Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 950/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi H.B. na uchwałę Rady Gminy Babice z dnia 19 września 2007 r. nr X/78/2007 w przedmiocie gospodarki odpadami skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 19 września 2007 r. Rada Gminy Babice podjęła uchwałę Nr X/78/2007 w sprawie gospodarki odpadami w Gminie Babice. Uchwałę ta podjęto na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym oraz art. 84 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

W § 1 przedmiotowej uchwały wprowadzono zakaz sprowadzania na teren Gminy Babice jakichkolwiek odpadów z terenów spoza Gminy. § 2 tej uchwały stanowi, że istniejące zezwolenia na sprowadzanie na teren Gminy Babice odpadów powstałych poza terenem Gminy, pozostają w mocy do ich wygaśnięcia. § 3 określa organ wykonawczy – Wójta Gminy a § 4 datę i tryb wejścia uchwały w życie (po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego).

Skargę na tą uchwałę, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wniosła H.B. domagając się stwierdzenia nieważności tejże uchwały.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że powołane w uchwale przepisy nie stanowią jakiegokolwiek upoważnienia do stanowienia aktów prawa miejscowego i wprowadzania zakazu określonego w tej uchwale. Art. 84 Prawa ochrony środowiska stanowi podstawę do uchwalania programów naprawczych, których celem jest osiągniecie zakładanych standardów środowiska. Przepis ten szczegółowo wskazuje na czym ma polegać program naprawczy oraz stwierdza, że taki program może być uchwalony wyłącznie w przypadkach wskazanych szczegółowym przepisem, którego w zakresie zaskarżonej uchwały nie wskazano. Podniesiono, że interes prawny skarżącej wynika z tego, że jest ona przedsiębiorcą prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie odzysku i zagospodarowania osadów ściekowych, które następnie są nawożone na grunty rolne, w tym również grunty należące do skarżącej. Skarżąca posiada zezwolenie na zbieranie odpadów i ich transport. Jedynie z powodu istnienia w obrocie prawnym zaskarżonej uchwały skarżąca już została wyeliminowana z przetargu na odbiór osadów ściekowych z oczyszczalni ścieków w Wadowicach. Tym samym zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej poprzez niedopuszczalną i sprzeczną z art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o działalności gospodarczej, ingerencję w prowadzoną działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Babice wniosła o jej oddalenie i podniosła, że zaskarżoną uchwałę podjęto w odpowiedzi na liczne apele mieszkańców, celem obrony społeczności lokalnych przed sprowadzaniem i składowaniem na terenie gminy komunalnych osadów ściekowych pochodzących spoza terenu Gminy.

Podniesiono, że Gmina Babice jest gminą turystyczną na obszarze jurajskich parków krajobrazowych i zakaz ten wprowadzono celem zapobieżenia degradacji środowiska naturalnego. Nie ma instrumentów prawnych pozwalających na zweryfikowanie, skąd pochodzą ścieki komunalne stosowane na terenie Gminy Babice. Takie sprowadzanie ścieków spoza terenu Gminy może doprowadzić do przekroczenia dopuszczalnych dawek osadów. Apele do Sejmu, Senatu i Rady Ministrów co do ustawowego uregulowania tego problemu nie odniosły rezultatów.

Zaskarżona uchwała nie została zakwestionowana przez wojewodę, a organ ten opublikował ją w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Podstawę prawna do jej podjęcia stanowiły art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym, a w szczególności wynikające z tych przepisów zadania własne gminy w zakresie ochrony środowiska. Ponadto art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym uprawnia radę gminy do stanowienia przepisów porządkowych w zakresie niezbędnym dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego. Swoboda działalności gospodarczej skarżącej nie może być rozumiana jako nieograniczone prawo wykonywane bez poszanowania praw mieszkańców do bytowania w środowisku nie zdegradowanym i wolnym od szkodliwych immisji oraz ochrony własnego zdrowia zagrożonego nadmiernym liberalizmem w zakresie gospodarki odpadami na terenie Gminy Babice.

Ponieważ żadna ustawa nie wprowadza instrumentów do ochrony środowiska w takim zakresie, jak wyraża to zaskarżona uchwała, zasadnym było jej podjęcie jako przepisów porządkowych. Przepisy porządkowe mogą być zaś wydane w razie realnego zagrożenia wartości określonych w art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, a za takie wartości należy rozumieć również negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców gminy dopuszczenia do sprowadzania na jej teren odpadów spoza gminy. Tym samym mimo braku powołania w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepisu wskazującego na ta uchwałę jako przepisy porządkowe, w istocie również można ją za takie przepisy uznać.

