Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 987/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt. 6 i, art 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska (spr.), Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2019 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] , Zarząd Dzielnicy W. ...[...] (dalej też: "organ"), działając na podstawie § 45 pkt 2, 4 i 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] ...[...] , stanowiącego załącznik Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady ...[...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom ...[...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 ze zm.), § 6 pkt 8 uchwały Nr [...] Rady ...[...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom ...[...] do wykonywania niektórych zadań i kompetencji ...W. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725) oraz § 4 w związku z § 22 ust. 1 i 5 i § 24 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady ...[...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu ...W. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), nie wyraził zgody na zakwalifikowanie [...] (dalej: "skarżąca") do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu, bez stałego miejsca zameldowania.

Do wydania zaskarżonej uchwały doszło w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu [...] października 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu wraz z trójką dzieci z zasobu ...[...] , pozostającego w dyspozycji dzielnicy [...] ...[...] . Do 9 stycznia 2012 r. skarżąca była zameldowana w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] , który wynajmowała. [...] grudnia 2010 r. wypowiedziano jej umowę najmu ww. lokalu wobec zaległości czynszowych. Według oświadczenia skarżącej, już od 2010 r. nie zamieszkiwała w nim z uwagi na patologiczne środowisko w budynku przy ul. [...] w [...] , co pisemnie potwierdził Wydział Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] VII. Do czerwca 2012 r. skarżąca zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] (bez zgody jego właściciela, tj. ...[...] ), ze swoim konkubentem oraz byłym najemcą. Od października 2012 r. do lutego 2013 r. skarżąca przebywała w Ośrodku w [...] , a potem przez ok. miesiąc u matki konkubenta (ojca jej trzeciego dziecka) w [...] . Po śmierci konkubenta w lutym 2013 r., skarżąca przebywała m.in. w Ośrodku prowadzonym przez siostry zakonne w [...] oraz w Ośrodku Wsparcia dla Kobiet z małoletnimi Dziećmi i Kobiet w Ciąży "[...] " przy ul. [...] w [...] (od lipca 2013 r. do czerwca 2014 r.). Skarżąca oświadczyła, że po opuszczeniu ośrodka, przez 2 tygodnie zamieszkiwała w lokalu komunalnym nr 1 przy ul. [...] (bez zgody jego właściciela, tj. ...W.) u swojego brata przyrodniego, a następnie przez okres kilku miesięcy u znajomego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] . Z uwagi na brak stałego miejsca zamieszkania dzieci skarżącej zostały umieszczone w placówce szkolno-wychowawczej, a u niej spędzały urlop. W styczniu 2015 r. skarżąca zamieszkała w lokalu nr ... przy ul. [...] w [...] u [...] wraz z jego trojgiem dzieci. W marcu 2016 r. w przedmiotowym lokalu zamieszkały również dwie córki skarżącej (pod nadzorem kuratorskim). Do lipca 2016 r. tworzyli związek, a po rozstaniu z [...] , [...] lipca 2016 r. skarżąca z córkami zgłosiła się do Warszawskiego Ośrodka Interwencji Kryzowej (dalej: "WOIK") przy ul. [...] [...] w [...] . W sierpniu 2016 r. (pod nadzorem kuratorskim) zamieszkał ze skarżącą także jej syn. 11 października 2016 r. skarżąca z trojgiem dzieci została przeniesiona do Ośrodka przy ul. [...] w [...] .

Uchwałą z [...] listopada 2016 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] ...[...] wyraził zgodę na zakwalifikowanie skarżącej do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, a po dostarczeniu przez nią indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności - uchwałą z [...] grudnia 2016 r. nr [...] r. – zgodził się na zastosowanie pierwszeństwa zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Jednakże 20 grudnia 2016 r. skarżąca opuściła WOIK, zaprzestała realizacji indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności i nie wywiązywała się z postanowień kontraktu socjalnego. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżąca wraz z dziećmi zamieszkała u matki nowego konkubenta w miejscowości [...] przy ul. [...] m. [...] . Lokal ten wymagał gruntownego remontu, a jego najemczyni nie wyrażała zgody na dłuższe zamieszkiwanie skarżącej z dziećmi. Rodzina nowego konkubenta skarżącej miała bogatą przeszłość kryminalną, a on był karany za przestępstwa popełnione na tle seksualnym. W związku z tym postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy dla [...] -[...] w [...] postanowił w trybie natychmiastowym umieścić troje małoletnich dzieci skarżącej w instytucjonalnej pieczy zastępczej, gdzie przebywają do chwili obecnej. Natomiast 6 czerwca 2017 r. Zarząd Dzielnicy W. ...[...] , po zaopiniowaniu wniosku skarżącej przez Komisję Mieszkaniową, podjął uchwałę nr [...] o skreśleniu jej z listy osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

