Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 147/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 ust 5 i 6
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 lipca 2008r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 czerwca 2007r. A. Ż. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o wydanie zgody na zmniejszenie należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony zawarty w zapasach (w kwocie 2.952,97zł) i przedłożył spis z natury sporządzony na dzień 9 czerwca 2007r. Podatnik złożył także zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług, w którym poinformował o utracie zwolnienia z dniem 9 czerwca 2007r.

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 113 ust. 5 – 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) [dalej u.p.t.u.] oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005r. Nr 08, poz. 60 ze zm.) [dalej O.p.], Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił skarżącemu zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 2.952,97 zł.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż A. Ż. jest podatnikiem podatku VAT od dnia 29 maja 2005r, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] określił mu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2005r. w kwocie 52zł. Decyzję tę wydano w związku z przekroczeniem przez podatnika granicznej kwoty uprawniającej do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w 2005r., która wynosiła 43.8000zł, a ustalony w drodze szacowania przychód za miesiące od stycznia do czerwca 2005r. wyniósł 52.978,32 zł, przy czym przekroczenie limitu zwolnienia nastąpiło w dniu 29 maja 2005r.

Stosownie do treści art. 113 ust. 5 u.p.t.u., zgoda naczelnika urzędu skarbowego na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w tym przepisie, może zostać udzielona pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w punktach 1 i 2 tego przepisu, a więc gdy spis z natury zostanie sporządzony w dniu utraty zwolnienia i przedłożony w urzędzie skarbowym w terminie 14 dni od dnia utraty zwolnienia. Ponieważ A. Ż. stał się podatnikiem podatku VAT już w dniu 29 maja 2005r., a przedłożony przez niego spis z natury pochodzi z dnia 9 czerwca 2007r. i został złożony w urzędzie w dniu 21 czerwca 2007r.. to nie zostały spełnione warunki, o których mowa w powołanym przepisie i nie było podstaw do udzielenia wnioskowanej zgody.

Nie godząc się z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego A. Ż. wniósł odwołanie, w którym zarzucił, iż decyzja została wysłana po terminie i nie powinna mieć mocy prawnej. Nadto podniósł zarzuty związane z wadliwym uznaniem, że utracił prawo do rozliczenia się za pomocą karty podatkowej, co m.in. spowodowało, iż został także uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Podkreślił, że podatnikiem podatku od towarów i usług został dopiero w dniu 9 czerwca 2007r., a nie jak twierdzi organ, w dniu 29 maja 2005r. Wskazał także, iż dopiero w 2007r. zmienił formę opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych, a od niekorzystnych dla niego rozstrzygnięć organów odwołał się ze skutkiem pozytywnym.

Dyrektor Izby Skarbowej w O. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233§1 pkt 1 O.p, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając wydaną decyzję Dyrektor odwołał się do wcześniejszej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., a mianowicie do decyzji z dnia [...], którą określono A. Ż. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2005r. w kwocie 52zł. i ustalono, że przekroczenie kwoty zwolnienia w podatku od towarów i usług nastąpiło w dniu 29 maja 2005r. Od decyzji tej podatnik nie złożył odwołania i decyzja ta jest decyzją ostateczną, co oznacza, że stosowne do art. 128 O.p. poczynione w niej ustalenia pozostają w mocy. Zatem od dnia 29 maja 2005r. podatnik zobowiązany był do prowadzenia ewidencji dla celów podatku VAT, do składania deklaracji VAT-7 i do wpłacania w ustawowych terminach podatku VAT.

Składając w dniu 21 czerwca 2007r. wniosek o wyrażenie zgody na pomniejszenie podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach zakupionych towarów w kwocie wynikającej ze sporządzonego na dzień 9 czerwca 2007r. spisu towarów, podatnik nie spełnił wymagań, o których mowa w art. 113 ust. 5 u.p.t.u. Dyrektor wskazał ponadto, że podatnik odwołał się jedynie od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005r o numerze [...], która to decyzja, została przez organ odwoławczy utrzymana w mocy, oraz od decyzji organu I instancji z dnia [...] w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do czerwca 2005r. W tym ostatnim przypadku organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z uchybieniem ustawowego terminu Dyrektor wskazał, że w świetle art. 139 §1 i art. 12 §3 O.p., termin ten został zachowany. Termin do załatwienia sprawy przypadał na sobotę 21 lipca 2007r. i zgodnie z art. 12 § 5 O.p. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, to za ostatni dzień terminu uważa się dzień następny po dniu wolnym od pracy. W tym przypadku był to poniedziałek 23 lipca 2007r.

Nie godząc się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O., podatnik wniósł skargę do tutejszego Sądu. W skardze podniósł zarzuty przeciwko rzetelności oszacowania jego przychodu w roku 2005 i wyliczenia, że od dnia 29 maja 2005r. stał się podatnikiem podatku od towarów i usług. Nadto podkreślił, iż decyzja została wysłana przez organ I instancji dopiero 24 lipca 2007r. i jeszcze raz wskazał, że wnosił odwołania od wszystkich decyzji, w tym od decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wskazał ponadto, że zarzuty skarżącego dotyczące utraty prawa opodatkowania w formie karty podatkowej czy też utraty zwolnienia w podatku od towarów i usług, są bezprzedmiotowe albowiem decyzje rozstrzygające te kwestie są decyzjami ostatecznymi.

