Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3136/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny, Sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O. I. i P. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2536/18 w sprawie ze skargi O. I. i P. I. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r., sygn. VII SA/Wa 2536/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. I. i P. I. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok powyższy został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 5 sierpnia 2016r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ostrowi Mazowieckiej (dalej jako "PINB") przeprowadził kontrolę, w wyniku której ustalił, że na terenie zabudowanej nieruchomości, położonej przy ul. O. w miejscowości N., inwestor P. I. prowadzi zakład produkcji opakowań drewnianych. Na terenie zakładu znajdują się zarówno istniejące obiekty budowlane, jak również nowo wybudowane. Ustalono, że objęta przedmiotowym postępowaniem wolnostojąca wiata do składowania palet drewnianych o wymiarach: 6,03mx18,60m o pow. zabudowy 113 m kw. i zmiennej wysokości około 3,60m-4,80m, z dachem konstrukcji drewnianej, jednospadowym, ze spadkiem na własną działkę, kryta blachą trapezową wsparta jest na okrągłych, żelbetowych słupach. Wiata usytuowana jest w odległości około 2,70 m od ogrodzenia z płyt betonowych oraz około 10 m od granicy działki nr [...] stanowiącej własność M. P.

Inwestor w toku kontroli przedłożył: akt notarialny z dnia [...] grudnia 2011 r., Rep. A Nr [...], z którego wynika, że wraz z O. I. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej nr [...], na której zlokalizowano przedmiotową wiatę; wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej o prowadzonej działalności, polegającej na produkcji opakowań drewnianych; decyzję z dnia [...] kwietnia 1964 r. wydaną przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury o lokalizacji szczegółowej, w której wyrażono zgodę na budowę bazy magazynowo-składowej na terenie m.in. ww. działki, wydanej dla Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w N. Ze złożonego aktu notarialnego - umowy sprzedaży wynika, że teren zakładu opakowań drewnianych położony jest na działkach oznaczonych numerami: [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] i zabudowany jest sklepem, murowanym skupem żywca i dwoma magazynami murowanymi. W odpowiedzi na prośbę organu I instancji – w pismach z dnia 5 sierpnia 2016 r. oraz 24 sierpnia 2016 r., Starostwo Powiatowe w O. poinformowało, że inwestorzy dokonali zgłoszenia: rozbiórki ogrodzenia i budowy nowego ogrodzenia (zgłoszenie 21 maja 2012 r.), utwardzenia dwóch placów manewrowych, wymiany stolarki okiennej i drzwiowej, wymiany pokrycia dachowego (zgłoszenie 10 kwietnia 2013r.), utwardzenie placu manewrowego (zgłoszenie 8 sierpnia 2013 r.). Natomiast na budowę innych obiektów budowlanych nie zostało udzielone pozwolenie na budowę. W dniu 23 września 2016 r. PINB pozyskał do materiału dowodowego zdjęcia lotnicze z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie dotyczące nieruchomości przy ul. O. w N. z lat: 2010, 2013 i 2014. Otrzymał również z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznego Starostwa Powiatowego w O. mapy z lat 1976, 1999, 2007 i 2013.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...], PINB działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016r.,poz.290) - dalej jako "pr.bud."), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowej wiaty bez wymaganego pozwolenia na budowę i nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do 31 stycznia 2017 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pr.bud. Od powyższego postanowienia inwestor złożył zażalenie, w wyniku którego WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...] stwierdził, że zostało złożone z uchybieniem terminu. Z kolei na to postanowienie inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 18 stycznia 2017 r. inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki nr [...] wraz z wnioskiem o przedłużenie terminu do złożenia pozostałych wymaganych dokumentów. Organ I instancji uwzględnił wniosek i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. wyznaczył nowy termin na przedłożenie dokumentów - do dnia 31 marca 2017r. Inwestorzy w wyznaczonym terminie nie złożyli wymaganych dokumentów, dlatego PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 pr.bud., nakazał rozbiórkę przedmiotowej wolnostojącej wiaty do składowania palet na słupach żelbetowych , o powierzchni zabudowy 113 m². W uzasadnieniu organ m.in. wskazał, że porównał zdjęcia lotnicze i ustalił, że na wykonanym w dniu 9 października 2010r. zdjęciu widoczny jest obiekt budowlany, którego już nie ma zdjęciu z 20 czerwca 2013r., widoczny jest natomiast pusty plac, a w niewielkiej odległości są złożone materiały rozbiórkowe. Z kolei w dacie wykonania zdjęcia w dniu 22 lipca 2014r., w tym miejscu uwidoczniony został nowo powstały obiekt, który jak wykazała kontrola organu, jest wiatą będącą przedmiotem tego postępowania. W ocenie organu bezsporne jest, że wiata powstała w 2014r. w miejscu poprzednio istniejącego obiektu po dokonaniu jego rozbiórki. Zdaniem PINB taki stan rzeczy potwierdzają także zdjęcia z 2013r. przekazane przez K. S., które przedstawiają "starą" wiatę, a w dniu kontroli stwierdzono w tym miejscu przedmiotową wiatę wspartą na 8 słupach żelbetowych. Organ I instancji stwierdził, że wiata o pow.113 m.kw. w dacie jej realizacji oraz dacie orzekania nie była zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę tej wiaty i nie skorzystali z możliwości legalizacji samowoli budowlanej, dlatego konieczne było wydanie w dniu [...] kwietni 2017r. decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej wiaty.

