Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 114/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 23a ust. 3 i 7, art. 23b ust. 1, art. 23 f ust. 1, art. 129 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 11 ust. 1, art. 23a
journal: Dz.U. 2011 nr 134 poz 779
law: Ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 32 ust. 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2004 nr 156 poz 1641
law: Ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej - tekst jednolity
article: § 7, § 14 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 102 poz 946
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant sekr. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., znak [...], Naczelnik Urzędu Celnego w P. (dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego" lub "organ pierwszej instancji") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych o nazwie A, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dnia [...] listopada 2008 r.

Powyższe było wynikiem ustaleń dokonanych przez funkcjonariuszy celnych w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2009 r. w punkcie gier o nazwie B w P. przy ul. [...], objętym zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], udzielonym C Sp. z o.o. w B. (dalej: "spółka").

W toku czynności kontrolnych, w oparciu o art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, przeprowadzony został eksperyment, który wykazał, iż na znajdującym się w ww. lokalu automacie do gier o niskich wygranych o nazwie A, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dnia [...] listopada 2008 r. - stanowiącym własność spółki - można prowadzić gry za stawki wyższe niż przewidziane przepisami prawa.

W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji pozyskał m.in. ekspertyzę biegłego sądowego W. K. z badania przedmiotowego automatu, która potwierdziła ustalenia dokonane w trakcie kontroli.

W związku z tym, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...], Naczelnik Urzędu Celnego cofnął rejestrację automatu do gier o niskich wygranych o nazwie A, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dnia [...] listopada 2008 r.

Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił m.in. obowiązujący wówczas przepis § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, w myśl którego, w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia.

Od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji spółka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu (dalej: "Dyrektor Izby Celnej" lub "organ odwoławczy").

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ odwoławczy stwierdził, iż jedynym dowodem, na podstawie którego można cofnąć rejestrację automatu do gier o niskich wygranych, a którego nie pozyskał w trakcie postępowania Naczelnik Urzędu Celnego, jest opinia Jednostki Badającej, działającej na podstawie upoważnienia Ministra Finansów. Stąd też, w ocenie organu odwoławczego, sprawę należało rozpatrzeć ponownie.

Rozpoznając ponownie sprawę, Naczelnik Urzędu Celnego wziął pod uwagę wskazówki Dyrektora Izby Celnej i zlecił Izbie Celnej w P. - Wydział Laboratorium Celne, tj. Jednostce Badającej upoważnionej przez Ministra Finansów (nr upoważnienia [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.), przeprowadzenie badania sprawdzającego przedmiotowego automatu.

Po przeprowadzeniu badania, Jednostka Badająca wydała opinię z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Wynik badania określony jako negatywny potwierdził, iż badany automat do gier o niskich wygranych:

- nie spełnia warunku ochrony przed możliwością modyfikacji oprogramowania;

- nie spełnia warunku w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę;

- nie spełnia wymogu wyposażenia w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych;

- nie zapewnia warunku zabezpieczenia liczników elektromechanicznych przed próbą zmiany wskazań;

- nie wypełnia warunku wyposażenia w widoczne dla grających informacje, umieszczone w sposób uniemożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu.

Uznając zatem, iż automat do gier o niskich wygranych o nazwie A, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nie spełnia warunków określonych w ustawie, a fakt ten został potwierdzony opinią Jednostki Badającej upoważnionej przez Ministra Finansów, Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], którą cofnął jego rejestrację.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka złożyła do Dyrektora Izby Celnej odwołanie z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 129 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej w skrócie: "u.g.h."), poprzez jego błędne zastosowanie i z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Odwołująca wskazała, iż organ zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie przypisał ustawie o grach hazardowych, w szczególności art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. Spółka powołała się następnie na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie III SA/Gd 527/12, w którym Sąd stwierdził, że przepisy przejściowe u.g.h., w tym przepis art. 129 i art. 135 tej ustawy prowadzą do stopniowego wygaszenia działalności prowadzonej w dotychczasowej formie gry na automatach o niskich wygranych, gdyż uniemożliwiają one wydawanie nowych zezwoleń na prowadzenie tego rodzaju działalności, przedłużanie dotychczasowych oraz zmianę miejsca prowadzenia gry. W ten sposób spółka jest zdania, że przepis art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h., nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa"), w zw. z art. 8, art. 129 ust. 1 i ust. 3, art. 23a ust. 7 u.g.h., jednocześnie mając na względzie przepis art. 11 ust. 2 i art. 14 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy podniósł, że wyrok WSA w Gdańsku, powołany w odwołaniu, dotyczy zupełnie innej niż rozpatrywana sprawy, w której to organ wydał decyzję w przedmiocie odmowy zmiany lokalizacji punktu gier objętego zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w oparciu o przepis art. 135 ust. 2. Tymczasem podstawę do cofnięcia rejestracji przedmiotowego automatu do gier o niskich wygranych w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 23a ust. 7 u.g.h., zgodnie z którym naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automatu lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Przepis ten został dodany do ustawy o grach hazardowych wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej przepis art. 23a ust. 7 u.g.h. mógł bezsprzecznie mieć zastosowanie w sprawie.

Organ odwoławczy wskazał, iż treść tego przepisu, stanowi o tym samym, co przepis § 14 ust. 5 - wydanego na podstawie ustawy z 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, zgodnie z którym w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzanie do gier. Stąd też obydwa przepisy w przypadku, o którym stanowią, nie przewidują żadnej innej konsekwencji, jak tylko cofnięcie rejestracji takiego urządzenia.

Co zaś tyczy się wydania zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Celnej nie widzi podstaw do tego, by zakwestionować prawidłowość zarówno tej decyzji, jak i postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego. Automat do gier o niskich wygranych o nazwie A, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dnia [...] listopada 2008 r. został dopuszczony do eksploatacji po spełnieniu warunków, określonych w obowiązującym wówczas rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. W myśl § 7 tego rozporządzenia warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej była rejestracja takiego automatu lub urządzenia na podstawie badania takiego automatu lub urządzenia przez jednostkę badającą.

Jednakże w wyniku przeprowadzonego na tym automacie eksperymentu stwierdzono, iż urządzenie to oferuje gry za stawki wyższe, aniżeli przewidziane ustawowo dla automatów do gier o niskich wygranych. Jeżeli więc zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, to naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia przed jej wygaśnięciem w oparciu o przepis art. 23a ust. 7 u.g.h.

Analizując w dalszej kolejności treść opinii Jednostki Badającej, Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż badanie potwierdziło ustalenia poczynione zarówno w trakcie eksperymentu przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2009 r. przez funkcjonariuszy celnych w punkcie gier, gdzie przedmiotowy automat był eksploatowany, jak też wnioski zawarte w ekspertyzie biegłego sądowego - W. K., a mianowicie to, że przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych umożliwia grę za stawki wyższe od ustawowych. W przypadku gier D, E, F, G Jednostka Badająca ustaliła, iż maksymalna stawka za grę wynosi 10 złotych. Ustalono jednak, iż wartość maksymalnej jednorazowej wygranej, w niektórych grach, może wynieść nawet 10000 zł.

Mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych w Polsce, organ odwoławczy stwierdził, iż w oparciu o dowód, jakim jest opinia nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. sporządzona dla przedmiotowego automatu przez Jednostkę Badająca upoważnioną przez Ministra Finansów, tj. Izbę Celną w P. - Wydział Laboratorium Celne, Naczelnik Urzędu Celnego miał wszelkie podstawy ku temu, by cofnąć rejestrację automatu do gier o niskich wygranych o nazwie A, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Opinia ta bowiem potwierdza, że przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych nie spełnia warunków określonych w ustawie. Jest zgodna co do oceny wysokości stawek, za które można grać na przedmiotowym automacie, z ustaleniami poczynionymi przez funkcjonariuszy celnych w trakcie eksperymentu, jak również z ekspertyzą biegłego sądowego mgr inż. W. K.

