Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2791/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1, art. 29
journal: Dz.U. 2006 nr 169 poz 1199
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. [...] (spółka komandytowa) Oddział w Polsce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 241/14 w sprawie ze skargi V. [...] (spółka komandytowa) Oddział w Polsce na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania wpisu do rejestru wytwórców oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2014r. oddalił skargę V. [...] Sp. kom. Oddział w Polsce na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do rejestru wytwórców.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 14 stycznia 2013 r., V. [...] (Spółka Komandytowa) Oddział w Polsce z siedzibą w S. (zwana dalej "skarżącą", bądź "Spółką" ) złożyła do Prezesa Agencji Rynku Rolnego wniosek o wpis do rejestru wytwórców, deklarując wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania, magazynowania i wprowadzania do obrotu biokomponentów (estrów metylowych) pod adresem [...].

Prezes Agencji Rynku Rolnego (zwany dalej "Prezesem ARR") decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...], odmówił skarżącej wpisu do rejestru wytwórców.

Na skutek złożonego przez Spółkę odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezesa ARR.

Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o dokonanie na podstawie prawa polskiego czynności urzędowej dotyczącej działalności gospodarczej wykonywanej na terytorium Niemiec. Zdaniem organu, przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych odnoszą się do wyłącznie do przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na terytorium RP, co wynika wprost z art. 1 u.s.d.g., w związku z czym wpisowi do rejestru wytwórców podlegają ci przedsiębiorcy, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów na terytorium RP. Oznacza to, że podjęcie przez polskiego przedsiębiorcę, bądź przedsiębiorcę zagranicznego, działalności gospodarczej poza terytorium RP nie podlega wpisowi do rejestru wytwórców w trybie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Rejestr wytwórców prowadzony przez Prezesa ARR służy bowiem rejestracji podmiotów wykonujących przedmiotową działalność gospodarczą na terytorium RP.

Organ stwierdził nadto, że niniejsza sprawa nie dotyczy swobody przepływu towarów, ale swobody przedsiębiorczości wynikającej z art. 49 i następnych Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej "TFUE"). Chodzi tu bowiem o podejmowanie i prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej i tego dotyczy wniosek skarżącej. Istotą swobody przedsiębiorczości jest umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej obywatelom jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE) w innym państwie członkowskim UE. Prowadzenie takiej działalności, zgodnie z regulacją TFUE, powinno odbywać się na zasadach określonych przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego UE dla ogółu obywateli tego kraju oraz obywateli UE. W konsekwencji, zakazane jest wprowadzanie przepisów dyskryminujących przedsiębiorców będących obywatelami innego państwa członkowskiego UE oraz takich ograniczeń w prowadzeniu przez nich działalności gospodarczej, którymi nie są objęci obywatele państwa przyjmującego.

W celu zagwarantowania realizacji swobody przedsiębiorczości, wszystkie państwa członkowskie UE zobowiązane są do eliminacji przepisów, procedur oraz praktyk krajowych, które mogłyby stanowić pogwałcenie tej zasady. Jednym z obowiązków państw członkowskich UE jest stopniowe dążenie do znoszenia regulacji ograniczających swobodę przedsiębiorczości m.in. w takich dziedzinach jak: tworzenie agencji, oddziałów i filii oraz warunków wchodzenia personelu przedsiębiorstwa zagranicznego w skład organów nadzorczych agencji, oddziałów i filii. Na gruncie polskich regulacji prawnych, swobodę działalności gospodarczej regulują przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która w dużej mierze miała na celu dostosowanie polskiego prawa do wymogów stawianych przez UE.

Zgodnie zaś z art. 13 u.s.d.g. osoby zagraniczne z państw członkowskich UE mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Oznacza to dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na podstawie ustawodawstwa, które w tym zakresie dotyczy obywateli polskich (zob. M. Sieradzka w: Komentarz do art. 13 ustawy o SDG, LEX, 2013). Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, osoby zagraniczne muszą mieć miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP, albowiem taka jest regulacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 1) i na to wskazuje zasada terytorialności działania prawa. Wydaje się oczywiste, że nie sposób stosować polskiego prawa, obowiązującego na terytorium Polski, w stosunku do podmiotów zagranicznych, prowadzących działalność poza terytorium RP. Przedsiębiorca ma zatem możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP na takich samych zasadach jak inni przedsiębiorcy, ale musi rzeczywiście i faktycznie działalność taką podjąć i ją prowadzić.

Przepisy art. 2 ust. 1 pkt 14 i 21 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych wskazują, że działalność polegająca na magazynowaniu biokomponentów ma miejsce tylko i wyłącznie w przypadku późniejszego wprowadzania ich do obrotu. Wytwórcą natomiast w myśl ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (art. 2 ust. 1 pkt 18) jest przedsiębiorca w rozumieniu u.s.d.g., wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów.

Z wniosku o wpis do rejestru wytwórców jednoznacznie wynika, że działalność gospodarcza, którą zamierza prowadzić skarżąca będzie polegała na wytwarzaniu biokomponentów na terytorium Niemiec, a następnie sprzedaży tych biokomponentów podmiotom realizującym Narodowy Cel Wskaźnikowy w Polsce. Zgodnie z przepisami ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (art. 2 ust. 1 pkt 13) działalność taka określana jest jako nabycie wewnątrzwspólnotowe, które ustawa definiuje jako przemieszczenie paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, biokomponentów lub surowców do ich wytworzenia na terytorium RP z pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej. Przedsiębiorcę wykonującego działalność w tym zakresie przepis art. 2 ust. 1 pkt 20 określa jako producenta - przedsiębiorcę w rozumieniu u.s.d.g. wykonującego działalność gospodarczą w zakresie:

a) wytwarzania, magazynowania, importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych i wprowadzania ich do obrotu lub;

b) importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego biokomponentów.

Reasumując organ stwierdził, że w realiach rozpoznawanej sprawy działalność prowadzona przez skarżącą, a polegająca na przemieszczaniu wyprodukowanych biokomponentów z terytorium Niemiec na terytorium RP jest w istocie nabyciem wewnątrzwspólnotowym i nie podlega obowiązkowi rejestracji w rejestrze prowadzonym przez Prezesa ARR.

Odnosząc się zaś do podniesionych w odwołaniu pozostałych zarzutów dotyczących naruszeń przepisów art. 34, 35 i 36 TFUE organ doszedł do przekonania, że sprowadzają się one w zasadzie do próby wykazania naruszenia przez organ zasady przepływu towarów, jak niniejsza sprawa nie wykazuje związku ze swobodą przepływu towarów, ale ze swobodą przedsiębiorczości. W rozpoznawanej sprawie organ bada jedynie spełnienie wymogów niezbędnych do uzyskania wpisu do rejestru wytwórców. Podkreślił, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi przypadek bariery w handlu wewnątrzwspólnotowym, ale o podejmowanie działalności gospodarczej na terytorium RP. Brak tutaj przejawów dyskryminacji skarżącej, albowiem skarżąca ma możliwość podjęcia działalności na terytorium RP na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Jednakże, jak wynika z uzasadnienia wniosku i odwołania, nie zamierza ona prowadzić działalności gospodarcze w Polsce, a jedynie dokonywać nabycia wewnątrzwspólnotowego produkowanych przez siebie biokomponentów, które są wytwarzane na terytorium innego państwa członkowskiego UE.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego przeprowadzania kontroli przez organ rejestrowy na gruncie art. 29 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych organ stwierdził, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej poza terytorium RP organ rejestrowy nie będzie miał możliwości wypełnienia nałożonych na niego ustawowych obowiązków. Wyjaśnił, że obowiązki kontrolne nie ograniczają się do okazania dokumentów lub innych nośników informacji czy udostępniania danych mających związek z przedmiotem kontroli. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy, polega ona również na kontroli terenu nieruchomości, obiektów, lokali lub ich części, gdzie wykonywana jest działalność w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę stwierdził, że organ słusznie wskazał - jako na fakt mający pierwszoplanowe znaczenie sprawie - na okoliczność, że przedsiębiorstwo V. [...] działa na terytorium RP jako oddział zagranicznego przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 u.s.d.g., dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP przedsiębiorcy zagraniczni mogą, na zasadzie wzajemności, o ile ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium RP, zwane dalej "oddziałami". W myśl zaś art. 5 ust. 4 tej ustawy oddział to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.

Sąd podzielił pogląd organu, zgodnie z którym rozpatrywana sprawa nie dotyczy bezpośrednio swobody przepływu towarów, ale swobody przedsiębiorczości unormowanej w art. 49 i następnych Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej "TFUE"). Chodzi tu bowiem o podejmowanie i prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej i tego dotyczy wniosek skarżącej. Istotą swobody przedsiębiorczości jest umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej obywatelom jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE) w innym państwie członkowskim UE. Prowadzenie takiej działalności, zgodnie z regulacją TFUE, powinno odbywać się na zasadach określonych przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego UE dla ogółu obywateli tego kraju oraz obywateli UE. W konsekwencji zakazane jest wprowadzanie przepisów dyskryminujących przedsiębiorców będących obywatelami innego państwa członkowskiego UE oraz takich ograniczeń w prowadzeniu przez nich działalności gospodarczej, którymi nie są objęci obywatele państwa przyjmującego.

W celu zagwarantowania realizacji swobody przedsiębiorczości, wszystkie państwa członkowskie UE zobowiązane są do eliminacji przepisów, procedur oraz praktyk krajowych, które mogłoby stanowić pogwałcenie tej zasady. Jednym z obowiązków państw członkowskich UE jest stopniowe dążenie do znoszenia regulacji ograniczających swobodę przedsiębiorczości m.in. w takich dziedzinach jak: tworzenie agencji, oddziałów i filii oraz warunków wchodzenia personelu przedsiębiorstwa zagranicznego w skład organów nadzorczych agencji, oddziałów i filii. Na gruncie polskich regulacji prawnych, swobodę działalności gospodarczej regulują przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która w dużej mierze miała na celu dostosowanie polskiego prawa do wymogów stawianych przez UE.

Zgodnie zaś z art. 13 u.s.d.g., osoby zagraniczne z państw członkowskich UE mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Oznacza to dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na podstawie ustawodawstwa, które w tym zakresie dotyczy obywateli polskich. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, osoby zagraniczne muszą mieć miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP, albowiem taka jest regulacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 1) i na to wskazuje zasada terytorialności działania prawa. Wydaje się oczywiste, że nie sposób stosować polskiego prawa, obowiązującego na terytorium Polski, w stosunku do podmiotów zagranicznych, prowadzących działalność poza terytorium RP. V. [...] ma zatem możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP na takich samych zasadach jak inni przedsiębiorcy, ale musi rzeczywiście i faktycznie działalność taką podjąć i ją prowadzić.

Na podstawie analizy dokumentacji przedłożonej przez skarżącą organ stwierdził, że działalność gospodarcza, którą zamierza prowadzić skarżąca będzie polegała na wytwarzaniu biokomponentów na terytorium Niemiec, a następnie sprzedaży tych biokomponentów podmiotom realizującym Narodowy Cel Wskaźnikowy w Polsce. Zgodnie z przepisami ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (art. 2 ust. 1 pkt 13) działalność taka określana jest jako nabycie wewnątrzwspólnotowe, które ustawa definiuje jako przemieszczenie paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, biokomponentów lub surowców do ich wytworzenia na terytorium RP z pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej.

Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się w istocie do wykazania naruszenia przez organ zasady swobodnego przepływu towarów. Odnosząc się do tych zarzutów należy zatem w pierwszej kolejności wskazać, że V. [...] ma zamiar dokonywać nabycia wewnątrzwspólnotowego. Tymczasem do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR wpisywane są podmioty, wytwarzające, magazynujące lub wprowadzające do obrotu biokomponenty. Już zatem z tego względu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wpis do rejestru wytwórców, albowiem działalność jaką ma zamiar prowadzić nie podlega obowiązkowi rejestracji w rejestrze prowadzonym przez Prezesa ARR. Wskazanie zaś przez skarżącą we wniosku, że ma zamiar prowadzić działalność na terytorium RP w zakresie wytwarzania, magazynowania i wprowadzania do obrotu biokomponentów, wobec całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, uznać należy za pozorne.

W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że na gruncie obowiązującego prawa skarżąca może dokonywać sprzedaży biokomponentów, wyprodukowanych przez nią w Republice Federalnej Niemiec, odbiorcom w Polsce, zaś tego rodzaju działalność nie podlega wpisowi do przedmiotowego rejestru wytwórców. Ponadto Sąd dodał, że brak jest przepisów, które jednoznacznie wskazywałyby, że nabycie wewnątrzwspólnotowe jest działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez odpowiedni organ sugeruje, że odbywa się ona na zasadach ogólnych. Innymi słowy dla możliwości dokonywania przez V. [...]. KG sprzedaży biokomponentów w Polsce nie ma wymogu posiadania miejsca prowadzenia działalności na terytorium RP.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie chodzi o bariery w handlu wewnątrzwspólnotowym, ale o podejmowanie działalności gospodarczej na terytorium RP, albowiem tego właśnie dotyczy wniosek skarżącej. W tym zaś zakresie nie sposób dopatrzeć się jakichkolwiek przejawów dyskryminacji, albowiem skarżąca ma możliwość podjęcia działalności na terytorium RP na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Jednakże jak wynika z uzasadnienia wniosku, odwołania i skargi, skarżąca nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej w Polsce, a jedynie dokonywać nabycia wewnątrzwspólnotowgo produkowanych przez siebie biokomponentów, które są wywarzane na terytorium innego państwa członkowskiego - Republiki Federalnej Niemiec. Z tego też względu brak jest podstaw do wpisania jej do przedmiotowego rejestru.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszeń przepisów art. 34, 35 i 36 TFUE Sąd zaakceptował pogląd organu, że kontrolowana sprawa nie wykazuje związku ze swobodą przepływu towarów, ale ze swobodą przedsiębiorczości, dlatego też organ nie naruszył przepisów art. 34, 35 i 36 TFUE. W niniejszej sprawie organ bada jedynie spełnienie wymogów niezbędnych do uzyskania wpisu do rejestru wytwórców.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego przeprowadzania kontroli podmiotu wykonującego przedmiotową działalność, w którym wskazano, że kontrola ta nie musi mieć miejsca w siedzibie przedsiębiorcy, ale może następować w siedzibie organu, czy też w oddziale przedsiębiorcy zagranicznego na terenie Polski poprzez przedłożenie odpowiedniej dokumentacji, Sąd stwierdził, że kontrole przeprowadzane przez Prezesa ARR dotyczą nie tylko okazania dokumentów lub innych nośników informacji czy udostępniania danych mających związek z przedmiotem kontroli. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 1 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych obejmują one również wstęp na teren nieruchomości, obiektów, lokali lub ich części, gdzie wykonywana jest działalność w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów. W związku z tym, w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej poza terytorium RP organ rejestrowy nie będzie miał możliwości wypełnienia nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie kontroli.

Sąd wskazał, że ustawa o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (art. 29 ust, 8) daje możliwość organowi rejestrowemu do upoważnienia innego organu administracji wyspecjalizowanego w kontroli danego rodzaju działalności do przeprowadzenia kontroli, Jednakże, mając na uwadze art. 10 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w związku z art. 1 u.s.d.g., sytuacja taka może mieć miejsce jedynie na terytorium RP. Tym samym, oznacza to, że organ rejestrowy może upoważnić inny organ administracyjny, ale taki który realizuje swoje zadania na terytorium RP.

Sąd uznał, że Prezes ARR nie ma kompetencji przeprowadzania kontroli na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, nie ma zatem również możliwości przekazania takich uprawnień właściwemu organowi administracyjnemu w Niemczech.

W ocenie Sądu, nie jest zasadny pogląd skarżącej wskazujący na fakt, że odmowa wpisu do rejestru nastąpiła na podstawie samego przypuszczenia o utrudnianiu kontroli. Wpis do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR odbywa się w trybie o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Natomiast zasada terytorialności, według której prawo krajowe obowiązuje na terytorium państwa, którego organy go ustanowiły oznacza, że polskie ustawy mają zastosowanie tylko do działalności gospodarczej wykonywanej na terytorium RP. Wykonywanie działalności poza granicami Polski wymaga od przedsiębiorcy spełnienia warunków miejscowych (państwa przyjmującego) i funkcjonowania zgodnie z przepisami państwa, w którym działalność jest podejmowana.

Sąd nie podziela także zarzutów odnoszących się do dołożenia przez organ staranności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności odnośnie zarzutów dotyczących naruszeń prawa wspólnotowego odnoszących się do swobody przepływu towarów, czym naruszył przepisy art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także zarzutów naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak wnikliwego i wyczerpującego rozpoznania sprawy i niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek i podstaw zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 listopada 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji szeroko wyjaśniono, dlaczego sprawa niniejsza nie wykazuje związku z zasadą przepływu towarów i dlaczego te przepisy nie znajdują zastosowania w kontrolowanej sprawie. Dodać należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadminstracyjnym poglądem, zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem.

Sąd kierując się przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych uznał , że przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie znajdowały zastosowania w sprawie niniejszej, zatem nie mogły zostać przez organy naruszone.

Sąd dodał także, że nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dowód w postaci przesłanego do MRiRW przy piśmie z dnia 18 października 2013 r., załącznika Nr 7 opisującego procedurę potwierdzania przez wytwórców dostarczanych biokomponentów, który jest obecnie dołączany do dokumentów przetargowych spółki ORLEN na rok 2014. W piśmie przekazującym ww. załącznik skarżąca podkreśla, że dokument ten wskazuje, że podmioty realizujące NCW nie nabywają biokomponentów od podmiotów niezarejestrowanych w rejestrze wytwórców Prezesa ARR. Należy jeszcze raz podkreślić, że organ w przedmiotowym postępowaniu ma jedynie obowiązek ocenić, czy dany podmiot spełnia warunki do uzyskania wpisu w rejestrze wytwórców. Ocena treści ww. pisma wykraczała by zatem poza ramy kontrolowanego postępowania.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła V. [...] (spółka komandytowa) Oddział w Polsce. Opierając się na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 34, 35 oraz 36 TFUE w związku z art. 4 ust. 2 oraz art. 23 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, w związku z art. 10 u.s.d.g. w związku z art.10 ustawy o biokomponentach i biopaliwach poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie i uznanie, że przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ściśle odnoszą się do przedsiębiorstw wykonujących działalność gospodarczą na terytorium RP, a co za tym idzie powoduje to przyjęcie błędnej interpretacji wskazanych wyżej przepisów, która skutkuje tym, że przedsiębiorca zagraniczny nie może uzyskać wpisu w rejestrze wytwórców prowadzonym przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego i ogranicza się tym samym możliwość udziału niezarejestrowanych dostawców biokomponentów w rynku polskim, co stanowi naruszenie gwarantowanej traktatem TFUE swobody przepływu towarów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

b) art. 29 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w związku z art.1 u.s.d.g. w związku z art. 10, 11 i 12 oraz 30 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, poprzez błędną ich wykładnię i tym samym niewłaściwe ich zastosowanie i uznanie, że przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ściśle odnoszą się do przedsiębiorstw wykonujących działalność gospodarcza na terytorium RP, a co za tym idzie powoduje to niemożność przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez wytwórcę działalności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo że organ nie dołożył szczególnej staranności w uzasadnieniu wydanej decyzji w szczególności, co do kwestii z jakich powodów organ uznał, że nie doszło do naruszenia art. 34 - 36 TFUE, niedostateczne uzasadnił zasadność przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy zwłaszcza w kontekście naruszeń art. 34 - 36 TFUE, co stanowi naruszenie wyrażonej w art.11 k.p.a. zasady przekonywania, oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz obowiązku organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, brak wnikliwego i wyczerpującego rozpoznania sprawy i niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek i podstaw decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w szczególności z jakich powodów Sąd uznał, że niniejsza sprawa nie dotyczy swobody przepływu towarów, a swobody przedsiębiorczości wynikających z Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a tym samym Sąd nie ustosunkował się do argumentów skarżącego w odniesieniu do naruszeń art. 34 - 36 TFUE, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

c) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu w wyroku do wskazywanych przez skarżącego argumentów, brak wnikliwego i wyczerpującego rozpoznania sprawy i niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek i podstaw decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w szczególności z jakich powodów sąd uznał, iż niniejsza sprawa nie dotyczy swobody przepływu towarów, a swobody przedsiębiorczości wynikających z Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a tym samym sąd nie ustosunkował się do argumentów skarżącego w odniesieniu do naruszeń art. 34 - 36 TFUE, przez co nie jest możliwe prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

d) naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na nierozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie istoty sprawy poprzez zaniechanie ustosunkowania się do licznych zarzutów zawartych w skardze mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności uznania, że organy administracyjne, ani Sąd nie były uprawnione do oceny potencjalnego zróżnicowania podmiotów krajowych i zagranicznych ze względu na ich wpis bądź brak tego wpisu, odmowę uprawnienia do zbadania, czy mechanizm redukcji systemu NCW oraz konieczność uzyskania wpisu do rejestru wytwórców jako przesłanka do jego stosowania prowadzi do niezgodnego z zasadą swobody przepływu towarów uprzywilejowania podmiotów krajowych przed zagranicznymi, brak oceny załącznika Nr 7 opisującego procedurę potwierdzania przez wytwórców dostarczanych biokomponentów, który jest obecnie dołączany do dokumentów przetargowych spółki ORLEN na rok 2014.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, działając na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 188 p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - co do zasady - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że konkretne podstawy skargi kasacyjnej determinują całkowicie kierunek działalności badawczej NSA, którą musi podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Sąd ten nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji. Uwaga Sądu kasacyjnego skoncentrowana jest wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany kierunek wykładni tego przepisu i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadniania zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie to spełnia określone przywołanym przepisem warunki uznania go za prawidłowe. WSA przedstawił bowiem stanowiska stron postępowania, a także wyraził swoją ocenę odnośnie do przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych, jak i zastosowanej przez organ administracji podstawy prawnej rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności zezwolenia w części. Stanowisko Sądu pierwszej instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia poddaje się kontroli instancyjnej. Podnoszona w zarzucie okoliczność braku ustosunkowania się do wszystkich faktów i dowodów mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy i co najważniejsze, naruszenie to musi być przy tym na tyle znaczące, aby mogło mieć istotny na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanie w niej stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne.

Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc do takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne, co znalazło pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

Poza tym zarzucane przez skarżącą kasacyjnie Spółkę przyjęcie wadliwego stanu faktycznego nie może być traktowane jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe. Kwestionowanie poprawności przyjętych przez Sąd ustaleń faktycznych powinno nastąpić poprzez zgłoszenie odpowiednich zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Inaczej mówiąc, nawet błędne stanowisko Sądu we wskazanym zakresie nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w ww. przepisie. To natomiast, że skarżąca kasacyjnie Spółka nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie może stanowić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1503/12, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa).

Nie można uznać za trafny zarzut oparty na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zakresie sformułowanym w petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim należy zauważyć, że naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby nastąpić w sytuacji, gdyby sąd oddalił skargę pomimo stwierdzenia uchybień skutkujących podjęciem przez sąd określonych rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, gdyż Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. (sygn. akt II GSK 1387/10, zbiór lex nr 952790) przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Autor skargi kasacyjnej ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi - wskazując na naruszenie art. 151 p.p.s.a. - nie powiązał tej normy prawnej z innymi przepisami, w szczególności w tym wypadku z przepisami procesowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutów określonych w pkt 2 a i b petitum skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji niewłaściwej kontroli działalności organu i niedostrzeżenie braku wnikliwego i wyczerpującego rozpoznania sprawy i niedostatecznego wyjaśnienia przesłanek i podstaw zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 listopada 2013 r.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że z mocy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 633, ze zm.) przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie miały zastosowania w sprawie niniejszej, stąd też nie mogły zostać przez organy naruszone.

Nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a., gdyż – wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej – organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w swoich obszernych wywodach wyjaśnił, dlaczego rozpoznawana sprawa nie wykazuje związku z zasadą przepływu towarów i dlaczego te przepisy nie znajdują zastosowania w sprawie. Tym samym ustosunkował się do argumentów skarżącej Spółki w odniesieniu do zarzucanych przez nią naruszeń art. 34-36 TFUE.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd Sądu I instancji, oparty na utrwalonym w orzecznictwie sądowoadminstracyjnym, co do rozumienia zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Jak wynika z akt sprawy i treści skargi kasacyjnej skarżąca Spółka konsekwentnie podtrzymuje wszystkie swoje zarzuty skierowane w stosunku do zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to jednak, że zasada wyrażona w art. 11 k.p.a. została naruszona. Kwestia jej realizacji nie oznacza bowiem przekonania osoby o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia osobie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony pierwszy zarzut dotyczący naruszenia art. art. 34, 35 oraz 36 TFUE w związku z art. 4 ust. 2 oraz art. 23 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, w związku z art. 10 u.s.d.g. w związku z art. 10 ustawy o biokomponentach i biopaliwach.

Zgodnie z art. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga wpisu do rejestru wytwórców. Przedmiotowa ustawa definiuje w art. 2 ust 1 pkt 18 "wytwórcę" jako przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.), wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów. Zgodnie z art. 4 ust 1 u.s.d.g. przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Jednocześnie art. 13 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedmiotowej ustawy wskazuje, że przedsiębiorcy zagraniczni mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak obywatele polscy. Według zasad określonych w ww. ustawie przedsiębiorcy zagraniczni mogą, na zasadzie wzajemności, dla wykonywania działalności na terytorium RP tworzyć oddziały (art. 85 u.o.s.d.g.), wykonując działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności przedsiębiorcy zagranicznego (art. 86 u.o.s.d.g.), a jej rozpoczęcie może nastąpić po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców (art. 88 u.o.s.d.g.). Zauważyć należy, że ani art. 85 u.s.d.g., ani inne przepisy tej ustawy, nie określają odrębnie charakteru prawnego oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. W tym zakresie znajdzie zastosowanie w.w. definicja legalna tego pojęcia sformułowana w art. 5 pkt 4 u.s.d.g. W myśl tego przepisu oddział to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Także w literaturze i judykaturze odnoszącej się do przedsiębiorców zagranicznych wskazuje się, że oddział stanowi formę organizacyjno-prawną, za pomocą której przedsiębiorca zagraniczny wykonuje działalność gospodarczą poza miejscem jego siedziby (por. C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Warszawa 2005, s. 350-351 oraz M. Zdyb, Prawo działalności gospodarczej. Komentarz do ustawy, Kraków 2000, s. 561-562).

Podniesiony w pkt 1 a petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadza się w istocie do wykazania naruszenia przez organy zasady swobodnego przepływu towarów. Odnosząc się do niego należy w pierwszej kolejności wskazać, na bardzo istotny fakt mający pierwszoplanowe znaczenie, a mianowicie na zakres i rodzaj planowanej przez skarżącą kasacyjnie Spółkę działalności, a mianowicie ma ona polegać na wytwarzaniu biokomponentów na terytorium Niemiec, a następnie sprzedaży tych biokomponentów podmiotom realizującym Narodowy Cel Wskaźnikowy w Polsce.

Okoliczność ta jest w sprawie bezsporna, wynika wprost z wniosku o wpis do rejestru wytwórców i z jego uzasadnienia, gdzie Spółka jako rodzaj wykonywanej działalności gospodarczej zaznaczyła wytwarzanie, magazynowanie i wprowadzanie do obrotu biokomponentów (bioetanolu) i w tym zakresie domagała się wpisu do rejestru wytwórców.

Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych działalność taka określana jest jako nabycie wewnątrzwspólnotowe, które ustawa definiuje jako przemieszczenie paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, biokomponentów lub surowców do ich wytworzenia na terytorium RP z pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej. A zatem niespornych okoliczności rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynika, że V. [...] miało zamiar dokonywać nabycia wewnątrzwspólnotowego. Ponadto dodać należy, że brak przepisów, które jednoznacznie wskazywałyby, że nabycie wewnątrzwspólnotowe jest działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez odpowiedni organ świadczy o tym, że odbywa się ona na zasadach ogólnych.

Tymczasem do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR wpisywane są podmioty wytwarzające, magazynujące lub wprowadzające do obrotu biokomponenty. Już zatem z tego względu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wpis do rejestru wytwórców, albowiem działalność jaką ma zamiar prowadzić skarżąca kasacyjnie Spółka nie podlega obowiązkowi rejestracji w rejestrze prowadzonym przez Prezesa ARR.

W świetle przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji skarżąca kasacyjnie Spółka mogła dokonywać sprzedaży biokomponentów, wyprodukowanych przez nią w Republice Federalnej Niemiec, odbiorcom w Polsce, a działalność ta nie podlegała wpisowi do rejestru wytwórców. Innymi słowy dla możliwości dokonywania przez V. [...]. KG sprzedaży biokomponentów w Polsce nie ma wymogu posiadania miejsca prowadzenia działalności na terytorium RP.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wpis do rejestru wytwórców, a nie sposób rozliczania Narodowego Celu Wskaźnikowego ( NCW ) przy zastosowaniu współczynnika redukcyjnego. W związku z powyższym wszelkie rozważania dotyczące obaw skarżącej kasacyjnie Spółki, że użycie biokomponentów nabytych od podmiotu niezarejestrowanego w rejestrze wytwórców prowadzonym przez Prezesa ARR skutkować może brakiem możliwości skorzystania z obniżenia NCW dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy uznać należy za bezprzedmiotowe.

W powyższym w stanie faktycznym sprawy nie może być mowy o ograniczeniach, czy też barierach w handlu wewnątrzwspólnotowym, spowodowanych odmową dokonania wpisu do rejestru wytwórców. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia zasady swobody przepływu towarów gwarantowanej przez art. 34, 35 i 36 TFUE należy uznać za nieuzasadniony.

Nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. naruszenia art. 29 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych art.1 u.s.d.g. w związku z art. 10, 11 i 12 oraz 30 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, co wynika przede wszystkim z nieuwzględnienia zarzutu wskazanego w pkt 1 a petitum skargi kasacyjnej. Rozważania Sądu I instancji dotyczące niemożliwości dokonania kontroli przedsiębiorcy prowadzącego działalność poza terytorium RP wynikały jedynie z zarzutu skarżącej kasacyjnie Spółki, że organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii powierzenia przez Prezesa ARR uprawnień kontrolnych właściwemu urzędowi na terenie Republiki Federalnej Niemiec.

Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski oraz uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.