Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 229/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 § 1, art. 75 § 1, art. 207, art. 210 § 4, art. 213 § 1, § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 6c ust. 1, art. 6h ust. 1, art. 6i ust. 1, art. 6m ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz NSA Danuta Małysz (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Karolina Orłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z 8.01.2019 r. A. W. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o zwrot uiszczonej opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi w kwocie [...]zł z tego powodu, że w grudniu 2018 r., pomimo licznych monitów, śmieci nie zostały odebrane. Wniosek ten został rozszerzony (uzupełniony) w piśmie z 5.02.2019 r. przez wniesienie o zwrot opłaty także za miesiące od maja do lipca 2018 r., z uzasadnieniem, że w tym czasie nikt nie mieszkał na nieruchomości położonej w miejscowości G., ul. [...]. Autor pisma dodał, że nie otrzymuje worków prawidłowo oznakowanych na gromadzenie i segregowanie odpadów komunalnych, zaś w poprzedniej korespondencji został poinformowany, że odpady z jego nieruchomości nie są regularnie odbierane, ponieważ były w niewłaściwie oznakowanych workach.

Postanowieniem z [...] r. Wójt Gminy [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu wniesionych opłat za odbiór odpadów komunalnych z nieruchomości, o której mowa wyżej, podnosząc, że A. W. w pismach z 8.01. i 5.02.2019 r. wystąpił o zwrot kwot nadpłaconych za odbiór odpadów, jednak nie składał on deklaracji na odbiór odpadów komunalnych, podania zostały zatem wniesione przez osobę niebędącą stroną w sprawie.

Wymienione postanowienie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] r. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że stroną postępowania o zwrot opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi jest G. W., oraz że w aktach tych znajduje się kserokopia pełnomocnictwa z 10.05.2018 r. udzielonego przez tę osobę A. W. do reprezentowania przez Wójtem Gminy [...] między innymi w sprawie odpadów komunalnych. W ocenie organu należało zatem przyjąć, że, składając wymienione na wstępie pisma, A. W. nie występował w imieniu własnym, lecz w imieniu G. W..

9.07.2019 r. A. W. złożył dokument pełnomocnictwa szczególnego, z którego wynika umocowanie do reprezentowania G. W. w przedmiotowej sprawie.

Po przeprowadzeniu postępowania, [...] r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję, w której odmówił G. W. zwrotu opłat za odbiór odpadów komunalnych z nieruchomości w G. , ul. [...] oraz nie stwierdził nadpłaty za maj, czerwiec i lipiec 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że strona wniosła o zwrot opłaty za okres maj - lipiec 2018 r. i przedstawiła kserokopię dokumentu z Centrum Medycznego w K., z którego wynika, że przebywała w tym Centrum od [...] do [...] r., jednocześnie jednak strona nie złożyła do urzędu gminy deklaracji zawieszającej na ten okres odbiór odpadów komunalnych, dlatego gmina było ustawowo zobligowana do świadczenia w tym czasie usługi odbioru odpadów ze wskazanej nieruchomości. Organ dodał, że z informacji otrzymanych od Zakładu Usług Komunalnych spółki z o.o. w [...] ([...]), w tym kopii tzw. trasówek, wynika, że ze wskazanej posesji odebrano 29.05.2018 r. odpady zmieszane i szkło, 26.06.2018 r. odpady zmieszane i surowcowe, 24.07.2018 r. szkło. Organ podkreślił, że strona nie złożyła deklaracji zawieszającej odbiór odpadów, zatem należało domniemywać, że nieruchomość jest nadal zamieszkana, a [...] miał obowiązek wykonać umowę na wykonanie zadania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkanych. Mając na względzie te okoliczności organ wskazał na unormowania zawarte w art. 6c i art. 6q ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm., od 30.07.2018 r. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm.), w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie zwanej dalej "u.u.c.p.g.", i wskazał, że istotne jest, że nie stwierdza się nadpłaty w opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była świadczona.

