Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1412/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 września 2004 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2002r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego ; o d d a l a s k a r g ę /-/ L.Drewniak-Żaba /-/ G.Radzicka /-/ St.Małek


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nr [...] nakazał inwestorce A. G. rozbiórkę jednokondygnacyjnego budynku o wymiarach 2,60m na 6,80m i wysokości 3,30m przybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę, do budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w P.

W uzasadnieniu stwierdzono, że w toku prowadzonego postępowania, ustalono że wymagającą remontu istniejąca przybudówkę rozebrano do fundamentów i wybudowano nowy budynek o 1,50m dłuższy.

Ponieważ tego rodzaju roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę, a inwestor o pozwolenie nie wystąpił, stosując przepisy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 1126 ze zm.) nakazano rozbiórkę obiektu.

W odwołaniu od decyzji A. G. zaprzeczyła aby wykonane roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę i wskazała, że to w trakcie remontu stan techniczny obiektu okazał się na tyle zły, że zmuszona była go rozebrać, bowiem zachodziła realna groźba zawalenia się ścian. Stwierdzając, że przeprowadzone roboty były inne niż te, o których mowa w art. 48 prawa budowlanego, wskazywała na konieczność zastosowania do ustalonej sytuacji art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2002r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów odwołującej organ stwierdził, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 1126) pod pojęciem budowa należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Pojęcia te nie zostały przez ustawodawcę dokładnie sprecyzowane. W praktyce budowlanej, doktrynie i orzecznictwie roboty polegające na zastąpieniu starego obiektu budowlanego (jego rozbiórka) nowym obiektem budowlanym (budowa w tym samym miejscu) bardziej nowoczesnym pod względem architektonicznym i technologicznym są budową, tj. wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu.

Natomiast pkt 8 art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 1126) stwierdza, iż remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji.

Zawężenie pojęcia remontu tylko do obiektów istniejących oznacza, iż ustawodawca wyraźnie odróżnił remont od budowy. Organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie ustalono, iż na miejscu obecnej, stała stara przybudówka, a potwierdza to zresztą treść odwołania. Nie można więc przyjąć, że A. G. (obecne nazwisko S.) dokonała remontu w istniejącym obiekcie, skoro najpierw stary obiekt został rozebrany ze względu na jego stan techniczny, a następnie powstał nowy.

Przeprowadzone, przez inwestorkę, roboty odpowiadają definicji zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 1126).

Stąd nieuzasadnione w ocenie organu są wywody odwołania zastosowania w tej sprawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca przytoczyła zarzuty przytoczone w odwołaniu i żądała uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu administracyjnego, że stara przybudówka z uwagi na jej stan została rozebrana w całości do fundamentów i następnie postawiona od nowa i to o 30cm szersza i około 1,50m dłuższa z tym, że jak to przyznała w czasie oględzin (k. 38) całość robót traktowała jako remont. Te ustalenia wynikają również z zeznań świadków przesłuchanych w toku postępowania administracyjnego (vide zeznania B.S., J.P., T.P.).

Roboty polegające na zastąpieniu starego obiektu budowlanego (jego rozbiórka) nowym obiektem budowlanym posadowionym w tym samym miejscu, bardziej nowoczesnym pod względem architektonicznym i technologicznym są budową, tj. wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, nie będącym odbudową, rozbudową, nadbudową oraz przebudową obiektu budowlanego.

Natomiast remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Skoro więc inwestorka przyznała, że obiekt rozebrano do fundamentów i postawiono nowy obiekt ( o 1,5m dłuższy), to bez wątpienia w przedmiotowej sprawie organ miał prawo uznać, że wykonany obiekt stanowił budowę w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 6 ustawy prawo budowlane. Organ II instancji przytoczył wprawdzie w uzasadnieniu na str. 2 do definicji budowy omyłkowo pkt 8 art. 3, który dotyczy remontu, jednak winno być niespornym, że w myśl art. 28 ustawy prawo budowlane rozpoczęcie wykonywania obiektu budowlanego, odbudowa, rozbudowa, nadbudowa i przebudowa, a także prac polegających na montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego, jest możliwe dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Innym remontem nie wymagającym pozwolenia na budowę, ale wymagającym zgłoszenia jest remont, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo budowlane, jednak z uwagi na wymianę elementów konstrukcyjnych, co w przypadku inwestycji skarżącej miało miejsce, ten przypadek nie ma zastosowania w sprawie. Należy jednak podkreślić, że i brak zgłoszenia również musiałby skutkować zastosowaniem art. 48 prawa budowlanego.

Skoro więc na budowę obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, niezbędne było pozwolenie na budowę, organy nadzoru budowlanego zasadnie zastosowały przepisy art. 48 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy.

Wbrew zarzutom skarżącej w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i 51 ust. 4 ustawy prawo budowlane, gdyż wykonana budowa nie mieści się w kategoriach pojęcia "roboty budowlane inne niż określone w art. 48". W tym zakresie zarówno odwołanie, jak i skarga stosuje wadliwą wykładnię przepisów prawa budowlanego.

Uznając więc zarzuty skargi za nieuzasadnione, na zasadzie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) skargę należało oddalić.

/-/ L.Drewniak-Żaba /-/ G.Radzicka /-/ St.Małek

MarK