Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 818/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9,  art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 34 ust. 3 pkt 1,  art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i K. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr 1", obr. L., Gmina N. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej zwanej P.b. ) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że wnioskodawcy przedłożyli projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami i pozwoleniami, oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. przyjętego uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] r. Dalej organ wskazał, że uwagi do złożonego projektu budowlanego wniósł A. M. właściciel zabudowanej działki nr "2" znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Uwagi te zostały rozpatrzone w toku postępowania jednak w ocenie Starosty brak było merytorycznych podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Odwołanie od tej decyzji do Wojewody [...] wniósł A. M., zastępowany przez adwokata M. O., domagając się jej zmiany poprzez zatwierdzenie lokalizacji projektowanego budynku mieszkalnego w oddaleniu od granicy jego działki, względnie uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście [...]. Odwołujący się zarzucił wydanie decyzji organu I instancji z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., gdyż narusza ono jego uzasadnione interesy. Podał, że projektowany budynek ma zostać zlokalizowany w granicy z jego działką oraz posiada ponad [...] m wysokości. Powyższe będzie miało wpływ na znaczne obniżenie atrakcyjności prowadzonego przez niego wraz z żoną gospodarstwa agroturystycznego, co może stać się asumptem do wystąpienia przez nich z roszczeniem odszkodowawczym w związku z możliwym zmniejszeniem się liczby turystów odwiedzających ich gospodarstwo. Projektowana lokalizacji budynku zasłoni w szczególności widok na las oraz spowoduje faktyczne zacienienie jego działki. O tych niepożądanych skutkach projektowanej budowy inwestorzy wiedzieli, a mimo tego uznali je za nieistotne. Tymczasem ich działka z drugiej strony graniczy z terenem niezabudowanym i nikt z potencjalnych przyszłych jej właścicieli (nie ma ona uregulowanego stanu prawnego) nie zamierza wszczynać na niej procesu budowlanego. Odwołujący domagał się także weryfikacji poprawności map, w oparciu o które sporządzono projekt budowlany. Dodatkowo wskazał też, że maksymalne odsunięcie się przez inwestorów od granicy jego nieruchomości będzie korzystne także dla inwestorów, którzy nie będą narażeni na immisje z terenu jego działki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 i P.b. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygniecie wskazał, że na podstawie nadesłanego przez organ I instancji materiału dowodowego doszedł do przekonania, iż wniesione odwołanie nie zostało oparte na podstawach uzasadniających uchylenie zaskarżonego aktu. W dalszej części uzasadnienia podał, że w jego ocenie przedłożony przez inwestorów projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej - rozporządzenie MI z 2002 r.). W szczególności budowa została zaprojektowana w zgodzie z § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MI z 2002 r., który dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce o szerokości mniejszej niż [...] m. Tym samym warunek ten został spełniony, gdyż działka inwestorów ma szerokość [...] m. Organ wyjaśnił także, że nie jest władny do zatwierdzenia innego projektu budowlanego, a w szczególności odsunięcia lokalizacji projektowanego budynku na maksymalną odległość od granicy działki A. M. Przewidziane w projekcie usytuowanie budynku jest także zgodne z ustaleniami planu miejscowego, który dopuszcza taką lokalizację. W ocenie Wojewody sięganie jednakże do ustaleń planu miejscowego wobec zgodności przedmiotowej lokalizacji z przepisami rozporządzenia MI nie jest konieczne. Wojewoda dodał, że obowiązujące przepisy nie uzależniają lokalizacji budynku przy granicy działki od zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu zacieniania działki odwołującego się organ wyjaśnił, że zarzut ten nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem prawo budowlane normuje jedynie kwestie zacieniania przez mające powstać obiekty pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazał także, że wynikający z § 60 rozporządzenia MI z 2002 r. wymóg dotyczący zapewnienia wymaganego nasłonecznienia mieszkania wielopokojowego jest ograniczony tylko do jednego pokoju. Wojewoda wskazał również, że w jego ocenie nie można podważać prawidłowości dokumentacji mapowej dołączonej do projektu budowlanego. W aktach sprawy znajduje się bowiem oryginał mapy do celów projektowych wykonanej przez uprawnionego geodetę, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na mapie tej wyraźnie zostały naniesione granice działek zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133 – dalej zwanego rozporządzeniem MI z 2003 r.). Organ wskazał też, że wobec spełnienia przez inwestorów wszelkich warunków uprawniających ich do uzyskania pozwolenia na budowę, organ I instancji z uwagi na treść art. 35 ust. 4 P.b. nie mógł odmówić udzielenia takiego pozwolenia.

