Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1134/93
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1994-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Hasła tematyczne: Ochrona dóbr kultury
Działalność gospodarcza
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 1987 nr 22 poz. 127
law: Ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii.
Teza: Nabycie filmu /videokasety/ w celu odpłatnego rozpowszechniania, od osoby uprawnionej do działalności handlowej, lecz nie mającej uprawnienia do prowadzenia tej działalności w zakresie dystrybucji filmów, nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii.

TEZY

Nabycie filmu /videokasety/ w celu odpłatnego rozpowszechniania, od osoby uprawnionej do działalności handlowej, lecz nie mającej uprawnienia do prowadzenia tej działalności w zakresie dystrybucji filmów, nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii.


UZASADNIENIE

Przewodniczący Komitetu Kinematografii decyzją, wydaną na podstawie art. 54 ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii, cofnął Olimpii W. upoważnienie do prowadzenia działalności w zakresie wypożyczania videokaset z filmami.

Rozstrzygnięcie takie uzasadniono tym, że przeprowadzona kontrola ujawniła, iż wyżej wymieniona wprowadziła do obrotu jedną kasetę wideo z filmem po piracku przegranym, a ponadto wypożyczała kasety nie noszące znamion oryginalności, przy czym na niektóre z nich nie posiadała rachunków zakupu. Działaniem takim naruszyła zarówno przepisy ustawy o kinematografii jak i warunki upoważnienia.

Po otrzymaniu tej decyzji zainteresowana wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przewodniczący Komitetu Kinematografii po ponownym rozpatrzeniu sprawy zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu podano, że fakt zakupu kaset na targach nie przesądza jeszcze, iż hurtownicy sprzedawali kasety pochodzące od legalnie działających dystrybutorów, a posiadanie rachunków nie usprawiedliwia niewiedzy odnośnie możliwości rozpoznania kaset pochodzących od uprawnionych dystrybutorów. W sytuacji gdy film jest nagrany na niefirmową kasetę i bez oznakowań dystrybutora polskiego, nie ma podstaw do przyjęcia, że jest to kaseta oryginalna, a takich kaset ujawniono w wypożyczalni skarżącej co najmniej 5.

Olimpia W. zaskarżyła tę decyzję i wniosła o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego /art. 53 ust. 1 ustawy o kinematografii/ i przepisów postępowania administracyjnego /błędy w ustaleniach faktycznych/.

Skarżąca wywodzi, że w upoważnieniu do prowadzenia wypożyczalni filmów nie ma mowy o znamionach oryginalności kaset ani o kasetach nagranych po piracku. Art. 53 ust. 1 cyt. ustawy wymaga tylko, aby kasety /oprócz jednej omyłkowo zdanej przez klientkę/ posiadały rachunki wystawione przez podmioty uprawnione lub upoważnione do prowadzenia działalności w zakresie dystrybucji filmów. Nie naruszyła zatem przepisów ustawy o kinematografii ani warunków zezwolenia.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Komitetu Kinematografii wniósł o oddalenie skargi. W piśmie tym stwierdził m.in., że wbrew twierdzeniu skarżącej wszystkie rachunki na zakwestionowane filmy przedstawione przez nią do akt sprawy nie są rachunkami podmiotów uprawnionych lub upoważnionych do prowadzenia działalności w zakresie dystrybucji filmów. Rachunki te pochodzić mogą ewentualnie od podmiotów uprawnionych do sprzedaży. Każdy dystrybutor filmu ma prawo na własny sposób określać oryginalność swoich kaset. Skarżąca posiadała w swojej wypożyczalni oryginalne kasety wielu dystrybutorów, a zatem mogła w łatwością odróżnić kasety pirackie od legalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii przedmiotem odpłatnego rozpowszechniania może być jedynie film nabyty od podmiotów uprawnionych do prowadzenia działalności w zakresie dystrybucji filmów.

O takim uregulowaniu prawnym została skarżąca pouczona w treści przyznanego jej zezwolenia. W uzasadnieniu tego zezwolenia zamieszczono też ostrzeżenie, że wypożyczanie filmów, które nie zostały nabyte od podmiotów uprawnionych lub upoważnionych do prowadzenia dystrybucji w celu wypożyczania - spowoduje cofnięcie zezwolenia.

Prawo wyłączności w zakresie dystrybucji i w zakresie odpłatnego rozpowszechniania filmu przysługuje jednostkom organizacyjnym kinematografii oraz Komitetu do Spraw Radia i Telewizji, a także innym jednostkom gospodarczym, którym Przewodniczący Komitetu udzieli takiego upoważnienia.

Zasadnie zatem podniesiono w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, że nabycie filmu w celu odpłatnego rozpowszechniania, od osób prowadzących działalność handlową, nie stanowi spełnienia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 cyt. ustawy, gdyż nie każdy podmiot prowadzący taką działalność posiada upoważnienie Przewodniczącego Komitetu Kinematografii do dystrybucji filmów w celu odpłatnego ich rozpowszechniania.

Jak wynika z ustaleń zawartych w protokóle kontroli, zakwestionowane u skarżącej filmy nie były nabyte u dystrybutorów upoważnionych przez Przewodniczącego Komitetu Kinematografii do prowadzenia tej działalności.

Ustaleń tych skarżąca skutecznie nie podważyła. Przedłożone przez nią rachunki świadczą tylko o nabyciu filmów od podmiotów uprawnionych do prowadzenia działalności handlowej, a nie do dystrybucji filmów w trybie art. 52 cyt. ustawy.

Zauważyć przy tym trzeba, że niektóre rachunki przedłożone przez skarżącą wystawione są nie na jej nazwisko czy prowadzoną przez nią wypożyczalnię, lecz na inną osobę.

Powyższe ustalenia i uwagi dotyczą także zakwestionowanej kasety video z filmem "po piracku przegranym". (...)

Wyniki przeprowadzonej kontroli świadczą o tym, że także i ten film "po piracku przegrany" przeznaczony był w wypożyczalni skarżącej do odpłatnego rozpowszechniania.

Skarżąca nie udowodniła też, że film ten nabyła u dystrybutora, o jakim mowa w art. 52 cytowanej ustawy.

W tych warunkach uznać trzeba, że w sprawie niniejszej przekonująco udowodniono, iż skarżąca prowadziła działalność naruszającą art. 53 cytowanej ustawy. W takich warunkach w myśl art. 54 tejże ustawy cofnięcie upoważnienia jest obligatoryjne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.