Od tej decyzji inwestorzy wnieśli odwołanie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB).

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. VII SA/Wa 799/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie WINB z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdzające, że inwestor złożył zażalenie na postanowienie PINB z [...] listopada 2016r. z uchybieniem terminu. W wyniku tego, WINB postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia na ww. postanowienie PINB. To postanowienie organu odwoławczego było również kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1825/18, oddalił skargę inwestorów.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2018 r. MWINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. podzielając argumentację organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę O. I. i P. I. na powyższą decyzję wyjaśnił, że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. W dacie budowy wiaty , tj. w 2014 r., regulacja prawna dotycząca wiat wynikała z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego , który nie wymagał pozwolenia na budowę wiat o powierzchni zabudowy do 25 m², tylko zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego sprzed nowelizacji. Od 1 stycznia 2017 r. w odniesieniu do wiat obowiązuje nie tylko przepis art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, ale i zmieniony art. 29 ust. 1 pkt 2, który nie wymaga pozwolenia na budowę dla wiat o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów i wskazał, że zarówno w dacie budowy przedmiotowej wiaty, jak i w dacie orzekania o skutkach samowoli budowlanej przez organ I i II instancji przepisy Prawa budowlanego wymagały uzyskanie pozwolenia na budowę wiaty o powierzchni 113 m². Dowody zebrane w sprawie, zdaniem Sądu, bezspornie wskazują, że przedmiotowa wiata powstała w 2014r. w miejscu poprzednio istniejącego obiektu wiaty i po jej rozbiórce. Z mapy zasadniczej z 1976 r. jak i ze zdjęcia lotniczego z 9 października 2010 r. wynika, że w miejscu posadowienia wiaty na słupach żelbetowych istniał obiekt budowlany z dachem jednospadowym. Z kolei w akcie notarialnym z [...] grudnia 2011 r. brak jest wzmianki o tej wiacie. Tak samo ze zdjęcia lotniczego z daty 20 czerwca 2013 r., jak również z mapy dołączonej do zgłoszenia z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie m.in. utwardzenia dwóch placów manewrowych na działce nr [...] wynika brak istnienia tego obiektu. Pojawia się dopiero na zdjęciu lotniczym z daty 22 lipca 2014 r., jako nowo powstały obiekt z dachem jednospadowym, krytym blachą, jak to ustalono w dacie kontroli. Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że inwestorzy w 2014r., bez pozwolenia na budowę, wybudowali przedmiotową wiatę magazynowej na słupach żelbetowych o powierzchni zabudowy 113m kw. Tak więc - wbrew zarzutom skargi – doszło do samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo umożliwił legalizację samowolnie wybudowanego obiektu, zobowiązując inwestorów do złożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z [...] listopada 2016r. Jednak wobec braku przedłożenia wszystkich żądanych dokumentów (złożono jedynie oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), PINB był zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty magazynowej do składowania palet, na słupach żelbetowych. Termin do złożenia stosownych dokumentów na wniosek inwestora był przedłużany z 31 stycznia 2017 r. do 31 marca 2017 r. (postanowienie PINB Nr [...] z [...] stycznia 2017 r.) We wniosku z 18 stycznia 2017 r. o przedłużenie terminu do 15 maja 2017 r. inwestor podnosił trudności z dotrzymaniem pierwotnego terminu z uwagi na trwające prace nad sporządzeniem projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami. Wprawdzie organ I instancji nie przedłużył terminu do daty wskazanej przez inwestora, to jednak pomimo deklaracji o pracach nad dokumentacją projektową niezbędną w procesie legalizacji przedmiotowej wiaty drewnianej, inwestorzy nie wykonali nałożonych na nich obowiązków postanowieniem z [...] listopada 2016 r. nie tylko w terminie do 31 marca 2017 r., ale nawet w okresie późniejszym, kiedy trwała procedura związana z rozpoznaniem zażalenia złożonego na ww. postanowienie, która zakończyła się ostatecznie postanowieniem Nr [...] wydanym przez WINB w dniu [...] maja 2018 r. Sąd podkreślił, że inwestorzy nie wnosili już w toku postępowania w niniejszej sprawie o kolejne przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów, co może oznaczać, że odstąpili od procedury legalizacyjnej. Wobec braku przedłożenia żądanych dokumentów organy nadzoru budowlanego były zobligowane do zastosowania art. 48 ust. 1 pr.bud. w związku z ust. 4 tego przepisu, tj. do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę objętej postępowaniem wiaty drewnianej. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że organy błędnie zastosowały art. 48 ust. 1 pr.bud., a nie rozważyły kwalifikacji z art. 50-51 pr.b., ponieważ nie znajduje ono oparcia w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym. Postępowanie naprawcze dotyczy bowiem samowolnie realizowanych robót budowlanych niebędących budową, a to w myśl art. 3 pkt 7 pr.buda. prac polegających na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.

