Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 84/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie NSA Janusz Ruszyński Sędzia WSA Elwira Brychcy /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Polskich Kolei Państwowych SA w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Polskich Kolei Państwowych Spółka Akcyjna w W. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ Janusz Ruszyński /-/ Stanisław Małek /-/ Elwira Brychcy


UZASADNIENIE

Polskie Koleje Państwowe SA w W. w toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na wniosek Wójta Gminy, a dotyczącego wyegzekwowania zaległego podatku od nieruchomości, wniosły zarzut niewłaściwości miejscowej organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu zgłoszenia powyższego zarzutu dłużnik wskazał, że jest tzw. dużym podatnikiem, czyli podmiotem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych w związku z czym odrębnie określa się dla niego właściwość miejscową organów podatkowych, co ma również odpowiednie zastosowanie co do właściwości miejscowej organu egzekucyjnego. Według dłużnika obecnie właściwym organem egzekucyjnym jest dla niego Naczelnik Urzędu Skarbowego w W.

Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] r. po zapoznaniu się z powyższymi zarzutami na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) wyrażając stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów uznał je za nieuzasadnione. Wskazał, że zarzuty dłużnika nie dotyczą meritum postępowania egzekucyjnego, tj. żądania wyegzekwowania na rzecz Gminy zaległości podatkowych. Podkreślił, iż dłużnik uznał dług wobec Gminy z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości, nie wniósł również żadnych zastrzeżeń co do postępowania wierzyciela, którego podstawą były złożone deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości. Deklaracje te składane były przez jednostki wewnętrzne PKP SA. Dopiero w [...] r. po raz pierwszy deklarację złożył PKP SA w W. ul. [...]. Jedyny zarzut dotyczy właściwości rzeczowej i miejscowej organu egzekucyjnego. W tej sytuacji, o ile nawet wierzyciel skierował tytuły egzekucyjne do organu niewłaściwego, to organ ten mógł odesłać tytuły wierzycielowi albo przekazać je właściwemu organowi egzekucyjnemu. Skoro jedynym zarzutem jest podnoszona przez dłużnika niewłaściwość organu egzekucyjnego, wierzyciel nie jest uprawniony do rozstrzygania tego typu sporu. Zgodnie z art. 19 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ewentualny spór o właściwość miejscową rozstrzyga minister ds. finansów publicznych.

Spółka Polskiego Koleje Państwowe wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy, oraz orzeczenie o zasadności stanowiska reprezentującego przez PKP. Podkreśliła, iż jednostki organizacyjne spółki nie mogą być zarejestrowane jako podatnicy odrębni od spółki. Jednostki takie w konsekwencji nie mogą być zobowiązanymi, o których mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym zobowiązanym w sprawie może być wyłącznie PKP SA w W.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. 22 § 2, art. 33 pkt 9 i art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z treścią art. 33 pkt 9 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Organ powołał się na treść art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji z należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3. Nie jest to właściwość wyłączna, gdyż zgodnie z art. 22 § 3 cytowanej wyżej ustawy, w wypadkach nim przewidzianych, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników majątku. Należy zatem uznać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest także właściwym organem egzekucyjnym dla zobowiązanego, którego część składników majątkowych jest położona na obszarze działania tego organu.

Spółka Polskie Koleje Państwowe wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy, zarzucając postanowieniu drugiej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) - w związku z art. 22 § 2 oraz art. 5 ust. 6, 9a i 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003r. nr 209 poz. 2027), poprzez przyjęcie iż:

- nowelizacja ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) dokonana ustawą z dnia 27.06.2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Z 2003r. nr 137 poz. 1302) nie spowodowała zmiany właściwości organu egzekucyjnego egzekwującego należności publicznoprawne PKP S.A. z tytułu podatku od nieruchomości, a więc w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do podmiotu wymienionego w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych, właściwym miejscowo organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego wymieniony w zał. nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U.z2003r. nr 209 poz. 2027),

- naczelnikiem urzędu skarbowego właściwym miejscowo w sprawach egzekucji należności pieniężnych w stosunku do PKP S.A. jest naczelnik urzędu skarbowego wymieniony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003r. nr 209 poz. 2027), a w szczególności Naczelnik Urzędu Skarbowego, podczas gdy wyłączną właściwość miejscową w sprawach egzekucyjnych - ustaloną zgodnie z art. 22 § 2 i 3 ustawy, w stosunku do podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996r o urzędach i izbach skarbowych, posiadają naczelnicy urzędów skarbowych wymienieni w załączniku nr 2 do rozporządzenia w sprawie zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych izb skarbowych (Dz. U. z 2003r. nr 209 poz. 2027 z późn. zm).