Spółka, reprezentowana przez adwokata, złożyła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej. Pełnomocnik spółki zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 129 ust 3 u.g.h. poprzez jego błędne zastosowanie. Mając na uwadze podniesiony zarzut pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania wg norm przepisanych, wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki podniósł, że zgodnie z przepisem art. 129 ust 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty których im udzielono, wg przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W tym miejscu pełnomocnik wskazał, iż treść przepisu art. 129 u.g.h. została już poddana ocenie WSA w Gdańsku, rozpoznającego odwołanie skarżącej spółki od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Gdyni, m.in. w sprawie Sygn. akt: III SA/Gd 527/12, wyrokiem w której uchylono decyzje organów administracji pierwszej i drugiej instancji. Jak wprost wynika z uzasadnienia ww. wyroku WSA w Gdańsku przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych, w ty, przepis art. 129 i 135 tej ustawy prowadzą do stopniowego wygaszenia działalności prowadzonej w dotychczasowej formie gry na automatach o niskich wygranych, gdyż uniemożliwiają one wydawanie nowych zezwoleń na prowadzenie tego rodzaju działalności, przedłużanie dotychczasowych oraz zmianę miejsca prowadzenia gry. W świetle danych przywołanych w uzasadnieniu ww. wyroku na rynku polskim będzie mogło być eksploatowane nie więcej niż 6,9% automatów do gier w stosunku do automatów o niskich wygranych użytkowanych ostatniego dnia obowiązywania dotychczasowych przepisów, co skutkuje oczywistym w swej istocie wnioskiem, że wpływ przepisu art. 129 oraz 135 u.g.h. na ograniczenie i likwidację działalności w tym zakresie jest oczywisty. W związku z powyższym, w ocenie WSA w Gdańsku ustawa o grach hazardowych, w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o wysokich wygranych podlega notyfikacji Komisji Europejskiej w trybie art. 8 ust 1 dyrektywy, a ratyfikacja tego rodzaju nie została przeprowadzona.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, pełnomocnik skarżącej spółki uznał, iż przepis art. 129 ust 1 i 3 u.g.h. nie może mieć w niniejszej sprawie stosowania.

W odpowiedzi na powyższą skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, Naczelnik Urzędu Celnego w P. miał prawo cofnąć rejestrację automatu do gier o niskich wygranych o nazwie A, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dnia [...] listopada 2008 r.

Skarżąca spółka podniosła, że urządzała gry na ww. automacie na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 03 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych i wskazała, że spełniła wszystkie wymagania, aby urządzać gry na przedmiotowym automacie. Podkreśliła, że w.w urządzenie zostało zbadane przez upoważnionych i biegłych i uzyskało opinię techniczną stwierdzającą, iż jest to automat do gier o niskich wygranych. Ponadto automat uzyskał świadectwo rejestracji wydane przez Ministra Finansów, który również stwierdził, iż ww. urządzenie spełnia wszystkie ustawowe wymagania.

