Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1255/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: article: art 152
journal: Dz.U. 2001 nr 99 poz 1079
law: Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. Spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 lipca 2022 roku, znak: SKO.OŚ/4170/106/2022 w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umarza postępowanie administracyjne; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej T. Spółki z o.o. w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 14.02.2022r. nr WS-08.6222.1.222.2021.IG wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia instalacji wytwarzającej pole elektromagnetycznej [...] zlokalizowanej na kominie przy ul. [...] w K., objętego wnioskiem [...] Sp. z o. o. W uzasadnieniu szczegółowo przedstawiono przebieg postępowania w sprawie w szczególności zwrócono uwagę na przepis art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 z późn. zm., dalej: jako Poś) zgodnie z którym nowo zbudowany obiekt budowlany nie może być oddany do użytkowania, jeżeli nie spełnia wymagań ochrony środowiska, w tym poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, które wynikają z ustaw bądź decyzji. Organ podkreślił, iż z ustaleń organu wynika, że pod wskazanym adresem tj. ul. [...] w K., nie zostały wydane żadne pozwolenia na budowę dla przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wydana natomiast została decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 54/6743.6/2021 z dnia 7 kwietnia 2021 r. wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia z dnia 22 marca 2021 r. dotyczącego zamiaru wykonania przez Inwestora (wtedy pod nazwą [...] Sp. z o. o.) robót budowlanych określonych jako: Budowa stacji bazowej transmisji danych nr [...] na kominie ceglanym przy ul. [...], działka nr [...] obr. [...], nałożony został także obowiązek uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. Przedmiotowa decyzja o sprzeciwie z dniem nadania weszła do obrotu prawnego zgodnie z art. 122b pkt 1 kpa. Organ stwierdził, iż niniejsza instalacja nie spełnia ww. wymagań ochrony środowiska, ze względu na brak wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. póz. 2351 ze zm. dalej pr.bud.).

Organ I instancji wskazał, iż według art. 152 ust. 4 pkt 1 Poś, do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Jedną z przesłanek wniesienia sprzeciwu dla instalacji wymagającej zgłoszenia, jest brak spełnionych wymagań ochrony środowiska, wyrażonych w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2 Poś (art. 152 ust. 4a pkt 2 tejże ustawy).W przedmiotowej sprawie zaś instalacja objęta zgłoszeniem nie spełnia wymogów określonych w art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy Poś, wskazujących na konieczność zastosowania odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji. W ocenie organu nie można w omawianym przypadku mówić o prawidłowym zastosowaniu odpowiednich rozwiązań technologicznych, zwłaszcza wynikających z decyzji, skoro nie zostało wydane pozwolenie na budowę, tj. decyzja kluczowa z punktu widzenia realizacji stacji bazowej. W decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Regulacje prawa budowlanego i prawa ochrony środowiska przenikają się wzajemnie i w tym właśnie świetle interpretować należy również treść art. 76 ustawy Poś. Nie sposób zatem - jak podkreślił organ - prawidłowo ocenić instalacji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, gdy brak jest podstawowych informacji na jej temat zawartych w szczególności w decyzjach z zakresu prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. Sp. z o.o. w W. zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 152 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 76 ust. 2 pkt 2 Poś, poprzez błędne zastosowanie, ponieważ organ wniósł sprzeciw powołując się na okoliczność, iż w jego ocenie wykonanie instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej powinno zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, pomimo iż roboty wykonane zostały na podstawie zgłoszenia dokonanego zgodnie z art. 30 pr.bud., wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł skutecznego sprzeciwu. Tymczasem podstawą sprzeciwu na podstawie art. 152 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 76 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. mogą być wyłącznie zarzuty odnoszące się do niespełnienia wymagań ochrony środowiska - zastosowania odpowiednich rozwiązań technologicznych wynikających z ustaw lub decyzji, natomiast kwestia stosowania przepisów pr.bud. dotyczących decyzji o pozwoleniu na budowę czy też zgłoszeń budowlanych nie należy do takich zagadnień z zakresu wymagań ochrony środowiska;

-naruszenie art. 30 ust. 5 zdanie ostatnie pr.bud. poprzez niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że inwestor nie miał prawa przystąpienia do wykonywania robót, pomimo iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w ustawowym terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 1 lipca 2022 r nr SKO.OŚ/4170/106/2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 152 ust. 4, ust. 4a i ust. 5 p.o.ś., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podkreślono, iż istota sporu sprowadza się do kwestii dokonania prawidłowej kwalifikacji prawnej wykonanych przez Spółkę robót budowlanych określonych jako: Budowa stacji bazowej transmisji danych nr [...] "[...]", na kominie ceglanym przy ul. [...], działka nr [...] obr. [...] i polegającej na instalacji na kominie za pośrednictwem projektowanych konstrukcji wsporczych systemu anten sektorowych, dwóch anten radioliniowych, instalacji dwóch szaf sprzętowych outdoor na istniejącej galerii na poziomie 6,5 m n.p.t, instalacji dróg kablowych, drabin włazowych, systemu asekuracji i odgromienia, instalacji wewnętrznej linii zasilającej . W sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 września 2020 r., tj. od wejścia w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Zgodnie z podstawową zasadą wyrażoną w Prawie budowlanym, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątkiem od tej zasady są określone przez ustawodawcę przypadki robót budowlanych objętych uproszczoną formą reglamentacji, tj. zgłoszeniem (obecnie art. 29 ust. 1 i 3 P.b.) lub zwolnionych w ogóle z reglamentacji - nie wymagających pozwolenia ani zgłoszenia (obecnie art. 29 ust. 2 i 4 P.b.). Zgodnie z definicjami legalnymi, roboty budowlane obejmują budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 P.b.). Pojęcie budowy obejmuje nie tylko wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, ale także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6). Kwalifikacja prawna wykonanych przez Spółkę robót budowlanych jako budowy stacji bazowej - obiektu budowlanego (stacji bazowej), zgodnie z definicjami legalnymi, prowadzi do zastosowania zasady ogólnej, wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę. Spór prawny między Spółką, a organem I instancji opiera się na fakcie, że w katalogu zwolnień z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę znajdują się przypadki takich robót budowlanych, do których w ocenie Spółki należałoby zakwalifikować wykonaną przez nią inwestycję stacji bazowej na działce nr [...] obr. [...] jedn.ewid. P. w K.. Istotą sporu prawnego jest zatem interpretacja przepisów statuujących zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, które podlegały na przestrzeni lat kilku zmianom. Zawarte wart. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wprowadzono z dniem 11 lipca 2003 r. (ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw; Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 718). Zwolnienie obejmowało wówczas roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. W 2010 r. analizowany przepis uzyskał brzmienie, w świetle którego zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia obejmowało roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych (ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; aktualnie Dz. U. z 2021 r. póz. 777, z późn. zm.). Takie brzmienie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. miał do dnia 24 października 2019 r. Wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymagało zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) P.b.). W okresie od października 2019 r. do września 2020 r. art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. zwalniał z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Z porównania treści obydwu brzmień przepisu wynika, że zmiana (wprowadzona ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. póz. 1815), polegała na doprecyzowaniu regulacji, w szczególności poprzez wskazanie, że chodzi zarówno o urządzenia stanowiące, jak i niestanowiące całości techniczno-użytkowej. Wymóg dokonania zgłoszenia w przypadku urządzeń, których wysokość przekraczała 3 m, został zachowany (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) P.b.).

W aktualnym brzmieniu, obowiązującym od 19 września 2020 r. sporne zwolnienie jest uregulowane w dwóch przepisach. Wynika z nich, że wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających nie wymaga pozwolenia na budowę, jednakże w przypadku, gdy urządzenia przekraczają wysokość 3 m wymagane jest dokonanie zgłoszenia (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) oraz ust. 4 pkt 3 lit. a) P.b.). Porównanie treści regulacji wskazuje, że zmiana dokonana w 2020 r. miała wyłącznie charakter porządkujący. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym na gruncie art. 29 ust. 2 pkt 15 w brzmieniu obowiązującym zarówno w okresie 2010-2019, jak i po zmianach wprowadzonych w 2019 r. w orzecznictwie panowały ugruntowane poglądy, które cechuje kilka założeń :

- kwalifikacja prawna danych robót jako instalowania urządzeń na istniejących obiektach albo rozbudowy nie może następować w sposób automatyczny, ale wymaga szczegółowej analizy technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego.

- zakwalifikowanie określonych robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Błędne jest takie rozumienie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., które prowadzi do wniosku, że przepis ten przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję.

- analizując zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. do robót budowlanych prowadzonych przy stacji bazowej telefonii komórkowej należy mieć na uwadze fakt, że maszt z zainstalowaną na nim stacją bazową telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym, stanowiącym całość techniczno-użytkową. Maszt stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b.

- posadowienie (budowa) samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na nim anten wymaga pozwolenia na budowę, to dodatkowe zainstalowanie kolejnych anten sektorowych sieci komórkowej, wraz z osprzętem, stanowi w takiej sytuacji przebudowę lub rozbudowę pierwotnej budowli.

- stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co może potencjalnie wprowadzać na terenie wyznaczonym w otoczeniu tego obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy (art. 3 pkt 20 P.b.). W przypadku braku planu miejscowego dla danego terenu, zakres tych ograniczeń praktycznie jest nieznany użytkownikom okolicznych nieruchomości, aż do wystąpienia któregoś z nich z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Budowa (przebudowa lub rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej bez pozwolenia (w tym ewentualnie na podstawie zgłoszenia), a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 P.b.) oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.).

