Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 263/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: 52 par. 1 i 3, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 25, art. 9c ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1059
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę Akcyjną z siedzibą w G. do rozpatrzenia wniosku M. S. z dnia 21 października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia odpisu tego wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. S.A. z siedzibą w G., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 21 października 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.).

Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 21 października 2011 r., wystąpił do A. S.A. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości L.. W piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. A. S.A. wskazała, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Zdaniem skarżącego, żądana przez niego informacja stanowi informację publiczną, a A. S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Skarżący do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żądanych dokumentów ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. A. S.A. pozostaje zatem w stanie bezczynności. Skarżący nadto wskazał - odnosząc się do art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", że skarga na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i powołał się w tym zakresie na wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. o sygn. akt I OSK 601/05.

W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie A. S.A. do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie zgodnie z jego wnioskiem z dnia 21 października 2011 r.

W odpowiedzi na skargę A. S.A. wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie.

A. S.A. wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia, wskazując, że odpowiedziała na wniosek o udostępnienie informacji pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. A. S.A. wskazała, że w piśmie tym Spółka poinformowała o powodach nieudostępnienia informacji, zatem w niniejszej sprawie nie może być mowy o jej bezczynności.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, A. stwierdziła, że nie jest podmiotem o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także, że wnioskowana informacja nie dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu ustawy (art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3a). Nadto uzyskanie informacji w zakresie decyzji ma na celu realizację partykularnego interesu skarżącego, w zakresie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości i w zamian za ustanowienie służebności przesyłu, a wezwanie nie wskazuje konkretnej decyzji, jej znaku, daty wydania oraz nie mieści się w art. 9 c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r. poz. 1059).

A. S.A. stwierdziła, że definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 ustawy jest nieprecyzyjna, a przy wykładni tego przepisu należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP. Wskazała ponadto, że podleganie obowiązkowi udostępniania informacji publicznej należy rozpatrywać w aspekcie przedmiotowym i podmiotowym. W zakresie przedmiotowym obowiązek ten Spółka utożsamia z wykonywaniem przez zobowiązane podmioty zadań władzy publicznej i gospodarowaniem mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa. Sprawy publiczne, realizację zadań publicznych cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Tymczasem z wezwania wynika, iż dotyczy ono podjęcia negocjacji w przedmiocie partykularnego interesu właściciela nieruchomości, tj. ustalenia wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości w latach wstecznych i za ustanowienie służebności przesyłu. Jedynie w oparciu i w związku z tymi roszczeniami skarżący domaga się udostępnienia "wszelkich ewentualnych decyzji", stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych. Uzyskanie przedmiotowych informacji nie ma na celu realizacji interesów ogólnej społeczności, lecz prywatnych.

A. S.A. wskazała również, że ze względu na treść żądania, udostępnienie skarżącemu informacji w zakresie "wszelkich ewentualny decyzji", chociażby z uwagi na fakt, iż decyzje te przez Spółkę nie zostały wydane, wiąże się z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich zestawień i wyciągów oraz usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego - czemu skarżący nie uczynił zadość. A. S.A. stwierdziła, że zażądanie "wszelkich ewentualnych decyzji" bez podania znaku decyzji lub daty jej wydania, a jedynie oznaczenie, w stosunku do jakiej nieruchomości decyzja miałaby zostać wydana jest niewystarczające i nie rodzi po stronie Spółki obowiązku wskazanego w wezwaniu.

A. S.A. stwierdziła przy tym, że dystrybucja energii elektrycznej ma znaczenie dla dobra wspólnego i w tym sensie można mówić, że należy do "zadań publicznych". Jednakże interpretacja ta nie dotyczy wszystkich przedsiębiorstw energetycznych, gdyż z uwagi na wprowadzenie nowej dyrektywy Unii Europejskiej nastąpił rozdział między sprzedażą a dystrybucją energii. Obecnie sprzedażą energii elektrycznej gospodarstwom domowym zajmuje się przedsiębiorstwo B. S.A., natomiast A. S.A. zajmuje się jedynie jej dostarczaniem.

A. stwierdziła, że nie będąc władzą publiczną, nie realizując zadań publicznych, czy zadań władzy publicznej oraz nie dysponując majątkiem publicznym, nie jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej. Ponadto nie dysponuje mieniem państwowym, mieniem komunalnym oraz mieniem należącym do sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Nie jest ona także spółką prawa handlowego, w której Skarb Państwa jest większościowym akcjonariuszem w kapitale zakładowym w sensie bezpośrednim. W odniesieniu do A. S.A., przesłanki podmiotowe zakwalifikowania do podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie są spełnione łącznie, nie jest spełniona przesłanka posiadania przez Skarb Państwa powyżej 50% akcji w kapitale zakładowym, a w szczególności nie jest przesądzone, iż Spółka ta wykonuje zadania publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność A. S.A. z siedzibą w G. polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu M.S. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, żądanej przez niego w piśmie z dnia 21 października 2011 r. dokumentacji stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na działce nr [...] położonej w miejscowości L..

Skarga spełniała formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie występuje wymóg wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając, czy A. S.A. z siedzibą w G. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, należało ustalić czy jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informacją publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Z powyższego wynika, że żądane przez skarżącego dokumenty - decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1. organy władzy publicznej,

2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z powołanego przepisu wynika, że zobowiązane do udzielenia informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, nie będąc organami władzy publicznej.

W świetle art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.), A. S.A. z siedzibą w G. jako operator systemu dystrybucyjnego, jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. o sygn. akt P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju o której mowa w art. 5 Konstytucji. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych (OTK-A 2006/7/87, Dz.U. z 2006 r. Nr 141, poz. 1012).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy prawo energetyczne i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Zawarte w tym przepisie formułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. (wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Wskazać także należy, że budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz.651 ze zm.).

A zatem, przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest A. S.A. z siedzibą w G. wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 29 października 2013 r. sygn. I OSK 1330/13, z dnia 29 października 2013 r. sygn. I OSK 1421/13, z dnia 15 października 2013 r. sygn. I OSK 1212/13, z dnia 26 września 2013 r. sygn. I OSK 831/13; wyroki dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Za niezasadny Sąd uznał zarzut, iż skarżący zajmuje się wyłącznie dystrybucją energii elektrycznej. Taki zakres działania tego podmiotu świadczy o bezpośrednim realizowaniu przez ten podmiot funkcji związanej z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju. Rozdział usług sprzedaży i dystrybucji energii pozostaje bez wpływu na ocenę wykonywania przez A. S.A. zadań publicznych. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, rola przedsiębiorstw energetycznych jest kluczowa w zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego, ze względu na fakt, że to właśnie te podmioty wykonują działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Jednocześnie - ze względu na ich znaczenie, wykonywanie tego rodzaju działalności gospodarczej zostało obwarowane wieloma obowiązkami, jakie te podmioty w zakresie wykonywanej działalności muszą wykonywać, a które przekładają się na odpowiedni poziom bezpieczeństwa energetycznego. Bezpieczeństwo energetyczne zaliczane jest do szeroko rozumianego bezpieczeństwa ekonomicznego, ponieważ energia i surowce energetyczne stanowią produkty strategiczne mające realny wpływ na wszystkie elementy prawidłowego funkcjonowania państwa. (por. Komentarz do art. 1 ustawy - Prawo energetyczne, red. Zdzisław Muras, Mariusz Swora, zawarty w Bazie Orzeczeń LEX)

W ocenie Sądu, okoliczność, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowana jest infrastruktura przedsiębiorstwa nie wyłącza jego prawa do żądania udzielenia informacji publicznej. Ustawa nie wprowadza bowiem ograniczenia w prawie do uzyskania informacji publicznej z tego tytułu. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Norma art. 2 ustawy stanowi natomiast, że z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu takiej informacji. Z przepisu tego wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie musi zawierać uzasadnienia, a przyczyny żądania informacji publicznej pozostają poza sferą zainteresowania podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji. Fakt posiadania interesu w uzyskaniu informacji związany z prawem własności nieruchomości zabudowanej urządzeniami wykorzystywanymi do realizacji celów publicznych nie wyłącza zatem uprawnienia do uzyskania informacji w trybie ustawy. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. II SAB/Gd 144/13, dostępny na stronie internetowej www.nsa.gov.pl)

Zarzut A. S.A., że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy nie zasługuje na uwzględnienie. Taki charakter żądanej informacji nie wyłączałby stanu bezczynności organu, który w przypadku informacji przetworzonej ma obowiązek wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego, a w przypadku nie wykazania tej okoliczności – wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji.

Żądane przez skarżącego dokumenty stanowiące podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej stanowią informację publiczną w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej. Okoliczności te obligowały A. S.A. z siedzibą w G. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 21 października 2011 r. w sposób i w formie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

W niniejszej sprawie postępowanie o udzielenie informacji publicznej zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 21 października 2011 r. i A. S.A. z siedzibą w G. powinna zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany prawem tj. udzielić żądanej informacji, wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji, albo decyzję o umorzeniu postępowania bądź zawiadomić wnioskującego, że informacji tej nie posiada. A. S.A. z siedzibą w G. nie zakończyła postępowania w żaden z tych sposobów. Pozostaje ona zatem w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 21 października 2011 roku.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał A. S.A. z siedzibą w G. do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Ponadto, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd w punkcie 2 wyroku stwierdził, że bezczynność A. S.A. z siedzibą w G., miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując tej oceny Sąd uwzględnił, że skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej pismem z dnia 21 października 2011 r. Do czasu wydania wyroku w niniejszej sprawie upłynęły zatem ponad 2 lata. Podczas tego okresu Spółka nie załatwiła wniosku skarżącego i pozostawała w bezczynności. Długotrwałość opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku, który winien być załatwiony bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia, świadczy o rażącym naruszeniu prawa - art. 13 ust. 1 ustawy.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163 poz. 1349 ze zm.).