Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37 i art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 7 , art. 77 i art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie WSA Ewa Rynczak / spr. / Barbara Pasternak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A. D. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2007 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. , na podstawie art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38 poz. 229) art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.), oraz art. 104 § 1 k.p.a. orzekł wobec W.H. nakaz doprowadzenia budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 1 w B. do stanu zgodnego z przepisami poprzez: zamurowanie dwóch otworów okiennych na wschodniej ścianie budynku (od strony granicy z działką nr 2 ); wykonanie ściany ogniowej jako ściany pełnej od strony wschodniej o wysokości 30 cm powyżej połaci dachu (od strony granicy z działką nr 2 ), zlikwidowanie części płyty gnojowej znajdującej się w odległości poniżej 2m od granicy działki 2 ,3 ; zmianę nachylenia połaci dachowej na działkę nr 1 . Po wykonaniu tych robót organ nakazał uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowany jest budynek gospodarczo-garażowy o wymiarach 6,92 m x 3,75 m, na poziomie parteru znajduje się część gospodarczo-garażowa, na poddaszu gołębnik. Budynek wybudowany został w 1988r. bez wymaganego orzeczenia administracyjnego. Przedmiotowy budynek znajduje się na działce nr 1, pojawiające się w aktach sprawy oznaczenie 4 jest wynikiem błędu pisarskiego. Organ ustalił w wyniku oględzin, że ogrodzenie pomiędzy działką nr 1, a działką nr 2 pokrywa się z przebiegiem granicy pomiędzy tymi działkami, a odległość przedmiotowego budynku od granicy z-działką nr 2 wynosi 45 cm. Stwierdzono również istnienie otworów okiennych w ścianie przedmiotowego budynku od strony granicy z działką nr 2.

Organ podał, że w niniejszej sprawie skoro budynek powstał w 1988r. to zgodnie z art. 103 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo Budowlane z 1994 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o rozbiórce oraz legalizacji z ustawy - Prawo Budowlane z 1974 r., w oparciu o obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Następnie organ wskazał na treść art. 37 (dotyczący przymusowej rozbiórki) oraz art. 40 (dotyczący legalizacji) z ustawy - Prawo Budowlane z 1974 r. oraz podkreślił, że art. 37 umożliwiał legalizację obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy (tzn. bez decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę), po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy: sprzeczność z planem oraz niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje na nie zaistnienie przesłanek do zastosowania art. 37 ust. 1. Teren, na którym znajduje się przedmiotowy budynek zabudowany jest zabudową jednorodzinną, zatem dopuszcza się na nim lokalizację obiektów uzupełniającą taką zabudowę, a takim jest budynek gospodarczo-garażowy. Nie została również spełniona przesłanka opisana w art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Opracowanie pod nazwą "Projekt Budowlany" autorstwa inż. G.R. wskazuje, że przedmiotowy budynek jest wykonany w sposób nie stwarzający zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia, jak również został wykonany zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi i sztuką budowlaną.

Również nie może być mowy o pogorszeniu warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, gdyż tak mały obiekt, zlokalizowany nawet w odległości 45 cm od sąsiedniej działki budowlanej, nie może w żaden sposób wpływać na warunki użytkowe czy zdrowotne otoczenia. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 272 ust. 3 stanowi, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. W przedmiotowym obiekcie ściany takiej nie wykonano, dlatego organ nakazał w niniejszej decyzji wykonanie ściany ogniowej. W/w rozporządzenie w § 12 stanowi, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednak przepis ten nie jest bezwzględnie obowiązujący bowiem rozporządzenie oraz ustawa przewiduje szereg wyjątków od tego przepisu.

