Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 980/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.97 par.1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1881/11 w sprawie ze skargi F. Spółki jawnej w W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawę do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od F. Spółki jawnej w W. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1881/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi F. spółka jawna w W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesienie gruntów rolnych, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2011 r.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 2 lipca 2010 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. wpłynął wniosek F. spółka jawna o przyznanie pomocy na zalesianie w 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., Kierownik Biura ARiMR stwierdził spełnienie warunków do przyznania pomocy we wnioskowanym zakresie.

W dniu [...] marca 2011 r. Kierownik Biura ARiMR w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie anulowania numeru producenta rolnego nadanego spółce jawnej F. Powodem wszczęcia tego postępowania było przyznanie numeru identyfikacyjnego spółce w sytuacji, gdy była ona jednocześnie współwłaścicielem gospodarstwa rolnego z innymi podmiotami – W. spółka jawna oraz z P. spółka jawna, wpisanymi do ewidencji producentów.

Kierownik Biura ARiMR stwierdził, że rozpoznanie sprawy o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia związanego z wyjaśnieniem prawidłowości nadania spółce numeru producenta i postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych.

W zażaleniu wniesionym na ww. postanowienie strona podniosła, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania gdyż zagadnienie wstępne jest rozstrzygane przez ten sam organ. Stwierdziła także, iż rozstrzygnięcie kwestii, którą organ uważa za zagadnienie wstępne zostało już ostatecznie rozstrzygnięte w postanowieniu o spełnieniu warunków do otrzymania pomocy na zalesianie.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., Dyrektor Oddziału ARiMR utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. Nr 48, poz. 390 ze zm.), płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu, który został wpisany do ewidencji producentów (prowadzonej przez ARiMR). Organ orzekający uznał, że od wyniku wznowionego postępowania w sprawie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru uzależnione jest rozstrzygnięcie sprawy zalesieniowej. Wspierając swoja argumentację powołał się na orzeczenie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2000 r. syg. akt I SA 1725/99.

W skardze wniesionej do WSA w Warszawie na ww. postanowienie skarżąca spółka zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów § 4 pkt 1 i § 10 ust.4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 poprzez błędną ich wykładnię. Zarzuciła także niewłaściwe zastosowanie art.9 7 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Stosownie do przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponieważ w rozpoznanej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd, Sąd stwierdził, że zawieszenie postępowania nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a.

Sąd wyjaśnił, że nie podziela poglądu wyrażonego w przywołanym przez organ postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1725/99, bowiem treść przepisu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. nie pozwala na uznanie, że może on stanowić podstawę zawieszenia postępowania w przypadku gdy zagadnienie uznane przez organ za zagadnienie wstępne, rozpoznaje ten sam organ, nawet jeżeli jest to postępowanie "odrębne przedmiotowo".

W zaskarżonym postanowieniu organ orzekający prawidłowo stwierdził, że jedną z przesłanek przyznania wnioskowanego dofinansowania jest wpis rolnika do ewidencji producentów rolnych. Jednakże nieprawidłowo organ uznał, że rozstrzygnięcie w sprawie prawidłowości wpisu stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. zaskarżył powyższy wyrok i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi organ, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. nr 270) dalej "p.p.s.a." zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. nr 10, poz. 76 ze zm.) poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji nie zastosowanie;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 poprzez ich niezastosowanie;

4. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie wskazanie w argumentacji dlaczego, w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, nie występuje zagadnienie wstępne, które wymagałoby uprzedniego rozstrzygnięcia;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wyczerpane zostały przesłanki wskazane w art. 156 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.

Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na podstawie naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (pkt 1 – 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynika sprawy, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a. (pkt 4 – 5 petitum skargi kasacyjnej) – w tej mierze wyjaśnienia wymaga jedynie, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, naruszenie które autor skargi kasacyjnej zarzuca w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej jest przepisem prawa procesowego, a nie jak wskazał, przepisem prawa materialnego.

