Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 346/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1, 14b par. 1 i 2a
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi: A na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowe Informacji Skarbowej na rzecz A kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, Strona skarżąca, Skarżąca, Wnioskodawca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: Organ interpretujący, Dyrektor, DKIS) z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora z [...] grudnia 2018 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki z 25 października 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i przedmiocie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur przechowywanymi w formie elektronicznej.

Z zakreślonego we wniosku o interpretację stanu faktycznego wynikało, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa towar i usługi dokumentowane fakturami/fakturami korygującymi, paragonami i innymi dokumentami od dostawców w formie papierowej lub elektronicznej. W związku z ilością papierowych dokumentów zakupowych i wysokimi kosztami ich archiwizacji/przechowywania Skarżąca planuje wdrożenie systemu umożliwiającego przechowywanie dokumentacji zakupowej wyłącznie w formie elektronicznej poprzez zlecenie procesu skanowania i przechowywania tejże dokumentacji podmiotowi zewnętrznemu zgodnie z ustalona procedurą. Według tejże procedury dokumenty zakupowe będą albo dostarczane bezpośrednio podmiotowi zewnętrznemu albo wyznaczeni pracownicy Skarżącej nabywający towary/usługi będą przekazywali podmiotowi zewnętrznemu skany lub fotografie do tegoż podmiotu zewnętrznego. Podmiot zewnętrzny odpowiedzialny będzie za elektroniczną archiwizacje dokumentacji zakupowej polegającą m.in. na sortowaniu, nadawaniu odpowiednich numerów referencyjnych, skanowanie do odpowiedniego formatu. Co do zasady całość dokumentacji zakupowej trafi bezpośrednio od dostawców Skarżącej do podmiotu zewnętrznego. Dostęp do zeskanowanych dokumentów zakupowych mają mieć wyłącznie upoważnieni pracownicy Skarżącej, a także w ramach przepisów prawa podatkowego, na żądanie organu podatkowego/organu kontroli skarbowej Strona skarżąca będzie zapewniać bezzwłoczny dostęp do elektronicznej wersji dokumentacji zakupowej oraz danych z nich wynikających. Wskazano, że wykorzystywane do przechowywania dokumentacji w formie elektronicznej oprogramowanie uniemożliwi nanoszenie jakichkolwiek zmian w treści zeskanowanych dokumentów zakupowych. Sposób przechowywania ma zapewnić bezpieczeństwo danych/możliwość ich odtworzenia również w przypadku awarii, a proces archiwizacji i przechowywania dokumentów zapewni zachowanie autentyczności pochodzenia, integralności treści, kompletność i czytelność dokumentacji zakupowej. Treść zarchiwizowanych obrazów dokumentacji nie będzie odbiegać od treści papierowych odpowiedników. Elektroniczne archiwum przechowywane będzie na serwerach znajdujących się na terytorium Polski i za granica, z tym że w przypadku serwerów zagranicznych zapewniony będzie dostęp on-line do tej dokumentacji odpowiednim organom na podstawie art.112a ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z posiadaną przez Stronę skarżącą opinią firmy audytorskiej rozważana przez Spółkę procedura elektronicznego przechowywania dokumentów zakupowych zgodna jest z przepisami ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. nr 121, poz. 591 ze zm.). Zdygitalizowane dokumenty zakupowe (ich forma papierowa), po zapisaniu i zabezpieczeniu w wewnętrznym systemie księgowym zostaną zutylizowane, wydatek będzie ujęty w księgach spółki (zaksięgowany) na podstawie skanu dokumentów zakupowych.

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny Gmina zadała cztery pytania przy czym rozpoznawana sprawa dotyczy pytania we wniosku oznaczonego nr 4:

Czy Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami zakupowymi otrzymanymi od dostawców w formie papierowej, które następnie będą przechowywane jedynie w formie elektronicznej, zgodnie z przedstawioną we wniosku procedurą elektronicznego przechowywania dokumentów zakupowych - przy założeniu, że spełnione zostaną warunki zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności wydatki poniesione zostaną w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz nie będą stanowić kosztów wskazanych w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy?

Zdaniem Spółki na postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco.

DKIS wydał [...] grudnia 2018 r. postanowienie, w którym w oparciu o art. 13 § 2a, art. 165a § 1, w związku z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako o.p. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Strony skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur przechowywanymi w formie elektronicznej. Organ interpretujący analizując wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej uznał, że nie dotyczy on przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ocena wskazanego we wniosku stanowiska wykraczałby poza ramy postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Ponadto organ stwierdził, że zaistniały następujące przeszkody we wszczęciu postępowania:

– przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż prawa podatkowego,

– przedmiotem wniosku jest interpretacja spraw pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia DKIS,

– wniosek dotyczy zagadnienia którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna,

– wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddanie ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) a nie przepisu prawa podatkowego.

