Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 857/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 4 pkt 22 lit. h i s, art. 92 a ust. 1,2 i 6, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Asystent Sędziego Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. znak [...] o nałożeniu na A Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 500 zł .

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 4 pkt 22 lit. h i s, art. 92 a ust. 1, 2 i 6, art. 92 c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128), art. 23 a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U z 2005 r., Nr 180, poz. 1494), art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006).

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny:

Inspektorzy Transportu Drogowego dokonali w dniu 28 października 2014 r. kontroli pojazdu członowego składającego się z ciągnika samochodowego marki Mercedes – Benz o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] poruszającego się po drodze [...] w miejscowości W należącego do A Sp.z o.o., którym kierował J. P.

Organ ustalił, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku pobierania danych z karty kierowcy w terminach określonych przepisami prawnymi. Ostatni raz pobrano dane z karty kierowcy J. P. w dniu 26 września 2014 r., to jest 32 dni temu.

Organ uznał, że powyższe stanowi naruszenie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych i nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 500 zł.

A Sp. z o.o. odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie zarzucając, że wyniki dokonanej kontroli nie powinny skutkować nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE.L.2010.168.16), określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanych działalności. Uwzględniając ten przepis, odejmując cztery niedziele należy uznać, że nie było w sprawie naruszenia. Zdaniem odwołującej A, Inspekcja Transportu Drogowego dysponuje programem komputerowym, który umożliwia odczytanie ile dni aktywności miał kierowca w zadanym okresie czasu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania wydał opisaną na wstępie decyzję.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji. Powołując się na przepisy znajdujące w sprawie zastosowanie stwierdził, że zgodnie z § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z urządzeń rejestrujących podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Oznacza to, że dane cyfrowe mogą być pobierane w krótszych odstępach czasu, ale nie dłuższych. Odnosząc się do argumentacji odwołania organ wskazał na to, że zgodnie z rozporządzeniem 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie. Pojęcie wczytywanie danych zostało zdefiniowane dla celów art. 10 ust. 5 ww. rozporządzenia poprzez odesłanie do definicji określonej w załączniku IB, rozdział I lit. s rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Wczytywanie danych to kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców.

Odczyt danych z tachografu cyfrowego polega na przeniesieniu zapisanych danych w pamięci tachografu do urządzenia (czytnika tachografu), a następnie zapisaniu go na dysku komputera. W dalszej kolejności organ odwoławczy przedstawił proces odczytywania danych z tachografu, zwracając uwagę, że przedsiębiorca musi dysponować kartą przedsiębiorstwa, która blokuje tachograf oraz czytnik tachografu, ewentualnie kartę warsztatową. Za pomocą tych urządzeń odczytuje się dane z tachografów. Do odczytywania danych uprawnione są również warsztaty, które w przypadku niemożności sczytania danych wydają odpowiednie zaświadczenia.

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na okoliczność, że strona nie podała danych podmiotu, któremu powierzyła dokonanie sczytania danych oraz, że to na niej spoczywa odpowiedzialność za ewentualne uchybienia w procesie odczytywania danych.

W tym kontekście przyjęto, że nie zostały spełniane przesłanki zastosowania przepisu art. 92 c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, które pozwalają na niewszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej bądź umorzenie postępowania. Przedsiębiorca miał bowiem wpływ na powstanie naruszenia, któremu by zapobiegł, gdyby we właściwym terminie dokonał sczytania danych cyfrowych z karty kierowcy.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że program do odczytu danych nie jest urządzeniem pomiarowym, które podlega prawnej kontroli. Urządzeniem pomiarowym jest jedynie tachograf. Oprogramowania typu Tachoscan i Tachosped jedynie sczytują pomiary zarejestrowane w tachografie cyfrowym lub karcie kierowcy. Programy, którymi posługują się polskie służby archiwizują dane w formacie spełniającym wymagania określone w załączniki I B rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. Wskazał też, że każdy z programów sczytuje niezależnie od rodzaju stosowanego programu do odczytu danych te same dane i w tych samych wielkościach, które są zawarte w pamięci karty lub tachografu cyfrowego. Niezależnie od analizy danych dokonanych przy pomocy Tachoscan funkcjonariusze każdorazowo dokonują analizy sczytywania danych.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zostały zawarte zarzuty naruszenia art. 92 a ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92 b i 92 c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania pomimo wystąpienia okoliczności w tych przepisach wskazanych.

