Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 712/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] informującego o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy postanawia: odmówić sprostowania sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 712/13.


UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2013 r. skarżący [...] złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 20 grudnia 2013r. poprzez "zapisanie do protokołu" wskazanej przez niego w tym wniosku treści.

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy wniosek oddalił.

Postanowienie to skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 10 lutego 2014 r. wraz z pouczeniem, że służy od niego odwołanie do Sądu w terminie 7 dni.

Pismem z dnia 11 lutego 2014 r. zatytułowanym "Skarga", którym [...] wezwał Sąd "do Usunięcia naruszenia prawa i sprostowania sentencji orzeczeń z dnia 3 lutego 2014 r.", a także "stwierdzenia nieważności Postanowień jak opublikowanych z naruszeniem wymogów formalnych i niezaskarżalnych."

W treści pisma skarżący wskazał, że "W doręczonych mi postanowieniach sądu z dnia 3 lutego 2014r. Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski w sentencji nie wymienia przedmiotu rozstrzygnięcia, informując jedynie o oddaleniu wniosku. Jakiego wniosku, czego się w nim domagam sentencja nie zawiera? Czyni to doręczone mi postanowienia nieważnymi i nie do zaskarżenia, bowiem nie wiadomo co rozstrzygają". Skarżący zarzucił również nieprawidłowe pouczenie o odwołaniu od tego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 zd. 1 powołanego wyżej artykułu).

Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Przy czym, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza prawa do sprostowania orzeczenia żadnym terminem, co oznacza, że można go dokonać w każdym czasie.

Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., a które zawiera orzeczenie – jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.

W trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie natomiast niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone.

W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 103 p.p.s.a., postanowieniem z dnia 3 lutego 2014 r. oddalił wniosek skarżącego, którego treść szczegółowo przedstawiona została w uzasadnieniu tego postanowienia. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, jaki wniosek był przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu.

Niemniej jednak w świetle tego, jakie treści mogą podlegać sprostowaniu oczywistym jest, że brak przesłanek uzasadniających sprostowanie postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2014 r. zgodnie z żądaniem skarżącego. Szczegółowe opisanie w sentencji postanowienia przedmiotu złożonego wniosku nie stanowi niedokładności, błędu pisarskiego, czy też innej oczywistej i bezspornej omyłki podlegającej sprostowaniu stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a. i jako takie jest niedopuszczalne w trybie sprostowania.

Sąd zauważa, iż sprostowanie jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. T. Woś, Hanna Knysiak – Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 486-487). Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2014 r. oddalające wniosek skarżącego posiada brzmienie, jakie Sąd zamierzał mu nadać. Z kolei, skarżącemu przysługiwało uprawnienie do wniesienia odwołania od tego postanowienia do Sądu, zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. W przedmiotowej sprawie termin na wniesienie wskazanego środka prawnego upłynął skarżącemu w dniu 17 lutego 2014 r.

Na marginesie dodać jedynie można, że tutejszy Sąd wielokrotnie, w ramach różnych prowadzonych postępowań sądowoadministracyjnych, pouczał skarżącego w kwestii możliwości stwierdzenia nieważności orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego, dlatego nie uznał za stosowne wypowiadać się w tym zakresie po raz kolejny.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 156 § 1 oraz § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia