Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 266/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. A. D. wniósł, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na decyzję tego organu z dnia [...]r. nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]r. nr [...] i przekazującą do ponownego rozpoznania organowi I instancji sprawę dotyczącą obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Jednocześnie ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek z dnia 23 lutego 2015 r. o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący w okresie od dnia 16 stycznia 2015 r. do dnia 17 lutego

2015 r. przebywał za granicą. Zaskarżona decyzja została odebrana w dniu

19 stycznia 2015 r. przez matkę skarżącego, która jest osobą starszą i schorowaną

i która nie była w stanie samodzielnie ocenić jej treści. Skarżący oświadczył, że

w tym czasie nie posiadał pełnomocnika do reprezentowania go jako osoby fizycznej, a jedynie pełnomocnika w sprawach związanych z działalnością gospodarczą.

Z treścią zaskarżonej decyzji skarżący zapoznał się przypadkowo w organie I instancji w dniu 19 lutego 2015 r.

Zarówno organ administracji jak i uczestnicy postępowania pomimo takiej możliwości nie ustosunkowali się do przedmiotowego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).

Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy przyjąć należy, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Należy przyjąć, że wskazany termin rozpoczął bieg w dniu zapoznania się przez skarżącego z treścią decyzji, tj. w dniu 19 lutego 2015 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 24 lutego 2015 r., został zatem wniesiony w terminie. Na marginesie należy wskazać, że termin ten zostałby zachowany nawet przy przyjęciu, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 17 lutego 2015 r. tj. w dniu powrotu skarżącego z zagranicy. Jednocześnie dokonano uchybionej czynności, czyli wniesiono skargę.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżący jako przyczynę braku winy powołuje swój wyjazd i pobyt za granicą oraz fakt odbioru korespondencji przez matkę, która z powodu swego stanu zdrowia i wieku nie poinformowała o tym fakcie skarżącego. Jak wynika z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, zaskarżona decyzja została odebrana w dniu 19 stycznia 2015 r. przez M. D. na podstawie pełnomocnictwa nr [...]. Dowód doręczenia zaskarżonej decyzji wskazuje zatem, że M. D., zgodnie z oświadczeniem skarżącego – jego matka, odbierając przesyłkę na podstawie udzielonego jej przez skarżącego pełnomocnictwa podjęła się oddania tej przesyłki adresatowi.

W ocenie Sądu niedochowanie należytej staranności przez osobę upoważnioną przez wnioskodawcę do odbioru poczty nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Nieprzekazanie przesyłki w terminie umożliwiającym podjęcie czynności w terminie i niepoinformowanie, choćby telefoniczne, o jej nadejściu nie stanowi przesłanki wyłączającej winę w uchybieniu terminowi dla podmiotu ubiegającego się o przywrócenie terminu. Również okoliczności, które w niniejszej sprawie leżały u podstaw nieprzekazania informacji o doręczeniu przesyłki, tj. wiek i stan zdrowia matki skarżącego, nie stanowią przyczyny wyłączającej winę skarżącego w uchybieniu terminowi. Nie kwestionując faktu, iż stan zdrowia matki skarżącego mógł ulec pogorszeniu, należy zauważyć, że nie wiązał się on z jej hospitalizacją, ponieważ była ona w stanie osobiście odebrać przesyłkę w urzędzie pocztowym. Obowiązkiem strony postępowania jest dbanie o własną sprawę. Niestaranność w jej prowadzeniu, w tym niedostateczne czuwanie nad przebiegiem sprawy nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu.

Skoro wnioskujący o przywrócenie terminu nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu nie doszło z jego winy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.