Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2387/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojskowego Koła Łowieckiego nr [..] "[..]" w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 66/16 w sprawie ze skargi R.J. na bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego nr [..] "[..]" w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojskowego Koła Łowieckiego nr [..] "[..]" w S. na rzecz R.J. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt: II SAB/Wa 66/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.J. na bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego nr [..] "[..]" w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w punkcie pierwszym zobowiązał Wojskowe Koło Łowieckie nr [..] "[..]" w S. do rozpatrzenia wniosku w terminie czternastu dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w punkcie drugim stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z dnia 21 października 2015 r. R.J. zwrócił się Wojskowego Koła Łowieckiego "[..]" w S. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii uchwały nr [..] Zarządu Koła z 2015 r.

W odpowiedzi Zarząd Wojskowego Koła Łowieckiego nr [..] "[..]" w S. pismem z dnia 29 października 2015 r. poinformował wnioskodawcę, że zawarte w uchwale nr [..] z 2015 r. dane nie stanowią informacji publicznej, wobec czego nie podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

R.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego "[..]" w S. i wniósł o zobowiązanie Koła do udzielenia informacji objętej wnioskiem z dnia 21 października 2015 r., zobowiązanie Koła do ukarania dyscyplinarnego osoby winnej niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że objęte uchwałą nr [..] z 2015 r. informacje nie mają charakteru publicznego, a nadto zawierają dane wrażliwe, których ujawnienie pociągałoby za sobą naruszenie dóbr osobistych. Jednocześnie organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niezachowanie przez skarżącego terminu określonego w art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi nie wszystkie działania koła łowieckiego należą do spraw publicznych. Wskazał także, że uchwała nr [..] nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p. Niemniej jednak w ocenie Sądu, ma ona ścisły związek z tą działalnością Koła Łowieckiego, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił że uchwała nr [..] Zarządu Wojskowego Koła Łowieckiego "[..]" w S. podjęta została na podstawie § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz.U. Nr 61, poz. 548 ze zm.) wydanego na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie. Zgodnie z § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia, na terenie obwodu łowieckiego znajduje się jedna książka ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym, zwana dalej "książką ewidencji". Stosownie do § 23 ust. 2 rozporządzenia, wpisów w książce ewidencji mogą dokonywać wyłącznie myśliwi wykonujący polowanie lub myśliwi przez nich upoważnieni do dokonania wpisu lub osoby upoważnione przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego do dokonywania tych wpisów. Jawność wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym powiązana jest z funkcją, jaką pełni ten dokument. Ma on bowiem przede wszystkim na celu zapewnienie bezpieczeństwa innym osobom wkraczającym na teren łowiska oraz uniknięcie równoczesnego polowania w tym samym miejscu i o tej samej porze niewiedzących o sobie myśliwych. W orzecznictwie wskazuje się, że sama książka ewidencji pobytu na polowaniu stanowi informację publiczną (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 maja 2015 r., II SAB/Po 11/15). Przepis art. 42b ust. 3 Prawa łowieckiego stanowi, że za dokonanie wpisu, o którym mowa w ust. 1, odpowiedzialny jest myśliwy wykonujący polowanie, a tym samym w ocenie Sądu, treść uchwały nr [..] stanowi informację publiczną, albowiem uchwała upoważnia do dokonywania wpisów do książki ewidencji. Uzasadnione jest stwierdzenie, że dokonywanie wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym stanowi wykonanie zadania publicznego (zadania nałożonego przepisami prawa powszechnie obowiązującego w ramach prowadzenia gospodarki łowieckiej), a nie spraw wewnętrznych, organizacyjnych, czy indywidualnych spraw członków koła.

Skoro tak, to organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, co uzasadniało zobowiązanie Wojskowego Koła Łowieckiego "[..]" w S. do rozpatrzenia wniosku z dnia 21 października 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ stanowisko organu było wynikiem niewłaściwej interpretacji pojęcia informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Wojskowe Koło Łowieckie nr [..] "[..]" w S. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, zasądzenie kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.

1) niewłaściwe zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i przyjęcie, że wniosek powinien zostać rozpatrzony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy tymczasem zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz przepisy prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 1 ust.1, art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, albowiem w uchwale nr [..] widnieją imiona i nazwiska oraz inne dane osobowe osób fizycznych, które nie mogą być ujawnione bez ich zgody innym podmiotom, gdyż podlegają one ochronie, a ich ujawnienie narażałoby Koło na odpowiedzialność karną, o której mowa w przepisie art. 51 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, co przemawia za uchyleniem wyroku w całości;

2) niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP albowiem wnioskujący zażądał udostępnienia informacji w postaci danych zawartych w uchwale nr [..], do której to informacji nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na fakt, że uchwała reguluje sprawy wewnątrzorganizacyjne Koła, w tym jego indywidualnych członków. Chodzi tu o sprawy porządkowe i organizacyjne oraz zamieszczone są w niej dane osobowe osób, które na mocy uchwały są upoważnione do dokonywania wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie i § 23 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, co winno prowadzić do wniosku, że wnioskujący nie może żądać wydania kopii uchwały, która jest wewnętrzną informacją koła łowieckiego i która kładzie nacisk na kwestie wewnątrzorganizacyjne Koła łowieckiego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że uchwała nr [..] nie stanowi informacji publicznej, gdyż dotyczy spraw wewnątrzorganizacyjnych Koła, a ponadto zastosowanie znajduje ustawa o ochronie danych osobowych, jako lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co więcej zdaniem skarżącego kasacyjnie, uchwała została podjęta w celu uregulowania spraw wewnątrzorganizacyjnych, a więc ma charakter dokumentu wewnętrznego i nie ma charakteru informacji publicznej – nie pozostaje w związku z obowiązkami koła łowieckiego w zakresie realizacji zadań publicznych, ani nie odnosi się do kwestii związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym. Skarżące kasacyjnie podniósł także, że § 23 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów wskazuje podmioty uprawnione do żądania w każdym czasie danych personalnych osoby upoważnionej do dokonywania wpisów w książce ewidencji polowań indywidualnych, a wnioskujący takich uprawnień nie posiada.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R.J. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być on zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Skargę kasacyjną w niniejszej sprawie oparto na naruszeniu przepisów prawa materialnego, zarzucając jego niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że wniosek powinien zostać rozpatrzony w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) – dalej: u.d.i.p., gdy tymczasem zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 1 ust.1, art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, albowiem w uchwale nr [..] widnieją imiona i nazwiska oraz inne dane osobowe osób fizycznych, które nie mogą być ujawnione bez ich zgody innym podmiotom, gdyż podlegają one ochronie, a ich ujawnienie narażałoby Koło na odpowiedzialność karną, o której mowa w przepisie art. 51 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych oraz przez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, albowiem wnioskujący zażądał udostępnienia informacji w postaci danych zawartych w uchwale nr [..], do której to informacji nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na fakt, że uchwała reguluje sprawy wewnątrzorganizacyjne Koła, w tym jego indywidualnych członków.

Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej prowadzi zatem do wniosku, że skarżący kasacyjnie z jednej strony zarzuca Sądowi I instancji błędne zastosowanie przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zaistniałym stanie faktycznym sprawy, uznając, że informacja o którą wystąpił skarżący nie jest informacją publiczną, z drugiej zaś strony jednocześnie uznaje, że zastosowanie winien znaleźć przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (w związku z powołanymi przepisami art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych).

W istocie zatem skarga kasacyjna zawiera wewnętrzną sprzeczność zarzutów, w których z jednej strony skarżący kasacyjnie kwestionuje stwierdzenie Sądu o publicznym charakterze żądanej informacji, z drugiej zaś poszukuje uzasadnienia do zastosowania przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odnoszącego się do przesłanek wyłączenia z udostępnienia danych, które mają charakter publiczny.

Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że - jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisów wskazanych w ramach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej nie mogły odnieść skutku niezależnie od wyżej wskazanej wewnętrznej sprzeczności tych zarzutów.

W pierwszej kolejności w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, co już wyżej sygnalizowano, że stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie należy wskazać, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość obowiązkowi odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). W ocenie strony skarżącej kasacyjnie do niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p. doszło w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że wniosek dotyczył informacji publicznej.

Wobec tak sformułowanego zarzutu przypomnieć należy, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Naruszenie prawa materialnego może zatem polegać również na jego niewłaściwym zastosowaniu będącym konsekwencją błędnej wykładni tego prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., I OSK 250/15; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., I OSK 721/15).

W związku z konstrukcją zarzutów naruszenia prawa materialnego w niniejszej sprawie wskazać trzeba, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Co do zasady nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego (również w wyniku jego błędnej wykładni), o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a czyni to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej wskazując na przepisy, które normują sposób ustalania i oceny stanu faktycznego sprawy, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Nie mogły tym samym w realiach niniejszej sprawy osiągnąć skutku zarzuty niewłaściwego zastosowania przez materialnego, w świetle bowiem zaakceptowanej przez Sąd I instancji wykładni przepisów Konstytucji oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a nie podważonej przez stronę skarżącą kasacyjnie, odniesionej do przyjętego w sprawie stanu faktycznego, stanowisko Sądu I instancji o publicznym charakterze informacji objętej wnioskiem jest prawidłowe.

Nie mógł tym samym znaleźć uzasadnienia zarzut niewłaściwego zastosowania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego przepisu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez przyjęcie, że wniosek powinien zostać rozpatrzony w trybie u.d.i.p. Skoro bowiem Sąd uznał, że wniosek dotyczył informacji podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p., to właściwą konkluzją jest zastosowanie regulacji wymienionej ustawy w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku. W niniejszej sprawie zarzut niezastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie mógł zostać uwzględniony, sprawa wszczęta skargą R.J. dotyczy bowiem bezczynności organu w rozpoznaniu jego wniosku. Wskazywany w skardze przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymienia przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a więc zawiera wskazanie dotyczące zakresu informacji, które mogą zostać wyłączone z udostępnienia z uwagi m.in. na prywatność osoby fizycznej, a więc w sytuacji, gdy informacja ma zostać udostępniona. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zapewnia zatem ochronę tajemnic ustawowo chronionych, w tym także w zakresie danych osobowych, objętych regulacją ustawy o ochronie danych osobowych.

Uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił w oparciu o art. 184 p.p.s.a., co skutkowało nieuwzględnieniem wniosku skarżącego kasacyjnie o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.