Spółka złożyła zażalenie na postanowienie DKIS, który rozstrzygnięciem (postanowienie) z 14 lutego 2019 r. powołującym się na art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 pkt 1 i art. 239, w związku z art. 14h o.p. odmówił jego uwzględnienia i utrzymując w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej wskazał, że okoliczność powołania w przepisach prawa podatkowego instytucji regulowanych przepisami innych gałęzi prawa nie skutkuje uznaniem tych instytucji za prawo podatkowe. Tym samym w realiach sprawy skoro zasady dokumentowania operacji gospodarczych - w tym warunki jakim powinny odpowiadać dowody księgowe, regulują przepisy o rachunkowości to nie było możliwym wydanie interpretacji indywidualne do tych przepisów się odnoszącej. DKIS wskazał, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii dotyczących sposobu otrzymywania i przechowywania dokumentów księgowych. Z kolei art. 9 ust. 1 tej ustawy zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Tak więc wydatki, które mają zostać uznane za koszty uzyskania przychodów spełniać powinny wymogi jakie stawia dowodom księgowym ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 395 ze zm.). Zasady dokumentowania operacji gospodarczych, warunki jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych wskazują art. 20-22 tej ustawy. Okoliczność powołania w przepisach prawa podatkowego instytucji regulowanych przepisami innych gałęzi prawa nie skutkuje uznaniem tych instytucji za prawo podatkowe. Tym samym w realiach sprawy skoro zasady dokumentowania operacji gospodarczych w tym warunki jakim powinny odpowiadać dowody księgowe regulują przepisy o rachunkowości to nie było możliwym wydanie interpretacji indywidualne do tych przepisów się odnoszącej.

Ponadto DKIS uznał, że treść pytania nie jest zagadnieniem sensu stricte związanym z przedmiotem/podmiotem/powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnieniem związanym z oceną posiadanych przez Spółkę dowodów, więc interpretacja w tym zakresie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego lecz byłaby oceną materiału dowodowego do czego Organ interpretujący nie jest uprawniony. Gromadzenie i zbieranie dokumentów jest uprawnieniem organu podatkowego w postępowaniu podatkowym/kontroli podatkowej i zgodnie z art. 14b ust. 2a o.p. nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

W skardze na postanowienie DKIS z [...] lutego 2019 r. utrzymujące w mocy odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka podniosła zarzuty naruszenia:

– art. 233 § 1 pkt 1, w zw. z art. 239 o.p. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, a w konsekwencji naruszenie art. 165a w zw. z art. 14h o.p. w wyniku odmowy wszczęcia postępowania, mimo braku podstaw;

– art 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239, w zw. z art. 14h o.p. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego oraz niewydanie orzeczenia, co do istoty sprawy tj. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie będącym przedmiotem zapytania Skarżącej w sytuacji, gdy istniały ku temu wszelkie przesłanki;

– art. 233 § 1 pkt 1, w zw. z art. 239, w zw. z art. 14h o.p. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, a w konsekwencji naruszenia art. 14b § 1 o.p. w drodze jego niezastosowania i niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w okolicznościach, w których zostały spełnione wszelkie przesłanki konieczne dla wydania interpretacji;

– art. 120 oraz art. 121, w związku z art. 14h o.p. poprzez ich niezastosowanie w postępowaniu w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;

– art. 14b o.p. w zw. z art. 9 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez brak ich zastosowania i niewydanie interpretacji indywidualnej oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odpowiedź na pytanie dotyczące wpływu sposobu przechowywania dokumentów na kwestię uznania wydatków za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowi wykładni przepisów prawa podatkowego;

W oparciu o treść zarzutów wniesiono o uchylenie obu postanowień DKIS w całości oraz o zasądzenie od Organu interpretującego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnienie skargi wskazano na obowiązek wydania interpretacji indywidualnej przy spełnieniu wymogów formalnych wniosku nawet w przypadku przepisów prawa podatkowego, które odnoszą się do innych norm – co miało miejsce w sprawie Strony skarżącej. Podkreślono, że warunkiem przepisu prawa podatkowego regulującego prawo do uwzględnienia wydatku w kosztach uzyskania przychodów jest prawidłowe jego udokumentowanie, a przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej były przepisy prawa podatkowego (w szczególności art. 15 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Spółce chodziło o weryfikację możliwości uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w kontekście prawidłowego udokumentowania w świetle przepisów o rachunkowości.

