Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1092/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 1, art. 5 par. 2 pkt 6,  art. 16 par. 1, art. 104 par. 1, 2, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 1 pkt 2, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Marcin Kamiński /spr./ WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w trybie wznowienia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R.K. (skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty (organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. organ I instancji działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (u.k.p.) skierował skarżącego na badania lekarskie w terminie 30 dni od daty otrzymania skierowania. Ponieważ we wskazanym terminie skarżący nie przedłożył orzeczenia lekarskiego, decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kat. A, B, T nr: [...], wydane w dniu [...] czerwca 2014 r. na druku: [....] przez Starostę.

W dniu 30 grudnia 2019 r. do siedziby organu wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez skarżącego w zakresie kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T, ze względu na stan zdrowia.

Organ I instancji w dniu [...] stycznia 2020 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. –uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2019 r. dotyczącą zatrzymania skarżącemu prawa jazdy i orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. A, B, T nr: [...], wydanych w dniu [...] czerwca 2014 r. na druku: [...] przez Starostę dla skarżącego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył treść przepisów powołanych jako podstawa prawna decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że powyższa decyzja, podobnie jak wcześniejsze decyzje o skierowaniu go na badania lekarskie i psychologiczne - jest przedwczesna. Skarżący nie przyznaje się bowiem do zarzucanego mu czynu, zaś w prowadzonej przez niego sprawie karnej nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok, który upoważniałby organ do prowadzenia przedmiotowego postępowania. W dniu [...] czerwca 2019 r. został bowiem wydany wyrok nakazowy, od którego skarżący wniósł skuteczny sprzeciw. Pierwsza rozprawa wyznaczona na dzień 12 września 2019 r. została odroczona. Po kolejnej rozprawie w dniu 29 października 2019 r. również nie został wydany wyrok. Postępowanie jest nadal w toku. Skarżący wskazał również, że nie zdążył odwołać się m. in. od decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie i psychologiczne, gdyż był w tym czasie chory.

Po rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że problematykę będącą przedmiotem niniejszego postępowania regulują przepisy u.k.p. Kwestie procesowe rozstrzygają natomiast przepisy k.p.a.

Dalej organ wskazał, że na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Organ wyjaśnił, że istotą wyżej przywołanej regulacji jest uniemożliwienie uczestniczenia w ruchu drogowym w charakterze kierowców osobom, co do których istnieją przeciwwskazania lekarskie do kierowania pojazdami. Przepis ten pełni funkcję ochronną zarówno co do samego kierowcy, jak i przede wszystkim w stosunku do innych uczestników ruchu drogowego przed niebezpieczeństwem dla zdrowia i życia ludzkiego oraz mienia wynikającym z możliwości spowodowania przez takich kierowców groźnych w skutkach wypadków lub katastrof drogowych. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., ma charakter decyzji związanej. Przesądza o tym jednoznacznie treść tego przepisu. Oznacza to że w przypadku stwierdzenia przez ujawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez osobę, która takiemu badaniu została poddana, właściwy miejscowo starosta jest bezwzględnie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia tej osobie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 u.k.p. Przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych odwołań od tego typu orzeczeń podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej i dlatego organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami może być wydane po przeprowadzeniu badania przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez właściwego miejscowo marszałka województwa. Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania.

Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., wydane przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o istnieniu wobec skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T. Wobec tego bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia pozostają argumenty odwołującego o toczącym się postępowaniu karnym przed sądem powszechnym. Organ przypomniał, że przedmiotowe postępowanie nie dotyczy sytuacji wydania przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p.), ale istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania takimi pojazdami.

Organ odwoławczy wskazał również, że postępowanie pierwszoinstancyjne prowadzono w trybie nadzwyczajnym - wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzje rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów. Każda decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art.16 k.p.a., co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w kpa lub w ustawach szczególnych. W oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (przyjętego przez organ I instancji jako podstawa prawna wydanej decyzji) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszym przypadku organ I instancji zasadnie wznowił postępowanie zakończone decyzją o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy i uchylając ją orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, bowiem w dniu rozstrzygania o zatrzymaniu skarżącemu takich uprawnień - wobec niego istniały przeciwwskazania zdrowotne, następczo potwierdzone orzeczeniem lekarskim.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji był uprawniony do pozbawienia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu orzekania dysponował bowiem orzeczeniem lekarskim wydanym przez uprawniony podmiot, w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań do kierowania przez stronę pojazdami mechanicznymi. Organ administracji publicznej do którego wpłynęło takie orzeczenie nie posiada jakiegokolwiek luzu decyzyjnego i obowiązany jest orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Podnoszone w odwołaniu zarzuty okazały się bezzasadne. W szczególności bez wpływu na wynik sprawy pozostaje sprawa karna.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1) nierozpoznanie istoty sprawy dotyczącej decyzji o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne i błędne przyjęcie, że skarżący kwestionował wyłącznie treść decyzji wydanej w oparciu o opinię lekarską wydaną przez lekarza S.J., w sytuacji, gdy skarżący kwestionował wydanie decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie i psychologiczne - co też było istotą jego odwołania - pomimo tego, że w tym czasie (ani obecnie), wobec jego osoby nie zapadł żaden wyrok i nie orzeczono wobec niego sądowego zakazu prowadzenia pojazdów,

