Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 21/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art.55 par.1 w zw. z art.154 par.6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie Przedsiębiorstwu [...] sp. z o.o. w L. grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Przedsiębiorstwu [...] sp. z o.o. w L. grzywnę w wysokości 300 (trzysta) zł, 2. zasądzić od Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w L. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. K. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o wymierzenie grzywny [...] spółce z o. o. z uwagi na nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jednocześnie na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wniosku A. K. wskazał, że w dniu 28 czerwca 2016 r. za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.) wniósł do WSA w Krakowie skargę na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej. Skargę doręczono na adres organu w dacie 8 lipca 2016 r., zatem powinna być ona przesłana do WSA najdalej w dniu 25 lipca 2016 r. Pomimo upływu ustawowego terminu skarga nie została przekazana do rozpoznania przez WSA w Krakowie, co uzasadnia wymierzenie organowi grzywny. Do wniosku dołączono kopię skargi na bezczynność [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek strona przeciwna wniosła o odrzucenie wniosku, ewentualnie o jego oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 ust. 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. wskazano, że spółka [...] nie jest organem i nie jest zobowiązana do udostępniania informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. [...] jako podmiot prywatny, prowadzi działalność gospodarczą, ukierunkowaną na osiągnięcie zysku, nie wykonuje zadań publicznych (władzy publicznej), zaś usługi przewozu osób świadczy na podstawie umów cywilnoprawnych. Spółka nie gospodaruje mieniem komunalnym ani majątkiem Skarbu Państwa. Informacje objęte wnioskiem nie mają charakteru informacji publicznych. Nawet jednak gdyby przyjąć stanowisko przeciwne, to i tak informacje te nie mogłyby zostać udostępnione, gdyż prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

W zakresie stanowiska dotyczącego ewentualne oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny podniesiono, że art. 55 § 1 p.p.s.a. nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny, a jedynie przyznaje taką możliwość. Spółka nie lekceważy żądań wnioskodawcy ani nie dokonuje naruszeń prawa, a jej działanie koncentruje się na zaprezentowanej wcześniej wykładni przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058; dalej ustawa powoływana jako u.d.i.p.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest dla sądu administracyjnego skarga w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.).

Skargę doręczono [...] sp. zo.o. w L. w dniu 8 lipca 2016 r. (czemu spółka nie zaprzecza), zatem powinna zostać przesłana do WSA w Krakowie do dnia 25 lipca 2016 r.

Tym samym w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do nałożenia grzywny na spółkę tj. niedotrzymanie ustawowego terminu przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy.

W tym miejscu należy wskazać, że błędne przekonanie spółki, iż nie jest ona podmiotem, o którym mowa w art. 54 i 55 p.p.s.a. nie ma znaczenia dla oceny zasadności wniosku. W licznych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że obowiązek przekazania skargi w określonym przepisami terminie jest niezależny od dokonanej przez organ oceny dopuszczalności czy też zasadności skargi. Na przykład postanowieniu z dnia 18 października 2013 r., sygn. I OZ 963/13 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) stwierdzono: "W tym miejscu wskazać należy, że organ za pośrednictwem którego została wniesiona skarga, zawsze zobowiązany jest przekazać ją do sądu administracyjnego. Powinien to uczynić w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, niezależnie od tego czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd a nie organ, za pośrednictwem którego omawiany środek zaskarżenia jest wnoszony. Nawet uzasadnione przekonanie, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego".

Podobnie w w postanowieniu z dnia 15 maja 2015 r. sygn. I OZ 412/15 NSA stwierdził: "Obowiązek przekazania skargi sądowi spoczywa na organie w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy – w jego ocenie – przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego może rozstrzygać wyłącznie ten sąd, nie zaś organ, za pośrednictwem którego powyższy środek prawny został wniesiony. Nawet uzasadnione przekonanie organu, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż np. sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych, nie zwalnia organu od obowiązku jej przekazania, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, do sądu administracyjnego, albowiem, to nie organ, lecz sąd dokonuje oceny przekazanej mu skargi pod względem formalnym, a także pod kątem jej dopuszczalności (por. przykładowo postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II GZ 105/10). Niedopuszczalne jest zatem dokonywanie przez organ, w zastępstwie uprawnionego do kontroli działalności administracji publicznej sądu administracyjnego, formalnej lub merytorycznej oceny skargi".

Podzielając powyższe poglądy należy jeszcze raz podkreślić, iż przesłanki wymierzenia grzywny zostały wyczerpująco wymienione w art. 55 § 1 p.p.s.a. jako "niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2". Chodzi więc wyłącznie o niedotrzymanie przez organ ustawowego terminu przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego, bez względu na to, czy skarga, której przekazania dotyczy opóźnienie będzie podlegała rozpoznaniu, czy też nie.

Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Ponieważ Prezes GUS nie dokonał jeszcze stosowanego orzeczenia za rok 2016 r., należy stosować stawki wynikające z poprzedniego ogłoszenia. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r.(M.P. z 2016 poz. 145) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3899,78 zł.

Ustalając wysokość grzywny wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Skarga nie została przekazana do Sądu do dnia dzisiejszego, co jednak wynika z błędnego przekonania spółki [...] o braku konieczności takiego przekazania, nie zaś ze złego woli tego podmiotu czy też chęci uniknięcia sądowej kontroli. Spółka przedstawiła swoją argumentację w odpowiedzi na wniosek. Wobec tego wymierzenie grzywny w kwocie 300 zł wydaje się wystarczające dla spełnienia jej celów, zwłaszcza zaś celu dyscyplinującego. Jak wskazuje NSA w licznych orzeczeniach to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Nieznajomość przepisów o postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnym nie uchroni organu przed konsekwencjami naruszeń, ale może zdecydować o wysokości kary.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 postanowienia za podstawę biorąc art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.