Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1653/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...] Wojewoda [...] (dalej Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej Prezydent) z [...] stycznia 2020 r., nr [...] o wymeldowaniu K. K. (dalej Skarżący) z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco. Prezydent [...] [...] czerwca 2019 r, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o wymeldowanie K. K. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z [...] stycznia 2020 r. Organ I. instancji orzekł o wymeldowaniu. Doszedł bowiem do wniosku, że Skarżący trwale i dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania, czyli wypełnił ustawową przesłankę wymeldowania, wynikającą z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (dalej: ustawa o ewidencji ludności). Na skutek wniesionego odwołania utrzymana została w mocy zaskarżoną decyzją. Postępowanie to zostało wszczęte z urzędu przez Prezydenta [...], którego Komisja ds. reprywatyzacji nieruchomości [...] pismem z 26 maja 2020 r. poinformowała, że K. K. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...]. Na podstawie informacji uzyskanych z urzędu skarbowego ustaliła bowiem, że na parterze budynku przy ul. [...] znajduje się restauracja. Wejście do ww. budynku zostało zaspawane na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...], przez co niemożliwe jest dostanie się do środka. Skarżący bywa w tej restauracji, lecz nie zastano go w czasie przeprowadzania czynności służbowych. Organ I. instancji ustalił, że K. K. zawarł z najemcą budynku, firmą "[...]" S.A. umowę podnajmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Pozostałe lokale w budynku są remontowane i nieużytkowane, nie można więc potwierdzić, czy wymieniony rzeczywiście tam zamieszkuje. Wejście do budynku zostało zablokowane trwałą kratą stalową na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...]. Z tego też powodu M. M., ówczesny członek rady nadzorczej "[...]" S.A., - złożył do Sądu Rejonowego [...] w [...] pozew o przywrócenie naruszonego posiadania. Sprawie nadano sygnaturę [...] (protokół przekazania-przejęcia z [...] marca 2018 r.). Ponadto z informacji ZGN w Dzielnicy [...] wynika również, że toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym [...] w [...] [...] Wydział [...], sygn. akt [...] z powództwa [...] - ZGN w Dzielnicy [...] przeciwko K. K. o wydanie zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Natomiast przed Sądem Rejonowym [...] w [...] [...] Wydział [...] prowadzone jest postępowanie o sygn. akt [...], z powództwa [...] przeciwko "[...]" S.A. w [...] o wydanie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], a przed Sądem Okręgowym w [...] [...] Wydział [...] [...] - postępowanie o sygn. akt [...] z powództwa [...] przeciwko B. Z. oraz M. M. o wydanie tej nieruchomości. Z kolei K. K. w pismach kierowanych do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] [...] twierdził, że korzysta z lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] na podstawie umowy użyczenia zawartej z najemcą budynku. Wymieniony w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. oświadczył, że fakt niemożności dostania się do użyczonego mu lokalu nie jest przesłanką wymeldowania. Czasowe pozbawienie go dostępu do tego lokalu jest przedmiotem postępowania o przywrócenie naruszonego posiadania. W miejscu stałego zameldowania, jak oświadczył, ma nadal zlokalizowany swój ośrodek życia. Z informacji otrzymanej z Sądu Rejonowego [...] w [...] wynika, że postępowanie o sygnaturze [...] o przywrócenie posiadania zostało wszczęte z powództwa M. M. i B. Z. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w [...]. K. K. występuje w nim jako interwenient uboczny. Komenda Rejonowa Policji [...] poinformowała z kolei, że od stycznia 2018 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] nie podejmowano interwencji. Dostęp do tego lokalu jest utrudniony, ze względu na konieczność przejścia przez zaplecze restauracji usytuowanej na parterze budynku. Funkcjonariuszom policji nie udało się ustalić, czy K. K. przebywa w przedmiotowym lokalu. Prezydent [...] na 21 listopada 2019 r. wyznaczył termin przeprowadzenia oględzin lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] i powiadomił o tym fakcie K. K.. Wymieniony nie stawił się jednak w wyznaczonym terminie i uniemożliwił pracownikom Organu I. instancji przeprowadzenie dowodu. Znajdująca się w wejściu do budynku przy ul. [...] w [...] brama była zamknięta na kłódkę, a widoczne z niej drzwi po lewej stronie były zasłonięte blachą. Teren sąsiedniego budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] jest ogrodzony siatką. Znajdująca się tam furtka również była zamknięta. Nie było więc możliwości przejścia z tej strony na posesję nr [...]. Pracownik restauracji "[...]" poinformował, że wejście na teren kamienicy przy ul. [...] w [...] jest możliwe tylko przez bramę. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz dyspozycję art. 80 k.p.a., Wojewoda [...] uznał, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nie jest dla K. K. miejscem stałego pobytu. Samo odbieranie korespondencji pod adresem zameldowania nie niweluje przesłanki wymeldowania. Z odwołania K. K. wynika bowiem, że od 2016 r. nie ma dostępu do omawianego mieszkania, ponieważ zostały zaspawane drzwi do klatki schodowej budynku. Wymieniony nie stawił się na wyznaczony termin oględzin omawianego mieszkania, a z informacji przekazanej przez Komisję ds. reprywatyzacji nieruchomości [...] wynika, że jedynie bywa w znajdującej się w budynku restauracji. Zarówno pracownicy urzędu skarbowego, jak i funkcjonariusze policji nie zastali K. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Ponadto policja nie odnotowała żadnych interwencji w niniejszym lokalu od stycznia 2018 r. Wojewoda powołał się na orzecznictwo, z którego jednoznacznie wynika, że nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego czy fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania środków prawnych w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. Pozew zaś o przywrócenie naruszonego posiadania w rozpatrywanej sprawie złożyli najemcy budynku, a K. K. jest interwenientem ubocznym. Organ odwoławczy nie uznał zatem, aby K. K. podjął skuteczne kroki prawne mające na celu powrót do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Tym samym w ocenie Wojewody [...] opuszczenie przez niego miejsca zameldowania na pobyt stały było dobrowolne, a z biegiem czasu nabrało cechy trwałości. Zaakcentował ponadto fakt toczącej się przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...] przeciwko K. K. sprawy o wydanie lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz pozostałych spraw sądowych o wydanie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Wojewoda nie uznał też za trafny zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia przez Organ I. instancji art. 2 Konstytucji RP. Stwierdził, że Organ ten prowadząc niniejsze postępowanie i następnie wydając zaskarżoną decyzję zastosował obowiązujące przepisy prawa. Jeżeli obywatel polski pomimo ciążącego na nim obowiązku meldunkowego, nie wykonuje go dobrowolnie, właściwy organ gminy jest uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego i wydania stosownej decyzji, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Wojewoda [...] nie stwierdził też podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania przed Organem I. instancji. Podstawą umorzenia postępowania jest bowiem jego bezprzedmiotowość (art. 105 § 1 k.p.a.). Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (wyrok WSA w Krakowie z 10 grudnia 2015 r" sygn. akt III SA/Kr 918/15). Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało jednoznacznie, że K. K. od wielu lat nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały i dlatego prawidłowa była decyzja o jego wymeldowaniu z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jeżeli wymieniony powróci i ponownie zamieszka w omawianym lokalu, będzie miał obowiązek zameldować się tam, zgodnie z charakterem swojego pobytu. We wniesionej skardze zarzucono, że zaskarżona decyzja narusza uprawnienia Skarżącego, wynikacie z Konstytucji RP oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Obywatela, w tym zasadę wolności oraz zasadę wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, które to normy Organ po myśli art. 8 