Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 1/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6015 Uzgodnienia
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 2/12 ze skargi B. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić skarżącej B. J. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 2/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej do rozpoznania wniosku skarżącej B. J. z dnia 20 listopada 2006 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Stwierdzono również, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten zobowiązał organ do rozstrzygnięcia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 20 czerwca 2006 r. o wydanie decyzji o cofnięciu uzgodnienia projektu budowlanego dla działki nr [...] w S. przy ul. M.

B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego sądu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 2/12, powołując się na nieważność postępowania administracyjnego i sądowego oraz wskazanego wyroku. Z uzasadnienia skargi wynika, że według skarżącej została ona pozbawiona w toku postępowania możliwości wypowiedzenia się i przedstawienia przez biegłego sądowego stanu zagrożenia bezpieczeństwa życia i mienia powstałego wskutek wieloletniej bezczynności organu wobec zaistniałej samowoli budowlanej, usankcjonowanej przez funkcjonariusza straży pożarnej.

Skarżąca wniosła o zmianę wyroku i orzeczenie nieuzasadnionej wieloletniej bezczynności, wymierzenie organowi grzywny oraz nakazanie usunięcia z obrotu prawnego fałszywego poświadczenia zgodności budowy z przepisami przeciwpożarowymi i wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia skutków poświadczenia nieprawdy oraz skutków bezczynności organów dla zagrożenia bezpieczeństwa i życia ludzi w zabytku przy ul. A.

Ponadto z uzasadnienia skargi wynika, że o wyroku z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżąca dowiedziała się z treści postanowienia Komendanta Głównego Straży Pożarnej z dnia 27 listopada 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności uzgodnienia przeciwpożarowego projektu budynku przy ul. M. Jak wynikało z treści tego rozstrzygnięcia odmowa Komendanta Głównego rozpatrzenia jej odwołania jest wynikiem wskazanego wyroku, w którym sąd stwierdził, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a więc kwestia nieuzasadnionej zwłoki w załatwieniu sprawy nie ma w niej żadnego znaczenia praktycznego. Według skarżącej takie stanowisko stoi w rażącej sprzeczności z prawem i stanem faktycznym. Orzeczenie według skarżącej jest niewspółmierne do rozmiaru szkody i zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, na potwierdzenie czego przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SAB/Po 675/13, gdzie sąd uznał zaledwie dwuletnią bezczynność organu za rażące naruszenie prawa i wymierzył grzywnę w wysokości 5.000 zł bez analizy, czy skarżąca poniosła szkodę. Sąd w Gdańsku uznał natomiast ośmioletnią bezczynność za nieistotną bez zbadania jej skutków.

Skarżąca wyjaśniła, że nie mogła przeciwdziałać takiej treści orzeczenia sądu, albowiem w trakcie postępowania sądowego i wydania wskazanego wyroku przebywała w szpitalu w W. po ciężkiej operacji. Tym samym została pozbawiona możliwości działania i wypowiedzenia się przed sądem w tej sprawie.

Sąd oparł się na nieznanych skarżącej twierdzeniach organu, że wskutek bezczynności nie wystąpiła żadna szkoda, podczas gdy szkoda materialna i rzeczowa jest duża, a rzetelne oszacowanie skutków bezczynności organu wobec fałszywego poświadczenia przeciwpożarowego zgodności projektu budowlanego, a następnie wykonanej w warunkach samowoli budowli przy ul. M., powinno nastąpić przez niezależnego od Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej biegłego sądowego, którego powołania domaga się skarżąca.

Skarżąca wskazała na wymierny skutek bezczynności organu w postaci bezpodstawnego nakazania jej wybudowania zastępczej drogi pożarowej do obiektu zabytkowego przy ul. A., co jest niewykonalne i skarga w tej sprawie jest przedmiotem odrębnego postępowania. W ocenie skarżącej wyrok zapadł w oparciu o nierzetelne i nieprawdziwe dane i dlatego powinien być zmieniony. Skarżąca podkreśliła, że nie można nikogo pozbawić prawa do sądu oraz do sprawiedliwego procesu z udziałem bezstronnego biegłego i rzetelną analizą skutków wieloletniej bezczynności, którą organ powinien załatwić z urzędu stojąc na straży praworządności i bezpieczeństwa ludzi.

W konsekwencji skarżąca domaga się rozpoznania sprawy bezczynności z jej udziałem oraz przeprowadzenia dowodów z dokumentów, opinii biegłego i oględzin. Zawnioskowała również o skorzystanie z ustaleń poczynionych w postępowaniu karnym w sprawie samowoli budowlanej i w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowalnego.

