Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 795/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 2 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: art.218 i art. 219
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz Protokolant ref. staż Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. Sp. jawna z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz W. Sp. z o.o. Sp. jawna z siedzibą w S. [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

IV SA/Po 795/14

Uzasadnienie

Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...].02.2014r. nr [...] wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej Kpa) w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm., zwanej dalej u.w.l.) odmówił W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.j. w S. wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych o numerach od 1 do 129 i lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalnym o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...][...][...],[...] położonych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w P. przy ul. [...][...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] z pomieszczeniem przynależnym nr [...] i lokalu mieszkalnego nr [...] z pomieszczeniem przynależnym nr [...] nie może zostać wydane, ponieważ wskazane pomieszczenia przynależne nr [...] i nr [...] są w istocie nadbudówkami na dachu budynku wzniesionymi dla potrzeb centrali wentylacji i klimatyzacji (decyzja nr [...] z dnia [...].08.2009r. o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych z garażem podziemnym przy ul. [...] - B. – Ż. w P. zmieniona została decyzją nr [...] z dnia [...].01.2012r. w zakresie "...budowy nadbudówek nad dachem budynku dla centrali wentylacji i klimatyzacji). Nadto, zgodnie z § 3 pkt. 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm., zwanego dalej Rozporządzeniem) "...za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia". A zgodnie z art. 2 ust. 5 u.w.l. "Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym -także na wyrysie z operatu ewidencyjnego...".

Wobec wydanych ostatecznych decyzji o zmianie ww. pozwolenia na budowę (decyzja nr [...] z dnia [...].01.2012r. oraz nr [...] z dnia [...].05.2013r.), zespół budynków nadbudowano (powyżej dopuszczonej decyzją o warunkach zabudowy wysokości budynku) o nadbudówki przeznaczone dla centrali wentylacji i klimatyzacji. Stąd przedmiotowe nadbudówki nie są zlokalizowane na żadnej kondygnacji budynku.

Zatem w ocenie organu I instancji nadbudówki na dachu budynku nie są pomieszczeniami, które mogą być przynależne do lokali mieszkalnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosła W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.j. w S. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji celem wydania wnioskowanych zaświadczeń o samodzielności lokali. Żaląca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 3 u.w.l. przez jego niezastosowanie, art. 2 ust. 5 u.w.l. przez jego błędną wykładnię oraz § 3 ust. 16 Rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że o tym, czy dany lokal jest samodzielny decyduje wyłącznie treść ustawy o własności lokali (art. 2 ust. 3 ustawy). Jego definicja nie budzi wątpliwości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Natomiast art. 2 ust. 5 u.w.l. jest przepisem technicznym określającym wyłącznie sposób zaznaczania położenia lokalu w budynku i w żaden sposób nie przesądza o tym, czy lokal jest samodzielny, czy też nie, gdyż o tym decyduje jego trwałe wydzielenie ścianami spośród pozostałych lokali. To, czym jest pomieszczenie przynależne definiuje art. 2 ust. 4, przy czym katalog przykładowych pomieszczeń jest otwarty, a nie zamknięty. Pomieszczenie przynależne może być usytuowane także poza obrębem budynku i wówczas zgodnie z art. 2 ust. 5 u.w.l. zaznacza się je na wyrysie z operatu ewidencyjnego. Nie jest więc tak, że nie może istnieć pomieszczenie przynależne, jeśli nie można wrysować go na rzucie kondygnacji budynku. Jeśli pomieszczenie przynależne nie jest położone na kondygnacji budynku, wrysowuje się je na operacie ewidencyjnym.

Zdaniem żalącej § 3 ust. 16 Rozporządzenia nie ma zastosowania do określania, czy lokal jest samodzielny, czy też nie. Istotne jest bowiem na podstawie jakiej delegacji ustawowej wydano to rozporządzenie. W tym przypadku rozporządzenie to wydano na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo budowlane i jak wynika z § 1 rozporządzenia "rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane": W ocenie żalącej wyłącznie temu celowi służy owo rozporządzenie. Stosowanie go jako rozporządzenia do innej ustawy jest niedopuszczalne.