Wójt Gminy [...] wydał ponadto decyzję z [...] r., w której uzupełnił rozstrzygnięcie decyzji z [...] sierpnia 2019 r. przez "uzupełnienie rozstrzygnięcia w sentencji ww. decyzji w zdaniu: "nie stwierdza się nadpłaty za okres maj, czerwiec i lipiec 2018 r.", po wyrazie lipiec dodaje się wyraz grudzień." W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji powołał się na treść art. 213 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", i wskazał, że przy okazji analizy dokumentów sprawy w związku z wniesieniem odwołania od decyzji z [...] sierpnia 2019 r. stwierdzone zostało, że w rozstrzygnięciu wskazanej decyzji nie został wymieniony grudzień 2018 r., który także był przedmiotem prowadzonego postępowania i za który również nie stwierdza się nadpłaty. Organ podniósł, że kwestia zwrotu i stwierdzenia nadpłaty za miesiące maj - lipiec i grudzień 2018 r. były przedmiotem postępowania, w tym wydanych wcześniej rozstrzygnięć, organ prowadził sprawę w całym tym zakresie.

Strona wniosła dwa pisma nazwane "odwołanie". Po doręczeniu decyzji z [...] sierpnia 2019 r. w piśmie z 17.09.2019 r. strona zarzuciła naruszenie art. 6m ust. 2 i art. 6i ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. oraz art. 21 § 1 i art. 187 § 1 o.p., wyrażając pogląd, że skoro wykazane zostało, że strona przebywała stale poza miejscem zamieszkania, to nie miała wobec gminy obowiązku zapłaty spornej opłaty. Strona dodała, że nie jest możliwe, aby w okresie maj - lipiec 2018 r. ZUK odbierał odpady komunalne, gdyż nie były wówczas wystawiane worki i pojemniki z takimi odpadami, stwierdziła również, że przepisy nie przewidują składania deklaracji zawieszającej, a ponieważ żadne dane ze złożonej uprzednio deklaracji nie były zmieniane, to nie było potrzeby jej korygowania. Natomiast w piśmie z 21.10.2019 r., wniesionym po doręczeniu decyzji z [...] września 2019 r., strona zarzuciła naruszenie art. 21 § 1 i art. 187 § 1 oraz 165 § 1 i 3 o.p. i stwierdziła, że w sytuacji, gdy w grudniu 2018 r. nie miało miejsca zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku uiszczenia spornej opłaty (nie odebrano odpadów komunalnych), to uiszczona opłata jest nienależna. Nadto strona podniosła, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego, zaś uzupełnienie decyzji w sposób dokonany przez organ I instancji powoduje, że brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego, w tym wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione.

Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] r., uzupełnioną decyzją Wójta Gminy [...] z [...] r.

Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło w pierwszej kolejności, że z art. 213 § 1 i 2 o.p. wynika, że organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję między innymi co do rozstrzygnięcia. Organ zauważył, że ustawodawca określił zakres uzupełnienia decyzji, wskazując wprost, jakie elementy decyzji mogą być uzupełnione, oraz wyjaśnił, że uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy z powodu wad postępowania lub naruszenia prawa materialnego wydana została decyzja częściowa, tak w zakresie podmiotowym, jak i przedmiotowym, tj. na przykład gdy organ podatkowy rozstrzygnął tylko o części żądania strony, nie rozstrzygnął sprawy w całości. Organ wskazał, że niekompletność rozstrzygnięcia powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami.

Organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji z [...] sierpnia 2019 r. organ I instancji nie orzekł o całości żądania strony – strona żądała zwrotu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za grudzień 2018 r. oraz za miesiące maj - lipiec 2018 r., w tym też zakresie było prowadzone postępowanie, co wynika zarówno z wydanych uprzednio postanowień organów obu instancji, jak i ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego część stanowi "Protokół wykonania usług odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych z terenu Gminy [...] za okres 01.12.2018 r. - 31.12.2018 r.". Wobec tego, mając na względzie przywołane wyżej regulacje prawne, organ ocenił, że organ I instancji był uprawniony do uzupełnienia decyzji z [...] sierpnia 2019 roku na podstawie art. 213 § 2 o.p. przez uzupełnienie rozstrzygnięcia w sentencji tej decyzji w ten sposób, że w zdaniu: "nie stwierdza się nadpłaty za okres maj, czerwiec i lipiec 2018 r.", po wyrazie lipiec dodaje się wyraz grudzień". Jednocześnie za chybiony organ II instancji uznał podnoszony w tym kontekście przez stronę zarzut naruszenia art. 165 § 1 i 3 o.p.