W skardze kasacyjnej O. I. i P. I. zarzucili powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia przez organ nadzoru budowlanego ww. przepisów k.p.a., polegającego na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez organ i niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego polegającym na braku przeprowadzenia oceny, czy jest możliwe rozebranie wiaty magazynowej na słupach żelbetowych do składowania palet o pow. zabudowy 113 m kw.;

b) błędne przyjęcie przez Sąd, że organy nadzoru budowlanego zebrały pełny materiał dowodowy i wyprowadziły z niego prawidłowy wniosek, że w omawianej sprawie występuje przesłanka do zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy nie było prowadzone postępowanie dowodowe w zakresie, czy nie doszło do przebudowy zakładu opakowań drewnianych, co do którego miałby zastosowanie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.;

c) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że dokonywane remonty, przebudowa, montaż nie jednego obiektu, ale kilku będących przedmiotem kilku decyzji świadczy o przebudowie zakładu opakowań drewnianych. Zdaniem skarżących kasacyjnie celowo, aby zwiększyć opłatę legalizacyjną, wszczęto kilka postępowań w tym samym czasie, aby skarżący nie byli w stanie przedstawić dokumentów w terminie zakreślonym przez organ. Podniesiono nadto, że jedynym dowodem na jakim oparł się organ były zdjęcia przedstawione przez K. S., które nie były poddane żadnym dowodom autentyczności. W sprawie karnej przez Sądem Rejonowym w O. S. S. nie był natomiast w stanie precyzyjnie określić, w jakich latach mógł powstać obiekt. Sąd nie zbadał czy samowolnie wybudowaną część obiektu budowlanego da się wydzielić z całości bez uszczerbku dla pozostałej części skoro została wybudowana na istniejącej wcześniej podmurówce. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 125 § 1 p.p.s.a. wskazano, że przed NSA toczy się postępowanie, w którym zaskarżono wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1825/18, gdzie skarżący zarzucił brak ustalenia stanu faktycznego dotyczącego zakwalifikowania robót przy budowie przedmiotowej wiaty jako budowy, co do której ma zastosowanie art.48 ust.2, a nie przebudowy zakładu opakowań drewnianych, do których miałby zastosowanie art.50 ust.1 pr.bud.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy – wobec intensyfikacji rozwoju epidemii - mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu pierwszego z postawionych zarzutów podnoszącego brak przeprowadzenia w sprawie oceny, czy jest możliwe rozebranie wiaty magazynowej do składowania palet na słupach żelbetowych, skarżący wskazali, że organy nie zbadały, czy samowolnie wybudowana część obiektu budowlanego da się wydzielić z całości, bez uszczerbku dla pozostałej jego części, skoro została wybudowana na istniejącej wcześniej podmurówce. Uzasadnienie tego zarzutu nie jest zrozumiałe.

