Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 156/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.52 par.1 i 2, art.58 par.3, art.58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.37 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. S. i J. S. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie budowy wiaty postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. D. i J. S. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o wszczęcie postępowania w sprawie budowy wiaty drewnianej na działce nr "[...]", obręb nr "[...]", położonej w B. przy ulicy M. "[...]". Następnie wnioskiem z dnia 19 czerwca 2012 r. zwrócili się do organu o wstrzymanie prac budowlanych na przedmiotowej działce, podnosząc, iż wskazana wiata została wybudowana niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pismem z dnia 10 lipca 2012 r. poinformował zainteresowanych, iż na podstawie przeprowadzonej w dniu 28 czerwca 2012 r. kontroli, a także zebranych dokumentów oraz wyjaśnień Burmistrza B. w sprawie ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta stwierdzono, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania, bowiem inwestorzy posiadają wymagane dokumenty na budowę wiaty.

Pismem z dnia 19 lipca 2012 r. D. i J.S. na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wnieśli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. W uzasadnieniu podniesiono, iż pismo organu z dnia 10 lipca 2012 r. nie odzwierciedla przebiegu postępowania, nie odnosi się do wszystkich uwag, które zostały zgłoszone do protokołu kontroli dokonanej w dniu 28 czerwca 2012 r., a przede wszystkim nie stanowi aktu administracyjnego, który zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego powinien takie postępowanie zakończyć. Stosownie bowiem do art. 61 kpa postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu doręczenia organowi żądania strony, tymczasem do dnia wniesienia zażalenia nie została wydana w tej sprawie decyzja administracyjna. W związku z powyższym, żalący wnieśli o wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy i spowodowanie jej zakończenia zgodnie z przepisami prawa.

W odpowiedzi na powyższe zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. pismem z dnia 17 sierpnia 2012 r. wyjaśnił, iż zgodnie z ustrojową zasadą decentralizacji kompetencji, która zapewnia organom nadzoru budowlanego samodzielność działania, sprawy należące do właściwości organu terenowego, jakim jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie mogą być przejmowane do załatwienia przez organ wyższego stopnia, czyli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jednocześnie wskazano, że jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonej kontroli nie stwierdził naruszenia przepisów Prawa budowlanego, a co za tym idzie, nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Sporna wiata została bowiem wybudowana w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie jej budowy. Podkreślono, iż żalącym udzielono wyczerpującej informacji pismem z dnia 10 lipca 2012 r., zaś niesatysfakcjonująca odpowiedź nie świadczy o tym, że działania organu prowadzone są z naruszeniem prawa. Wskazano również, iż zgodnie z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, jednak dopiero po wcześniejszym ustaleniu przez właściwy organ, że we wnioskowanej sprawie zostały naruszone przepisy prawa, zaś w przypadku braku tych ustaleń organ odpowiada wnioskodawcy pismem o nieistnieniu podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Po uzyskaniu tej odpowiedzi D. i J. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., podnosząc zarzut naruszenia art. 6, art. 8, art.12, art.15, art. 35 § 1, art. 36 § 1, art. 61 oraz art. 104 § 1 kpa poprzez przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i zażądali zobowiązania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej w dalszej części p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z kolei w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej w dalszej części kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału w postaci akt postępowania administracyjnego, załączników do skargi oraz oświadczenia skarżących złożonego do protokołu rozprawy przed tutejszym Sądem (k.23), skarżący wnieśli skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w sprawie budowy obiektu budowlanego (wiaty) na działce nr "[...]", obręb nr "[...]", położonej w B. przy ulicy M. "[...]". Zatem, zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu, przedmiotowa skarga winna być poprzedzona wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia, a mianowicie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku skarżących, nie została wyczerpana powyższa procedura, bowiem w aktach sprawy znajduje się jedynie zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., wniesione przez skarżących do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący nie wnieśli jednak zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W świetle powyższych okoliczności należy zatem stwierdzić, iż skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia przysługujących im w postępowaniu administracyjnym przed właściwym organem, a tym samym, wniesiona przez nich skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Jednocześnie należy wskazać, iż niniejsze rozstrzygnięcie Sądu nie pozbawia skarżących możliwości ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.