Pismem procesowym z dnia 18 lutego 2014 r. skarżąca uzupełniła skargę żądając zmiany wyroku sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. poprzez nakazanie organowi wydania decyzji odnośnie dwóch poświadczeń nieprawdy, uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny stosownie do rozmiaru szkody, która została udokumentowana i poświadczona przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w aktach sprawy o sygnaturze II SA/Gd 113/14.

Sąd wezwał skarżącą do uprawdopodobnienia dopuszczalności wznowienia postępowania poprzez wskazanie, w jakim dokładnie okresie skarżąca przebywała w szpitalu w W. i udokumentowania tego faktu. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r. wyjaśniła, że nie tylko przebywała dwukrotnie w szpitalu na oddziale chirurgii, ale także stale musiała się zgłaszać na wymianę opatrunków do szpitalnej przychodni chirurgicznej.

Z przedłożonych kart informacyjnych chorego ze Szpitala [...] w W. wynika, że skarżąca przebywała w tym szpitalu w okresach od dnia 28 maja 2014 r. do dnia 25 czerwca 2014 r. oraz od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 11 lipca 2014 r. Natomiast w przyszpitalnej poradni chirurgicznej leczona była ambulatoryjnie od dnia 27 czerwca 2012 r. do dnia 22 sierpnia 2014 r. Do akt złożono również trzy zwolnienia lekarskie potwierdzające niezdolność do pracy skarżącej w okresach: 28 maja 2014 r. – 24 lipca 2014 r. (wystawione przez specjalistę chirurgii ogólnej ze Szpitala [...]), 25 lipca 2014 r. – 8 sierpnia 2014 r. i 27 sierpnia 2014 r. – 19 września 2014 r. (oba wystawione przez lekarza medycyny pracy z Centrum Medycznego [...]). Skarżąca przedłożyła również skierowanie do Szpitala [...], na oddział chirurgii ogólnej, wystawione w dniu 22 sierpnia 2014 r. w W.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wyjaśnił, że w następstwie wyroku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 2/12, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej rozpoznał wniosek skarżącej i postanowieniem z dnia 15 września 2014 r., na podstawie art. 105 w związku z art. 126 k.p.a. umorzył postępowanie dotyczące unieważnienia uzgodnienia projektu budowlanego dla działki nr [...] w S. przy ul. M., ze względu na jego bezprzedmiotowość. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej, postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale dotyczącym wznowienia postępowania (Dział VII ustawy) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami, instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w p.p.s.a.

Z przepisów p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania:

1. z powodu nieważności, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2. jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 p.p.s.a.);

3. gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.);

4. gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 p.p.s.a.);

5. orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1);

6. orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2);

7. w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2);

8. w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3);

Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności, zgodnie natomiast z treścią art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z § 2 tego przepisu wynika zaś, że na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu.

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 2/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej do rozpoznania wniosku skarżącej B. J. z dnia 20 listopada 2006 r. w sprawie cofnięcia uzgodnienia projektu budowlanego dla działki nr [....] w S. przy ul. M.

Z akt sprawy o sygnaturze II SAB/Gd 2/12 wynika, że odpis wyroku (uwzględniającego skargę w zakresie bezczynności) wraz z uzasadnieniem przesłany został do skarżącej na jej adres ujawniony w skardze, w S. przy ul. A. Wobec nieobecności adresata przesyłka zawierająca odpis wyroku została doręczona w sposób zastępczy, zgodnie z przepisem art. 73 p.p.s.a. Doręczyciel dokonał dwukrotnego awizowania tej przesyłki: w dniach 7 lipca 2014 r. i 15 lipca 2014 r. pozostawiając w oddawczej skrzynce pocztowej informację o próbie doręczenia i pozostawieniu przesyłki do odbioru przez okres 14 dni we wskazanej placówce pocztowej. Wobec niepodjęcia przesyłki przez skarżącą we wskazanym okresie przesyłkę zwrócono do nadawcy. Sąd stwierdzając prawidłowość doręczenia zastępczego przyjął fikcję doręczenia z art. 73 § 4 p.p.s.a. i uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 21 lipca 2014 r. (karta 198 akt sprawy II SAB/Gd 2/12).

Ze skargi o wznowienie postępowania wynika, że skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania wskazała na pozbawienie jej możności efektywnego przeciwdziałania treści wydanego wyroku, albowiem w trakcie postępowania sądowego oraz w dacie wydania wyroku przebywała w szpitalu w W. po ciężkiej operacji. Z tego wynika, że skarżąca powołuje się na podstawę wznowienia wskazaną w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w postaci pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa.

