Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2414/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ sędzia del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2849/12 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2849/12 oddalił skargę M. M. i L. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

WSA w Warszawie ustalił przedstawiony poniżej stan faktyczny.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ", "MWINB") decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. i L. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], którą nakazano M. i L. M. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o tzw. "ogród zimowy": o wym. 5,40 m x 4,00 m i wysokości 2,10 m – 2,70 m na nieruchomości przy ul. K. w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że M. i L. M. dokonali w dniu 11 stycznia 2008 r. w Urzędzie m.st. Warszawy w Dzielnicy Ursynów zgłoszenia budowy przydomowej oranżerii (ogrodu zimowego) o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 5-21 ustawy Prawo budowlane. Na ww. zgłoszenie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy w wyniku kilkukrotnych czynności kontrolnych ustalił, że na nieruchomości przy ul. K. w W. znajduje się niepodpiwniczony, II kondygnacyjny budynek mieszkalny jednorodzinny z poddaszem w zabudowie szeregowej stanowiący segment środkowy. Stwierdzone zostało, że od strony zachodniej do w/w budynku dobudowany został tzw. "ogród zimowy", od strony południowej ściana o konstrukcji murowanej usytuowana jest przy granicy z posesją sąsiednią K., jej wysokości to około 1,85m, grubość 20cm, ściana jest ocieplona i otynkowana. Powyżej ściany murowanej usytuowano lekką konstrukcję aluminiowa wypełnioną szkłem. Od strony zachodniej tzw. "ogród zimowy" posiada ścianę konstrukcji aluminiowej wypełnioną szkłem (elementy nieotwierane) usytuowaną w odległości 60cm od granicy z działką sąsiednią K., do wysokości około 85cm, ściana jest murowana o grubości 30cm i otynkowana, znajduje się w odległości 45cm od posesji K. Od strony północnej "ogród zimowy" posiada ścianę z otworami drzwiowymi i usytuowany jest w odległości 4,30 m od granicy z działką K. Zadaszenie "ogrodu zimowego" wykonane jest z lekkiej konstrukcji aluminiowej z elementami szklanymi, jest jednospadowe i skierowane w kierunku posesji K. Ogród zimowy posiada instalację elektryczną oraz C.O. z dwoma grzejnikami, posadzka wykonana jest z płyt gresowych, ściany z zewnątrz ocieplone i otynkowane.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] organ I instancji po analizie zebranego materiału dowodowego, działając na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego, nakazał M. i L. M. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego uznając, że zgłoszenie z dnia 11 stycznia 2008 r. złożone w Urzędzie m. st. Warszawy w Dzielnicy Ursynów o planowanym przystąpieniu do realizacji przedmiotowego ogrodu zimowego było próbą obejścia przepisów Prawa budowlanego. W ocenie PINB dla m. st. Warszawy wybudowany ogród zimowy wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a złożone zgłoszenie dotyczyło wolnostojącego ogrodu a nie dobudowanego do budynku mieszkalnego, jak zrobili inwestorzy.

Od powyższej decyzji M. i L. M. wnieśli odwołanie, w wyniku którego Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji wskazano, że organ powiatowy powinien rozpatrzyć przedmiotową sprawę pod kątem zgodności zrealizowanego ogrodu zimowego ze zgłoszeniem i przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Po przeprowadzonym ponownie postępowaniu wyjaśniającym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wydał w dniu [...] czerwca 2012 r. decyzję Nr [...], którą nakazał M. i L. M. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o tzw. "ogród zimowy" o wym. 5,40 m x 4,00 m, i wys. 2,10 m ÷ 2,70 m na nieruchomości przy ul. K. w W.

W uzasadnieniu wskazano, że rozbudowany budynek wykracza swoim obrysem poza nieruchomość przy ul. K. Znajduje się on również na nieruchomości przy ul. K. Zasadne jest więc zdaniem organu stwierdzenie, że obiekt wykracza poza granice terenu inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i L. M.

Po rozpatrzeniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego stwierdzenie PINB dla m. st. Warszawy jakoby przedmiotowa inwestycja wykraczała poza granice działki inwestora nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowy. Również kwestia dotycząca przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika powierzchni zabudowanej do powierzchni działki inwestorów nie została przez organ I instancji wyjaśniona w sposób wyczerpujący, bowiem organ powiatowy powołał się jedynie na pismo M. M. z dnia [...] lipca 2008 r. (developera).

