Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 832/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 99 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Dnia 16 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2023 roku sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 28 września 2022 r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Olsztyna z 22 lipca 2022 r. o skierowaniu A. L. (dalej jako: "skarżący") na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212, dalej też jako: "ustawa"). Podniosło, że dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania.

W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach.

Wyjaśniono, że w rozpatrywanym przypadku konieczność przeprowadzenia stosownego specjalistycznego badania lekarskiego uzasadnia załączona do akt sprawy informacja Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Olsztynie (dalej jako: "WOMP") z 29 marca 2022 r. Dyrektor tego ośrodka poinformował, że w toku przeprowadzonych badań lekarze powzięli uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości stanu zdrowia skarżącego. Stwierdzono u niego "[...]", co może rzutować na uprawnienia do kierowania pojazdami. W piśmie z 4 lipca 2022 r., po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną przedłożoną przez skarżącego, dyrektor WOMP podtrzymał swoje stanowisko o uzasadnionych wątpliwościach co do stanu zdrowia skarżącego mogących stanowić przeciwwskazania do posiadania uprawnień do kierowania pojazdami. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, że informacja dyrektora WOMP, poparta dołączoną do akt sprawy dokumentacją medyczną, stanowi informację wiarygodną, a zatem uzasadniającą wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Podniesiono, że WOMP jest placówką specjalizującą się w badaniu kierowców, stąd wiarygodność wskazanych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego nie może budzić wątpliwości. Organ odwoławczy zaznaczył, że przeciwwskazania do kierowania pojazdami nie muszą wykluczać zdolności do pracy na określonym stanowisku, stąd na podstawie orzeczenia lekarskiego z 18 marca 2022 r. o zdolności skarżącego do pracy na stanowisku dozorcy nie można rozstrzygać o jednoczesnym braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Zauważono, że WOMP wskazał na konieczność pracy w szkłach korekcyjnych. Również dokumentacja medyczna przedłożona przez skarżącego wskazuje na wadę wzroku - "[...]". Pozostałe wyniki badań okulistycznych, wobec braku wiedzy specjalistycznej organu I instancji oraz Kolegium, podlegają weryfikacji przez uprawniony do tego organ, specjalizujący się w badaniu kierowców, który dokona weryfikacji stwierdzonych dolegliwości zdrowotnych, uwzględniając przy tym również cukrzycę i chorobę serca, pod kątem zdolności do bezpiecznego kierowania pojazdem. Kolegium stwierdziło, że przekonanie skarżącego o tym, że może prowadzić pojazdy mechaniczne w ruchu lądowym i nie ma żadnych przeciwwskazań zdrowotnych w tym zakresie, nie jest wystarczające, by zanegować zaskarżone rozstrzygnięcie. Okoliczność ta musi być obiektywnie zweryfikowana. Temu celowi służy właśnie instytucja skierowania na badania lekarskie, która znajduje zastosowanie, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowany przez adwokata, zarzucił, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem:

- art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie;

- art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki jego zastosowania;

- art. 7, art. 8, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, pominięcie słusznego interesu skarżącego, poprzez:

a) niewzięcie pod uwagę, że skarżący jest pod stałą opieką lekarską i nigdy nie zasugerowano mu, że jego stan zdrowia stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdami;

b) niewzięcie pod uwagę, że WOMP nie uzasadnił wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, wskazując lakonicznie, że są one uzasadnione;

c) niewzięcie pod uwagę, że WOMP nie ustosunkował się do dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego, wskazując lakonicznie, że stanowisko pozostaje aktualne;

d) niewzięcie pod uwagę, że badanie skarżącego w WOMP trwało jedynie kilka minut, a ponadto podczas wizyty nie wskazano skarżącemu, że zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do możliwości kierowania przez niego pojazdami z uwagi na stan zdrowia;

e) niewzięcie pod uwagę, że badania kontrolne będą odbywały się w WOMP, będą to badania odpłatne, w związku z czym jednostka informująca o "uzasadnionych wątpliwościach" odniesie korzyść z wykonania decyzji o skierowaniu na badania;

f) niezwrócenie się do lekarza okulisty o udzielenie informacji, czy stwierdzona

u skarżącego wada wzroku stanowi przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych, w szczególności biorąc pod uwagę, że podczas prowadzenia samochodu skarżący będzie nosił okulary;

g) niezwrócenie się do lekarza diabetologa skarżącego o udzielenie informacji, czy obecny stan zdrowia skarżącego stanowi przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 8 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie

i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:

1. zaświadczenia lekarskiego wydanego przez specjalistę diabetologa - w celu wykazania, iż ze względów diabetologicznych brak przeciwwskazań do prowadzenia przez skarżącego mechanicznych pojazdów służbowych;

2. opisu badania wzroku wykonanego przez lekarza okulistę - w celu wykazania faktu, że skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne w szkłach korekcyjnych okularowych;

3. opisu badania wzroku wykonanego przez specjalistę chorób oczu - w celu wykazania, że skarżący może kierować pojazdami w szkłach korekcyjnych okularowych;

4. zaświadczenia z dnia 31 października 2022 r. wydanego przez kardiologa wraz

z wynikami badania kardiologicznego - w celu wykazania, że u skarżącego nie stwierdzono przeciwwskazań do prowadzenia samochodu.

