Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 418/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] września 2004 r. wydanym w sprawie [...] wymierzono Z. Z., zwanemu dalej "skarżącym", karę grzywny w wysokości łącznej 100 stawek dziennych po 20 zł, za:

• jazdę samochodem w stanie nietrzeźwym (art. 178a § 1 kk),

• za groźbę pobicia policjanta, aby odstąpił od czynności służbowych (art. 224 § 2 kk).

W następstwie powyższego wyroku wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., w której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską do celów łowieckich w ilości trzech egzemplarzy.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W świetle art. 20 ustawy cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Jak podkreślił Komendant Główny Policji katalog przestępstw, których popełnienie może wzbudzić obawy co do zgodnego z prawem użycia broni, w świetle przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, nie jest zamknięty. Zatem, dyspozycja tego przepisu stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawie cofnięcia pozwolenia, dając tym samym organom możliwość oceny postępowania osoby posiadającej pozwolenie na broń także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub popełnienie, których zarzucono w postępowaniu karnym.

Cofając skarżącemu pozwolenie na broń palną wzięto w szczególności pod uwagę popełnienie przez skarżącego dwóch umyślnych przestępstw mogących, zdaniem organów Policji, stwarzać uzasadnione obawy, iż posiadając broń palną skarżący mógłby jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Te zagrożenie zaakcentowano w szczególności w odniesieniu do popełnionego przez skarżącego przestępstwa wyrażania gróźb pobicia pod adresem funkcjonariuszy Policji, aby odstąpili od czynności urzędowych związanych z faktem ujawnienia podczas kontroli drogowej prowadzenia przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwym. W rzeczy samej takie zachowanie skarżącego godzi bezpośrednio w ochronę porządku publicznego.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzuca naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77 i 107 § 1 k.p.a. Zarzuca niewykazanie przez organy Policji w okolicznościach faktycznych sprawy, iż posiadanie przez skarżącego pozwolenia na broń palną stwarza zagrożenia, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tym bardziej w kontekście nieposzlakowanych opinii jakimi cieszy się skarżący w środowisku, w którym żyje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując, według powołanych wyżej kryteriów, zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Sąd nie dopatrzył, aby decyzje te naruszały prawo.

Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia13 października 2005 r., II OSK 97/05 posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na podobnych zasadach skonstruowana jest również ustawa z dnia 21 czerwca 2002r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007 ze zm.).

Generalnie można powiedzieć, iż ustawa o broni i amunicji, przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego, jak to już wskazano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być także przepis art. 10 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Natomiast został tutaj wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla oceniania okoliczności uzasadniających odmowę dla przyznania obywatelowi uprawnienia dla posiadania broni, aczkolwiek co podlega sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji dla oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni.

Zarówno decyzja w sprawie pozwolenia na broń, jak i decyzja cofająca takowe uprawnienie, nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego. Ma ona charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności dla jej posiadania. Odnosi się to także do postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, toczącego się na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji uzależniając wydanie pozwolenia na broń posługuje się, jak to stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 13 października 2005 r., konstrukcją zwrotu szacunkowego (zwrotu porównawczego), jako jednego z rodzajów zwrotów ocennych, zwanych też odesłaniami pozaprawnymi (por. L. Leszczyński: Tworzenie generalnych klauzul odsyłających, Lublin 2000, s. 20-21, 61, 89 i 91). Zwrot, o jakim mowa, wyrażony został w formie pojęcia niedookreślonego "okoliczności uzasadniające posiadanie broni". Decyzja wydana na podstawie art. 10 ustawy jest, jak to już wyżej wskazano, decyzją związaną, z tym że warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości (zasadności) działania organów Policji (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003r. III SA 1863/01, Lex nr 121778). Osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń powinna zatem przekonać w toku postępowania administracyjnego organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Wydanie pozwolenia, pomimo braku owej "oczywistości" w odmiennym statusie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji ustawy o broni i amunicji. Do takich cech nie należy zwykłe korzystanie przez obywatela ze swoich konstytucyjnych i ustawowych uprawnień.

Powołane wyżej okoliczności, dotyczące charakteru uprawnień do posiadania broni, powinny być pomocne przy dokonywaniu wykładni przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organy Policji, przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mogły powołać się na zapadły wyrok karny za wspomniane wyżej przestępstwa umyślne. Dotyczy to w szczególności przestępstwa dotyczącego groźby pobicia policjanta, aby ten odstąpił od czynności służbowych. Trudno byłoby nie zgodzić się z oceną zawartą w zaskarżonej decyzji, iż takie zachowanie skarżącego stanowi bezpośrednie zagrożenie dla porządku publicznego.

Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa powołanych w skardze w ustaleniu dokonanym w zaskarżonej decyzji, iż przestępstwa, za które skarżący został skazany wskazują na zajście okoliczności, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Wobec istnienia wspomnianego wyroku rzeczą skarżącego było obalenie takiego domniemania przez przedstawienie takich dowodów, które przekonywały by organ Policji, że pozostawienie skarżącemu uprawnienia do posiadania broni nie stanowi zagrożenia użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dowody, na które powoływał się skarżący, a w szczególności pozytywne opinie Burmistrza B., Koła Łowieckiego "[...]", Miejskiego Klubu Sportowego w B, a także Komendanta Posterunku Straży Leśnej w Nadleśnictwie N., nie mogły być uznane przez organy Policji za przekonywające w omawianej kwestii, choćby z tego względu, iż nie oceniano tam istotnego dla sprawy faktu skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne.

W tym stanie sprawy skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).