Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 167/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4, art. 13l ust. 1, art 13i ust. 3 i ust. 4a
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z [...] października 2020 r. nr [....] na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm.; dalej: u.d.p.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 890; dalej: rozporządzenie z 22 marca 2011 r.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej: u.t.d.), po rozpoznaniu wniosku R. W. (dalej: przedsiębiorca, strona, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2020 r., którą nałożył karę pieniężną w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Stan faktyczny przedstawiał się następująco:

Dnia [...] października 2019 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] (granica państwowa)- węzeł [...] oraz urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] (granica państwowa) - węzeł [...].

Przejazdy zostały udokumentowane zdjęciami z urządzeń kontrolnych zainstalowanych na bramownicach zbudowanych w pasie drogowym. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że za przejazd pojazdu samochodowego o nr rej. [...], który został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat, nie została uiszczona opłata elektroniczna z powodu braku komunikacji urządzenia viabox z urządzeniem kontrolnym znajdującym się na bramownicy oraz brakiem odpowiednich środków pieniężnych na pokrycie opłaty elektronicznej należnej za wykonywany przejazd.

Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż ww. pojazd został zarejestrowany jako autobus.

W oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców organ prowadzący postępowanie ustalił, iż właścicielem ww. pojazdu samochodowego w dniu odnotowania naruszenia był przedsiębiorca.

Wobec powyższych ustaleń GITD pismem z 7 lutego 2020 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas ww. przejazdu, pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Pismo zostało doręczone stronie 21 lutego 2020 r.

W piśmie z 27 lutego 2020 r. przedsiebiorca wniósł o "przedstawienie dowodów potwierdzających zarzut naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trakcie przejazdu w dniu [...] października 2019 r. autobusu o nr rej. [...], w szczególności dokumentów, o których mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 października 2016 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz.U. 2016 poz. 1859), w tym obrazu pojazdu ".

W odpowiedzi GITD pismem z 25 marca 2020 r. przesłał stronie zapis ewidencyjny zawierający dokumentację zdjęciową z zarejestrowanego naruszenia. Przedmiotowe pismo zostało doręczone stronie 2 kwietnia 2020 r.

Strona nie zajęła stanowiska.

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, GITD decyzją z [...] maja 2019 r. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 22 marca 2011 r., z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona podniosła, że pojazd poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej, jednak opłata nie została pobrana z przyczyn leżących po stronie operatora systemu, nie po stronie użytkownika pojazdu. Skarżący podniósł, że w momencie wyjazdu autobusu w trasę, tj. [...] października 2019r. o 22:00 na koncie przypisanym do umowy nr [...] znajdowały się środki pieniężne. Ponadto, przedsiębiorca wskazał, że z oświadczenia i wyjaśnień kierowców wynika, że od początku wyjazdu w dniu [...] października 2020 r. były problemy z połączeniem się systemem viaTOLL, które polegały m.in. na braku możliwości sprawdzenia stanu konta za pomocą znajdującego się w pojeździe urządzenia viabox, zatrzymali się na stacji paliw w T., gdzie uzyskali informację, że od godziny 22:00 [...] października 2019 r. do godz. 6:00 dnia [...] października 2019 r. w całym kraju ma miejsce przerwa technologiczna w działaniu systemu viaTOLL która uniemożliwia dostęp do systemu, a w konsekwencji nie ma możliwości ani sprawdzenia ani doładowania konta. Z uwagi na powyższe kierowcy kontynuowali podróż, by [...] października 2019 r. w punkcie dystrybucji w O. zasilić konto kwotą 120 zł. W ocenie strony brak jest przesłanek do przypisania odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty. Powołując się na orzecznictwo sądów wskazano, że w sytuacji gdy niepobranie opłaty wynikało z przyczyn leżących po stronie operatora systemu poboru opłat, wymierzenie opłaty byłoby brakiem należytego zabezpieczenia systemu poboru opłat. Ponadto, strona złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, tj. kierowców ww. pojazdu w dniach [...] października 2019 r. na okoliczność istnienia przerwy technologicznej od godziny 22:00 dnia [...]października 2019 r. do 6:00 dnia [...] października 2019 r., zamiaru doładowania konta, doładowania konta w dniu 5 października 2019 r. W załączeniu przesłano kopię oświadczenia kierowcy R. G..