Sąd bada podstawy wznowienia sprawdzając, miedzy innymi, czy wskazana podstawa odpowiada jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek uzasadniających żądanie wznowienia. Wskazać należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie, jeżeli podnoszona podstawa nie zachodzi.

Po zapoznaniu się z okolicznościami sprawy stwierdzić należy, że żadna ze wskazanych przez skarżącą okoliczności nie spełnia określonych w ustawie przesłanek.

Analiza zaświadczeń i zwolnień lekarskich przedłożonych przez skarżącą świadczy o prawidłowości decyzji procesowych podejmowanych przez sąd w toku postępowania sądowego. Rozważając zarzut pozbawienia skarżącej możności działania sąd w pierwszej kolejności musiał ustalić, czy skarżąca została pozbawiona możliwości działania w postępowaniu w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 2/12, a jeżeli tak, to czy to pozbawienie możności działania było wynikiem naruszenia przepisów prawa oraz czy niemożność ta, jeśli miała miejsce, nie ustała przed uprawomocnieniem się wyroku z dnia 11 czerwca 2014 r.

W celu zweryfikowania tych okoliczności sąd poddał analizie dokumentację przedłożoną przez skarżącą. Wynika z niej, że dwukrotnie - w okresach od dnia 28 maja 2014 r. do dnia 25 czerwca 2014 r. oraz od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 11 lipca 2014 r. przebywała w Szpitalu [...] w W. W okresie od dnia 27 czerwca 2012 r. do dnia 22 sierpnia 2014 r. była leczona ambulatoryjnie w przyszpitalnej poradni chirurgicznej w W. Przedłożone zwolnienia lekarskie potwierdzają niezdolność do pracy skarżącej w okresach: 28 maja 2014 r. – 24 lipca 2014 r. (wystawione przez specjalistę chirurgii ogólnej ze Szpitala [...]), 25 lipca 2014 r. – 8 sierpnia 2014 r. i 27 sierpnia 2014 r. – 19 września 2014 r. (oba wystawione przez lekarza medycyny pracy z Centrum Medycznego [...]). Na drukach wszystkich tych zwolnień w pkt 15 "Wskazania lekarskie" wpisano "2", co według pouczenia oznacza "chory może chodzić". Skarżąca przedłożyła również skierowanie do Szpitala [...], na oddział chirurgii ogólnej, wystawione w dniu 22 sierpnia 2014 r. w W.

Kwestionowany przez skarżącą wyrok wydano w dniu 11 czerwca 2014 r., a przesyłkę zawierającą jego odpis wraz z uzasadnieniem przesłano na ujawniony w aktach sprawy adres skarżącej. Pierwszą próbę doręczenia tej przesyłki podjęto w dniu 7 lipca 2014 r., czyli w okresie pobytu skarżącej w szpitalu. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że prawidłowo zawiadomiono skarżącą o pozostawieniu tej przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej celem jej odbioru. Ponowne awizowanie miało miejsce w dniu 15 lipca 2014 r., czyli już po opuszczeniu przez skarżącą szpitala w W. Przesyłka z wyrokiem pozostawiona była w placówce pocztowej do dnia 21 lipca 2014 r., a w dniu 23 lipca 2014 r. zwrócono ją do nadawcy. W tym okresie skarżąca ma udokumentowaną niezdolność do pracy, która nie wykluczała jej jednak z jakiejkolwiek aktywności. Z kopii zwolnienia wynika, że skarżąca mogła chodzić, nie zalecono jej leżenia. Potwierdzają to również wyjaśnienia skarżącej, która podkreślała poddawanie się leczeniu ambulatoryjnemu w poradni przyszpitalnej w W., gdzie musiała dojeżdżać po opuszczeniu szpitala. Wskazane okoliczności świadczą o tym, że skarżąca po powrocie ze szpitala chociażby z dwukrotnie dokonanego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej powinna była powziąć wiadomość o tym, że w toczącym się z jej skargi postępowaniu podjęto jakieś czynności procesowe, o których ją zawiadomiono i dołożyć wszelkich starań, ażeby tę korespondencję podjąć z placówki pocztowej osobiście bądź z pomocą osób trzecich. Podkreślić należy, że drugie doręczenie odbyło się już w okresie, kiedy skarżąca nie przebywała w szpitalu i nie musiała stale przebywać w domu, albowiem nie miała zalecenia do leżenia po operacji. Jej aktywność życiową potwierdza chociażby jej nieobecność w domu w dacie drugiego doręczenia w dniu 15 lipca 2014 r., z powodu której nie doszło wówczas do doręczenia osobistego. Podkreślić przy tym należy, że w żadnym razie nie umniejsza to powadze stanu zdrowia skarżącej w tym czasie, aczkolwiek z drugiej strony nie usprawiedliwia również braku dbałości o swoje własne interesy w postępowaniu toczącym się przed sądem z jej inicjatywy. Jak wynika z akt sprawy II SAB/Gd 2/12 skarżąca pouczona została o obowiązku powiadomienia sądu o każdej zmianie adresu zamieszkania lub adresu do doręczeń (pouczenia z dowodem doręczenia osobiście podjętego karta 14, 17 akta II SAB/Gd 2/12), jednakże mimo częstego przebywania poza stałym adresem zamieszkania innego adresu dla doręczeń sądowi nie podała. Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, według którego nie każda choroba strony i fakt pozostawania przez nią na zwolnieniu lekarskim uzasadnia brak jej winy w uchybieniu terminu procesowego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1070/07; z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt I GZ 10/07, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przyczyną uzasadniającą ten brak winy może być bowiem wyłącznie taki stan zdrowia danej osoby, który pomimo dołożenia przez nią należytej staranności uniemożliwia jej dokonanie czynności procesowych samodzielnie lub za pośrednictwem innych osób. Natomiast zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy strony w terminowym dokonaniu czynności procesowych. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę osobiście lub z pomocą innych osób.

