Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2873/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 124 ust. 1 ust. 1a
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 290/15 w sprawie ze skargi D. O. i W. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II SA/Bk 290/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargi D. O. i W. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

P. S.A. z/s w K. (określanej dalej jako "Spółka") zwróciły się do Starosty Powiatu S. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha w gminie B. obrębie Z. stanowiącej współwłasność W. O. i D. O. poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez nią dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej [...], w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m, na odcinkach 193 m na działce nr [...] oraz 293 m na działce nr [...], posadowienie po 1 słupie elektroenergetycznym na każdej z nich oraz na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m - po 35 metrów od osi linii w każdą stronę, zgodnie z przebiegiem oznaczonym w załączniku mapowym. Powołując się na przepisy art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. - publikator aktualny na dzień orzekania przez NSA, dalej zwanej: "U.g.n.") zwrócono się również o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny z tego względu, że planowana inwestycja ma być finansowana ze środków Unii Europejskiej i z tego powodu musi zostać zakończona do końca 2015 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], Starosta ograniczył sposób korzystania z ww. nieruchomości w sposób określony we wniosku, zezwalając Spółce na wstęp na ww. nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową linii oraz na wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii. Lokalizację linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączonych do decyzji mapach.

Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], Starosta S. działając na podstawie art. 124 a zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia przez nią rzeczonej linii zgodnie z decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano, że zamierzone przez Spółkę przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego mającą znaczenie międzynarodowe. Ma ona zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju, umożliwiając wymianę transgraniczną energii elektrycznej z sąsiednimi krajami w ramach Unii Europejskiej. Budowa linii wchodzi w zakres realizowanego programu rozbudowy sieci przesyłowej w Polsce pod nazwą "Połączenie Polska-Litwa". Projekt budowy mostu energetycznego Polska-Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii poprzez zamknięcie tzw. "pierścienia bałtyckiego". Dlatego Unia Europejska nadała decyzją 1364/2006/WE projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Linia ta znalazła się na liście projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej w zakresie rozbudowy połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi pod poz. 2.29 Załącznika III do Decyzji pn. Transeuropejskie Sieci Energetyczne. Projekt ten jest ponadto współfinansowany z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko Priorytet X "Bezpieczeństwo energetyczne w tym dywersyfikacja źródeł energii", Działanie 10.1 "Rozwój systemów przesyłowych energii elektrycznej, gazu ziemnego i ropy naftowej oraz budowa i przebudowa magazynów gazu ziemnego", i winien być zrealizowany do końca 2015 r., przy czym roboty budowlane powinny być zakończone w połowie 2015 r., pod groźbą utraty wielomilionowych środków unijnych. Konieczne okazało się zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a to ze względu na zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony wnioskującej.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. D. O. i W. O. zarzucili wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie ich nieruchomości w sytuacji, gdy wyrazili oni zgodę na przeprowadzenie przez ich nieruchomości tej linii, a zatem nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, z którą to decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest ściśle związania, jak też że nie wskazano w niej zakresu i czasu trwania zezwolenia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z. U. z 2016 r., poz. 23 - publikator aktualny na dzień orzekania przez NSA, dalej zwana w skrócie "K.p.a.". utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a U.g.n. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że warunkiem wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości jest uprzednie wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i decyzja taka została wydana w dniu [...] listopada 2014 r. Udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione było interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy oraz ważnym interesem gospodarczym i koniecznością zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami mogącymi wyniknąć z utraty możliwości przesyłu energii elektrycznej. Przedsiębiorstwo energetyczne ma zaś obowiązek utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zapotrzebowania m.in. w energię elektryczną. Wydanie decyzji o zezwoleniu pozwoli inwestorowi ubiegać się o pozwolenie na budowę dla brakującego odcinka. Wojewoda nie podzielił zarzutu wydania decyzji pomimo zgody właścicieli na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, ponieważ zgoda taka powinna obejmować wszystkie istotne postanowienia dotyczące udostępnienia nieruchomości, w tym warunków finansowych, a co do tych ostatnich porozumienia nie było. Zawarcie umowy nie mogło zatem nastąpić. Wyjaśniono ponadto, że zakres zajęcia nieruchomości wynika z decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., gdyż oba te akty pozostają ze sobą w ścisłym związku u wydane zostały w granicach tej samej sprawy. Ustawa nie nakłada również obowiązku określenia ram czasowych zajęcia nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku D. i W. O. zarzucili m.in. ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości mimo braku przesłanek ustawowych, gdyż zadeklarowali zgodę na przeprowadzenie inwestycji, a udzielenie zezwolenia na zajęcie nieruchomości nie zostało poprzedzone rokowaniami. Nie wskazano też konkretnego sposobu ograniczenia i korzystania z nieruchomości, a jedynie ograniczono się do przykładowego wymienienia czynności inwestora. Zakres (teren) ograniczenia również nie został skonkretyzowany, a wyznaczono go tylko orientacyjnie pomimo, że potrzeby inwestora nie dotyczą całej ich nieruchomości. Nie wyjaśniono zatem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wadliwie oceniono rokowania noszące znamiona pozorności. Całkowicie pominięto analizę uciążliwości przebiegu linii przez ich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - publikator aktualny na dzień orzekania przez NSA, dalej zwana w skrócie "P.p.s.a.") uznał, że kontrolowane decyzje były zgodne z prawem. Wskazał, że na podstawie art. 124 ust. 1a U.g.n., po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości dla inwestycji liniowej celu publicznego Starosta może również udzielić zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych art. 108 K.p.a. lub w przypadku uzasadnionym ważnym interesem gospodarczym. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości jest zatem podporządkowana decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i zależna od jej rozstrzygnięcia (treści). Oznacza to, że nawet gdy zezwolenie na zajęcie nie powtarza zakresu podlegającej zajęciu części nieruchomości, to i tak dotyczyć może jedynie powierzchni objętej ograniczeniem. Szczegółowe zaś ograniczenia zostały określone w decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2014 r. Kontrolowane decyzje zawierały uzasadnienie przesłanek stanowiących podstawę ich wydania, także co do nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy obu instancji trafnie uznały, że udzielenie zezwolenia podyktowane było interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy oraz ważnym interesem gospodarczym. Rzeczone przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego o znaczeniu międzynarodowym mającym duże znaczenie gospodarcze. Zwiększa bowiem pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno – wschodniego obszaru kraju. Zadaniem projektowanej linii jest zapewnienie poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzmocnienie i rozbudowa polskiej sieci przesyłowej w północno – wschodniej Polsce, umożliwienie transgranicznej wymiany energii i działanie na rzecz zintegrowanej europejskiej sieci energetycznej, obejmującej integrację państw bałtyckich z unijnym rynkiem europejskim za sprawą wzmocnienia połączeń międzysystemowych – tzw. "Pierścień Bałtycki". Projekt budowy mostu energetycznego Polska - Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego rynku energii poprzez zamknięcie Pierścienia. Projektowi temu Unia Europejska nadała status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Uzyskanie decyzji uzasadnione było więc ważnym interesem gospodarczym, gdyż pozyskano na realizację międzynarodowej inwestycji środki publiczne. Pilna potrzeba realizacji inwestycji podyktowana jest również ustawowym obowiązkiem dbałości operatora systemu przesyłowego energii elektrycznej o zapewnienie bezpiecznego, sprawnego i niezawodnego dostępu do energii elektrycznej. Słuszny interes wnioskodawcy, zbieżny z interesem gospodarczym państwa, przemawiał za udzieleniem zezwolenia. Zarzuty skargi uznano za niezasadne. Podkreślono, że lokalizacji inwestycji na nieruchomościach skarżących dokonano w planie miejscowym (zarządzeniu zastępczym Wojewody), a ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i zezwolenie na niezwłoczne jej zajęcie jest tylko konsekwencją powołanej wyżej lokalizacji. Podkreślono, że w obecnym postępowaniu brak jest podstaw do skutecznego podnoszenia zarzutów przeciwko decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości czy planowi miejscowemu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli D. i W. O., przy czym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. sąd wojewódzki odrzucił skargę kasacyjną W. O., ponieważ nie występował on uprzednio o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrok z dnia 16 czerwca 2015 r. zaskarżono w całości, i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, a to art. 124 ust. 1 U.g.n. poprzez:

1) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości mimo braku przesłanek ustawowych, tj. pomimo zadeklarowania przez właścicieli nieruchomości możliwej zgody na przeprowadzenie inwestycji,

2) niewskazanie sposobu ograniczenia i sposobu korzystania z nieruchomości poprzez jedynie przykładowe wymienienie czynności, do których uprawniony jest wnioskodawca w sytuacji, gdy ograniczenie prawa własności winno zostać konkretnie i wyczerpująco zdefiniowane,