2) naruszenie przepisów postępowania, poprzez wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] i wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami,

3) naruszenie art. 2, art. 8, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1 Konstytucji RP,

4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę, przejawiającą się w szczególności niepodjęciem żadnych czynności zmierzających do ustalenia prawdy materialnej, a co za tym idzie, uznanie okoliczności dotyczących zasadności wydania przedmiotowej decyzji za udowodnione - wbrew dyspozycji przepisu art. 80 k.p.a.,

5) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który wzbudził u skarżącego wątpliwości co do szczegółowego i pełnego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, a zatem działanie w sposób podważający zasadę zaufania uczestników do władzy publicznej.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz ponownie podniósł, że zaskarżona decyzja, podobnie jak związane z nią decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy oraz skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne - są przedwczesne. Skarżący nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu. W sprawie karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy pod sygn. akt [...] zarówno w chwili wydawania skierowania na badania, jak zaskarżonej decyzji, jak również w chwili wniesienia skargi, nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok, który upoważniałby organ do prowadzenia postępowania - nie mówiąc już o wydaniu jakiejkolwiek decyzji.

Zdaniem skarżącego, po powzięciu informacji o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy, organ I instancji powinien się wstrzymać z wszczęciem postępowania do czasu otrzymania z Sądu Rejonowego prawomocnego wyroku, względnie, wszcząć postępowanie a następnie je zawiesić, do czasu wydania przez Sąd prawomocnego orzeczenia – gdyż nie można z góry zakładać, że wobec skarżącego zostanie wydany wyrok skazujący.

Skarżący podniósł, że w decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie i psychologiczne, organ powinien był wskazać również art. 99 u.k.p. Skarżący przytoczył treść art. 99 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 2 pkt 1 u.k.p., po czym wskazał, że zgodnie z art.135a u.k.p., który obowiązywał do dnia 3 czerwca 2018 r. - Starosta wydawał decyzje o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a., pkt 3 lit. a oraz pkt 5 u.k.p. na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy. Skarżący podniósł, że podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić wyłącznie te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Może to być np. pochodząca z różnych źródeł informacja o pogorszonym stanie zdrowia, objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy itp.

W ocenie skarżącego, z analizy powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że kierujący pojazdem jest kierowany na badania lekarskie i psychologiczne oraz na kurs reedukacyjny - m. in. - jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po spożyciu alkoholu lub podobnie działającego środka - a to oznacza, że może to nastąpić wyłącznie w przypadku wcześniejszego wydania prawomocnego wyroku sądowego skazującego kierowcę za przestępstwo wymienione w art.178a § 1 k.k. lub w art. 87 § 1 k.w. Tymczasem w niniejszej sprawie, zarówno w chwili wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne, jak i w chwili obecnej, w sprawie karnej nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok.

Skarżący stwierdził, że osobę "podejrzewaną" lub "podejrzaną" czy nawet "oskarżoną" uważa się za niewinną - i tak jest aż do czasu wydania prawomocnego wyroku. Ponadto organ nie bierze pod uwagę, że w przypadku wyroku uniewinniającego, czy też umorzenia postępowania karnego nikt nie zwraca kosztów wykonanych badań. Dlatego też wydanie decyzji kierującej skarżącego na badania czy też na kurs reedukacyjny było przedwczesne i nie zmienia tego stanu fakt, że przepis art. 135a u.k.p. stracił już moc obowiązującą. W takim stanie rzeczy organ odwoławczy zobowiązany był stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne oraz na kurs reedukacyjny - po uprzednim wszczęciu z urzędu postępowania w tej sprawie. Z tego też powodu zaskarżoną decyzję należy uchylić.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Zarządzeniem z dnia 15 października 2020 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podległa uwzględnieniu w związku ze stwierdzeniem z urzędu naruszeń prawa, które nie zostały wskazane przez stronę skarżącą. Sąd nie był jednak związany granicami skargi, w tym podniesionymi w niej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Analiza akt sprawy oraz uzasadnień kontrolowanych rozstrzygnięć doprowadziła Sąd do wniosku, że orzeczenia organów pierwszej i drugiej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa procesowego w zakresie art. 104 § 1-2 w zw. z art. 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przede wszystkim przez niedopuszczalne połączenie w jednym postępowaniu i w jednym rozstrzygnięciu dwóch odrębnych spraw: sprawy o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami/u.k.p.) oraz sprawy weryfikacyjnej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] października 2019 r., rozstrzygającą sprawę zatrzymania prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p.), oraz przez wydanie w wyniku wznowienia postępowania decyzji, której nie przewiduje art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w doktrynie i orzecznictwie wada rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy właściwy organ wydaje orzeczenie z oczywistym naruszeniem przepisu, którego treść nie budzi zasadniczych wątpliwości interpretacyjnych i który ma istotne znaczenie w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia (zob. np. M. Kamiński, Stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego, w: T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 569).