Jeśli natomiast chodzi o zgłoszone przez stronę żądania zwrotu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, że wójt gminy, stosując się do obowiązku powstałego wobec strony, wykonywał usługę odbioru odpadów z terenu nieruchomości w G. , ul. [...], stosownie do treści złożonej przez stronę 28.05.2013 r. deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, oraz że na stronie ciążył obowiązek w zakresie opłaty z tytułu odpadów komunalnych od lipca 2013 r., w tym za miesiące objęte wnioskami o jej zwrot, tj. za maj, czerwiec, lipiec i grudzień 2018 r. Organ uznał zarzut naruszenia art. 21 o.p. za bezzasadny.

Organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 6h u.u.c.p.g. właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, oraz wyjaśnił, że w regulacji tej ustawodawca przyjął założenie, że zamieszkiwanie na nieruchomości jest równoznaczne z wytwarzaniem odpadów i obowiązkiem ponoszenia opłat za gospodarowanie nimi. Organ wskazał także, że z art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. wynika, że właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych, a w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany, przy czym opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g.). Ponadto organ zauważył, że art. 6q ust. 3 u.u.c.p.g. stanowi, że w przypadku złożenia korekty deklaracji lub nowej deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stwierdza się nadpłaty w tej opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była świadczona.

Organ II instancji stwierdził, że – w jego ocenie - art. 6q ust. 3 u.u.c.p.g. jest przepisem szczególnym względem regulacji zawartych w o.p. i stosownie do niego stwierdzenie nadpłaty w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi możliwe jest jedynie, gdy usługa odbierania odpadów komunalnych nie została wykonana, tj. zasadniczo gdy gmina uchybiła obowiązkowi wynikającemu z art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajdują się:

- pismo [...] z 15.07.2019 r. z załącznikiem w postaci tzw. trasówek, z których wynika, że z posesji przy ul. [...] w G. odebrano: 29.05.2018 r. odpady zmieszane i szkło, 26.06.2018 r. odpady zmieszane i surowcowe, 24.07.2018 r. szkło,

- "Protokół wykonania usług odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych z terenu Gminy [...]" za okres 1.12.2018 r. - 31.12.2018 r., potwierdzający, że usługa została wykonana również w grudniu 2018 r. (we wnioskach końcowych zawarto informację: "(...) po interwencji służb drogowych w związku z trudnymi warunkami na drogach dojazdowych do posesji w większości przypadków usługa została wykonana. Tam gdzie nie było to możliwe uzgodniono z właścicielami nieruchomości, że odbiór odbędzie się w ustalonym indywidualnie terminie").

Jednocześnie – jak podniósł organ II instancji - bezsporne jest, że strona nie dokonała korekty informującej organ I instancji o zmianie danych wpływających na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Organ odwoławczy podkreślił, że to właściciel nieruchomości dysponuje wiedzą o faktach mających wpływ na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, że winien on reagować w każdym przypadku zmiany tych danych, oraz że ponosi on konsekwencje niedopełnienie obowiązków ustawowych wynikających w szczególności z obowiązku informowania organu I instancji o zmianie danych wpływających na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 6q ust. 3 u.u.c.p.g., nie naruszył też art. 187 § 1 o.p., gdyż dostatecznie wyjaśnił okoliczności sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy przyczynił się do prawidłowego jej rozstrzygnięcia.

Organ II instancji ocenił jako nieuzasadniony również zarzut naruszenia art. 210 § 4 o.p., stwierdzając, że uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia.

G. W. (działająca przez pełnomocnika), zwana dalej "skarżącą", wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej wydanie z naruszeniem:

1. art. 21 § 1 ust. 1 (powinno być: pkt 1 – uwaga sądu) i § 2, art. 180 § 1, art. 187 i art. 188 o.p.,

2. art. 6i ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g.

oraz wnosząc o uwzględnienie skargi.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła przede wszystkim, że w 2018 r. nie było prawnie możliwe złożenie korekty deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż możliwości takiej nie przewidywał obowiązujący wówczas wzór deklaracji, uwzględnił ją zaś dopiero wzór deklaracji przyjęty przez Radę Gminy [...] w październiku 2019 r.

Skarżąca stwierdziła także, że nie zgadza się ze stanowiskiem, że osoba przebywająca poza stałym miejscem zamieszkania wytwarzała odpady komunalne, które miał odebrać ZUK, gdyż w rzeczywistości nie miało to miejsca. Zdaniem skarżącej z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. wynika, że zobowiązanie do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, i z tego wywodzą się dla niej skutki prawne, zaś w okresie 17.05.-31.08.2018 r (także w okresie poprzedzającym i po okresie rehabilitacji) przebywała ona w ośrodku w K. , poza miejscem stałego zamieszkania w G. , i jednocześnie nie wytwarzała odpadów komunalnych przez ten okres. W jej ocenie z tego powodu, że stale przebywała poza miejscem stałego zamieszkania, nie miała zobowiązania podatkowego w stosunku do gminy.