Podkreślić należy, że skarżąca nie wykazała, że po opuszczeniu szpitala w W. w dniu 11 lipca 2014 r. przebywała poza stałym miejscem zamieszkania w S. przy ul. A. Skoro tak oznacza to, że wróciła do domu do S., przebywając pod jedynie znanym sądowi adresem zamieszkania. W tej sytuacji brak jest uzasadnienia dla okoliczności nieodebrania przesyłki skierowanej do niej z sądu, w szczególności, że skarżąca mogła się poruszać i opuszczać dom, co też czyniła. Mając to na uwadze sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa procesowego w toku postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 2/12, które doprowadziłoby do pozbawienia skarżącej możności działania w postepowaniu. Sąd rozpoznając skargę o wznowienie ocenił bowiem, że we wskazanej sprawie, zgodnie z dyspozycją art. 73 p.p.s.a, uznano dokonane doręczenie zastępcze za prawidłowe i skuteczne prawnie.

W konsekwencji od dnia 21 lipca 2014 r. rozpoczął się bieg 30 – dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku, który upłynął w dniu 20 sierpnia 2014 r. Przez część tego okres skarżąca do dnia 8 sierpnia 2014 r. przybywała na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza medycyny pracy z Centrum Medycznego [...], natomiast przez okres od dnia 9 sierpnia 2014 r. do dnia 27 sierpnia 2014 r. nie przebywała na żadnym zwolnieniu lekarskim ani w szpitalu. Z dokumentów wynika, że w okresie tym poddawana była wyłącznie leczeniu ambulatoryjnemu. Leczenie ambulatoryjne jednak ma charakter pomocy doraźnej i nie przewiduje pobytu w szpitalu. Oznacza to, że skarżąca przez większą część okresu przewidzianego na złożenie skargi kasacyjnej była zdolna do pracy, a tym samym również do podejmowania czynności procesowych w postępowaniach toczących się z jej udziałem. Leczenie ambulatoryjne nie mogło stanowić do tego przeszkody.

Trudno zatem stwierdzić, że w wyżej opisanym okresie skarżąca była pozbawiona możności działania. Nie wykazała, że cierpiała na schorzenia mogące ograniczyć zdolność właściwej oceny swojej sytuacji. Ponadto z treści zaświadczeń wynikało, że mogła chodzić, zatem nie była także ograniczona w możliwości poruszania się.

Brak działania wynikał zatem nie z braku możliwości działania, a jedynie z braku należytej dbałości o swoje interesy.

Powyższe stanowisko potwierdza także pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2011 r., w sprawie sygn. akt I OSK 451/11 (LEX nr 1068516), zgodnie z którym jeśli brak jest dowodów na nieprawidłowości związane z konkretnym doręczeniem pisma, a fakty związane z awizowaniem i przyjęciem daty doręczenia zastępczego nie budzą wątpliwości, powoływanie się na nieskuteczność awizowania w warunkach uznania obowiązku adresata co do dbałości o samo urządzenie (skrzynkę) oznacza w istocie negatywną kwalifikację tych faktów jako przesłanki wznowienia.

W konsekwencji stwierdzić należy, że okoliczności przytoczone przez skarżącą nie stanowią ustawowej podstawy wznowienia. Wprawdzie istota wznowienia postępowania sądowego polega na rozpoznaniu sprawy na nowo w granicach wznowienia, jednakże może to nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wznowienie jest dopuszczalne, a więc gdy skarga oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę o wznowienie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.