Ponadto żaląca powołała się na złożoną do akt sprawy - już po wydaniu zaskarżonego postanowienia, a przed jego doręczeniem wnioskodawcy - ekspertyzę prawną prof. dr hab. M.S. dotyczącą wykładni przepisów wskazanych w zarzutach zażalenia. Wykładnia ta nie pozostawia wątpliwości, iż art. 2 ust. 5 u.w.l. nie może przesądzać o niemożności wydania wnioskowanych zaświadczeń. Żaląca w całości podzieliła argumenty prawne i wnioski wspomnianej ekspertyzy z których wynika, że pomieszczenie znajdujące się w nadbudówce położonej na dachu budynku może stanowić pomieszczenie przynależne do lokalu znajdującego się wewnątrz tego budynku. Pomieszczenie takie można zaznaczyć na załączniku graficznym do zaświadczenia w inny sposób, niż wskazany w art. 2 ust. 5 u.w.l, a mianowicie na rzucie budynku, ukazującym przedmiotowe nadbudówki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...].05.2014r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu tegoż postanowienia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do regulacji zawartej w art. 218 Kpa organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie w tej kwestii ma charakter uproszczony. Organ przeprowadza tylko niezbędne postępowanie wyjaśniające, polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Nie ma podstaw do wydania w tym postępowaniu zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust.2 u.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W myśl art. 2 ust.4 u.w.l. do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

W ocenie organu odwoławczego Prezydent wydając zbiorcze zaświadczenie o samodzielności wnioskowanych lokali naruszyłby w ocenie Kolegium przepisy art. 2 ust. 2, ust. 4 i ust. 5 u.w.l., § 3 pkt 14 i pkt 16 Rozporządzenia, a także wydane ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę i decyzję o pozwoleniu na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych z garażem podziemnym przy ul. [...] , B., Ż. w P.

Kolegium nie podzieliło poglądu, iż pomieszczenia nadbudówek wybudowane nad dachem budynku dla centrali wentylacji i klimatyzacji dla całego budynku przy ul. [...] [...] w P. są pomieszczeniami przynależnymi do lokalu nr [...] o pow. 41,3 m2, którego powierzchnia użytkowa z pomieszczeniem centrali wentylacji i klimatyzacji nr [...] o pow. 154,0 m2 wyniosłaby 195,3 m2 oraz lokalu nr [...] o pow.35,8 m2, którego powierzchnia użytkowa z pomieszczeniem centrali wentylacji i klimatyzacji nr [...] o pow. 178,0 m2 wyniosłaby 213,8 m2.

Zaakcentowano, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania nadbudówek na wyłączne potrzeby lokalu nr [...] i lokalu nr [...]. Wojewoda W. decyzjami z dnia [...].02.2014 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje Prezydenta Miasta P. zgłaszające sprzeciw wobec zamiaru zmiany sposobu użytkowania istniejących pomieszczeń technicznych na urządzenia klimatyzacyjne dla mieszkania nr [...] i nr [...] w budynku przy ul. [...][...] w P.

Z treści udzielonych wcześniej pozwoleń (por. decyzje nr [...], nr [...], nr [...]) wynika, że zespół budynków nadbudowano o nadbudówki (powyżej dopuszczonej decyzją o warunkach zabudowy wysokości budynku) przeznaczone dla centrali wentylacji i klimatyzacji. Wzniesione zostały one nad dachem budynku, tj. ponad kondygnacją, w celu obsługi całego obiektu przy ul. [...][...]. Za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. (§ 3 pkt 16 rozporządzenia). Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym, także na wyrysie z operatu ewidencyjnego. (art.2 ust.5 u.w.l.) Z kolei przez pomieszczenia techniczne należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku. (§ 3 pkt 14 rozporządzenia)

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniosła W. sp. z o.o. sp.j. z/s w S. wnosząc o wnoszę o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie:

1/ prawa materialnego, a zwłaszcza:

* art. 2 ust. 4 i 5 u.w.l. przez ich błędną wykładnię,

* § 16 pkt 14 i 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez ich niewłaściwe zastosowanie,

* art. 71 ust. 1 i 2 ustawy prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie,

* art. 4 ustawy prawo budowlane przez jego niezastosowanie,

2/ prawa procesowego, w szczególności art. 107§3 k.p.a przez niedostateczne uzasadnienie podstaw decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca będąca wyłącznym właścicielem całego budynku wielomieszkaniowego położonego w P. przy ul. [...][...] po zakończeniu budowy postanowiła, że wybudowane zgodnie z pozwoleniem na budowę i odebrane zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie budynku dwa pomieszczenia centrali klimatyzacyjnej i wentylacyjnej stanowiące nadbudówki będą wyłącznie przynależne do dwóch lokali, bowiem tylko do tych dwóch lokali będzie doprowadzana klimatyzacja mechaniczna. Skarżąca wskazała, że - jak wynika z treści projektu zamiennego - klimatyzacja będzie doprowadzana do lokali w budynku zgodnie z zapotrzebowaniem ich lokatorów oraz iż technologia klimatyzacji budynku dopuszcza, że w pomieszczeniach nadbudówek zamontowane zostało modułowe urządzenie klimatyzacyjne z możliwością podłączenia kilku lokali. Od tego modułowego urządzenia mogą być dopiero (a nie są) rozprowadzane instalacje mające na celu dostarczenie czynnika chłodniczego do klimatyzatorów poszczególnych lokali. Zatem niedoprowadzenie instalacji do lokali nie wymaga żadnych przebudów budynku. Jak wynika z treści projektu zamiennego nie zachodzi obowiązek dostarczenia klimatyzacji do wszystkich lokali w budynku, a jedynie możliwość, zgodnie z zapotrzebowaniem nabywców lokali. Konkludując w lokalach tego budynku, może, ale nie musi być doprowadzona klimatyzacja.