Organ wskazał, że art. 40 ustawy - Prawo Budowlane z 1974 r. nie może stanowić podstawy prawnej do orzeczenia o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Na podstawie tego przepisu można jedynie nakazać dokonanie niezbędnych zmian lub przeróbek.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A.D. , zarzucając, iż decyzja narusza przepisy: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w szczególności § 12, 271 i 272, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r., w szczególności § 1 ust. 1 pkt 4 i 8 oraz § 6 ust. 1, 2 i ust. 4 pkt 1 i 4, § 11 i § 12. Odwołujący się podniósł także, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy T. narusza przepisy rangi ustawowej, a to ustawy Prawo budowlane.

Decyzją z dnia [...] października 2008r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. nr 38, poz. 229 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia i argumentację prawną organu l instancji, a ponadto podał, że zgodnie z art. 37 ustawy z 1974 r. sam fakt braku pozwolenia na budowę nie uzasadnia nakazania rozbiórki wykonanego już obiektu, należało zatem rozważyć, jakie szczególne dobra chronione przepisami prawa administracyjnego zostały zagrożone lub naruszone przez wzniesienie obiektu budowlanego (tak: wyrok NSA z dnia 08.06.1998 r. IV SA 1243/96). Do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. nie wystarczy stwierdzenie przez organ naruszenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Organ nadzoru budowlanego zobligowany jest wykazać, że posadowienie blaszanych garaży na działce spowodowało rzeczywiste niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Okoliczności te nie zostały w toku przedmiotowego postępowania stwierdzone, stąd brak było podstaw do nakazania rozbiórki w oparciu także o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1974 r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że okoliczność, iż na poddaszu przedmiotowego budynku znajduje się gołębnik, co powoduje niedogodności dla użytkowników sąsiednich działek nie może stanowić podstawy do rozbiórki budynku.

Nie został naruszony § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r., ponieważ nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy. Przepisy te przewidują ustalenie odległości od działki sąsiedniej na etapie wznoszenia budynku i dotyczą wzniesienia budynku bez budowy ścian przeciwpożarowych. Natomiast w przypadku gdy budynek został już wzniesiony i jest usytuowany bezpośrednio przy granicy zastosowanie znajduje przepis § 232 ust. 3 rozporządzenia. Pierwsze dwa ustępy powołanego przepisu odnoszą się do sytuacji, gdy nie zostało przewidziane wybudowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Uwzględniając fakt, że decyzja organu l instancji przewiduje obowiązek wzniesienia takiej ściany nie można uznać za słuszny wniosek, że § 272 ust. 1 i 2 znajdą w niniejszej sprawie zastosowanie

Organ nadzoru budowlanego bada zgodność samowoli budowlanej z wymogami technicznymi i wymogami w zakresie usytuowania budynku wedle przepisów obowiązujących w okresie samowolnej budowy obiektu budowlanego. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudnia to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Usytuowanie przedmiotowego budynku gospodarczego jest zgodne z obecnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nieuprawniony jest zarzut, że gnojownik podlega przepisom rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. Przepis § 3 wprowadza definicję budowli rolniczych, przez które rozumie się budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych. Przedmiotowy budynek i gnojownik na takie cele nie służy.

Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy T. jak i ustawa Prawo budowlane regulują zupełnie inne zagadnienia, w związku z czym nie mogą być ze sobą sprzeczne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł A.D. , zarzucając, iż niewłaściwie zastosowano przepis art. 37 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane z 1974r., ponieważ wybudowany samowolnie obiekt powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia jakim jest sąsiednia działka stanowiąca własność skarżącego. Działka skarżącego jest przeznaczona pod zabudowę, którą skarżący zamierza zrealizować po zakończeniu niniejszego postępowania, najpóźniej w 2009r. Posadowienie budynku gospodarczego w granicy działki z 45 cm odstępem ogranicza zabudowę działki skarżącego, zmuszając go do zrealizowania co najmniej w odległości do 10 metrów od granicy, celem zapewnienia prawidłowego naświetlenia budynku, jak i wyeliminowania negatywnych immisji związanych z jego użytkowaniem. Tej kwestii zarówno organy l jak i II instancji nie oceniły w sposób prawidłowy oraz nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego w tym zakresie.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu l instancji, gdyż zachodzą przesłanki do rozbiórki oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację

.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.).

