Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 58/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. [...] z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1656/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 26 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1656/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") odrzucił skargę A. [...] w K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej: "SKO") z dnia 26 września 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia WSA wskazał, że Skarżący wniósł do WSA skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję. Wraz ze skargą złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został oddalony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 marca 2017 r., I SA/Po 1656/16. Orzeczenie referendarza sądowego zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem WSA z dnia 24 maja 2017 r., I SA/Po 1656/16. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 czerwca 2017 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono Skarżącemu w dniu 6 lipca 2017 r. Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 24 maja 2017 r., które zostało odrzucone postanowieniem WSA z dnia 5 lipca 2017 r., I SA/Po 1656/16. Pismem z dnia 11 lipca 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na wskazane ostatnio postanowienie, które zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 28 sierpnia 2017 r., II FZ 455/17. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2017 r., wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 czerwca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącemu dnia 13 października 2017 r., co oznacza, że wynoszący 7 dni termin na opłacenie skargi mijał z dniem 20 października 2017 r. Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA wynika, że Skarżący nie uiścił w terminie wymaganego wpisu od skargi.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności WSA stwierdził, że termin przewidziany na uiszczenie wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w niniejszej sprawie w dniu 20 października 2017 r. Tym samym, wobec nieuiszczenia wymaganego wpisu, WSA odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

W zażaleniu na zaskarżone postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które jest w sprzeczności do wyrażonej w ustawie zasadniczej zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, a także zasady sprawiedliwości społecznej;

2) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które ogranicza Skarżącemu prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie podlega oddaleniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA odrzucając skargę Skarżącego z powodu braku uiszczenia w terminie wpisu sądowego od tej skargi nie naruszył przepisów prawa. Z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że między innymi skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2017 r., wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia 20 czerwca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu dnia 13 października 2017 r. Skarżącego pouczono, iż opłatę należy uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sprawy wpis nie został opłacony. W związku z powyższym słusznie WSA uznał, że zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi.

Odnosząc się do podnoszonych w zażaleniu zarzutów wskazać należy, że nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Zawarta w wyżej wymienionej normie konstytucyjnej zasada demokratycznego państwa prawnego zakłada bowiem w pierwszej kolejności poszanowanie obowiązującego porządku prawnego, co w szczególności zobowiązuje organy państwa, w tym sądy, do przestrzegania zakresu zaskarżenia wyznaczonego przepisami prawa. W zaskarżonym postanowieniu WSA prawidłowo zatem zastosował przepisy prawa przesądzające o odrzuceniu skargi.

Rozpatrując zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji RP należy wskazać, że prawo do sądu, o którym mowa w tym przepisie, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt SK 31/08, opubl. OTK-A z 2009 r., nr 6, poz. 83 i powołane tam orzecznictwo) składa się: a) prawo dostępu do sądu (prawo uruchomienia procedury), b) prawo do korzystania z rzetelnej procedury sądowej (zgodnej z wymogami sprawiedliwości i jawności) oraz c) prawo do wyroku sądowego (prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia). Ponadto wyjaśnić należy, iż określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, nie ma charakteru absolutnego i może podlegać prawnie przewidzianym ograniczeniom. Ograniczeniami takimi jest między innymi przewidziany przepisami prawa instancyjny tok postępowania. Wprowadzenie w procedurze sądowoadministracyjnej instancyjnego toku postępowania nie może być traktowane jako niedopuszczalne ograniczenie prawa do sądu naruszające istotę tego prawa.

Odnosząc się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy w przedmiocie rozpoznania zażalenia, wskazać należy, iż zgodnie z art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenia na posiedzeniu niejawnym.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.