Konsytuacji RP powinien stosować wprost. Zarzucono, że nie zostało wykazane, że nie odbiera korespondencji kierowanej na ten adres. Oznacza to zaś, że brak jest podstaw do wymeldowania go spod tego adresu. Zdaniem Skarżącego, ustalenia jakie poczynił Wojewoda [...] nie pozwalały na przyjęcie, że jego zameldowanie jest fikcyjne. Przeciwnie z analiz akt sprawy cywilnej o naruszenie posiadania wynika, że występuje tam jako interwenient po stronie powoda, czyli właścicieli nieruchomości. Występowanie w charterze interwenienta stanowi o tym, że realizuję swe prawo w domaganiu się zaprzestania naruszeń posiadania prawa do lokalu, także w zakresie swobodnego dostępu do lokalu. Ta okoliczność świadczy o tym, że przywiązuje wagę do swych praw do lokalu. Skarżący podkreślił, że proces o wydanie lokalu zainicjowany przez [...] przeciwko niemu został zawieszony postanowieniem z dnia [...].11.2019 r. [...], zaś pozew [...] Spółce o wydanie nieruchomości odrzucony, co potwierdza postanowienie z dnia [...].05;2020 r. i wskazuje na to, że postępowanie zostało przeprowadzone wadliwie. Podkreślił, że okoliczność, iż osoby trzecie zblokowały na stałe wejście od ul. [...], nie stanowi przesłanki wymeldowania go z lokalu, lecz stanowi dowód bierności [...] [...] w tolerowaniu bezprawia, o jakim Organ ma wiedzę. Skarżący podkreślił, że nigdy nie opuścił tego miejsca, jako miejsca pobytu stałego, pod którym odbiera korespondencję i przebywa, co jest wystarczające do stwierdzenia przywiązania do lokalu, także w celach ewidencyjnych. Organ nie wykazał, aby istniała przeszkoda zawiadomienia go na piśmie pod tym adresem o każdej czynności urzędowej, a to że go tam nie zastano podczas oględzin, nie zastępuje dowodu na okoliczność opuszczenia lokalu bez zamiaru pozostania w nim na pobyt stały. Korzysta z lokalu na zasadzie umowy użyczenia, co zostało wykazane i tam jest zlokalizowany jego ośrodek życia. Wyjaśnił, że zajmowany lokal nr [...] jest mu udostępniony przez najemcę "[...]" S.A. na zasadzie użyczenia. Cała przedmiotowa nieruchomość jest we władaniu tej Spółki na podstawie umowy najmu z dnia [...].01.2016 r., zawartej z datą pewną na okres 10 lat, kopia której to umowy została przekazana ZGN Dzielnica [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, względnie odrzucenie ze względu na brak wskazania przez Skarżącego swego nr PESEL.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, że w myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowi przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności, w myśl którego, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (właściwy ze względu na położenie lokalu), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 (posiadających tytuł prawny do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że zamieszkiwanie w danym lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych, jak trafnie zauważył Wojewoda. Tak rozumiany pobyt stały świadczy o tym, że dany lokal stanowi centrum życiowe danej osoby. Wiąże się on nie tylko z faktycznym przebywaniem w danym miejscu, ale i z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Miejscem stałego pobytu danej osoby jest wobec tego miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, meble, żywność), przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Należy się też zgodzić z Wojewodą, że mechanizm wymeldowania polega na usuwaniu informacji o meldunku, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. W niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu, a numer PESEL Skarżący podał w terminie na wezwanie Sądu. Nie było więc podstaw do odrzucenie skargi, o co wnosił Wojewoda. Pozwoliło to na jej merytoryczne rozpoznanie. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...], za Prezydentem [...] przyjął, że Skarżący nie uczynił miejscem pobytu adresu swego stałego zameldowania - lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Ustalenia te poczynił w oparciu o informacje Komisji ds. reprywatyzacji nieruchomości [...], pozyskanych z urzędu skarbowego, gdy napotkano na trudności w wyegzekwowaniu od Skarżącego nałożonych grzywien za niestawiennictwo przed tą Komisją. W trakcie postępowania ustalono, że wejście do przedmiotowego budynku zostało zaspawane na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...], przez co niemożliwe stało się dostanie do środka. Skarżący bywa w restauracji mieszczącej się na parterze tego budynku, lecz nie zastano go w czasie przeprowadzania czynności służbowych. Na tej podstawie oraz w wyniku nie stawienia się przez niego na wizję lokalną, o której został powiadomiony, uznano, że K. K. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] i zaszły podstawy do jego wymeldowania. W ocenie Sądu, wnioski w tym zakresie zostały wyprowadzone przedwcześnie, a fakty przyjęte przez Organy obu instancji za dowiedzione, nie zostały dostatecznie wykazane. Z wypowiedzi Skarżącego nie wynika jednoznacznie, aby pod tym adresem faktycznie nie zamieszkiwał, z uwagi na to, że jest to po prostu niemożliwe (lokal w przebudowie itp.). Wręcz przeciwnie, także w skardze zaznaczył, że w tym lokalu przebywa, a nie tylko odbiera kierowana na ten adres korespondencję. W odwołaniu zaś podał, że ma utrudniony do niego dostęp. Ustalono też, że wprawdzie to przez spółkę "[...]" S.A. wytoczone zostało powództwo przeciwko Wspólnocie mieszkaniowej [...] w [...] o przywrócenie naruszonego posiadania (zaspawała wejście do budynku), ale Skarżący w tym postępowaniu - jako podnajemca - jest interwenientem ubocznym. Jak stanowi art. 76 oraz 79 k.p.c. interwenientem ubocznym jest osoba mająca interes prawny w tym, aby sprawa została rozstrzygnięta na korzyść jednej ze stron postępowania. Może też w każdym stanie sprawy, aż do zamknięcia rozprawy w drugiej instancji przystąpić do tej strony. Interwenient uboczny uprawniony jest do wszelkich czynności procesowych dopuszczalnych według stanu sprawy. Nie może jednak pozostawać w sprzeczności z czynnościami i oświadczeniami strony, do której przystąpił. Jakkolwiek więc pozycja procesowa interwenienta ubocznego nie jest tożsama z pozycją strony inicjującej to postępowanie, to jednak jest prawnie dostępnym wyrazem braku zgody na naruszenie także jego posiadania. Z tego względu nie można zgodzić się z Wojewodą, że nie jest to dostateczny wyraz braku zgody Skarżącego na działania Wspólnoty. Skarżący nie godzi się bowiem na utrudnienia w korzystaniu z użyczonego mu lokalu. Ograniczeń w korzystaniu z niego nie przyjął więc dobrowolnie, a stosuje dostępne środki prawne, by je zwalczać. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że w prowadzonym postępowaniu nie zostało ostatecznie dowiedzione, czy Skarżący ma w ogóle obecnie możliwość dostania się do użyczonego lokalu i korzystania z niego jako centrum swej aktywności życiowej, czy też nie. A jeśli tak, to czy to czyni. Ta kwestia ma podstawowe znacznie przy ocenie, czy istotnie wystąpiła fikcja meldunkowa. Otóż z pisma Komendy Rejonowej Policji z [...].09.2019 r. nie wynika, aby do przedmiotowego lokalu usytuowanego na II. piętrze nie było już dostępu. Podano tylko, że dostęp ten jest utrudniony, trzeba bowiem przejść przez zaplecze restauracji usytuowanej na parterze budynku. Skoro takie są ustalenia Policji, to poważne wątpliwości budzą przeciwne twierdzenie osoby pracującej w tej restauracji, zapytanej o to podczas wizji lokalnej. Co istotne, z innych ustaleń Organu wynika, że w tej restauracji Skarżący jest widywany. Jeśli rzeczywiście tylko przez zaplecze tej restauracji Skarżący mógłby przedostawać się do użyczonego mu lokalu nr [...], to byłaby to okoliczność nakazująca ustalenie, czy w lokalu nr [...] znajdują się należące do niego rzeczy i czy stanowi on centrum życiowe Skarżącego. Z ustaleń Organów wynika bowiem, że pozostałe lokale są remontowane (przebudowywane). Powstaje wobec tego kolejne pytanie, czy zaspawanie owej kraty umożliwia kontynuowanie remontu lokali usytuowanych w tej samej klatce, co lokal nr [...]. Dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego tej sprawy konieczne staje się poczynienie szczegółowych ustaleń w tym zakresie. Jeśli bowiem jest to lokal nadal dostępny i można w nim zamieszkiwać, a Skarżący to czyni, to nie można się zgodzić, aby występowała tu fikcja meldunkowa. Jeśli jednak choć może, to z niego nie korzysta – wymeldowanie było zasadne. Jeżeli jednak w wyniku przeprowadzonych wnikliwych ustaleń okaże się, że również lokal nr [...] jest remontowany (przebudowywany) przez [...] S.A., i jak pozostałych usytuowanych tam lokali nie jest obecnie możliwe jego zamieszkanie, to nie można będzie przyjąć, że mógłby on nadal stanowić centrum życiowe Skarżącego. Sam odbiór korespondencji pod tym adresem, nie mógłby bowiem świadczyć o tym, że nadal stanowi on centrum życiowe Skarżącego. Jeśli w wyniku dokładnych ustaleń okazałoby się z kolei, że lokal ten nie jest obecnie remontowany (przebudowywany), choć pozostałe lokale usytuowane w tej klatce są, a dostęp do niego uniemożliwiają zarówno najemcy, jak i podnajemcy działania Wspólnoty, to trudno byłoby przyjąć dobrowolność jego opuszczenia przez Skarżącego i istnienie podstaw do jego wymeldowania. Organ odwoławczy w takiej sytuacji winien rozważyć zawieszenie tego postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego z powództwa [...] p-ko Skarżącemu o wydanie zajmowanego lokalu. Jak wskazują akta administracyjne sprawy, postępowanie to zostało zawieszone z uwagi n postepowanie prowadzone przed WSA. W sprawie o sygn. akt I SA/Wa 972/18 WSA w Warszawie wydał zaś wyrok z 29.09.2020 r., którym uchylił decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] z [...].03.2018 r. nr [...], odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, po uchyleniu decyzji Prezydenta [...] ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego udziałów w tej nieruchomości na rzecz A. K. oraz M. M. i nakazującą [...] przejęcie zarządu nad tą nieruchomością. To orzeczenie Sądu nie jest prawomocne. Co znamienne, w tej, sprawie mimo że nie można było przesłuchać innych mieszkańców na okoliczność, czy Skarżący w lokalu nr [...] zamieszkuje (lokale są puste – w trakcie przebudowy, nie są użytkowane – s. 19 akt administracyjnych), Organy nie przesłuchały jego na tę okoliczność (składał jedynie pisma w sprawie). Nie podjęły też próby ustalenia, gdzie jeśli nie w lokalu nr [...] mieści się obecnie centrum życiowe Skarżącego. Jakkolwiek odnotować należy, że Organ I. instancji w piśmie z 4.06.2019 r. sformułował szereg istotnych pytań w tej sprawie, zwracając się do dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...], to brak wyczerpującej odpowiedzi na nie, nie skłonił Organów obu instancji do dalszego wnikliwego wyjaśniania tych wątpliwych, a istotnych kwestii. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego. Dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Prowadzenie postępowania w tym zakresie wymaga jednak poczynienia dokładnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. Wobec tego, w sytuacji, gdy nikt w budynku tym nie zamieszkuje (lokale w przebudowie), a Strona nie stawiła się na wizję lokalną - wobec rozbieżnych informacji (Policja i pracownik restauracji) - należałoby ją ponowić, by móc prawidłowo ustalić wszystkie istotne okoliczności sprawy, chyba że Strona po raz kolejny na takie zawiadomienie by się nie stawiła. Nie można przejść bowiem do porządku dziennego nad sprzecznymi informacjami, co do dostępności przedmiotowego lokalu (ustalenia Policji przeczą temu, co usłyszeli przeprowadzający wizję lokalną w restauracji usytuowanej na parterze). W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżoną decyzję, podjęto ją bowiem z naruszeniem art. 15 k.p.a. Wojewoda nie zbadał ponownie sprawy w jej całokształcie, naruszył przez to również art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, i przedwcześnie uznał, że zachodziła przesłanka do zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, Organ odwoławczy raz jeszcze powinien rozpoznać tę sprawę w jej całokształcie, uzupełniając konieczne dowody w trybie art. 136 k.p.a.

W świetle poczynionych ustaleń, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł jak w pkt. I. sentencji wyroku. Rozstrzygając o kosztach postępowania sądowego w punkcie II. sentencji wyroku - Sąd wziął pod uwagę, że w myśl art. 200 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi, Skarżącemu należy się od Organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wobec tego w zw. z art. 205 § 1 cyt. ustawy, zasądzono koszty postępowania sądowego, na które składał się wpis od skargi w kwocie 100 zł.