Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 29/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, d
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę w zakresie dotyczącym udostępnienia informacji publicznej o pracownikach Urzędu Miejskiego niebędących funkcjonariuszami publicznymi; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie dotyczącym udostępnienia informacji publicznej o pracownikach Urzędu Miejskiego będących funkcjonariuszami publicznymi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie bezczynności oznaczonej w punkcie 2 wyroku; 4. oddala wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny; 5. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego M. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej okresowej oceny pracy pracowników Urzędu Miejskiego.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 25 listopada 2014 r. M. J. zwrócił się do Burmistrza Miasta o udostępnienie informacji publicznej na temat okresowej oceny pracowników Urzędu Miejskiego. Domagał się odpowiedzi na pytanie, czy i kiedy miała miejsce ostatnia okresowa ocena pracy pracowników Urzędu Miejskiego, o wskazanie listy pracowników urzędu, wobec których wykonano okresową ocenę pracy z podaniem liczby dotychczas wykonanych takich okresowych ocen pracy dla poszczególnych pracowników urzędu z podaniem daty wykonania każdej z takich ocen, oraz o wskazanie, kto przeprowadza okresową ocenę pracy pracowników Urzędu.

Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. organ poinformował M. J., że informacja, udostępnienia której się domaga, nie mieści się w kategorii spraw publicznych, nie stanowi zatem informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zaś ewidencja czasu pracy jako dokument prywatny pracodawcy nie stanowi informacji publicznej.

Następnie w dniu 9 grudnia 2015 r. do organu wpłynął odpis wyroku w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 143/14, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stanął na stanowisku, że okresowe oceny pracowników samorządowych pełniących jednocześnie funkcje publiczne stanowią informację publiczną.

Dnia 30 grudnia 2014 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęła skarga na bezczynność Burmistrza Miasta skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której skarżący stwierdził, że informacja dotycząca okresowych ocen pracowników pełniących funkcje publiczne jakimi są sekretarz miasta, skarbik miasta, zastępcy burmistrza miasta, pracownicy zajmujący kierownicze stanowiska oraz pracownicy upoważnieni do wydawania decyzji administracyjnych stanowią informację publiczną, zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2014 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 143/14. Twierdzi, że organ udzielając w dniu 8 grudnia 2014 r. odpowiedzi na wniosek, znając treść uzasadnienia wskazanego wyroku, wbrew stanowisku sądu odmówił przyznania statusu informacji publicznej ocenom okresowym pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne.

W skardze wniesiono o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 24 listopada 2014 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny w kwocie 1.000 zł.

Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. Burmistrz Miasta mając na względzie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 143/14, przesłał skarżącemu zestawienie danych objętych wnioskiem, dotyczących pracowników Urzędu Miejskiego pełniących funkcje publiczne. W zakresie natomiast pracowników niepełniących funkcji publicznych organ podtrzymał stanowisko, że udostępnienie ich ocen okresowych jest niedopuszczalne, albowiem ich oceny nie są informacja publiczną, gdyż nie mieszczą się w kategorii spraw publicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanową inaczej. W myśli przepisów art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej ustawą, polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Przedmiotową skargą M. J. zwalcza bezczynność Burmistrza w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej ocen okresowych pracowników Urzędu Miejskiego.

Wniosek skarżącego dotyczył udzielenia informacji odnośnie ocen okresowych wszystkich pracowników urzędu. W odpowiedzi na tak sformułowany wniosek Burmistrz pisemnie odmówił udzielenia żądanych informacji twierdząc, że nie mają one waloru informacji publicznej. Następnie jednak, po zapoznaniu się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 143/14, wydanym w sprawie dotyczącej udostępniania ocen okresowych pracowników samorządowych, pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. Burmistrz udostępnił skarżącemu zestawienie danych związanych z przeprowadzonymi ocenami okresowymi pracowników Urzędu Miejskiego pełniących funkcje publiczne. Nie ulega zatem wątpliwości, że w tym zakresie żądanie skarżącego zostało zaspokojone, aczkolwiek po dniu wniesienia skargi na bezczynność.

W pozostałym zakresie odnoszącym się do pracowników urzędu nie wykonujących funkcji publicznych burmistrz podtrzymał stanowisko, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie żądanych informacji. Stanowisku temu nie można odmówić prawidłowości.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz jako organ jednostki samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Dla oceny zasadności wniesionej skargi istotne jest ustalenie, że żądane przez skarżącego informacje odnoszące się do pracowników urzędu, którzy pełnią funkcje publiczne, mają walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W tym zakresie sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powoływanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 143/14, w którym przyjęto, że okresowe oceny pracy pracownika samorządowego, który jest jednocześnie osobą pełniącą funkcje publiczne, podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa.

W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742).

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.

W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji dotyczących generalnie wszystkich pracowników Urzędu Miejskiego, podczas gdy na uwzględnienie zasługiwał tylko wniosek o udostępnienie ocen okresowych pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne. Tak więc organ informując skarżącego pismem, chociaż w toku postępowania sądowego, że nie podlega udostępnieniu jako informacja publiczna przedmiotowe żądanie dotyczące osób zatrudnionych w urzędzie miasta niewykonujących funkcji publicznych nie pozostawał w bezczynności. Tym samym skarga w tym zakresie nie mogła podlegać uwzględnieniu.

