Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 642/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 § 3, art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na akt Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu K. M. z rachunku Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący K. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na akt Dyrektora Izby Skarbowej w L. o odwołaniu go z upływem dnia [...] sierpnia 2018 r. ze stanowiska kierownika działu w L. Urzędzie Celno-Skarbowym w B.

Jako podstawę wydania zaskarżonego aktu Dyrektor Izby Skarbowej w L. wskazał przepis art. 190 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm. – dalej także jako "ustawa" lub "ustawa o KAS").

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że odwołanie z dnia [...] sierpnia 2018 r. ze stanowiska kierownika działu stanowi decyzję administracyjną, bowiem takiej formy wymagają przepisy materialnoprawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Zdaniem Dyrektora Izby, odwołanie funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej ze stanowiska kierowniczego nie stanowi decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 276 ust. 1 i 2 ustawy KAS. Odwołanie ze stanowiska kierowniczego osoby powołanej spośród funkcjonariuszy nie powoduje zwolnienia ze służby, zaś wyznaczenie stanowiska, na którym funkcjonariusz będzie pełnił służbę po odwołaniu nie stanowi przeniesienia, dla którego zastrzeżona jest forma decyzji administracyjnej. Tym samym, skoro odwołanie funkcjonariusza ze stanowiska kierowniczego nie następuje w postępowaniu, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., to sprawa ta nie stanowi sprawy administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Mając na względzie zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko organu, w sprawie niniejszej konieczne było przede wszystkim rozważenie, czy skarga spełnia wymóg jej dopuszczalności, mając na względzie przesłanki przedmiotowe skargi określające od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Stwierdzenie natomiast braku wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia o charakterze przedmiotowym, uniemożliwia nadanie skardze biegu i jej merytoryczne rozpoznanie, co skutkuje jej odrzuceniem.

Jak wynika z treści skargi, jej przedmiotem skarżący uczynił wydany na podstawie art. 190 ust. 3 ustawy o KAS, akt odwołania ze stanowiska kierownika działu w urzędzie celno-skarbowym. W opinii skarżącego odwołanie ze stanowiska kierowniczego jest w istocie decyzją administracyjną. Z kolei Dyrektor Izby stanął na stanowisku, że zaskarżony akt nie jest wydawany i nie został wydany w formie decyzji administracyjnej.

Rozstrzygając powstały spór Sąd zwraca uwagę, że podobnie jak miało to miejsce pod rządami dwóch nieobowiązujących już ustaw o Służbie Celnej: z dnia 24 lipca 1999 r. i z dnia 27 sierpnia 2009 r., również z obecnie obowiązującej ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej wynika, że ustawodawca przewidział dwa tryby rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego. Niektóre roszczenia są rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym organy administracji wydają decyzje administracyjne – i te sprawy poddane są kontroli sądów administracyjnych, inne zaś sprawy rozpatruje sąd powszechny właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Zakres spraw poddanych kontroli sądów administracyjnych wynika wprost z treści przepisu art. 276 ust. 1, 2 i 3 ustawy o KAS, który enumeratywnie wymienia sprawy służbowe, które podlegają kontroli instancyjnej, a następnie kontroli sądowoadministracyjnej. Chodzi o rozstrzygnięcia w sprawach o:

‒ przeniesieniu funkcjonariusza (art. 162 ust. 7 i art. 173 ust. 1);

‒ powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku (art. 162 ust. 1);

‒ przeniesieniu na niższe stanowisko (art. 173);

‒ przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS (art. 171);

‒ określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS (art. 172);

‒ zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych (art. 178);

‒ zwolnieniu ze służby (art. 179 i 180).

Skarżący przed dniem [...] sierpnia 2018 r. zajmował stanowisko kierownika działu w L. Urzędzie Celno-Skarbowym w [...]. W świetle art. 190 ust. 2 ustawy o KAS, jest to stanowisko służbowe, które wiąże się ze zwierzchnictwem służbowym. Analiza porównawcza przepisów dotyczących odwołania ze stanowiska kierowniczego prowadzi do wniosku, że nie zaszły w tym zakresie zasadnicze zmiany. Na podstawie art. 190 ust. 4 ustawy o KAS, Minister Rozwoju i Finansów wydał rozporządzenie z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1941). Według § 2 tego rozporządzenia, stanowiska służbowe, na których funkcjonariusze pełnią służbę, dzielą się na: stanowiska kierownicze, stanowiska eksperckie oraz stanowiska specjalistyczne. Z kolei w § 7 pkt 1-3 powołanego rozporządzenia mowa jest o tym, że zmiana na stanowisku służbowym odbywa się przez:

1) podwyższenie uposażenia bez zmiany stanowiska służbowego;

2) odwołanie ze stanowiska z kategorii stanowisk kierowniczych;

3) przeniesienie, na wniosek funkcjonariusza albo z urzędu, na równorzędne stanowisko służbowe w ramach danej jednostki organizacyjnej KAS.

W przypadku, o którym mowa w § 7 pkt 2 rozporządzenia (odwołanie ze stanowiska z kategorii stanowisk kierowniczych), funkcjonariuszowi wyznacza się stanowisko służbowe nie niższe niż zajmowane przed awansem na stanowisko z kategorii stanowisk kierowniczych (§ 9). Nadto zgodnie z art. 190 ust. 3 ustawy o KAS, do powoływania na stanowiska, o których mowa w ust. 2, i odwoływania z tych stanowisk właściwy jest kierownik jednostki organizacyjnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ustawodawca skonstruował domniemanie rozpoznawania sporów o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Natomiast sprawa odwołania funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie znajduje się w katalogu spraw, których rozstrzygnięcie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Tym samym, wbrew twierdzeniu skarżącego, odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie stanowi decyzji administracyjnej. Poza tym istotne jest również to, że odwołanie ze stanowiska kierowniczego osoby powołanej spośród funkcjonariuszy celnych nie powoduje zwolnienia ze służby, a wyznaczenie stanowiska, na którym funkcjonariusz będzie pełnił służbę po odwołaniu należy do kompetencji kierownika urzędu, w którym poprzednio pełnił służbę. Natomiast wyznaczenie stanowiska, o którym mowa w § 9 w zw. z § 7 pkt 2 rozporządzenia, nie stanowi też przeniesienia, dla którego zastrzeżona jest forma decyzji administracyjnej. Innymi słowy, osobę powołaną na stanowisko kierownicze spośród funkcjonariuszy celnych odwołuje kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz ten pełnił poprzednio służbę, a następnie wyznacza mu stanowisko, na którym będzie pełnił służbę po odwołaniu. Wymaga także podkreślenia, że przepis art. 190 ustawy o KAS jak i przepisy wykonawcze nie mogą stanowić samoistnej podstawy do przyjęcia, by odwołanie ze stanowiska kierowniczego osoby powołanej spośród funkcjonariuszy celnych następowało przez wydanie decyzji administracyjnej.

Tym samym odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego i wyznaczenie mu miejsca pełnienia służby po odwołaniu, nie należą do spraw wymienionych w art. 276 ustawy o KAS (por. odpowiednio: wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 502/08; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 35/08; wyrok NSA z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 961/08; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 231/11).

W świetle powyższych uwag, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną, gdyż nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego, dlatego wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w postanowieniu.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi zostało wydane na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.