Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1214/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 586/16 w sprawie ze skargi D.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od D. D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn.akt VII SA/Wa 586/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego D. D. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok został wydany w nastepującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania D. D. od decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2015 r. o przedłużeniu okresu zatrzymania D. D. prawa jazdy kategorii B, nr blankietu seria [...] wydanego w dniu [...] sierpnia 2011 r. przez Starostę P.. do 6 miesięcy, licząc od dnia [...] lipca 2015 r., tj. do dnia [...] stycznia 2016 r. włącznie – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podało, że Starosta P. decyzją z dnia [...] września 2015 r. zatrzymał D. D. prawo jazdy na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] października 2015 r. włącznie, a po rozpatrzeniu odwołania D. D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymało w mocy tę decyzję.

Do pisma Komendy Miejskiej Policji w W. z dnia [...] września 2015 r. skierowanego do Starostwa Powiatowego w P., dołączona została notatka służbowa z dnia [...] września 2015 r., z której wynikało, że w dniu [...] września 2015 r. dwaj policjanci Komendy Miejskiej w W. pełniący tego dnia służbę otrzymali informację o jadącym pojeździe marki [...] koloru białego, którego kierujący miał zatrzymane prawo jazdy. Na ulicy M. policjanci zauważyli pojazd marki [...] nr rej. [...], odpowiadający zgłoszeniu, który wjechał na parking restauracji [...], a kierującym okazał się D. D., który nie posiadał przy sobie prawa jazdy. Sprawdzono w systemie, że dnia [...] lipca 2015 r. kierujący przekroczył prędkość o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, za co zostało mu zatrzymane prawo jazdy. Kierujący oświadczył, że odwołał się do SKO i uprawnienia zostały mu przywrócone, lecz nie posiada dokumentu stwierdzającego ten fakt.

Pismem z dnia [...] października 2015 r. Starosto Powiatowe w P. zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy, a D. D. pismem z dnia [...] października 2015 r. wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z nagrania video z dnia [...] września 2015 r. z samochodu policyjnego – na okoliczność nieprowadzenia pojazdu przez D. D. po drodze publicznej oraz na okoliczność, że interwencja policji miała miejsce w czasie przebywania skarżącego na terenie parkingu restauracji [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podało, że Starosta P. decyzją z dnia [...] października 2015 r. przedłużył D. D. okres zatrzymania prawa jazdy kategorii B do 6 miesięcy, licząc od dnia [...] lipca 2015 r., tj. do dnia [...] stycznia 2016 r. włącznie. D. D. złożył odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie w szczególności art. 7, 77, 78 § 2 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienia, czy w dniu [...] września 2015 r. strona kierowała pojazdem, zarzucił również naruszenie art. 123 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło, powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) - art. 135 ust. 1 pkt 1a, art. 136 ust. 1, art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz. U. z 2015 r. poz. 115 z późn. zm.) – art. 102 ust. 1 pkt 4, art. 102 ust. 1d, art. 102 ust. 1e, notatkę z dnia [...] września 2015 r. oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu, mając na uwadze celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania. Organ powołał się na ustalenie wynikające z dokumentu urzędowego jakim jest notatka służbowa z dnia [...] września 2015 r., która, zdaniem organu, jest wiarygodnym dowodem na okoliczność kierowania pojazdem w dniu [...] września 2015 r. przez D. D., co oznaczało, zdaniem organu, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO w Warszawie złożył D. D., zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że organ I instancji uchylił się od obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ prowadzący postępowanie administracyjne i niedostateczne udowodnienie okoliczności kierowania pojazdem przez skarżącego, a także niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i w konsekwencji nierozpoznania istoty sprawy;

2) art. 77 § 1 i 78 § 1 i 2 k.p.a. polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu, że żądanie przeprowadzenia dowodu dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, w sytuacji, w której organ winien w sposób wszechstronny zebrać materiał dowodowy, mając na względzie nie tylko interes społeczny ale także interes skarżącego;

3) art. 76 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż domniemanie prawdziwości wobec notatki służbowej oznacza związanie organu wydającego decyzję w ten sposób, iż strona nie może skutecznie zgłaszać innych wniosków dowodowych przeciwko treści notatki urzędowej;

4) art. 123 § 1 i art. 10 k.p.a. polegające na niewydaniu postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu oraz nieumożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym uniemożliwienie złożenia przez skarżącego kolejnych wniosków dowodowych;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego;

oraz naruszenie prawa materialnego, tj.

