Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1579/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, 3 i 4, art. 7 ust. 1, art. 2 ust. 2.
journal: Dz.U. 2013 poz 1140
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami  abonamentowymi
article: art. 10.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1129/17 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę T. B. (dalej: Skarżąca), na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: MIiF), z dnia [...] marca 2017r., wydanej w przedmiocie nakazania rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W wyniku przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w miejscu wykonywania działalności przy ul. B. [...], w miejscowości O., w lokalu Skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą H. & S. O. T. B., , decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. nakazał rejestrację 27 używanych odbiorników telewizyjnych, oraz ustalił opłatę za używanie 27 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18 387,00 zł., w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania MIiB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. przeprowadzona została kontrola w obecności pracownika recepcji J. B.. Ujawniono 27 odbiorników telewizyjnych z doprowadzoną anteną naziemną, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania tych odbiorników wynosił dwa miesiące i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia pracownika Skarżącej, J. B..

Ustalenia powyższe poczyniona na podstawie protokołu kontroli, podpisanego bez zastrzeżeń, przez J. B. oraz oświadczenia wiedzy z dnia 31 sierpnia 2016 r., w którym wskazała, że przyczyną braku możliwości bezpośredniego uruchomienia odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, jest zajmowanie pokoi przez gości.

Od powyższej decyzji skargę złożyła Skarżąca, którą Sąd I instancji wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017r. oddalił.

Podkreślił iż przy odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Natomiast protokół z kontroli był dowodem w sprawie. Okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości, a Skarżąca w toku postępowania nie składała dowodów co do okoliczności, które podważałyby dokonane ustalenia. Natomiast w dniu 18 listopada 2016r. zawiadomiła organ o dokonaniu rejestracji odbiorników, oczekując na potwierdzenie tego faktu przez organ, co uzasadniało brak poszukiwania innych dowodów, ponieważ przeprowadzono postępowanie, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając Skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Postępowanie to było zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 6, 7, 8, 77 § 1, 75, 79, 80, 107 § 3, 104, 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. 2014 poz. 1204 ze zm., dalej: k.p.a.)

Skarżąca nie podważyła ustaleń przeprowadzonej kontroli, w zakresie wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi, bowiem uznał za wiarygodne ustalenia i ocena, co do tego, że w trakcie kontroli w lokalu Skarżącej, przeprowadzonej w obecności pracownika recepcji J. B. ujawniono 27 odbiorników telewizyjnych z doprowadzoną anteną naziemną, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania tych odbiorników wynosił dwa miesiące. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli podpisanym bez jakichkolwiek zastrzeżeń przez J. B. oraz w złożonym przez nią oświadczeniu wiedzy z 31 sierpnia 2016 r., w którym podała, że przyczyną braku możliwości bezpośredniego uruchomienia odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, jest zajmowanie pokoi przez gości.

Uznał więc, że konsekwencją naruszenia obowiązku określonego w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych ( Dz.U. 2013 poz. 1140 ze zm., dalej: u.o.a.) jest sankcja przewidziana w art. 5 ust. 3 u.o.a. stanowiąca, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę, w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

Pracownik ten był uprawniony do posługiwania się pieczątką o treści "O. H.&S. R. D. K." [...] O. ul. B. [...]" która była umieszczona w protokole kontroli jak i na oświadczeniu, sporządzonym na druku wypełnionym i podpisanym przez J. B..

Sąd I instancji podkreślił, iż dopiero w skardze Skarżąca zakwestionowała powyższe okoliczności podważając oświadczenie swojego pracownika. Podkreślił iż nie było żadnych przeszkód do złożenia dowodów i wniosków dowodowych w toku postępowania, bowiem Skarżąca pismem z dnia 8 listopada 2016r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, otrzymała kopie protokołu i oświadczenia pracownicy i została pouczona o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.

Sąd I instancji podkreśli, że przepisy u.o.a nie wymagają, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu. Nadto, osoby, które biorą udział w kontroli nie składają oświadczeń woli, wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, przytaczając pogląd wyrażony w wyroku WSA w W. z dnia 27 listopada 2012 r.,sygn. VI SA/Wa 1786/12.

Podkreślił, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników, mimo ustawowego obowiązku i zapisów i § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych stanowiącego, że zgłoszenia dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.

Wskazał iż ustalenia organu, dokonane w oparciu o wyjaśnienia pracownika hotelu, nie zostały w żaden sposób obalone, a więc nie zostało obalone domniemanie płynące z art. 2 ust. 2 u.o.a. W swoich twierdzeniach, w toku całego postępowania administracyjnego, Skarżąca nie wykazała, by pracownica recepcji nie posiadała wiedzy i rozeznania, a złożone przez nią oświadczenie, którego także nie odwołała, nie byłoby zgodne z prawdą.

Natomiast protokół kontroli ma szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów. W sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez pracownika Skarżącej posługującej się pieczątką firmową oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, a więc zgodnie z uprawnieniem wynikającym z § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. 2013 poz. 1140). Kontrolę przeprowadzał zatem organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie.

W ocenie Sądu I instancji, podpis pracownika, uwiarygodnia poczynione ustalenia co do tego, że brał udział w kontroli, a także potwierdził dokonane przez kontrolujących ustalenia i ich nie kwestionował, bowiem nie złożył zastrzeżeń.

Uznał, iż podniesione na etapie skargi zarzuty niezbadania przez organ, czy odbiorniki telewizyjne znajdujące się w pokojach hotelowych odbierały program telewizyjny, za spóźnione. Kontrola obowiązku wypełniania obowiązku opłaty za używanie odbiorników jest czyniona na gorąco, według stanu na dzień jej przeprowadzania. Na tym etapie postępowania Skarżąca ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika..

Dowiedzenie innych okoliczności należało natomiast do Skarżącej. Przepisy u.o.a. nie wprowadzają wymogu, aby w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany, w postaci osób uprawnionych do jego reprezentacji, ani też by ważność protokołu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej.

Podkreślił również, że w postepowaniu dotyczącym opłat abonamentowych przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2017 roku, poz. 1369, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest

1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli postępowania przeprowadzonego przez organy administracji obu instancji, skutkującego niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) p.p.s.a., podczas gdy w stanie faktycznym i prawnym sprawy istniały podstawy do jego zastosowania, a w konsekwencji naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wobec oddalenia skargi mimo naruszenia przez organy I instancji i II instancji poniżej wskazanych przepisów k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., wyrażające się w uchybieniu obowiązkowi przeprowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego, w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z oględzin pokoi, brak przeprowadzenia dowodu z faktur zakupu odbiorników telewizyjnych lub innego wyjaśnienia momentu nabycia tychże odbiorników, brak wyjaśnienia umocowania stażystki, w tym brak dowodu z umowy łączącej stażystkę ze stroną, co doprowadziło do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji do bezpodstawnego, arbitralnego ukarania Skarżącej karą w wysokości 18 387 zł, w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie wymienionych przepisów pozwoliłoby na ustalenie rzeczywistej liczby odbiorników telewizyjnych znajdujących się na terenie hotelu oraz podlegających obowiązkowi rejestracji i uiszczenia opłaty abonamentowej,

b. art. 86 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej i nieprzesłuchanie strony postępowania na okoliczność ilości posiadanych odbiorników telewizyjnych oraz okresu ich posiadania, w sytuacji gdy stażystka, na której oświadczeniu oparto decyzję pełniła swoje obowiązki przez krótki okres czasu wobec czego nie mogła posiadać stosownej wiedzy sięgającej wskazywanego przez nią okresu dwóch miesięcy używania odbiorników telewizyjnych,

c. art. 10 k.p.a. poprzez jedynie iluzoryczne umożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, gdy szczególnie w pierwszym najważniejszym stadium postępowania, nie zapewniono Skarżącej możliwości czynnego udziału przy ustalaniu liczby podlegających opłacie odbiorników telewizyjnych

d. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, nieustalonym w sposób pewny przez organ administracji, co powoduje, że przedstawiona ocena stanu faktycznego budzi uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona przez Sąd I instancji została ograniczona jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego, wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych,

e. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. poprzez niestwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wadliwości postępowania organów, w postaci niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, w szczególności niedokonania oględzin H. & S. O. przy ul. B. [...] w miejscowości O., w ramach wszczętego postępowania administracyjnego oraz do załatwienia sprawy, w sposób niemający na względzie interesu strony oraz z powodu braku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w sytuacji podnoszenia, iż J. B. pracowała jako stażystka od bardzo krótkiego okresu czasu oraz nie widziała wszystkich pokoi przebywając jedynie na recepcji, co skutkowało brakiem rzetelnego i wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału sprawy, a co finalnie doprowadziło do poczynienia przez organ odwoławczy, a wcześniej także organ pierwszej instancji, w zaskarżonych decyzjach całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącej, czym również naruszono zasadę pierwszeństwa słusznego interesu strony, rozpoznania istoty sprawy na podstawie całościowych ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie,