Istota sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie odnosi się do kwestii oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wydanego w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych stwierdził, że postanowienie to nie jest zgodne z prawem. Skutkowało to, uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wobec tego, że prawną podstawę wydania kontrolowanego postanowienia stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – w postępowaniu o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na 2010 r., za kwestię prejudycjalną organy administracji uznały konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia związanego z prawidłowością nadania P. spółce jawnej numeru identyfikacyjnego producenta rolnego ujawnionego w ewidencji producentów rolnych, w związku z którym to zagadnieniem wszczęte zostało postępowanie wznowieniowe – Sąd I instancji uznał, że skoro postępowanie dotyczące weryfikacji prawidłowości nadania numeru identyfikacyjnego prowadzone jest przez ten sam organ, który właściwy jest w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych, tj. przez kierownika Biura Powiatowego ARiMR, to wymieniona podstawa zawieszenia postępowania w sprawie głównej podana została przez organu administracji nieprawidłowo. Wymieniony organ, jest bowiem tym samym organem, który miał rozstrzygać zagadnienie wstępne, a z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jednoznacznie wynika, że na jego gruncie mowa jest o "innym organie". Z tego też powodu, Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, a kontrolowane postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie jest zgodne z prawem, albowiem wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podważając zasadność tego stanowiska Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. argumentował natomiast, że Sąd I instancji pomijając okoliczności stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy, jak również wyrażony odnośnie do wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjny zawarty w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1725/99, błędnie przyjął, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a mianowicie rozstrzygnięcia w kwestii prawidłowości wpisu skarżącej spółki do ewidencji producentów rolnych i nadania jej numeru ewidencyjnego.

Uwzględniając przedstawioną istotę sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że postawione w pkt 2 – 3 i 5 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, odpowiednio, przepisów art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a, pozbawione są jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw. Nie pozostają one bowiem w żadnej relacji i związku ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w zaskarżonym wyroku, ani też z argumentacją, która legła u jego podstaw.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, aby Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek działania i zabiegi interpretacyjne, przedmiotem których miałyby być przepisy art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, czy też przepis art. 156 k.p.a., i których rezultat miałby w konsekwencji uzasadniać określony sposób ich zastosowania w rozpatrywanej sprawie, jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych. Było to bowiem zdeterminowane logiką przedstawionego powyżej podejścia Sądu I instancji do wykładni i stosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Konsekwencją powyższego było również i to, że Sąd I instancji w istocie rzeczy nie odnosił się w motywach uzasadniania zaskarżonego wyroku do zagadnienia potrzeby stosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., jako elementu współkształtującego prawną podstawę wydania kontrolowanego postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych z uwagi na potrzebę uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. prawidłowości wpisu skarżącej spółki do ewidencji producentów rolnych i nadania jej numeru ewidencyjnego. Przywołując jedynie treść wymienionego przepisu i operując argumentem z przedstawionego powyżej rozumienia pojęcia "innego organu", Sąd I instancji stwierdził, nie wyjaśniając jednak w ogóle istoty zajętego w tej mierze stanowiska, że organ administracji nieprawidłowo przyjął, że rozstrzygnięcie w sprawie prawidłowości wpisu do ewidencji producentów rolnych stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wymienione zarzuty skargi kasacyjnej nie są więc skuteczne.

Również i z tego powodu, że autor skargi kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzutów tych w należyty sposób nie skonstruował, ani też nie uzasadnił. W tej mierze przypomnienia wymaga, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany (por. np. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12). Innymi słowy chodzi o to, aby autor skargi kasacyjnej podjął polemikę z konkretnym stanowiskiem prezentowanym w uzasadnieniu wyroku i przeciwstawił mu konkretne argumenty natury prawnej odnoszące się, jego zdaniem, do prawidłowej wykładni i prawidłowego zastosowania spornych przepisów prawa materialnego. W sytuacji więc, gdy w odniesieniu do kwestii wykładni i stosowania przywołanych przepisów prawa materialnego Sąd I instancji w istocie rzeczy nie sformułował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku żadnego stanowiska, to z oczywistych względów trudno jest z nim podjąć jakąkolwiek polemikę i wykazywać jego nieprawidłowość zwłaszcza, że jednocześnie w odniesieniu do przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił i nie wykazał – ograniczając się w tym zakresie wyłącznie do ogólnikowego twierdzenia (por. ostatni akapit s. 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej) – dlaczego przepis ten, ze względu na okoliczności stanu prawnego i faktycznego rozpatrywanej sprawy powinien być w niej zastosowany.

Za uzasadnione uznać należy natomiast zarzuty postawione w pkt 1 i pkt 4 petitum skargi kasacyjnej.