6) art. 102 ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez wydanie decyzji administracyjnej o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy do 6 miesięcy w dniu [...] października 2015 r., tj. po upływie 3 miesięcznego okresu zatrzymania prawa jazdy –

Skarżący wniósł o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, ewentualnie o,

2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz decyzji poprzedzającej w całości i umorzenie postępowania w całości,

3) zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i wskazał, że zarówno zaskarżona, jak również poprzedzająca decyzja narusza przepisy prawa.

Sąd meriti podał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Z art. 102 ust. 1c tej ustawy wynika natomiast, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drowym.

Sąd meriti wskazał, że z akt sprawy wynika, że prawo jazdy zostało zatrzymane skarżącemu w dniu [...] lipca 2015 r. z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Starosta P. w dniu [...] września 2015 r. wydał decyzję o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, natomiast decyzją z dnia [...] października 2015 r. Starosta P. przedłużył okres zatrzymania D. D. prawa jazdy do 6 miesięcy, licząc od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. włącznie, a SKO w Warszawie decyzję tę utrzymało w mocy. Sąd I instancji podniósł, że jeśli zatem prawo jazdy zostało zatrzymane skarżącemu na okres 3 miesięcy - od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] października 2015 r., to Starosta P. przedłużając decyzją z dnia [...] października 2015 r. okres zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy – uczynił to w sytuacji, gdy 3 miesięczny termin zatrzymania prawa jazdy już upłynął, a okoliczności tej - nadzwyczaj istotnej w sprawie, organ nie wyjaśnił. Zdaniem Sądu I instancji nie można było przedłużyć terminu, który nie istniał.

Zatem, w ocenie Sądu meriti stwierdzić należało, że obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne, było przestrzeganie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m. in. w art. 7 i 12 k.p.a.. Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., a następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu meriti organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, nie wyjaśniły należycie stanu sprawy i nie uzasadniły rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy, czym naruszyły art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.

Sąd Wojewódzki wskazał, że z akt sprawy wynika, że zasadniczym dowodem w niniejszej sprawie była notatka służbowa sporządzona dnia [...] września 2015 r. przez dwóch policjantów Komendy Miejskiej w W., którzy tego dnia pełnili służbę.

Sąd meriti wskazał, że z twierdzeń D. D. zawartych zarówno w skardze jak i w odwołaniu, wynika, że do pojazdu już zaparkowanego na drodze wewnętrznej – prywatnym parkingu restauracji podszedł funkcjonariusz Policji z Komendy Miejskiej Policji w W. prosząc o okazanie dokumentów, m. in. prawa jazdy, którego skarżący nie posiadał. Zdaniem Sądu I instancji zasadniczych w sprawie wątpliwości – czy rzeczywiście skarżący kierował samochodem po drodze publicznej, pomimo zatrzymanego prawa jazdy - jedyny dowód w sprawie w postaci notatki służbowej - nie wyjaśnia. Z notatki służbowej wynika, że policjanci zauważyli, że samochód wjechał na parking przy restauracji i na parkingu, a nie na drodze publicznej, poprosili o prawo jazdy. W ocenie Sądu meriti z notatki tej w sposób nie budzący wątpliwości nie wynika, że na drodze publicznej samochodem tym kierował skarżący i, że samochód zatrzymany został również na drodze publicznej. Nie można w ocenie Sądu meriti wykluczyć, co podnosi skarżący, iż korzystał on z usług kierowcy przez czas zatrzymania mu prawa jazdy od [...] lipca 2015 r. Te wątpliwości powinny były zostać wyjaśnione przez organ i mogły zostać wyjaśnione, o co wnosił skarżący w toku postępowania – przez przeprowadzenie dowodu z nagrania video z dnia [...] września 2015 r., z samochodu policyjnego, na okoliczność, jak twierdził skarżący – nie prowadzenia pojazdu przez niego po drodze publicznej oraz na okoliczność, że interwencja policji miała miejsce w czasie przebywania skarżącego na terenie prywatnego parkingu restauracji.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, nie budziło wątpliwości, że organ naruszył art. 123 § 1 i 10 k.p.a. przez niewydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z nagrania video. Po przeprowadzeniu analizy treści art.76 k.p.a. Sąd Wojewódzki wskazał, że nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem organu, że notatka służbowa, która jest dokumentem urzędowym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone, i jest wiarygodnym dowodem na okoliczność kierowania pojazdem przez D. D. w dniu [...] września 2015 r., a zatem przeprowadzenie jakiegokolwiek innego dowodu jest zbędne.