W uzasadnieniu podkreślono, że właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według siedziby zobowiązanego lub według miejsca położenia składników majątku (art. 19 ust. 1 i art. 22 § 2 i 3 ustawy). Właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych, określa Minister Finansów w rozporządzeniu, wydawanym na podstawie delegacji zawartej w art. 5 ust. 9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.). Od dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.), uległa zmianie właściwość miejscowa naczelników urzędów skarbowych dla tzw. dużych podatników czyli podmiotów spełniających kryteria przewidziane przez art. 5 ust 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.). PKP S.A. jest podmiotem o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.). Zdaniem skarżącej spółki zmiana właściwości miejscowej naczelników urzędów skarbowych wpłynęła na zmianę właściwości miejscowej organów egzekucyjnych wobec podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 9b, gdyż ustawodawca nie wyłączył takich podmiotów z ogólnych zasad ustalania właściwości organów egzekucyjnych, określonych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisami o terytorialnym zasięgu działania naczelników urzędów skarbowych. Fakt rozróżnienia naczelników urzędów skarbowych właściwych miejscowo dla podmiotów spełniających kryteria art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. i podmiotów, które tego kryterium nie spełniają (odpowiednio zał. nr 2 i zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z 19.11.2003r., Dz. U. nr 209 poz. 2027 z późn. zm.), skutkuje tym, że ustalana zgodnie z art. 22 § 2 ustawy właściwość organu egzekucyjnego, oparta na właściwości miejscowej naczelników urzędów skarbowych (organ egzekucyjny to właściwy terytorialnie naczelnik urzędu skarbowego), także automatycznie taki podział przyjmuje.

Skoro w stosunku do PKP S.A. właściwy jest miejscowo Naczelnik Urzędu Skarbowego wymieniony w zał. nr 2 to zgodnie z zapisem art. 22 § 2 i 3 ustawy organ ten jest właściwym miejscowo organem egzekucyjnym.

Skarżąca zaznaczyła, że art. 5 ust. 9a ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) stanowi ogólną wytyczną ustalania terytorialnego działania naczelników urzędów skarbowych. Ustalony przez Ministra Finansów na podstawie delegacji zawartej w art. 5 ust.9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) zasięg terytorialny danego naczelnika urzędu skarbowego może się pokrywać z zasięgiem ustalonym dla innego naczelnika urzędu skarbowego w dwóch przypadkach tj.: niektórych kategorii podatników, wykonywania niektórych zadań określonych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r., ale zapis ten nie oznacza automatycznego ograniczenia kompetencji naczelników urzędów skarbowych, których właściwością są objęci podatnicy spełniający kryteria określone w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r., gdyż naczelnicy ci są właściwi miejscowo zawsze gdy sprawa jest objęta ich kompetencjami a dotyczy podmiotu o którym mowa w art. w art. 5 ust. 9b.

Z treści wydanego przez Ministra Finansów, w wykonaniu ustawowej delegacji przewidzianej w art. 9 ust. 5c o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.), rozporządzenia wynika, że Minister Finansów nie pozbawił naczelników urzędów skarbowych wymienionych w zał. nr 2 do rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych z 19.11.2003r. (Dz.U. z 2003r. nr 209 poz. 2027 z późn. zm.) żadnych kompetencji wymienionych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.).

Jedynymi organami, których zasięg terytorialny został ustalony, tak aby pokrywał się z zasięgiem ustalonym dla innego naczelnika urzędu skarbowego według kryterium wykonywania niektórych zadań określonych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) są naczelnicy urzędów skarbowych wymienieni w zał. nr 3 do rozporządzenia.

W obowiązującym stanie prawnym nie istnieje przepis pozbawiający naczelników urzędów skarbowych wymienionych w zał. nr 2 do rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych z 19.11.2003r., jakichkolwiek kompetencji przyznanych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) w tym zwłaszcza egzekucji należności pieniężnych w stosunku do podmiotów spełniających kryteria wymienione w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) w zakresie zobowiązań publicznoprawnych ciążących na tych podmiotach z tytułu podatku od nieruchomości.

Skarżąca powołała się także na brzmienie przepisów przejściowych i wskazała, że w art. 31 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wskazano, iż "postępowania egzekucyjne w sprawach wszczętych i niezakończonych przez organy podatkowe przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzą dotychczasowe organy", z czego wynika a contrario, że postępowania egzekucyjne w sprawach wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy prowadzą organy, których właściwość miejscową ustala się na podstawie przepisów znowelizowanych - a więc naczelnicy urzędów skarbowych wymienieni w zał nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych z 19.11.2003r. zgodnie z wolą ustawodawcy mogą prowadzić postępowania egzekucyjne.

