Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 381/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 12, art. 59
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) dalej jako: k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia G. C., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 12 listopada 2020 r. do Urzędu Skarbowego w B. wpłynęło pismo, w którym G. C. wniósł o wycofanie zajęć, zwrot nienależnie pobranych kwot oraz wydanie zaświadczenia o przedawnieniu zobowiązań. We wniosku strona zakwestionowała wymagalność należności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. i Zarząd A w G.. W ocenie strony postępowanie egzekucyjne jest prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących przedawnione należności.

Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 59 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) dalej: u.p.e.a., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia, organ I instancji wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wystawił i prowadził postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W związku ze zmianą właściwości miejscowej, powyższe tytuły wykonawcze zostały przekazane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. przy piśmie z dnia 15 września 2016 r. Organ egzekucyjny wskazał, że w świetle zastosowanych środków egzekucyjnych, które przerwały bieg przedawnienia, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych jest zasadne i winno być kontynuowane.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji G. C. zarzucił naruszenie przepisu art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020r., poz. 1325 ze zm.) dalej jako: O.p. podkreślając, iż w dokumentacji z jaką zapoznał się w urzędzie skarbowym nie ma żadnych informacji o czynnościach mogących ponownie przerwać bieg terminu przedawnienia pomiędzy 27.02.2010 r. a 26.02.2015 r., co za tym, zdaniem strony, wszelkie późniejsze zajęcia dokonane na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych były bezpodstawne.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy przypomniał, iż strona wystąpiła z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie m.in. tytułów wykonawczych: • z dnia [...] 2008 r. Nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2008 r.,

• z dnia [...].2008 r. Nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2007 r.,

• z dnia [...].2008 r. Nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2008 r.,

• z dnia [...].2008 r. Nr [...]obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2008 r.,

• z dnia [...].2009 r. Nr [...]obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2008 r.,

• z dnia [...]2009 r. Nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008 r. z uwagi na przedawnieniem zaległości nimi objętych.

Wskazując na zapis art. 70 O.p. wyjaśnił, iż zobowiązania podatkowe strony co do zasady uległyby przedawnieniu:

- w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za:

• 2007 r. z dniem 31.12.2013 r.

• 2008 r. z dniem 31.12.2014 r.

- w podatku od towarów i usług za:

• I, II i III kwartał 2008 r. z dniem 31.12.2013 r.

• IV kwartał 2008 r. z dniem 31.12.2014 r.

Poddając analizie wystawione w sprawie tytuły wykonawcze i zastosowane środki egzekucyjne, które skutecznie przerwały bieg terminu ich przedawnienia organ wskazał:

• w odniesieniu do zobowiązania w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2007 r. (tytuł wykonawczy z dnia [...].2008 r. Nr [...]) zastosowano:

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Bank A S.A. (zawiadomienie z dnia 24.09.2008 r. zostało doręczone stronie w dniu 26.09.2008 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 30.09.2008 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 18.02.2009 r.,

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w B S.A. (zawiadomienie z dnia 04.02.2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 26.02.2010 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17.02.2010 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 08.01.2010 r.,

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 25.04.2012 r.,

- zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym w G. (zawiadomienie z dnia 01.02.2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 17.02.2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 02.02.2016 r.),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019 r. za pośrednictwem systemu Ognivo),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w D S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019r. za pośrednictwem systemu Ognivo);

• w odniesieniu do zobowiązania w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008 r. (tytuł wykonawczy z dnia [...].2009 r. Nr [...]) zastosowano:

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 08.01.2010 r.,

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w B S.A. (zawiadomienie z dnia 04.02.2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 26.02.2010 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17.02.2010 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 25.04.2012 r.,

- zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym do G. (zawiadomienie z dnia 01.02.2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 17.02.2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 02.02.2016r.),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019 r. za pośrednictwem systemu Ognivo),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w E S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019r. za pośrednictwem systemu Ognivo);

• w odniesieniu do zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. (tytuł wykonawczy z dnia 08.10.2008 r. Nr [...]) zastosowano:

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Bank A S.A. (zawiadomienie z dnia 23.10.2008 r. zostało doręczone stronie w dniu 10.11.2008 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 28.10.2008 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 18.02.2009 r.,

