Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 395/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. T. S.A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 listopada 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 835/11 w sprawie ze skargi E. T. S.A. z siedzibą w W. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 14 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 835/11, odrzucił skargę E. T. S.A. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] listopada 2010 r., nr [...], w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego.

Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W odpowiedzi na ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] września 2010 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego E. T. S.A. złożyła wniosek o rozszerzenie udzielonej koncesji. Uchwałą z [...] listopada 2010 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji pozostawiła ww. wniosek bez rozpoznania, o czym poinformowała stronę w piśmie z [...] listopada 2010 r. Następnie skarżąca pismem z 22 listopada 2010 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na powyższe wezwanie została udzielona w piśmie z 2 lutego 2011 r. i doręczona stronie 11 lutego 2011 r.

Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę E. T. na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, uzasadniając to tym, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, wynikającemu z art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu 29 listopada 2010 r., a zatem, w myśl powyższego przepisu, to w tym dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca, działając z zamiarem złożenia skargi do sądu administracyjnego, powinna była to uczynić za pośrednictwem organu do 28 stycznia 2011 r. Skarga w niniejszej sprawie została złożona 9 marca 2011 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Odpowiedź organu na ww. wezwanie została doręczona stronie 11 lutego 2011 r. i nie miała wpływu na upływ 60-dniowego terminu na złożenie skargi, wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej wyroku, ograniczenie się do przytoczenia brzmienia przepisów prawa, przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia niepełnego – w stosunku do rzeczywistego – stanu sprawy, tj. pominięcie elementu stanu faktycznego w postaci okoliczności, iż w piśmie z dnia 2 lutego 2011 roku organ pouczył skarżącą, iż na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skarżącemu przysługuje prawo do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. za pośrednictwem Przewodniczącego KRRiT w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji gdy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy;

2. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 112, art. 6, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.) – poprzez odrzucenie skargi z dnia 8 marca 2011 roku, wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., na tej podstawie, iż nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., z pominięciem okoliczności, iż w piśmie z dnia 2 lutego 2011 roku organ pouczył skarżącą, iż na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skarżącemu przysługuje prawo do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. za pośrednictwem Przewodniczącego KRRiT w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a skarżąca wniosła skargę właśnie w tym terminie wynikającym z powyższego pouczenia, wbrew dyspozycji przepisu art. 112 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty, E. T. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie na rzecz Spółki "zwrotu kosztów, w tym kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, chyba że na rozprawie zostanie przedstawiony spis kosztów".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął w swoich ustaleniach, że prawo do zaskarżenia czynności pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie koncesji wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynności, o których mowa w tym przepisie, są bowiem aktami niemającymi charakteru decyzji bądź postanowienia, podejmowanymi w sprawach indywidualnych o publicznoprawnym charakterze.

Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innych czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 powołanej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa 22 listopada 2010 r., organ zaś udzielił odpowiedzi 2 lutego 2011 r., a zatem już po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Skarga Spółki E. T. na pismo KRRiT z 4 listopada 2010 r. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. jako wniesiona z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma aspekt czasowy zaistniałych zdarzeń rodzących skutki prawne. Trzeba zwrócić uwagę, że w dniu wysłania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 22 listopada 2010 r., rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi na pismo z 4 listopada 2010 r., a upłynął on w dniu 21 stycznia 2010 r.

W piśmie KRRiT z 4 listopada 2010 r. strona została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie zaskarżenia pisma z 4 listopada 2010 r. Dopiero po upływie sześćdziesięciodniowego terminu, w którym można było skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, strona otrzymała odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawierającą błędne pouczenie. Pouczenie to nie miało zatem znaczenia dla terminów, o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., wobec przekroczenia maksymalnego terminu do wniesienia skargi i – jakkolwiek odpowiadało literalnemu brzmieniu powyższego artykułu co do trzydziestodniowego terminu – było w dacie udzielonej odpowiedzi zbędne (por. postanowienie NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II GZ 283/11). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut Spółki dotyczący tego, że strona nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego pouczenia, należy uznać za nieusprawiedliwiony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.