Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3295/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący L. C. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w wysokości 50.836,80 zł, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że Kara jest bardzo wysoka, nie ma zgromadzonych środków pieniężnych a wykonanie jej spowodowałoby nieodwracalne skutki. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. podniósł, że egzekucja kary nie pozwoli skarżącemu i jego 4-osobowej rodzinie na zaspokojenie podstawowych potrzeb, ponieważ aktualne obciążenie w postaci kredytu we frankach szwajcarskich zaciągniętego na zakup mieszkania w dużym stopniu obciąża budżet domowy. Skarżący wskazał, że nie posiada środków finansowych, a zajęcie wynagrodzenia pozbawiłoby skarżącego i jego rodzinę środków do życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że kara jest bardzo wysoka, nie ma zgromadzonych środków pieniężnych a wykonanie jej spowodowałoby nieodwracalne skutki. Egzekucja kary nie pozwoli skarżącemu i jego 4-osobowej rodzinie na zaspokojenie podstawowych potrzeb, ponieważ aktualne obciążenie w postaci kredytu we frankach szwajcarskich zaciągniętego na zakup mieszkania w dużym stopniu obciąża budżet domowy. Skarżący nie udokumentował jednakże, iż nałożenie przedmiotowej kary jest okolicznością, która świadczyłaby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej. Należy podkreślić, że przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. zeznania podatkowego, wyciągów z rachunku bankowego, dokumentów potwierdzających zaciągnięte kredyty) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi egzystencji skarżącego i jego rodziny. W niniejszej sprawie skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia jego wniosku.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.