Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 184/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 72 poz 500
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi "E." R. i W. s. j. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży gazu płynnego za miesiąc styczeń 2006 r. 1. Oddala skargę 2. Nakazuje zwrócić skarżącej "E." R. i W. s. j. w T. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę [...] zł ([...]) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży gazu płynnego za miesiąc styczeń 2006 r. w kwocie [...] zł. Organ pierwszej instancji podał, że szczegółowa analiza dowodów dostawy gazu płynnego w badanym miesiącu podatkowym wykazała, że dwóch nabywców nie potwierdziło zakupu gazu płynnego

u podatnika, ani autentyczności podpisu widniejącego na dowodach dostawy. Organ uznając, że strona naruszyła warunki zwolnienia, do wskazanych dostaw, zastosował stawkę akcyzy na gaz płynny służący do napędu pojazdów samochodowych.

W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "o.p.") oraz błędne ustalenie stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej obejmującej okres od dnia 01 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, że spółka prowadziła działalność w zakresie m. in. sprzedaży hurtowej i detalicznej paliw stałych, ciekłych, gazowych oraz produktów pochodnych. Sprzedaż gazu płynnego w badanym okresie dokonywana była osobom fizycznym, osobom prawnym oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą. Sprzedaż została zarejestrowana za pomocą kas fiskalnych lub poprzez wystawienie faktury VAT. W wyniku rozliczenia obrotu gazem płynnym organ stwierdził, że sprzedaż dokonywana była w litrach, do każdej sprzedaży zostało dołączone oświadczenie, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędów pojazdów samochodowych.

Zebrany w trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej materiał dowodowy wykazał, że w dwóch przypadkach dowody dostawy gazu płynnego oraz oświadczenia w nich zawarte są nierzetelne. Z zeznań przesłuchanych w trakcie postępowania świadków jednoznacznie wynika bowiem, że M. S.-P. oraz P. K. nie dokonały w dniach 13 stycznia 2006 r. oraz 16 stycznia 2006 r. zakupu gazu płynnego od spółki. Osoby te nie potwierdziły zakupu gazu płynnego, jak również nie potwierdziły autentyczności podpisu widniejącego na przedmiotowych dowodach dostawy. W konsekwencji, organ zasadnie nie uznał zakupu przez M. S.-P. oraz P. K. odpowiednio [...] i [...] litrów gazu płynnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, organ pierwszej instancji stwierdzając, że strona naruszyła warunki zwolnienia, zasadnie zastosował w przedmiotowych przypadkach stawki akcyzy na gaz płynny służący do napędu pojazdów samochodowych, określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. nr 87, poz. 825 ze zm.).

W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w następstwie niepełnego zebrania materiału dowodowego. W tym zakresie skarżąca, odnosząc się do zakupu przez P. K. gazu płynnego, zarzuciła brak przesłuchania świadka W. L. zatrudnionego na stanowisku kierowcy wożącego gaz płynny do klientów; nieuwzględnienie dowodu w postaci faktury z dnia 23 stycznia 2006 r. oraz załączonego do niej paragonu z dnia 16 stycznia 2006 r. wraz z potwierdzeniem nadania ww. faktury listem poleconym; oraz pominięcie wyciągu z rachunku bankowego spółki. Odnosząc się do nabycia gazu płynnego przez M. P., skarżąca podniosła, że możliwe było prawidłowe ustalenie stanu faktycznego na podstawie paragonu fiskalnego z dnia 13 stycznia 2006 r.; przesłuchania świadka W. W. zatrudnionego na stanowisku kierowcy dowożącego gaz płynny do klientów; konfrontacji świadków K. P. i W. W. na okoliczność zakupu gazu płynnego oraz sposobu wypełnienia oświadczenia o jego zakupie; opinii biegłego z zakresu grafometrii i badania pisma ręcznego na okoliczność ustalenia przez kogo został naniesiony podpis na dokumencie odbioru, w szczególności, czy został złożony przez osobę, do której należy wpisany na przedmiotowej karcie numer PESEL lub przez jednego z jej członków rodziny;

