Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1915/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 17  ust. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: sędzia WSA Bożena Marciniak sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania E. P. (dalej jako "Skarżąca"), reprezentowanej przez adwokata M. Z., decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. (dalej jako "Wójt/organ I instancji") z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie sprawy.

Pismem z [...] lutego 2021 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawną matką – A. P.

Decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] organ I instancji odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że Skarżąca sprawuje opiekę na swoja matką, co potwierdza przeprowadzony wywiad rodzinny. Jednakże z załączonego do wniosku orzeczenia wynika, że trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji stwierdzono u A. P. od dnia [...] maja 2020 r., czyli od [...] roku życia, co stoi na przeszkodzie przyznaniu wnioskowanego świadczenia z uwagi na treść art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprawy Skarżąca, będąc reprezentowaną przez adwokata M. Z., wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania, Kolegium decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium skorygowało pogląd organu I instancji w zakresie znaczenia momentu powstania niepełnosprawności u A. P., o którym mowa w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych - jako nie mający znaczenia dla przyznania przedmiotowego świadczenia.

Kolegium przyznało jednak rację organowi I instancji co do niespełnienia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, tj. tej, związanej z niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium wskazało bowiem, że w toku postępowania odwoławczego (protokół z 11 czerwca 2021 r.) Skarżąca została przesłuchana na powyższą okoliczność i zeznała, że jej mama choruje od około 5 lat, wówczas zachorowała na [...], miała także zmiany w węzłach chłonnych. Następnie, w 2018 lub 2019 roku, A. P. przeszła operację zastawki serca, po której przebywała 2 miesiące na rehabilitacji, a potem przez około 2 tygodnie przebywała u syna. Od tamtej pory, A. P. była już sama w domu. Skarżąca zeznała, że jej mama jesienią 2020 r. przeszłą operacje guza jelita grubego. Skarżąca zeznała, że przebywała wówczas w Polsce od września przez około miesiąc, odebrała mamę ze szpitala i opiekowała się mamą, bo była leżąca. W październiku 2020 r. Skarżąca znów wyjechała do [...], od tego czasu jej mama mieszkała sama, nikt się nią nie opiekował. Skarżąca do Polski wróciła [...] lutego 2021 r., zwolniła się z pracy, bo była przekonana, że jest potrzebna mamie. Stosunek pracy Skarżącej uległ rozwiązaniu za porozumieniem stron w dniu 24 grudnia 2020 r. Ponadto Skarżąca zeznała, że obecnie mama jest osobą chodzącą, nie jest pampersowana, samodzielnie korzysta z toalety, ma trochę problem z nietrzymaniem moczu, dlatego używa wkładek higienicznych. Skarżąca pomaga mamie przy ubieraniu, myciu, podaje mamie leki 3 razy dziennie, przygotowuje posiłki, które mama spożywa samodzielnie, wykonuje również czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego: robi zakupy, sprząta, pierze. Skarżąca stwierdziła, że aktualnie mama ma wizyty raz na pół roku u laryngologa oraz kardiologa w S., a raz w miesiącu u onkologa w S. i endokrynologa w P. Przed każdą wizytą lekarską mama musi mieć zrobione badania krwi, a w razie potrzeby także inne badania, np. usg czy tomografię. Skarżąca podała, że obecnie u mamy zdiagnozowano przepuklinę, nie może dźwigać powyżej 1 kg. Skarżąca zeznała również, że mama miewa kłopoty z pamięcią, nie jest tak codziennie, ale zdarza się. Podała, że mama czasami zostaje sama w domu. Nadto Skarżąca zeznała, że na czynności opiekuńcze nad mamą poświęca około 1,5 godziny rano, później w razie potrzeby, zwłaszcza przy wchodzeniu i schodzeniu po schodach oraz 1,5 godziny wieczorem. Skarżąca podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mamą. Mieszkają z mamą w domu jednorodzinnym, oddalonym od centrum M. około 1,5 km, który jest własnością brata Skarżącej, a mama ma ustanowioną dożywotnią służebność mieszkania. Źródłem utrzymania rodziny jest emerytura rolnicza mamy Skarżącej. Opłaty związane z utrzymaniem domu ponosi Skarżąca wspólnie z mamą, zaś podatek opłaca brat Skarżącej, zamieszkujący w D. Skarżąca zeznała, że brat obecnie nie odwiedza mamy, jest w konflikcie z mamą. Natomiast w czasie, gdy Skarżąca mieszkała w [...], pomagał mamie w miarę potrzeby głównie, jeśli chodzi o wizyty u lekarza. Brat jest aktualnie na emeryturze i pracuje. Poza tym Skarżąca zeznała, że posiada wykształcenie średnie. Po ukończeniu szkoły w 1989 r. pracowała najpierw w Urzędzie Pocztowym w P., a następnie w T., łącznie około 15 lat. W 2005 r. wyjechała do [...] i mieszkała tam do lutego 2021 r., a pracowała do grudnia 2020 r. Nadto zeznała, że jest osobą zdrową, nie ma przeciwskazań do podjęcia pracy ze względu na stan zdrowia, nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Na podstawie powyższych ustaleń faktycznych organ doszedł do wniosku, że Skarżąca choć wspiera swoją mamę w codziennym funkcjonowaniu, jednakże opieka przez nią sprawowana nie spełnia wymogów opieki, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 ustawy. Zdaniem Kolegium, A. P. porusza się samodzielnie po mieszkaniu, Skarżąca pomaga mamie jedynie przy wchodzeniu i schodzeniu po schodach, samodzielnie korzysta z toalety, posiłki również spożywa samodzielnie. W ocenie Kolegium nie można zatem przyjąć, że wykonywane względem matki czynności wypełniają Skarżącej cały dzień w stopniu uniemożliwiającym podjęcie pracy, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Również zapewnienie wizyt lekarskich nie wymaga od Skarżącej zaprzestania aktywności zawodowej. Kolegium Podkreśliło także, że Skarżąca w zasadzie nie wykonuje przy matce czynności pielęgnacyjnych, ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, gdyż A. P. nie jest osobą leżącą, nie wymaga karmienia, leczenia odleżyn, ran, nie wymaga pielęgnacji przetok czy stomii. Nie potrzebuje pomocy w załatwianiu potrzeb fizjologicznych oraz nie używa pampersów, czy pieluchomajtek, a jedynie wkładki higieniczne, gdyż ma - jak zeznała Skarżąca - trochę problem z nietrzymaniem moczu. Powyższe, zdaniem Kolegium, nie wskazuje więc, by matka Skarżącej wymagała ciągłej (całodziennej) obecności czy też nadzoru ze strony osoby trzeciej.

