Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 207/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2018 r. wniosku P. B. o wykładnię wyroku z dnia 22 marca 2018 r., II SAB/Po 207/17 w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie legalności budowy postanawia: odmówić wykładni wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., II SAB/Po 207/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w zakresie przeprowadzenia postępowania co do legalności budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych w [...] przy ul. [...] na działce [...]

Pismem z dnia 14 maja 2018 r. P. B. wniósł o wykładnię wyroku. Wyjaśnił, że uzasadnienie nie wyjaśnia zapadłego 22 marca 2018 r. orzeczenia. Skarżący podkreślił, że w pierwszym zdaniu wyroku Sąd stwierdził, że sprawa dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie postępowania na jego wniosek z dnia 21 listopada 2016 r. i prawie całe uzasadnienie odnosi się do tego, iż nie było bezczynności w działaniu organu wywołanej tym wnioskiem. P. B. wskazał dalej, że z jego skargi wynikało tymczasem, że przedmiotem skargi jest postępowanie prowadzone z urzędu.

Skarżący wskazał dalej na szereg fragmentów skargi, w których uwypuklał, że skarga została złożona przez niego w trybie art. 233 Kodeks postępowania administracyjnego mogła spowodować wszczęcie postępowania z urzędu oraz, że sprawy tak wszczętej (prowadzonej w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego) nie załatwiono.

P. B. zwrócił też uwagę, że w uzasadnieniu wyroku nie odniesiono się do szeregu jego zarzutów, to jest, że:

- doszło do bezczynności w zakresie postępowania prowadzonego z urzędu,

- wskazywane przez niego naruszenia dotyczące budowy zostały udokumentowane w protokole kontroli, projektach wykonawczych i zdjęciach, co świadczyło o wszczęciu przez organ postępowania z urzędu najpóźniej w dacie [...] 2016 r.,

- potwierdzono odstępstwa od projektu budowlanego w zakresie konstrukcji, inne osoby niż autorzy projektu dokonywały akceptacji zmian (odstępstw od projektu budowlanego), co stanowiło nieformalne i nieuprawnione wykonywania nadzoru autorskiego,

- nie brano pod uwagę stanowiska projektanta konstrukcji, będącego autorem konstrukcji budynku,

- wykonywano nadzór autorski przez projektanta w specjalności architektonicznej, co musiało doprowadzić do przekroczenia uprawnień,

- Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nie załatwił do dnia przygotowania skargi sprawy wszczętej z urzędu na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego,

- zgodnie z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego dokumentacja postępowania kontrolnego współtworzy materiał dowodowy.

Powołując się na powyższe P. B. wystąpił o uzupełnienie uzasadnienia wyroku w taki sposób, aby nie pozostawiał on wątpliwości, jakie zarzuty zawierała skarga i które zarzuty zostały rozpatrzone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Nie zachodzą podstawy do wydania orzeczenia rozstrzygającego wątpliwości, co do treści wyroku.

Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie można wydać na posiedzeniu niejawnym.

Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia wyroku. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może natomiast prowadzić do nowego rozstrzygnięcia; nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., I OZ 66/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Służy ku temu bowiem skarga kasacyjna.

W ocenie Sądu w obecnym składzie nie można podzielić stanowiska P. B., że uzasadnienie wyroku budzi wątpliwości co do jego treści. Z całokształtu argumentacji wniosku o wykładnię wyroku wynika, że skarżący w istocie nie zgadza się z jego treścią, bowiem jego zdaniem Sąd niezgodnie z jego intencjami badał bezczynność organu w zakresie załatwienia wniosku z dnia 21 listopada 2016 r. (k. 292 akt administracyjnych).

Po pierwsze zaznaczyć należy, że argumentacja Sądu zawarta w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 marca 2018 r. nie budzi wątpliwości. Sąd jednoznacznie wskazał jak odczytał zarzut bezczynności zawarty w skardze. Na stronie 4 wyroku wyjaśniono także, iż to właśnie dlatego skarga została uznana za dopuszczalną (wniosek P. B. zobligował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do odpowiedzi na ten wniosek w stosownej formie procesowej – poprzez odmowę wszczęcia postępowania względnie poprzez wydanie decyzji). Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że w części sprawozdawczej uzasadnienia wyroku z dnia 22 marca 2018 r. Sąd szerzej przedstawił przebieg zdarzeń związanych z działaniami P. B. i w tym kontekście wyjaśnił, jak poczytuje i kwalifikuje zarzut bezczynności.

Sąd ubocznie zauważa jedynie, że skarżący w skardze napisał, cyt.: "PINB [...] do dziś nie załatwił sprawy wszczętej z urzędu w wyniku mojej skargi ponieważ nie wydał decyzji na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego", co skłania do interpretacji skargi, że żądał stwierdzenia bezczynności postępowania w zakresie objętym jego żądaniem.

Dodać w tym miejscu trzeba także, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 marca 2018 r. Sąd nie przemilczał argumentacji skargi, w której P. B. starał się wykazać, że wobec spornej zabudowy przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego [...] postępowanie z art. 50 i 51 wszczęto również z urzędu. Na stronie 6 wskazano: "Z udokumentowanych czynności i samego protokołu nr [...] z dnia [...] 2016 r. jednoznacznie wynika, że kontrola budowy została przez Inspektora Powiatowego przeprowadzona w ramach jego ogólnych kompetencji nadzorczych i kontrolnych nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego (art. 81 i art. 81a P.b.). Sam fakt kontroli nie świadczył o tym, że organ prowadził postępowanie administracyjne. W aktach brak zresztą zawiadomienia o wszczęciu takiego postępowania z urzędu".

W ocenie Sądu nie występują więc zagadnienia wymagające wyjaśnienia w trybie art. 158 P.p.s.a. w zakresie przedstawionym przez P. B.. Wyrok jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości. Uzasadnienie wyroku podane zostało czytelny, zawiera ocenę prawną i wskazuje na przyczyny oddalenia skargi.

Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że skarżący ma oczywiście procesowe prawo, aby nie zgadzać się ze sposobem oceny skargi przez Sąd. Wniosek o wykładnię nie jest jednak środkiem prawnym, który służy polemice z wyrokiem i jego uzasadnieniem. W tym celu służy skarga kasacyjna, którą skarżący zresztą złożył.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.