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, a mianowicie obrazę przepisów art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 3 u.o.a., poprzez ich zastosowanie w sytuacji wykraczającego daleko poza dopuszczalne domniemanie, bezpodstawnego założenia, że Skarżąca posiadając 27 pokoi, w prowadzonym przez siebie hotelu posiada również 27 niezgłoszonych odbiorników telewizyjnych umożliwiających odbiór programów, co doprowadziło do nałożenia na Skarżącą kary w wysokości 18.387 zł, mimo braku wiarygodnych dowodów potwierdzających posiadanie przez Skarżącą tych telewizorów, a opierając się jedynie na oświadczeniu praktykującej od paru dni w hotelu stażystki J. B. oraz uzyskanej ulotce hotelu, na której było podane, iż hotel posiada pokoje z telewizorem.

W konsekwencji podniesionych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać, iż zarzuty te, określone w punktach I.1.a do I.1.e w głównej mierze dotyczą wadliwości przeprowadzonego postępowania, to jest nie wykazania inicjatywy dowodowej i nieprzesłuchania strony postępowania, co do ilości posiadanych odbiorników telewizyjnych oraz okresu ich posiadania, nie dokonania oględzin pokoi, brak przeprowadzenia dowodu z faktur zakupu odbiorników telewizyjnych lub innego wyjaśnienia momentu nabycia tychże odbiorników, brak wyjaśnienia umocowania stażystki ( J. B.), w tym brak dowodu z umowy łączącej stażystkę ze stroną, co doprowadziło do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy.

W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają rejestracji dla celów pobierania opłaty. Natomiast zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2103r. w sprawie warunków i trybu zgłoszenia odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, celem ich rejestracji, należy dokonać w terminie 14 dni od wejścia w posiadanie odbiorników. Stosownie natomiast do art. 7 ust. 1u.o.a., kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego zgodnie z art. 5 ust. 3 u.o.a, pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezrejestrowanego odbiornika.

Tak więc posiadanie odbiorników telewizyjnych wymaga ich rejestracji i wnoszenia opłaty abonamentowej, a wykonanie tych obowiązków podlega kontroli podczas której ustala się, czy dany podmiot posiadana odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne, czy dopełnił on obowiązku ich rejestracji oraz uiszczania opłat, oraz jaki jest okres używania odbiorników, od którego zależy wysokość bieżącej opłaty abonamentowej, zgodnie z art. 5 ust. 4 u.o.a.

Brak rejestracji oraz nie uiszczenie opłat organ ustala samodzielnie, natomiast fakt posiadania odbiorników oraz okresu ich używania, może być stwierdzony w toku kontroli na miejscu, w pomieszczeniach kontrolowanego podmiotu oraz przy pomocy innych dowodów. Zaznaczyć należy również, przepisy u.o.a. nie dają kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń, celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń, wymagających rejestracji i opłat.

W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2016 r. ustalono, iż Skarżąca posiadała 27 odbiorników telewizyjnych. Okres użytkowania odbiorników jak i ich stan ustalony został w oparciu o oświadczenie pracownika recepcji J. B., obecnej w czasie kontroli. Z tych ustaleń wynika, że odbiorniki powyższe umożliwiają natychmiastowy odbiór programu, a okres ich użytkowania wynosił dwa miesiące. Sporządzony protokół podpisany przez pracownika recepcji J. B. oraz jej oświadczenie potwierdził wskazane ustalenia.