Niemniej jednak Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, że brak jest możliwości doprowadzenia przedmiotowej rozbudowy budynku mieszkalnego tzw. "ogrodu zimowego" do stanu zgodnego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W ocenie organu odwoławczego z zebranego materiału w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że tzw. "ogród zimowy" został dobudowany do budynku przy ul. K. do istniejącej ściany od strony zachodniej, która jednocześnie jest ścianą "ogrodu zimowego". Wobec powyższego organ nie podzielił stanowiska skarżących, jakoby przedmiotowy "ogród zimowy" stanowił suwerenną konstrukcję.

Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i L. M. wnosząc o jej uchylenie w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji, jako rażąco naruszających ich interes prawny oraz rażąco naruszających prawo.

Skarżący wskazali, że swój "ogród zimowy/oranżerię" wybudowali zgodnie z prawem na podstawie prawomocnego zgłoszenia budowy z dnia 11 stycznia 2008 r. i nie zagraża ona bezpieczeństwu ludzi oraz mienia, co wielokrotnie stwierdził organ powiatowy w swoich protokołach z wizji/kontroli. Wszystkie prace budowlane zostały wykonane zgodnie z ww. zgłoszeniem oraz przepisami art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że w toku postępowania którego przedmiotem było badanie legalności budowy przedmiotowej oranżerii (ogrodu zimowego) zapadła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego Nr [...] z dnia [...] lutego 2009r.- nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcia te były przedmiotem postępowania nadzorczego, w wyniku którego obie decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie który wyrokiem z dnia 4 listopada 2009r. w sprawie VII SA/Wa 1377/09 oddalił skargę na te rozstrzygnięcia. Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron, a skoro tak, to przysługuje mu przymiot prawomocności. Stwierdzenie to jest o tyle istotne, zdaniem Sądu I instancji, że zgodnie z art. 170 ppsa "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Moc wiążąca orzeczenie określona w art. 170 ppsa w odniesieniu do organów administracyjnych, a także sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana.

Sąd I instancji wskazał, że badając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Sąd I instancji zaznaczył, że w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Sąd dokonał analizy niekwestionowanego stanu faktycznego, stwierdzając, iż inwestorzy w dniu 11 stycznia 2008r. dokonali skutecznego zgłoszenia, a w konsekwencji, Sąd w sposób wiążący wskazał, iż w postępowaniu takim, w przypadku prawidłowo dokonanego zgłoszenia, wobec którego organ nie wniósł sprzeciwu, organ nadzoru budowlanego może poruszać się w obrębie dyspozycji art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a nie art. 48 czy art. 49b Prawa budowlanego. Przepis art. 48, obejmuje przypadki budowy obiektów objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a warunku tego nie spełnia budowa przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2, gdyż podlegają one zgłoszeniu na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1, natomiast przepis art. 49b dotyczy samowolnego wzniesienia obiektów podlegających zgłoszeniu bądź też wybudowania takich obiektów pomimo dokonania zgłoszenia i wniesienia sprzeciwu przez organ.

Dokonując wykładni przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane Sąd I instancji zauważył, że ustawa ta nie zawiera legalnej definicji pojęć oranżerii i ogrodu zimowego. Zatem, w ocenie Sądu I instancji należy posłużyć się definicją słownikową według której oranżeria to ogrzewany budynek z dużymi oknami lub o oszklonym dachu i ścianach, w którym przechowuje się albo hoduje rośliny ozdobne, zwłaszcza tropikalne (por. Słownik języka polskiego PWN pod red. M Szymczaka warszawa 2002 tom 2 str. 515, i Wielki słownik wyrazów obcych PWN pod red. M. Bańko Warszawa 2005, str. 907), natomiast ogród zimowy oznacza rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie (por. Uniwersalny słownik języka polskiego PWN pod red. S. Dubisza Warszawa 2003 str. 1216). Zastosowany przez ustawodawcę sposób redakcji polegający na umieszczeniu wyrazu " ogrody zimowe" w nawiasie wskazuje w ocenie Sądu I instancji, że ujęta w nawiasie odmiana oranżerii stanowi jedynie przykład oranżerii. Zatem Sąd I instancji przyjął, że ustawodawca użył słowa oranżeria, które w języku potocznym nie jest dość rozpowszechnione, wobec czego w nawiasie podał wyraz, będący objaśnieniem, dla uzyskania komunikatywności tekstu (vide wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2011r.,sygn.akt II OSK 586/10).

Na marginesie Sąd I instancji zauważył, iż zgromadzona w aktach postępowania administracyjnego dokumentacja fotograficzna nie potwierdza powyższej funkcji zrealizowanej oranżerii i wskazuje wykorzystywanie obiektu jako zwiększenia powierzchni mieszkalnej samego budynku.