2) naruszenie art. 191 w zw. art. 187 § 1 o.p. poprzez ocenę materiału dowodowego z pominięciem korzystnych dla spółki zeznań świadka K. P.; ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego poprzez uznanie, że spółka dokonująca tak znacznego obrotu gazem płynnym narażałaby się na utratę koncesji i zamknięcie działalności poprzez uszczuplenie dochodów Skarbu Państwa o kwotę [...] zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się

w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy zasadnie zakwestionowały oświadczenia dotyczące dostawy gazu płynnego, wystawione na M. S.-P. oraz P. K., które nie potwierdziły zakupu gazu płynnego, jak również nie potwierdziły autentyczności podpisu widniejącego na dowodach dostawy, co spowodowało, że do tej sprzedaży, organ odmawiając zwolnienia, zastosował stawkę akcyzy na gaz płynny służący do napędu pojazdów samochodowych. Zdaniem natomiast strony skarżącej, na skutek naruszenia przepisów postępowania, w tym braków w materiale dowodowym oraz jego błędnej oceny, organy doszły do wniosków skutkujących wadliwym uznaniem, że w niniejszych dwóch przypadkach nie ma podstaw do zastosowania zwolnienia od akcyzy.

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: "u.p.a.") oraz przepisy dwóch rozporządzeń Ministra Finansów: z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. nr 97, poz. 966 ze zm.) oraz z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. nr 87, poz. 825 ze zm.).

Zgodnie z § 15 ust. 1 pierwszego z powołanych rozporządzeń, zwalnia się od akcyzy gaz płynny - propan, butan, mieszaniny propanu-butanu w przypadku, gdy są zużywane do innych celów niż do napędu pojazdów samochodowych. W myśl ust. 2, zwolnienie od akcyzy, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie pod warunkiem, że: 1) gaz płynny jest rozlewany do butli gazowych w składzie podatkowym; 2) gaz płynny jest sprzedawany ze składu podatkowego uprawnionemu nabywcy lub przez podmiot,

o którym mowa w ust. 3 pkt 2. W ust. 3 ww. przepisu wskazano, że uprawnionym nabywcą, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jest podmiot dokonujący zakupu wyrobów,

o których mowa w ust. 1, który: 1) zużywa wyroby, o których mowa w ust. 1, na cele inne niż do napędu pojazdów samochodowych i który złoży oświadczenie, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych; oświadczenie powinno być złożone na fakturze VAT lub na dowodzie dostawy; 2) dokonuje odsprzedaży wyrobów, o których mowa w ust. 1, podmiotowi, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z § 15 ust. 4 pkt 7 ww. rozporządzenia, w przypadku sprzedaży wyrobów,

o których mowa w ust. 1, podmiotowi dokonującemu ich odsprzedaży podmiotowi,

o którym mowa w ust. 3 pkt 1, zwolnienie od akcyzy ma zastosowanie pod warunkiem, że podmiot dokonujący odsprzedaży uzyska od podmiotu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oświadczenie, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych. Zgodnie z ust. 6 pkt 1 importer, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego lub sprzedawca jest obowiązany w przypadku sprzedaży: 1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych; oświadczenie to może być złożone na wystawionej fakturze VAT,

a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać datę złożenia oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT; 2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych; oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu potwierdzającego tę sprzedaż.

Z kolei w myśl ust. 8 cytowanego przepisu, oświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 7 i ust. 5 pkt 5, powinno zawierać co najmniej: 1) imię i nazwisko nabywcy, PESEL oraz NIP; 2) adres zamieszkania nabywcy; 3) określenie ilości nabywanego gazu płynnego; 4) określenie ilości, rodzaju i typu posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 5) datę i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz podpis osoby składającej oświadczenie.

W świetle omawianych przepisów, nie budzi wątpliwości, że brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia od akcyzy gazu płynnego, gdy sprzedawca nie uzyska od nabywcy oświadczenia, że nabywany przez niego gaz nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych. Uzyskanie od nabywcy takiego oświadczenia jest warunkiem sine qua non zastosowania zwolnienia od akcyzy gazu płynnego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Go 558/09).