Zdaniem Sądu meriti, te najistotniejsze w sprawie wątpliwości nie zostały wyjaśnione, zatem w świetle podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem art. 102 ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, co miało wpływ na wynika sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd Wojewódzki na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zaskarżając w/w wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego,

- art. 102 ust.1 pkt 4 oraz ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami przez błędną jego wykładnię polegającą na tym, że nie jest dopuszczalne przedłużenie terminu zatrzymania prawa jazdy w sytuacji, kiedy w dacie wydania decyzji orzeczony uprzednio termin zatrzymania prawa jazdy już upłynął, ponieważ nie można przedłużyć terminu, który nie istnieje.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującej uchyleniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzającej ją Starosty P. na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób niedostateczny rozważyły okoliczności niniejszej sprawy nie przeprowadzając przy tym dodatkowego dowodu z nagrania video, co miało doprowadzić do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozważyło całokształt okoliczności niniejszej sprawy, czego dało wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji, wskazując m.in. dowody, które uznało za wiarygodne i które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, równolegle wskazując dlaczego odmówiło przeprowadzenia innych dowodów, a co stanowiło realizację zasady szybkości i ekonomiki prowadzonego postępowania z art. 12 k.p.a.,

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującej uchyleniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzającej ją Starosty P. wyrażającej się przyjęciem, że z treści art. 123 oraz art. 10 k.p.a. wynika obowiązek wydania postanowienia odmawiającego przeprowadzenie danego dowodu, w sytuacji gdy z treści k.p.a., w szczególności art. 123 oraz art. 10 k.p.a.obowiązek taki nie wynika, przy czym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w uzasadnieniu swojej decyzji wskazało m.in. dowody, które uznane zostały za wiarygodne i dlaczego one stanowiły podstawę rozstrzygnięcia a dlaczego odmówiono przeprowadzenia innych dowodów wykonując obowiązek wynikający z art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) uchylenie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi,

ewentualnie, w sytuacji gdyby Naczelny Sad Administracyjny doszedł do przekonania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona wniósł o:

2) uchylenie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sprawy przez WSA w Warszawie z uwzględnieniem dyspozycji art. 185 § 2 p.p.s.a.

Nadto, wniesiono o:

3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawny - stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.;

4) zasądzenie od skarżącego na rzecz organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych - stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano argumenty na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach (art. 174 p.p.s.a.):

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Wobec tego, że w skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod wskazany przepis prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem polegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy, wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Takie zaś naruszenie przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nastąpiło, zgodnie z zarzutem skargi kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.77, art. 80 oraz 107§3 k.p.a., gdyż niesłusznie uchylono decyzje obu organów administracji, które odpowiadały prawu. Zauważyć bowiem należy, iż zadaniem sądu administracyjnego jest między innymi ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy oraz, czy przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa błędnie ocenił Sąd meriti, że organy administracji nie wywiązały się z ciążących na nich obowiązków. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że Sąd pierwszej instancji w stanie faktycznym tej sprawy nieprawidłowo orzekł, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nietrafnie orzekł, że prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy przez organy był niewystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy dokonały bowiem prawidłowej oceny prawnej stanu faktycznego oraz zasadnie, bez naruszenia przepisów prawa materialnego uznały, że należało przedłużyć okres zatrzymania prawa jazdy D. D..

Stwierdzić należy, że niezasadnie Sąd I instancji uznał, iż ustalenia poczynione przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie mogły stanowić podstawy dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Istotne bowiem elementy stanu faktycznego zostały przez organy wyjaśnione. Rzecz jasna na gruncie art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, to jednak podkreślenia wymaga, że notatka służbowa, na której oparł się organ wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisu art. 76 § 1 i 2 k.p.a.. Dokumentem urzędowym bowiem, w rozumieniu powołanego przepisu, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana przez funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji. W zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się oryginał tego dokumentu. Wskazać również należy, że co prawda strona, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, jednakże uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. W ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego takie argumenty na gruncie niniejszej sprawy występują, bowiem z notatki urzędowej z dnia [...] września 2015 r., wynika, że skarżący oświadczył jedynie – niezgodnie ze stanem faktycznym, że chociaż nie posiadał przy sobie dokumentu stwierdzającego posiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdów, to uprawnienia te zostały mu przywrócone. Zatem dalsze wnioski dowodowe, które zostały złożone przez skarżącego po upływie miesiąca od daty sporządzenia notatki, a do których organy odniosły się w wydanych decyzjach słusznie nie zostały uwzględnione przez organy administracji. Uwagę Sądu I instancji powinna również zwrócić okoliczność, że w zasadzie treść notatki urzędowej nie została przez skarżącego zakwestionowana w zakresie poruszania się przez niego prowadzonym pojazdem, a podnosił jedynie, że do kontroli doszło poza drogą publiczną. Skarżący nie wskazał żadnej innej osoby kierującej pojazdem tego dnia, a z notatki służbowej nie wynikało, by w chwili zatrzymania skarżący zaprzeczał temu, że kierował pojazdem oraz by twierdził, że pojazdem kierowała inna osoba. Nadto z notatki urzędowej nie wynikało, aby skarżący usiłował wykazać, że była inna osoba kierująca pojazdem, w którym zatrzymali go policjanci. Słusznie podnosi skarżące kasacyjnie Kolegium, że w zatrzymanym pojeździe był tylko Pan D. D., zatem pojazd ten musiał być przez niego kierowany, aby trafić z ulicy M. na parking. Za słuszny argument należało zatem przyjąć, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było konieczności przeprowadzenia nowego dowodu.