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 p.p.s.a..

Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania aktu z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest uzasadniona.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu l instancji, biorąc pod uwagę wyżej wymienione zasady uznał, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo.

Organy administracji naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 k.p.a. - zasadę prawdy obiektywnej, art.10 k.p.a.- czynnego udziału wszystkich stron postępowania, art. 77 k.p.a. - zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a.- dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego, a także przepis art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organów obu instancji nie spełnia wymogów prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji, skoro zostały naruszone wyżej wymienione ogólne zasady postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu uchybienia te są na tyle istotne, że musiały skutkować uchyleniem decyzji organów obu instancji i wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowa decyzja organu l instancji i organu odwoławczego została skierowana do W.H. wobec której orzeczono nakaz doprowadzenia budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na nieruchomości nr 1 w B. do stanu zgodnego z przepisami.

Z protokołu oględzin dokonanych 3 .08.2005r. wynika, że współwłaścicielami wyżej wymienionej nieruchomości nr 1 są małżonkowie W.H. i F.H. . F.H. nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, ani też powiadomiony o terminie oględzin wyznaczonych na-dzień 3.08.2005r. na terenie jego działki (k.[...] akt adm.). Jednakże decyzje administracyjne organów obu instancji zostały doręczone jedną przesyłką dla nich obojga. W aktach administracyjnych brak jest jednak wypisu z ewidencji rejestru gruntów, które potwierdzałyby czy istotnie oboje małżonkowie są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Ma to o tyle istotne znaczenie, że brak zapewnienia czynnego udziału F.H. w całym postępowaniu administracyjnym (art.10 k.p.a.), stanowi podstawę do wznowienia postępowania, na wniosek strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i nie miała możliwości obrony swoich praw. Poza tym przedmiotowe decyzje administracyjne powinny być w takim razie skierowane do obu małżonków, jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości i doręczone osobno do każdego z nich jako stron postępowania.

Organ l instancji dokonując oględzin w dniu 3.08.2005r. (k.[...] akt adm.) w pkt [...] protokołu oględzin stwierdził, że dokonano pomiarów sprawdzających budynku gospodarczo-garażowego i pomiary te wykazały zgodność wymiarów budynku przedstawionym na rysunku rzutu parteru opracowania projektowego "Projektu budowlanego zmiany konstrukcji dachu budynku gospodarczego na parceli nr 4 w B. " sporządzonego przez inż. G.R. w maju 2003r. Projekt wyżej wym. odnosi się do nieruchomości nr "4 ", (a nie 1 ) położonej w B. która nie stanowi własności W.H. . Wprawdzie w projekcie tym naniesiono w wielu miejscach poprawę [...], ale nie wiadomo przez kogo ta poprawka została naniesiona. W tej sytuacji "Projekt budowlany" inż. G.R. nie mógł stanowić dowodu w sprawie, o jakim jest mowa jest w przepisie art. 75 § 1 k.p.a. Poza tym projekt ten dotyczył "budynku gospodarczego", a nie budynku gospodarczo-garażowego, a wynika to z jego karty tytułowej sporządzonej przez autora "Projektu".

Organy obu instancji ustaliły, iż przedmiotem sprawy jest budynek gospodarczo-garażowy, gdy tymczasem wnioskodawca A.D. w swoim podaniu z dnia 24.08. 2001 r. wskazuje, że chodzi mu o wybudowany bez pozwolenia budynek gospodarczy i sam inwestor W.H. w oświadczeniu (bez daty na k. [...] akt adm.) napisała też, że jest to budynek gospodarczy. W związku z powyższym, organ powinien wyjaśnić na jakiej podstawie przyjął, że budynek gospodarczy jest budynkiem gospodarczo-garażowym, ustalić na tę okoliczność stosowne fakty, a także ustalić jakie są warunki użytkowe przedmiotowej działki, na której zlokalizowane są budynki i inne budowle, określić ich przeznaczenie oraz powiązanie funkcjonalne między nimi.