Sąd I instancji podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym ogród zimowy, ze względu rozwiązania konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne, powinien być potraktowany jako obiekt budowlany objęty dyspozycją przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, publ.: ZNSA z 2007 r., nr 4, s. 105), co do którego ma zastosowanie wymóg zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi.

Sąd I instancji wskazał, że do kategorii przepisów techniczno-budowlanych należą przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd I instancji wskazał, że w ocenie organu ze względu na naruszenie przepisów ww. rozporządzenia w zakresie dotyczącym odległości obiektu od granicy sąsiedniej działki, brak jest możliwości doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Z tą oceną polemizują skarżący wywodząc przede wszystkim, iż rozdział 1 działu II ww. rozporządzenia, w którym zawiera się § 12, zatytułowany został "usytuowanie budynku", co wskazuje, iż zawarte w tym rozdziale przepisy nie będą miały zastosowania do oranżerii, a jedynie do budynków w rozumieniu definicji art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Sąd I instancji zaznaczył, że dla oceny, czy powyższe rozporządzenie, a w szczególności § 12 regulujący usytuowanie budynków na działce budowlanej, odnosi się do przedmiotowego obiektu należało przyporządkować obiekt definicji legalnej sformułowanej w ustawie - Prawo budowlane a następnie odnieść tę definicję do przepisów rozporządzenia regulujących zakres jego zastosowania. Legalna definicja budynku sformułowana w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ("obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony w przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach) pozwala na objęcie tą definicją obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z ustaleń organów od strony zachodniej do budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. K. w W., dobudowany został tzw. "ogród zimowy", posiadający: od strony południowej ścianę, ocieploną i otynkowaną o konstrukcji murowanej usytuowaną przy granicy z posesją sąsiednią K., o wysokości około 1,85m, grubość 20cm, od strony zachodniej posiadający ścianę konstrukcji aluminiowej wypełnionej szkłem (elementy nieotwierane) usytuowaną w odległości 60cm od granicy z działką sąsiednią K., o wysokości około 85cm, murowaną o grubości 30cm i otynkowaną, znajduje się w odległości 45cm od posesji K. Od strony północnej "ogród zimowy" posiada ścianę z otworami drzwiowymi i usytuowany jest w odległości 4,30 m od granicy z działką K. Zadaszenie "ogrodu zimowego" wykonane jest z lekkiej konstrukcji aluminiowej z elementami szklanymi, jest jednospadowe i skierowane w kierunku posesji K. Ogród zimowy posiada instalację elektryczną oraz C.O. z dwoma grzejnikami, posadzka wykonana jest z płyt gresowych, ściany z zewnątrz ocieplone i otynkowane.

Sąd I instancji wyjaśnił, iż przez budowlę zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. W ocenie Sądu I instancji w kontekście § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), który określając zakres zastosowania tego aktu stanowi, iż "przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli naziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2", brak jest podstaw do uznania, iż przepisy § 12 tego rozporządzenia nie mają zastosowania do budowli z uwagi jedynie na tytuł rozdziału.

Sąd I instancji wskazał, że w konsekwencji nawet gdyby zakwalifikować przedmiotowy ogród zimowy jako budowlę to podlega on przepisom § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia (vide: uzasadnienie wyroku NSA z dnia 18 listopada 2009 r., II OSK 1783/08).

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skoro ściana z otworami okiennym przedmiotowej rozbudowy zlokalizowana została przy granicy z nieruchomością przy ul. K. oraz w odległości 60cm z działką sąsiednią K. to budowa przedmiotowego "ogrodu zimowego" narusza przepisy § 12 Rozporządzenia co czyni uzasadnionym zastosowanie normy art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożyła skarżąca i zaskarżając orzeczenie w całości zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 109 § 1 kpa w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez brak uchylenia zaskarżonych decyzji w sytuacji gdy istniały przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w związku z doręczeniem ww. decyzji tylko jednemu z małżonków, a tym samym pozbawieniem czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym drugiego z nich.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą wykładnię oraz zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że do przydomowej oranżerii odnoszą się określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu wymogi dotyczące jej usytuowania względem granic z działką sąsiednią, co uzasadnia w tej sytuacji wydanie nakazu rozbiórki, podczas gdy powyższe wymogi nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.

Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku w całości i orzeczenie w trybie art. 188 ppsa, bądź o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w myśl zasady wyrażonej w art. 10 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Zgodnie z art. 28 kpa stronami postępowania dot. rozbiórki obiektu budowlanego są wszyscy właściciele. Małżonków nie można uznać za jeden podmiot, co oznacza konieczność kierowania korespondencji do każdego z osobna. Ponadto, w ocenie skarżącej kasacyjnie do przydomowej oranżerii nie odnoszą się wymogi określone w cyt. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Wskazano, że jak zasadnie zauważył Sąd I instancji ani ogród zimowy, ani oranżeria nie mają swojej definicji legalnej. Jednak przydomowej oranżerii nie można zaliczyć do kategorii budynków. W związku z czym, nie jest zdaniem skarżącej dopuszczalne zastosowanie do tego typu obiektu norm dotyczących usytuowania obiektu względem granicy działki sąsiedniej wyrażonych w rozporządzeniu. Zdaniem skarżącej przy dokonywaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia należało mieć na względzie usytuowanie w akcie prawnym § 12 rozporządzenia, a także tytuł jednostki redakcyjnej, w której paragraf ten znajduje się – tytuł rozdziału brzmi "usytuowanie budynku".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.

Skarga kasacyjna zarzucała naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 109 § 1 kpa w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 145§1pkt.1lit.b p.p.s.a. w związku z art. 145§1pkt.4 kpa, art. 109§1, 28, 10§1 kpa. Analiza akt wykazała, że decyzja organu II instancji została wysłana do każdego z odwołujących się osobno. Nie miało miejsca łączne(wspólne) kierowanie korespondencji do obojga małżonków. Taka sytuacja zaistniała wyłącznie przed organem I instancji, mając jednak na względzie terminowe złożenia przez oboje małżonków odwołania, fakt czynnego uczestnictwa obojga w trakcie postępowania przed organami administracji nie można było przychylić się do stanowiska skargi kasacyjnej odnośnie zaistnienia podstaw wznowieniowych.

Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego stanowi swoistą polemikę z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu kontrolowanego sądu. Wskazać należy w tym miejscu, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni zastosowanych norm prawa materialnego w rozpoznawanej sprawie. Nie budzi wątpliwości ich subsumcja. Nie można bowiem nie zauważyć, jak tego chce skarżący kasacyjnie, że dla zastosowania definicji przewidzianych ustawą Prawo budowlane konieczne jest zachowanie określonych wymogów wskazanych w ustawie, a także dokonanie indywidualnej oceny w konkretnej sprawie co do parametrów, funkcji oraz przewidywanych rozwiązań konstrukcyjno-architektonicznych. W niniejszej sprawie sporny obiekt określony został jako ogród zimowy. Dokonując analizy konstrukcji spornego ogrodu oraz jego przeznaczenia zasadnie Sąd I instancji doszedł do przekonania, że mamy do czynienia w niniejszej sprawie z obiektem budowlanym wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który podlegał regułom ustalonym w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie można nie zauważyć, jak słusznie podniósł sąd I instancji, że zgromadzona w aktach postępowania administracyjnego dokumentacja fotograficzna nie potwierdziła spełniania funkcji oranżerii i wskazała na wykorzystywanie obiektu jako zwiększenia powierzchni mieszkalnej samego budynku.

W istocie jego konstrukcja to umożliwia. Obiekt posiada ścianę ocieploną i otynkowaną o konstrukcji murowanej, usytuowaną przy granicy z sąsiednią posesją – K., o wysokości około 1,85m, grubości 20cm, ścianę o konstrukcji aluminiowej wypełnionej szkłem w odległości 60cm od granicy z działką sąsiednią –K., o wysokości około 85cm, murowaną o grubości 30cm i otynkowaną, znajduje się w odległości 45cm od posesji K., od strony północnej ścianę z otworami drzwiowymi i usytuowany jest w odległości 4,30 m od granicy z działką –K., a ponadto jego zadaszenie wykonane jest z lekkiej konstrukcji aluminiowej z elementami szklanymi, jednospadowe i skierowane w kierunku posesji K., posiada instalację elektryczną oraz C.O. z dwoma grzejnikami, posadzka wykonana jest z płyt gresowych, ściany z zewnątrz ocieplone i otynkowane.

Zgodzić należało się z sądem I instancji, że w takiej sytuacji do spornego obiektu zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia, ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

W myśl jednak § 2. tego aktu przepisy rozporządzenia stosuje się również przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych.

Stąd też wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie wymogi zawarte w § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury miały zastosowanie w niniejszej sprawie.

A skoro tak, to zasadnie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że wzniesienie ściany z otworami okiennym tzw. "ogrodu zimowego", zlokalizowanej przy granicy z nieruchomością przy ul. K. oraz w odległości 60cm z działką sąsiednią – K. skutkuje koniecznością przyjęcia, że wzniesiona budowla narusza przepisy § 12 Rozporządzenia, a w konsekwencji niezbędne stało się zastosowanie normy art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.