7 marca 2018 r. skarżąca złożyła ponowny wniosek o najem lokalu socjalnego, w którym jako miejsce pobytu wskazała hostel WOIK, przy czym pobyt skarżącej w tej placówce został skrócony z powodu złamania przez nią regulaminu. Skarżąca opuściła WOIK 3 kwietnia 2018 r., nie podając adresu kontaktowego. Wobec tego uchwałą z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] ...[...] nie wyraził zgody na zakwalifikowanie skarżącej do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu socjalnego.

W dniu [...] października 2018 r. wpłynął kolejny wniosek skarżącej o najem lokalu socjalnego.

Podczas przesłuchania w dniu 9 listopada 2018 r. skarżąca podała, że po opuszczeniu hostelu WOIK, przez ok. 2 – 3 tygodnie przebywała w placówkach dla osób bezdomnych, następnie przez ok. miesiąc u koleżanki przy ul. [...] w Warszawie, a później przez miesiąc u brata [...] na [...] . Wskazała również, iż w czerwcu 2018 r. zamieszkała u brata przyrodniego [...] w lokalu przy ul. [...] w [...] . [...] zajmował lokal razem z synem. Mieszkanie to było zaniedbane i brudne, lecz skarżąca sprzątała, kupowała jedzenie i papierosy, czasami piwo. Bratu przekazywała 300 zł. Z czasem zaczęła czuć się wykorzystywana. 22 października 2018 r. opuściła przedmiotowy lokal i udała się na działki, gdzie zajęła opuszczony domek. Kiedy zrobiło się zimno, zgłosiła się do Ośrodka przy ul. [...] w [...] , a od 8 listopada 2018 r przebywa w jego filii przy ul. [...] w [...] .

Pismem z [...] lutego 2019 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] zwrócił się do Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] o wyjaśnienie, czy skarżąca w okresie od czerwca do października 2018 r. zamieszkiwała w lokalu nr 7a przy ul. [...] w [...] u [...] będącego podopiecznym ww. Ośrodka. W odpowiedzi (pismo z 4 marca 2019 r.) Zastępca Dyrektora ww. Ośrodka poinformował, że ze zgromadzonej dokumentacji, w tym środowiskowego wywiadu rodzinnego z września 2018 r., jak również z oświadczenia [...] złożonego 25 lutego 2019 r. wynika, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu [...] od czerwca do października 2018 r.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono też, że od 8 listopada 2018 r. skarżąca przebywała w Stowarzyszeniu Wspólnota (...) przy ul. Ł. (...) w W., lecz z uwagi na kolejną ciążę musiała opuścić tę placówkę i od 8 lutego 2019 r. ponownie przebywa w WOIK.

Ojciec jej czwartego dziecka był pensjonariuszem placówki dla osób bezdomnych, przechodził kurację odwykową. Skarżąca oświadczyła (podczas przesłuchania w dniu 14 lutego 2019 r.), że nie tworzy z nim związku i nie chce z nim czynić starań o lokal. Skarżąca posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jej średni miesięczny dochód wynosi 1.590,32 zł (prowadzi gospodarstwo jednoosobowe ze względu na przebywanie dzieci w pieczy zastępczej).

