Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1457/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 42
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędziowie NSA Zbigniew Czarnik Cezary Pryca Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 797/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 797/13, oddalił skargę [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Urząd Patentowy RP (dalej: UPRP), działając na podstawie art. 245 w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117, ze zm.; dalej: p.w.p.,) oraz art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku [...] (dalej: wnioskodawcy lub skarżącego) – o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Urząd Patentowy RP decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na słowny znak towarowy "[...] – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że Urząd Patentowy RP, decyzją z dnia [...] maja 2004 r. udzielił prawa ochronnego na słowny towarowy "[...]

Pismem z dnia [...] maja 2009 r. [...] złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]

Wnioskodawca podkreślił, że decyzja UPRP z dnia [...] maja 2004 r., w świetle art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie wnioskodawcy rażącego naruszenia prawa organ dopuścił się dokonując zmiany istoty zgłoszonego znaku, czym naruszył art. 42 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.; dalej cyt. jako u.z.t.). Podniósł, że znak "[...]został zgłoszony jako słowno-graficzny zaklasyfikowany według Międzynarodowej Klasyfikacji Elementów Obrazowych Znaków (tzw. Klasyfikacja Wiedeńska) do klasy 27.5 jako "litery tworzące charakterystyczną grafikę", co było zgodne z obowiązującym wówczas przepisem § 5 ust. 2 pkt 2 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (M.P. Nr 31, poz. 217 ze zm.).

Wnioskodawca stwierdził, że w trakcie trwania procedury rejestracyjnej zmieniono charakter znaku, gdyż omawiana decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy wydana została na znak słowny, a więc nieprzyporządkowany jakiemukolwiek oznaczeniu identyfikacyjnemu zgodnie z Klasyfikacją Wiedeńską. W ocenie wnioskodawcy zmiana taka jest niezgodna z art. 140 p.w.p. i art. 42 u.z.t., gdyż prowadzi do zmiany istoty znaku, co w konsekwencji oznacza, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem ustawy, a skutkiem takiego naruszenia jest wada w ustaleniu przedmiotu przyznanego prawa, powodująca jej nieważność. Kwestię istnienia interesu prawnego wnioskodawca wywodzi z faktu zgłoszenia do ochrony w dniu [...] lipca 2003 r. znaku towarowego słownego [...]przeznaczonego do oznaczania tych samych usług, na które ochronę posiada przeciwstawiony mu przez Urząd Patentowy znak "[...]" zarejestrowany pod numerem [...].

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Urząd Patentowy RP wszczął na wniosek [...] postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]

W dniu [...] września 2011 r. wpłynęło do organu pismo [...] (dalej: uprawniony).

W jego uzasadnieniu uprawniony do znaku "[...] podkreślił, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy w ramach procedury rejestracyjnej nie dokonano modyfikacji ww. znaku towarowego, a więc zarzut naruszenia art. 42 u.z.t. oraz 140 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 142 p.w.p. należy uznać za pozbawiony podstaw. Wskazał, że rzeczywisty zakres ochrony znaku towarowego wynika z jego przedstawienia, a nie z opisu. Stwierdził, że przedmiotowa decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...] "" została wydana w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Powołał się również na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt XX GC 1290/04 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r., sygn. akt VI ACa 1100/05, w których stwierdzono, że słowo "H." nie korzysta z ochrony przewidzianej w przepisach ustawy - prawo autorskie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Urząd odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...].

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że zmiana, która nastąpiła w toku postępowania, a więc kwalifikacji ze znaku słowno-graficznego na znak słowny nie miała wpływu na postać samego oznaczenia, a jego forma pozostaje identyczna z formą pierwotną, tzn. są to słowa "[...]" przedstawione wielkimi literami w kolorze czarnym. Organ wskazał, że znak zarejestrowano w takiej postaci, w jakiej został zgłoszony, a zmiana do której doszło - nie dotyczy istoty znaku. W związku z powyższym w ocenie organu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, jak również decyzja nie zawiera z tego powodu wady powodującej jej nieważność. Urząd zaznaczył również, że Klasyfikacja Wiedeńska ma jedynie charakter pomocniczy, a jej stosowanie nie ma związku z merytorycznymi aspektami rozpatrywania zgłoszeń znaków towarowych.