3) niewystarczająco konkretne określenie terenu podlegającego ograniczeniu i wskazaniu całych nieruchomości, jako terenu, z którego korzystanie zostało ograniczone w sytuacji, gdy zarówno wniosek, jak i potrzeby inwestora, nie uzasadniają ograniczenia korzystania z całej nieruchomości, jak również poprzez wskazanie jedynie orientacyjnej wielkości terenu, nad którym nastąpi podwieszenie linii w sytuacji, gdy na podstawie projektu inwestycji możliwe było dokładne określenie obszaru potrzebnego do jej przeprowadzenia,

oraz

4) art. 124 ust. 3 U.g.n. poprzez udzielenie zezwolenia na zajęcie nieruchomości bez poprzedzenia tej procedury rokowaniami,

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, 8,10, 40 § 2, 75, 77 § 1, 80, i 107 § 1 i § 3 Kpa poprzez:

5) nie doręczenie wezwania na rozprawę pełnomocnikowi strony (art. 7, 8,10 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a.),

6) nieprawidłową ocenę materiału dowodowego w zakresie pozorności rokowań i braku szczegółowego określenia obszaru i charakteru planowanych inwestycji (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.),

7) uznanie, że okoliczność przeprowadzenia rokowań została udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy (art. 75 § 1 w zw. z art. 80 Kpa),

8) nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji (art. 107 § 1 i 3 Kpa) polegające na:

- braku analizy uciążliwości przebiegu planowanej inwestycji i oceny, czy jest to minimalny możliwy zakres ingerencji w prawo własności; dokonana przez organ ocena o minimalnym niezbędnym obciążeniu nie została w żaden sposób uzasadniona,

- nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niedokonanie analizy, czy inwestycja może być przeprowadzona w inny sposób lepiej godzący interesy stron i uwzględniający prawa właścicieli nieruchomości,

- braku jakiegokolwiek uzasadnienia szerokości pasa technologicznego,

9) art. 109 P.p.s.a. poprzez nieodroczenie rozprawy pomimo powiadomienia Sądu o wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających stawiennictwo na rozprawie D. O., co doprowadziło do spełnienia przesłanek nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa, ponieważ strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw,

zażądano uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania bądź uchylenia wyroku i rozpoznania skargi oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

W ocenie skarżących Sąd I instancji dokonał błędnej kontroli zaskarżonych decyzji, ponieważ w toku postępowania administracyjnego oświadczali o możliwości wyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości, a same rokowania miały charakter pozorny, gdyż ograniczały się do jednej propozycji przedstawionej im przez inwestora. W ocenie skarżących kasacyjnie decyzje nie spełniały wymagań art. 107 K.p.a., ponieważ nie określały istotnych elementów dotyczących inwestycji, a samo określenie przebiegu inwestycji w załączniku mapowym uznali za niewystarczające zwłaszcza, że w decyzji Starosty posłużono się takimi ogólnymi sformułowaniami, jak "około" czy "w szczególności". Tymczasem ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości powinno być określone w sposób maksymalnie ścisły.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie podnosząc, że sformułowane przez skarżących zarzuty nie odnoszą się w istocie do decyzji o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości, lecz decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Kontrolowane decyzje są zgodne z prawem i wyjaśniono w nich powody, dla których wydano zezwolenie opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. W postępowaniu przez sadem wojewódzkim nie zachodziły także podstawy do odroczenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadna z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, a przedstawiony w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej Sąd uznał za chybiony. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 109 P.p.s.a. poprzez nieodroczenie rozprawy przez WSA w Białymstoku pomimo wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności uniemożliwiającej stawiennictwie na rozprawie D. O., o których powiadomiła Sąd I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do spełnienia przesłanek nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., gdyż strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.

Odmawiając odroczenia rozprawy występującej z wnioskiem D. O. Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, kierował się tym, że istniała możliwość umocowania przez skarżącą współskarżącego W. O. - małżonka D. O. WSA w Białymstoku wskazał też, że stawiennictwo przed sądem administracyjnym nie jest obowiązkowe, a nadto, że brak zakończenia postępowania przed sądem I instancji uniemożliwi inwestorowi szybkie uzyskania pozwolenia na budowę, realnie zagrażać będzie zrealizowaniu inwestycji przy wykorzystaniu wsparcia finansowego z Unii Europejskiej. W uzupełnieniu dodać należy, że stosownie do art. 133 § 1 § P.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, a zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd I instancji rozstrzyga w granicach sprawy niebędąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną prawną.

Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. O pozbawieniu strony możliwości obrony swoich praw można mówić wtedy, gdy uchybienie procesowe sądu będzie godzić bezpośrednio w istotę procesu i stawiać pod znakiem zapytania spełnienie jego celu w konkretnym przypadku. Chodzi więc o realne pozbawienie strony możliwości obrony swych praw, a nie hipotetyczne (vide: postanowienie NSA z dnia 29 października 2009 r. o sygn. akt I OSK 1454/09 - treść dostępna na str. internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W przedstawionych okolicznościach sprawy nie doszło do naruszenia art. 109 P.p.s.a., dlatego nie można zgodzić się, że skarżącą kasacyjnie, że została pozbawiona możliwości obrony swoich praw przed sądem I instancji i dlatego zarzut ten Sąd ocenił jako niezasadny.

Wyżej zaprezentowane stanowisko polegające na wykluczeniu istnienia przesłanek nieważnościowych postępowania pozwala na przyjęcie, że zostały spełnione warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi na decyzję Wojeowdy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...]. w następstwie czego decyzja ta nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem jest nieuzasadniony. Zakwestionowane przepisy są w istocie przepisami ustrojowymi, które bezpośrednio nie mogą być zaliczone do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Art. 1 § 2 p.u.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej dokonywana jest przez sądy administracyjne z punktu widzenia legalności, tj. pod względem zgodności z prawem. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji rozpoznał wszystkie zasadnicze zarzuty skargi. To, że wnioski do jakich doszedł dokonując tego rozpoznania nie są zgodne z poglądami na ten temat skarżącej nie może stanowić powodu do uchylenia zgodnego z prawem wyroku.

Podobnie kolejne zarzuty naruszenia prawa procesowego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uznał za niezasadne, bowiem nie wykazały, że Sąd I instancji dokonał błędnej ocenił ustalonego stanu faktycznego, tym samym Sąd I instancji wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie nie miał podstaw do uwzględnienia skargi. Za nieskuteczny należy też uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. a dotyczący braku określenia w sposób precyzyjny i czasowy przedmiotu zajęcia działki gruntu. Zagadnienie określenia zakresu przedmiotowego decyzji jest zagadnieniem materialnoprawnym, nie zaś procesowy i mogło być skutecznie podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wynikającej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Z tych samych przyczyn za nietrafny Sąd uznał zarzut o wadliwym wykazaniu przebiegu trasy planowanej inwestycji jak i braku uzasadnienia szerokości pasa technologicznego, gdyż te zostały ustalone w innym postępowaniu, a Zastępcze Zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. są wiążące dla organów w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 U.g.n.

Nieskuteczny okazał się też zarzut kasacyjny dotyczący niedoręczenia wezwania na rozprawę pełnomocnikowi strony (a to art. 7, art. 8, art.10 w zw. z art. 40 § 2. K.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku była skargą osobistą D. O. i W. O. i zawiadomienie zostało doręczone skarżącym osobiście. Z faktu, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo dla fachowego pełnomocnika dające uprawnienie do występowania również przed sadami administracyjnymi nie można wyprowadzić obowiązku doręczenia temu pełnomocnikowi zawiadomienia o rozprawie przed sądem administracyjnym. Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Skoro skarga nie została sporządzona przez fachowego pełnomocnika to Sąd I instancji zachował się zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu. Dodać tez należy, że dla oceny skuteczności doręczeń pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosuje się przepisy Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zarzut naruszenia art. 124 ust. 1a U.g.n. jest chybiony. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Wydane na podstawie tego przepisu zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zgodne z prawem, ponieważ zostały spełnione przesłanki jego wydania. Po pierwsze, zostało ono poprzedzone prawomocną decyzją Starosty S. z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w sprawie ograniczenia sposób korzystania przez skarżącą z nieruchomości położonej w obrębie Z., gmina B., składającej się z działek nr geod: [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, poprzez założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej nad działką nr [...] na odcinku około 193 m i nad działką nr [...] na odcinku około 293 m, na wysokości niemniejszej niż 13,4 m, wybudowaniu jednego słupa na działce nr [...] oraz jednego słupa na działce nr [...], a także na funkcjonowaniu linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m to jest po 35 m od osi linii w każdą stronę, którego powierzchnia wynosi 13 451 m2 na działce nr [...] i około 20 385 m2 na działce nr [...].

Po drugie zaś, niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącej konieczne było ze względu na wyjątkowo ważny interes wnioskodawcy oraz ważny interes gospodarczy państwa. Realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie linii 400 kV jest inwestycją o znaczeniu międzynarodowym, ponieważ zwiększa pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodni obszar kraju. Projekt budowy mostu energetycznego Polska - Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego rynku energii poprzez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego.

Mając na względzie wyżej przedstawiony stan sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.