Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 458/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 2, 95 pkt i art. 96
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 774/10 w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie sposobu realizacji wypłaty świadczenia pieniężnego należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 774/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]marca 2010 r. nr [...]w przedmiocie sposobu realizacji wypłaty świadczenia pieniężnego należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie, działając na podstawie art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 7 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) w dniu [...]marca 2009 r. wydał decyzję nr [...] o sposobie realizacji wypłaty T.K. świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej w wysokości 5.148, 27 zł netto, co stanowi wyrównanie wypłaconego w 2003 r. 12-miesięcznego uposażenia.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż ww. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 maja 2003 r. i wypłacono mu jednorazowo z góry 12-miesięczne uposażenie w kwocie 24.545,40 zł brutto, przysługujące po zwolnieniu ze służby wojskowej za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r.

Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...]z dnia [...]czerwca 2005 r. stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego nr [...]z dnia [...]lutego 2003 r. o wypowiedzeniu T.K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Oznacza to, iż ww. pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową do dnia 30 września 2009 r., kiedy został skutecznie zwolniony z tej służby. Z tego tytułu przysługuje mu świadczenie pieniężne należne przez okres 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, które zostało wypłacone z zaliczeniem na poczet przysługującego i wypłaconego w 2003 r. 12-miesięcznego uposażenia.

Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...]marca 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]marca 2009 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że stosownie do art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 niniejszej ustawy, przysługuje także przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

W sprawie bezspornym jest, iż żołnierzowi za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. wypłacono jednorazowo 12-miesięczne uposażenie w związku ze zwolnieniem ze służby. Spełnienie przesłanki zwolnienia umożliwiło dokonanie wypłaty należnego świadczenia pieniężnego. Natomiast decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego), która stanowiła podstawę do wydania decyzji o wypłacie przedmiotowego świadczenia, usuwając decyzję (rozkaz personalny) z obrotu prawnego zniosła także skutki prawne zwolnienia ex tunc. Jednakże znosząc ex tunc podstawę przedmiotowego świadczenia, nie zniosła wprost jego wypłaty. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do kwestionowania zasadności zaliczenia kwoty wypłaconej w 2003 r. na poczet należnego obecnie świadczenia, zwłaszcza, że obie należności dotyczą tego samego tytułu prawnego. Brak jest zatem podstaw uzasadniających dwukrotną wypłatę uposażenia z tego samego tytułu, a mianowicie z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Skoro odwołującemu wypłacono już świadczenie pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, to mimo, iż decyzja o zwolnieniu została unieważniona, nie ma on prawa do uzyskania kolejnego świadczenia pieniężnego z tego samego tytułu, posiada natomiast, co najwyżej, prawo do odpowiedniego uzupełnienia otrzymanej należności, uwzględniające podwyżkę należnego uposażenia.

W skardze na powyższą decyzję T.K. zarzucił rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), bowiem utrzymano nią w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzję wydaną post factum, bo w dniu 23 marca 2009 r. - przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie, w sytuacji braku – niezbędnej dla wydania decyzji w tym przedmiocie dla dyrektora organu emerytalno – rentowego właściwego w sprawach emerytalnych żołnierzy zawodowych – podstawy prawnej, ujętej w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych lub innych przepisach ustawowych, która uprawniałaby Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie, jako płatnika należności pieniężnych dla zwalnianych ze służby żołnierzy, upoważnionego wówczas, tj. w dacie zwalniania skarżącego ze służby, wyłącznie do dokonywania wypłaty, a więc do realizowania czynności materialno – technicznej, polegającej na wypłacie pełnej należności pieniężnej bez potrąceń, który zresztą takiej czynności realnie dokonywał od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r., zaniżając każdego kolejnego miesiąca przy wypłacie wysokość przysługującego skarżącemu uposażenia do kwoty 434,04 zł, co skutkowało dla organu drugiej instancji obowiązkiem zachowania się zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Z takiego samego powodu decyzja, wydana w pierwszej instancji przez organ do tego nieuprawniony i bez legitymującego te decyzje przepisu ustawowego upoważniającego do wydania tego rodzaju decyzji, rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa). Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej organ podał, iż w orzecznictwie i doktrynie występują dwie tendencje, co do poszukiwania podstaw prawnych wydania decyzji administracyjnej: wąska i szeroka. Według koncepcji wąskiej z decyzją administracyjną mamy do czynienia wówczas, gdy przepisy prawa materialnego w sposób wyraźny lub dorozumiany przewidują taką formę. Późniejsze orzecznictwo rozszerzyło to na przypadki odmowy wykonania pewnych czynności materialno – technicznych. W nowszym orzecznictwie i doktrynie występuje bardziej liberalne podejście do poszukiwania podstaw prawnych decyzji – aż do stanowiska dopuszczającego jej domniemanie. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi jednak nawet potrzeba domniemania formy decyzji. Zważywszy na treść art. 8 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych można przyjąć, że forma decyzji daje się wyprowadzić w sposób dorozumiany, co odpowiada przyjmowanemu obecnie bardziej liberalnemu podejściu w tym zakresie. Za tego typu stanowiskiem przemawia również wykładnia systemowa i funkcjonalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną.