W skardze podkreślono, że strona nie miała świadomości o stwierdzonych naruszeniach ani wpływu na ich powstanie. Był to wynik samodzielnego działania kierowcy. Zaznaczono, że Spółka zapewniała prawidłową organizację pracy oraz warunki techniczne zapewniające terminowe pobieranie danych z karty każdego kierowcy, w tym J. P.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: |

|Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z |

|2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej - P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej |

|pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w|

|toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik|

|sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest |

|związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. |

|Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów |

|postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. |

|Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. |

|Natomiast istotna jest dla rozstrzygnięcia rozumienie przepisów mających zastosowanie w sprawie, w szczególności ( i to niezależnie od |

|zarzutów skargi ) wykładnia przepisu § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie |

|częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( w/w ). |

|Treść normatywna tego przepisu powinna być ustalona w kontekście celów, dla których ustanowione zostały mechanizmy kontroli czasu pracy|

|kierowców, tj. stworzenia optymalnych gwarancji bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Taki też cel deklaruje preambuła rozporządzenia |

|Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki |

|pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.10.168.16), co wyznacza też sposób, w jaki należy rozumieć pkt 3 tej preambuły, którego |

|tłumaczenie jest przedmiotem kontrowersji w orzecznictwie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 3. 11. 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w|

|Gorzowie Wielkopolskim podniósł kwestie wykładni językowej pkt 3 preambuły stwierdzając, że w opublikowanym jego tłumaczeniu stanowi, |

|że "określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności". Na konieczność |

|przestrzegania tego przepisu w jego literalnym brzmieniu zwraca uwagę orzecznictwo, podkreślając, że jedynie te dni ( tj. |

|zarejestrowanej działalności ) należy uwzględniać w terminach, o jakich mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 |

|sierpnia 2007 r. (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r., sygn.. akt III SA/Kr 745/14). |

|Sad rozpatrując niniejszą skargę dostrzega, że użyte w pkt 3 preambuły pojęcie "zarejestrowana działalność", spowodowało istotne |

|rozbieżności interpretacyjne. W wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn.. akt II SA/Rz 1556/14, stwierdzono, że chodzi o |

|dni zarejestrowanej działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca prowadzi pojazd. Z kolei w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 |

|sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 624/14 przyjęto, że pojęcie to odnosi się do prowadzenia zarejestrowanej działalności przez |

|przedsiębiorstwo transportowe, którego kierowcy w tym czasie m.in. wykonują przewozy. Takie samo stanowisko zajął WSA w Kielcach w |

|wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 347/15. |

|Należy jednakże przypomnieć, że podstawową zasadą w przypadku uzyskania rozbieżnych wyników wykładni, jest odwołanie się do celów, do |

|jakich zamierzał prawodawca i wartości, jakie stanowioną regulacją decydował chronić. W analizowanym przypadku niewątpliwie zarówno |

|prawodawcy europejskiemu jak i krajowemu niewątpliwie chodziło o ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego, poprzez między innymi kontrolę|

|czasu pracy kierowców. |

|Z tego powodu nie można się zgodzić, co do preferencji literalnej wykładni użytego w punkcie 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) Nr|

|581/2010 pojęcia "dni zarejestrowanej działalności". W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo obliczyły długość maksymalnych |

|okresów na wczytanie danych przyjmując, jako dni zarejestrowanej działalności (o których mowa w rozporządzeniu nr 581/2010) wszystkie |

|kolejne dni kalendarzowe. Nie sposób bowiem przyjąć w kontekście celu omawianych przepisów, że dni wolne od pracy i dni w których |

|kierowca nie pracuje nie są dniami prowadzenia zarejestrowanej działalności przez przedsiębiorstwo transportowe, którego kierowcy w tym|

|czasie m.in. wykonują przewozy. |

|Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały |

|w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich |

|danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy. W preambule rozporządzenia wskazano, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych |

|przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo |

|przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006, natomiast określenie |

|maksymalnego okresu na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy pozwoli na ściślejsze ujednolicenie |

|warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii. Określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy |

|uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010 maksymalny okres |

|na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty |

|kierowcy. |

|Z uwzględnieniem powyższych warunków częstotliwość pobierania danych |

|z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy określone zostały w krajowym, polskim porządku prawnym. W przepisie art. 23a ustawy z dnia|

|29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180 poz. 1494 ze zm.) zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw|

|transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz |

|warunków ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i |

|regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywanie tych danych przez podmiot wykonujący przewozy|

|drogowe z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu 561/2006. |

|W wykonaniu tej delegacji Minister Transportu wydał rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania |

|danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia |

|dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. |

|W ocenie Sądu organy prawidłowo obliczyły długość maksymalnych okresów na wczytanie danych przyjmując, jako dni zarejestrowanej |

