Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 420/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 249a, art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. B. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 420/16, umarzającego postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 420/16, odrzucił skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r.

NSA w Warszawie postanowieniem z dnia 28 września 2016 r., o sygn. akt II FZ 553/16, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r. stało się prawomocne z dniem 28 września 2016 r.

Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 17 października 2016 r., na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 1 kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne.

W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw podnosząc, że nie ma możliwości sądowego dochodzenia swoich praw w sytuacji, w której nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Ponadto wskazał, że jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu wypadku, a obecnie przebywa na rencie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

W ocenie Sądu rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie na skutek wydania przez NSA orzeczenia oddalającego środek zaskarżenia od tego orzeczenia. W takiej sytuacji rozpoznawanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy staje się zbyteczne, bowiem nawet jego rozpoznanie zgodnie z intencją strony nie niweczy skutków prawomocnego zakończenia postępowania.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że w wyniku wydania przez NSA postanowienia z dnia 28 września 2016 r., o sygn. akt II FZ 553/16, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 420/16 o odrzuceniu skargi stało się z dniem 28 września 2016 r. prawomocne. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 1 kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, co uzasadniało umorzenie wywołanego nim postępowania w oparciu o regulacje art. 249a p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2016 r. należało utrzymać w mocy.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.