Sąd I instancji wskazał, że bezspornym w sprawie jest fakt, iż skarżącemu przysługuje uprawnienie do otrzymania przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenia wypłacanego co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby (art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Natomiast istota sporu sprowadza się do ustalenia kwoty tego świadczenia w sytuacji, gdy skarżącemu zostało ono wypłacone w związku z jego wadliwym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2003 r.

Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...]z dnia [...]czerwca 2005 r. stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego nr [...]z dnia [...]lutego 2003 r. , a tym samym została ona wyeliminowana z obrotu prawnego i skarżący powrócił do zawodowej służby wojskowej. Decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych uchyliła skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia skarżącemu decyzji dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że nie doszło do skutecznego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 maja 2003 r. i pełnił on nieprzerwanie służbę do dnia 30 września 2006 r., tj. do skutecznego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Skarżący został dwukrotnie zwolniony z zawodowej służby wojskowej, co oznacza, iż za każdym razem nabył on prawo do otrzymania spornego świadczenia pieniężnego. W 2003 r. uprawnienie to wynikało z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), zgodnie z którym żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, niezależnie od odprawy, przysługuje co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast z powtórnym zwolnieniem skarżącego ze służby w 2006 r. tożsame uprawnienie wynikało z art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowyc.

Sąd I instancji podkreślił, iż z faktu dwukrotnego zwalniania skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie można wywodzić, iż przysługuje mu prawo do dwukrotnego otrzymania przedmiotowego świadczenia pieniężnego.

Skarżący został skutecznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej tylko raz, tzn. w 2006 r. i z tego tytuł nabył on prawo do otrzymania jednego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez okres roku po zwolnieniu ze służby.

W ocenie Sądu wojewódzkiego, świadczenie pieniężne wypłacone skarżącemu w 2003 r., w związku z tym, że doszło do stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej należy uznać za świadczenie, które zostało wypłacone przedwcześnie. Jednakże w dacie jego wypłacenia istniały podstawy faktyczne i prawnego do jego wypłaty i z tej przyczyny nie można uznać, iż było to świadczenie nienależne w rozumieniu prawa cywilnego.

Sąd I instancji wyjaśnił, że fakt wypłaty tego świadczenia pieniężnego nie może pozostać bez wpływu na wysokość świadczenia wypłaconego na skutego ostatecznego i zgodnego z prawem zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, skoro świadczenie to ma charakter jednorazowy. W związku z usunięciem skutków prawnych wadliwego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i faktem, iż przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przewidują zwrotu przez żołnierza świadczenia pieniężnego pobieranego przez okres roku po zwolnieniu, organ zobowiązany był do zaliczenia w poczet należnego skarżącemu świadczenia pieniężnego kwotę wypłaconą w 2003 r. Tym samym organ wyeliminował skutki decyzji usuniętej z obrotu prawnego.

Wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd wojewódzki uznał, iż Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego był właściwy do wydania decyzji w przedmiocie uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego żołnierzowi przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby. Stosownie do art. 95 pkt 1 cytowanej ustawy żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne. Stosownie zaś do ust. 6 art. 96 ustawy świadczenie to wypłaca się co miesiąc, a gdy żołnierz wystąpi o wypłatę tego świadczenia za cały należny okres, to wypłata następuje jednorazowo. Natomiast zgodnie z ust. 7 art. 96 ustawy wypłaty dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla miejsca zamieszkania żołnierza.

Wskazane wyżej przepisy odnoszą się do określenia przysługującego żołnierzowi świadczenia, formy jego wypłaty oraz organu wypłacającego. Natomiast ust. 9 art. 96 ustawy stosuje zasadę, iż wypłata należności następuje na pisemny wniosek żołnierza na podstawie decyzji wojskowego organu emerytalnego właściwego dla miejsca zamieszkania żołnierza. Wskazał, iż przepis ust. 9 został dodany z dniem 1 stycznia 2008 r., tak jak ust. 8 i 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242). Nowelizacja przepisu w tym zakresie nie może pozostać bez wpływu na określenie właściwości poszczególnych organów wojskowych. Do dnia 1 stycznia 2008 r. wojskowy organ emerytalny nie posiadał kompetencji do wydania jakichkolwiek decyzji w tym zakresie i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego było w tym zakresie utrwalone. Natomiast po tej dacie wypłata określonego w pkt 1 art. 96 ustawy świadczenia, która jest czynnością techniczną następuje na podstawie decyzji organu emerytalnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprawnego potrącenia przedmiotowego świadczenia Sąd I instancji wyjaśnił, że świadczenie pieniężne przysługujące przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej ma charakter jednorazowy, tzn. że żołnierz, który otrzymał już raz przedmiotowe świadczenie, nie może już ponownie nabyć do niego prawa w pełnej wysokości. Powyższe stanowisko jest szeroko akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stąd też żołnierzowi ponownie zwolnionemu ze służby przysługuje jedynie prawo do przedmiotowego świadczenia uzupełniającego, stanowiącego różnicę pomiędzy wyższą odprawą a uprzednio wypłaconą z tego samego tytułu. Dlatego też zachodzi potrzeba zaliczenia tego otrzymanego świadczenia na poczet świadczenia ustalonego po ponownym zwolnieniu ze służby. To zaś z kolei prowadzi do wniosku, iż w niniejszej sytuacji nie dochodzi do potrącenia z art. 103 ust. 1 cytowanej ustawy, a zatem nie ma potrzeby wykazywania zaistnienia przesłanek tam wskazanych. Jedyna wystarczającą podstawą do dokonania zaliczenia stanowił art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.K., reprezentowany przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że z przepisu tego może być wywiedziona norma prawna stanowiąca legitymizację dla decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie Nr [...]z dnia [...]marca 2009 r. (i decyzji ją utrzymującej w mocy) upoważniająca lub zezwalająca w danych (niespornych) okolicznościach faktycznych (w tym przy pozostawaniu w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Nr [...]Wojskowego Komendanta Uzupełnień Warszawa-Mokotów) na zaliczenie należności wypłaconej w 2003 r. (niższej od ustalanej później przez Dyrektora WBE w 2009 r., a należnej w związku ze zwalnianiem z zawodowej służby wojskowej w 2006 r.), z należnością do wypłaty ustalonej w decyzji Nr [...]Wojskowego Komendanta Uzupełnień Warszawa-Mokotów, czyli wykładni poszukującej oparcia w wymienionym przepisie, który miałby być odpowiednikiem na gruncie prawa administracyjnego (pragmatyki służbowej żołnierzy zawodowych), czyli stosunków publicznoprawnych jak gdyby art. 451 k.c, analogicznie tak jak przepis art. 103 wymienianej ustawy pragmatycznej na gruncie przepisów prywatnoprawnych - art. 498 k.c;

2) naruszenie prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 73 tejże ustawy, wskutek przyjęcia, że możliwość potrącenia należności pieniężnej Skarżącemu, jej pomniejszenia, czy też zaliczenia w 2009 r. na poczet należności do opłaty z należnością do wypłaty ustaloną w 2006 r., nawet gdyby była zgodna z prawem uległa przedawnieniu stosownie do zgłoszonego w skardze Skarżącego zarzutu przedawnienia;