|działalności (o których mowa w rozporządzeniu nr 581/2010) wszystkie kolejne dni kalendarzowe. Przyjęcie, że dni wolne od pracy nie są |

|dniami prowadzenia zarejestrowanej działalności przez przedsiębiorstwo transportowe, którego kierowcy w tym czasie m.in. wykonują |

|przewozy, przeczyłoby celom analizowanych przepisów, a tym samym racjonalności działania prawodawców – zarówno europejskiego jak i |

|krajowego. Należy zauważyć, że pobieranie danych z karty kierowcy i z tachografu jest podstawą nie tylko kontrolowania czasu pracy |

|kierowcy, ale także ustalania jego wynagrodzenia. Akceptując odmienne do stanowiska organów rozumienie zastosowania przepisu § 4 |

|rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. ( w/w) dopuszczono by do braku takiej kontroli kierowców w ogóle albo |

|nawet przez wiele miesięcy w przypadku, gdyby kierowca wykonywał pracę w przedsiębiorstwie inną niż kierowanie pojazdami wymagającymi |

|takich dokumentów, a także pracę kierowcy z małą częstotliwością. Taka interpretacja, tj. uwzględnienie tylko dni aktywności, a nie |

|kolejnych dni kalendarzowych, zniweczyłaby cel przedmiotowych przepisów to jest kontrolę prawidłowej pracy kierowców. |

|Odnosząc się do żądania skarżącej dotyczącego przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w przepisach art. 92 b oraz 92 c ustawy o |

|transporcie drogowym, należy zauważyć, że uwzględnieniu podlegają tylko i wyłącznie zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W |

|dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania |

|kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom |

|przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko|

|osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92 b ust. 1 oraz art. 92c ust.1.. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki zachowania należytej|

|staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do |

|naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Należy dostrzec i podkreślić, że strona skarżąca nie wskazuje też na żadne konkretne |

|okoliczności uzasadniające zastosowanie powyższych przepisów, w sytuacji, gdy wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność |

|obiektywną. To podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych |

|użytkowników dróg, w tym też doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy |

|wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia |

|prawa. |

|Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi organy trafnie przyjęły, że nie wystąpiły okoliczności zwalniające |

|przedsiębiorcę od odpowiedzialności.. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko |

|prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków |

|przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa. Stąd domniemanie odpowiedzialności przewoźnika, które może być wprawdzie obalone, |

|alei ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o transporcie drogowym spoczywa na |

|przedsiębiorcy. Na skarżącym spoczywał zatem w niniejszej sprawie ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując |

|przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie. Pogląd taki jest |

|powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (art. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 czerwca |

|2009 r. sygn.. akt II GSK 989/08, z dnia 20 października 2010 r. sygn.. akt II GSK 936/09, z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn.. akt II GSK|

|4/09, z dnia 2 lutego 2011r. sygn.. akt II GSK 140/10, z dnia 13 października 2009 r. sygn.. akt II GSK 93/09, z dnia 17 listopada 2010|

|r. sygn.. akt II GSK 976/09, a dnia 24 lutego 2011 r. sygn.. akt II GSK 258/10 oraz z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn.. akt II GSK 404/10 |

|– wszystkie wyroki opubl. http//www.orzeczenia.nsa.gov.pl). |

|Z kolei wskazane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym przesłanki odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc |

|takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie |

|powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuszcza |

|się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite, a Sąd |

|rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela prezentowane w nim stanowisko (zawarte m.in. w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sądu |

|Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, i wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych : WSA w Lublinie z |

|dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11 i WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1016/11). Tym |

|bardziej, że – jak już powyżej wskazano - zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązek przedsiębiorcy do |

|nadzoru nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej |

|kontroli nad kierowcą. Takie rozumienie wspomnianego obowiązku w istocie powodowałoby, że podmiot wykonujący przewozy mógłby powołać |

|się na okoliczność "braku wpływu", czy "okoliczności których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez |

|kierowcę. To z kolei czyniłoby przedmiotową regulację iluzoryczną. |

|W niniejszej sprawie strona skarżąca nie podniosła żadnych konkretnych argumentów, odnoszących się do usług transportu drogowego, w |

|których wykazano naruszenie przepisów, a które pozwoliłyby organowi uznać, że skarżąca może uwolnić się od odpowiedzialności za te |

|naruszenia na zasadzie art. 92b ust. 1 lub art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. |

|Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik |

|sprawy, a jednocześnie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.), Sąd nie stwierdził |

|okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę. |

|Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. |