tygodniu. W tym zakresie nieprawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy.

Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...].

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy).

Stosownie do treści art. 5 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009;

2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy.

Podmiotem wykonującym przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, który podlega karze pieniężnej jest przedsiębiorca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/09, opub. w LEX nr 746376 stwierdził, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy kierowcy, by praca kierowcy odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy. Przepisy o czasie pracy kierowców i jego dokumentowaniu takim właśnie celom służą. Na te okoliczności zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie SK 75/06 stwierdzającym zgodność art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (a więc przepisu sankcjonującego wykonywanie przewozów drogowych z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz brak niezgodności z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. W motywach tego wyroku Trybunał stwierdził, że idea i prewencyjny cel sankcji ustanowionej w art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz między innymi z:

- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21);

- rozporządzenia (WE) nr 561/2006;

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71);

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 z późn. zm.);

- ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1494 z późn. zm.).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Treść załącznika nr 3 do ww. ustawy sankcjonuje lp. 6.3.11. dotyczący naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

Zasadą przy wykonywaniu transportu drogowego jest obowiązkowa rejestracja czasu pracy kierowcy przy pomocy zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego - tachografu. Art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2012 r., poz. 1155 z późn. zm.) nakazuje pracodawcy prowadzić ewidencję czasu pracy kierowców w różnych formach i przechowywać ją przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Ustawa o czasie pracy kierowców odsyła w zakresie rejestracji norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku do rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE z 2006 r. nr L102, s.1), które z kolei w zakresie urządzeń rejestrujących odsyła do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE z 1985 r. nr L 370, s. 8 ze zm.).

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony karty kierowcy w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karty kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (...). Zgodnie zaś z art. 15 ust. 8 tego rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB.

Stosownie do art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

Stosownie do treści art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 a przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

b) do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Według art. 1 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16) - maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej oraz 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Ponadto w myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. nr 159, poz. 1128 ze zm.), dane z karty kierowcy pobiera się, co najmniej raz na 28 dni. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni.

Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, a danych z tachografu cyfrowego co najmniej raz na 90 dni.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy uznały, że przedsiębiorca wypełnił normę Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy, ponieważ nie dopełnił obowiązku w zakresie wczytywania ww. danych.

Podczas kontroli w dniu 2 grudnia 2015 r. przedsiębiorca będący jednocześnie kierowcą nie okazał żadnych dokumentów, danych lub plików potwierdzających dopełnienie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Dokonując analizy danych cyfrowych organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wczytania danych w wymaganym terminie. Karta kierowcy została wczytana 329 dni przed dniem kontroli, tj. w dniu 7 stycznia 2015 r., a zatem z przekroczeniem 28 - dniowego terminu. To uzasadniało nałożenie kary w wysokości 500 zł.

W dniu kontroli okazano pliki danych cyfrowych potwierdzających wczytanie danych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] w dniu 7 stycznia 2015 r. (data ostatniego odczytu) co oznacza, że upłynęło 329 dni mimo obowiązku dokonywania wczytania danych z tachografu cyfrowego w terminie maksymalnych co 90 dni i to także uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Natomiast w ocenie Sądu trzecia podstawa nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100 zł nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Materialnoprawną podstawę nałożenia w tym zakresie kary także stanowić powinny przepisy art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym, załącznik nr 3 lp. 5.1.1 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Przepisy te, w ocenie Sądu, nie zostały zastosowane prawidłowo.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym precyzuje, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumieć należy obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów ustaw, rozporządzeń Rady (EWG), rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, a także z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Kontrole podmiotów wykonujących przewozy drogowe prowadzone na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym mają więc na celu między innymi ustalenie, czy podmioty takie przestrzegają przepisy regulujące czas pracy kierowców zawarte w ustawie o czasie pracy kierowców oraz obowiązki wynikające z przepisów rozporządzenia Rady nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Przestrzegania tych właśnie przepisów powinna dotyczyć kontrola przeprowadzona w kontrolowanym postępowaniu, a jej wyniki powinny stać się podstawą do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej.

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 9 godzin, za wyjątkiem sytuacji, w której następuje przedłużenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu do 10 godzin, ale nie częściej niż 2 razy w tygodniu.