W ocenie Kolegium, zakres i częstotliwość wykonywanych przez Skarżącą względem matki czynności opiekuńczych nie wiąże się z koniecznością niepodejmowania lub rezygnacji przez Skarżącą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie bowiem z orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z [...] czerwca 2020 r. nr [...] niepełnosprawność A. P. istnieje od 20 maja 2020 r. i pomimo tego, że zgodnie z treścią tego dokumentu osoba niepełnosprawna jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, Skarżąca pozostawała w zatrudnieniu do 24 grudnia 2020 r. Nawet po przebytej jesienią 2020 r. operacji jelita grubego A.P. mieszkała sama i - jak zeznała Skarżąca - nikt się wtedy mamą nie opiekował, gdyż Skarżąca w październiku 2020 r., po około miesięcznym pobycie w Polsce, wyjechała do [...]. Nie sposób tym samym przyjąć, zdaniem Kolegium, że rezygnacja z aktywności zawodowej przez Skarżącą jest wymuszona koniecznością sprawowania opieki nad matką, a zakres tej opieki jest na tyle duży, że uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia lub wykonywanie innej pracy zarobkowej - zwłaszcza, że dotychczas Skarżąca takie zatrudnienie podejmowała, i to poza granicami Polski.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniosła Skarżąca, reprezentowana przez adwokata M.Z., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez Skarżąca w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wniosła o uchylenie obu zaskarżonych decyzji, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniosła też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie postawionego zarzutu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz nie zażądało przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Kolegium z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji Kolegium stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej jako "u.ś.r."), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej jako "k.r.o.") ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności jest decyzja Kolegium z [...] czerwca 2021 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] odmawiającą przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy, wnioskowanego na niepełnosprawną matkę – A.P.

Wskazać należy przede wszystkim, że określony w orzeczeniu lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z [...] czerwca 2020 r. nr [...] moment powstania niepełnosprawności u A.P., tj. [...] rok życia – nie może stanowić zdaniem Sądu – w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 – przeszkody do przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jako osobie sprawującej opiekę nad A. P. Sąd orzekający w pełni aprobuje stanowisko organu w tym zakresie. Trafnie więc organ pominął w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., stanowiący, iż świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Przepis ten bowiem wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., której niekonstytucyjność została stwierdzona powyższym wyrokiem (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r., I OSK 8/19, wyrok WSA w Rzeszowie z 11 kwietnia 2018 r., II SA/Rz 298/18, wyrok WSA w Szczecinie z 19 czerwca 2019 r., II SA/Sz 450/19, wyrok WSA w Łodzi z 16 czerwca 2020 r., II SA/Łd 303/20 publik.CBOSA ).

W rozpoznawanej sprawie, istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy na przeszkodzie przyznaniu Skarżącej przedmiotowego świadczenia stoi dyspozycja przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., mianowicie czy istnieje niemożność podjęcia lub konieczność rezygnacji z zatrudnienia przez Skarżącą w związku ze wspomnianą opieką.

Odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia organ uargumentował tym, iż zakres oraz rodzaj czynności podejmowanych przez Skarżącą w ramach opieki nad niepełnosprawną matką nie koliduje z możliwością podjęcia zatrudnienia przez Skarżącą. W opinii organu, pomoc w postaci świadczenia pielęgnacyjnego dedykowana jest osobom, które nie mogą podjąć żadnej pracy z uwagi na stały charakter świadczonej opieki nad osobą tego wymagającą. Natomiast, zarówno potrzeby matki Skarżącej, jak i charakter sprawowanej opieki, nie są zdaniem organu, wystarczające do przyznania wnioskowanego świadczenia.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, którą Sąd aprobuje, istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana, zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 535/19). Nadto, warunku "stałej lub długotrwałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, a długotrwała w sensie rozciągłości w czasie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 145/21; wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 728/20). Określenia "stała lub długoterminowa" wskazują, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, a zatem sporadycznie (wyrok NSA z 2 lutego 2017 r. sygn. I OSK 2201/15, Lex 2240790). Podkreślić zatem należy, że ustawową przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji faktycznej takiej, jak w niniejszej sprawie, wynikającą z art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest nie podejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą w taki sposób, że opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji podopiecznego, co wynika z faktu, że podopieczny nie jest w stanie normalnie bez opiekuna funkcjonować.

Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy potwierdza natomiast, że częstotliwość (czas) oraz zakres sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką nie wyklucza możliwości podjęcia przez Skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w niepełnym wymiarze czasu pracy (¼ lub ½). Z zakresu sprawowanej opieki i czynnościami z tym związanymi wynika, że są one wykonywane przez Skarżącą jedynie w określonych porach dnia (najczęściej rano i wieczorem po ok. 1,5 godziny), a nie w sposób ciągły, absorbujący Skarżącą w takim wymiarze czasu, że Skarżąca nie może podjąć jakiejkolwiek aktywności zawodowej, nawet dorywczej. Słusznie zauważył organ, że matka Skarżącej porusza się samodzielnie po mieszkaniu, samodzielnie korzysta z toalety, również posiłki spożywa samodzielnie. Pomoc Skarżącej skupia się zatem głownie na pomocy matce przy wchodzeniu i schodzeniu po schodach oraz ubraniu się i umyciu. Ponadto jak zeznała sama Skarżąca czasami A. P. zostaje w domu sama.

Zdaniem Sądu, pomoc Skarżącej jest zatem okresowa, a nie permanentna – najbardziej potrzebna gdy A. P. porusza się schodami oraz przy porannych i wieczornych czynnościach opiekuńczo-higienicznych.

Powyższy wniosek dodatkowo wzmacnia również fakt, że jak wynika z zeznań Skarżącej, w okresie od października 2020 r., kiedy Skarżąca wyjechała do pracy w [...], do lutego 2021 r., gdy wróciła do kraju – A. P. mieszkała sama i wtedy, choć przeszła operację guza jelita grubego, nikt się nią nie opiekował. Świadczy to zdaniem Sądu o tym, że generalnie matka Skarżącej, pomimo wieku oraz istniejących schorzeń, jest osobą samodzielną.

Racje należy przyznać również organowi w tym, że matka Skarżącej nie jest osoba obłożnie chorą, stale leżącą, wymagającą karmienia czy pampersowania. Co prawda Skarżąca pomaga matce przy niektórych czynnościach pielęgnacyjnych, ale odnotować należy, że matka Skarżącej jest w tym aspekcie życia zasadniczo samodzielna i nie wymaga stałego nadzoru czy pomocy osoby trzeciej, o czym świadczy wspomniana już okoliczność, że A. P. czasami zostaje sama w domu, bez nadzoru Skarżącej.

Także w zakresie dokonanej oceny co do nieznacznego rozmiaru zaangażowania Skarżącej w pomoc przy załatwianiu spraw urzędowych czy wizyt lekarskich, zdaniem Sądu, nie sposób doszukać się takiej dowolności ze strony Kolegium. Z zeznań Skarżącego wynika bowiem, że wizyty u lekarza laryngologa odbywają się raz na pół roku, kardiologa raz na pół roku, a u onkologa i endokrynologa raz w miesiącu. W ocenie Sądu, trudno zatem uznać powyższe działania jako przykład ponadprzeciętnej aktywności Skarżącej, uniemożliwiającej jej podjęcie jakiejkolwiek pracy.

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, zakres sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką nie można określić jako wykluczający możliwość podjęcia przez Skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, choć niewątpliwie Skarżąca wspiera i pomaga matce w jej chorobie. Jednakże, zakres czynności wykonywanych przez Skarżącą, jak też ich wymiar czasowy, nie pozostawia wątpliwości, że Skarżąca nie sprawuje stałej i długotrwałej opieki nad A. P., tak jak wymaga tego dyspozycja art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zasady doświadczenia życiowego wskazują przy tym, że pomoc Skarżącej nie jest na tyle absorbującą aby połączenie jej z pracą zawodową było niemożliwe.

Tym samym, prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między niepodejmowaniem (rezygnacją) przez Skarżącą zatrudnienia a koniecznością opieki nad matką.

W konsekwencji należy uznać, że podstawa odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest prawidłowa, znajduje potwierdzenie w materialne dowodowym zebranym w sprawie oraz w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Stwierdzić należy także, że organ dokonał właściwej oceny materiału dowodowego, nie naruszając tym samym podstawowych zasady postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

To z kolei doprowadziło do słusznego wniosku, że Skarżąca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosowanie do art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.