W punkcie wyjścia podważyć należy zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku propozycję Sądu I instancji odnośnie do wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji odnośnie do sposobu zastosowania wymienionego przepisu w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, rozumienie pojęcia "innego organu", którym na gruncie przywołanej regulacji operuje ustawodawca, nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do literalnego brzmienia tego przepisu i językowego znaczenia tekstu prawnego, co w konsekwencji miałoby prowadzić do wniosku, że "innym organem" jest tylko i wyłącznie inny organ w strukturze administracji publicznej. Uwzględniając bowiem w tej mierze istotę instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego ze względu na potrzebę uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a w tym kontekście również i stopień złożoności oraz przenikania się kompetencji organów administracji, jako organów właściwych do rozstrzygania, w ramach powierzanych im kompetencji, konkretnych i przedmiotowo odrębnych od siebie spraw administracyjnych, co może następować, i następuje, w różnych trybach i w oparciu o różne podstawy prawne, podkreślić należy znaczenie funkcjonalnego podejścia do wykładni przywołanego przepisu, a w związku z tym potrzebę odejścia od językowego znaczenia tekstu prawnego. Tylko bowiem wówczas, rezultat procesu jego wykładni będzie korespondował z rzeczywistą intencją ustawodawcy tworzącego - tak jak w przypadku omawianej regulacji - konkretne przesłanki stosowania instytucji zawieszenia postępowania, która tamuje bieg i wstrzymuje ciągłość postępowania w danej sprawie, w jasno i wyraźnie określonym celu, a mianowicie w związku z potrzebą uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego o prawnym charakterze. Przyjąć należy więc, że "innym organem" jest również ten sam organ administracji publicznej, lecz działający w prowadzonym na innych podstawach prawnych innym postępowaniu i orzekający w innej sprawie. Wskazane podejście interpretacyjne, gdy uwzględnić, że następuje w oparciu o konkretne metody wykładni prawa zmierzające - w świetle przedstawionych argumentów - do uwzględnienia istoty przesłanek stosowania instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może być więc kwalifikowane, jako wykładnia contra legem. Przedstawione podejście interpretacyjne nie jest również odosobnione w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Niezależnie bowiem od kontestowanego przez Sąd I instancji, bez bliższego jednak uzasadnienia, poglądu prawnego wyrażonego w odniesieniu do omawianej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1725/99, zwrócić należy uwagę na to, że na potrzebę odejścia od językowego znaczenia tekstu prawnego przy wykładni pojęcia "innego organu" Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił między innymi uwagę w wyrokach z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 552/10 oraz z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II GSK 874/12, czy też wprost w nawiązaniu do judykatu dnia 25 stycznia 2000 r. oraz poglądów wyrażanych w tym względzie w literaturze przedmiotu, w wyrokach z dnia 10 września 2013 r., w sprawach sygn. akt II GSK 741/12, II GSK 801/12, II GSK 885/12.

W związku z powyższym, Według Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było podstaw, aby uznać, jak uczynił to Sąd I instancji, że kontrolowane postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych narusza art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z tego powodu, że - jak to ujęto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – "Sprawa prawidłowości wpisu strony do ewidencji producentów rolnych jest prowadzona przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., a więc przez ten sam organ, który prowadził postępowanie w sprawie przyznania pomocy na zalesianie i który wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania", co skutkowało przyjęciem oczywiście błędnego wniosku, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. W świetle przedstawionych powyżej argumentów, nie był to powód wystarczający, aby uznać, że postanowienie to nie jest zgodne z prawem.

W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie doszło również i do tego, że prezentując błędne podejście do interpretacji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zakresie odnoszącym się do pojęcia "innego organu", Sąd I instancji zupełnie pominął istotę przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego, o której mowa na gruncie przywołanego przepisu, potrzeba uwzględnienia której miała zasadnicze znaczenie z punktu widzenia formułowania oceny o zgodności/niezgodności z prawem kontrolowanego postanowienia. Tym samym, to jest w sytuacji, gdy Sąd I instancji w procesie kontroli zgodności z prawem przywołanego postanowienia przeszedł obok zasadniczego problemu prawnego ujawnionego w rozpatrywanej sprawie, podważyć należy również prawidłowość realizacji przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku funkcji kontroli trafności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, jak również i jego funkcji perswazyjnej. Motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie wyjaśniają bowiem tak naprawdę powodów, którymi kierował się Sąd I instancji stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie jest zgodne z prawem. .

Ponownie rozpatrując sprawę ze skargi F. spółki jawnej, Sąd I instancji uwzględni przedstawiony powyżej kierunek wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w zakresie odnoszącym się do pojęcia "innego organu", którym ustawodawca operuje na gruncie tego przepisu, a następnie, kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia oceni, czy rzeczywiście ziściła się - określona przywołanym przepisem - przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania uprawniająca organ administracji publicznej do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 203 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.