Zarówno doktryna i orzecznictwo stoją na stanowisku, że osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy jest każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (Kamińska I., Rozbicka-Ostrowska M., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 503/13, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. K 17/05 wskazał cechy, jakie przesądzają o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną. Chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, które mają charakter usługowy lub techniczny (LEX nr 182494).

Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594), zwanej dalej u.s.g., wójt może powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy wójta lub sekretarzowi gminy. W świetle natomiast art. 39 ust. 1 u.s.g., decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wójt może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w ust. 1, w imieniu wójta (ust. 2). Wszystkie te przepisy pozwalają za osobę sprawującą funkcję publiczną w organie władzy samorządowej uznać tych pracowników Urzędu Miejskiego, którzy pełnią funkcje związane z merytorycznym przygotowaniem procesów decyzyjnych związanych z wydawaniem rozstrzygnięć władczych organu, w którym są zatrudnieni.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1202), pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, podlega okresowej ocenie, zwanej dalej "oceną". Ocena ta dotyczy wywiązywania się pracownika samorządowego z obowiązków wynikających z zakresu czynności na zajmowanym stanowisku oraz obowiązków określonych w art. 24 i art. 25 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych. To prowadzi do wniosku, że okresowe oceny pracy pracowników samorządowych, którzy są jednocześnie osobami pełniącymi funkcje publiczne, podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna.

Skoro wnioskowana informacja jest informacją publiczną w odniesieniu do pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne, organ zobowiązany był do jej udostępnienia na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, przy czym stan bezczynności trwał także w dniu wniesienia do sądu skargi na bezczynność. Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność sąd musi jednak uwzględnić stan faktyczny w chwili orzekania, a na gruncie niniejszej sprawy po wniesieniu skargi lecz przed wydaniem orzeczenia stan bezczynności ustał. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności (tak m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1979/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejsza sprawa bezczynności podlegała zatem umorzeniu jako bezprzedmiotowa, gdyż po wniesieniu skargi organ udostępnił żądaną informację publiczną. Tym samym przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności.

W zakresie pozostałej części wniosku skarżącego dotyczącego udostępnienia ocen okresowych pozostałych pracowników samorządowych niepełniących funkcji publicznych organ prawidłowo w formie pisemnej poinformował wnioskodawcę o tym, że informacje te nie mają waloru publicznego i nie podlegają w związku z tym udostępnieniu w trybie ustawy. Zatem skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wydanie przez organ rozstrzygnięcia, czy też udostępnienie informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa oraz od obowiązku rozważenia zasadności wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1143/13; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 872/14 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z treści art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd ma obowiązek orzeczenia, czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa niezależnie od tego, czy w dniu wyrokowania organ pozostawał w bezczynności, czy też nie. Ponadto na podstawie § 2 wskazanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może też orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, a zatem do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W niniejszej sprawie sąd uznał, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie należało wziąć pod uwagę okoliczność, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpoznania, ale wadliwie ocenił, że odmowa udostępnienia informacji publicznej we wskazanym zakresie może nastąpić w formie pisma. Natomiast po otrzymaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanego w tożsamej sprawie dotyczącej również udostępnienia ocen okresowych sekretarza miasta, co nastąpiło w dniu 9 grudnia 2014 r. i po zapoznaniu się ze szczegółowymi motywami zawartymi w uzasadnieniu, w dniu 25 stycznia 2015 r. organ udostępnił skarżącemu informacje odnoszące się do ocen okresowych pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne, w pozostałym zakresie poprzestając na prawidłowym powiadomieniu, że oceny okresowe pozostałych pracowników nie stanowią informacji publicznej. Przy tym uznać należy za nieuzasadnione twierdzenie skarżącego, że w dniu pierwszej odpowiedzi organu na wniosek skarżącego, tj. już w dniu 8 grudnia 2014 r. organ znał dokładne motywy, którymi sąd administracyjny kierował się orzekając w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 143/14. Motywy te zostały szczegółowo sprecyzowane i ujęte dopiero w uzasadnieniu wskazanego wyroku z dnia 5 listopada 2014 r., z którym organ mógł się zapoznać dopiero po jego faktycznym wpływie, co nastąpiło w dniu 9 grudnia 2014 r.

Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1 zd. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi uznać należy oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy. Celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także sposób i motywy działania organu oraz podejmowane przez organ czynności. W przedmiotowej sprawie organ nie pozostawił wniosku bez rozpoznania, ale po zapoznaniu się ze stanowiskiem sądu administracyjnego wyrażonego w tożsamej sprawie, pomimo braku związania tym rozstrzygnięciem wydanym w innej sprawie, wycofał się z błędnego stanowiska i udostępnił żądane informacje w koniecznym zakresie.

Z tych samych względów sąd uznał, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Postępowanie organu nie było ukierunkowane na lekceważenie złożonego wniosku i terminu jego rozpoznania, ani nie wskazywało na zamiar uchylenia się organu od rozpatrzenia wniosku.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 149 oraz art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punktach 2 i 3 sentencji.

Wobec częściowego uwzględnienia skargi sąd na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł.