Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1818/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 24, art. 31 ust. 2, art. 133 ust. 2, art. 136 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3130/18 w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3130/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.L. (skarżący) na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu:

naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, w następstwie czego nie uwzględniono skargi i nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...];

- art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz braku wyjaśnienia całego stanu faktycznego sprawy polegającego w szczególności na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi tj., ANALIZA I OCENA WPŁYWU PIĘTRZENIA WODY PRZEZ JAZ NA [...] - KM [...] NA TERENY PRZYLEGŁE sporządzonej przez dr hab. inż. prof. nzw. ZUT W.B. pomimo, że z okoliczności i faktów w nim stwierdzonych, w sposób wyczerpujący wynika konieczność utrzymania piętrzenia na poziomie + [...] m n.p.m. wzgl. Kr, bez obniżania go w innych okresach rocznych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania konieczności cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] marca 2007 r. udzielonego wnioskodawcy będącego następcą prawnym W.K., na piętrzenie wód [...] za pomocą jazu zlokalizowanego w km [...] kanału do rzędnej maksymalnej [...] m n.p.m.; następnie do wydawania kolejnych bezzasadnych decyzji zmieniających pozwolenie wodnoprawne ustalające piętrzenie na poziomie uniemożliwiającym pracę elektrowni i ostatecznie wydaniu przez organy następujących decyzji tj. Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. umarzającej postępowanie administracyjne, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji Starosty [...] oraz decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] września 2018 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną uprzednio decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...];

Naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. 2001 r., Nr 115, poz. 1229) poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. wbrew ustawowym regulacjom stanowiącym, iż zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie: pkt 4 ochrony przed powodzią lub suszą, pkt 5 zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa i przemysłu;

- art. 24 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., która to decyzja naruszała istniejący dobry stan śródlądowych wód powierzchniowych;

- art. 31 ust. 2 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., w wyniku której korzystanie z wód prowadzi do pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, prowadzić może do marnotrawstwa wody, energii oraz może wyrządzać szkody, w sytuacji gdy niewydanie ww. decyzji nie naruszało prawidłowego stanu korzystania z wód przez wnioskodawcę, nie prowadziło do ich pogorszenia i ekosystemów od nich zależnych, nie prowadziło do marnotrawstwa wody, energii oraz nie wyrządzało szkód;

- art. 133 ust. 2 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sytuacji gdy poprzez uwzględnienie wydania przez Starostę [...] Decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia wodnoprawnego, zamiast wydania decyzji zmieniającej pozwolenie wodnoprawne w takim zakresie aby możliwa była praca elektrowni, w sytuacji kiedy wykonana przez wnioskodawcę ekspertyza (wynikająca z obowiązku art. 133 ust. 1 ustawy) nie dawała żadnych przesłanek do cofnięcia pozwolenia, a następnie wydania decyzji zmieniającej pozwolenie, tj. obniżającej piętrzenie wody, ale uniemożliwiające pracę elektrowni, w sytuacji gdy wnioski płynące z ww. ekspertyzy wskazywały na konieczność utrzymania piętrzenia na dotychczasowym poziomie;

- art. 136 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez bezzasadne usankcjonowanie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie Decyzją z dnia [...] września 2018 r. decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. uznającej, iż J.L. wielokrotnie naruszył warunki pozwolenia wodnoprawnego i w efekcie jego cofnięcie bez odszkodowania;

W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, iż Sąd powinien stwierdzić nieważność przedmiotowej decyzji albowiem zachodzi rażąca wadliwość decyzji poddanej kontroli, wobec czego doszło do rażącego naruszenia prawa w związku z ich wydaniem. W jego ocenie ustalony w pozwoleniu wodnoprawnym sposób korzystania z wód do maksymalnej rzędnej piętrzenia [...] m n.p.m. był zgodny z warunkami ochrony przed suszą, bowiem piętrzenie na poziomie [...] m n.p.m. powodowało optymalny stan wysokości wód gruntowych. Wskazał, iż w efekcie cofnięcia pozwolenia doszło do obniżenia piętrzenia do poziomu [...] m n.p.m. i obsychania okolicznych gruntów należących do rolników, usychanie okolicznych lasów, zanik okolicznych terenów bagiennych, przesychanie okolicznych gruntów rolnych, ich nieprzepuszczalność, zwiększona wypłukiwalność roślin po opadach deszczu, przesuszenie górnej warstwy gleby i w efekcie jej nieurodzajność. Zauważył, iż efektem zakazu piętrzenia, a następnie obniżenia poziomu wód jest osiadanie suchego torfu, co prowadzi a w zasadzie już doprowadziło do takiego obniżenia terenu, że nie ma możliwości odprowadzania wody. Ta okoliczność natomiast powoduje zwiększoną łatwopalność terenu co w dalszej kolejności grozić może samozapłonem.

W ocenie skarżącego efektem braku piętrzenia wody na wskazanym poziomie [...] m n.p.m. jest więc zwiększenie zagrożenia suszą oraz niezapewnienie wystarczającej ilości wody na potrzeby okolicznych rolników.

Wskazał, iż korzystania przez niego z wód zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym w żaden sposób nie naruszał istniejącego dobrego stanu tych wód. Podniósł, że Jaz "[...]" usytuowany w km [...] Kanału [...] jest jednym z istotnych elementów całego systemu, którego efektem działania są powstałe ok. 200 lat temu obszary rolnicze przyległe do Kanału lokowane na gruntach torfowych, zaś jednym z istotnych elementów systemu było przyjęcie maksymalnej rzędnej piętrzenia na poziomie + [...] m n.p.m., zaś w konsekwencji zapadnięcia zaskarżonej decyzji doszło do zniszczenia istniejącego dobrego stanu śródlądowych wód powierzchniowych.

Podniósł także, że z powodu cofnięcia a następnie zmiany w zakresie obniżenia piętrzenia pozwolenia wodnoprawnego woda nie ma możliwości płynięcia pełnym korytem i co za tym idzie nawadniania okolicznych pól poprzez utrzymywanie odpowiednio wysokiego poziomu wód gruntowych, nadto co również istotne skutkiem wydania decyzji umarzającej postępowanie jest również osuszanie przyległych lasów. Tym samym, w jego ocenie, zaskarżona decyzja sankcjonuje niekorzystną dla skarżącego zmianę pozwolenia wodnoprawnego, które spowodowało, że korzystanie z wód doprowadziło do pogorszenia ich stanu i ekosystemów od nich zależnych, nadto doprowadziło do marnotrawstwa wody, energii oraz wyrządziło znaczne szkody na terenach przyległych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Starosta przez cofnięcie, a następnie niekorzystne dla wnioskodawcy zmiany pozwolenia wodnoprawnego polegające na obniżaniu piętrzenia w sytuacji kiedy wykonana przez wnioskodawcę ekspertyza nie dawała żadnych ku temu przesłanek, a nadto wnioski z niej płynące wskazywały na konieczność utrzymania piętrzenia na dotychczasowym poziomie dopuścił się naruszenia art. 133 ust. 2 Prawa wodnego. Wyjaśnił, że organ nałożył na niego obowiązek przedłożenia ekspertyzy, jednak zupełnie nie wziął pod uwagę oczywistych wniosków z niej płynących, które pozostają w zupełnej sprzeczności z treścią wydawanych w toku postępowania administracyjnego decyzji prowadzących w efekcie do jego umorzenia.

Skarżący kasacyjnie wskazał, iż decyzją cofającą oraz decyzjami zmieniającymi skarżącemu pozwolenie wodnoprawne a finalnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. umarzającą postępowanie administracyjne Starosta uznał, iż wielokrotnie naruszył warunki pozwolenia wodnoprawnego i w efekcie cofnął je bez odszkodowania, by następnie dokonywać jego zmiany, która była dla niego absolutnie niekorzystna i uniemożliwiała funkcjonowanie należącej do niego elektrowni. Wyjaśnił, iż organ dokonał przy tym wybiórczej analizy materiału dowodowego oraz wykazał się dowolność w jego ocenie oraz interpretacji, czego nie uwzględnił Sąd I instancji. Zwrócił przy tym uwagę, iż organ II instancji nie zauważył, że w pierwszej decyzji Starosty cofającej pozwolenie wodnoprawne organ orzekł o " wielokrotnym przekraczaniu zakresu korzystania z wód" jedynie na podstawie wybiórczej kontroli z [...] stycznia 2013 r. nie uwzględniając, iż Starosta stwierdził, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu piętrzenia w dniach [...] oraz [...] stycznia 2013 r. było ściśle związane z panującymi warunkami atmosferycznymi, tj. roztopami oraz opadami deszczu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym. Celem postępowania nadzorczego jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta tym postępowaniem dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. W toku tego postępowania nadzwyczajnego organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest tym samym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Jedną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, którego znaczenie nie budzi wątpliwości, to znaczy taki przepis, którego wykładnia prowadzi do jednoznacznego wyniku, a zrekonstruowane znaczenie nie wywołuje żadnych wątpliwości.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania nadzwyczajnego była decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r., którą to decyzją Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] marca 2007 r. udzielonego J.L. na piętrzenie wód Kanału [...] za pomocą jazu w okresie od dnia [...] października do [...] kwietnia roku następnego oraz pobór wody powierzchniowej dla celów małej elektorowi z równoczesnym zrzutem.

Umorzone postępowanie administracyjne prowadzone było w trybie art. 133 Prawa wodnego. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę do zmiany pozwolenia wodnoprawnego w przypadkach w nim wymienionych. Pozwolenie wodnoprawne będące przedmiotem tego postępowania wygasło z dniem [...] czerwca 2017 r. wobec upływu terminu na jaki było wydane. Podstawę do wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego stanowił art. 135 pkt 1 Prawa wodnego zgodnie, z którym pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Przy czym decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] marca 2007 r. udzielającej skarżącemu kasacyjnie pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślić należy, że w doktrynie funkcjonuje pogląd, iż datą wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego jest data, od której przestaje ono obowiązywać (por. B. Rakoczy, Prawo wodne. Komentarz., LEX komentarz do art. 138 Prawa wodnego).