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 151 P.p.s.a. z powodu jego zastosowania zamiast art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., względnie - w przypadku nie podzielenia poglądu Skarżącego, że regulacja decyzją dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie Nr [...]z dnia [...]marca 2009 r. wysokości świadczenia pieniężnego do wypłaty zwalnianemu ze służby wojskowej żołnierzowi rażąco narusza prawo wskutek pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Nr [...]Wojskowego Komendanta Uzupełnień Warszawa- Mokotów regulującego tę samą kwestię (tj. wysokości świadczenia pieniężnego temu samemu zwalnianemu ze służby do wypłaty) - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a, który w takim przypadku powinien być w sprawie zastosowany;

4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. z powodu nie wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku zaskarżanego skargą kasacyjną dlaczego (wymóg wynikający również z zasady racji dostatecznej) w postępowaniu sądowym (dając temu dowód w uzasadnieniu wyroku) wywiedziono, że jedyną wystarczającą podstawą do dokonania zaliczenia stanowił art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych , bo zachodzi potrzeba (szeroko potwierdzana w orzecznictwie sądów administracyjnych) zaliczenia (w 2009 r.) otrzymanego świadczenia (w 2003 r.) na poczet świadczenia ustalonego (w 2006 r.) po ponownym zwolnieniu Skarżącego ze służby wojskowej, skoro obowiązkiem Sądu orzekającego w I instancji było w postępowaniu sądowo-administracyjnym badanie nie potrzeb, lecz zgodności decyzji administracyjnej z prawem obowiązującym (legalność działania administracji), o jakiej mowa w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i w art. 1 oraz art. 3 P.p.s.a.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do przedstawionych w niej zarzutów o charakterze procesowym, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego odnośnie naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej Ppsa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo , a to wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień Warszawa Mokotów z dnia [...]września 2006r. Nr. [...].

Decyzją z dnia [...]wrzenia 2006r. na podstawie art. 95 pkt. 1 i art. 96 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr. 179, poz. 1750 ze zm. ) w związku ze zwolnieniem T.K. z zawodowej służby wojskowej stwierdzono, że w/wym przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby będzie wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia służby w wysokości 32.112 zł.

Opisana decyzja w żaden sposób nie koliduje z decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 23 marca 2009r. o sposobie realizacji wypłaty świadczenia pieniężnego ustalonego decyzją z dnia 29 września 2006r.

Obie decyzje wprawdzie ze sobą związane, dotyczą różnych kwestii, pierwsza ustala prawo do świadczenia pieniężnego, druga określa sposób w jaki nastąpić ma wypłata tego świadczenia. Każda z decyzji wydana została przez właściwy organ i znajdowała umocowanie w przepisach ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Stosownie do art. 72 ust. 2 ustawy z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie.

Świadczenie określone w art. 95 pkt.1 ustawy, zgodnie z którym żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje należność pieniężna przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacana co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, stanowi w istocie uposażenie , co oznacza że mają do niego zastosowanie regulacje dotyczące uposażenia. To z kolei przy uwzględnieniu faktu, iż skarżący otrzymał już wcześniej tego rodzaju świadczenie , z uwagi na treść art. 74 ust. 2 ustawy, uzasadniało jego uwzględnienie przy ponownej wypłacie, w związku z kolejnym zwolnieniem ze służby wojskowej. Nastąpiło to w decyzji z dnia [...]września 2009r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Obrony Narodowej , której podjęcie nie wymagało wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Nr. [...].

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt. 2 Ppsa, czy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a – c Ppsa.

Sąd I instancji nie naruszył tez zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 Ppsa.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom powołanego przepisu.

Niezbyt fortunne użycie przez Sąd sformułowania dotyczącego potrzeby zaliczenia świadczenia wypłaconego w 2003r. na poczet świadczenia wypłaconego w 2006r. nie oznacza, że Sąd oceniając zaskarżony wyrok stosował, inne niż legalność, pozaustawowe kryteria jego kontroli.