Skarżący w odwołaniu twierdzi, że inwestor F.H. w budynku gospodarczym prowadzi hodowlę kilkuset gołębi i że budynek ten należy zaliczyć do budowli rolniczych. Organ odwoławczy do tej kwestii odniósł się lakonicznie stwierdzając, że § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997r. wprowadza definicję budowli rolniczych i że przedmiotowa budowla nie służy takim celom. Takie stanowisko organu jest przedwczesne mając na uwadze wyżej wskazane wątpliwości dotyczące ustalenia charakteru przedmiotowego budynku i konieczności wyjaśnienia jego przeznaczenia, o czym była mowa wyżej.

Ponadto jak wynika z protokołu oględzin z dnia 3.08.2005r. organy nie wypowiedziały się w ogóle o "gnojowniku", który usytuowany jest przy ubikacji, a także o samej "ubikacji" znajdującej się na zewnątrz budynku, nie ustalając między innymi czy jest to budowla czy też nie. W związku z czym brak było podstaw do wyrzeczenia w pkt 3 decyzji organu l instancji PINB w O. z dnia [...] .10.2007r., nr [...] " zlikwidowania części płyty gnojowej......." , ponieważ w tym zakresie organ nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych, które mogłyby stanowić podstawę do nakazania częściowej rozbiórki tego obiektu.

Prawidłowo i dokładnie przeprowadzone oględziny, z udziałem wszystkich stron postępowania, są istotnym dowodem dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie powstania przedmiotowego budynku i innych budowli znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości inwestora nr 1 , jak i z uwagi na różnice widoczne na tle przepisów techniczno-budowlanych oraz przepisów prawa materialnego- ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane. Organy administracji obu instancji w ogóle nie odniosły się do postanowień planu, bowiem ustaleń dokonały jedynie na podstawie pisma Urzędu Miasta T. Wydz. Architektury, Budownictwa, Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji z dnia [...].03.2007r. znak: [...] (k.[...] akt adm.) z którego wynika, że "w latach 1974-1990 obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zespołu jednostek osadniczych południowo- wschodniego rejonu GOP. W planie tym dz. oznaczona nr ewid. 1 znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem: [...] - tereny upraw ogrodniczych z dopuszczeniem zabudowy". Planu tego organy administracji nie przeanalizowały, w aktach administracyjnych nie ma wypisu i wyrysu z tego planu, co uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny prawidłowości ustaleń organu w tym zakresie. Przede wszystkim jednak uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ determinowało zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego, to jest czy zastosowanie ma przepis art. 37 ust.1 pkt 1 i 2 czy też art. 40 ust.1 cytowanej ustawy z dnia 24.10.1994r. Prawo budowlane. W stanie prawnym obowiązującym pod rządem tejże ustawy Prawo budowlane orzeczenie przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego było ograniczone wyłącznie do sytuacji wymienionych w przepisie art. 37 ust.1 pkt 1 i 2 oraz w ust. 2. Natomiast w przypadku, gdy żadna z podstaw orzeczenia rozbiórki nie zachodziła, to należało zgodnie z treścią art. 40 tej ustawy nakazać wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze, to na obecnym etapie postępowania Sąd nie może przesądzić ich zasadności, ponieważ postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone niewłaściwie, zebrany materiał dowodowy jest niepełny i wymaga uzupełnienia. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych kontrola Sądu następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 10.02.1981r. SA 910/90 ONSA 1981r. nr 1, poz. 1 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia WP LexisNexis W-wa 2005r. str. 14t.14).

W związku z powyższym, organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien ustalić krąg stron postępowania, zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, dokonując przy tym jego oceny zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., a także wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej przez Sąd wszystkie okoliczności sprawy.

Dopiero po prawidłowym ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego organ administracji będzie mógł dokonać właściwych ustaleń prawnych przez zastosowanie odpowiednich przepisów ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w myśl którego, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.