Skarżąca spółka jest deweloperem i zamierza wybudowane lokale wyodrębnić i sprzedać. O tym jakie wyposażenie będzie miał dany lokal, tj. czy będzie on klimatyzowany czy nie, decyduje deweloper jako sprzedawca. Deweloper nie może decydować jedynie o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie wymogów jakie stawia się budynkom mieszkalnym. Jak wspomniano w budynku objętym postępowaniem nie ma wymogu zamontowania urządzeń klimatyzacyjnych, a jedynie dopuszcza się ich zamontowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. błędnie przyjęło, że nie jest zgodne z prawem wydanie wnioskowanych zaświadczeń, gdyż w ten sposób nastąpiłaby zmiana sposobu użytkowania budynku, ponieważ zgodnie z projektem budowlanym klimatyzacja może być doprowadzana do ogółu lokali w tym budynku.

Odnosząc się do argumentu SKO o naruszeniu art. 2 ust. 4 i 5 u.w.l. skarżąca wyjaśniła, iż o tym, czy dany lokal jest samodzielny decyduje wyłącznie treść art. 2 ust. 2 u.w.l. Jego definicja nie budzi wątpliwości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Organ II Instancji podniósł, że wydanie zaświadczeń naruszyłoby art. 2 ust. 4 i 5 u.w.l., ale w żaden sposób nie uargumentował tego prawnie. Podniesiono jedynie w zaskarżonej decyzji, że wskutek uwzględnienia wniosku do lokalu o po w. mieszkalnej 41, 3 m2 przynależałoby pomieszczenie o pow. 154 m2, a do lokalu o pow. 35,8 pomieszczenie o pow. 178 m2, z czym organ nie mógł się zgodzić. Tymczasem nie istnieje żaden przepis prawa, a już z pewnością nie jest nim art. 2 u.w.l., który stanowi o proporcjach powierzchni mieszkalnej do innych powierzchni składowych lokalu. Każde pomieszczenie przynależne może być większe od lokalu, którego stanowi część składową.

Jeśli chodzi o naruszenie art. 2 ust. 5 u.w.l., to organ II instancji nie uzasadnił dlaczego dopatruje się naruszenia tego przepisu prawa w przypadku wydania wnioskowanego zaświadczenia. Skarżąca podtrzymała tezę, że art. 2 ust. 5 u.w.l. jest przepisem technicznym określającym zasady zaznaczania rzutu lokalu na kondygnacji budynku, czy wyrysie z operatu ewidencyjnego i nie ma znaczenia gdzie zlokalizowane jest pomieszczenie przynależne. Żaden przepis prawa nie stanowi bowiem, że pomieszczenie przynależne nie może być usytuowane poza kondygnacją budynku. Stanowi to oczywistą konsekwencję art. 2 ust. 4 u.w.l. przywołanego powyżej. Przepis ten nakazuje jedynie, by pomieszczenie przynależne znajdowało się w granicach nieruchomości na której posadowiony jest budynek, w którym lokal ma być wyodrębniony. Podkreślono, że wydając zaświadczenie o samodzielności lokali organ administracji kieruje się treścią art. 2 ust. 2 u.w.l., gdyż tylko ten przepis określa wymagania jakie winien spełniać lokal mieszkalny, a nie pomieszczenia do niego przynależne.

Ustosunkowując się do argumentu SKO o naruszeniu § 3 pkt 14 i 16 Rozporządzenia skarżąca zauważyła, że ten argument nie został w zaskarżonej decyzji poparty żadnym uzasadnieniem. Można przyjąć - choć obowiązkiem organu odwoławczego było to uzasadnić - że przyjęto za własne bardzo lakoniczne uzasadnienie organu I instancji co do zakazu płynącego z §3 pkt 16. Skarżąca zarzuciła, że nie wiadomo dlaczego organ II instancji upatruje zakazu wydania zaświadczenia w §3 ust. 14 rozporządzenia. Ten punkt definiuje wszak pojęcie lokalu użytkowego, a o taki lokal w sprawie niniejszej nie chodzi. Jeśli zaś chodzi o §3 pkt 16 rozporządzenia to definiuje on pojęcie "kondygnacja" dla potrzeb tego i tylko tego rozporządzenia. Zatem należy przyjrzeć się w jakim kontekście w rozporządzeniu mowa jest o kondygnacji. Przede wszystkim ilość kondygnacji budynku to kwestia decyzji o warunkach zabudowy w kontekście wysokości zabudowy, a zatem kształtowania ładu przestrzennego. Rozporządzenie na które powołuje się organ II instancji (oraz organ I instancji) w kontekście "kondygnacja" wypowiada się na temat podziału budynków na grupy wysokości ( §8), sytuowania budynku względem innych nieruchomości (§12), dostępu dla osób niepełnoprawnych ( § 54, 55), wymiarów schodów ( § 68), ilości umywalek czy ustępów (§ 82, 84), dopuszczalności sytuowania kondygnacji nad garażem ( § 106), czy też klimatyzowania garaży ( §108), dopuszczalności stosowania paliwa stałego (§132). Organy I i II instancji przyjęły tę definicję rozporządzenia (stworzoną dla potrzeb rozporządzenia) jako definicję, która stanowi o tym, czy dane pomieszczenie może być przynależne jako część składowa do lokalu. Wywnioskowano, że jeśli nadbudówka nie stanowi kondygnacji (§3 pkt. 16 rozporządzenia), a lokale wrysowuje się na rzucie kondygnacji (art. 2 ust. 5 u.w.l.), to skoro wrysować się ich nie da (jako, że nadbudówka nie jest kondygnacją), to nadbudówka nie może być częścią składową lokalu. Lektura ust. 6 do art. 2 u.w.l., jak i wykładnia celowościowa art. 2 ust. 5 zdaniem skarżącej wskazuje, że ta argumentacja jest całkowicie chybiona.

Odnosząc się do argumentu SKO o niezgodności zaświadczeń z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku wskazano, że jakkolwiek z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wprost, że organ II instancji dopatrzył się naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, to można z jego treści wywnioskować, że organ II instancji uważa, że wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali naruszyłoby ten przepis prawa, skoro Wojewoda W. decyzjami z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy sprzeciw Prezydenta Miasta P. wobec zamiaru zmiany sposobu korzystania z pomieszczeń centrali klimatyzacyjnej dla całego budynku na pomieszczenia centrali dla dwóch lokali. W ocenie skarżącej ta sprawa nie ma żadnego związku ze sprawą niniejszą. Umknęło bowiem uwadze SKO, że w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. skarżący wskazał, że złożenie tego wniosku było oczywiście zbędne, gdyż wskutek zmiany sposobu korzystania z centrali klimatyzacyjnej nie zajdą skutki wskazane w art. 71 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy. Sprzeciw od zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu korzystania z nadbudówek został zgłoszony przez Prezydenta Miasta P. wobec nie załączenia do wniosku zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu korzystania z planem zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów Wojewoda W. utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał jednak, że jeśli zdaniem odwołującego się wskutek zmiany sposobu korzystania z pomieszczeń nadbudówek nie nastąpią skutki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2, to zgłaszanie zamiaru zmiany sposobu korzystania z tych pomieszczeń nie jest potrzebne. Pomieszczenia centrali klimatyzacyjnej i wentylacyjnej stanowiące nadbudówki spełniać będą nadal tę samą funkcję techniczną, tyle że doprowadzać będą wentylację do dwóch a nie więcej lokali, co wszak dopuszczone jest decyzją o pozwoleniu na budowę.

Ponadto zarzucono, iż argumentacja organu II instancji jest nader lakoniczna i nie spełnia wymogów art. 107§3 Kpa. Organ II instancji zapomniał, że ograniczać cudzą własność może tylko wtedy, gdy nakazuje mu to prawo. W tej kwestii nie ma dowolności i swobody. Skarżąca w tym zakresie powołała się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2009 r. sygn. II OSK1719/07. (publ.LEX nr 530046)

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do takich postanowień należy niewątpliwie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o żądanej treści, co expressis verbis wynika z art. 219 Kpa.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta, odmawiającego skarżącej spółce wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowych lokali, Sąd doszedł do przekonania, że przy ich wydaniu doszło do błędnej wykładni art. 2 ust. 2 i 3 u.w.l. W myśl przywołanego przepisu art. 2 ust.2 u.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.w.l., spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.