Przed sądem strony podtrzymały swoje stanowiska i dotychczasową argumentację, a skarżący dodał ponadto, że określona w decyzjach wymiarowych wysokość podatków jest nieadekwatna do faktycznych obrotów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podkreślić także należy, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stanowi o tym art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.152 ze zm.). Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę, bowiem sąd zawsze związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyr. NSA z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Ł 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 (ONSA 1997 nr 3, poz. 104), w której stwierdzono, że "w postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot"(Komentarz do art.134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2006).

Przedmiotem niniejszej sprawy jest brak zgody naczelnika urzędu skarbowego na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktur dokumentujących dokonane zakupy przed utratą zwolnienia z podatku od towarów i usług. Przedmiot ten wyznacza granice wyrokowania sądu w tej konkretnej sprawie.

Warunki, jakie musi spełnić podatnik, aby uzyskać wskazaną wyżej zgodę zostały określone w art. 113 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z treści powołanego przepisu wynika, że jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych podmiotowo od podatku od towarów i usług przekroczy kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę. Za zgodą naczelnika urzędu skarbowego podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów celnych oraz o kwotę podatku zapłaconą od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a także o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia, pod warunkiem:

1) sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w ust. 1, oraz

2) przedłożenia w urzędzie skarbowym spisu, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia.

Oznacza to, że w przypadku rezygnacji ze zwolnienia, jak i utraty prawa do niego, podatnikom przysługuje uprawnienie do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wynikającą m.in. z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty lub rezygnacji ze zwolnienia. Dla realizacji tego uprawnienia muszą być jednak spełnione warunki w postaci sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty (utrata zwolnienia) i przedłożenia tego spisu w urzędzie skarbowym w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia. Każdorazowo wymagana jest zgoda naczelnika urzędu skarbowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...], którą to decyzją określono A. Ż. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2005r. w związku z utratą zwolnienia z podatku VAT z dniem 29 maja 2005r. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 27 stycznia 2006r. Od wskazanej decyzji skarżący nie wniósł odwołania, a zatem decyzja ta jest decyzją ostateczną i stosownie do art. 128 O.p. organy kierując się zasadą trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z powołanego przepisu, nie mogą w niniejszej sprawie ponownie rozstrzygać kwestii objętych tą decyzją. Inaczej rzecz ujmując sprawa ta nie może być ponownie przedmiotem postępowania podatkowego, a uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w innych ustawach podatkowych. Oznacza to, iż organy rozstrzygając w niniejszej sprawie po pierwsze, obowiązane są do respektowania decyzji ostatecznych w myśl powołanej zasady trwałości tych decyzji, a po drugie sprawa ta nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Także Sąd będąc związany granicami sprawy nie może uczynić przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Dlatego też nie może rozstrzygać kwestii związanych z zarzutami kierowanymi do decyzji wymiarowych., które nie są przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie i które są decyzjami ostatecznymi. Wprawdzie skarżący podnosi, iż zaskarżył wszystkie niekorzystne dla niego decyzje, to jednak poza gołosłownymi twierdzeniami nie przedłożył na tę okoliczność żadnych dowodów.

Przechodząc do kwestii związanych z niniejszą sprawą podkreślić należy, iż skarżący dopiero w dniu 21 czerwca 2007r. zwrócił się o wyrażenie zgody na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktur dokumentujących dokonane zakupy przed utratą zwolnienia, a przedłożony przez niego spis towarów został sporządzony w dniu 9 czerwca 2007r. Jak już wspomniano wcześniej, stosownie do art. 113 ust. 5 u.p.t.u., podatnik chcąc skorzystać z prawa do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, obowiązany jest do sporządzenia spisu z natury zapasów towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiła utrata zwolnienia i przedłożenia tego spisu w urzędzie skarbowym w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia. Jak wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], utrata zwolnienia związana z przekroczeniem kwoty zwolnienia w podatku od towarów i usług nastąpiła w dniu 29 maja 2005r. Zatem to właśnie ta data będzie miała istotne znaczenie przy sprawdzaniu czy zostały spełnione warunki do udzielenia zgody przez naczelnika na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Podatnik chcąc skorzystać z uprawnień, o których mowa w art. 113 ust.5 powołanej ustawy, musi spełnić wymagane w tym przepisie warunki w terminie 14 od dnia utraty zwolnienia. Sporządzenie przez skarżącego spisu z natury w dniu 9 czerwca 2007r. i przedłożenie go organowi w dniu 21 czerwca 2007r., w sytuacji gdy utrata zwolnienia nastąpiła 29 maja 2005r., nie uprawnia do skorzystania z prawa do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zatem organy w sposób prawidłowy, zgodny z powołanymi przepisami prawa wydały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Sąd nie podzielił także zarzutów dotyczących uchybienia terminowi do wydania decyzji przez organ I instancji, gdyż jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej mając na uwadze treść art. 139 §1 O.p., organ nie przekroczył ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Decyzja wydana w dniu [...] jest decyzją wydaną w terminie liczonym zgodnie z art. 12 §3 O.p., a fakt późniejszej wysyłki decyzji do strony nie ma wpływu na wywiązanie się przez organ z obowiązku załatwienia sprawy w określonym terminie.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.