Szczegółowa analiza dowodów dostawy gazu płynnego za badany okres rozliczeniowy, przedłożonych przez skarżącą spółkę w Urzędzie Celnym w T. oraz przeprowadzona przez organ ich weryfikacja wykazała, że M. S.-P. oraz P. K. nie potwierdziły zakupu gazu płynnego u skarżącej, jak również nie potwierdziły autentyczności podpisu widniejącego na przedmiotowych dowodach dostawy gazu płynnego.

Ze znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy materiału dowodowego wynika, że M. S.-P. przesłuchana w charakterze świadka w dniu 03 marca 2011 r. zeznała, że w 2006 r. posiadała urządzenie grzewcze na gaz płynny. Nie pamięta z jakich firm kupowany był gaz. W 2006 r. nie zatrudniała żadnych osób. Gaz odbierała sama albo jej mąż. Po okazaniu dowodu dostawy gazu płynnego z dnia 13 stycznia 2006 r., nie potwierdziła autentyczności podpisu widniejącego na tym dowodzie. Zeznała, że na dowodzie dostawy jest błędne nazwisko, w nazwie W. jest błąd ortograficzny, gdyż nazwy tej miejscowości nie pisze się przez "u", błędny jest kod pocztowy - prawidłowy to [...], nr PESEL się zgadza. Wskazała, że na ww. dokumencie nie jest jej podpis ani jej męża, oraz że nie nazywa się "T." (podpis na WZ-NR 28/06 z dnia 13 stycznia 2006 r.). Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 17 października 2011 r. mąż M. S.-P. – K. P. również nie potwierdził podpisu na przedmiotowym dokumencie. Ponadto świadek ten zeznał, że w 2006 r. posiadał piec grzewczy na gaz płynny, którym ogrzewał domek jednorodzinny. Gaz płynny kupował z różnych firm w zależności od ceny gazu, ale głównie kupował z firmy G. Nie pamięta czy w 2006 r. kupował gaz z firmy E. Gaz odbierał sam lub jego żona. Nie pamięta, czy w momencie zakupu gazu składał oświadczenie, że zakupiony gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędy pojazdów samochodowych. Z tego co pamięta, dowód dostawy wypisywał kierowca. K. P. zeznał, że podpis na okazanym dowodzie dostawy gazu płynnego

z dnia 13 stycznia 2006 r. na pewno nie należy do niego ani jego żony.

W zakresie kontrolowanego zakupu gazu płynnego przez P. K. należy wskazać, że w toku prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, pismem z dnia 06 lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego wezwał świadka do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących zakupu gazu w dniu 16 stycznia 2006 r. Do wezwania organ podatkowy dołączył dowód dostawy gazu płynnego WZ-NR 05/06/A z dnia 16 stycznia 2006 r. wraz z oświadczeniem. W udzielonej pisemnej odpowiedzi P. K. nie potwierdziła zakupu gazu w tym dniu oraz wskazała, że nie wie przez kogo oświadczenie zostało podpisane. Ponadto, przesłuchana w charakterze świadka w Urzędzie Celnym w C. zeznała, że do sierpnia 2006 r. prowadziła działalność gospodarczą - Gospodarstwo [...] P.K.. W tym czasie prowadziła dwie fermy, jedną w T., drugą w J. i obie posiadały ogrzewanie gazowe. Zeznała, że kupowała gaz od firmy E. oraz od innych firm, których nazw nie pamięta. Po okazaniu dokumentu dostawy gazu z dnia 16 stycznia 2006 r. zeznała, że podpis na okazanym dokumencie dostawy gazu płynnego nie jest jej podpisem, ani żadnego z upoważnionych do odbioru gazu pracowników. Zeznała, że nie pamięta osoby o nazwisku G. Stwierdziła, że rzadko osobiście odbierała gaz. Gaz odbierał jej ojciec A. K. Po okazaniu faktury VAT z dnia 23 stycznia 2006 r. nr 051/06 zeznała, że w firmie nie było typowej księgowości i nie wie czy faktura ta była ewidencjonowana. Prowadzeniem bieżącym firmy zajmował się jej ojciec A. K. Wezwany przez organ do złożenia wyjaśnień, A. K. w pisemnej odpowiedzi z dnia 29 września 2011 r. oświadczył, że w 2006 r. zarządzał gospodarstwem P. K. oraz nie potwierdził zakupu gazu w tym dniu. Wskazał, że nie wie przez kogo oświadczenie zostało podpisane. W trakcie przesłuchania w dniu 07 sierpnia 2012 r. A. K. zeznał, że w 2006 r. zarządzał Gospodarstwem [...] P. K.. Odbiorem gazu zajmował się osobiście. Czasami była to również inna osoba, ale dotyczyło to innej Fermy znajdującej się w T., był to pracownik tam zatrudniony. Zeznał, że osoba o nazwisku Garlej nie pracowała w Gospodarstwie [...] P. K. oraz że nieznany jest mu podpis na dowodzie dostawy gazu płynnego z dnia 16 stycznia 2006 r. Zeznał także, iż Fermy [...] zaliczane są do działów specjalnych produkcji rolnej, które na podstawie odrębnych przepisów zwolnione są z prowadzenia całkowitej księgowości. Świadek nie potwierdził zakupu gazu płynnego z firmy E. na podstawie okazanego dokumentu dowodu dostawy gazu płynnego z dnia 16 stycznia 2006 r.