Godzi się podkreślić, że cytowane unormowania stały się źródłem rozbieżnych interpretacji w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy czym podstawowa rozbieżność dotyczy tego, czy dla dopuszczalności wydania zaświadczenia w przedmiocie samodzielności lokalu mieszkalnego niezbędne jest uprzednie dopuszczenie do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko reprezentowane przez ten nurt w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, według którego kwestia, czy budynek, w którym znajduje się dany lokal mieszkalny, został oddany do użytkowania, nie wchodzi w zakres badania w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l. (por. m.in. wyroki NSA: z 20.10.2010 r., I OSK 810/10; z 08.02.2012 r., I OSK 1653/11; a także wyroki WSA: z 09.11.2006 r., III SA/Po 250/06; z 23.10.2008 r., III SA/.Gd 318/08; z 17.12. 2008 r., II SA/Sz 879/08; z 20.01.2011 r., III SA/Gd 543/10: z 26.03.2013r., IV SA/Po 119/13 – orzeczenia dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l. jest bowiem stwierdzenie przez starostę, czy lokal spełnia wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l. – tj. czy może być uznany za samodzielny w rozumieniu tego przepisu – nie jest nim natomiast stwierdzenie, czy lokal może nadawać się do użytkowania. Pozwolenie na użytkowanie lokalu jest kwestią odrębną od jego samodzielności, uregulowaną przepisami prawa budowlanego, do których art. 2 ust. 2 u.w.l. nie odwołuje się definiując samodzielność lokalu mieszkalnego, bądź o innym przeznaczeniu (tak trafnie wyrok NSA z 20.10.2010 r., I OSK 810/10, CBOSA). W rezultacie należy podzielić stanowisko, że przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu brak jest podstaw do stosowania kryteriów wynikających z ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; dalej: "Prawo budowlane", w skrócie "p.b.") i przepisów wykonawczych do tej ustawy (zob. wyrok NSA z 08.02.2012 r., I OSK 1653/11, CBOSA; wyrok WSA z 02.06.2011 r., III SA/Gd 136/11, CBOSA), na które to akty prawne błędnie powoływały się organy w rozpatrywanym przypadku..

Zasadność takiego stanowiska została wnikliwie umotywowana – z odwołaniem się m.in. do wykładni systemowej i historycznej odnośnych przepisów ustawy o własności lokali – w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 08 lutego 2012 r. (I OSK 1653/11, CBOSA), którego argumentację Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela.

W szczególności trafne jest spostrzeżenie zawarte w przywołanym wyroku NSA, że ustawa o własności lokali w art. 1 ust. 1 wskazuje, iż akt ten określa sposób ustanawiania odrębnej własności lokali, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz sposób zarządu nieruchomością wspólną. Tak zdefiniowany zakres obowiązywania ustawy oznacza, że sprawy w niej unormowane nie mają z zasady charakteru administracyjnoprawnego, a odnoszą się do kwestii cywilnoprawnych (prawa własności). Potwierdza to art. 1 ust. 2 u.w.l., który stwierdza, że w zakresie nie uregulowanym ustawą, do własności lokali stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. Wobec tego na gruncie ustawy sięgnięcie do innych przepisów, w tym ustawy - Prawo budowlane, musi mieć wyraźne umocowanie. W stanie prawnym aktualnie obowiązującym, zagadnienie "samodzielności lokalu" uregulowane jest w art. 2 u.w.l. Historycznie rzecz ujmując wypada przypomnieć, że według tekstu pierwotnego analizowanej ustawy, spełnienie wymagań o samodzielności lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. stwierdzały w formie zaświadczenia organy właściwe w sprawach nadzoru architektoniczno-budowlanego. Tak określona właściwość organu do wydawania zaświadczeń mogła uzasadniać stosowanie przez ten organ kryteriów wynikających z Prawa budowlanego. Odesłanie takie funkcjonowało w stanie prawnym obowiązującym do dnia 23 lutego 2000 r., kiedy wszedł w życie art. 33 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. Nr 95, poz. 1041 z późn. zm.). Obecne brzmienie art. 2 ust. 3 u.w.l. w zakresie właściwości rzeczowej organów nie odsyła już do struktur organów administracji architektoniczno-budowlanej, ograniczając się do stwierdzenia, że zaświadczenie tego rodzaju wydaje starosta. Brak jest więc w aktualnym stanie prawnym podstaw do twierdzenia, że pomimo nowelizacji wprowadzonej przez przywołany art. 33 ustawy o zmianie (...), w dalszym ciągu właściwość w sprawach wydawania zaświadczeń (postanowień odmawiających wydania zaświadczeń) zachowały wymienione w art. 82 ust. 2 i 3 p.b. organy administracji architektoniczno-budowlanej, tj. starosta, jako organ pierwszej instancji i wojewoda, jako organ wyższego stopnia. Wynika to również z faktu, że w ustawie - Prawo budowlane nie wskazano, iż zagadnienie określania samodzielności lokalu należy do starosty, jako organu administracji architektoniczno-budowlanej (por. postanowienie NSA z 23.05.2007 r., II OW 12/07, CBOSA). Zmiana właściwości organu i przesądzenie uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 27 lipca 2009 r. (I OPS 2/09, ONSAiWSA 2009/5/83), że w aktualnym stanie prawnym organem właściwym do rozpoznania zażalenia od postanowienia starosty w sprawie, o której mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l., jest samorządowe kolegium odwoławcze upoważnia do konstatacji, że ustawodawca zrezygnował z dalszego powiązania kwestii potwierdzania samodzielności lokalu z regulacją Prawa budowlanego. Podstawy do stosowania tych przepisów w szczególności nie stanowią przepisy art. 2 ust. 5 i 6 u.w.l., które dotyczą przypadków posługiwania się dokumentacją techniczną budynku. Zauważyć bowiem należy, że przepisy te nie są adresowane do organu wydającego zaświadczenie, ale do stron czynności ustanawiającej odrębną własność lokalu, co wynika wprost z art. 2 ust. 5 zd. drugie u.w.l. Przepis ten stwierdza, że lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym – także na wyrysie z operatu ewidencyjnego. Dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Zatem nie są składnikiem zaświadczenia organu, ale obligatoryjnym elementem czynności cywilnoprawnej, określonej w art. 7 ust. 1 u.w.l. (zob. wyrok NSA z 08.02.2012 r., I OSK 1653/11, CBOSA).