Wniosek skarżącej o najem lokalu socjalnego został 21 marca 2019 r. negatywnie zaopiniowany na posiedzeniu Komisji Mieszkaniowej.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, po szczegółowym przedstawieniu poczynionych ustaleń faktycznych, wskazano, iż u podstaw odmowy zakwalifikowania skarżącej do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu legło nieprawdziwe oświadczenie skarżącej, że od czerwca do października 2018 r. przebywała u brata przyrodniego na terenie dzielnicy W. ...W.. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone we współpracy z Ośrodkiem Pomocy Społecznej Dzielnicy W. nie potwierdziło, aby skarżąca przebywała pod wskazanym adresem, co oznacza, iż potwierdziła nieprawdę. Brak jest zatem możliwości ustalenia czy Zarząd Dzielnicy [...] jest właściwy do rozpatrzenia wniosku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca podniosła, że od 8 lutego 2019 r. przebywa w hostelu WOIK, do którego zgłosiła się z powodu ciąży i braku miejsca zamieszkania. Pobyt w WOIK ma charakter krótkoterminowy, dlatego podejmuje starania o uzyskanie miejsca w Ośrodku Wsparcia dla Kobiet z Małoletnimi Dziećmi i Kobiet w Ciąży przy ul. C. ... w W.

Skarżąca z pisma Urzędu Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 2019 r. dowiedziała się, że jej brat nie potwierdził, iż przebywała u niego pod adresem ul. [...] w lokalu nr [...] w [...] w czerwcu i lipcu 2018 r. Jednocześnie wskazała, że brat został wyeksmitowany z tego lokalu i wówczas przydzielono mu lokal nr ... również przy ul. [...] w [...] (w budynku o nr ... lub ...). Z tego mieszkania skarżąca – jak twierdzi - zabierała swoje rzeczy osobiste w asyście policji pod koniec sierpnia 2018 r., gdyż brat nie chciał ich oddać, co może potwierdzić jej znajoma. Skarżąca dodała, iż mieszkając u brata, pracowała w różnych godzinach, a za każdym razem gdy brat uzyskał wiadomość o wizycie kogoś z urzędu, to kazał jej wychodzić z mieszkania.

Skarżąca przyznała, że na skutek wieloletnich problemów i zdarzeń losowych, nie udało jej się wykorzystać otrzymywanych szans. Obecnie oczekuje dziecka i chciałaby móc je wychowywać, a jest to niemożliwe bez mieszkania. Planuje również odzyskanie opieki nad pozostałymi dziećmi. Większość życia spędziła w dzielnicy W. i z tą dzielnicą wiąże swoją przyszłość. Współpracowała już wcześniej z Ośrodkiem Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] mieszczącym się przy ul. [...] w Warszawie. Wprawdzie nie zawsze ta współpraca układała się poprawnie, co zapewne przyczyniło się do różnych komplikacji w życiu skarżącej, lecz potrzebuje wsparcia i pomocy, aby mogła prawidłowo funkcjonować w środowisku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 1 października 2019 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuj

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona uchwała została wydana zgodnie z prawem.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") w uchwale w składzie 7 sędziów z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 wskazał, iż uchwała zarządu dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Ponadto stwierdził, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi uchwała nr [...] Rady ...[...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu ...W. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.; dalej: "uchwała z 9 lipca 2009 r."). Uchwała z 9 lipca 2009 r. zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe – reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej podjęcia. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w postępowaniu poprzedzającym zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, choć w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., Nr 150 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (vide wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowego aktu z zakresu administracji publicznej.

Negatywne rozstrzygnięcie wniosku skarżącej oparto na § 4 w związku z § 22 ust. 1 i ust. 5 uchwały z 9 lipca 2009 r.

Stosownie do treści § 4 uchwały z 9 lipca 2009 r., lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (pkt 1), a nadto w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego (pkt 2). Powyższe kryteria winny być spełnione łącznie. Przez minimum dochodowe należy rozumieć średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nieprzekraczający 160% najniższej emerytury (1.647,68 zł) w gospodarstwie wieloosobowym i 220% tej kwoty (2.265,56 zł) w gospodarstwie jednoosobowym, a także w gospodarstwie osoby samotnie wychowującej dziecko (dzieci), obowiązujący w dniu złożenia wniosku.

Zgodnie z § 22 ust. 1 uchwały z 9 lipca 2009 r., wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, zamianę lub uregulowanie tytułu prawnego do lokalu wraz z oświadczeniami i dokumentami wydanymi przez podmioty wskazane w § 1 pkt 25, potwierdzającymi wysokość dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone we wniosku do wspólnego zamieszkiwania, oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez

te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku osób bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w Warszawie - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy.