Skarżąca zaś wnosząc skargę w istocie nie ma interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, a jedynie interes faktyczny wyrażający się w dążeniu do uzyskiwania jak największych zysków swoje działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola Sądu ogranicza się do zbadania czy organ jednostki samorządu terytorialnego wydając akt prawa miejscowego działał zgodnie z przepisami prawa i w granicach udzielonego upoważnienia ustawowego.

Skarga w tej sprawie została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).

Zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej. Strona skarżąca przed wniesieniem skargi wezwała Radę Gminy Babice do usunięcia naruszenia prawa i skargę wniesiono z zachowaniem ustawowego terminu.

Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest jeszcze wykazanie, że strona skarżąca posiada legitymację do jej wniesienia, czyli wykazania, że interes prawny lub uprawnienie przysługujące z mocy ustawy stronie skarżącej zostało zaskarżoną uchwałą naruszone i to naruszenie nie znajduje podstawy prawnej. Zasygnalizować należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196).

Strona skarżącą podnosi, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny z tego powodu, że pozbawia ją prawa do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odzysku i zagospodarowania osadów ściekowych, które następnie są nawożone na grunty rolne, w tym również grunty należące do skarżącej. A nadto, jedynie z powodu istnienia w obrocie prawnym zaskarżonej uchwały skarżąca już została wyeliminowana z przetargu na odbiór osadów ściekowych z oczyszczalni ścieków w Wadowicach.

Sąd w tej sprawie tego poglądu nie podziela.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (podkreślenie składu Sądu), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały już naruszone zaskarżoną uchwałą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, opub. w ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, opub. w Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69, St. Prutis, Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, Wyd. NSA 2005, str. 367). Tym samym nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, opub. w LEX nr 81964) i to niezależnie od tego, czy taka uchwałą rzeczywiście mogłaby naruszać interes prawny innego podmiotu, który jednak skargi nie wniósł.

Tym samym dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Sąd podziela stanowisko, że to przede wszystkim na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnosząca skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jej prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opubl. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w LEX nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącej. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; por. też wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w LEX nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, opub. w ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn. akt II SA/Bk 763/05, opub. w CBOSA). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym wykładni art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, "sąd nie jest uprawniony do dokonywania czynności procesowych zamiast strony, jak również informacje dla strony pochodzące od sądu administracyjnego nie mogą dotyczyć kierunku rozstrzygnięcia sprawy czy przewidywanej w tej sprawie wykładni prawa materialnego" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II GSK 255/07, opub. w LEX nr 374829).

Istotnym jest podkreślenie, że interes prawny strony skarżącej, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać przede wszystkim z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną podmiotu wnoszącego skargę.

W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA/2637/02, opub. w LEX nr 80699). Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny, "przymiot strony w postępowaniu sądowym mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały organu gminy przysługuje wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem prawa miejscowego naruszone przed wniesieniem skargi. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie przyznaje bowiem takiej legitymacji podmiotom, których interesy prawne lub uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem w wyniku wejścia w życie postanowień aktu prawa miejscowego. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08).

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06 (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1053) uznał za prawidłową przyjętą powszechnie przez sądy interpretację, w myśl której prawo do zaskarżenia uchwał do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego, co gwarantuje prawo do sądu wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała Rady Gminy nie narusza żadnego interesu prawnie chronionego skarżącej. Uchwała ta wprowadziła powszechnie obowiązujący na terenie tej Gminy zakaz sprowadzania na jej teren jakichkolwiek odpadów z terenów spoza Gminy. Biorąc pod uwagę § 2 zaskarżonej uchwały, zakaz ten został skierowany do przedsiębiorców, ale skutki tego zakazu wobec przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia na transport odpadów został odroczony aż do utraty nieważności tychże zezwoleń (§ 2 "istniejące zezwolenia na sprowadzanie na teren Gminy Babice odpadów powstałych poza terenem Gminy, pozostają w mocy do ich wygaśnięcia").