Ani protokół kontroli nr [...], ani decyzja organu I instancji w ogóle pomija wskazanie, w jakich dniach w tygodniu obejmującym okres od 16 listopada 2015 r. do 22 listopada 2015 r. skarżący, poza dniem 20 listopada 2015 r., przekroczył dzienny czas pracy kierowcy.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji w tym zakresie wynika, że w zasadzie dopuszczalnym było wykonywanie przez kierowcę w dniu 20 listopada 2015 r. pracy ponad limit 9 godzin, ale nie więcej niż 10 godzin. Dopiero organ II instancji uzupełniając uzasadnienie wskazał na dwie daty podając, że skarżący jako kierowca przekroczył w dniu 16 listopada 2015 r. dzienny czas pracy kierowcy o 12 minut (9 godzin i 12 minut), a następnie w dniu 18 listopada 2015 r. skarżący jako kierowca także przekroczył dzienny czas pracy kierowcy o 36 minut (9 godzin i 36 minut). To już wyczerpywało tygodniowy limit przekroczenia czasu pracy kierowcy ponad 9 godzin. Tym samym przekroczenie czasu pracy skarżącego jako kierowcy w dniu 20 listopada 2015 r. o 48 minut musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej zgodnie z załącznikiem nr 3 lp. 5.1.1 do ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji mógł dokonać takiego uzupełnienia uzasadnienia, ale dopuszczalnym było oparcie się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy lub uzupełnienie w trybie art. 136 K.p.a. materiału dowodowego. Z akt sprawy w ogóle nie wynika, aby w tygodniu obejmującym 20 listopada 2015 r. (od 16 listopada do 22 listopada 2015 r.) skarżący jako kierowca przekroczył w dniu 16 listopada 2015 r. dzienny czas pracy kierowcy o 12 minut (9 godzin i 12 minut), bądź też w dniu 18 listopada 2015 r. skarżący jako kierowca także przekroczył dzienny czas pracy kierowcy o 36 minut (9 godzin i 36 minut). Przekroczenie dziennych limitów czasu pracy Sąd nie mógł stwierdzić także na dołączonej do akt sprawy płycie CD.

To uchybienie uzasadnia uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Jeżeli nakładana jest kara za poszczególne naruszenia przepisów prawa, to obowiązkiem organu jest takie zgromadzenie materiału dowodowego, aby te uchybienia były wykazane w aktach sprawy. Brak jakiegokolwiek materiału dowodowego uniemożliwia Sądowi ocenę, czy rzeczywiście w dniach 16 i 218 listopada 2015 r. skarżący jako kierowca przekroczył dzienny czas pracy kierowcy.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego należy podnieść, że nie są zasadne.

Skarżący wskazuje, że nie miał świadomości braku pobierania danych z tachografu posiadanych urządzeniem do sczytywania danych OPTAC nr: [...]. Jak danej twierdzi skarżący, urządzenie OPTAC było sprawne i podczas podłączania tachografu i włożenia karty kierowcy do czytnika OPTAC skarżący nie zauważył żadnego błędu przy pobieraniu danych (kontrolki świeciły się), a dane z czytnika OPTAC były przenoszone do pamięci zewnętrznej – komputera zewnętrznego.

Taka argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro skarżący dokonywał sczytywania danych z tachografu i następnie dane te przenosił do pamięci komputera, to oczywiście takie dane wskazujące również danę ich pobierania powinien skarżący posiadać i je przedłożyć organom. Przez okres od końca stycznia 2015 r. do początku grudnia 2015 r. było nieprawdopodobnym niezauważanie przez skarżącego, który sam dokonywał sczytywania danych i przenoszenia ich do komputera błędów dotyczących samych plików danych. Po podłączeniu czytnika OPTAC poprzez port usb komputera jest on przez komputer rozpoznawany jako dysk zewnętrzny (pendrive), co umożliwia przenoszenie zgromadzonych plików do komputera (zapisane na tym urządzeniu pliki posiadają rozszerzenie .DDD.). Tym samym skarżący albo w ogólne nie zwracał uwagi na to, czy jakiekolwiek pliki sczytywane są do urządzenia OPTAC i następnie są przenoszone do komputera, albo też wiedząc o nieprawidłowościach lub braku sczytywania danych – na to się godził. W obu przypadkach takie zachowanie skarżącego oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 z późn. zm.) nakazujących przechowywanie danych pobranych z tachografu i karty kierowcy w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy oraz obowiązku zapewnienia zabezpieczenia tych danych przed ich utratą oraz dostępem osób nieuprawnionych, a także zapewnienia takiego przechowywania danych, aby były one czytelne i uporządkowane.