Na podstawie przywołanych przepisów właściwym organem egzekucyjnym w sprawie jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca położenia siedziby/majątku zobowiązanego PKP S.A.

Naczelnicy urzędów skarbowych są jednocześnie organami egzekucyjnymi. W zał. nr 2 do przywołanego powyżej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. określono siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych. Dla PKP S.A. właściwym miejscowo Naczelnikiem Urzędu Skarbowego jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w W.

W ramach ustalania właściwości miejscowej, czy też sprawdzenia swojej właściwości przez organ egzekucyjny, najpierw powinno być ustalone położenie siedziby zobowiązanego - art. 22 § 2 ustawy, a następnie powinno zostać ustalone w właściwości miejscowej, którego naczelnika urzędu skarbowego miejsce to się znajduje - ustalenie takie następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych.

W konkluzji skarżąca stwierdziła, że właściwość miejscowa Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawach egzekucyjnych i podatkowych nie obejmuje podmiotów, których co prawda siedziby/majątek znajdują się na terenie objętym jego działaniem, ale z uwagi na fakt iż podmioty te są objęte wyłączną właściwością miejscową naczelników wymienionych w zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych z 19.11.2003r. (Dz. U. z 2003r. nr 209 poz. 2027 z późn. zm.) nie są i nie mogą być objęte jego właściwością miejscową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, nie będąc przy tym - stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) - związany zarzutami i wnioskami skargi, a tylko przedmiotem zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie jest stanowisko wierzyciela wyrażone w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej u.p.e.a.) odnośnie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego.

Zarzut, który podniósł zobowiązany tj. PKP S.A., to prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Zarzut ten mieści się w katalogu podstaw zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, bowiem wymieniony jest w art. 33 pkt 9 ustawy u.p.e.a., a organ egzekucyjny może go rozpatrzeć wyłącznie po uzyskaniu stanowiska wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a.).

Zarzut braku właściwości organu egzekucyjnego może dotyczyć - co należy podkreślić - zarówno właściwości rzeczowej, miejscowej, jak i instancyjnej. Treść zgłoszonych zarzutów, przedmiot zaskarżonego postanowienia, jak i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalają Sądowi ocenić wyłącznie kwestię właściwości miejscowej organu egzekucyjnego.

Co do zasady Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż organ administracji publicznej, w tym pełniący funkcję organu egzekucyjnego, winien przestrzegać swej właściwości z urzędu (art. 19 k.p.a.). Nie oznacza to jednak, iż w każdym konkretnym przypadku mamy z taką sytuacją do czynienia, tzn. że w każdej sytuacji organ administracji publicznej prawidłowo ustali swą właściwość.

Podzielić należy pogląd, że w stosunku do zobowiązanego tj. PKP S.A. w W. doszło - w stanie prawnym sprawy - do spełnienia przesłanki zmiany właściwości organu podatkowego na tzw. "duży urząd skargowy" tj. w realiach niniejszej sprawy na Pierwszy Mazowiecki Urząd Skarbowy. Wynika to z treści art. 5 ust. 9a pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 9b pkt 7a i art. 5 ust. 9c cytowanej ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych oraz §2 i załącznika nr 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych wydanego na podstawie art. 5 ust. 9c cytowanej ustawy z dnia 21 czerwca 1996r., a także zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W aktach sprawy znajduje się bowiem zawiadomienie o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego jakie Zarząd PKP S.A. w W. złożył w dniu [...] 2003r. w Urzędzie Skarbowym, i z którego wynika, iż właściwym organem podatkowym dla PKP S.A. w W. jest Urząd Skarbowy w W.

Zgodnie z art. 5 ust. 6 pkt 7 ustawy o urzędach i izbach skarbowych do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Skoro zatem dla zobowiązanego właściwym organem podatkowym jest Urząd Skarbowy w W., to Naczelnik tego urzędu pełni - zgodnie z w/w art. 5 ust. 6 - funkcję organu egzekucyjnego w zakresie egzekucji należności pieniężnych.

Zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego dla podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7a ustawy o urzędach i izbach skarbowych nastąpiła z dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w 2006 r., czyli po tej dacie, co oznacza, że przepisy ustawy o urzędach i izbach skarbowych mają w niniejszej sprawie zastosowanie w brzmieniu wprowadzonym nowelizacją tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacją jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.

Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno mieć na uwadze powyższe rozważania i uwzględnić zażalenie skarżącej, nakazując organowi pierwszej instancji zajęcie stanowiska zgodnego z powołanymi wyżej przepisami.

Wobec zaprezentowanego wyżej stanowiska Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

/-/ Janusz Ruszyński /-/ Stanisław Małek /-/ Elwira Brychcy