Z dniem [...] lipca 2017 r. pozwolenie wodnoprawne, którego dotyczy sprawa wygasło, a co za tym idzie nie mogło ono podlegać ewentualnym zmianom o jakich mowa w art. 133 ust. 2 Prawa wodnego. Z istoty swej bowiem zmiany te mogą odnosić się jedynie do obowiązujących pozwoleń wodnoprawnych.

W rozpoznawanej sprawie niekwestionowanym jest, że pozwolenie wodnoprawne wygasło, co uniemożliwiło jego zmianę i uprawniało organ do wydania decyzji umarzającej postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.

Zarzuty skargi kasacyjnej są o tyle niezasadne, że nie zmierzają do zakwestionowania legalności decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., lecz kwestionują "cofnięcie, a następnie niekorzystne dla wnioskodawcy zmiany pozwolenia wodnoprawnego polegającego na obniżeniu piętrzenia (efektem czego było wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. umarzającej postępowanie w niniejszej sprawie) w sytuacji kiedy wykonana przez wnioskodawcę ekspertyza (wynikająca z obowiązku nałożonego w z art. 133 ust. 1 ustawy, nie dawała żadnych przesłanek do cofnięcia/ niekorzystnej dla skarżącego zmiany pozwolenia, a nadto wnioski z niej płynące wykazywały na konieczność utrzymania piętrzenia na dotychczasowym poziomie", co zdaniem autora skargi kasacyjnej doprowadziło do naruszenia art. 133 ust. 2 Prawa wodnego.

Przypomnieć więc ponownie należy, że rozpoznawana sprawa toczy się w trybie nadzwyczajnym, a jej celem jest ocena czy w sprawie doszło do spełnienia, którejś z przesłanek, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., nie zaś rozpoznanie sprawy na nowo tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Celem tego postępowania była ocena czy nie doszło do umorzenia postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia wodnoprawnego z rażącym naruszeniem prawa. Zasadnie Sąd I instancji ocenił, że naruszenie takie nie miało w sprawie miejsca. Wywody skargi kasacyjnej zmierzają do wykazani, że skarżącemu niezasadnie cofnięto pozwolenie wodnoprawne, rozpoznawana zaś sprawa nie dotyczy tego przedmiotu, podobnie jak wywody dotyczące zmiany pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o art. 133 ust. 2 Prawa wodnego, które w tej sprawie nie miało miejsca. W związku z powyższym zarzut naruszania powyższego przepisu nie mógł odnieść pożądanego przez skarżącego kasacyjnie skutku.

Podkreślić ponadto należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, zaś zarzuty skargi kasacyjnie nie są powiązane z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jedyny zarzut odnoszący się do naruszenia tego przepisu dotyczy art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zauważyć należy, że taka konstrukcja zarzutu czyni go niezasadnym, albowiem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter blankietowy. Przesłanką stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa, wobec czego w danej sprawie konieczne jest wskazanie na konkretne przepisy prawa materialnego lub postępowania przed organami administracji, które miały w sprawie zastosowanie i zostały naruszone w stopniu rażącym. Art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 p.p.s.a. nie są przepisami prawa materialnego, ani też przepisami postępowania mającymi zastosowanie przed organem administracji. Nadto należy zauważyć, że przepisy te składają się z jednostek redakcyjnych, a prawidłowo sformułowany zarzut skargi powinien wskazywać konkretne jednostki redakcyjne, do których zarzut ten się odnosi.

Przedstawione wyżej rozważania przesądzają o niezasadności skargi kasacyjnej również w części dotyczącej naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W postępowaniu nadzwyczajnym organ nie przeprowadza bowiem postępowania dowodowego, a jedynie ocenia, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przy czym, co należy podkreślić, skarżący kasacyjnie naruszenia powyższych przepisów upatruje w nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego, które jego zdaniem doprowadziło do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] marca 2007 r. bez odszkodowania, a więc na okoliczności, które nie były nawet przedmiotem kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji.

Jako niezasadne należało uznać także zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 24, art. 31 ust. 2 i art. 136 ust. 1 pkt 1 Prawo wodne. Po pierwsze nie zostały one powiązane z zarzutem naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie zmierzają do wykazania, że kontrolowana w trybie nieważnosciowym decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Po drugie zarzuty te zmierzają do wykazania, że cele ekologiczne i właściwe gospodarowanie zasobami wodnymi wymagało dalszego pozostawania w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego, co nie było przedmiotem postępowania zwykłego, a w konsekwencji postępowania toczącego się w trybie nadzwyczajnym. Świadczy o tym choćby zarzut dotyczący naruszenia art. 136 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, w którym autor skargi kasacyjnej wywodzi, że bezzasadne było usankcjonowanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., uznającej, że J.L. wielokrotnie naruszył warunki pozwolenia wodnoprawnego i w efekcie jego cofnięcie bez odszkodowania. Przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nie cofnięto pozwolenia wodnoprawnego bez odszkodowania, a umorzono postępowanie w sprawie zamiany pozwolenia prawnego. Powyższe zarzuty skargi kasacyjnej nie odnoszą się zatem do istoty sprawy.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.