Skarżąca zakwestionowała także ustalenie organu II instancji, że w grudniu 2018 r. odpady komunalne zostały odebrane z jej posesji i podniosła, że nie wynika to z powołanego przez organ protokołu, przeczą temu ponadto twierdzenia wójta gminy wyrażone w korespondencji ze skarżącą. Skarżąca stwierdziła, że odpady, o których mowa, nadal znajdują się na posesji.

Według skarżącej usługa odbioru odpadów nie została wykonana, a świadczenie usługi przez ZUK polegało na przejeździe samochodu główną ulicą G. , gdzie znajduje się posesja skarżącej, bez zatrzymywania się przy posesji, bo nie były wystawiane przy ulicy odpady komunalne. W ocenie skarżącej tzw. trasówki potwierdzały odbiór wszystkich frakcji odpadów komunalnych, niezależnie czy w tym czasie były one odbierane z posesji, czy nie, co świadczy, że dokumentacja odbioru odpadów komunalnych prowadzona jest nieprawidłowo i jest niewiarygodna.

Do skargi skarżąca dołączyła nowy wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz dowody opłat za pobyt na rehabilitacji w K. .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie złożonym na rozprawie 14.10.2010 r., w nawiązaniu do treści odpowiedzi na skargę skarżąca stwierdziła, że przy procedowaniu wniosku z 5.02.2019 r. w sprawie opłat za miesiące od maja do lipca 2018 r. kwestia opłaty za grudzień 2018 r. została całkowicie pominięta, a potem zostało to tylko dopisane do decyzji, a wymagane było przeprowadzenie w tym przedmiocie postępowania i dopuszczenie dowodu rzeczowego w postaci worków z odpadami, które nie zostały odebrane. Skarżąca nie zgodziła się także z dokonaną przez organ II instancji interpretacją art. 6q ust. 3 u.u.c.p.g. oraz podniosła, że skoro nie przebywała na posesji w G. , to nie wytwarzała odpadów, a więc usługa ich odebrania nie była wykonana. Ponadto, ponieważ na posesji nikt nie zamieszkiwał, to – w ocenie skarżącej – nie istniał obowiązek uiszczania opłaty.

Do pisma skarżąca dołączyła zdjęcia worków z odpadami komunalnymi z 21.10.2019 r., 23.12.2019 r. i 19.07.2020 r. oraz kopie pism Wójta Gminy [...] z 26.11.2019 r. i 23.01.2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś z § 2 tego artykułu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na, w szczególności, decyzje administracyjne (pkt 1).

Przesłanki uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną określa art. 145 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd jest uprawiony: - uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (§ 1 pkt 1), - stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (§ 1 pkt 2; por. też § 2), - stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (§ 1 pkt 3 i § 2). Podstawy do uwzględnienia skargi nie stanowi zatem każde naruszenie prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, ale tylko określone w przywołanym art. 145 § 1 p.p.s.a.

W ocenie sądu, przy wydaniu decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa wyżej.

Zdaniem sądu na wstępie należy podnieść, że z akt sprawy wynika, że pismo z 5.02.2019 r., dotyczące zwrotu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące maj - lipiec 2018 r., zostało złożone w terminie zakreślonym w wezwaniu z 28.01.2019 r. do przedstawienia wyjaśnień odnośnie do wniosku z 8.01.2019 r., który miał za przedmiot zwrot takiej opłaty za grudzień 2018 r. Nadto do pisma tego (z 5.02.2019 r.) dołączony został dokument mogący stanowić wykonanie wskazanego wezwania. W związku z tym w postanowieniu z [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania organ I instancji potraktował te wnioski jako wniesione w jednej sprawie, a ocenę tę zaakceptowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z [...] r., stwierdzając, że wniosek z 5.02.2019 r. uzupełniał wniosek z 8.01.2019 r. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności wniesienia pisma z 5.02.2019 r., ocenę tę należy – zdaniem sądu – zaakceptować.

Art. 207 o.p. stanowi, że organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy tej ustawy stanowią inaczej (§ 1), oraz że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji (§ 2). Z unormowań tych wynika, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów o.p. co do zasady decyzja winna rozstrzygać całość sprawy, tj. o wszystkich prawach lub obowiązkach strony, które są przedmiotem tej sprawy.