W odpowiedzi na skargę DKIS nie zgodził się z zarzutami skargi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał prezentowane w skarżonym rozstrzygnięciu stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie należało rozstrzygnąć spór, czy legalnym było rozstrzygniecie DKIS odmawiające Spółce wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ intepretujący zajął stanowisko, że przepisy ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm.) – dalej jako u.p.d.o.p. w żadnym miejscu nie odnoszą się do kwestii dotyczących sposobu otrzymywania i przechowywania dokumentów księgowych, a art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. odsyła w tym zakresie do odrębnych przepisów zidentyfikowanych przez DKIS jako przepisy ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 395 ze zm.) – dalej jako u.ra., które do zbioru przepisów prawa podatkowego nie należą. W konsekwencji DKIS uznał, w oparciu o art. 14b § 1 o.p., że analiza przepisów u.ra. nie mieści się w jego kompetencji. Dodatkowo DKIS argumentował, że treść pytania Spółki wskazuje, że zagadnienie poruszone we wniosku o interpretację dotyczy oceny posiadanych przez Wnioskodawcę dowodów z działu IV Ordynacji podatkowej, a więc jest domeną postępowania podatkowego/kontrolnego i organów prowadzących te postępowania, a nie DKIS. Sąd w tym miejscu zauważa, iż problematyka związana z wykładnią zwrotu "przepisy prawa podatkowego" zawartego w art. 14a § 1 i art. 14b § 1 o.p., w tym dotycząca wprost kwalifikacji zagadnienia poruszonego we wniosku o interpretacje indywidualną do owych przepisów, była i jest przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych (między innymi na rozprawie pełnomocnik Organu interpretującego powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II FSK 1351/17). Skład orzekający nie podzielając zawartej w orzeczeniu, o którym mowa w zdaniu poprzednim argumentacji przychyla się do odmiennego stanowiska zgodnego ze stanowiskiem prezentowanym przez Stronę skarżącą, a reprezentowanym w wyrokach:

– Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 475/15,

– tut. Sądu z 8 listopada 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 837/18,

– Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 3112/18 z 18 czerwca 2019 r.

i przyjmuje jako własne. I tak w opinii Sądu, Organ interpretujący błędnie ocenił, że zagadnienie prawne przedstawione we wniosku o interpretacje nie dotyczy przepisów prawa podatkowego (art. 14b § 1 o.p.) jak również mieści się w kategorii spraw, wskazanych w art. 14b § 2a o.p. i z powodu tych dwóch przyczyn postępowanie z wniosku Skarżącej nie mogło być wszczęte.

Stosownie do postanowień art. 14b § 1 o.p. DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy prawa podatkowego to zgodnie z art. 3 pkt 2 o.p., przepisy ustaw podatkowych, umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej oraz przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Ustawy podatkowe (art. 3 pkt 1 o.p.), to z kolei ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Istotnie zatem indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego dotyczy regulacji stricte prawa daniowego, jakim jest prawo podatkowe. Jednakże w pewnych stanach faktycznych koniecznym będzie odniesienie się również do innych przepisów (gałęzi prawa) bowiem:

– "... organ wydający indywidualną interpretację powinien dokonać analizy stanu faktycznego również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach z innego zakresu, niż wyłącznie przepisy prawa podatkowego, ponieważ od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego. Podobnie przedmiot interpretacji określa J. Brolik (Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 19 i 42), stwierdzając że przedmiotem interpretacji mogą być wprawdzie wyłącznie przepisy bądź unormowania materialnego prawa podatkowego, jednak jeżeli w interpretowanych unormowania prawa podatkowego uczestniczą pojęcia wynikające z innych gałęzi prawa, wówczas podlegają interpretacji o tyle, o ile uczestniczą w interpretowanych unormowaniach podatkowych"

(wyrok NSA z 15.03.2017r., sygn. akt II FSK 475/15);

– nie tylko w ustawach podatkowych uregulowane są kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość;

– prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku z czynnościami/zaniechaniem regulowanymi również przez inne dziedziny prawa.

