Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 946/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2016 r.

w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że Wójt Gminy ustalił dla I. i Z. małżonków G. wysokość podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie 17.084 zł, od przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład nieruchomości zabudowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 672/56, położonej w miejscowości P., o powierzchni 2.714 m2.

Wysokość podatku od nieruchomości ustalono, przyjmując następującą kategoryzację przedmiotów opodatkowania oraz wielkości stawek podatkowych:

1. dla budynków

a) zaliczonych do kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej :

- przyjmując ich powierzchnię użytkową 760,01 m2 oraz stawkę opodatkowania w wysokości 18,00 zł/m2 powierzchni użytkowej, w związku z czym wyliczono podatek należny w kwocie 13.680,18 zł;

b) zaliczonych do kategorii pozostałych, przyjmując ich powierzchnię użytkową na 96,05 m2 oraz stawkę opodatkowania w kwocie 4,20 zł/m3 powierzchni użytkowej, w związku z czym wyliczono podatek należny w kwocie 403,41 zł;

2. dla gruntów zaliczonych do kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków: przyjmując ich powierzchnię 2.714,00 m2 oraz stawkę opodatkowania w wysokości 0,75 zł/m2, w związku z czym wyliczono podatek należny w kwocie 2.035,50 zł;

3. dla budowli: przyjmując ich wartość na kwotę 48.250 zł oraz stawkę opodatkowania stanowiącą 2% wartości, w związku z czym wyliczono podatek należny w kwocie 965,00 zł.

Razem należny podatek po zaokrągleniu wyniósł kwotę 17.084 zł.

Organ wskazał, iż I. i Z. małżonkowie G. są współwłaścicielami, na zasadach ustawowej wspólności majątkowej, działek gruntu oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: 672/55 i 672/56, położonych w miejscowości P. oraz symbolem "Bi - inne tereny zabudowane" o łącznej powierzchni 0,2867 ha. Grunty stanowiące działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem 672/55, o powierzchni 153 m2, w wyniku podziału nieruchomości, po zrealizowaniu inwestycji budowy chodnika, stosownie do przepisów art. 4 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440), stanowią przeznaczoną dla ruchu pieszych część drogi krajowej Nr 74 i nie podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.

Z. G. od 26 października 1995 r. wykonuje pozarolniczą działalność gospodarczą. W ramach tej działalności prowadzi obiekt hotelowo – gastronomiczny "A". Z przedłożonej przez podatnika listy środków trwałych wynika, iż działalność ta jest wykonywana przy wykorzystaniu materialnych składników w postaci obiektu hotelarsko – gastronomicznego, posadowionego na gruncie stanowiącym działkę oznaczoną numerem 672/56 o powierzchni użytkowej 646 m2, gruntów tejże działki o powierzchni 2714 m2 oraz znajdujących się tam budowli (ogrodzenia i utwardzenia placu).

W toku postępowania podatkowego w dniach 20 lutego 2015 r. i 3 marca 2015 r. przeprowadzono dowód z oględzin nieruchomości i dokonano obmiarów powierzchni użytkowej budynków posadowionych na gruntach wchodzących w obręb działki ewidencyjnej, oznaczonej numerem 672/56. W wyniku tych czynności ustalono, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest dwoma budynkami, stanowiącymi kompleks "A". Dane ujawnione w operacie ewidencyjnym - kartotece budynków, według których na gruncie tym posadowione są trzy budynki, nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Ewidencja wskazuje natomiast, że na gruncie nie znajdują się żadne budynki o charakterze mieszkalnym. W toku oględzin dokonano również kategoryzacji przedmiotów opodatkowania. Ustalono, że jeden z obiektów był początkowo przeznaczony na cele mieszkalne, jednak w wyniku dokonywanej rozbudowy zmieniono jego przeznaczenie. Stracił on cechy budynku mieszkalnego i stał się budynkiem o przeznaczeniu hotelowo – gastronomicznym. W ewidencji gruntów budynek ten został zakwalifikowany do kategorii "inne niemieszkalne". Drugi budynek w ewidencji został opisany jako "transport i łączność". Organ w toku oględzin i analizy dokumentacji budowlanej ustalił jednak, że budynek ten zmienił swoje przeznaczenie w wyniku rozbudowy na garażowo – administracyjno – hotelowy.

Mając na uwadze powyższe, ustalono następujące wielkości podstaw opodatkowania budynków:

1) powierzchnie użytkowe budynków zaliczonych do kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej:

a) w budynku "A" - 667,79 m2,

b) w budynku garażowo - administracyjno-hotelowym - 92,22 m2,

2) powierzchnie użytkowe budynków zaliczonych do kategorii pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (według ustaleń organu wykorzystywane przez podatników do celów mieszkalnych) - 96,05 m2.

Organ podatkowy pierwszej instancji, powołując się na definicję nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), w stanie prawnym obowiązującym w 2013 r. wywiódł, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, za wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazał również, że posiadanie pozostających we współwłasności małżonków nieruchomości, związanych z działalnością gospodarczą, ma miejsce zarówno w przypadku prowadzenia tejże działalności przez oboje współmałżonków, jak również przez jednego z nich.

Organ podatkowy, powołując się na dorobek judykatury zaznaczył, że o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza jej ujęcie w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, w tym wydatków remontowych. Nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek, grunt) przeznaczona wyłącznie na realizację niegospodarczych, osobistych celów życiowych osoby fizycznej, prowadzącej działalność gospodarczą.

W decyzji wskazano, że znaczna część zabudowy jest wykorzystywana lub co najmniej może być wykorzystywana przez podatnika na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (w budynku I – powierzchnia 667,79 m2, w budynku II – powierzchnia 92,22 m2). Nie opodatkowano natomiast stawkami najwyższymi pomieszczeń zajmowanych przez skarżących na cele mieszkalne o łącznej powierzchni użytkowej 96,05 m2 (część mieszkalna w budynku I o pow. 52,88 m2 w zakresie wysokości 2,20 m oraz 34,31 m2 w zakresie wysokości od 1,40 do 2,20 m (do opodatkowania przeznaczono ½ tej powierzchni, czyli 17,15 m2), łącznie z zadeklarowaną przez podatnika jako wykorzystywaną w tych celach salą na I piętrze – salon o pow. 26,02 m2), którą opodatkowano stawkami właściwymi dla budynków "pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego", w wysokości 4,20 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Uznano, że budynki w tej części nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, lecz służą celom osobistym właścicieli.

Odnosząc się do opodatkowania 35,84 m2 powierzchni użytkowej pomieszczenia garażowego wskazano, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (ewidencji środków trwałych, ewidencji gruntów) wynika bezpośredni związek tej części budynku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Z. G., bowiem pomieszczenie to służy do garażowania samochodów stanowiących środki trwałe przedsiębiorstwa. W związku z tym winno zostać opodatkowane najwyższą stawką podatkową, bez względu na fakt, ze w tym pomieszczeniu gromadzone są również inne rzeczy osobiste podatnika.

W wyniku rozpoznania odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że będący we współwłasności małżonków G. grunt, stanowiący działkę ewidencyjną oznaczoną w operacie ewidencji gruntów numerem 672/56, symbolem Bi - inne tereny zabudowane, wchodzi w skład prowadzonego przez Z. G. przedsiębiorstwa (ujęty jest w księgach podatkowych przedsiębiorcy jako środek trwały niepodlegający amortyzacji). Zatem słusznie przyjęto, że jego powierzchnię należy opodatkować stawką podatkową właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że od dnia 1 października 2015 r. należy wyłączyć z opodatkowania budynek I (budynek główny "A") z uwagi na prace budowlane (w tym między innymi termoizolację poddasza i wymianę elementów pokrycia dachu) organ wskazał w pierwszej kolejności, że w tym zakresie wniosek podatnika nie może być przedmiotem postępowania dotyczącego wymiaru podatku za 2013 r. Organ wskazał dalej, że w świetle ustawy o podatkach i opłatach, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn (w tym spowodowanych pracami remontowymi, czy też przechowywaniem rzeczy osobistych), nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą.

Kolegium argumentowało dodatkowo, że dokonanie ustaleń w sprawie nie wymagało, jak twierdzi skarżący, wiadomości specjalnych. Stąd organ nie był zobowiązany do powołania biegłego, lecz był uprawniony do dokonania ustaleń samodzielnie, m.in. w drodze oględzin spornej nieruchomości. Dowód taki został przeprowadzony. Wyniki oględzin utrwalone zostały w protokole, dokumentującym poczynione przez organ ustalenia.

