Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 575/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 362 par. 1 pkt 1, art. 113 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Środowiska decyzją z [...] listopada 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...].09.2017 r., znak: [...].

Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

Decyzją wydaną przez organ I instancji odmówiono nałożenia na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia w odniesieniu do działki ewid. nr [...], obręb [...], gm. [...], pow. [...].

Od decyzji tej odwołała się [...] Spółka z o.o. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem organ odwoławczy wskazał, że przepis art.362 ust.1 pkt. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska stanowi, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia.

Z brzmienia niniejszego przepisu wynika, że obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, może zostać nałożony, w drodze decyzji, wówczas gdy podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem administracyjnym poprzez negatywne oddziaływanie na środowisko rozumie się oddziaływanie przekraczające standardy jakości środowiska, czyli w rozważanej sprawie oddziaływanie przekraczające dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, określony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112).

Dopuszczalny poziom hałasu, w myśl przepisu art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, został ustalony dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy pomocy społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, pod zabudowę mieszkaniową.

Organ podkreślił, że tymczasem jak wynika z akt sprawy, a w szczególności również z odwołania, działka ewid. nr [...], obręb [...], gm. [...], pow. [...], jest działką gruntową, a więc działką faktycznie nie zagospodarowaną w sposób, o którym mowa w przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Stąd zdaniem organu do rozważanej działki nie odnoszą się dopuszczalne poziomy hałasu określone w drodze rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zatem nie można twierdzić, że na tej działce występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu czyli negatywne oddziaływanie, którego źródłem jest droga zarządzana przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

Wobec powyższego organ I instancji zasadnie odmówił nałożenia na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad obowiązku określonego przepisem art. 362 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Organ odwoławczy wskazał, że przepisy o ochronie środowiska odnoszą się do ochrony środowiska, czyli terenów faktycznie zagospodarowanych w sposób, o którym mowa w art. 113 ust.2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, a nie do ochrony zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z tego też powodu brak jest przesłanek do ograniczenia oddziaływania akustycznego drogi zarządzanej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na przedmiotową działkę, która jakkolwiek zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest działką zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem funkcji usługowo - handlowej, to faktycznie nie jest zagospodarowana w ten sposób ani w żaden ze sposobów, o których mowa w przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że jeśli rozważana działka zostanie faktycznie zagospodarowana w sposób, o którym mowa w przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, będzie ona objęta ustawową ochroną przed hałasem w stopniu właściwym dla danego sposobu zagospodarowania i w związku z tym, nie można wykluczyć, że wówczas zasadnym będzie nałożenie na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad obowiązku, którego nałożenia obecnie odmawia zaskarżona decyzja.

W ocenie organu II instancji nie nastąpiło naruszenie art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz § 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) w związku z art. 5 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2015r. poz. 1593).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska, nie ma zastosowania w rozważanej sprawie z uwagi na fakt, iż przedmiotowa działka jest objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazał, że ustawa jest aktem wyższego rzędu w stosunku do aktu wykonawczego.

Dlatego też, jakkolwiek § 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) stanowi, że określa się zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu ... dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy pomocy społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, pod zabudowę mieszkaniową, to w aktualnym stanie prawnym obowiązuje zasada określania dopuszczalnego poziomu hałasu, o której mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska .

Jednocześnie zauważył, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2015r. poz. 1593), który stanowi, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 113 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 113 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wartości dopuszczalnego poziomu hałasu, określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych w tej materii.

W ocenie organu decyzja organu I instancji nie narusza przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie ustalenia, czy na terenie działki nr ewid. nr [...] został przekroczony dopuszczalny poziom hałasu. Zaświadcza o tym fakt, że na terenie tej działki nie obowiązuje, żaden dopuszczalny poziom hałasu i dlatego nie wystąpiła potrzeba ustalenia czy dopuszczalny poziom hałasu został przekroczony. Organ I instancji w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że podmiotem, wobec którego odmówiono nałożenia przedmiotowego obowiązku jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a nie jednostka, którą on kieruje, czyli Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Niemniej niniejsze uchybienie nie zmienia słuszności zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego I. F., zaskarżam decyzję w całości.

Powyższej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów art. 28 k.p.a., art. 29 k.p.ą. i art. 30 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222, dalej jako u.d.p.), art. 18a ust. 1 u.d.p. i § 1 załącznika do zarządzenia Nr 5 Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie nadania statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.Urz. MliB z 2017 r., poz. 6), a także przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] września 2017 r. (znak [...]), skierowanej do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, która nie może być stroną postępowania administracyjnego,