W sytuacji, gdy w decyzji nie zawarto rozstrzygnięcia całości sprawy zastosowanie winna znaleźć przewidziana w art. 213 o.p. instytucja uzupełnienia decyzji, bowiem z § 1 tego artykułu wynika, że strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, stosownie zaś do § 2 tego artykułu organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić decyzję w zakresie, o którym mowa w § 1.

W sprawie jest poza sporem, że w decyzji z 30 sierpnia 2019 r. organ I instancji zawarł rozstrzygnięcie o odmowie zwrotu skarżącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i niestwierdzeniu nadpłaty z tytułu tej opłaty za miesiące maj - lipiec 2018 r., nie rozstrzygnął natomiast o opłacie za grudzień 2018 r. Wobec tego – w ocenie sądu – organ I instancji był uprawniony, a nawet – w świetle art. 207 o.p. i przedstawionych wyżej okoliczności sprawy – obowiązany uzupełnić wydaną decyzję w zakresie pominiętego rozstrzygnięcia. Zatem – zdaniem sądu - organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że uzupełnienie decyzji z 30 sierpnia 2019 r. decyzją z 17 września 2019 r. nie narusza art. 213 § 1 i 2 o.p.

Sąd podziela stanowisko skarżącej, że uzasadnienie decyzji uzupełniającej nie odpowiadało w pełni wymaganiom określonym w art. 210 § 4 o.p., gdyż koncentrowało się na prawnych przesłankach uzupełnienia, pomijając argumenty faktyczne i prawne związane z oceną, że nie wystąpiła nadpłata w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za grudzień 2018 r. W ocenie sądu to naruszenie przepisów postępowania nie mogło jednak mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż w zaskarżonej decyzji przedstawione zostały przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia we wskazanym zakresie. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy co do zasady obowiązany jest rozpatrzeć ponownie sprawę rozpoznaną przez organ I instancji i wydać w niej prawidłowe, tj. zgodne z prawem, rozstrzygnięcie niezależnie od ewentualnych uchybień organu I instancji. Jedynie w przypadku, o którym mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. b o.p., organ odwoławczy obowiązany jest uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję i przekazać sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, a w sytuacji, o jakiej mowa w art. 233 § 2 o.p., może uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ponieważ Wójt Gminy [...] był właściwym organem pierwszej instancji, a na etapie postępowania odwoławczego nie było potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, o czym będzie mowa niżej, przytoczone unormowania art. 233 o.p. nie mogły być zastosowane w stanie niniejszej sprawy.

Art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. stanowi, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Jednocześnie z art. 6h u.u.c.p.g. wynika, że właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stosownie zaś do art. 6i ust. 1 u.u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.

Podkreślenia wymaga, że w świetle przywołanych wyżej przepisów u.u.c.p.g. fakt zamieszkiwania danej nieruchomości jest wystarczający dla istnienia obowiązku ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Konstatacja ta ma – zdaniem sądu - decydujące znaczenie w kontekście żądania skarżącej dotyczącego zwrotu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za grudzień 2018 r. Zauważyć bowiem należy, że w odniesieniu do tego okresu skarżąca nie twierdzi, że nieruchomość nie była zamieszkana, przyznaje nawet, że były na niej wytworzone odpady komunalne podlegające odbiorowi w ramach systemu odbierania odpadów komunalnych zorganizowanego przez gminę w realizacji obowiązku określonego w art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g.

Z żadnych twierdzeń skarżącej nie wynika, aby w grudniu 2018 r. nieruchomość przy ul. [...] w G. nie była zamieszkana, nie wskazuje na taki stan rzeczy żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów, skarżąca nie złożyła też deklaracji, o której mowa w art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g., w której ujawniłaby fakt niezamieszkania wskazanej nieruchomości (inaczej: fakt braku osób, które by tę nieruchomość zamieszkiwały) w grudniu 2018 r. Skarżąca swoje żądanie wywodzi jedynie z tego, że wytworzone na nieruchomości odpady nie zostały w grudniu 2018 r. zabrane. Skoro jednak – jak wyjaśniono wyżej – wystarczającą przesłanką istnienia obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest zamieszkiwanie nieruchomości, to należy stwierdzić, że podnoszony przez skarżącą fakt niezabrania odpadów nie ma znaczenia dla jej obowiązku zapłaty opłaty za grudzień 2018 r.