- pobranie należności u zobowiązanego 08.01.2010 r.,

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w B S.A. (zawiadomienie z dnia 04.02.2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 26.02.2010 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17.02.2010 r.,

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 25.04.2012 r.;

- zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym do G. (zawiadomienie z dnia 01.02.2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 17.02.2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 02.02.2016r.),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019 r. za pośrednictwem systemu Ognivo),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w E S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019r. za pośrednictwem systemu Ognivo);

• w odniesieniu do zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r. (tytuł wykonawczy z dnia [...].2008 r. Nr [...]) zastosowano:

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Bank A S.A. (zawiadomienie z dnia z dnia 12.09.2008 r. zostało doręczone stronie w dniu 30.09.2008 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 15.09.2008 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 18.02.2009 r.,

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 08.01.2010 r.,

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 25.04.2012 r.,

- zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym w G. (zawiadomienie z dnia 01.02.2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 17.02.2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 02.02.2016 r.),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019 r. za pośrednictwem systemu Ognivo),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w E S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019r. za pośrednictwem systemu Ognivo);

• w odniesieniu do zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008r. (tytuł wykonawczy z dnia [...].2008 r. Nr [...]) zastosowano:

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Bank A S.A. (zawiadomienie z dnia 31.12.2008 r. zostało doręczone stronie w dniu 19.01.2009 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności zostało doręczone w dniu 06.01.2009 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 18.02.2009 r.,

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w B S.A. (zawiadomienie z dnia 04.02.2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 26.02.2010 r, w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17.02.2010 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 08.01.2010 r.,

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 25.04.2012 r.,

- zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym w G. (zawiadomienie z dnia 01.02.2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 17.02.2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 02.02.2016 r.),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019 r. za pośrednictwem systemu Ognivo),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w E S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019r. za pośrednictwem systemu Ognivo);

• w odniesieniu do zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2008r. (tytuł wykonawczy z dnia [...].2009 r. Nr [...]) zastosowano:

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Bank A S.A. (zawiadomienie z dnia 12.03.2009 r. zostało doręczone stronie w dniu 30.03.2009 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17.03.2009 r.),

- zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w B S.A. (zawiadomienie z dnia 04.02.2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 26.02.2010 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17.02.2010 r.),

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 08.01.2010 r.,

- pobranie należności u zobowiązanego w dniu 25.04.2012 r.,

- zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym w G. (zawiadomienie z dnia 01.02.2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 17.02.2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 02.02.2016 r.),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019 r. za pośrednictwem systemu Ognivo),

- zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w E S.A. (zawiadomienie z dnia 01.07.2019 r. zostało doręczone stronie w dniu 08.07.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 01.07.2019 r. za pośrednictwem systemu Ognivo).

Ponadto organ ustalił, iż na podstawie m.in. powyższych tytułów wykonawczych w dniu 29.03.2010 r. został dokonany wpis hipoteki przymusowej w księdze wieczystej [...].

Organ odwoławczy, wskazując na wyniki wnikliwej analizy dokumentów sprawy, stwierdził, iż niewątpliwie zastosowane środki egzekucyjne skutecznie przerwały bieg terminu przedawnienia.

Odnosząc się do argumentacji strony, iż nie została poinformowana o dokonywanych czynnościach egzekucyjnych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było początkowo przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., a następnie - w związku ze zmianą miejsca zamieszkania zobowiązanego - przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.. Od wszczęcia postępowania egzekucyjnego do czasu przekazania przedmiotowych tytułów wykonawczych do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. kierował korespondencję na adres ..-... G. , ul. A 7/16. Natomiast obecnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. kieruje korespondencje na adres ..-... S. , C. 45. Jak wynika z Systemu Rejestracji Centralnej, adresem korespondencyjnym strony do dnia 24.04.2016 r. był adres ..-... G., ul. A. 7/16. Natomiast od dnia 25.04.2016 r. adresem korespondencyjnym strony jest adres ..-... S., C. 45. Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, iż korespondencję kierowano na właściwe adresy zobowiązanego. Nadto, na ocenę, iż korespondencja była doręczana nie ma wpływu ustalenie, iż w przeważającej części korespondencja wysyłana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. została doręczona zobowiązanemu w trybie art. 44 k.p.a. Podobnie organ ocenił skuteczność doręczeń korespondencji zawierającej zawiadomienia o zastosowanych środkach egzekucyjnych w trybie art. 43 k.p.a.