Wbrew treści skargi i zawartych w niej zarzutów uchwała ta nie wprowadziła jakiejkolwiek regulacji w zakresie odzysku lub zagospodarowania odpadów ściekowych. Tym samym te zarzuty skargi, które wskazują na ograniczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej w tym zakresie – nie są zasadne.

Uchwała ta wprowadziła jedynie zakaz (wobec przedsiębiorców, którzy zaczynają działalność gospodarczą w zakresie transportu odpadów – zakaz wszedł z dniem wejścia w życie tejże uchwały; a wobec przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie transportu odpadów – zakaz wejście w życie z chwilą wygaśnięcia istniejących zezwoleń) sprowadzania, inaczej transportu odpadów powstałych poza terenem Gminy Babice. Zakaz ten jednak nie ma zastosowania do skarżącej. Strona skarżąca prowadzi na podstawie zezwoleń działalność gospodarczą, w ramach której również sprowadza odpady, ale te zezwolenia wydane na rzecz skarżącej jako przedsiębiorcy nadal obowiązują na terenie Gminy i to bez ograniczeń.

Okoliczność zaś, że z przetargu organizowanego przez przedsiębiorcę publicznego innej jednostkę samorządu terytorialnego wykluczyła skarżącą z dalszego udziału w przetargu – nie można wyprowadzać naruszenia interesu prawnego właśnie zaskarżoną uchwałą. Uchwała ta bowiem w żadnej mierze nie ogranicza wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie już wydanych zezwoleń. W tej sprawie Sąd nie nadzoruje prawidłowości przeprowadzenia przetargu i nie może się wypowiadać, czy wykluczenie skarżącej było zasadne. Niezależnie od tego, sam fakt wykluczenia skarżącej z przetargu organizowanego celem wyłonienia najbardziej korzystnej oferty w zakresie gospodarki odpadami, może być uznany za co najwyżej naruszenie interesu faktycznego skarżącej, a nie jej interesu prawnego. Żaden bowiem przepis prawa (w tym Prawa zamówień publicznych) nie gwarantuje wybór w drodze przetargu danej oferty dla danego przedsiębiorcy. Stąd należy wyprowadzić wniosek, że skarżącą nie chroni jakikolwiek przepis prawa przyznający jej uprawnienie do "wygrywania" przetargów.

Również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony prawa do prowadzenia działalności gospodarczej nie został wobec skarżącej naruszony. Uchwała ta bowiem nadal pozwala na dotychczasowych zasadach prowadzić przez skarżącą swoją działalność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonując analizy skuteczności wniesienia skargi w tej sprawie, i to niezależnie od podnoszonych przez stronę skarżącą, doszedł do przekonania, że w tej sprawie takiego naruszenia nie było. Nawet porównanie daty wygaśnięcia zezwoleń na działalność w zakresie gospodarki odpadami należy wskazać, że zezwolenia te wygasają najwcześniej z dniem 20 kwietnia 2014 r. (akta sądowe sprawy, karta nr [...]) oraz z dniem 30 kwietnia 2019 r. (akta sądowe sprawy, karta nr [...]), a więc skutek w postaci ograniczenia tejże działalności nie jest skorelowany z datą wniesienia skargi i żądaniem uchylenia zaskarżonej uchwały. To zaś, że uchwała ta może dopiero w przyszłości ograniczyć zakres działalności gospodarczej skarżącej mogłoby być skuteczniej podniesione dopiero wówczas, gdyby organ administracji odmówił wydania stosownego zezwolenia. To jednak pozostaje poza rozważaniami Sądu i uzależnione byłoby od wielu okoliczności, np. dalszego zainteresowania skarżącej w kontynuowaniu tej działalności gospodarczej.

Tym samym skoro w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała by nastąpiło poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszenie w chwili jej zaskarżenia jej interesu prawnego i takiego naruszenia nie ma ani w chwili wniesienia skargi, ani tez w chwili orzekania - nie mogła skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czego konsekwencją jest brak możliwości ustosunkowania się do podnoszonych dalszych zarzutów co do naruszenia prawa. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony wnoszącej skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt sygn. akt II OSK 1765/07, opubl. LEX nr 437511).

Brak legitymacji procesowej stanowi podstawę do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia z przyczyn określonych w art. 58 § 1 P.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1342/04, opubl. LEX nr 169312; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, opubl. ONSAiWSA z 2005 r., nr 1, poz. 2; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, opubl. Lex nr 192482).

Na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeczono jak na wstępie i skargę oddalono.