Kontrolowane organy nie tylko nie były uprawnione do jednoczesnego załatwienia jedną decyzją dwóch odrębnych spraw będących przedmiotem postępowań prowadzonych w trybach zwyczajnym i nadzwyczajnym, lecz przede wszystkim wskazując w podstawie prawnej wydanej decyzji art. 151 § 1 k.p.a. dokonały jego oczywistego i rażącego naruszenia prawa przez orzeczenie w sposób nieznany ustawie. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymana w mocy decyzją skarżonego organu z dnia [...] marca 2020 r. naruszyły przepisy art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w potrójny sposób.

Po pierwsze, rażąco naruszono treść przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (w decyzji organu odwoławczego odwołano się wprawdzie do art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., jednak zacytowano treść 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zgodnie z treścią tej przesłanki podstawą wznowienia i w konsekwencji uchylenia decyzji ostatecznej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) może być jedynie wyjście na jaw istotnych nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi wydającemu tę decyzję. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wskazane jako "nowa" okoliczność (przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów) lub "nowy" dowód (orzeczenie stwierdzające istnienie przeciwwskazań) pojawiły się już po dniu uzyskania przez decyzję z dnia [...] października 2019 r. o zatrzymaniu prawa jazdy cechy ostateczności ([...] października 2019 r.). Orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2019 r., w którym stwierdzono, że u skarżącego istnieją przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów, wpłynęło do organu pierwszej instancji dopiero w dniu [...] grudnia 2019 r., a więc już po uzyskaniu cechy ostateczności przez weryfikowaną decyzję. Tym samym organ uchylając decyzję ostateczną z dnia [...] października 2019 r. pomimo braku podstaw do stwierdzenia wady wznowienia, naruszył rażąco nie tylko 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz także zasadę trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.).

Po drugie, nie było prawnie dopuszczalne zakończenie wznowionego postępowania przez uchylenie decyzji ostatecznej (niezależnie od braku podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia), bez merytorycznego albo nie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w której wznowiono postępowanie. Przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jednoznacznie wskazuje, że w razie uznania, że zachodzi wada wznowienia i niestwierdzenia przesłanek negatywnych wzruszenia ostatecznej decyzji, właściwy organ ma obowiązek uchylenia weryfikowanej decyzji i orzeczenia na nowo merytorycznie (co do istoty sprawy, w której wznowiono postępowanie) albo – jak przyjmuje się w teorii i orzecznictwie – niemerytorycznie. Nie było zatem dopuszczalne w przedmiotowej sprawie jedynie uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2019 r. orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy określonej kategorii, bez jednoczesnego rozstrzygnięcia tej sprawy (merytorycznie albo niemerytorycznie).

Po trzecie, rażącym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. było połączenie wyżej wskazanego, czysto kasatoryjnego wzruszenia w trybie wznowienia ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2019 r. orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy określonej kategorii (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p) z rozstrzygnięciem merytorycznym innej sprawy administracyjnej rozpoznawanej w trybie zwyczajnym, to jest sprawy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p.). Oczywiście wadliwości tej nie mogła w jakikolwiek sposób sanować okoliczność, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. wznowił postępowania zakończone decyzją z dnia [...] października 2019 r., a zawiadomieniem z tego samego dnia wszczął postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. Okoliczność ta potwierdza jedynie, że organ ten bez podstawy prawnej połączył dwie odrębne sprawy administracyjne do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Na zakończenie prowadzonych rozważań należy wyraźnie zastrzec, że Sąd ocenia wysoce negatywnie utrzymanie w mocy rażąco wadliwej decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy, który jest szczególnym rodzajem organu nadzoru orzeczniczego nad organami jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt. 6 k.p.a. Zadaniem samorządowych kolegiów odwoławczych jest bowiem utrzymywanie orzecznictwa organów samorządowych w granicach legalności i czuwanie nad tym, aby samodzielność orzecznicza tych organów nie przekraczała – szczególnie w sposób rażący – powyższych granic. W tej sytuacji skład orzekający w przedmiotowej sprawie jest uprawniony i zobowiązany co najmniej do rozważenia możliwości wykonania kompetencji przewidzianej w art. 155 § 1 p.p.s.a. i poinformowania Prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej lub Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zob. art. 3a ust. 1-2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych) o istotnym i rażącym naruszeniu prawa, stwierdzonym w toku rozpoznania wniesionej skargi.

Mając na względzie powyższe argumenty i wnioski, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.