Skoro – jak wynika z powyższego - zgodnie z art. 6h u.u.c.p.g. skarżąca była obowiązana uiścić opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za grudzień 2018 r., to uiszczenie tej należności w obowiązującej wysokości nie może być uznane za nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 o.p., mającego zastosowanie do tej opłaty z mocy art. 6q ust. 1 u.u.c.p.g.

Jak wskazano wyżej, dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie dotyczącym żądania stwierdzenia nadpłaty i zwrotu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za grudzień 2018 r. istotne jest, że nieruchomość była zamieszkana. Nie ma natomiast znaczenia w szczególności to, czy wytworzone na niej zostały odpady komunalne ani czy zostały one odebrane. W konsekwencji nie mogą być też uznane za uzasadnione zarzuty skarżącej, że zaskarżona decyzja została wydana bez przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego (por. art. 180, art. 187 § 1 o.p.), w tym bez przeprowadzenia dowodu z oględzin nieodebranych odpadów wytworzonych w grudniu 2018 r. Dla porządku zatem jedynie należy wyjaśnić, że – w ocenie sądu – trafny jest pogląd skarżącej, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby odpady wytworzone na nieruchomości skarżącej w grudniu 2018 r. zostały ostatecznie odebrane przez ZUK. Wprawdzie bowiem powołany przez organ odwoławczy dokument – "Protokół wykonania usług odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych z terenu Gminy [...]" za okres 1-31.12.2018 r. potwierdza – zdaniem sądu – gotowość ZUK do świadczenia w grudniu 2018 r. usługi odebrania odpadów z nieruchomości skarżącej, jego częścią jest bowiem zdjęcie worka z tymi odpadami (ilustrujące adnotację, że na tej nieruchomości stwierdzono "rażący fakt mieszania odpadów na skutek niewłaściwej segregacji"), jednak z żadnego stwierdzenia zawartego w protokole, w tym z jego fragmentu przytoczonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wynika ani żeby przyczyną nieodebrania odpadów z nieruchomości skarżącej w grudniu 2018 r. były warunki drogowe, ani też że po poprawie tych warunków odpady od skarżącej zostały odebrane. Nie mogło to jednak mieć wpływu na wynik sprawy, a tym samym w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie uzasadnia uwzględnienia skargi, skoro – co w tym miejscu należy ponownie podkreślić – fakt zabrania lub niezabrania odpadów, o których mowa, zgodnie z art. 6h u.u.c.p.g. nie ma znaczenia dla istnienia po stronie skarżącej obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za grudzień 2018 r.

Jak wyjaśniono wyżej, z art. 6h w związku z art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. wynika, że przesłanką wystarczającą dla istnienia obowiązku ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest okoliczność, że nieruchomość jest zamieszkana, a stosownie do art. 6i ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Nie można jednak nie zauważyć, że z mocy art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. na właściciela nieruchomości, o jakiej mowa, nałożony został obowiązek złożenia do właściwego organu, w stanie niniejszej sprawy – Wójta Gminy [...], deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca. Istotne jest przy tym, że z woli ustawodawcy wyrażonej w ust. 1d tego artykułu wysokość zobowiązania określonego w deklaracji obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o (zastrzeżenie to nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia), ponadto zaś z ust. 2 tego artykułu wynika, że w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany, oraz że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana.

Zdaniem sądu w kontekście powyższych regulacji prawnych należy podnieść, że w sprawie nie jest sporne, że w maju 2013 r. skarżąca złożyła deklarację o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącą nieruchomości położonej przy ul. [...] w G. , z wykazaną zamieszkałą 1 osobą. Jednocześnie należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy skarżąca opuszczała wymienioną nieruchomość w maju (lub nawet w kwietniu) 2018 r., miała obowiązek złożyć – zgodnie z art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g. – nową deklarację w terminie 14 dni od dnia wyjazdu, czego nie uczyniła. Wobec tego zaniechania skarżącą obciążał nadal obowiązek uiszczania opłaty zgodnie z deklaracją z 2013 r.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że - w ocenie sądu - całkowicie nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącej, że w 2018 r. nie mogła ona złożyć nowej deklaracji, o której mowa w art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g., z tego powodu, że takiej możliwości nie przewidywał obowiązujący wówczas formularz (wzór) deklaracji. Przede wszystkim, skoro ustawa wymagała złożenia "nowej" deklaracji, to nie było żadnych przeszkód, aby wykorzystać w tym celu formularz właściwy dla deklaracji składanej po raz pierwszy, będącej przecież dla danego właściciela również deklaracją "nową". Ponadto formularz wykorzystany przez skarżącą w 2013 r. nie tylko przewidywał miejsce dla wpisania "daty wystąpienia zmiany", ale w tej samej rubryce wskazywał także, że chodzi o obowiązek złożenia deklaracji wynikający z art. 6m u.u.c.p.g., zaś w pouczeniu przytaczał treść tego obowiązku, w tym zgodnie z art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g. Zdaniem sądu dla przedstawionej oceny nie ma natomiast znaczenia fakt, że w 2019 r. Rada Gminy [...] zdecydowała o zmianie formularza (wzoru) deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż w żaden sposób nie przesądza to, że poprzednio obowiązujący formularz był wadliwy i przez to mógł wprowadzać w błąd lub że nie był przystosowany do jego wykorzystania w sytuacji przewidzianej w art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g.

Ponadto wskazać należy, że wprawdzie art. 72 § 1 o.p. stanowi, że za nadpłatę uważa się, w szczególności, kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, zaś z art. 75 § 1 o.p. wynika, że jeżeli podatnik kwestionuje wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, jednocześnie jednak w § 3 tego artykułu postanowiono, że jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Wszystkie przywołane unormowania mają – z mocy art. 6q ust. 1 u.u.c.p.g. – zastosowanie w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy czym do pierwszego i ostatniego z nich wprost nawiązuje regulacja z ust. 3 art. 6q u.u.c.p.g., zgodnie z którą w przypadku złożenia korekty deklaracji lub nowej deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stwierdza się nadpłaty w tej opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była świadczona.

Należy podnieść, że skarżąca nie tylko nie złożyła nowej deklaracji w terminie 14 dni od dnia opuszczenia nieruchomości, o czym jest mowa wyżej, ale także nie złożyła nowej/skorygowanej deklaracji z pismem z 5.02.2019 r., organ I instancji nie wezwał jej zaś do jej złożenia i rozpoznał żądanie zwrotu opłaty i stwierdzenia jej nadpłaty wyłącznie w oparciu o wskazane pismo. Zauważyć jednak należy, że nawet gdyby w lutym 2019 r. skarżąca złożyła deklarację, o jakiej mowa, to nie mogłoby to zmienić wyniku niniejszej sprawy. Żądanie stwierdzenia nadpłaty w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi i zwrotu tej opłaty dotyczyło bowiem opłaty za miesiące od maja do lipca 2018 r., w tych zaś miesiącach gmina nie miała informacji o niezamieszkiwaniu nieruchomości skarżącej i wobec tego świadczyła usługę odbierania odpadów komunalnych z tej nieruchomości, uwzględniając treść deklaracji złożonej przez skarżącą w maju 2013 r.

W nawiązaniu do twierdzeń skarżącej należy w tym miejscu wyjaśnić, że – zdaniem sądu - gmina świadczy usługę odbierania odpadów komunalnych nie tylko gdy fizycznie odpady odbierane są z danej nieruchomości, ale także, gdy oferuje odebranie tych odpadów zgodnie z obowiązującymi zasadami, lecz ich fizycznie nie odbiera w szczególności z tego powodu, że nie zostały do odbioru przygotowane przez właściciela nieruchomości. Nawet zatem, gdyby prawdą było twierdzenie skarżącej, że w okresie od maja do lipca 2018 r. nikt na jej nieruchomości nie zamieszkiwał oraz że nie były "wystawiane" odpady, to fakt, że ZUK, przejeżdżając koło nieruchomości skarżącej (czego skarżąca nie kwestionuje), był gotowy odebrać odpady z tej nieruchomości zgodnie z deklaracją skarżącej z maja 2013 r. oznacza, że usługa odbierania odpadów komunalnych była przez gminę świadczona.

Na marginesie powyższego, wyłącznie w związku z argumentami formułowanymi przez skarżącą, należy ponadto wyjaśnić, że przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministarcyjnej jest kontrola zgodności z prawem będącej przedmiotem skargi decyzji o odmowie zwrotu opłaty i odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od maja do lipca i grudzień 2018 r. Spór dotyczący tego, czy skarżąca przygotowuje odpady komunalne do odebrania zgodnie z obowiązującymi zasadami, nie należy do przedmiotu niniejszej sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.