Należy podkreślić, że przepisy prawa podatkowego, jakkolwiek stanowią autonomiczną część prawa, to nie są stanowione same sobie, nie są całkowicie odrębne, hermetycznie niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego lecz wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych, a zazwyczaj także wysokość tych zobowiązań od zdarzeń czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych w przepisach nie będących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 o.p. Ustawy podatkowe zawierają również obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla prawa cywilnego, handlowego czy też innych dziedzin prawa.

Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się ze stanowiskiem DKIS, że skoro udzielenie interpretacji wymagałoby przeanalizowania przepisów ustawy o rachunkowości, a takie przepisy nie należą do prawa podatkowego, to koniecznym było odmówienie wszczęcia postępowania. Sam Organ interpretujący w treści swojego rozstrzygnięcia zidentyfikował przecież przepisy, które rzutują wprost na prawo wynikające z przepisu prawa podatkowego sensu stricto – art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., wskazując art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. i przepisy u.ra. Przyjęcie natomiast poglądu, że interpretacja przepisów prawa podatkowego może odnosić się wyłącznie do aktów, których rodzaje wprost wymienione zostały w definicji zawartej w art. 3 pkt 2 o.p., powodować może, że nie zostanie zrealizowany cel tej instytucji, którym jest bezpieczeństwo prawne wnioskodawcy, który ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego nawet, gdy łączą się ona z innymi regulacjami prawnymi. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1019/09, niepubl.). Zawężanie lub pomijanie niektórych aspektów stanu faktycznego, przedstawionych we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji, z powołaniem się na definicję legalną przepisów prawa podatkowego, zawartą w art. 3 pkt 1-2 o.p. należy uznać za niewłaściwe. W rozpatrywanej sprawie Spółka wnioskowała o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dotyczących możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wyraźnie określonych wydatków, udokumentowanych w sposób szczegółowo opisany. Konieczność odniesienia się do przepisów o rachunkowości nie powoduje, że pytanie dotyczącego kosztów uzyskania przychodów nie dotyczy problematyki podatkowej.

Również dla wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu DKIS zastrzeżeniu, że poruszone we wniosku o interpretację zagadnienie dotyczy oceny posiadanych przez Spółkę dowodów z działu IV Ordynacji podatkowej, a więc jest domeną postępowania podatkowego/kontrolnego i organów prowadzących te postępowania, a nie DKIS, Sąd nie znalazł powodów jego akceptacji. Spółka nie oczekiwała odpowiedzi, czy dany dokument w postaci elektronicznej może stanowić dowód w postępowaniu podatkowym/kontrolnym lecz, czy dokonanie zapisów księgowych w oparciu o dokumenty takie jak w opisie stanu faktycznego (formie elektronicznej) będzie poprawne na gruncie przepisów u.ra., a w konsekwencji, czy Strona skarżąca będzie mieć prawo do zaliczenia wydatków tak udokumentowanych do kosztów uzyskania przychodów. Przedmiotem wniosku były więc przepisy u.p.d.o.p. (art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. u.p.d.o.p., w związku z przepisami u.ra.) i nie wymagało to prowadzenia postępowania dowodowego - zastrzeżonego ustawowo do kompetencji innego organu niż DKIS. Nie było koniecznym badanie czego dany wydatek dotyczy i jaki/czy jest jego związek z przychodami/zabezpieczeniem/utrzymaniem źródła przychodów Wnioskodawcy. Podkreślić należy, że we wniosku wprost jednoznacznie wskazano założenie, że wydatek wypełnia warunki z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przy równoczesnym wykluczeniu przypadków wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.do.p., a więc interpretacja nie odnosiłaby się do oceny zgodności przedstawionego stanu faktycznego z rzeczywistością.

Mając powyższe na uwadze odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku Spółki o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego – ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z u.ra. narusza wskazane w skardze przepisy (z wyłączeniem zarzutu powołującego się na naruszenie art. 120, art. 121 w związku z art.14h o.p.), czego konsekwencją było odmowa wydania interpretacji indywidualnej w pierwszej instancji i utrzymanie w mocy takiego rozstrzygnięcia przy ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego zażalenia. Brak uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 120, art. 121 w związku z art. 14h o.p. Sąd upatruje w charakterze skarżonego rozstrzygnięcia, którym DKIS nie oceniał stanowiska Spółki lecz wskazał na przeszkodę uniemożliwiająca Jego zdaniem wszczęcie postępowania. Tym samym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z [...] grudnia 2018 r. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony koszt wpisu od skargi.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ podatkowy zobowiązany jest do udzielenia interpretacji Stronie skarżącej w zakresie wynikającym z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.