Skoro zatem stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, wymagającą pozwolenia na budowę, to do tak określonego przedmiotu postępowania nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.a i b P.b. Przepisy te mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Takie stanowisko wyrażono w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. Zmiana treści art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., która weszła w życie z dniem 25 października 2019 r. polegała na doprecyzowaniu regulacji, w szczególności poprzez wskazanie, że chodzi zarówno o urządzenia stanowiące, jak i niestanowiące całości techniczno-użytkowej. Natomiast zmiana, która weszła w życie we wrześniu 2020 r., miała wyłącznie charakter porządkujący i nie zmieniła istoty normatywnej regulacji zwolnienia obejmującego wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych. W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do zastosowania zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia, co już wyjaśniono wyżej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył inwestor zarzucając naruszenie:

1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tezy, iż ww. instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1) i 2) POŚ oraz brak jakichkolwiek dowodów czy ustaleń na okoliczność, iż zakres spornych robót wymagał uzyskania jakichkolwiek decyzji, abstrahując już od tego, że ta okoliczność nie stanowi przesłanki wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne wynikającej z przepisów POŚ;

2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez działanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w sposób nie budzący zaufania do organów;

3. art. 152 ust. 4a pkt 2) POŚ poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy w stanie faktycznym sprawy niezaistniały przesłanki, aby wnieść sprzeciw do zgłoszenia instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne;

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisku, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 ze zmianami.

Wniesienie skargi skutkuje uchyleniem decyzji organów obydwu instancji i umorzeniem postępowania administracyjnego, z powodu wniesienia przez organ sprzeciwu z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej: "ustawa"), instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska. W myśl art. 152 ust. 4 ustawy, do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Co do charakteru samego sprzeciwu, w doktrynie wyrażany jest pogląd, że termin do jego wniesienia ma charakteru materialnoprawny, a jego przekroczenie jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń w kwestii funkcjonowania określonej w zgłoszeniu instalacji.

Następnie należy wskazać, że w przypadku braków zgłoszenia, zgodnie z art. 122c § 2 k.p.a., jeżeli nie spełnia ono wymagań wskazanych w przepisach lub jest konieczne jego doprecyzowanie, stosuje się przepis art. 64 k.p.a., a termin, o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści zgłoszenia.

Podkreślenia przy tym wymaga, że odnośnie ponownego otwarcia się terminu do wniesienia sprzeciwu, w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że wydanie przez organ postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków, podczas gdy w istocie one nie wystąpiły, nie może być potraktowane jako skuteczne, a więc powodujące przerwę biegu terminu do wydania sprzeciwu.

Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że inwestor dokonał zgłoszenia przedmiotowej instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne w dniu 3 listopada 2021 roku. W dniu 23 listopada 2021 roku organ wystosował do inwestora wezwanie do przedłożenia w terminie 14 dni ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, bądź dokumentu potwierdzającego przyjęcie zgłoszenia robót budowlanych polegających na realizacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej albo informacji z organu administracji architektoniczno-budowlanej o braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub też dokonania zgłoszenia do objętego zgłoszeniem zamierzenia albo - w przypadku braku w/w dokumentów – przedłożenia wyjaśnień uzasadniających brak konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania stosownego zgłoszenia (k. 31 akt administracyjnych). Pomijając już błędnie wskazane w wezwaniu podstawy prawne do jego wystosowania, brak formy postanowienia i niewłaściwy rygor, to inwestor we wskazanym terminie udzielił wyczerpującej odpowiedzi na w/w wezwanie, w piśmie nadanym 1 grudnia 2021 roku, które do organu wpłynęło w dniu 3 grudnia 2021 roku (k. 40 – 33). Pismo to zawierało także załączniki, potwierdzające okoliczności przedstawione w piśmie, będącym odpowiedzią na wezwanie organu. Mimo tego, organ w dniu 16 grudnia 2021 roku ponownie wezwał inwestora do przedłożenia w terminie 30 dni dokumentu poświadczającego przyjęcie zgłoszenia robót budowlanych polegających na realizacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W świetle treści pierwszego wezwania, a w szczególności w świetle treści odpowiedzi na pierwsze wezwanie, gdzie inwestor wyjaśnił, że dokonał zgłoszenia, a organ wniósł sprzeciw po terminie, w związku z czym inwestor przystąpił do wykonania zamierzonych robót budowlanych, do której to odpowiedzi inwestor dołączył także kopię zgłoszenia, kopię sprzeciwu i koperty, w której nadano sprzeciw, powyższe drugie wezwanie należy ocenić jako oczywiście zbędne i nieuzasadnione. W tej sytuacji, kiedy w świetle okoliczności sprawy złożone zgłoszenie nie było obarczone brakami i nie wymagało żadnego doprecyzowania, organ po złożeniu odpowiedzi przez inwestora na pierwsze wezwanie, miał 30 dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Termin ten upływał zatem w dniu 3 stycznia 2022 roku. Sprzeciw został natomiast wniesiony w dniu 14 lutego 2022 roku, a zatem po upływie terminu do jego wniesienia, a zatem należy go ocenić jako spóźniony, który z uwagi na to nie wywołał skutków prawnych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" i § 3 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które złożyły się: wpis od skargi 200 zł, koszty zastępstwa adwokackiego 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa 17 zł.