W związku z powyższym Sąd meriti uchybił przepisom postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszony został art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego, skutkujący uchyleniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2015 r. Nie można bowiem było w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co słusznie podniosło skarżące kasacyjnie Kolegium, skutecznie stawiać organom zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. i nie przeprowadzania nowego dowodu, w sytuacji gdy opierając się o zasady logicznego rozumowania i reguły doświadczenia życiowego przeprowadzone dowody i całokształt okoliczności sprawy pozwalały na wydanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016 r. Podkreślenia zdaniem NSA wymaga, że w uzasadnieniu tej decyzji wskazano jednoznacznie dowody, które uznano za wiarygodne i które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia oraz wskazano dlaczego odmówiono przeprowadzenia innych dowodów. Wskazać jednocześnie należy, że organy administracji zrealizowały w toku postępowania zasadę szybkości i ekonomiki prowadzonego postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a., bowiem przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, która została w sposób dostateczny wykazana innym dowodem zmierzałoby jedynie do przedłużenia postępowania administracyjnego. (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014r., II OSK 2191/12)

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd meriti błędnie również przyjął, że z treści art. 123 oraz art. 10 k.p.a. wynika obowiązek wydania postanowienia odmawiającego przeprowadzenia danego dowodu, bowiem z treści k.p.a., w szczególności art. 123 oraz art. 10 k.p.a. obowiązek taki nie wynika, a nadto organy wypowiedziały się w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w uzasadnieniu decyzj, czyniąc tym samym za dość obowiązkowi wynikającemu z art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Zatem w tym zakresie Sąd meriti także uchybił przepisom postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Przechodząc do oceny zasadności zrzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 102 ust.1 pkt 4 oraz ust. 1d u.k.p. podnieść należy, że przedstawiona przez Sąd Wojewódzki wykłądnia ww. przepisu, który znalazł w niniejszej sprawie zastosowanie nie jest prawidłowa. Zgodnie z tymi przepisami najpierw starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Natomiast jeżeli dana osoba kierowała pojazdem silnikowym, pomimo wydania w stosunku do niej decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na skutek przekroczenia dopuszczalnej prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, to starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Zatem z przepisów tych wynika jednoznacznie, że dla przedłużenia okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy, konieczne jest stwierdzanie kierowania pojazdem silnikowym przez osobę, w okresie obowiązywania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. pkt 4 u.k.p. tj. zatrzymanie prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Sformułowanie przepisu wywołać musi konstatację, że nie ma zatem znaczenia, jak przyjął błędnie Sąd, że dla przedłużenia okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy, konieczne jest, poza stwierdzeniem kierowania pojazdem silnikowym przez osobę, w okresie obowiązywania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. pkt 4 u.k.p., również wydanie w tym przedziale czasowym samej decyzji o przedłużeniu tego okresu zatrzymania. Prawidłowo rozumiany przepis obliguje do przedłużenia terminu w sytuacji stwierdzenia faktu – jak w niniejszej sprawie, że osoba kierowała pojazdem silnikowym w okresie obowiązywania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. pkt 4 u.k.p. i nie uzależnia wydania decyzji o przedłużeniu od jej wydania przed upływem orzeczonego uprzednio terminu zatrzymania prawa jazdy. Celem art. 102 ust. 1d u.k.p. jest napiętnowanie wszystkich przypadków lekceważenia braku poszanowania dla obowiązku powstrzymania się do prowadzenia pojazdów w sytuacji zatrzymaniu prawa jazdy m.in. w przypadku zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.

W świetle powyższego zarzuty skargi kasacyjnej zostały uznane za usprawiedliwione, a wobec faktu, że istota sprawy została dostateczne wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę na podstawie art.188 p.p.s.a.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.203 pkt 2 p.p.s.a..