Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 830/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust 1 pkt 4 , art 5, art 1 lit c.
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art 13 ust.1 pkt 3, art 210 par. 1 pkt1, pkt 8, art.143, art 121
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydenta Miasta S. decyzją z dnia z dnia [...] r., Nr [...] na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz.84 ze zm.) Uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podatku od nieruchomości oraz upoważnienia Prezydenta Miasta znak [...] z dnia [...]r. w sprawie wydawania decyzji administracyjnej, ustalił B. i K. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za [...] r. za nieruchomość położoną w S przy ul. [...] w kwocie [...] zł,

o powierzchni [...] m2, stosując stawkę podatku jak dla budynków innych niż mieszkalne wynoszącą w [...] r. [...] zł za 1 m2 powierzchni.

Rozstrzygnięcie oparto o następujące ustalenia: dnia [....] r. zawarta została umowy najmu z Gminą Miasto S., reprezentowaną przez Prezesa T.B. S. "P." Sp. z o.o. w S., a B. K. - Posłem na Sejm RP. Przedmiotem umowy najmu był lokal użytkowy,

o którym wyżej mowa. Z ustaleń organu wynika, że umowa obowiązywała do [...]r., o czym świadczy protokół zdawczy lokalu. Zgodnie z umową lokal przeznaczony był na biuro poselskie.

Dodatkowo organ wskazał, że stosownie do art. 155 Ordynacja podatkowa wezwał dwukrotnie stronę [...] i [...] r. do złożenia informacji IN. Wobec nie dopełnienia obowiązku podatkowego.

W odwołaniu B. K. zaskarżając powyższą decyzję w całości, zarzucił:

- błędne stosowanie prawa, w szczególności art. 5 i art. 133 Ordynacji podatkowej w związku z art. 28 k.p.a. w powiązaniu do art. 6 ust. 1 i art. 23 ust. 1 i ust. 11 ustawy z dnia 9 maja 1996r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.U. Nr 221, z 2003 r., poz. 2199 ze zm.), i art. 104-107 Konstytucji RP przez nie wykazanie wobec obywatela B. K. istnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z obowiązku podatkowego,

- błędne stosowanie prawa przez Prezydenta Miasta S. poprzez brak wskazania

w sentencji (osnowie) decyzji nie wskazał, że jest organem podatkowym w świetle art. 13 § 1 pkt 1 w zw. z art. 210 Ordynacji podatkowej, co rodzi zdaniem strony nieważność postępowania z mocy art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacja podatkowa, wnosząc o wstrzymania naliczania odsetek na mocy art. 48 i przepisów związkowych Ordynacji podatkowej do czasu ostateczności decyzji i rozpoznania przez sądy. Zarzucił jednocześnie uporczywe naruszanie dóbr osobistych przez pracowników gminy miasta S., które rodzą m.in. szkody moralne i materialne, zastrzegając prawo do dochodzenia naruszonych praw z art. 30 Konstytucji RP w odrębnym postępowaniu.

Wskazując powyższe wniósł o uchylenie bądź o stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia z dnia [...]r., Nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podatku od nieruchomości po analizie akt sprawy oraz stanu prawnego uznało, że w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone przepisy, które powołał w swym odwołaniu B. K. Uznał, że organ pierwszej instancji wskazał podstawy prawne ich wydania, a w uzasadnieniu zawarł tak uzasadnienie faktyczne jak

i prawne.

Odnośnie zarzutu odwołującego dotyczącego nie wykazania przez organ I instancji zobowiązania B. K. w podatku od nieruchomości Kolegium nie stwierdziło naruszenia prawa, podobnie co do zarzutów naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła

i senatora Kolegium stwierdziło, że przepis art. 6 ust. 1 w/w ustawy nie ma w tej sprawie zastosowania, skoro zaskarżone decyzje nie dotyczą pociągnięcia B. K. do żadnej odpowiedzialności, a tym bardziej do odpowiedzialności za jego działalność

i wchodzącą w zakres sprawowania mandatu. Obowiązek dotyczący B. K. dotyczy ciążącego na posiadaczu nieruchomości obowiązku podatkowego,

a według Kolegium postępowanie podatkowe wykazało, że w [...]r. odwołujący był posiadaczem nieruchomości położonej w S. przy ul. [...]. Zdaniem organu odwoławczego poseł na Sejm jest osobą fizyczną, a umowa najmu zawarta została nie z posłem, lecz z osobą fizyczną, która w czasie jej zawarcia sprawowała mandat Posła na Sejm. Z ustaleń organu wynika, że B. K., sprawujący zawarł z Gminą Miasto S., reprezentowaną przez Prezesa T.B.S. "P." umowę najmu lokalu użytkowego i według Kolegium stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opatach lokalnych, był w okresie obowiązywania umowy najmu podatnikiem podatku od nieruchomości.