2) naruszenie przepisów § 1 pkt 1 lit. a) i f) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112, dalej jako rozporządzenie) oraz postanowień załącznika nr 1 do tego rozporządzenia odnoszących się do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo-usługowej, stosowanymi w związku z .przepisem art. 5 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2015 r., poz. 1593, dalej jako ustawa nowelizująca), oraz przepisów art. 112 pkt 1 i 2 p.o.ś., art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. f p.o.ś., art. 114 ust. 1 i 2 p.o.ś. i art. 115 p.o.ś. poprzez błędną ocenę, że nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka ewidencyjna numer [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...] (dalej jako Nieruchomość), nie podlega ochronie akustycznej stosownie do przepisów § 1 pkt 1 lit. a) i Q rozporządzenia pomimo faktu, że Nieruchomość objęta jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym Nieruchomość przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem funkcji usługowo-handlowej, co nakazywało przyjęcie, że teren tej nieruchomości podlega ochronie akustycznej stosownie do przepisów § 1 pkt 1 lit. a) i f) rozporządzenia oraz postanowień załącznika nr 1 do tego rozporządzenia odnoszących się do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo-usługowej, co w konsekwencji doprowadziło do

3) naruszenia przepisu art. 362 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. w związku z przepisem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie nałożenia na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w drodze decyzji obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia w sytuacji, gdy na obszarze Nieruchomości naruszone są przepisy o ochronie przed hałasem dotyczące terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i na cele mieszkaniowo-usługowe,

a także do

4) naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie ustalenia przekroczenia poziomu hałasu na terenie Nieruchomości oraz działań, które mogą być podjęte w celu ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia.

Skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] września 2017 r. (znak [...]) w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] września 2017 r. (znak [...]) w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji błędnie utrzymano w mocy rozstrzygnięcie o odmowie nałożenia na Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia.

Stosownie do przepisu art. 29 k.p.a., stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych (art. 18 ust. 1 u.d.p.), zaś Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest natomiast centralnym urzędem administracji rządowej, obsługującym Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (art. 18a ust. 1 u.d.p. oraz § 1 Statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - załącznika do zarządzenia Nr 5 Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie nadania statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad). Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie może zatem być stroną postępowania administracyjnego. Wadliwości decyzji organu I instancji nie zmienia wskazanie w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że adresatem decyzji jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, nie zaś Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad.

Brak jest możliwości sanowania. tego rodzaju uchybienia poprzez odwołanie do uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach stron determinuje bowiem sentencja decyzji administracyjnej, a nie jej uzasadnienie. Skoro Organ wydał decyzję na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., to zaakceptował wydane rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...] w całości.

Zarzucane uchybienie doprowadziło więc do wydania decyzji wobec podmiotu, który nie może być stroną postępowania administracyjnego, co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji.

Pomimo dokonanej zmiany przepisu art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., dokonanej mocą przepisów ustawy nowelizującej, zasady określania rodzaju terenu na potrzeby zdefiniowania obszarów podlegających ochronie akustycznej niezmiennie określają bowiem przepisy rozporządzenia i przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 p.o.ś.

Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku zostały określone w rozporządzeniu, które stosownie do art. 5 ustawy nowelizującej cały czas pozostaje obowiązującym aktem prawnym. Rozporządzenie w § 1 pkt 1 lit. a-f określa "zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu Ldwn, Ln, L.aeq d i L.aeq n dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych:

a) pod zabudowę mieszkaniową,

b) pod szpitale i domy opieki społecznej,

c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d) na cele uzdrowiskowe,

e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f) na cele mieszkaniowo-usługowe".

Rozporządzenie jednoznacznie odwołuje się zatem do "terenów przeznaczonych", nie zaś do "terenów faktycznie zagospodarowanych". Z uwagi na sposób określenia w rozporządzeniu normatywnych poziomów hałasu - z odwołaniem do przeznaczenia nieruchomości, a nie faktycznego ich zagospodarowania - brak jest podstaw dla dokonywania kwalifikacji nieruchomości, umożliwiającej zdefiniowanie obszarów prawnie chronionych, wyłącznie na podstawie faktycznego zagospodarowania terenu, z pominięciem przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 p.o.ś. przewidują uwzględnienie terenów chronionych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a stosownie do przepisu art. 115 p.o.ś., w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów.

Z powyższego wynika, iż dokonując oceny rodzaju terenu należy w pierwszej kolejności odwołać się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w braku objęcia danego terenu zapisami planu miejscowego, kwalifikacji terenu należy dokonywać na postawie kryterium faktycznego zagospodarowania.

Pomimo bowiem nowelizacji przepisu art. 113 p.o.ś., nie dokonano zmiany przepisów rozporządzenia. Przeciwnie, przepis art. 5 ustawy nowelizującej przewiduje obowiązywanie dotychczasowych przepisów wykonawczych, t.j. rozporządzenia, do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 113 p.o.ś. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.

W oparciu o takie rozumienie powołanych przepisów wydawane są rozstrzygnięcia sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu na podstawie art. 115a p.o.ś., również po dacie 12 listopada 2015 r. - wejścia w życie zmiany art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wydany 4 stycznia 2017 r. w sprawie o sygnaturze II SA/G11146/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 lutego 2016 r., wydany w sprawie o sygnaturze II SA/Go 34/16).

