Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 666/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2334/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2334/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 czerwca 2010 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2003 r.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego. Nie uzasadnił bowiem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Ograniczył się w istocie do sformułowania we wniosku ogólnikowego wskazania, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i zostanie uchylona jako niezgodna z prawem. Sąd stwierdził, że bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "trudnych do odwrócenia skutków", o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających jej istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 w zw. z art. 3 § p.p.s.a., a także art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.; art. 6, art. 49 i art. 46 § 1 i § 2 p.p.s.a., poprzez:

1) błędne uznanie, że w sprawie nie istnieją przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie, treść tej decyzji (a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) oraz treść skargi, której integralną częścią był wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazują na istnienie przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 czerwca 2010 r.;

2) w przypadku uznania braków w zakresie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze

sporządzonej przez stronę działającą bez fachowego pełnomocnika – podatnik zarzucił błędne zaniechanie przez Sąd wezwania strony do usunięcia braków formalnych wniosku, względnie błędne zaniechanie pouczenia na zasadzie art. 6 p.p.s.a., że brak poparcia wniosku grozi jego nieuwzględnieniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 § 3 p.p.s.a., wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do jego treści sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).

W niniejszej sprawie podatnik nie uprawdopodobnił możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie. Nie można bowiem uznać za takie uprawdopodobnienie stwierdzenia strony, że wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę kilkunastu tysięcy złotych powoduje, że spełniona zostanie przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama bowiem kwota decyzji nie oznacza, że wystąpią wskazane wyżej konsekwencje. Także fakt utrzymywania partnerki życiowej i małoletniego dziecka nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów ani dokumentów, które uzasadniałyby wystąpienie zagrożeń wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie wskazał, jakie to trudne do odwrócenia skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji ani nie wykazał, aby nie były one możliwe do usunięcia.

Sąd nie miał obowiązku wzywać stronę do uzasadnienia swojego wniosku, czy też tłumaczyć jakie będą konsekwencje braku takiego uzasadnienia. Sąd ocenia akta sprawy, bierze też pod uwagę informacje zawarte w różnych pismach procesowych strony, ale to strona ma wskazać okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.

W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.