Za bezpodstawny organ podatkowy uznał także zarzut nie wskazania przez Prezydenta Miasta Szczecina w swej decyzji, iż jest organem podatkowym, ponieważ fakt, ten wynika wprost z przepisów prawa i w związku z tym pozostaje poza sferą decyzyjną organu podatkowego. Dalej organ podaje, że stwierdzenie, iż zachodzi przypadek nieważności postępowania w sytuacji, gdy decyzja nie stała się ostateczna jest błędne

i sprzeczne z przepisami Ordynacji regulującymi kwestie nieważności postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło też stanowiska odwołującego się, że organ podatkowy I instancji w toku postępowania naruszył dobra osobiste odwołującego się. Organ stwierdził, że prowadzenie wobec obywatela postępowania podatkowego w żadnej mierze nie narusza jego dóbr osobistych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucając;

- nie wykazanie w zaskarżonej decyzji konkretnej podstawy prawnej do rozpoznania sprawy skarżącego, co skutkuje brakiem czynnej legitymacji SKO jak i Prezydenta Miasta S. co prowadzi do rażącego naruszenia konstytucyjnej zasady praworządności zawartej w art. 7 i w powiązaniu z art. 30 Konstytucji RP,

- naruszenie art. 28 kpa poprzez uznanie skarżącego za stronę w sytuacji gdy umowę najmu skarżący nie zawierał,

- w pouczeniu brak podstawy prawnej podania konkretnej normy prawnej i aktu prawnego na jakim SKO opiera swoje pouczenie,

wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S., ewentualnie o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Strona skarżąca twierdzi, że uprawnienie do wydania decyzji musi wynikać wprost z ustawy, a w jego ocenie nie może być podstawą prawną wydania decyzji w przedmiotowej sprawie ani art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, ani art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na dowód skarżący wskazał, że dowód przeciwny obciąża SKO z mocy art. 6 Kodeksu cywilnego. Według strony SKO

nadużyło władzy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S.

Skarżący stwierdził, że naruszenie art. 7 i art. 30 Konstytucji RP opiera się na odbieraniu przez organy, prawa obywatelskiego skarżącego w związku ze stosowaniem woluntaryzmu prawnego w stosowaniu prawa, nadużywając władzy wielokierunkowo,

a w szczególności uzurpując sobie prawo do wydawania decyzji władczych bez podania konkretnej podstawy prawnej swojej legitymacji czynnej, mimo obowiązku prawnego płynącego z art. 104 K.p.a. i art. 107 K.p.a., co wyrządza skarżącemu szkody w rozumieniu prawa cywilnego obok dokonania czynów zabronionych.

Zarzut naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego polega zdaniem skarżącego na tym, że nie jest on stroną postępowania i w związku z tym, że nie jest zobowiązanym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. B. K. uważa, że nie zawierał umowy najmu lokalu użytkowego przy ul. [...]

w [...], a więc nie jest biernie legitymowany. Zdaniem strony należy odróżnić stan faktyczny i prawny osoby fizycznej od statusu funkcjonariusza publicznego posła na Sejm RP, zawierającego umowę najmu w opisanym miejscu i czasie w błędnych decyzjach

w wykonaniu art. 23 ust. 1 i art. 11 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora

w związku z tym, że biura poselskie organizacyjnie podlegają Marszałkowi Sejmu, który prezentuje na zewnątrz Sejm RP z mocy art. 110 ust. 2 Konstytucji RP. Natomiast

w cywilnych stosunkach prawnych Sejm RP występuje jako Skarb Państwa i w świetle art. 34 Kodeksu cywilnego odpowiada za zobowiązania z art. 23 ust 1 i 11 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora w świetle art.105 ust.2 Konstytucji RP. Według strony ustawa

o podatkach i opłatach lokalnych nie ma zastosowania do sytuacji związanych z biurami poselskimi, czy senatorskimi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący ponowił zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organy art. 7 i art. 30 Konstytucji RP w stosunku do strony skarżącej przez funkcjonariuszy Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegające na nadużycie władzy z czynu niedozwolonego (art. 417 Kc i związkowe) oraz z czynów zabronionych (art. 115 § 1 Kk), z art.235 § 1 Kk nadużywając funkcji w zbiegu z art. 235 kk - tworząc fałszywe dowody i z art. 234 Kk - do fałszywego oskarżania w różnych trybach postępowania. Według strony art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie daje Kolegium czynnej legitymacji podatkowej do kontroli nad decyzją podatkową Prezydenta Miasta S. Strona uważa, że kolegialny organ SKO musi wykazać w osnowie (sentencji) nie normę podatkową lex generalia, jaką jest art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, lecz także normę ustawową specjalną lex specialis, iż jest z ustawy organem wyższego stopnia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, która bezprawnie przyjęła istnienie wobec skarżącego zobowiązania podatkowego z tytułu najmu lokalu użytkowego na biuro poselskie - bo taką czynną legitymację według skarżącego daje i wiąże obywatela z tymi organami dopiero art. 233 § 1pkt 1 Ordynacji podatkowej i art. 1 ust, 1, art.2 i art.2a - delegacja obszarowa dla Rady Ministrów – ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz.856 ze zm.). Zdaniem B. K. braki prawne zawarte w sentencji (osnowie) zaskarżonej decyzji zaświadczają o samowoli prawnej organu kolegialnego tych funkcjonariuszy publicznych, odbierając skarżącemu konstytucyjną przyrodzoną i niezbywalną godność człowieka, która stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Zachowania funkcjonariuszy publicznych SKO odbierają cześć i godność stronie skarżącej i rodzą szkody majątkowe.

W ocenie skarżącego skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a., kontroluje decyzje podatkowe Prezydenta Miasta S. i ma władczy stosunek w relacji urząd - obywatel wobec strony skarżącej i w tej samej sprawie występuje w charakterze strony z art. 28 K.p.a., czego dowodem jest odpowiedź na skargę Kolegium z dnia [...]r., a więc jest "sędzią" we własnej sprawie. Zdaniem strony na organie podatkowym spoczywa obowiązek udowodnienia, że istnieje zobowiązanie podatkowe wobec skarżącego, oraz że skarżący zawarł umowę najmu z Gminą Miastem S., na czas ograniczony na biuro poselskie. Dalej wywodzi, że z mocy art. 23 ust. 1 i ust. 11 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora, i w oparciu o Konstytucję RP dającą delegację do wewnętrznego regulowania finansowania między innymi biur poselskich, wszelkie roszczenia z przymusowego tworzenia biur poselskich regulują służby finansowe Sejmu RP. Według B. K. z tytułu prowadzenia biura poselskiego obok czynszu i innych opłat dla gminy nie należy się podatek od nieruchomości .

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania.

Konsekwencją sprawowanej przez Sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia

w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, jest eliminacja z obrotu prawnego takiej decyzji poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia ( art. 145 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania.

Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny a sprowadza się do tego, że w dniu [...]r. została zawarta umowa najmu, gdzie jako strony wskazani są odpowiednio Gmina Miasta S.n w imieniu której działa Prezes T.B.S. "P" oraz B. K. Lokal położony w [...] przy ul. [...] został przekazany B. K. na potrzeby związane z wykonywaniem funkcji posła tj. z przeznaczeniem na biuro poselskie, na czas wykonywania funkcji posła.

Z akt sprawy wynika, że w okresie lat [...] B. K. był posłem na Sejm RP i najemcą lokalu przeznaczonego na biuro poselskie, który to lokal stanowi własność gminy.

Spór skarżącego z organami podatkowymi dotyczy kwalifikacji tego stanu według przepisów prawa podatkowego. Zdaniem Sądu kwalifikacja ta dokonana w rozpoznanej sprawie przez organy podatkowe jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa.

Organy, podejmując decyzje prawidłowo wskazały na przepis art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, z 2002 r., poz. 84 ze zm.).

Wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2003 r. zmieniony został przepis art. 3 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. Konsekwencją tej zmiany było objęcie obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych (w tym spółek nieposiadających osobowości prawnej), będących posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części,

a stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości albo też bez tytułu prawnego.

Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w swej treści nie definiuje pojęcia obiekt budowlany i z tego względu pojęcie to, zgodnie z regułami wykładni systemowej, jak również biorąc pod uwagę treść art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy interpretować stosownie do jego definicji zawartej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane ustawodawca stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Lokal użytkowy stanowi część budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

Podkreślić przy tym należy, że obowiązek podatkowy, zdefiniowany w art. 4 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, ma charakter obiektywny w tym znaczeniu, że o jego powstaniu nie decyduje wola podmiotów nim objętych, a wyrażona np. w umowie. Wpływu na powstanie tego obowiązku nie mają też organy podatkowe. Powstaje on, jeżeli zaistnieje zdarzenie określone w ustawie podatkowej tj. tak jak w niniejszej sprawie w ustawie

o podatkach i opłatach lokalnych.

W myśl powoływanego wyżej art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych strona skarżąca od [...] r. spełnia przesłanki do uznania ją za podatnika podatku od nieruchomości. Jak wynika bowiem z akt sprawy, już od 01 lipca 2003 r. (wydanie zgodnie

z umową 30 czerwca 2003 r.) jest posiadaczem lokalu użytkowego na podstawie umowy najmu, zawartej z gminą Miasto S. w imieniu której działa Prezes T. B. S. "P." sp. z o.o. na czas oznaczony tj. okres trwania kadencji posła na Sejm RP. Skoro zaś w treści umowy jednoznacznie zaznaczono, że umowa została zawarta w imieniu Gminy Miasta S. (właściciela nieruchomości co wynika też z pisma z dnia [...] r.) umowę tę należało uznać za zawartą z właścicielem nieruchomości tj. jednostką samorządu terytorialnego. Zarzuty zatem skargi, że działanie Prezesa T. B. S. wyklucza zawarcie umowy przez jednostkę samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych są nieuzasadnione.

Na mocy tej umowy Skarżący, jako najemca, stał się posiadaczem wymienionego w niej lokalu (części obiektu budowlanego - budynku), przy czym posiadanie to ma charakter zależny. Co istotne ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ww. przepisie wskazał wyraźnie, iż do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wystarczające jest posiadanie części obiektu budowlanego, stanowiącego własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umowy zawartej

z właścicielem, to z uwzględnieniem treści art. 336 k.c., (który to przepis wymienia tytuły posiadania) oznacza to stan, w którym strona umowy najmu (najemca), która na podstawie tej umowy włada częścią obiektu budowlanego na tyle z niego wyodrębnioną, że część ta może stanowić przedmiot obrotu prawnego, nawet wówczas, gdy nie stanowi odrębnej nieruchomości (rzeczy nieruchomej), podlega podatkowi od nieruchomości.

Skarżący twierdzi, że jest zwolniony z tej opłaty z tego powodu, że był w tym czasie funkcjonariuszem publicznym - posłem i w tej sytuacji wobec niego zastosowanie ma ustawa z dnia 9 maja 1996r. o wykonywaniu mandatu posła lub senatora (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 221, poz. 2199 ze zm.). Skarżący powołał się na naruszenie przez organy podatkowe art. 6 ust. 1 tej ustawy zgodnie, z którym poseł lub senator nie może być pociągnięty do odpowiedzialności za swoją działalność wchodzącą w zakres sprawowania mandatu ani

w czasie jego trwania, ani po jego wygaśnięciu, z zastrzeżeniem art. 6a., ponieważ za taką działalność poseł lub senator odpowiada tylko przed Sejmem lub Senatem. Biura poselskie organizacyjnie podlegają Marszałkowi Sejmu, który reprezentuje Sejm na zewnątrz.

Strona twierdzi także, że w cywilnych stosunkach prawnych Sejm RP jako Skarb Państwa

w myśl art. 34 kodeksu Cywilnego występuje jako zobowiązany i ustawa o podatkach

i opłatach lokalnych nie ma zastosowania "w sytuacjach związanych z prowadzeniem biur poselskich, czy senatorskich". Działanie organu w ocenie strony nie znajduje poparcia

w przepisach prawa.

Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał oraz obowiązujące w sprawie przepisy prawa, a w szczególności art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Sąd stwierdza, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organy prawidłowo wskazały B. K. jako zobowiązanego do zapłaty podatku z tytułu zawartej umowy najmu lokalu użytkowego położonego w [...] przy ul. [...]. Fakt, że skarżący

w tym czasie pełnił funkcję posła nie wpływa na zmianę tej kwalifikacji. Okoliczność ta obligowała jedynie jednostkę samorządu terytorialnego do zapewnienia lokalu na biuro poselskie. Żaden przepis powoływanej przez skarżącego ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora jak i ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera wyłączenia (art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) czy zwolnienia (art. 7 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych) w opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w związku

z używaniem lokalu na potrzeby biura poselskiego czy korzystania z lokalu przez osobę, która w czasie trwania umowy najmu wykonuje mandat posła.

W ocenie Sądu do przepisów tych nie należy art. 6 powołanej przez skarżącego ustawy

o sprawowaniu mandatu posła i senatora. Przepis ten dotyczy odpowiedzialności w innej sferze praw i obowiązków i nie wyłącza obowiązku uregulowania zobowiązania podatkowego wynikającego z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Nie można się również zgodzić z twierdzeniami strony, że nie jest on stroną

w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, podmiot zobowiązany do poniesienia ciężaru podatku od nieruchomości został określony w przepisach prawa materialnego – ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, do tych podmiotów tak jak w niniejszej sprawie stosownie do art. 3 ust.1 pkt 4 tej ustawy, zalicza się podmioty będące w posiadaniu lokalu pochodzącego z zasobów gminy.

W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie skarżący w sposób nieuzasadniony powoływał się na naruszenie przez organy podatkowe przepisów art. 28, 104, 107 k.p.a Zgodnie

z treścią art. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 2 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) do podatku od nieruchomości oraz do postępowania w sprawie tego podatku stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.

W rozpoznanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, stanowiących w postępowaniu podatkowym odpowiednik powołanych przez stronę w skardze przepisów k.p.a. czy zasady praworządności wynikającej z art. 7 i art. 30 Konstytucji RP. Brak było przede wszystkim podstaw do uznania, że organy podatkowe naruszyły zasady ogólne postępowania podatkowego: zasadę praworządności, zasadę prawdy materialnej, zasadę zaufania do organów podatkowych. Organy podatkowe wyjaśniły stan faktyczny sprawy w stopniu pozwalającym na wydanie prawidłowej decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. Zgromadzone w toku postępowania dowody potwierdzały, że zaistniały w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu określonemu w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zastosowanie stawki podatku jak dla budynków lub ich części pozostałych, stosownie do § 1 pkt 1 lit. e) Uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie podatku od nieruchomości nie budzi wątpliwości.

Podjęte przez organy działania nie miały cech dowolności i opierały się na uprawnieniach zawartych w przepisach prawa materialnego (ustawie o podatkach i opłatach lokalnych) oraz w przepisach proceduralnych (Ordynacji podatkowej).

Nie sposób podzielić również zarzutu skarżącego, co do braku legitymacji czynnej tak Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i Prezydenta Miasta S do orzekania w niniejszej sprawie poprzez, jak wywodzi skarżący, brak powołania odpowiednich aktów prawnych wskazujących na ich właściwość.

Oceniając zarzuty skargi dotyczące nie wykazania w zaskarżonej decyzji konkretnej podstawy prawnej do rozpoznania sprawy skarżącego, wskazać należy, że stosownie do powołanego art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Przepis ten zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji RP. Oznacza to, że właściwy

w sprawie organ musi rozpoznać sprawę co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. Organ administracji powinien więc przestrzegać w tym zakresie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, tj. rozstrzygać "na podstawie i w granicach prawa" w tym przestrzegać

z urzędu swojej właściwości. W niniejszej sprawie, poddanej kontroli sądu, takiego naruszenia nie sposób zarzucić. Organy przestrzegały swojej właściwości, która jak zasadnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze wynika z przepisów prawa i tak odpowiednio z art. 1 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organem podatkowym właściwym

w sprawach podatków i opłat jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), a stosownie do art. 13 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organem podatkowym pierwszej instancji stosownie do swojej właściwości, jest naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa. Samorządowe kolegium odwoławcze jest organem odwoławczym od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa (art. 13 ust 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i art. 1 ustawy 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych) i stosownie do właściwości miejscowej (rozporządzenie z dnia 17 listopada 2003 r.).

Należy przy tym zaznaczyć, że art. 210 § 1 pkt 1 i pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa nie zawiera wymogu, aby oznaczenie organu podatkowego podobnie jak przy podpisie osoby podpisującej decyzję z upoważnienia, zawierało adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone, lecz wymaga jedynie, aby decyzja zawierała odpowiednio "wskazanie organu podatkowego" czy "podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego." Osobę upoważnioną stosownie do art. 143 ustawy Ordynacja podatkowa ustanawia organ podatkowy. W razie powstania wątpliwości w tym zakresie, należy zbadać, czy podpisujący decyzję miał "w świetle regulaminu lub podziału czynności

w danej jednostce upoważnienie do działania w imieniu tych organów ". Jednakże

w niniejszej sprawie takich wątpliwości skarżący nie podnosi, jedynie zarzuca brak powołania stosownych aktów prawnych z których ta właściwość tak rzeczowa jak i miejscowa wynika.

Brak zatem powołania w sentencji decyzji ww przepisów co do właściwości tak rzeczowej jak i miejscowej nie skutkuje uznaniem takich decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej, skoro taka podstawa istnieje.

Nie stanowi także podstawy do uchylenia decyzji czy stwierdzenia jej nieważności brak wskazania aktu prawnego i stosownych jego przepisów co do skarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Sądu. W art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa ustawodawca wymienia składniki decyzji, wśród których zawiera się pouczenie strony o trybie i warunkach skarżenia decyzji ostatecznej. W art. 121 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa ustawodawca stanowi, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Przepis ten ustanawia w postępowaniu podatkowym ogólna zasadę tego postępowania - zasadę informowania. Zasada ta jest uszczegółowiona w dalszych przepisach ustawy Ordynacja podatkowa regulujących postępowanie podatkowe. Tego rodzaju przepisami są przepisy

art. 210 § 1 pkt 7 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w których ustawodawca zawarł nakaz zamieszczania w decyzjach pouczenia o środkach ich zaskarżenia. Z woli ustawodawcy zasada informowania w procesie wydawania decyzji podatkowych realizowana jest zatem przez zamieszczenie w treści decyzji pouczenia o środkach jej zaskarżenia.

Realizacja tej zasady stosownie do art. 210 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa,

w decyzji, której dotyczy niniejsza sprawa nastąpiła, skarżący został pouczony o środku zaskarżenia, terminie i trybie jego wniesienia a brak powołania aktu prawnego tj. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czy przepisów tego aktu prawnego, zdaniem Sądu, nie narusza przepisów prawa. Przypomnieć w tym miejscu należy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchyla decyzję gdy naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Takiego naruszenia, z powodu nie powołania aktu prawnego czy jego przepisów przy pouczeniu

o środkach zaskarżenia, nie można zarzucić.

Zarzuty dotyczące dopuszczenia się przez organy naruszenia art. 7 i art. 30 Konstytucji RP w stosunku do strony skarżącej przez funkcjonariuszy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, polegające na nadużycie władzy z czynu niedozwolonego

(art. 417 Kc i związkowe) oraz z czynów zabronionych (art. 115 § 1 Kk), z art.235 § 1 Kk nadużywając funkcji w zbiegu z art. 235 kk - tworząc fałszywe dowody i z art. 234 Kk - do fałszywego oskarżania w różnych trybach postępowania, w toku kontroli rozstrzygnięć organów podatkowych przez sąd administracyjny, jako mające swoje podstawy cywilnoprawne i karnoprawne nie mogą być rozstrzygane. Skarżący może zarzuty te kierować wobec funkcjonariuszy ale w odrębnym postępowaniu przed sądem powszechnym.

Z tych względów Sąd nie mógł zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że w jej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 7 i art. 30 Konstytucji RP, art. 28, 104, 107 kpa, art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 2,3,4,5,6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 23 ust. 1 i ust. 11 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora, dającym podstawę do uchylenia decyzji tak Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i Prezydenta Miasta S. a tym bardziej do stwierdzenia ich nieważności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Stosownie do art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jako, że sąd oddalił skargę żądanie zasądzenia kosztów postępowania nie mogło być uwzględnione.