Orzekając na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem zmiana przyjętego odbioru przedmiotowego oznaczenia, mając na uwadze formę zgłoszonego znaku przedstawionego w podaniu o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]", nie miała znaczącego wpływu na ostateczną postać samego znaku. W ocenie organu zgłoszony znak towarowy posiadał cechy właściwe dla znaku słownego, natomiast nie charakteryzował się elementami strukturalnymi właściwymi dla znaków słowno-graficznych. Takimi elementami strukturalnymi, które cechują znaki słowno- graficzne są wszelkie elementy graficzne lub cechy graficzne elementów przedstawionych w formie napisów, które determinują przynależność danego znaku do grupy znaków słowno- graficznych. Znak w takiej formie posiada charakterystyczną kompozycję, która w połączeniu z warstwą słowną znaku nadaje oznaczeniu formę słowno-graficzną. Zupełnie odmiennie prezentuje się obraz znaków słownych. Zgodnie z ustawowym wymogiem graficznego przedstawienia znaku towarowego, znaki słowne są przedstawiane w formie zapisu literowego. Zapis taki przedstawiony jest zawsze za pomocą czcionki prostej, pozbawionej jakichkolwiek cech wyróżniających w postaci form ozdobnych lub innych elementów nadających zapisowi cechy indywidualizujące. Dla czytelności takiego zapisu, najkorzystniejszym sposobem przedstawienia słów tworzących znak jest zapisanie go za pomocą dużych liter w kolorze czarnym. O charakterze słownym oznaczenia decyduje więc forma jego rzeczywistego przedstawienia, a nie deklaracja zgłaszającego co do charakteru znaku.

Ponadto organ wskazał, że na określenie charakteru przedmiotowego oznaczenia decydujący wpływ ma rzeczywista forma zgłoszonego znaku, określona przez zgłaszającego w podaniu o udzielenie prawa ochronnego, która w toku postępowania nie została zmodyfikowana w taki sposób, aby zmienić odbiór znaku.

Skargę na powyższą decyzję złożył [...], którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. oddalił.

Sąd I instancji stwierdził, że niniejsza skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP oraz poprzedzająca ją decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie naruszają przepisów prawa w sposób, który mógłby w istotny sposób zaważyć na ostatecznym wyniku podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Wskazanymi przez skarżącego przesłankami stwierdzenia nieważności ww. decyzji o dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na słowny znak towarowy "[...], które skarżący wskazał we wniosku, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), niewykonalność decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz wada decyzji powodująca jej nieważność z mocy prawa(art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.).

Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjęty jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyroki NSA z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość aktu administracyjnego skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318).

W przedmiotowej sprawie, według Sądu, nie miało miejsca rażące naruszenie prawa, co zasadnie stwierdził Urząd Patentowy RP.

Zdaniem skarżącego przedmiotowa decyzja rażąco narusza art. 42 u.z.t., albowiem znak "[...]" został zgłoszony jako słowno-graficzny w postaci słów [...] pisanych wersalikami, a następnie, w trakcie trwania procedury rejestracyjnej, zmieniono charakter znaku, gdyż omawiana decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy wydana została na znak słowny, co narusza istotę znaku, a ponadto jest niezgodne z art. § 5 ust. 2 pkt 2 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych. W myśl § 5 ust. 1 ww. zarządzenia wskazanie znaku towarowego, polega na określeniu rodzaju zgłoszonego znaku (słowny, graficzny, przestrzenny, dźwiękowy, mieszany) oraz zamieszczeniu opisu znaku. W myśl ust. 2 tego przepisu opisu znaku, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przez:

1) napisanie go fonetycznie według zasad pisowni polskiej, małymi literami standardowymi alfabetu łacińskiego - jeżeli znak jest słowny,

2) zamieszczenie dokładnego wyjaśnienia, co znak towarowy przedstawia, a także, gdy znak ten jest barwny, wymienienie kolorów, z jednoczesnym wskazaniem jakich elementów znaku dotyczą - jeżeli znak jest graficzny lub przestrzenny,

3) zamieszczenie zapisu nutowego melodii lub innego sygnału dźwiękowego - jeżeli znak jest dźwiękowy,

4) wykonanie czynności stosownie do zasad określonych w pkt 1-3 - jeżeli znak jest mieszany.

Zdaniem Sądu I instancji bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie doszło w trakcie postępowania rejestracyjnego do zmiany klasyfikacji znaku ze zgłoszonego znaku słowno-graficznego na słowny oraz że przedmiotowa zmiana nie była zgodna z ww. zarządzeniem Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (powyższe uznał Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r.). Mimo to należy zgodzić się z organem, iż nie stanowi to rażącego naruszenia art. 42 u.z.t., w myśl którego, po wniesieniu podania zgłaszający nie może w ramach tego podania zmienić istoty zgłoszonego znaku ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony.

II

[...] wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz stwierdzenie - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) - nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 11 maja 2004 o udzieleniu prawa ochronnego na słowny znak "[...]" na rzecz [...]. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwa wykładnię, w sytuacji stwierdzenia naruszeń polegających na niewłaściwej wykładni: art. 42 u.z.t. w związku z § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (M.P.1992.31.217 ze zm.).

Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

[...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej wykładni, tj. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niewłaściwa wykładnię, w sytuacji stwierdzenia naruszeń polegających na niewłaściwej wykładni art. 42 u.z.t. w zw. z § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor wiąże wadliwość decyzji UPRP z dnia [...] maja 2004 r., która powinna być wyeliminowana z obrotu poprzez stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa związanego z zarejestrowaniem przez Urząd Patentowy RP znaku towarowego słownego zamiast słowno-graficznego "[...]" – jak zgłaszał uprawniony w podaniu o rejestrację – oraz z niewyboldowanymi literami w stosunku do postaci zgłoszonej przez uprawnioną.

Istota sporu sprowadza się zatem do oceny, czy decyzja UPRP z dnia [...] maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – jak podnosi skarżący kasacyjnie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, że wprawdzie w trakcie postępowania rejestracyjnego doszło do zmiany klasyfikacji znaku ze zgłoszonego znaku słowno-graficznego na słowny oraz że przedmiotowa zmiana nie była zgodna z ww. zarządzeniem Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych, co przyznał Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Pomimo tego jednak należy stwierdzić, że nie skutkowało to rażącym naruszeniem art. 42 u.z.t.

Podkreślenia wymaga, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa" uznać należy, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 802/11). Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12 i powołane tam orzeczenia: wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37 oraz poglądy doktryny: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237).

Zatem należy jedynie przypomnieć, co ma istotne znaczenie przy kontroli decyzji wydanej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu podlega ścisłej wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 1989 r. (sygn. akt IV SA 90/89 ONSA 1989, z. 1, poz. 49), podkreślił, że przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" będą najczęściej przepisy prawa materialnego. Chodzi o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w postępowaniu zwykłym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z art. 42 u.z.t. wynika, że po wniesieniu podania zgłaszający nie może w ramach tego podania zmienić istoty zgłoszonego znaku, ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony. Tym bardziej nie może takich zmian dokonywać Urząd Patentowy RP. Jak wynika z akt sprawy po wniesieniu podania uprawniony w postępowaniu rejestracyjnym nie dokonywał żadnych modyfikacji zgłoszonego znaku towarowego. Natomiast zmiana zgłoszonego znaku towarowego przez organ polegająca na jego zakwalifikowaniu jako znak słowny, a nie słowno-graficzny – nie stanowi zmiany istoty zgłoszonego znaku, gdyż nie zmieniła się jego forma przedstawieniowa w stosunku do pierwotnie zgłoszonej przez uprawnionego.

Jak podkreśla się w doktrynie – pojęcie zmiany istoty znaku towarowego oznacza wprowadzenie takich zmian, które powodują, że obiektywnie zgłoszony znak towarowy po wprowadzeniu do niego zmian – nie jest postrzegany jako pierwotnie zgłoszony znak towarowy (M. Andrzejewski (w:) Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, Warszawa 2014, s. 893). Nie zmienia istoty znaku towarowego dokonywania drobnych korekt w znaku, które nie wpływają na zmianę jego formy przedstawieniowej (zob. U. Promińska, Znak towarowy (w:) Prawo własności przemysłowej, red. U. Promińska, Warszawa 2005, s. 241).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zmiana klasyfikacji znaku przez Urząd Patentowy RP w decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak - nie miała wpływu na formę przedstawieniową i istotę znaku, który został zarejestrowany w identycznej postaci, w jakiej został zgłoszony. Zarejestrowany znak składa się z dwóch słów: "[...]", a słowa zapisane są wielkimi literami w czarnym kolorze w postaci identycznej jak znak zgłoszony do rejestracji. Zatem, znak został zarejestrowany w identycznej postaci, w jakiej został zgłoszony, a w konsekwencji zmiana nie dotyczyła istoty znaku. Ponadto, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, zaakceptowanym przez Sąd I instancji, że zgłoszony znak towarowy posiadał cechy właściwe dla znaku słownego, natomiast nie charakteryzował się elementami strukturalnymi właściwymi dla znaków słowno-graficznych, takimi jak wszelkie elementy graficzne lub cechy graficzne elementów przedstawionych w formie napisów, które determinują przynależność danego znaku do grupy znaków słowno-graficznych. Znak w podaniu o zarejestrowanie znaku towarowego przedstawiony został za pomocą czcionki prostej, pozbawionej jakichkolwiek cech wyróżniających w postaci form ozdobnych lub innych elementów nadających zapisowi cechy indywidualizujące, zapisano go za pomocą dużych liter w kolorze czarnym, co wskazywał na charakter słowny oznaczenia.

Tym samym należy uznać, że przeprowadzona przez organ zmiana klasyfikacji znaku w trakcie postępowania rejestracyjnego, nie doprowadziła do zmiany istoty znaku. W konsekwencji, nie doszło do rażącego naruszenia art. 42 u.z.t., skutkującego koniecznością wyeliminowania z obrotu decyzji UPRP z dnia 11 maja 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.