Z kolei, w odniesieniu do zarzutu strony, iż nie ma żadnych informacji o czynnościach mogących ponownie przerwać bieg terminu przedawnienia pomiędzy 27.02.2010 r. a 26.02.2015 r., organ ustalił, że w dniu 25.04.2012 r. ówczesny organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zastosował wobec strony środek egzekucyjny w postaci pobrania należności u zobowiązanego (art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.). Uzyskaną kwotę 20 zł rozliczono na koszty egzekucyjne, przypisane do wszystkich tytułów wykonawczych, będących przedmiotem niniejszego postępowania. Na potwierdzenie powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. otrzymał od Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię kwitariusza z dnia 25.04.2012 r. nr 4949106, z którego wynika powyższa okoliczność. Organ odwoławczy nie ma wątpliwości, iż ww. środek egzekucyjny przerwał - w świetle art. 70 § 4 O.p. - bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych strony (rozpoczął się on bieg ponownie w dniu 26.04.2012 r. na kolejne 5 lat). Co za tym, zastosowane w późniejszym terminie środki egzekucyjne skutecznie przerwały bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych, a tym samym zobowiązania te pozostają nadal wymagalne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. C. zakwestionował skuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci pobrania w dniu 25.04.2012 r. kwoty 20 zł, która została rozliczona na koszty egzekucyjne, przypisane do wszystkich tytułów wykonawczych. Skarżący obszernie opisał przebieg zdarzeń jaki miał miejsce m.in. w dniu 25.04.2012r. wykazując, iż z uwagi na pobyt poza G. (ul. A 7/16) nie mógł dokonać płatności, zaś płatność dokonana przez osobę trzecią (byłą konkubinę) nie powinna wywoływać skutków prawnych wobec osoby zobowiązanej. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz przeprowadzenie dowodów z załączonych kserokopii dokumentów oraz przesłuchanie wskazanych świadków.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w pełni podtrzymując stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do przepisu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem skargi G. C. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2021 r., który utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2021 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej legło prawidłowe ustalenie, poprzedzone wnikliwą analizą obszernie zgromadzonego materiału dowodowego, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniająca umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 u.p.e.a. Organ administracji, mając na uwadze wniosek strony, poddał pod rozwagę poszczególne z okoliczności, opisanych przez ustawodawcę we wspomnianym przepisie art. 59 u.p.e.a. wywodząc, iż nie zaistniały okoliczności obligujące do umorzenia postępowania egzekucyjnego z urzędu, okoliczności takich nie przedstawił również skarżący w swym wniosku. W wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ wykazał jakie czynności i środki egzekucyjne były podejmowane w odniesieniu do każdego z wystawionych na zobowiązanego tytułu wykonawczego. Nie czyniąc zbędnych powtórzeń ze szczegółowo opisanego w tym zakresie stanu faktycznego niniejszego uzasadnienia Sąd nie ma wątpliwości, iż co do zasady zobowiązania podatkowe strony uległyby przedawnieniu:

- w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za:

• 2007 r. z dniem 31.12.2013 r.

• 2008 r. z dniem 31.12.2014 r.

- w podatku od towarów i usług za:

• I, II i III kwartał 2008 r. z dniem 31.12.2013 r.

• IV kwartał 2008 r. z dniem 31.12.2014 r.

Niemniej jednak, jak wynika ze szczegółowo przedstawionego przebiegu postępowania egzekucyjnego, w stosunku do każdego z wystawionych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny stosował określone prawem środki egzekucyjne, które skutecznie przerywały bieg terminu przedawnienia. A to oznacza, jak trafnie oceniły organy, iż istniały podstawy faktyczne i prawne do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co za tym do odmowy uwzględnienia wniosku strony.