Także prawo Unii Europejskiej nakłada na przedsiębiorców wykonujących zarobkowe przewozy drogowe pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w których zainstalowane są tachografy cyfrowe, obowiązek regularnego sczytywania danych z tachografu i karty kierowcy. Celem takiego obowiązku jest przede wszystkim zapewnienie właściwej i stałej kontroli oraz nadzoru nad przestrzeganiem przez kierowców w danym przedsiębiorstwie transportowym przepisów socjalnych, obowiązujących w transporcie drogowym w sposób jednolity w całej Unii Europejskiej, i w konsekwencji podniesienie poziomu bezpieczeństwa w transporcie drogowym. Przepisy unijne określają również maksymalne okresy na sczytywanie danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy. Art. 10 ust. 5 rozporządzenia 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego wprowadza obowiązek regularnego sczytywania przez przewoźnika drogowego danych z tachografu i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych co oznacza, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Jak przy tym wynika z art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i i ppkt ii ww. rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewnia wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego oraz zapewnienia, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Pojęcie "wczytywania danych" powinno być rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, dalej rozporządzenia 3821/85. Stosownie do tej definicji "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Dane, co do których odnosi się obowiązek sczytywania oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości (art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców).

Także samo wysłanie w dniu 4 grudnia (dwa dni po kontroli) do serwisu tachografów urządzenia OPTAC o nr [...] celem zweryfikowania uszkodzenia tego urządzenia nie może stanowić przesłanki umożliwiającej nienakładanie karty na skarżącego. Z informacji uzyskanych od serwisu tych urządzeń wynika, że uszkodzone były pliki konfiguracyjne co musiało oznaczać, że od chwili ich uszkodzenia to urządzenie nie mogło prawidłowo ani sczytywać danych, ani je kopiować do pamięci komputera. Jakakolwiek znajomość zasad funkcjonowania komputera pozwala na stwierdzenie, że nie mógł skarżący dokonać przekopiowania nienagranych (niewczytanych) plików z tachografu i karty kierowcy na dysk twardy komputera.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że argumentacja skarżącego zawarta w skardze stanowi jedynie próbę uniknięcia odpowiedzialności za brak sczytywania danych z tachografu i karty kierowcy, albo też nieprawidłowe (lub brak) podłączania urządzenia OPTAC do tachografu i karty kierowcy tylko po to, aby nie sczytywać prawidłowo danych. Żadne z takich zachowań nie mogło uzasadniać odstąpienia od nałożenia kary i ziszczenia się jakiejkolwiek przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ww. ustawy na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W powołanym przepisie chodzi o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji pracy przedsiębiorstwa nie sposób przewidzieć. Takie okoliczności nie zaistniały jednak w rozpoznawanej sprawie.

Mając jednak na uwadze brak jakiegokolwiek wykazania w aktach sprawy przekroczeń dziennych limitów jazdy skarżącego jako kierowcy w dniach 16 i 18 listopada 2015 r. Sąd stwierdza, że stanowi to istotne naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. i tym samym uzasadnia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Sąd nie mógł, wobec objęcia rozstrzygnięciem kary pieniężnej w łącznej wysokości 1100 zł dokonać częściowego uchylenia wydanych w sprawie decyzji mimo, że częściowo zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien zgromadzić w aktach sprawy materiał dowodowy uzasadniający przekroczenie dziennego czasu pracy kierowcy w dniu 16 listopada 2015 r. i w dniu 18 listopada 2015 r. W przypadku braku udowodnienia w postępowaniu administracyjnym przekroczenia limitów dziennych czasu pracy kierowcy w tygodniu od 16 listopada 2015 r. do 22 listopada 2015 r. w wymiarze ponad 10 godzin dziennej jazdy kierowcy, lub też braku udowodnienia przekroczenia dopuszczalnego limitu trzech dni jazdy kierowcy w ww. tygodniu przekraczającego liczbę 9 godzin (ale mniej niż 10 godzin dziennej jazdy), organ powinien rozważyć umorzenie postępowania w tej części kary, która obejmowałaby przekroczenie dziennego czasu jazdy.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.