Pełnomocnik skarżącego akcentował, że stan zdrowia skarżącego nie stanowi przeciwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych i nie występują co do tej okoliczności żadne wątpliwości. W ocenie skarżącego, WOMP złożył zawiadomienie co do stanu zdrowia skarżącego powodowany wyłącznie chęcią zarobkowania. Postępowanie takie jest nieetyczne i budzi uzasadniony sprzeciw.

Podczas rozprawy zdalnej przeprowadzonej 16 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Podał, że uzasadnienia decyzji obu instancji nie spełniają wymogów zasady przekonywania. Stwierdził, że decyzja, zwłaszcza organu

I instancji, wynikała z pobudek merkantylnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zasada legalności, wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2022 r. poz. 2492) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżony akt jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j. Dz. U.

z 2023 r. poz. 259, dalej jako: "p.p.s.a.").

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z mającym w sprawie zastosowanie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy

o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega m. in. osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Stosownie do art. 75 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 tej ustawy, badanie lekarskie przeprowadza się na podstawie skierowania, w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, na koszt osoby badanej. Skierowanie, o którym mowa w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, wydaje starosta w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy. W przepisie tym podkreślone zostało jeszcze raz, że decyzja o skierowaniu na badanie wydawana jest, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy o kierujących pojazdami, decyzja o skierowaniu na badania lekarski wydawana jest z urzędu – na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych lub zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności

lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (a więc

w zakresie w jakim może mieć to wpływ na zdolność do kierowania pojazdami).

W myśl art. 79a ustawy, opłata za badanie lekarskie, w tym przeprowadzane

w trybie odwoławczym, nie może przekroczyć 200 zł za każde z tych badań.

Z powyższych unormowań wynika, że WOMP jest podmiotem, któremu powierzono obowiązek informowania organu, w którego zakresie kompetencji leży wydawanie i weryfikowanie uprawnień do kierowania pojazdami, o stwierdzonych podczas przeprowadzanych badań pracowniczych zastrzeżeniach zdrowotnych mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Okoliczność, że WOMP jest jednocześnie jednostką uprawnioną do przeprowadzenia badań na podstawie skierowania starosty, a badania są odpłatne, nie świadczy o zarzucanym braku etyczności. Bezpodstawnie skarżący doszukuje się tu jakichkolwiek pobudek merkantylnych. WOMP jest instytucją państwową, działającą w służbie społeczeństwu, finansowaną ze środków publicznych, a pobierane opłaty mają charakter ekwiwalentny. Poza tym zawiadomienie WOMP nie jest wiążące dla organu orzekającego.

Zawiadomienie WOMP uprawnia starostę do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Jednak samo w sobie nie determinuje jeszcze treści decyzji wydawanej przez starostę. Starosta samodzielnie decyduje o wszczęciu postępowania i samodzielnie decyduje o kierunku rozstrzygnięcia. Skoro starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu na badanie lekarskie, to jej wydanie musi poprzedzić odpowiednie postępowanie normowane przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej jako: "k.p.a."). Zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a., kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ochronie interesu strony służy m.in. art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W niniejszej sprawie wskazane zasady zostały zachowane, nie można w związku z tym przypisać organom orzekającym ich naruszenia. Przede wszystkim w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie skarżący został pouczony o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, możliwości zapoznania się z aktami i zgłaszania żądań. Z prawa tego skorzystał, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie i posiadaną dokumentację medyczną. Organ I instancji następnie zasadnie przedstawił dokumenty przedłożone przez skarżącego WOMP, aby ten ustosunkował się do ich treści, a następnie dał możliwość skarżącemu zapoznania się ze stanowiskiem WOMP. W ten sposób organ I instancji dochował wymogów art. 8 § 1 k.p.a., ustanawiającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Okoliczność, że organ I i II instancji odmiennie oceniły zgromadzony materiał dowodowy niż skarżący, nie może świadczyć o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy był niewystarczający do wydania decyzji w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie.

Zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie, które określają jakie okoliczności mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Rolą organu orzekającego jest uzyskanie materiału dowodowego, który potwierdzi spełnienie warunków do wydania decyzji, tu: skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie

z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W związku z tym dowodem mogła być także dokumentacja medyczna przedłożona w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego, która potwierdza, że skarżący ma problemy zdrowotne z sercem, cukrzycą, nadciśnieniem, prawidłowym widzeniem. Ponieważ jednak ani organy orzekające, ani Sąd nie posiadają wiedzy specjalistycznej, a WOMP nie podał w ogóle, które schorzenia występujące u skarżącego wzbudziły jego zastrzeżenia w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami, nie jest możliwe twierdzenie, że to właśnie zdiagnozowana u skarżącego "[...]", stanowią uzasadnione

i poważne zastrzeżenia, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy. Nie można zaaprobować poglądu organów orzekających, że z racji tylko tego, że WOMP jest podmiotem wyspecjalizowanym, to zgłoszone przez ten podmiot zawiadomienie

i zawarte w nim ogólnikowe twierdzenie o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń, bez wyjaśnienia jakiego rodzaju są to zastrzeżenia, uprawnia a priori do uznania spełnienia przesłanki do skierowania na badanie lekarskie. Zważyć należy, że w ramach cytowanych przepisów starosta ocenia, czy uzyskane informacje o stanie zdrowia mogą wywoływać obiektywnie uzasadnione zastrzeżenia co do sprawności kierowcy. Musi więc dysponować danymi, które pozwolą mu na ocenę zasadności zawiadomienia WOMP. Podmiot zawiadamiający powinien wskazać konkretne fakty wywołujące uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Organ orzekający nie może bezkrytycznie podchodzić do otrzymanych informacji i zawiadomień (por. wyrok WSA w Olsztynie z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 834/22, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ jest zobowiązany do analizy wszystkich otrzymywanych sygnałów co do stanu zdrowia kierowcy i ich oceny w zakresie zaistnienia uzasadnionych zastrzeżeń na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.

Zauważyć należy, w związku z zarzucanym przez skarżącego brakiem zwrócenia się przez organy do specjalistów o udzielenie informacji, że w niniejszym postępowaniu starosta nie rozstrzygał o stanie zdrowia kierowcy. Przedłożone przez skarżącego zaświadczenia specjalistów stwierdzające, że występujące u skarżącego schorzenia nie stanowią przeszkody do prowadzenia pojazdów, nie mogą przeczyć uznaniu, że mogą one wywoływać uzasadnione i poważne zastrzeżenia. O tym, czy rzeczywiście pozostają one bez wpływu na posiadane uprawnienie do kierowania pojazdami rozstrzyga badanie uprawnionego podmiotu, określonego w art. 75 ust. 5 ustawy

o kierujących pojazdami, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy.

W rozpoznawanej sprawie wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie było zasadne z powodu stwierdzonej u skarżącego znacznej wady wzroku, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z przedłożonym przez skarżącego orzeczeniem lekarskim WOMP nr "[...]", wydanym w postępowaniu pracowniczym, skarżący wymaga pracy w szkłach korekcyjnych. Także okulista skarżącego wskazał, że skarżący może kierować pojazdem, ale wyłącznie w szkłach korekcyjnych okularowych. Już tylko ta okoliczność była wystarczająca do uznania zasadności skierowania na badanie lekarskie, podczas którego mogą zostać zweryfikowane również pozostałe stwierdzone u skarżącego schorzenia. Wyjaśnić należy, że orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami uprawnia do wydania prawa jazdy bez ograniczeń (art. 13 ustawy). Stosownie do art. 79 ust. 3 pkt 3 ustawy orzeczenie lekarskie może zawierać wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia w zakresie specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem.

W myśl art. 13 ust. 5 ustawy wymagania te mogą dotyczyć stosowania m.in. korekty lub ochrony wzroku. Zgodnie z art. 79 ust. 8 pkt 2 ustawy, w przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa w ust. 3, uprawniony lekarz przesyła jego kopię staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Wymagania określone w orzeczeniu lekarskim są następnie zamieszczane w prawie jazdy (art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami). Przepisy te potwierdzają, że stwierdzona u skarżącego wada wzroku wymagająca szkieł korekcyjnych, uzasadnia wydanie nowego orzeczenia lekarskiego, a tym samym skierowania na badanie lekarskie. Do akt administracyjnych sprawy zasadnie organ I instancji załączył orzeczenie lekarskie z 21 czerwca 2002 r., na podstawie którego wydano skarżącemu dotychczasowe prawo jazdy. Orzeczenie to stwierdza, że skarżący nie wymaga używania szkieł korekcyjnych podczas kierowania pojazdem. Obecnie okoliczność ta wymaga weryfikacji.

Powyższe przekonuje, że zaskarżona decyzja, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, wydana została zgodnie z przepisami cytowanej ustawy o kierujących pojazdami, z poszanowaniem zasad unormowanych w k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy podał na jakich okolicznościach faktycznych oparł rozstrzygnięcie, co umożliwiło weryfikację zajętego stanowiska.

W tym stanie rzeczy skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.