Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 559/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 § 2, art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 408/12 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 408/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że W. G. w piśmie z dnia 21 maja 2014 r. zatytułowanym "zażalenie" wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia 11 lipca 2014 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, działając na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 p.p.s.a., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na to, że mimo wezwania do nadesłania wypełnionego formularza o przyznanie prawa pomocy skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie tego braku nie uzupełnił.

Skarżący w sprzeciwie z dnia 4 sierpnia 2014 r. wskazał, że orzeczenie wydane zostało przy nieprawidłowej ocenie złożonego środka zaskarżenia.

Pozostawiając bez rozpoznania wniosek o przyzywanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że sprzeciw jest niezasadny. Przedmiotem rozstrzygnięcia był wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braki nie zostały pomimo stosownego wezwania uzupełnione. Pomimo doręczenia skarżącemu wezwania do złożenia wniosku w formie kwalifikowanej w terminie 7 dni, nie zastosował się do jego treści. W konsekwencji do akt sprawy nie wpłynął urzędowy formularz, który zawierałby dane skarżącego/wnioskodawcy.

W. G. na powyższe postanowienie wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się zmiany postanowień i uwzględniania środka zaskarżenia, lub ewentualnie o uchylenie postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że w aktach sprawy jest formularz PPF, dlatego wypełnienie złego formularza nie może być argumentem za nierozpoznaniem wniosku

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie określonego w tym przepisie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. Nr 5, poz. 74). W razie zaś nieuzupełnienia braków wniosku w zakreślonym terminie, Sąd zobowiązany jest do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika z art. 257 p.p.s.a.

W rozpoznanej sprawie skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W zakreślonym terminie braki wniosku nie zostały uzupełnione, wobec czego zaskarżone postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania odpowiada prawu.

Podkreślić należy, że postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.