Z kolei w myśl § 22 ust. 5 uchwały z 9 lipca 2009 r., odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.

Użyte w tym przepisie sfomułowanie "mogą stanowić podstawę odmowy" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zakwalifikowania wniosku zależy od uznania organu. Zatem każdy przypadek powinien być przez organ oceniony indywidualnie przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ zweryfikował oświadczenie skarżącej odnośnie jej zamieszkiwała na terenie dzielnicy W. w lokalu brata przyrodniego [...] przy ul. [...] w [...] od czerwca do października 2018 r. Organ dokonał tej weryfikacji współpracując z Ośrodkiem Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] ...W., pod którego opieką pozostaje [...] . Zajmuje on lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] . Wobec ustalenia, iż oświadczenie skarżącej nie polegało na prawdzie, organ miał podstawę do negatywnego rozpatrzenia jej wniosku. Dostrzec przy tym wypada, że skarżąca nie była w stanie jednoznacznie wskazać swojego adresu pobytu na terenie dzielnicy W. m. st. W. – podczas przesłuchania w dniu 14 listopada 2018 r. mówiła o ul. [...] , wzmiankując, iż mieszkanie brata opuściła 22 października 2018 r., a następnie zamieszkała na działkach w opuszczonym domku. Z kolei w skardze podała lokal nr ... przy ul. [...] , a następnie stwierdziła, że brat został eksmitowany z tego mieszkania i otrzymał lokal nr [...] również na ul. [...] w budynku nr [...] lub [...] . Z tego ostatniego mieszkania pod koniec sierpnia 2018 r. skarżąca zabierała swoje rzeczy osobiste w asyście policji, gdyż brat nie chciał ich wydać. Zatem oświadczenia skarżącej w tej kwestii są rozbieżne. W skardze wprost skarżąca wskazała, iż swoją przyszłość wiąże z dzielnicą W., bo – jak umotywowała - tam spędziła większość życia i pracownicy tamtejszego Ośrodka Pomocy Społecznej najlepiej ją znają.

Przedmiotem oceny w ramach procedury określonej w przepisach uchwały z ... lipca 2009 r. jest sytuacja życiowa i materialna osoby ubiegającej się o umieszczenie na liście osób do zawarcia umowy najmu, w tym takie okoliczności faktyczne jak zamieszkiwanie danej osoby w lokalu pod konkretnym adresem. Z kolei uchwała w przedmiocie umieszczenia na liście osób do zawarcia umowy najmu jest w orzecznictwie kwalifikowana jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowany w sprawie z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Jak już wzmiankowano, do postępowań zwieńczonych taką uchwałą nie ma odesłania do stosowania przepisów k.p.a. w zakresie postępowania dowodowego i gwarancji procesowych podmiotu. Powyższe nie oznacza jednak, że organ podejmujący taką uchwałę jest zwolniony z rzetelnego przeprowadzenia postępowania, udokumentowania okoliczności tego postępowania oraz wskazania kompletnego uzasadnienia swojego stanowiska (vide wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 991/17). W ocenie Sądu, organ uczynił zadość temu obowiązkowi w przedmiotowej sprawie. Stan faktyczny został ustalony z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności. Organ skrupulatnie weryfikował i analizował liczne miejsca pobytu skarżącej, która nie wywiązała się z realizacji programu wychodzenia z bezdomności. W szczególności istotne było ustalenie ostatniego miejsca faktycznego zamieszkania skarżącej w Warszawie w kontekście złożenia przez nią wniosku do Zarządu Dzielnicy [...] ...W.. Podanie przez skarżącą nieprawdziwych informacji odnośnie zamieszkiwania u brata przyrodniego [...] w lokalu przy ul. [...] w Warszawie uprawniało organ - w świetle § 22 ust. 5 uchwały z [...] lipca 2009 r. - do odmowy pozytywnego zakwalifikowania wniosku skarżącej.

Zdaniem Sądu, nie jest zasadny (podniesiony na rozprawie) zarzut rażącego naruszenia przepisów procesowych. Do poczynionych ustaleń faktycznych organ zastosował właściwe przepisy, czyli dokonał prawidłowej subsumpcji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku. Jednocześnie należy wskazać organowi, że żaden przepis prawa nie przewiduje zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania w wypadku oddalenia skargi.