Z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowa wiata była częścią innego obiektu lub też wybudowana na istniejącej wcześnie podmurówce. Przeciwnie, jest to wiata wolnostojąca, nie związana konstrukcyjne z innym obiektem. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej nie dotyczy wobec tego przedmiotu tej sprawy. Być może, ta wadliwość postawionego zarzutu wynika z powielenia skargi kasacyjnej ze sprawy II OSK 3247/19 dotyczącej wzniesienia bez pozwolenia na budowę przez skarżących wiaty o pow. 201 m.kw. posadowionej na płycie betonowej. W konsekwencji jednak ten zarzut skargi kasacyjnej, wbrew wymogom art.176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie spełnia warunku dokładnego sprecyzowania i jego należytego uzasadnienia, co czyni go nieusprawiedliwionym.

Nie jest również usprawiedliwiony drugi w kolejności zarzut skargi kasacyjnej podnoszący, że na skutek niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego błędnie przyjęto, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka do zastosowania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej "Prawo budowlane".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że stan faktyczny w tej sprawie został prawidłowo ustalony uzasadniając zastosowanie art.48 w/w ustawy. Materiał dowodowy zebrany w tej sprawie bezspornie wykazuje, że przedmiotowa wiata została wybudowana w 2014r. w miejscu poprzednio istniejącego, następnie rozebranego obiektu budowlanego. Jakiekolwiek wątpliwości, co do budowy przedmiotowej wiaty usuwa dokumentacja w postaci fotogrametrycznych zdjęć lotniczych nieruchomości inwestorów wykonanych 9 października 2010r., 20 czerwca 2013 r. oraz 22 lipca 2014r. nadesłanych i potwierdzonych za zgodność przez Głównego Geodetę Kraju. W miejscu usytuowania wiaty, której dotyczy rozpoznawana sprawa na zdjęciu z 9 października 2010r. widnieje obiekt budowlany, z kolei ze zdjęcia z 20 czerwca 2013 wynika że obiekt ten został rozebrany, natomiast na zdjęciu z 22 lipca 2014r., w tym miejscu usytuowany jest już nowy obiekt – przedmiotowa wiata wolnostojąca na słupach żelbetowych o pow. 113 m.kw., szczegółowo opisana, na podstawie wykonanych czynności kontrolnych, przez organ I instancji.

Skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie podważyli wymowy w/w dowodów, poza nieprawdziwym stwierdzeniem, że organ oparł się tylko na zdjęciach złożonych przez K. S., które nie zostały poddane weryfikacji autentyczności.

W tych okolicznościach prawidłowo w sprawie przyjęto, że wiata będąca przedmiotem tego postępowania została wzniesiona w 2014 roku , bez wymaganego pozwolenia na budowę, co skutkuje zastosowaniem art. 48 ust.1 Prawa budowlanego. Powyższe okoliczności faktyczne i prawne wykluczają zastosowanie w tej sprawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się jeszcze do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie należało ocenić czy nie doszło do przebudowy zakładu opakowań drewnianych, co którego miałby zastosowanie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, wyjaśnić tylko dla porządku należy, że ustawa Prawo budowlane nie zna pojęcia "przebudowy zakładu". Przebudowie może podlegać konkretny, indywidualny obiekt budowlany, a nie zakład produkcji.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, po dokonaniu analizy przepisów Prawa budowlanego, że budowa powyższej wiaty o pow. zabudowy 113 m.kw. zarówno w dacie jej realizacji jak i wydania zaskarżonej decyzji wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że inwestorzy takiego pozwolenia nie uzyskali. Organ I instancji umożliwił legalizację samowolnie wybudowanego obiektu, zobowiązując inwestorów do złożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r. Wobec braku przedłożenia wszystkich żądanych dokumentów był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy jest w sprawie celowe wstrzymywanie biegu sprawy. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2021 r. sygn. I GSK 56/18; z dnia 12 grudnia 2021 r., sygn. I FSK 1560/20). Takiej sytuacji w tej sprawie nie ma.

Skarżący kasacyjnie, jako przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazali toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1825/18. W wyroku tym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę O. I. i P. I. na postanowienie MWINB z [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie PINB w O. z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy budowie wiaty na słupach żelbetowych o powierzchni zabudowy 113 m² . Zarzut ten nie jest uzasadniony, ponieważ pomijając już jego merytoryczną ocenę, z urzędu Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jest wiadome, że wyrok w powyższej sprawie uprawomocnił się przed sądem pierwszej instancji. Sąd badający zaskarżoną w tej sprawie decyzję nakazującą rozbiórkę wiaty orzekając 22 maja 2019r., a więc po wydaniu wyroku w sprawie VII SA/Wa 1825/18 nie miał żadnych podstaw do rozważania możliwości zastosowania w tej sprawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a

W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.