Innymi słowy przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu brak jest podstaw do stosowania kryteriów wynikających z Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Sąd w składzie obecnym podziela i ten pogląd judykatury, że analiza art. 2 ust. 2 u.w.l. wskazuje jednoznacznie, iż kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest kryterium samodzielności, a nie kryterium zaspokajania potrzeb mieszkaniowych ludzi. Rzeczywiście, gdyby ustawodawca zamierzał z tego ostatniego kryterium uczynić przesłankę niezbędną dla wydania zaświadczenia, musiałby wskazać dodatkowe kryterium dla lokalu przeznaczonego na inne cele niż mieszkalne, a nie nakazywać jedynie ich odpowiednie stosowanie (tak trafnie wyrok WSA z 09.11.2006 r., III SA/Po 250/06, CBOSA). Ponadto godzi się zauważyć, że gdyby tę przesłankę odczytywać literalnie, tj. że dany lokal ma służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w dacie zaświadczania o jego samodzielności – to konsekwentnie należałoby przyjąć, że dopuszczalne jest wydanie zaświadczenia jedynie w odniesieniu do lokalu już zasiedlonego.

W procesie wykładni przywołanego przepisu nie może uchodzić uwadze także i ta okoliczność, że instytucja stwierdzania samodzielności lokalu służy późniejszemu prawnemu wyodrębnieniu tegoż (w drodze ustanowienia odrębnej własności lokalu w jeden ze sposobów wskazanych w art. 7 ust. 1 u.w.l.), jako samodzielnej rzeczy – nieruchomości lokalowej – mogącej odtąd stanowić odrębny (samoistny) przedmiot obrotu cywilnoprawnego. Pojęcie rzeczy konstytuują zaś dwie podstawowe cechy: materialny (fizykalny) charakter oraz wyodrębnienie z przyrody, fizyczne i prawne (por. M. Bednarek, Mienie, Kraków 1997, s. 47), natomiast bez znaczenia w tym kontekście pozostają takie jej przymioty, jak aktualny stan techniczny (użytkowy), bądź zdatność do określonego użytku, w tym użytku zgodnego z założonym przeznaczeniem. Także z tej perspektywy jako niezasadny, bo nie znajdujący oparcia w cywilistycznej konstrukcji rzeczy, jawi się wymóg, aby dany lokal (a tym bardziej budynek, w którym ów lokal się znajduje), w procesie jego prawnego wyodrębniania, a w szczególności w dacie stwierdzania jego samodzielności, nadawał się do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Pośrednio potwierdza to regulacja art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.), w myśl której spółdzielnia ustanawia na rzecz członka odrębną własność lokalu najpóźniej w terminie 3 miesięcy po jego wybudowaniu, a jeżeli na podstawie odrębnych przepisów jest wymagane pozwolenie na użytkowanie – najpóźniej w terminie 3 miesięcy od uzyskania takiego pozwolenia. Na żądanie członka spółdzielnia ustanawia takie prawo w chwili, gdy ze względu na stan realizacji inwestycji możliwe jest przestrzenne oznaczenie lokalu. Z cytowanego przepisu wynika, z jednej strony, że zasadą jest wprawdzie ustanawianie odrębnej własności lokalu po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynku, w którym ów lokal się znajduje, ale zarazem, z drugiej strony, wynika też, iż brak przeszkód prawnych do wyodrębniania, a co za tym idzie: do stwierdzania samodzielności lokalu, już na wcześniejszym etapie procesu inwestycyjnego. W doktrynie wskazuje się, iż jest to możliwe w odniesieniu do lokalu wybudowanego, w budynku jako całości jeszcze niezrealizowanym (zob. R. Dziczek, Własność lokali. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 3 do art. 2, a także WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26.03.2013r. o sygn. IV SA/Po 119/13, publ CBOSA).