Odnosząc się do zarzutu skargi, stwierdzić należy, że z przepisu art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm; dalej: u.g.h.) wynika, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 134, poz. 779), która weszła w życie z dniem 14 lipca 2011r., wprowadzono do ustawy o grach hazardowych procedurę weryfikacji dotychczasowych rejestracji automatów do gier o niskich wygranych. W art. 11 ust. 1 w.w ustawy zmieniającej przewidziano, że poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie dotychczasowych przepisów w celu dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier, o których mowa w art. 23a ust. 1 ustawy zmienianej, zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23a ust. 6 i 7 ustawy zmienianej. Przepis art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej stanowi, że przepisy art. 23a – 23c i 23e ust. 1 i 2 ustawy zmienianej, stosuje się odpowiednio również do eksploatacji automatów i automatów do gier o niskich wygranych przez podmioty prowadzące działalność na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Zgodnie z dodanym do ustawy o grach hazardowych i mającym z mocy przytoczonego wyżej przepisu przejściowego ustawy zmieniającej oraz art. 14 tej ustawy – zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, przepisem art. 23a ust. 7 u.g.h., naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Podstawą do cofnięcia rejestracji jest zatem stwierdzenie przez organ, że automat nie spełnia wymogów ustawowych. Wymogi ustawowe dla automatów do gier o niskich wygranych określa natomiast art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez wskazanie, że są to urządzenia mechaniczne, elektromechaniczne i elektroniczne, pozwalające na gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 złotych, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Zgodnie z art. 23b ust. 1 u.g.h., na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać urządzenie lub automat badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23a ust. 3 u.g.h.).

Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, przy czym przepisy tej ustawy nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. I akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, należy stwierdzić, że jest on bezzasadny, gdyż przepis art. 23a ust. 7 u.g.h. obowiązujący od dnia 14 lipca 2011r., który stanowi materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, nie naruszał prawa unijnego w zakresie procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych, t.j. dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2008r., ponieważ projekt ustawy zmieniającej, zawierającej między innymi ww. przepis, został notyfikowany Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 59), które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., str. 37, ze zm., Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337 ze zm.), a okres obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej upłynął w dniu 17 grudnia 2010 r., jak wskazano w piśmie Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 stycznia 2011 r., nr RM 10-2-10, kierowanym do Marszałka Sejmu, którym przesłano do Sejmu projekt ustawy (druk nr 3860 dostępny na str. internetowej http://orka.sejm.gov.pl). Natomiast z definicji gry na automacie o niskich wygranych określonej w art. 129 ust. 3 u.g.h. nie wynikają warunki uniemożliwiające prowadzenia gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów, zatem przepis ten w ocenie Sądu nie może być uznany za "techniczny" w rozumieniu powyższych przepisów unijnych i wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012r. Poza tym, jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, TSUE w zakresie przepisu przejściowego art. 129 u.g.h. nie analizował ust. 3 tylko ust. 2 nakazujący umorzenie postępowania wszczętego a nie zakończonego przed dniem 1 stycznia 2010 r. w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach.

W świetle stanowiącego podstawę prawną decyzji cofającej rejestrację automatu art. 23a ust. 7 u.g.h., wystarczające dla cofnięcia rejestracji jest stwierdzenie niezgodności automatu z warunkami określonymi w ustawie. Nie ma przy tym znaczenia fakt, czy automat utracił cechy techniczne pozwalające na prowadzenie gier odpowiadających definicji ustawowej gry na automatach o niskich wygranych, czy od początku ich nie posiadał, mimo że został zarejestrowany.

Sąd zauważa, że z przepisu art. 23f u.g.h. wynika, że podstawą cofnięcia rejestracji automatu może być wyłącznie dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą, potwierdzający, iż zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Podkreślić należy, że z przepisu tego jednoznacznie wynika, że podstawą cofnięcia rejestracji nie może być jakikolwiek inny dowód.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych został poddany badaniu przez taką waśnie jednostkę badającą, t.j. przez Izbę Celną w P. - Wydział Laboratorium Celne, która działa na podstawie upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Zgodnie z art. 23f ust. 1 u.g.h. upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych jednostce badającej, która spełnia następujące warunki:

1) posiada akredytację Polskiego Centrum Akredytacji lub jednostki akredytującej państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, będącej sygnatariuszem Wielostronnego Porozumienia EA (European cooperation for Accreditation Multilateral Agreement);

2) zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier, oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym;

3) osoby zarządzające tą jednostką oraz osoby przeprowadzające badania automatów i urządzeń do gier posiadają nienaganną opinię, w szczególności osoby wymienione w pkt 3 nie pozostają z podmiotami prowadzącymi działalność w zakresie gier hazardowych w stosunkach, które mogą wywoływać uzasadnione zastrzeżenia do ich bezstronności.

Upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na wniosek jednostki badającej, do którego dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 1. Upoważnienie jest udzielane na okres nie dłuższy niż do upływu okresu ważności akredytacji, odmowa jego wydania następuje w drodze decyzji, w określonych w ustawie przypadkach może być cofnięte w drodze decyzji ministra. Minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (por. art. 23f ust. 2-ust. 6 u.g.h.).

Sąd zauważa, że Izba Celna w P. - Wydział Laboratorium Celne posiada status jednostki badającej upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, gdyż została upoważniona przez Ministra Finansów do przeprowadzania badań automatów i urządzeń do gier i sporządzania opinii technicznych na podstawie upoważnienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i znajduje się w sporządzonym przez Ministerstwo Finansów i opublikowanym na stronie internetowej wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Z przepisów art. 23f u.g.h. wynika, że aby uzyskać stosowne upoważnienie Ministra Finansów do przeprowadzania badań urządzeń i automatów do gier, potencjalna jednostka badającą musi spełnić restrykcyjne wymagania ustawowe. Tymczasem skarżąca spółka kwestionuje zarówno wiedzę badających z Izby Celnej w P. – Wydział Laboratorium Celne i wskazuje, że ich wiedza nie dorównuje w żadnej mierze wiedzy i doświadczeniu pracowników naukowych jednostek badających, jak i ich bezstronność z uwagi na podległość służbową w Służbie Celnej. Zauważyć jednak należy, że wśród kryteriów jakie dana jednostka badająca musi spełniać, ustawodawca nie przewidział warunku posiadania przez badających stopnia naukowego. Natomiast zgodnie z art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h. jednostka badająca ma zapewnić odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier. Skoro Minister Finansów udzielił upoważnienia Izbie Celnej w P. – Wydział Laboratorium Celne do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier to oznacza, że ww. jednostka spełniała warunki określone w art. 23f u.g.h. Za bezzasadne zatem należy uznać zarzuty skarżącej dotyczące kwestionowania wiedzy osób prowadzących badania automatów i urządzeń do gier. Ustawodawca w art. 23f u.g.h. określając warunki jakie musi spełnić jednostka badająca, by uzyskać upoważnienie do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier, nie zawarł zapisu stanowiącego o tym, iż o miano takiej jednostki nie mogą ubiegać się organy Służby Celnej. Sąd zatem za bezpodstawne uznaje kwestionowanie kompetencji Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w P. do prowadzenia badań sprawdzających automatów. Skoro jest to jednostka upoważniona przez Ministra Finansów podważanie jej rzetelności, profesjonalizmu i suwerenności decyzyjnej jest gołosłowne i nie może odnieść żadnego efektu. Jednostka ta bowiem, żeby otrzymać ww. upoważnienie, musiała spełnić restrykcyjne wymagania ustawowe, w tym dotyczące zapewnienia odpowiedniej wiedzy technicznej osób badających i ich bezstronności.

Po przeprowadzeniu badania, Jednostka Badająca wydała opinię z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] wynik badania określony jako negatywny potwierdził, iż badany automat do gier o niskich wygranych:

- nie spełnia warunku ochrony przed możliwością modyfikacji oprogramowania;

- nie spełnia warunku w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę;

- nie spełnia wymogu wyposażenia w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych;

- nie zapewnia warunku zabezpieczenia liczników elektromechanicznych przed próbą zmiany wskazań;

- nie wypełnia warunku wyposażenia w widoczne dla grających informacje, umieszczone w sposób uniemożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu.

W ocenie Sądu postępowanie przed organami zostało przeprowadzone wnikliwie, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Również mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszenia przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) orzeczono, jak w sentencji.