Pozostałe zarzuty odwołania dotyczące pogorszenia walorów widokowych i w związku z tym zmniejszenie atrakcyjności prowadzonego w sąsiedztwie gospodarstwa agroturystycznego, w ocenie organu nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Kwestie te mogą stanowić jednak podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w procesie cywilnym prszed sądem powszechnym.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. M., reprezentowany przez adwokata M. O., domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając te żądania zarzucił wydanie decyzji przez Wojewodę [...] z naruszeniem: - art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- § ust. 3 rozporządzenia MI z 2003 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego wykonanego w oparciu o nieaktualną i niezgodną ze stanem rzeczywistym mapę,

- art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności brak sprawdzenia zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz jego kompletności, a także aktualności i zgodności ze stanem faktycznym mapy, na której oparto projekt.

W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący powtórzył i rozwinął argumentację zawartą w odwołaniu. Wskazał, że przewidziany do realizacji budynek, o wysokości [...] m i wybudowany w odległości [...] m od granicy nieruchomości ( sic !), stanowić będzie poważne utrudnienie w dalszym prowadzeniu gospodarstwa agroturystycznego. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że odsunięcie budynku o [...] m w stronę przeciwnej granicy działki nie wprowadzi zasadniczej zmiany, bowiem poprawiłoby to widok na las stanowiący jedną z atrakcji prowadzonego gospodarstwa agroturystycznego oraz zmniejszyłoby zacienienie jego nieruchomości. Wskazał, że organy winny wyważyć interesy prawne inwestora i skarżącego uwzględniając istniejącą zabudowę oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. Niezrozumiała dla skarżącego jest w związku z tym niechęć inwestora do zmiany usytuowania budynku. W ocenie skarżącego działka inwestora nie ma wytyczonych geodezyjnie granic, co podważa zgodność ze stanem faktycznym mapy, na której oparty został projekt budowlany i w konsekwencji powoduje to brak możliwości sprawdzenia zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Wreszcie skarżący poddał w wątpliwość posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo własności nieruchomości, z którego wynika to prawo inwestora zostało bowiem nabyte w wyniku postępowania o dział spadku, w którym został pominięty jeden ze spadkobierców. Z uwagi na brak bliższych informacji w tej sprawie skarżący wystąpił do Sądu, aby zwrócił się on o ustalenie, czy przed Sądem Rejonowym w M. toczy się postępowanie wznowieniowe z udziałem inwestorów oraz J. G. dotyczące działki nr "1" obręb L., Gmina. N.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wskazał, że w skardze powtórzone zostały zarzuty podnoszone już w odwołaniu, do których odniósł się on w uzasadnieniu swojej decyzji. Podał też, że w toku postępowania administracyjnego nie było kwestionowane prawo inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stąd okoliczność ta "nie mogła być przedmiotem oceny przy wydawaniu przez (...) organ odwoławczy kwestionowanego rozstrzygnięcia".

W złożonym na rozprawie piśmie procesowy z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd, że w Sądzie Rejonowym w M. złożony został wniosek o zmianę postanowienia o nabyciu spadku oraz o zabezpieczenie tego spadku obejmującego m.in. działkę nr "1", obręb L., Gm. N., na której ma zostać zrealizowany budynek M. i K. K. Okoliczność ta w jego ocenie dowodzi, że zgoda na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane została uzyskana od osoby nieuprawnionej, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do wydania pozwolenia na budowę. Do pisma tego dołączone zostały kopie dwóch wniosków z dnia [...] i [...] r. skierowanych do Sądu Rejonowego w M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie do końca z powodów w niej podniesionych. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] pod względem jej zgodności z prawem, Sąd nie będąc , stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.), związany wnioskami i zarzutami skargi doszedł bowiem do przekonania, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrolę legalności zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od analizy art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P. b. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska (...). Dodać trzeba, że obowiązek sprawdzenia rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. nakłada natomiast na właściwy organ obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanym. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie wywiązały się w sposób dostateczny z obowiązków nałożonych na nich tymi przepisami.

Zarzut uchylenia się od zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi należy w szczególności postawić organowi odwoławczemu. Organ ten zobowiązany był bowiem dokonać oceny całego materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, a także w miarę potrzeby - na żądanie strony bądź z urzędu - przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia tych dowodów i materiałów (art. 136 k.p.a.). Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi udzielonej na wniesioną skargę wynika tymczasem, że organ ten w toku rozpatrywania sprawy ograniczył się tylko do sprawdzenia zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, przez co naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Tymczasem ta z wynikającą z art. 15 k.p.a. zasada ogólna postępowania administracyjnego nakazuje dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy.

Zdaniem Sądu Wojewoda nie odniósł się zresztą również w sposób wystarczający nawet do zarzutów podniesionych w odwołaniu strony. W szczególności nie zbadał on wszechstronnie twierdzeń strony dotyczących wysokości projektowanego budynku mieszkalnego. Kwestia ta została tymczasem w sposób wyraźny podniesiona w odwołaniu. Skarżący podał w nim, że projektowany budynek mieszkalny ma mieć wysokość [...] m, co wpłynie na zacienienie jego nieruchomości. Zarzut ten organ odwoławczy odparł w zasadzie dwoma stwierdzeniami wskazując, że prawo budowlane nie reguluje kwestii związanej z zacienieniem działki (w odwołaniu była mowa o nieruchomości) oraz przywołując brzmienie § 60 rozporządzenia MI z 2002r. Twierdzenia takie należy uznać za niedostateczne, biorąc pod uwagę chociażby unormowanie zamieszczone w § 13 rozporzadzenia MI z 2002 r. Przepis ten określa bowiem, jakie odległości pomiędzy budynkami z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinny zostać zachowane aby umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Zgodnie z § 13 ust. 1 wspomniany warunek uznaje się za spełniony, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Zgodnie zaś z ust. 2 tego paragrafu wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

Z brzmienia powołanego przepisu wynika wprost, że wymogi wynikające z § 13 rozporzadzenia MI z 2002 r. nie są tożsame – jak zdaje się twierdzić Wojewoda - z wymogami określonymi w § 60 tego rozporządzenia. W pierwszym z tych przepisów jest bowiem mowa o umożliwieniu naturalnego oświetlenia znajdujących się w budynkach pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a w drugim o zapewnieniu nasłonecznienia takich pomieszczeń.

Przywołane unormowania nie pozostawiają zatem wątpliwości, że organy zatwierdzające projekt budowlany winny ocenić, czy projektowany obiekt budowlany uwzględnia przepisy dotyczące "przesłaniania i zacieniania" określone w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia MI z 2002 r. Obowiązek ten, jak słusznie podniesiono w skardze, wywieść należy z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nakazującego zapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.). Projekt budynku winien też spełniać nie tylko wymogi dziennego oświetlenia i nasłonecznienia przewidzianych w nim pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ale także oświetlenia i nasłonecznienia budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi istniejącymi w obszarze oddziaływania tego obiektu. Obowiązkiem właściwego organu jest zaś zbadanie, czy projekt budowlany i ewentualnie dołączone do niego rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków ( por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1138/10, [w:] Lex Nr 1083543).

Przeprowadzone rozważania prowadzić muszą do wniosku, że część opisowa projektu budowlanego, składające się na niego rysunki oraz ewentualne dodatkowe opracowania winny zawierać dane pozwalające na wykonanie stosownych obliczeń, pozwalających zweryfikować twierdzenia inwestora czy projektanta dotyczące zgodności wykonanego projektu z warunkami technicznymi. Tymczasem w przedłożonych Sądowi aktach sprawy brak jest informacji dotyczących rzędnych i wzajemnych odległości między projektowanym budynkiem a budynkiem inwestorów. W aktach sprawy brak jest także informacji na jakiej wysokości nad gruntem usytuowane są w budynku skarżącego okna w pomieszczeniach przewidzianych na pobyt ludzi. Powyższe zaś dowodzi, że zatwierdzony projekt zagospodarowania działki nie spełnia wszystkich wymogów wynikających z art. 34 ust. 3 pkt 1) in fine. P.b. Z rysunków składających się na projekt architektoniczno – budowlany i jego opisu nie wynika też w sposób jednoznaczny, jaką wysokość ma mieć projektowany budynek, a w szczególności na jakiej wysokości znajdzie się najwyższa krawędź tego obiektu.

Zauważyć wreszcie należy, że orzekające w sprawie organy winny szczegółowo zanalizować przewidzianą w projekcie architektoniczno-budowlany wysokość budynku nie tylko z punktu widzenia przepisów § 13, 57 i 60 rozporządzenia MI z 2002 r., ale także pod kątem zgodności tego parametru z wymogami planu miejscowego. Zgodnie z rysunkiem obowiązującego planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. w części dotyczącej miejscowości M. i L. ( Dz. Urz. Woj. Śl. Z 2008 r. Nr 9, poz. 225) przewidziana pod inwestycję część działki nr "1" znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolami MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), MR (tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej) oraz UC ( tereny usług komercyjnych). Dla wszystkich tych terenów przepisy planu ustalają jednakowe ograniczenia dotyczące maksymalnej wysokości budynków do dwóch kondygnacji nadziemnych łącznie z użytkowymi poddaszami oraz nie przekraczającą wysokości [...] m do okapu ( por. § 5 ust. 2 pkt 1) lit a) tiret 3, § 6 ust. 2 pkt 1) lit a) tiret 2 oraz § 8 ust. 2 pkt 1) lit. a) tiret 2 tekstu planu).

Zdaniem Sądu trafny był natomiast pogląd organu odwoławczego dotyczący braku uprawnień organu administracji architektoniczno-budowlanej do zmiany projektowanej lokalizacji obiektu budowlanego i związania w tym zakresie ustaleniami przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego.

Za nieuzasadniony należy też uznać zawarty w skardze i piśmie procesowym z dnia [...] r. zarzut skarżącego kwestionujący prawidłowość poczynionych ustaleń dotyczących prawa do dysponowania przez inwestorów nieruchomością na cele budowlane. Stwierdzić bowiem należy, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. na inwestora został nałożony jedynie obowiązek złożenia pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o dysponowaniu takim prawem. W myśl art. 3 pkt 11 tej ustawy przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy zaś rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W dacie złożenia wniosku bezsporne zaś było, że inwestorzy dysponowali tytułem prawnym do tej nieruchomości wynikającym ze stosunku zobowiązaniowego (umową dzierżawy wraz z prawem zabudowy zawartą z ówczesną właścicielką przedmiotowej nieruchomości G. G., matką uczestniczki postępowania M. K.). Odnosząc się do wniosku strony skarżącej zawartego w skardze oraz w złożonym na rozprawie piśmie procesowym wyjaśnić też przyjdzie, że sąd administracyjny swoje orzeczenia wydaje na podstawie akt sprawy. Z urzędu albo na wniosek stron może sąd ten przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, pod warunkiem jednak, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie ( art. 106 § 3 p.p.s.a.). Na marginesie dostrzec też należy, że dołączone do pisma procesowego z dnia [...] r. kopie wniosków kierowanych do Sądu Rejonowego w M. nie zostały zaopatrzone w adnotacje wskazujące na ich złożenie w tym Sądzie.

Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji zastosuje się do wskazań Sądu i zbada zgodność przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego ze wskazanymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz ustaleniami planu miejscowego. Przed przystąpieniem do tych czynności organ ten jednak w pierwszym względzie ustali, czy w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę rozpoczęte już zostały przez inwestorów roboty budowlane. W takim przypadku organ ten winien uchylić decyzję Starosty [...] i umorzyć postępowanie przed organem I instancji oraz przekazać akta sprawy do dalszego prowadzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania obejmujących: wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa Sąd oparł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).