Oceniając wyżej wskazane dowody w postaci zeznań świadków Sąd stwierdza, że organy wyciągnęły na ich podstawie prawidłowe wnioski. Należy zauważyć, że przed złożeniem zeznań organ pierwszej instancji uprzedził świadków o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy podczas zeznania mającego służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu, co świadkowie potwierdzili własnoręcznym podpisem. Składając zeznania do protokołu przesłuchania świadka, M. S.-P. i K. P. oraz P. K. i A. K. nie potwierdzili zakupu gazu płynnego odpowiednio w dniach 13 i 16 stycznia 2006 r., co miało zasadniczy wpływ na podjęte przez organy rozstrzygnięcie.

Podnieść należy, że to podatnik wywodzący dla siebie pozytywne skutki podatkowe z danych okoliczności faktyczno-prawnych, jakimi były sporne oświadczenia nabywców, winien zadbać o ich rzetelność pod względem formalno-materialnym, pod rygorem skutków prawnych ich nierzetelności. W sytuacji, gdy organy po przesłuchaniu osób wskazanych na tych oświadczeniach wykazały, że dokumenty te są nierzetelne, były one w pełni uprawnione do pozbawienia strony skarżącej preferencji uzależnionej od rzetelności tych dowodów (oświadczeń). Bezpodstawne są przy tym zarzuty, co do wyników tych przesłuchań, skoro odbywały się one w trybie przewidzianym przepisami prawa, po pouczeniu świadków o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, a strona skarżąca nie podnosiła, że została pozbawiona możliwości uczestniczenia w tych przesłuchaniach i zadawania pytań, które mogły mieć jej zdaniem wpływ na treść zeznań składanych przez tych świadków. Ponadto, w sytuacji,

gdy z zeznań osób, których dane znalazły się na oświadczeniach, wynika, że nie dokonywały zakupu u strony skarżącej takiej ilości gazu i wskazały, że podpisy złożone na tych oświadczeniach nie są ich podpisami ani też ich bliskich, to trudno zarzucić tym organom dowolność w ocenie przedstawionych przez skarżącą oświadczeń (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 415/11, LEX nr 1136228). Oświadczenia podpisane przez osobę nieznaną, inną niż wymieniona w oświadczeniu, bez jej wyraźnego upoważnienia do podpisywania, nie mają mocy prawnej i nie stanowią podstawy do uznania ich za ważne. W sytuacji, gdy osoby, których dane znajdują się oświadczeniach nie potwierdziły zakupu takiej ilości towaru oraz stwierdziły, iż podpisy złożone na tych oświadczeniach nie należą do nich, trudno uznać te oświadczenia za rzetelne, odzwierciedlające rzeczywistą sprzedaż (por. wyrok WSA w Białymstoku

z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 395/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę powyższy materiał dowodowy, należy stwierdzić, że organy prawidłowo uznały, iż skarżąca spółka naruszyła warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r.