Nieuzasadnione są także opisane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Sprowadzają się one do twierdzenia o braku podstaw do uwzględnienia przy wypłacie świadczenia przewidzianego w art. 95 pkt. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w roku 2006, kwoty świadczenia wypłaconego z tego samego tytułu w roku 2003.

Kwestia uprawnień żołnierzy zawodowych do świadczenia pieniężnego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w przypadku, gdy żołnierzowi wypłacono już z tytułu zwolnienia ze służby to świadczenie, a następnie decyzja o zwolnieniu została wyeliminowana z obrotu prawnego, była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięcia na drodze sądowoadministracyjnej i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa jest ugruntowane. Przyjmuje się mianowicie, że świadczenie to ma charakter jednorazowy, co oznacza, iż w przypadku takim, jaki również dotyczy rozpoznawanej sprawy, żołnierz zawodowy ma jedynie uprawnienie do uzupełnienia otrzymanego już świadczenia o kwotę należną w związku z różnicą uposażenia na dzień zwolnienia (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 493/09 – niepublik., jak również powołane w jego uzasadnieniu wyroki NSA: z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 902/07, z dnia 30 kwietnia 2009 sygn. akt I OSK 818/08, z dnia 23 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1471/08, a także wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 173/ 10 publ. w LEX nr 595284).

Należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni art. 95 pkt 1 ustawy i w konsekwencji zasadnie uznał, że organy wojskowe prawidłowo zastosowały powołany przepis w niniejszej sprawie przyjmując, iż przesądzające znaczenie dla ustalenia wysokości świadczenia ma jego jednorazowy charakter. Ze względu bowiem na charakter świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1, na które składa się uposażenie zasadnicze żołnierza oraz dodatki o charakterze stałym, nie sposób oderwać, tak jak wspomniano wyżej, istoty tego świadczenia od zasad odnoszących się do uposażenia żołnierza zawodowego.

Z treści zaś art. 72 ust. 2 ustawy wynika, że z tytułu pełnienia służby żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Skoro T.K. w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym z dnia 27 kwietnia 2006r. posiadał już zrealizowane wcześniej uprawnienie do świadczenia w wysokości rocznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, to brak było podstaw do wypłacenia mu po raz kolejny ustalonego w pełnej wysokości świadczenia z tego samego tytułu.

Dlatego też organy orzekające, a za nimi i Sąd I instancji, prawidłowo przyjęły, iż fakt wypłaty wcześniej tego świadczenia nie może pozostać bez wpływu na wysokość świadczenia wypłacanego na skutek ostatecznego i zgodnego z prawem zwolnienia ze służby wojskowej. Wobec tego na poczet przysługującej skarżącemu kwoty świadczenia zaliczeniu podlegały kwoty świadczenia wypłaconego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na podstawie rozkazu personalnego Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...]kwietnia 2003r.

W świetle powyższych wywodów za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię.

Nie można się zgodzić z poglądem przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w sprawie niniejszej brak było podstaw do zaliczenia kwoty świadczenia wypłaconego w związku ze zwolnieniem ze służby w 2003r na poczet świadczenia należnego w 2006r.

Podstawę taką stanowił bowiem art. 72 ust. 2 w zw. z art. 95 pkt. 1 ustawy pragmatycznej.

W rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca potrącenie, które w odniesieniu do uposażenia i świadczeń przysługujących żołnierzom zawodowym znajduje uregulowanie w treści art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w przepisach Kodeksu pracy, do których przepis ten odsyła.

Zupełnie niezrozumiałe są wynikające z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące przedawnienia prawa do zaliczenia kwoty świadczenia przyznanego w 2003r. na poczet kwoty należnej w 2006r. Powołany w skardze kasacyjnej art. 73 ustawy pragmatycznej w żaden sposób nie reguluje kwestii przedawnienia roszczeń tytułu prawa do uposażenia. Stosowna regulacja zawarta została w art. 75 ustawy, ten zaś przepis nie został wymieniony jako naruszony zaskarżonym wyrokiem, co z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej – art. 183 § 1 Ppsa, zwalnia Sąd II instancji od obowiązku oceny tego zarzutu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.