Reasumując podzielić należy pogląd, że pozwolenie na użytkowanie budynku jest warunkiem wystarczającym, ale nie koniecznym dla uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu (zob. wyrok WSA z 09.11.2006 r., III SA/Po 250/06, CBOSA). Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego niewątpliwie nie ma znaczenia dla stosunków własnościowych. Przesądza tylko o tym, że z technicznego punktu widzenia przeprowadzone roboty budowlane można zaakceptować. Udzielenie zezwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w szczególności nie przesądza więc o własności lokali i nie ma wpływu na wyodrębnienie takiego prawa (zob. wyrok WSA z 09.11.2006 r., III SA/Po 250/06, CBOSA).

Przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczy wydania zaświadczenia o żądanej treści (art. 219 Kpa). W tym przypadku o samodzielności lokali mieszkalnych o nr od [...] do [...] i lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalnym o nr [...] – [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w P. przy ul. [...][...]. Skarżąca wnioskowała o wydanie zbiorczego zaświadczenia, co oznacza, iż warunkiem jego wydania jest możliwość wydania zaświadczenia o samodzielności wszystkich lokali objętych wnioskiem. W przedmiotowej sprawie oznacza to, iż rozstrzygnięcie zasadniczo ogranicza się do oceny, czy pomieszczenia nadbudówek nad dachem budynku wybudowane zgodnie z pozwoleniem na budowę jako centrala wentylacji i klimatyzacji dla całego budynku przy ul. [...][...]w P. są pomieszczeniami przynależnymi do lokalu nr [...] oraz lokalu [...].

Zgodzić należy się z argumentacją organów, iż na dzień orzekania nie nastąpiła zmiana przeznaczenia pomieszczeń w przedmiotowych nadbudówkach (vide decyzje Wojewody W. z dnia [...].02.2014r. nr [...] i nr [...]). Ponadto zgodzić należy się z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę, że nadbudówki stanowiące pomieszczenia centrali wentylacji i klimatyzacji stanowią pomieszczenia techniczne przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku (§3 pkt 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych).

Tym niemniej przypomnieć należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 2 ust 2 u.w.l. przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Przepisy ustawy o własności lokali, nie dają żadnych podstaw do uzależnienia wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego od stwierdzenia przez uprawniony do wydania tego zaświadczenia organ - którym jest starosta (tu Prezydent) - iż realizacja budynku w którym dany lokal się znajduje nastąpiła w zgodzie z przepisami Prawa budowlanego. Wniosku takiego nie sposób bowiem wywieść z analizy przepisu art. 2 ust 2 u.w.l. W żadnym fragmencie przepis ten nie nawiązuje do prawa budowlanego. Jedynymi przesłankami które warunkują stwierdzenie, czy dany lokal jest samodzielny (spełnia warunki do wydania zaświadczenia o samodzielności) są ustalenia, czy lokal ten jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku, jako izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Jeżeli zamiarem ustawodawcy byłoby uzależnienie (powiązanie) stwierdzenia samodzielności lokalu mieszkalnego od stwierdzenia zgodności jego realizacji z przepisami prawa budowlanego, dałby temu wyraz w tekście ustawy poprzez stosowną redakcję przepisu, czego jednak nie uczynił. Zdaniem Sądu nie do przyjęcia jest zatem taka interpretacja przepisu, która w żaden sposób nie nawiązuje do jego treści. Jeżeli nawet przyjąć by, iż kontrola taka byłoby celowa ze względów na możliwe, negatywne konsekwencje związane z obrotem lokalami, to jednak wolą ustawodawcy powiązania takiego brakuje. Organy administracji nie mogą natomiast, wyręczać władzy ustawodawczej w tworzeniu prawa przez dokonywanie takiej wykładni przepisów, która jest oderwana od ich treści. (tak w wyroku Wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1524/13)