Sąd podziela ocenę organów również w kwestii skuteczności doręczeń korespondencji stronie skarżącej na podstawie art. 43 i art. 44 k.p.a. Tego rodzaju doręczenia, przy spełnieniu warunków opisanych przez ustawodawcę we wspomnianych normach prawnych, wywołują takie same skutki jak doręczenie do rąk adresata. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie podważył skutecznie powziętych w powyższym zakresie ocen organów egzekucyjnych. Nie zakwestionował również, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prawidłowo kierował korespondencję do zobowiązanego na adres ..-... G., ul. A 7/16, Z kolei Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie na adres ..-... S., C. 45.

W ocenie Sądu trafnie zatem wywiodły organy, w wyniku dokonanej analizy doręczeń korespondencji wysyłanej przez ww. organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, iż zawiadomienia o zastosowanych środkach egzekucyjnych oraz odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały skutecznie uznane za doręczone. Bez wpływu na istotę prowadzonego postępowania egzekucyjnego pozostaje, iż przeważająca część korespondencji do strony została doręczona w trybie art. 43 i art. 44 k.p.a., gdyż - jak wspomniano - wobec spełnienia warunków doręczenia w nich opisanych doręczenia te wywołują skutki tożsame jak doręczenie do rąk adresata.

Podobnie, mimo obszernej argumentacji skargi i załączonych kserokopii dokumentów, skarżący nie podważył oceny organu, iż w dniu 25.04.2012 r. został skutecznie zastosowany, opisany w przepisie art. 1a pkt 12 lit a) u.p.e.a., środek egzekucyjny. Na potwierdzenie powyższego organ odwoławczy otrzymał od Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię kwitariusza z dnia 25.04.2012 r. nr 4949106, z którego wynika powyższa okoliczność, a której strona skarżąca nie podważyła argumentami skargi i załączonymi dokumentami. Zaznaczyć przy tym należy, że jak wynika z utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w przypadku egzekucji z pieniędzy z chwilą zastosowania tego środka zobowiązany zostaje jednocześnie zawiadomiony o tym fakcie w rozumieniu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej i w konsekwencji dochodzi do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem egzekucji (vide – wyrok NSA z dnia 7.09.2016 r., sygn. akt II FSK 2103/14; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13.07.2020r., sygn. akt I SA/Gl 332/20). Strona opisała w skardze, iż w dniu 25.04.2012 r. nie przebywała w G. – ul. A 7/16, przedłożyła kserokopie dokumentów m.in. faktur zakupu paliwa, jednak finalnie nie podważyła udokumentowanej wystawionym kwitem okoliczności poboru kwoty 20 zł. Dziwi przy tym, iż dopiero po tylu latach skarżący kwestionuje fakt zastosowania omawianego środka egzekucyjnego, a wręcz sugeruje celowe działanie komornika. Tym bardziej, iż na etapie skargi do sądu administracyjnego, stosownie do przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednakże co należy podkreślić, przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, czyli dowodu z zeznań świadka oznaczałoby w gruncie rzeczy "obejście" zakazu dowodowego. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być przeprowadzane jedynie dowody z dokumentów i to w ograniczonym zakresie. Reasumując, za niedopuszczalne należy uznać przeprowadzenie dowodu ze świadków, ale i z dokumentów, którymi strona dysponowała i mogła przedłożyć w toku postępowania administracyjnego. Dopuszczenie takich dowodów w swej istocie zmierzałoby do niedopuszczalnej zmiany ustaleń faktycznych poczynionych przez organy. Z tych powodów złożone w skardze wnioski o przeprowadzenie dowodów, nie zostały przez Sąd uwzględnione.

W następstwie prawidłowo zastosowanego w dniu 25.04.2012 r. środka egzekucyjnego doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, a to oznacza, iż zastosowane w późniejszym terminie środki egzekucyjne w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym w G. (zawiadomieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 01.02.2016 r.), zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C S.A. (zawiadomieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 01.07.2019 r.), zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w E S.A. (zawiadomieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 01.07.2019 r.), jak prawidłowo ocenił organ, skutecznie przerwały bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych, a tym samym zobowiązania te pozostają nadal wymagalne, co z kolei uzasadnia odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z tych wszystkich względów Sąd jako niezasadne ocenia zarzuty skargi, w tym zarzut przedawnienia egzekwowanych należności, co w sprawie wykazano w oparciu o znajdujący się w aktach przekazanych Sądowi materiał dowodowy. Nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

mko