W skardze Z. G. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący podkreślił, że decyzja jest dla niego krzywdząca.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Poparło stanowisko prezentowane w treści zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r. skarżący – zobowiązany do sprecyzowania swego stanowiska – oświadczył, że organ błędnie (popełniając błąd rachunkowy) dokonał ustalenia podstawy opodatkowania budynków. Jego zdaniem do opodatkowania najwyższą stawką podatkową winna zostać zakwalifikowana powierzchnia 706,19 m2. Podatnik wskazał także, że powierzchnia przeznaczona dla celów mieszkalnych i realizacji potrzeb osobistych winna być większa i uwzględniać powierzchnię garażu - 35,84 m2.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Nie jest sporne, że Z. i I. małżonkowie G. są współwłaścicielami - na zasadzie wspólności majątkowej - gruntu, stanowiącego działkę o nr 672/56, położoną w miejscowości P. oraz budynków i budowli wskazanych w decyzji. Nie budzi też wątpliwości, że część budynku hotelowo – gastronomicznego podatnicy wykorzystują na własne cele mieszkalne. O ile poza sporem pomiędzy stronami pozostaje kwestia opodatkowani gruntów – jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (dotyczy to ich powierzchni oraz przyjętej przez organ stawki podatkowej) i budowli (dotyczy to zarówno ich powierzchni, jak i przyjętej do podstawy opodatkowania wartości, która została ustalona zgodnie ze wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w decyzjach kasacyjnych z dnia 9 grudnia 2015 r., dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r. i 2014 r.), o tyle sporne jest opodatkowanie budynków, posadowionych na gruncie, które według organu związane są z prowadzeniem przez Z. G. działalności gospodarczej. Skarżący zakwestionował bowiem ustaloną przez organ powierzchnię części budynku zajętą na cele mieszkalne i dla celów osobistych.

Sąd w całości podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w decyzji oraz dokonane przez organ ustalenia faktyczne. Wynika z nich, że do podatników należą dwa posadowione na działce nr 672/56 budynki o charakterze niemieszkalnym (budynek "A" oraz budynek garażowo – administracyjno – hotelowy). Organ prawidłowo wyjaśnił rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, z której wynika że na działce tej znajdują się 3 budynki, a stanem rzeczywistym). Poza sporem pozostaje kwalifikacja tych obiektów jako budynków w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej jako " u.p.o.l.").

Z. G. posiada w sprawie status podatnika (razem z małżonką I. G.) w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Oboje małżonkowie są bowiem współwłaścicielami nieruchomości opisanej w decyzji. Wspólnie opodatkowani małżonkowie są jedną stroną postępowania i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga. W toku postępowania podatkowego małżonkowie są zatem traktowani jak jeden podmiot (jedna strona postępowania). Skutkuje to w szczególności wydaniem jednej decyzji podatkowej na rzecz obojga małżonków.

Z. G. jest przedsiębiorcą – prowadzi działalność gastronomiczno -hotelarską. Działalność ta jest wykonywana przy wykorzystaniu materialnych składników majątku podatników w postaci obiektu hotelarsko – gastronomicznego, składającego się z dwóch budynków stanowiących kompleks "A", posadowionych na gruncie stanowiącym działkę nr 672/52. Dla celów tej działalności podatnik wykorzystuje nadto grunt o powierzchni 2.714 m2 (dane według wypisu z ewidencji gruntów) oraz budowle o wartości 48.250 zł (ogrodzenie i utwardzenie placu).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:1) dla gruntów - powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Z uwagi na charakter sporu w sprawie niniejszej należy podnieść w pierwszej kolejności, że istotne okoliczności zostały ustalone m.in. na podstawie dowodu z oględzin i pomiaru budynków. Z czynności tej sporządzony został stosowny protokół. Załącznikiem do niego są dane pomiarowe budynków (poszczególnych pomieszczeń) ze wskazaniem ich wysokości w świetle oraz powierzchni. Na tej podstawie ustalono podstawę opodatkowania zarówno dla tych części budynków, które są związane z działalnością gospodarczą podatnika jak i tych, które służą jego celom osobistym. Kwalifikacji tej organ dokonał z kolei na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, dokumentacji budowlano – architektonicznej, przy uwzględnieniu wskazań podatnika oraz wyników oględzin. Podkreślenia wymaga, że podatnik i jego żona brali udział w czynnościach oględzin.

Zastrzeżenia skarżącego nie dotyczą wyników dokonanych wówczas pomiarów.

Zgłaszane przez podatnika zarzuty na etapie sądowym (i to dopiero na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r.) w zakresie błędów rachunkowych w ustaleniu powierzchni budynków, okazały się niezasadne. Orzekające organy przedstawiły dokładny sposób, w jaki ustalono podstawę opodatkowania. Wszystkie dane liczbowe pozostają w zgodzie z wynikami pomiarów, zawartymi w załącznikach do protokołu oględzin i przepisem art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.o.l.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu, iż dla wymiaru podatku od nieruchomości istotne znaczenie ma przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na tej podstawie stwierdzono też, że opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek ten jest określony jako mieszkalny (uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). W niniejszej sprawie bezspornie oba znajdujące się na działce nr 672/56 budynki należą do kategorii niemieszkalnych. Takie ich przeznaczenie wynika również z dokumentacji budowlanej i architektonicznej, związanej m.in. z rozbudową obiektów. Z tych względów zajęta przez podatników część budynku hotelowo – gastronomicznego, wykorzystywana dla celów mieszkalnych, nie mogła zostać zaliczona do mieszkalnej, została natomiast – z korzyścią dla podatników ze względu na niższą stawkę podatkową – zakwalifikowana do budynków pozostałych. Powierzchnia ta została ustalona na 96,05 m2. Organ uwzględnił w tym zakresie pomieszczenia czterech pokoi, dwóch łazienek, przedpokoju i korytarza, stanowiących ogółem powierzchnię 52,88 m2, przy wysokości w świetle 2,20 m i 34,31 m2 przy wysokości w świetle od 1,40 do 2,20 m (zaliczone do powierzchni użytkowej w 50%), a nadto – zgodnie ze wskazaniem podatnika - pomieszczenie salonu, mieszczące się na parterze budynku I, o powierzchni 26,02 m2. Nie zaliczył natomiast do tej kategorii pomieszczenia garażu o powierzchni 35,84 m2, o co wnosił podatnik. Organ I instancji, kierując się wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w decyzjach kasacyjnych dotyczących podatku od nieruchomości za 2013 r. i 2014 r. ustalił, że pomieszczenie garażowe jest związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, bowiem służy (lub może służyć) do garażowania samochodów, zaliczonych do środków trwałych przedsiębiorstwa podatnika. Bez znaczenia jest zatem twierdzenie, iż obecnie podatnik przetrzymuje tam rzeczy osobiste, skoro przeznaczeniem pomieszczenia jest garażowanie pojazdów.

Organ podatkowy stanął jednak na stanowisku, że budynki w opisanej w decyzji części (w budynku I – powierzchnia 667,79 m2, w budynku II – powierzchnia 92,22 m2) powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatkową, bowiem nawet w zmienionych okolicznościach mogą być w całości wykorzystywane przez przedsiębiorcę do prowadzenia jego działalności gospodarczej. Wnioski te wywiódł m.in. z przeprowadzonych w sprawie oględzin. Organ nie kwestionował bowiem, że wymagają one ingerencji remontowej. Odmiennie jednak niż podatnik ocenił okoliczność tę z punktu widzenia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Podkreślił, że wszystkie obiekty spełniają wymagania techniczno – budowlane do dalszej eksploatacji gospodarczej.

W ocenie Sądu, organ właściwie odczytał i zinterpretował treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazać należy, że w przepisie tym ustawodawca zdefiniował grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W przedmiotowej sprawie do bezspornych należą takie okoliczności, jak fakt, że podatnik Z. G. jest przedsiębiorcą i w jego posiadaniu znajdują się wskazane w decyzji grunty, budowle i budynki. W wyroku z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy.

Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów, budowli i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach i budowlach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie budzi też wątpliwości, że ustawodawca uzależnił w przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.), wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że grunt, budynek i budowle są związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z wyjątkiem sytuacji, gdy nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Zarzut podniesiony w odwołaniu, nawiązujący – co wynika z akt sprawy - do kwestii zgłoszenia zamiaru prowadzenia w październiku 2015 r. robót budowlanych w "A" i wyłączenia z opodatkowania tego budynku ( z powodu prac obejmujących termoizolację poddasza i wymianę elementów pokrycia dachu) został prawidłowo oceniony przez Kolegium, że w tym zakresie wniosek podatnika nie może być przedmiotem postępowania dotyczącego wymiaru podatku za 2013 r.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procesowych i materialnych, powodującego konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ zgromadził materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy (stosownie do art.187 § 1 Ordynacji podatkowej – dalej jako "O.p."). Ocenił ten materiał zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 O.p. Zaskarżona decyzja, zgodnie z dyspozycją art. 210 § 1 pkt 6 O.p., zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Sporządzone przez organ uzasadnienie decyzji zawiera elementy niezbędne wskazane w art. 201 § 4 O.p., w tym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, które obdarzył wiarą. Podkreślenia wymaga, że zapewniono stronie udział w postępowaniu i możliwość wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego (art. 123 § 1 O.p.). W sprawie niniejszej – dotyczącej podatku od nieruchomości za rok 2013 - nie wystąpiły podstawy do powołania przez organ biegłego w trybie art. 197 § 1 O.p.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.