Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1397/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 141 par.4, art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. i H. R. S. w K. Spółki z o.o. z siedzibą w D. (obecnie w likwidacji) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1676/10 w sprawie ze skargi P. P. i H. R. S. Spółki z o.o. w K. z siedzibą w D. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę. P. i H. R. S. w K. Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1676/10, oddalił skargę P. P. i H. R. S. w K. Spółki z o.o. z siedzibą w D. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanej również "ARiMR") z dnia 30 marca 2010 r., nr [...] , w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 26 listopada 2009 r. do Śląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek skarżącej spółki o dofinansowanie w ramach Środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", osi priorytetowej 2 "Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury".

Pismem z dnia 11 grudnia 2009 r. spółka została wezwana do usunięcia 5 rodzajów braków formalnych wniosku (m.in. poprawa we wniosku błędów dotyczących lokalizacji działek, dostarczenie kopii dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele operacji po 31 grudnia 2009 r. oraz zgody wydzierżawiającego na realizację celu operacji).

W dniu 29 grudnia 2009 r. wnioskodawca zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku. W związku z tym ARiMR pismem z dnia 8 stycznia 2010 r. ponownie wezwała spółkę do uzupełnienia braków formalnych wskazanych w poprzednim piśmie, a dodatkowo o złożenie kopii prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego. Skarżąca uzupełniła wszystkie braki formalne 25 stycznia 2010 r.

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w piśmie z 30 marca 2010 r. poinformowała wnioskodawcę o odmowie przyznania dofinansowania z powodu wyczerpania środków finansowych w zakresie Środka 2.2. "Działania wodno-środowiskowe" w związku z dofinansowaniem wniosków, które zostały poprawnie złożone do dnia 28 grudnia 2009 r. ARiMR jako podstawę rozstrzygnięcia wskazała art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, ze zm.; dalej powoływana jako "ustawa o wspieraniu rozwoju sektora rybackiego") oraz § 51 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013 (Dz. U. Nr 147, poz. 1193, ze zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie MRiRW z dnia 7 września 2009 r."). Skarżąca spółka wezwała organ administracji do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wspomnianym rozstrzygnięciem. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z 6 lipca 2010 r. poinformowała stronę o nieuwzględnieniu wezwania.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę uznał, że ARiMR w zgodzie z zasadą praworządności podjęła wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, należycie go ocenił, a wydane rozstrzygnięcie odpowiadało prawu.

Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy złożony przez skarżącą spółkę wniosek o dofinansowanie zawierał braki, to organ administracji zgodnie z prawem dwukrotnie wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków. Taką możliwość stwarzał § 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. Odnosząc się do poszczególnych sformułowanych przez ARiMR żądań uzupełnienia wniosku (skorygowanie ujawnionych błędów lokalizacyjnych działek, wykazanie położenia gospodarstwa lub jego części na obszarze Natura 2000, potwierdzenie zatrudniania osoby, której dotyczył złożony certyfikat o ukończeniu kursu hodowli ryb, przedłożenie umowy dzierżawy na lata po 2009 r., wezwanie do złożenia ostatecznych decyzji wodnoprawnych), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że były one uzasadnione. Sąd uznał natomiast za zbędne żądanie złożenia przez wnioskodawcę zgody wydzierżawiającego na realizację działań wodno-środowiskowych, przy czym okoliczność ta pozostawała bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju sektora rybackiego oraz § 51 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. stwierdził, że brak środków finansowych może być jedyną przyczyną odmowy przyznania pomocy. Skarżąca spółka złożyła wniosek o dofinansowanie, który został uznany za prawidłowy dopiero w dniu 25 stycznia 2010 r., a dofinansowanie przyznano tylko tym wnioskodawcom, którzy złożyli poprawne wnioski do dnia 28 grudnia 2009 r., a zatem odmowa przyznania skarżącej dofinansowania ze względu na brak środków finansowych była zgodna z art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju sektora rybackiego. WSA wyjaśnił przy tym, że 28 grudnia 2009 r. nie był z góry określonym terminem, do którego należało złożyć poprawnie wypełnione wnioski. Przyznanie dofinansowania wnioskom poprawnie wypełnionym do tego dnia wynikało wyłącznie z tego, że poprawne wnioski, oceniane w kolejności ich złożenia, w tej właśnie nieprzewidywalnej wcześniej dacie wyczerpały pulę środków finansowych.

W ocenie Sąd pierwszej instancji, prawodawca wydając przepisy dotyczące dofinansowania przewidział sytuacje, w których środków finansowych nie wystarczy dla wszystkich ubiegających się dofinansowanie i przyjął regulację, zgodnie z którą o uzyskaniu dofinansowania decyduje kolejność złożenia prawidłowo wypełnionych i udokumentowanych wniosków. Sąd pierwszej instancji uznał za błędne stanowisko skarżącej spółki, że ARiMR miała obowiązek zapewnienia dodatkowych środków finansowych na przyznanie pomocy do czasu złożenia przez stronę kompletnego i poprawnego wniosku. Przepisy regulujące przyznawanie pomocy w ramach Programu Operacyjnego nie przewidują rezerwacji środków dla wybranych wnioskodawców. Wobec ograniczonej puli środków ustalona została zasada przyznawania dofinansowania według kolejności złożenia poprawnie wypełnionych wniosków. Po złożeniu przez skarżącą spółkę wniosku, który organ administracji ocenił jako kompletny w dniu 25 stycznia 2010 r., ARiMR zwracała się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z pytaniem o dostępność dodatkowych środków na przyznanie pomocy i uzyskała odpowiedź (pisma z dnia 8 i 29 marca 2010 r.), że nie jest to możliwe.

Ze wskazanych powodów Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga spółki nie zasługiwała na uwzględnienie i wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.").

P. P. i H. R. S. w K. Spółka z o.o. zaskarżyło powyższy wyrok w całości. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie niezbędnych działań koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy powstałego w związku z nowelizacją rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. podjętą w dniu 24 maja 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 89, poz. 584) w celu przesunięcia środków finansowych pomiędzy środkami w ramach osi priorytetowej 2 PO Ryby 2007-2013, jak też zmian polegających na przesunięciu środków finansowych z innych osi priorytetowych w celu pokrycia potrzeb finansowych wnioskodawców, którzy zgłosili wnioski w ramach osi priorytetowej 2 z zakresu środka 2.2 - działanie wodno-środowiskowe dokonaną zgodnie z art. 16 i 49 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z dnia 15 sierpnia 2006 r., s. 1; dalej zwane "rozporządzeniem nr 1198/2006") w sytuacji, gdy przyjęte przez Sąd ustalenia w zakresie kompletności wniosku w dniu 25 stycznia 2010 r. tj. przed datą nowelizacji rozporządzenia (zaś termin 28 grudnia 2009 r. o dostępności środków nie był z góry terminem określonym) okazały się niekompletne, bowiem pomijały okoliczność istotną w sprawie, to jest niepełne wykorzystanie limitu środków, a nowelizację rozporządzenia podjęto w celu zagwarantowania środków finansowych dla wniosków zakwalifikowanych przez ARiMR; temu celowi służy także uchwała Komitetu Monitorującego Program Operacyjny "Zrównoważony Rozwój Sektora Rybołówstwa i Nadbrzeżnych Obszarów Rybackich 2007-2013 nr 1/2013" z dnia 28 marca 2011 r. o przesunięciu środków finansowych w kwocie 85 mln zł, ze środków 1.3 Inwestycje na statkach rybackich i selektywność objętego osią priorytetową i środki na rzecz dostosowania flory rybackiej na rzecz środków 2.2 w tym 79 mln zł na środek 2.2 w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb oraz 6 mln zł na środek 2.2 w zakresie ochrony zasobów genetycznych ryb, co spowodowało bezzasadne oddalenie skargi,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, niezawierającego ustosunkowania się do wszystkich faktów i dowodów w sprawie, z treści którego nie wynika w sposób jasny dlaczego Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko ARiMR, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi, a także poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd pierwszej instancji do podstawowego zarzutu skargi.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 14 ust. 2 i 4 w związku z art. 8 ust. 2 i art. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju sektora rybackiego w związku z § 51 i § 51a rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. (Dz. U. Nr 147, poz. 1193, ze zm. z dnia 24 maja 2010 r. – Dz. U. z 2010 r. Nr 89, poz. 584)

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że Sądowi nie były znane ustalenia poczynione w dniu 7 kwietnia 2010 r. w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek Zarządu Związku Producentów Ryb. Z ustaleń tych wynika jednoznacznie, że brak środków finansowych w obszarze osi II – 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" powstał w wyniku błędów i uchybień przy wdrażaniu Programu Unijnego na lata 2007-2013 i dwuletniego opóźnienia we wdrożeniu PO Ryby 2007-2013, a także niewłaściwego zaplanowania i rozdziału środków finansowych na poszczególne osie programu oraz wskutek uchybień związanych z brakiem czytelnych zasad sporządzania i przyjmowania wniosków. W zależności od oddziałów ARiMR wymagania dotyczące kompleksowości wniosku były stawiane niejednakowo. Przed rozpoczęciem procedury pomocowej nie dokonano podziału kwot na województwa, zaś wnioski były rozpatrywane według subiektywnego i nieuzasadnionego uznania pracowników niektórych oddziałów terenowych ARiMR. Ponadto w piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r. Minister Rolnictwa oznajmił, że przyjęte założenia finansowe okazały się niedoszacowane i dlatego podjęto prace zmierzające do przesunięcia środków finansowych pomiędzy środkami w ramach osi priorytetowej środka 2.2.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, stanowisko ARiMR w niniejszej sprawie było przedwczesne wobec podjęcia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi próby poprawienia swych błędów przy ustalaniu zasad rozdziału środków finansowych i przy ostatecznym opracowaniu nieistniejących obecnie zasad sporządzania i przyjmowania wniosków o wypłatę pomocy finansowej. W ocenie strony skarżącej, wszystkie wnioski uznane za prawidłowe nawet po dacie 28 grudnia 2009 r. winny być zakwalifikowane pozytywnie i powinny oczekiwać na rozwiązania prawne, a nie być rozpoznane negatywnie po wspomnianej dacie, tym bardziej że wówczas wykorzystano limit jedynie w 86%. Zasadny była zatem zarzut niepełnego rozdysponowania środków zanim spełniono wymagania i żądania Agencji. Nie miało przy tym znaczenia podpisanie przez wnioskodawcę oświadczenia, że znane mu są zasady przyznawania pomocy, skoro ARiMR nie opracowała tych zasad przed załatwieniem sprawy, a samo oświadczenie zostało złożone na żądanie Agencji. Winę za przekroczenie terminu 28 grudnia 2009 r. ponosi zatem sama ARiMR a nie wnioskodawca, który padł ofiarą niedowładu organizacyjnego w całej procedurze starań o pomoc finansową.

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - co do zasady - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że konkretne podstawy skargi kasacyjnej określają kierunek działalności badawczej NSA, którą musi podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Sąd ten nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji. Uwaga Sądu kasacyjnego skoncentrowana jest wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą.

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu postawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a, co uzasadnia, aby w pierwszej kolejności odnieść się do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych.

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zarzuty te nie mogły odnieść oczekiwanego skutku.

Przepisy art. 145 – 151 p.p.s.a. kształtują stadium orzekania przez sąd administracyjny. Art. 145 § 1 p.p.s.a. określa rodzaje wyroków uwzględniających skargę w odniesieniu do decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, lecz informacja o odmowie przyznania pomocy z powodu braku dostępności środków finansowych w zakresie Środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe", a zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie był stosowany i nie mógł być naruszony przez Sąd pierwszej instancji.

Z kolei art. 1 § 2 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym i nie mieści się on bezpośrednio w podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W konsekwencji nie może on stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego, jakkolwiek za dopuszczalne uznać należy powołanie wskazanego przepisu ustawy w powiązaniu z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego poprzez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II FSK 983/09; z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 780/10; z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 445/10.). W związku z tym, że w skardze kasacyjnej nie powiązano wyraźnie i jednoznacznie art. 1 § 2 p.u.s.a. z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego poprzez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej, to nie ma podstaw do stwierdzenia, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. Taka sytuacja mogłaby wystąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdyby Sąd pierwszej instancji uchylił się od rozpoznania sprawy z zakresu kontroli administracji publicznej, odmawiając w ten sposób realizacji funkcji wymiaru sprawiedliwości, albo kontrolę tę przeprowadził w oparciu o inne kryteria, niż kryterium legalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że w art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawodawca określił zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z powyższym, jeżeli przedmiotem orzekania Sądu pierwszej instancji była kontrola zgodności z prawem innego niż określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a. aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), to jakkolwiek skarga została oddalona, brak jest podstaw, aby zarzucać Sądowi uchylenie się w jakikolwiek sposób od realizacji funkcji wymiaru sprawiedliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany przepis może być naruszony wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08, z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08). Zgodnie natomiast z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 ( ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie, a podnoszona w zarzucie okoliczność braku ustosunkowania się do wszystkich faktów i dowodów mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skarżąca takiego wpływu nie wykazała. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc do takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne, co znalazło pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybione są także zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 2 i 4 w związku z art. 8 ust. 2 i z art. 3 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego w związku z § 51 i § 51 a rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przepisy art. 14 ust. 2 i 4 oraz art. 8 ust. 2 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, mają charakter przepisów procesowych. Natomiast art. 3 powołanej ustawy wymienia osie priorytetowe, które zawiera program operacyjny.

W konsekwencji żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń faktycznych w sprawie. Na etapie postępowania kasacyjnego wiąże zatem stan faktyczny, zgodnie z którym dofinansowanie przyznano wnioskodawcom, którzy złożyli poprawne wnioski do dnia 28 grudnia 2008 r. Skarżąca złożyła prawidłowy i kompletny wniosek 25 stycznia 2010 r., zaś w tej dacie brak już było środków finansowych.

Z kolei zgodnie z § 51 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. pomoc w ramach środków, o których mowa w § 1, jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. Powołana regulacja nie pozostawia wątpliwości, że przy przyznawaniu pomocy w ramach środków – do wyczerpania środków finansowych – decyduje kolejność złożenia wniosku prawidłowo wypełnionego i kompletnego. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że w dacie 25 stycznia 2010 r. środki finansowe nie były już dostępne, gdyż uległy wyczerpaniu na rzecz wnioskodawców, których wnioski stały się prawidłowe i kompletne najpóźniej w dniu 28 grudnia 2009 r. Tym samym stanowisko autora skargi kasacyjnej, że wszystkie wnioski uznane za prawidłowe nawet po dacie 28 grudnia 2010 r. winny być zakwalifikowane pozytywnie nie znajduje usprawiedliwienia.

Natomiast § 51a rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonego aktu, bowiem został on dodany na podstawie z § 1 pkt 17 rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 maja 2010 r. Ponadto zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego: "Do postępowań w sprawie przyznania pomocy na realizację operacji w ramach środków, o których mowa w § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia wymienionego w § 1, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i niezakończonych zawarciem umowy, na podstawie której przyznawana jest pomoc, stosuje się przepisy w dotychczasowym brzmieniu, z wyjątkiem § 53 rozporządzenia wymienionego w § 1, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem."

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna nie mając usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a.