Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1163/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną wskazaną w sentencji postanowienia organ podatkowy drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...]określającą P. C. wysokość zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł.

W dniu 19 listopada 2008 r. podatnik za pośrednictwem poczty złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną wyżej decyzję ostateczną. Sąd otrzymał skargę w dniu 24 listopada 2008 r. (data prezentaty).

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt I KO/Gl 46/08 skarga przekazana została według właściwości organowi, o czym poinformowano skarżącego wskazując jednocześnie, że skarga do sądu administracyjnego winna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto, na mocy art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 ppsa).

W rozpatrywanej sprawie ostateczna decyzja organu administracji została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 27 października 2008 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych). Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 26 listopada 2008 r.

Wnosząc w dniu 19 listopada 2008 r. skargę, podatnik nie dochował jednak przewidzianego prawem trybu zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, pomimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie, zawartego w zaskarżonej decyzji.

Skarga, nadana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wpłynęła do Sądu w dniu 24 listopada 2008 r. Przekazanie skargi organowi miało miejsce w dniu 27 listopada 2008 r. (data nadania skargi przez tut. Sąd pod adresem właściwego organu). Z porównania zatem dat: doręczenia stronie zaskarżonej decyzji (27 października 2008 r.) oraz przekazania przez Sąd skargi według właściwości organowi odwoławczemu (27 listopada 2008 r.) wynika, iż trzydziestodniowy termin przewidziany dla wniesienia skargi nie został zachowany.

W przypadku bowiem wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez Sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 248).

Mając na względzie przedstawioną argumentację na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 58 § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji.