Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 889/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 i 3, art. 123 ust. 2, art. 138 ust. 2, art. 128, art. 113 ust. 1, art. 114 st. 1, art. 115 ust. 1 i 2, art. 116, art. 119
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] , znak: [...], Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań W. K. i K. P. na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z [...] orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Gminy K. z przeznaczeniem pod budowę Regionalnego Portu Lotniczego K. prawa własności niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obręb G., gmina C. jako działka nr [...] o pow. 1,5000 ha, stanowiącej własność W. K..

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że w odwołaniu od ww. decyzji organu

I instancji W. K. podniosła, że wysokość ustalonego odszkodowania nie zaspakaja jej oczekiwań i jest mniej korzystna niż gdyby nadal posiadała nieruchomość i czerpała z niej korzyści w postaci m.in. drewna na opał. Strona wskazała, że jako osoba pobierająca emeryturę z KRUS-u musi liczyć się z każdym wydawanym przez siebie groszem, w związku z tym nie może zgodzić się na zaproponowane odszkodowanie. Zarzuciła, że organ I instancji przemilczał w decyzji kwestię dotyczącą zamiany przedmiotowej nieruchomości na inną, która odpowiadałby swoją ceną i zagospodarowaniem wywłaszczanej działce nr [...] . Powyższe wskazuje w opinii właścicielki, że organ I instancji kierował się jedynie dobrem inwestora, a nie aktualnego właściciela. Ponadto wskazała, że kwota 3 zł za 1 m2 gruntu, jaka zastała przyjęta przez rzeczoznawcę majątkowego, jest dla niej nie do zaakceptowania ponieważ jest rażąco zaniżona. Nieruchomość jest zgodnie

z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenem inwestycyjnym, a nie rolnym. Nadto strona wskazała, że przy wyborze transakcji do porównania rzeczoznawca majątkowy bezzasadnie uwzględniła jedynie transakcje,

w których cena nabycia była najniższa, a więc niekorzystna dla właścicielki. Odwołująca poddała również w wątpliwość, dlaczego przy wycenie nie zostały uwzględnione do porównania transakcje nieruchomościami wywłaszczonymi pod drogi. W końcowej części odwołania W. K. podniosła, że zgadza się na zbycie nieruchomości, ale łącznie z siedliskiem (działka nr [...] ) oraz działkami nr [...] i nr [...] , których jest współwłaścicielką wraz z mężem J. K. Powyższa kwestia poddana została pod rozwagę organowi I instancji, który jednakże w żaden sposób się do niej nie odniósł.

Tożsame co do treści odwołanie od decyzji Starosty K. pismem

z dnia 7 lipca 2014 r. złożył K. P., który w całości poparł argumentację W. K.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał, że postępowanie dotyczy niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obręb G., gmina C. jako działka nr [...] o pow. 1,5000 ha, stanowiącej własność W. K.

Z akt sprawy wynika, że na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 2 grudnia 2009 r. K. P. stał się dzierżawcą m.in. działki nr [...] . Z zapisów umowy wynika, że została zawarta na czas określony do dnia 16 grudnia 2019 r.

Pismem z 13 stycznia 2010 r. Prezydent Miasta K., który będzie realizować cel publiczny jakim jest budowa Regionalnego Portu Lotniczego

w O., wystąpił do Starosty K. z wnioskiem o wywłaszczenie na rzecz Gminy K. nieruchomości gruntowej położonej we wsi G. gm. C., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1,5000 ha, stanowiącej własność W. K. Nieruchomość niezbędna była do realizacji celu publicznego - budowy Regionalnego Portu Lotniczego w O., zgodnie

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr XXVIII/278/09 Rady Miejskiej w C.u z dnia 30 lipca 2009 r.

Z wniosku wynika, że rokowania prowadzone przez Gminę K.

z właścicielką nieruchomości nie doprowadziły do zawarcia umowy sprzedaży. Wnioskodawca wywłaszczenia przedstawił dokumenty wskazujące, iż właścicielka działki nr [...] nie wyraziła zgody na jej zbycie w trybie cywilnoprawnym na warunkach zaproponowanych przez Gminę K..

W dniu 14 kwietnia 2010 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości, mające na celu określenie sposobu jej zagospodarowania. Ustalono, że działka nr [...] jest częściowo użytkowana rolniczo, częściowo porośnięta lasem brzozowym, średnica drzew około 5 cm.

Burmistrz Miasta i Gminy C. pismem z 6 października 2011 r. zaświadczył, że zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego "Regionalny Port Lotniczy K. - Część Wschodnia" na obszarze Gminy C. w części sołectw: G. i P. uchwalonym Uchwałą Nr IX/47/2011 Rady Miejskiej w C. z dnia 30 maja 2011r., działka nr [...] znajdująca się

w obrębie G. położona jest na terenie oznaczonym G-KL - co stanowi tereny lotniska.

Wojewoda wskazał, że Starosta K. zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości. W operacie szacunkowym z grudnia 2011 roku, rzeczoznawca majątkowy określił wartość nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] zlokalizowanej we wsi G. gmina C. na kwotę 84.094,00 zł.

W toku prowadzonego postępowania po zapoznaniu stron na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 1 lutego 2012 r. z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności z operatem szacunkowym, Starosta K. we własnym zakresie wystosował do rzeczoznawcy majątkowego pismo z dnia 22 lutego 2012 r., zawierające uwagi i zastrzeżenia do sporządzonego operatu szacunkowego.

Rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając uwagi wskazane przez Starostę K. w piśmie z dnia 22 lutego 2012 r., sporządził w sierpniu 2012 r. korektę operatu szacunkowego sporządzonego dla przedmiotowej nieruchomości. Wartość nieruchomości określona w wyniku wyceny wyniosła 92.108,00 zł.

Na kolejnej rozprawie administracyjnej, w dniu 18 października 2012 r., W. K.a oświadczyła, że nie wyraża zgody na wywłaszczenie nieruchomości. Wskazała, że wyrazi zgodę na zbycie działki nr [...] , jeżeli wywłaszczeniem zostanie objęte gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzą działki nr [...] , nr [...] i nr [...] położone w O., a cena nabycia wyniesie 3.500.000,00 zł. Przedstawiciel Gminy K. oświadczył, że były już prowadzone negocjacje w sprawie nabycia ww. działek, ale strony nie doszły ze sobą do porozumienia co do ceny nabycia.

W wyniku utraty ważności dotychczasowego operatu szacunkowego, Starosta K. zlecił wykonanie nowego operatu przez wyłonionego w przetargu rzeczoznawcę majątkowego.

W operacie szacunkowym z października 2013 roku, rzeczoznawca majątkowy określiła wartość rynkową nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na kwotę 64.364,00 zł.

Z treści protokołu sporządzonego na okoliczność przeprowadzonej w dniu 6 marca 2014 r. rozprawy administracyjnej wynika, że uczestniczyli w niej m.in. W. K., pełnomocnik Gminy K. oraz rzeczoznawca majątkowy.

W związku z wątpliwościami co do wyceny, właścicielka uzyskała wyjaśnienia co do metodologii przyjętej przez rzeczoznawcę majątkowego i kryteriów, jakimi autor operatu kierował się przy doborze nieruchomości uwzględnionych do porównania. Przedstawiciel Gminy K. w związku ze zgłoszoną przez właścicielkę chęcią zamiany działki nr [...] zaproponował następujące działki będące własnością Gminy K. do zamiany: nr [...] o pow. 4,4200 ha i nr [...] o pow. 0,3000 ha położone w Grabowcu gm. C.. Dodatkowo poinformował o art. 15 ugn stanowiącym

o konieczności dopłaty w przypadku nierównych wartości zamiennych nieruchomości, której wysokość jest równa różnicy wartości zamienianych działek.

Wojewoda nadmienił, że właścicielka nieruchomości pismem z dnia 10 marca 2014 r. poinformowała Starostę K., że nie jest zainteresowana zamianą działki nr [...] na działki zaproponowane podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 6 marca 2014 r.

Organ II instancji stwierdzając, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami zawartymi w kpa wskazał, że inwestycja polegająca na budowie Regionalnego Portu Lotniczego K. mieści się w katalogu celów publicznych określonych w art. 6 pkt 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Z powodu braku porozumienia pomiędzy właścicielką nieruchomości W. K., a Gminą K. w sprawie nabycia na drodze cywilno - prawnej działki nr [...] , Starosta K. wszczął postępowanie wywłaszczeniowe zgodnie z art. 115 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ podniósł, że decyzja wywłaszczeniowa z dnia 30 czerwca 2014 r. wydana została na wniosek uprawnionego podmiotu, tj. Prezydenta Miasta K.,

z przeznaczeniem zgodnym z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po przeprowadzeniu niezbędnych rokowań, w których właścicielka nieruchomości nie wyraziła zgody na jej zbycie w drodze umowy cywilno-prawnej.

W ocenie Wojewody operat szacunkowy jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa tj. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r.

w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego.

W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji nieuzasadnione są zarzuty, zawarte w odwołaniach, dotyczące zaniżenia wysokości odszkodowania

z tytułu wywłaszczenia nieruchomości.

Ponadto przekonanie odwołujących, iż oszacowana w operacie wartość nieruchomości jest zaniżona, nie zostało poparte żadnymi dowodami i nie może świadczyć o wadliwości operatu.

Zdaniem organu nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący braku zaproponowania W. K. przez Gminę K. działek zamiennych. Prezydent Miasta K. w toku postępowania proponował właścicielce działki zamienne, w tym również położone we wsi G.. Jednakże W. K. nie zaakceptowała żadnej z proponowanych jej do zamiany działek.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze K. P. wniósł o uchylenie decyzji z 1 września 2014 r. zarzucając jej stronniczość na rzecz wywłaszczającego z powodu nie uwzględnienia zarzutów przedstawionych w odwołaniu, a także nienależytą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zarzucił też naruszenie art. 150 ust. 1 pkt 2, art. 134 ust. 3 i 4, jak również art. 135 ust. 1, 2 i 5, art. 129 ust. 1, art. 131 ust. 1, art. 155 i art. 159 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarżący podniósł, że w zgromadzonym materiale dowodowym są przedstawione różne kwoty za wywłaszczaną nieruchomość – pierwsza wartość to 84.094,00 zł, a druga 92.108,00 zł, natomiast wartość w operacie szacunkowym

z października 2013 r. wynosi 64.363,00 zł.

Odnosząc się do dokonania analizy operatu szacunkowego przez organ II instancji skarżący zauważył, że rzeczoznawca w większości posłużył się cenami gruntów z powiatu staszowskiego, a wycena dotyczyła powiatu K..

Odnosząc się do składanych ofert skarżący wskazał, że zawierały one cenę za działkę w kwocie 45.000,00 zł i takie były oferty przedstawiane przez Miasto K., a więc nie można mówić, iż były przeprowadzone negocjacje, gdyż oferty były nie do zaakceptowania.

Skarżący zarzucił, iż Wojewoda nie zauważył, że żadna z przedstawionych do zamiany działek nie była działką leśną, a takiej dotyczyło wywłaszczenie.

Nadmienił, że ceny gruntów w O. są bardzo wysokie z powodu tego, iż Miasto K. skupowało grunty po 3,00 zł za m2.

W ocenie skarżącego organ powinien zakupić podobną nieruchomość

w miejscowości O. lub G. od strony O. i przedstawić mu do zamiany,

o którą występowano podczas negocjacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Na wstępie wyjaśnić należy, że zasady ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowiące realizację zawartej w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP klauzuli wywłaszczeniowej, dopuszczającej wywłaszczenie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem, zostały określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. lub ustawą, stanowiącej materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć organów administracji.

W treści art. 112 ust. 1 u.g.n. określono zasadę, że przepisy rozdziału 4 tej ustawy normującego wywłaszczanie nieruchomości stosuje się do nieruchomości położonych, z zastrzeżeniem art. 122a, art. 124 ust. 1b, art. 124b, art. 125 i art. 126, na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne albo do nieruchomości, dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu,

w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Jest to ingerencja w indywidualne prawa podmiotu, która może nastąpić wyłącznie na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego (art. 112 ust. 2 i art. 113 ust. 1 u.g.n.).

Stosownie do przepisu art. 112 ust. 3 ustawy, wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, co do zasady należy poprzedzić rokowaniami o nabycie w drodze umowy praw do nieruchomości (art. 114 ust. 1 ustawy), przy czym samo wszczęcie tego postępowania nastąpić może dopiero po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia takiej umowy (art. 115 ust. 2 ustawy).

Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie stroną skarżącą jest dzierżawca wywłaszczonej nieruchomości (na mocy umowy dzierżawy z dnia 2 grudnia 2009 r. zawartej do 16 grudnia 2019 r.), któremu nie przysługiwało żadne z praw wymienionych w art. 112 ust. 2 u.g.n., należało poddać ocenie zakres jego interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia decyzji wydanej w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej przedmiot dzierżawy.

W tym celu należy sięgnąć do argumentacji zawartej w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2003 r. sygn. akt OPS 6/03 (ONSA 2004/1/10). Została ona co prawda wydana na tle innych przepisów – art. 136 -142 u.g.n. dotyczących zwrotu wywłaszczonej nieruchomości – jednakże z uwagi na tożsamość uregulowań zawartych w nich oraz w przepisach dotyczących wywłaszczenia nieruchomości, tezy uchwały mają pełne zastosowanie także w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Stosownie do art. 123 ust. 2 u.g.n. najem, dzierżawa lub użyczenie oraz trwały zarząd wywłaszczonej nieruchomości wygasają z upływem 3 miesięcy od dnia,

w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. Jednocześnie zgodnie z art. 138 ust. 2 u.g.n. najem, dzierżawa lub użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa

z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o zwrocie stała się ostateczna.

W ww. uchwale NSA stwierdził, że analizując przepis art. 138 ust. 2 u.g.n., należy uznać, że najemca wywłaszczonej nieruchomości ma interes prawny, by być stroną postępowania o jej zwrot, skoro w razie ostatecznego zwrotu tej nieruchomości, po upływie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o zwrocie stanie się ostateczna, jego prawo najmu wygasa z mocy prawa niezależnie od woli stron co do dalszego trwania tego stosunku po zmianie właściciela nieruchomości. Ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej i wynajętej (wydzierżawionej) nieruchomości wpływa bezpośrednio i wprost na dotychczasową sytuację prawną najemcy (dzierżawcy) takiej nieruchomości: z mocy art. 138 ust. 2 powyższej ustawy pozbawia najemcę przysługującego mu i podlegającego dotąd ochronie prawa najmu bez możliwości przeciwdziałania temu na jakiejkolwiek innej drodze prawnej niż

w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. To przeciwdziałanie nie może zniweczyć żądania zwrotu nieruchomości poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercom, ale może polegać na wykazywaniu w tym postępowaniu, że nie zachodzą przesłanki zwrotu nieruchomości określone w art. 137 analizowanej ustawy lub występuje przeszkoda dla zwrotu, o jakiej mowa w art. 229 tej ustawy. Taki jest zakres interesu prawnego najemcy w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, wynikający z omawianego art. 138 ust. 2.

Do takiego poglądu skłania się także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 grudnia 2002 r. sygn. akt III RN 128/02, gdy stwierdza, że pogląd o występowaniu interesu prawnego najemcy wynikającego z art. 138 ust. 2, jako uzasadniający udział najemcy w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, wydaje się przekonujący, zwłaszcza że ze względu na konsekwencje wynikające z decyzji

o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości najemca nie powinien być pozbawiony możliwości wykazania, że nie zachodzą opisane w ustawie przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Stanowisko to NSA, w powołanej wyżej uchwale, uznał za w pełni trafne.

Przenosząc przedstawioną wyżej argumentację prawną na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie dzierżawca nieruchomości, z uwagi na treść art. 123 ust. 2 u.g.n., ma status strony w postępowaniu dotyczącym wywłaszczenia nieruchomości będącej przedmiotem dzierżawy, skoro tylko w ten sposób może przeciwdziałać wygaśnięciu umowy dzierżawy z mocy prawa w razie wywłaszczenia tej nieruchomości.

W ocenie Sądu, interes prawny dzierżawcy ograniczony jest jednak do kwestionowania samego wywłaszczenia co do zasady, a co za tym idzie podnoszenia zarzutów dotyczących zgodności z prawem postępowania wywłaszczeniowego i decyzji o wywłaszczeniu. Nie obejmuje on natomiast tej części decyzji, która orzeka o wysokości przyznanego właścicielowi nieruchomości odszkodowania.

Ponieważ wywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej (art. 128 u.g.n.) , tj. jej właściciela, użytkownika wieczystego lub osoby, która posiada inne prawo rzeczowe na nieruchomości, stronami w zakresie ustalenia wartości nieruchomości, a także wynikającej z niej wysokości odszkodowania, pozostają wyłącznie Skarb Państwa lub gmina oraz osoba, na rzecz której odszkodowanie ma zostać przyznane. Tym samym dzierżawca nieruchomości nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu wysokości tego odszkodowania, a więc nie może skutecznie podnosić zarzutów skierowanych do prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego.

Tak określony zakres interesu prawnego dzierżawcy wyznacza jednocześnie ramy kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny w niniejszej sprawie, gdyż skarżący K. P. jest dzierżawcą, a nie właścicielem nieruchomości stanowiącej przedmiot wywłaszczenia. W konsekwencji ocenie prawnej podlega wyłącznie prawidłowość i zgodność z prawem samego aktu wywłaszczenia oraz poprzedzającego go procesu wywłaszczeniowego.

Bezspornym jest, że działka nr [...] , zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego "Regionalny Port Lotniczy K. – Część Wschodnia" na obszarze gminy C. w części sołectw: G. i Piotrkowice, uchwalonym Uchwałą Nr IX/47/2011 Rady Miejskiej w C. z dnia 31 maja 2011 r., położona jest na terenach oznaczonych symbolem G-KL stanowiących tereny lotniska. Inwestycja polegająca na budowie lotniska mieści się w katalogu celów publicznych określonych w art. 6 pkt 1b u.g.n. tj. wydzielania gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowy i eksploatacji tych lotnisk i urządzeń.

Nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Gminy K. tj. jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 113 ust. 1 u.g.n.

Stosownie do art. 114 ust. 1 u.g.n. wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3, należy poprzedzić rokowaniami o nabycie w drodze umowy praw określonych w art. 112 ust. 3, przeprowadzonymi między starostą, wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej,

a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą, której przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W trakcie prowadzenia rokowań może być zaoferowana nieruchomość zamienna.

Materiał dowodowy sprawy jednoznacznie wskazuje, że rokowania takie zostały przeprowadzone i nie doprowadziły do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości z uwagi na różnice w stanowiskach stron co do określenia wartości nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu. Podnoszona w skardze okoliczność, że przedstawione przez Gminę K. oferty "w wyniku zaproponowanej ceny nie były do zaakceptowania", przez co – zdaniem skarżącego – "nie można mówić, że były prowadzone negocjacje" pozostaje bez wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Brak porozumienia pomiędzy stronami co do zaoferowanej ceny nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu nie zmienia bowiem faktu, że rokowania zostały przeprowadzone stosownie do treści art. 114 ust. 1 u.g.n.

Nie jest także zasadnym zarzut dotyczący zaproponowanej działki zamiennej, która "nie była działką leśną (tj. odpowiednią nieruchomością zamienną)", gdyż co do zasady, zaoferowanie działki zamiennej w trakcie rokowań stanowi jedynie możliwość, a nie obowiązek ze strony organu prowadzącego rokowania (art. 114 ust. 1 zdanie drugie u.g.n.).

Stosownie do art. 115 ust. 1 i 2 u.s.g. wszczęcie postępowania (pismem z 8 kwietnia 2010r.) nastąpiło na wniosek właściwego organu tj. Prezydenta Miasta K., a zostało poprzedzone bezskutecznym upływem dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1, wyznaczonego na piśmie właścicielowi (pismem z 18 stycznia Prezydent wyznaczył W. K. termin zawarcia umowy do dnia 31 marca 2010r.)

Wniosek Prezydenta Miasta K. spełnił warunki formalne z art. 116 u.g.n.,

a sama decyzja orzekająca o wywłaszczeniu na rzecz Gminy K. działki nr [...] jest zgodna z wymogami art. 119 u.g.n.

Decyzja objęta skargą - w zakresie przeprowadzonej kontroli sądowej - pozostaje zatem w zgodzie z prawem.

Ponieważ pozostałe zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego, z podniesionych wyżej przyczyn związanych z brakiem po stronie K. P. interesu prawnego uprawniającego do skarżenia decyzji w tym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw, aby merytorycznie do tych zarzutów się odnieść.

Mając na uwadze powyższe skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu,

o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.