w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego i w konsekwencji zasadnie zastosowały stawkę akcyzy na gaz płynny służący do napędu pojazdów samochodowych, która została określona w art. 65 ust. 1 u.p.a. w wysokości 700 zł za 1.000 kilogramów wyrobu. Organ uwzględnił okoliczność, że na podstawie art. 65 ust. 2 u.p.a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych został upoważniony przez ustawodawcę do obniżenia stawki akcyzy na wyroby akcyzowe określone w art. 65 ust. 1 u.p.a.,

w zależności od rodzaju wyrobu, a także do określenia warunków ich stosowania.

W konsekwencji, organ prawidłowo zastosował przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, obniżając ww. stawkę akcyzy dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych

w kraju do wysokości określonej w załączniku nr 1 poz. 8 - tj. 695 zł za 1.000 kg tego paliwa. Organ obliczając kwotę należnej akcyzy od gazu płynnego zasadnie przyjął stały przelicznik w wysokości 1,78 litra na kilogram gazu, zgodnie ze wskazanym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Wobec powyższego, organ działając na podstawie art. 21 § 3 o.p. prawidłowo określił stronie za miesiąc styczeń 2006 r. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł z tytułu sprzedaży gazu płynnego w ilości [...] litrów tj. [...] kg ([...] litrów tj. [...] kg + [...] litrów tj. [...] kg).

W świetle powyższych przytoczonych okoliczności, Sąd stwierdza, że istniały podstawy do uznania, iż postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. Organy wypowiedział się we wszystkich kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności stosownie do wymogów wynikających z treści art. 122, art. 180 § 1, art. 181 § 1, art. 187 § 1 i 2, art. 191 o.p. zebrały i rozpatrzyły wyczerpująco cały materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organy zasadnie uznały, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż treść zakwestionowanych u skarżącej oświadczeń nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy i pozostaje w sprzeczności z wymogami stawianymi takim oświadczeniom przez przepisy prawa. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do ustalenia, iż osoby figurujące na zakwestionowanych oświadczeniach nie potwierdziły zakupu gazu u podatnika, a także autentyczności podpisu widniejącego na dowodach dostawy. W konsekwencji, materiał dowodowy został zebrany w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy, następnie w sposób wyczerpujący i dokładny rozpatrzony. Dokonana ocena dowodów korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 o.p., jest logiczna, oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o kryteria wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Uzasadnienie decyzji spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisem art. 210 o.p., nie godząc w regulacje § 1 ust. 6 tego przepisu. W szczególności, jasno wyjaśniono, jakim dowodom organy dały wiarę i z jakich powodów odmówiły przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. W tym zakresie Sąd podziela w pełni argumentację organów popartą orzecznictwem sądów administracyjnych, sprowadzającą się do uznania, że żądanie przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym dowodu na wniosek strony jest dopuszczalne, jeżeli przedmiotem tego dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są innym dowodem. Ustalenia organów w zakresie danych zawartych w oświadczeniach zostały oparte na oryginalnych dokumentach oraz zeznaniach osób figurujących na tych oświadczeniach. Okoliczności istotne dla sprawy zostały więc ustalone w oparciu o wiarygodne dowody i brak było podstaw do przeprowadzenia dodatkowych dowodów, w tym przesłuchiwania zgłaszanych przez skarżącą świadków, czy też powoływania biegłego grafologa. Uzasadnienie decyzji jest prawidłowe i kompletne, tłumaczy zapadłe rozstrzygniecie. Inna jego ocena przez stronę nie oznacza, że jest ono błędne. Zachowana została zasada czynnego udziału strony w prowadzony postępowaniu, w tym także poprzez umożliwienie jej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz formułowania uwag pod jego adresem (art. 123 § 1 o.p. oraz art. 200 o.p.). Podjęte rozstrzygniecie wydane zostało w oparciu

o obowiązujące przepisy prawa (art. 120 o.p). W ocenie Sądu, brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że ustalony stan faktyczny nie uprawniał do zastosowania wobec strony przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przepisów prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. W zakresie zwrotu nadpłaconego wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a.