Obszar Nieruchomości objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wprowadzonym uchwałą Rady Miejskiej Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem funkcji usługowo-handlowej w [...] (dalej jako plan miejscowy). Teren Nieruchomości został przeznaczony w przeważającej części w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem funkcji usługowo- handlowej.

Mając na uwadze przeznaczenie Nieruchomości w planie miejscowym oraz określony przytoczonymi przepisami sposób dokonywania kwalifikacji nieruchomości, umożliwiającej zdefiniowanie obszarów chronionych akustycznie, teren Nieruchomości podlega ochronie akustycznej na podstawie przepisów p.o.ś. i rozporządzenia.

W efekcie przyjęcia braku stosowania przepisów o ochronie przed hałasem, organ nie dokonał również wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w postępowaniu w pierwszej instancji. Sam fakt przekroczenia norm hałasu na nieruchomości potwierdza informacja na ten temat od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (pismo z [...] lutego 2017 r, znak [...]).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 362 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej zwana p.o.ś. ) jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek:

1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia;

2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.

Żądanie strony skarżącej o nałożenie obowiązku ograniczającego negatywne oddziaływanie na środowisko polegające na negatywnym oddziaływaniu na działkę gruntu nr ew. [...] z obrębu [...] w gminie [...] stanowiącą własność spółki nie mogło być uwzględnione, gdyż według obowiązujących przepisów działka z uwagi na brak zagospodarowania nie stanowi przedmiotu ochrony przed hałasem.

W art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś określono sześć rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych objętych ochroną akustyczną, dla których w rozporządzeniu wykonawczym określone zostały dopuszczalne poziomy hałasu z uwzględnieniem m.in. charakteru występującej na terenie zabudowy. Nie może być więc wątpliwości, że ochrona przed hałasem uzależniona jest przede wszystkim od zagospodarowania nieruchomości, a także od sposobu jej zagospodarowania.

Negatywne oddziaływanie na środowisko przed którym służy ochrona polega na oddziaływaniu przekraczającym standardy jakości środowiska, a więc w przypadku ochrony przed hałasem, na oddziaływaniu przekraczającym dopuszczalny poziom hałasu określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Tak określone standardy jakości środowiska nie odnoszą się więc jeszcze do działki skarżącej spółki, bowiem nie została dotychczas zagospodarowana w żaden sposób, mimo że plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem funkcji usługowo – handlowej. Nie zachodzi więc przypadek negatywnego oddziaływania na nieruchomość skarżącej, którego źródłem jest droga krajowa [...] zarządzana przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, a tym samym nie została spełniona przesłanka do nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania akustycznego w odniesieniu do przedmiotowej działki gruntowej.

W przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego tj. art. 112 pkt 1 i 2, art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. f, art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 p.o.ś.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej spółki, że zasadę stanowiącą o rodzajach terenów podlegających ochronie przed hałasem określają przepisy w/w rozporządzenia wykonawczego, a także art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 p.o.ś, nie zaś art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Wskazane przepisy mają na celu przyporządkowanie projektowanych terenów o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania do poszczególnych rodzajów terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy (art. 114 ust. 1 ), ustalenie kryteriów tego przyporządkowania w przypadku występowania różnych funkcji na tym samym terenie (art. 114 ust. 2), ustalenie kryterium przyporządkowania do podlegających ochronie terenów, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (art. 115). W każdym z tych przypadków nie ma wątpliwości, że punktem odniesienia jest art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy i określona w tym przepisie zasada ochrony przed hałasem terenów faktycznie zagospodarowanych.

W przedmiotowej sprawie ocena o braku negatywnego oddziaływania na nieruchomość skarżącej spółki nie wynika z zastosowania art. 115 p.o.ś i odniesienia się do faktycznego stanu zagospodarowania działki z pominięciem ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale z prawidłowego zastosowania zasady określonej w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Zdaniem sądu nie doszło do naruszenia § 1 pkt 1 lit. a i f rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r., które ze względu na treść art. 5 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2015 r., poz. 1593) zachowuje moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie zmienionego art. 113, gdyż określenie zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów przeznaczonych pod określoną zabudowę lub cele nie może ingerować w treść przepisu ustawy, a zatem zachowanie mocy obowiązującej rozporządzenia ma znaczenie tylko dla określonych przez rozporządzenie wartości dopuszczalnego poziomu hałasu.

W ocenie sądu nie doszło także do naruszenia art. 28, art. 29, art. 30 kpa oraz art. 18 ust.1 ustawy o drogach publicznych, bowiem nie może być wątpliwości, że stroną postępowania dotyczącego nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko był Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, nie zaś nieprawidłowo wskazana w sentencji decyzji organu I instancji Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. W tej sytuacji naruszenie polegało jedynie na błędnym oznaczeniu strony w wydanej przez organ I instancji decyzji (art. 107 § 1 pkt 3 kpa), które nie miało wpływu na wynik sprawy.

Organ zgromadził i ocenił materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, dlatego nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.