Wskazać też należy, iż zupełnie inny cel mają przepisy prawa budowlanego a inny jest cel stwierdzenia samodzielności lokalu mieszkalnego. Brak podstaw, by pomimo ustawowego powiązania tych kwestii, organy uzależniały wydawanie zaświadczeń o samodzielności lokalu mieszkalnego od stwierdzenia, iż obiekt budowlany został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i projektem zagospodarowania działki lub terenu. Negatywne rozstrzygnięcia w tym zakresie mają w sobie cechy dowolności.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela tu pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 października 2010 r. o sygn. I OSK 810/10, iż "organ właściwy w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.w.l. otrzymawszy wniosek o wydanie zaświadczenia powinien był ocenić, czy lokal spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2 art. 2, a zatem poprzez odpowiednie zastosowanie zdania pierwszego tego przepisu, ocenić czy lokal stanowi izbę lub zespół izb, które wraz pomieszczeniami pomocniczymi mogą być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem tego lokalu. Po dokonaniu takiej samodzielnej oceny, do czego upoważnia i zobowiązuje starostę (Prezydenta) art. 2 ust. 3 u.w.l. może on rozstrzygnąć wniosek pozytywnie bądź negatywnie, w zależności od dokonanych przez siebie ustaleń. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l. jest stwierdzenie przez starostę, czy lokal spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, tj. czy dany lokal może być uznany za samodzielny, w rozumieniu tego przepisu. Przedmiotem tego postępowania nie jest natomiast stwierdzenie czy lokal może nadawać się do użytkowania.

Także ewentualna niezgodność zabudowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być badana na etapie wydawania zaświadczeń po samodzielności lokalu mieszkalnego. Argumentacja za tym stanowiskiem jest podobna jak za brakiem podstaw do stosowania przy wydawaniu tych zaświadczeń kryteriów, o których mowa w Prawie budowlanym. Ustawodawca nie przewiedział takiego powiązania. Organ wydający zaświadczenie nie ma zatem kompetencji do badania, czy oprócz kryteriów o których mowa w art. 2 ust 2 u.w.l. inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 sierpnia 2013 r. II SA/Ol 564/13).

Kompetencje do badania zgodności realizacji inwestycji z decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym a także zapisami planu miejscowego należą do organów nadzoru budowlanego i dokonują się na etapie postępowania tzw. naprawczego (art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane) oraz pozwolenia na użytkowanie (art. art. 50 i nast. ustawy Prawo budowlane). Organy te ustawodawca wyposażył bowiem w uprawnienia do badania, czy realizacja inwestycji nie nastąpiła z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego którym są m. innymi zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 36a ust. 5 pkt6 oraz 7 ustawy Prawo budowlane)

Z akt sprawy wynika, że rozpoznając wniosek skarżącej Prezydent Miasta w ogóle nie prowadził postępowania mającego za przedmiot ocenę, czy wskazane we wniosku lokale spełniają wymogi samodzielności, a jedynie przyjął, że wskazane pomieszczenia przynależne nr [...] i nr [...] są w istocie nadbudówkami na dachu budynku wzniesionymi dla potrzeb centrali wentylacji i klimatyzacji, które to nadbudówki nie są zlokalizowane na żadnej kondygnacji budynku. A zatem w ocenie organów wspomniane nadbudówki na dachu budynku nie są pomieszczeniami, które mogą być przynależne do lokali mieszkalnych, co w ocenie organów uniemożliwia wydanie wnioskowanego zaświadczenia.

Jak wskazano wyżej, stwierdzenie samodzielności lokalu zależne jest od tego, czy spełnia on wymogi określone w art. 2 ust. 2 u.w.l., co wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego umożliwiającego dokonanie oceny spełniania przesłanek. Tymczasem Prezydent Miasta nie przeprowadził ustaleń zmierzających do umożliwienia oceny, czy wspomniane przesłanki występują. W konsekwencji, na skutek przyjęcia wadliwej interpretacji art. 2 ust. 2 u.w.l., organ I instancji nie ustalił okoliczności mających podstawowe znaczenie dla sprawy – naruszając w ten sposób art. 218 § 2 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – zaś organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę, naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa aprobując bez zastrzeżeń błędne stanowisko organu I instancji. Powyższe oznacza, iż organy administracyjne wykroczyły poza kryteria art. art. 2 ust 2 u.w.l.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c Ppsa w zw. z art.135 Ppsa orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 Ppsa, uwzględniając uiszczony przez skarżąca wpis w wysokości 100 zł.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania, wskazania i poglądy prawne Sądu. Przede wszystkim zaś we własnym zakresie oceni, czy przedmiotowy lokal spełnia wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l. Po dokonaniu takiej samodzielnej oceny, i stosownie do jej wyników, załatwi przedmiotowy wniosek, wydając wnioskowane zaświadczenie, ewentualnie odmawiając jego wydania (wówczas z należytym uzasadnieniem wymaganym przez art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa).

MZ