Rozpoznając sprawę ponownie, GITD wspomnianą decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z włączonych w poczet materiału dowodowego dokumentów: zapisu ewidencyjnego [...] oraz [...] z systemu elektronicznego poboru opłat, informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, pisma informacyjnego z Departamentu Zwalczania Przestępczości Ekonomicznej Ministerstwa Finansów nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. wraz z załącznikami, pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. nr [...] z dnia [...] października 2019 r., pism z wyjaśnieniami strony oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...] października 2019 r. o godzinie [...]oraz o godzinie [...] nie została uiszczona. Opłata za przejazd pojazdu w ww. dniu o ww. godzinach w ogóle nie pojawia się na wykazie. Wygenerowane wręcz, że ważna umowa została zidentyfikowana, a stan salda na koncie użytkownika w ww. godzinach wynosił 0 zł. Dostępne środki zostały wyczerpane 5 października 2019 r. o godz. 05:46. Użytkownik doładował umowę przed naruszeniem 27 września 2019 r. kwotą 200 zł, a po stwierdzonym naruszeniu [...] października 2019 r. o godzinie 03:34, kwotą 120 zł. Ponadto do przedsiębiorcy wysłano informacje o niskim stanie salda w dniu 29 października 2019 r. oraz o braku środków na koncie w dniu 5 października 2019 r. o godz. 06:01:01. Nadto organ ustalił, że w ww. okresie nie występowała przerwa technologiczna w funkcjonowaniu ESPO, a także nie odnotowano nieprawidłowości uniemożliwiających doładowanie konta na stacji [...] w T..

Odnosząc się do twierdzeń strony, Organ podał, że w rozpatrywanej sprawie przesłankami odpowiedzialności było stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Analiza zaś zebranego materiału dowodowego wykazała, że w dniu zarejestrowania przedmiotowego naruszenia kontrolowany autobus poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd. Organ zwrócił uwagę, że przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak komunikacji pomiędzy urządzeniem viabox a urządzeniem kontrolnym zainstalowanym na bramownicy oraz zarazem brak środków na koncie. Strona miała zawartą umowę z operatorem systemu viaTOLL, jednak nie zadbała o to, by na koncie znalazły się środki wystarczające do uiszczenia opłaty. Tym samym fakt naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej był bezsporny.

GITD nie stwierdził również zaistnienia przesłanek pozwalających na umorzenie postępowania administracyjnego lub odstąpienie od nałożenia kary, o których mowa w art. 189e k.p.a. i art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Przedsiębiorca wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżył ją w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78, art. 80 k.p.a., polegające na:

- zaniechaniu przez organ prowadzący postępowanie wszelkich niezbędnych kroków w celu prawidłowego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony,

- dowolnej i arbitralnej ocenie materiału dowodowego,

- rozstrzygnięciu wątpliwości ujawnionych w toku postępowania na niekorzyść strony,

- nieuwzględnieniu wniosków dowodowych strony.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom z art. 107 § 3 k.p.a.

Na skarżącego została nałożona przez GITD kara pieniężna 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Zgodnie z powołanym przepisem korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.; dalej: p.r.d.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy, o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) powyżej 3,5 t, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

W niniejszej sprawie stwierdzono przejazd autobusu (bezsporne).

W myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, (opłata elektroniczna), jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 u.d.p.). Co do zasady, według art. 13hc ust. 1 u.d.p., uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i. Regułą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p., obowiązany jest do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 u.d.p. (odpowiednia kategoria pojazdu).

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. poz. 1406 z późn. zm.).

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2).

W myśl art. 13l ust. 1 u.d.p. do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony GITD.

Okoliczności faktyczne stanowiące hipotezę powyższych przepisów, w ocenie Sądu, zostały wykazane przez GITD w sposób nie budzący wątpliwości. Skarżący nie negował bowiem ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, tj. zarejestrowany przez urządzenie kontrolujące [...] października 2019 r. przejazd należącego do niego pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] na odcinku drogi krajowej nr [...] (granica państwowa)- węzeł [...] oraz na odcinku drogi krajowej nr [...] (granica państwowa) - węzeł [...], zarzucając jedynie, że naruszenie było efektem wadliwego działania infrastruktury.

Należy podzielić stanowisko GITD, że w systemie elektronicznego poboru opłat wykorzystywana jest technologia mikrofalowa DSRC (Dedicated Short Rangę Communication - dedykowana komunikacja krótkiego zasięgu). Technologia DSRC działa w oparciu o dwa rodzaje współpracujących urządzeń: czujniki rejestrujące fale, umieszczone na bramownicach wzniesionych nad drogą objętą obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej oraz transponder (tzw. viaBox) wysyłający dane o pojeździe do czujników. W chwili, gdy kierujący pojazdem przejeżdża pod bramownicą lub do pojazdu zbliży się Mobilna Jednostka Kontrolna Inspekcji Transportu Drogowego, nawiązywana jest łączność między bramownicą (lub Mobilną Jednostką Kontrolną), a jednostką pokładową (viabox) zainstalowaną w pojeździe. Dane o pojeździe przekazywane są do operatora, a następnie do centrum rozliczeniowego. Na bramownicach zainstalowane są również urządzenia pozwalające na ujawnienie oraz rejestrację pojazdów, które nie uiściły opłaty elektronicznej.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p., jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę

(pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Należy podkreślić, że skarżący zawarł umowę z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną (umowa nr [...]) w trybie przedpłaty. Wniesiona przez skarżącego przedpłata nie pokryła w całości należności wynikających z dokonanych przejazdów.

Materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych równocześnie nie wskazuje, by ujawnione przez GITD naruszenie było konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat, czy też przerwy technologicznej w funkcjonowaniu ESPO. Natomiast skarżący nie przedstawił dowodów, które zaprzeczałyby ustaleniom poczynionym przez organ. Z pisma operatora systemu elektronicznego poboru opłat z 10 sierpnia 2020 r., nr [...], wynika, że w dniu kontroli "nie odnotowano nieprawidłowości w funkcjonowaniu ESPO oraz przedmiotowego urządzenia kontrolnego infrastruktury przydrożnej". Zgodnie z treścią powyższego pisma również użytkownik pojazd "nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia pokładowego viaBOX oraz w związku z funkcjonowaniem ESPO", jak również "nie dokonywał wymiany ani zwrotu urządzenia pokładowego viaBOX". Skarżący temu oświadczeniu nie zaprzeczył. Należy zwrócić uwagę, że w wyniku kontroli został wygenerowany zapis ewidencyjny o treści "Brak komunikacji z OBU, umowa dla NRP została zidentyfikowana", który wskazuje na to, że podczas wykonywanego przejazdu urządzenie viabox nie skomunikowało się z urządzeniem kontrolnym zainstalowanym na bramownicy. Skarżący nie wykazał, aby wpływ na prawidłową komunikację miały przyczyny techniczne leżące po stronie operatora systemu. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w przypadku prawidłowej komunikacji opłata elektroniczna za ww. przejazd nie zostałaby uiszczona, ponieważ na koncie użytkownika w systemie viaTOLL nie było odpowiednich środków pieniężnych. Skarżący nie podważył twierdzenia, że kierujący pojazdem był informowany o niskim stanie salda od dnia 29 września 2019 r. od godziny 12:42:07 za pośrednictwem sygnalizacji urządzenia pokładowego viabox zainstalowanego w pojeździe. Ponadto, użytkownik jako preferowaną formę kontaktu wybrał e-mail: [...] co skutkowało wysłaniem o niskim stanie salda od dnia 29 września 2019 r. od godziny 11:01:04 oraz o braku środków na koncie w dniu 5 października 2019 r. o godzinie 06:01:01. Zatem miał dostateczną możliwość sprawdzenia i posiadał informację o braku środków pieniężnych na koncie użytkownika viabox. Jeżeli zaś doładowanie konta nastąpiło w takim czasie, że były środki na opłacenie przejazdu podczas stwierdzonego incydentu, to powinien był przedstawić dowód zasilenia konta (koszty są kosztami działalności przedsiębiorcy i powinny być udokumentowane), a nie oświadczenie R. G. – jednego z kierowców autobusu

Tym samym zdaniem Sądu, zarzut nieprawidłowego wadliwego działania infrastruktury viaBox nie zasługuje na uwzględnienie, a skarżący, wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym, był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Organ także ustalił, że wjazd na omawiany odcinek drogi oraz sama droga były prawidłowo oznakowane w zakresie informacji o obowiązku ponoszenia opłaty elektronicznej (informacja GDDKiA, k. – 26 akt adm.).

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosków dowodowych strony, wskazać należy, iż Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w tym zakresie. Zebrany materiał dowodowy w sprawie jest spójny i wyczerpujący, a przeprowadzenie kolejnych dowodów miałoby na celu jedynie przedłużenie postępowania. W myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wnioski zgłaszane przez skarżącego nie miały tej cechy.

Zdaniem Sądu organ zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.

Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowane w wyroku z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt: I OSK 1607/16, iż żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie iv danej sprawie.

Reasumując, w świetle powyższych ustaleń obowiązek skarżącego –uiszczenia opłaty elektronicznej - jako użytkownika drogi krajowej nie został dopełniony. Dlatego też GITD prawidłowo ocenił materiał dowodowy i nałożył karę pieniężną w wysokości 1.500 zł, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Sprawę rozstrzygnięto po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w zgodzie z art. 77 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał tym samym, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym.

Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.