Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 62/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2013 r. wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Wiesława Batorowicz


UZASADNIENIE

W skardze na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji.

Poza merytorycznym uzasadnieniem zarzutów skargi strona nie przedstawiła odrębnego uzasadnienia na poparcie przedmiotowego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana instytucja dotyczy aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Z uwagi na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 51/12 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, stanowiący podstawę do oddalenia wniosku (tak J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 2., LexisNexis, Warszawa 2006 r., s.189; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt I OZ 671/10 – orzeczenie dostępnej jw.). Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono również pogląd, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie w pełni opiera na zasadzie skargowości, zatem może być uwzględniony nie tylko wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni (por. postanowienie z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 – orzeczenie dostępne jw.), jednakże należy też mieć na uwadze i to, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, w konsekwencji sąd administracyjny nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku.

W świetle powyższego warunkiem zastosowania przez sąd instytucji tymczasowej ochrony strony skarżącej dany akt administracyjny jest wykazanie przez wnioskodawcę, że wykonanie zaskarżonego aktu może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, co wiąże się z koniecznością odpowiedniego uzasadnienia złożonego wniosku. W praktyce następuje to poprzez powołanie takich okoliczności, których analiza prowadzi do wniosku, że w sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się skarżący, wykonanie decyzji powodować będzie skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r. sygn. akt II FZ 460/10 – dostępne jw.). Przedmiotowy wniosek wymogów tych nie spełnia, bowiem poza żądaniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w skardze nie zawarto żadnego uzasadnienia dotyczącego istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ani nawet nie wymieniono tych przesłanek. Tym samym, ze złożonego wniosku nie wynika, z jakiego powodu, zdaniem strony skarżącej, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku konieczne. Brak wskazania we wniosku powodów, dla których należałoby udzielić skarżącemu ochrony tymczasowej, uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę jego zasadności.

Dodać należy, że sformułowanie w skardze zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji nie stanowią wystarczającej podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, bowiem ewentualne ich uwzględnienie wiązałoby się z wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, natomiast żądanie ochrony tymczasowej jest w swej istocie od przewidywanego merytorycznego rozstrzygnięcia (wyniku) sprawy niezależne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

/-/ Wiesława Batorowicz