Podkreślić należy, że przepisy u.o.a. nie wymagają, by w kontroli uczestniczyła Skarżąca, czy też osoba przez nią upoważniona, również ważność protokołu nie zależy od jego podpisania przez Skarżącą, jak też osobę ją reprezentującą. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Protokół kontroli i pisemne oświadczenie pracownika recepcji J. B. były podstawą do ustalenia ilości odbiorników telewizyjnych oraz okresu czasu przez który są używane. Dokumenty powyższe są dopuszczalnymi środkami dowodowymi w świetle przepisów k.p.a., pozwalającymi uzyskać dane dla potrzeb kontroli.

Podkreślić także należy, że Skarżąca w toku postępowania przed organami nie kwestionowała ustalonych okoliczności i nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych.

W tym stanie rzeczy, organ posiadając wiarygodne dowody z dokumentów, nie miał obowiązku dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, bowiem jego celem było ustalenie, czy i przez jaki okres w pokojach, znajdują się niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne oraz, czy umożliwiają one natychmiastowy odbiór programu, a dowody potwierdzające tę okoliczności organ zgromadził. Natomiast ciężar wykazania innych okoliczności spoczywał na Skarżącej. W tej sytuacji, przy braku powołania przez Skarżącą jakichkolwiek dowodów, brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu iż organ, poprzestając na zgromadzonych przez siebie dowodach: protokole kontroli i oświadczeniu pracownika recepcji J. B., naruszył wskazane w zarzutach przepisy postępowania.

W tym kontekście niezasadny okazał się również zarzut określony w punkcie I.1.c, to jest naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżąca bowiem mogła wywodzić swoje twierdzenia i składać dowody na ich poparcie, po wszczęciu postępowania w dniu 8 listopada 2016r., o wszczęciu którego została zawiadomiona, a czego nie uczyniła. Otrzymała również kopię protokołu z dnia 31 sierpnia 2016r., oraz oświadczenie pracownika recepcji J. B.. Została również pouczona o uprawnieniach płynących z art. 10 § 1 k.p.a.

Nie zasadny jest również zarzut określony w punkcie I.1.d, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca zarzuca bowiem, iż stan faktyczny został przedstawiony niezgodnie ze stanem rzeczywistym, nieustalonym w sposób pewny przez organ.

Wskazać należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w przypadku gdy uzasadnienie orzeczenia sądu nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39).

W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie wyroku zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Fakt, iż Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt. I GSK 330/14). Natomiast kwestia oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie może być objęta zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem może być podważana, poprzez sformułowanie zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Nie zasadny okazał się również zarzut określony w punkcie II, naruszenia prawa materialnego, to jest przepisów art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 3 u.o.a., poprzez ich zastosowanie, w sytuacji wykraczającego daleko poza dopuszczalne domniemanie.

Jak wskazano już, Skarżąca w toku postępowania nie podważyła ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Natomiast dokonanie oceny, iż przyjęty stan faktyczny w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy i nie został skutecznie podważony, pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania prawa materialnego.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, brak jest natomiast podstaw do uznania, iż art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 3 u.o.a. został nie prawidłowo zastosowany.

Skarżący oparł bowiem powyższy zarzut na założeniu, iż w postępowaniu nie wykazano, że Skarżąca posiadała 27 odbiorników telewizyjnych, które są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Natomiast zarówno z protokołu kontroli z dnia 31 sierpnia 2016r. jak i z oświadczenia pracownika recepcji J. B. wynika, iż Skarżąca posiadała 27 odbiorników telewizyjnych, w stanie umożlwiającym natychmiastowy odbiór programów. Tak ustalony stan faktyczny nie został przez Skarżącą podważony, bowiem w toku postępowania Skarżąca nie złożyła żadnych wniosków dowodowych. Dodać należy, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że pracownik recepcji J. B., nie posiadała wiedzy w zakresie dotyczącym wynajmowania pokoi. Jest to bowiem pracownik, który z założenia winien orientować się w ilości posiadanych pokoi i ich standardu, a więc również wyposażenia, bowiem to ten pracownik reprezentuje Skarżącą przy wynajmie pokoi, a od ich standardu, jest uzależniona zarówno wola ich wynajęcia, jak i cena. Dodać należy, powołując się na wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach podobnych, że recepcjonistka hotelu jest osobą upoważnioną i ma dostateczne informacje w kwestii, ile i jakie telewizory znajdują się hotelu. (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2017 r. II GSK 3045/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz cytowane tam orzeczenia).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.