Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1917/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch sędzia NSA Anna Lech /spr./ asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Bożena Dąbkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Zespołu Elektrociepłowni w L. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 1917/04

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.) oraz art. 236 - kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Zespołu Elektrociepłowni w L. SA stwierdził:

1) nabycie przez przedsiębiorstwo państwowe Zespół Elektrociepłowni w L. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu, to jest części bocznicy kolejowej EC [...] położonej w L. od ul. [...] do torów P., oznaczonego na mapie sytuacyjnej do celów prawnych wpisanej do ewidencji Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta L. w dniu [...] kwietnia 1995 r., nr [...] jako działka nr [...] o pow. [...] m2, dla której w Sądzie Rejonowym dla L. [...] Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...],

2) cenę przedmiotowego gruntu ustalił na kwotę [...] zł.,

3) użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu ustalił na 99 lat licząc od dnia 5 grudnia 1990 r.

4) nabycie prawa użytkowania wieczystego następuje bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty.

Użytkownik wieczysty zobowiązany jest uiszczać przez czas trwania swego prawa opłatę roczną za grunty w wysokości [...] % ceny gruntu w terminie do dnia [...] marca roku, za który opłata jest wnoszona.

Cena gruntów będąca podstawą ustalenia przez Prezydenta Miasta L. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej opłaty rocznej może być aktualizowana na skutek zmiany jej wartości w okresach nie krótszych niż jeden rok.

Nadto Wojewoda [...]:

1) ustalił wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na kwotę [...] zł., pozostałe warunki użytkowania wieczystego określają przepisy kodeksu cywilnego.

2) stwierdził nieodpłatne nabycie przez przedsiębiorstwo państwowe Zespół Elektrociepłowni w L. prawa własności torów kolejowych znajdujących się na przedmiotowej działce gruntu oraz, że decyzja nie narusza praw osób trzecich, a nadto zobowiązał stronę do ujawnienia w księdze wieczystej praw uzyskanych na podstawie decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Zespół Elektrociepłowni w L. SA wnioskiem z dnia [...] stycznia 2001 r., [...] wystąpił do Wojewody [...] m.in. o stwierdzenie nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu, oznaczonego jak działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz prawa własności znajdujących się na nim naniesień budowlanych.

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej działki oraz prawa własności znajdujących się na niej naniesień budowlanych.

Od decyzji powyższej odwołanie wniósł Prezydent Miasta L. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej zarzucając, iż przy określeniu opłat rocznych zastosowano błędną stawkę procentową 1% zamiast właściwej 3%.

Odwołanie wniósł również Zespół Elektrociepłowni w L. SA podnosząc, iż aktualnie przedmiotowa działka jest uregulowana w księdze wieczystej KW [...].

W wyniku odwołań decyzja Wojewody [...] została przez organ drugiej instancji w całości uchylona i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy stwierdzono, że Zespół Elektrociepłowni w L. SA sprawował w dniu 5 grudnia 1990 r. zarząd przedmiotową działką, co zostało udokumentowane zgodnie z § 4 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), decyzją nr [...] Rejonowego Zarządu Gospodarki Terenami w L. z dnia [...] lipca 1980 r., nr [...] o przekazaniu gruntu w użytkowanie.

Zarządzeniem Ministra Przemysłu z dnia [...] stycznia 1989 r. zostało utworzone przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą: Zespół Elektrociepłowni im. [...] w L.. Wskazane przedsiębiorstwo powstało w wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą: Zakłady Energetyczne Okręgu Centralnego w W. na bazie zakładów: Zespołu Elektrociepłowni im. [...] w L. i Zakładu Sieci Cieplnej w L..

Zarządzeniem Ministra Przemysłu nr [...] z dnia [...] grudnia 1989 r. dokonano zmiany nazwy przedsiębiorstwa na Zespół Elektrociepłowni w L..

Przedsiębiorstwo państwowe Zespół Elektrociepłowni w L. aktem notarialnym z dnia [...] września 1993 r., nr Rep. [...] zostało przekształcone w jednoosobową Spółkę Akcyjną Skarbu Państwa i zgodnie z § 1 statutu otrzymało nazwę Zespół Elektrociepłowni w L. Spółka Akcyjna.

Przekształcenia dokonano na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 69) oraz zarządzenia nr 243/Org. Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 16 września 1993 r. i ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 ze zm.).

Postanowieniem Sądu Rejonowego w L. [...] Wydziału Gospodarczego Rejestrowego z dnia [...] października 1993 r., sygn. akt [...] rej. [...] spółka została wpisana do rejestru handlowego za nr [...] w dziale [...].

Spółka zgodnie z art. 5 powołanej ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. jest następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego Zespołu Elektrociepłowni w L. i wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa.

Z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa mienie przedsiębiorstwa uległo przekształceniu w kapitał akcyjny spółki, którego właścicielem został Skarb Państwa jako jedyny akcjonariusz.

Wobec powyższego zgodnie z art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami orzeczono o nieodpłatnym nabyciu przez przedsiębiorstwo państwowe Zespół Elektrociepłowni w L. prawa własności naniesień budowlanych znajdujących się na przedmiotowym gruncie, czyli torów kolejowych.

Cenę przedmiotowego gruntu ustalono na podstawie operatu szacunkowego wykonanego przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego posiadającego odpowiednie uprawnienia.

Opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu ustalono zgodnie z przepisem art. 72 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Powyższe wynika z faktu, iż przedmiotowa działka przeznaczona jest na wykonywanie celów publicznych. "Uwłaszczany" podmiot wykonuje bowiem zadania związane z dystrybucją energii elektrycznej i ciepła, a zatem jego majątek służy wykonywaniu celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tory kolejowe usytuowane na przedmiotowej działce są koniecznym elementem dla działania Zespołu Elektrociepłowni w L. SA. Trzeba zatem uznać, iż tory te, zgodnie z definicją zawartą w wyżej powołanym przepisie, są innymi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do korzystania z przewodów i urządzeń bezpośrednio wymienionych w omawianym przepisie czyli służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej.

Stosownie do dyspozycji art. 200 ust. 1 pkt. 4 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami przy nabyciu prawa użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej opłaty.

Po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej w części dotyczącej pkt [...] decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] uchylił decyzją Wojewody [...] w pkt [...] i ustalił opłatę roczną za użytkowanie wieczyste w wysokości [...] % wartości nieruchomości, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podniósł, że zgodnie z art. 72 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

Zgodnie zaś z art. 200 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami w decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego oraz własności ustala się warunki użytkowania wieczystego z zachowaniem zasad określonych w art. 62 powołanej ustawy i art. 236 kc.

Organ administracji publicznej stwierdzający w drodze decyzji uwłaszczenie w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami winien w treści tej decyzji określić cel, na jaki uwłaszczona nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Powyższy cel stanowi bowiem podstawę określenia, stosownie do art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., wysokości stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego.

Organ wojewódzki określił stawkę procentową opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości 1% ceny gruntu powołując się, iż działka jest przeznaczona na cele publiczne, przy czym wskazał na art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako określający cel publiczny.

Minister Infrastruktury stwierdził, iż cele publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami zostały enumeratywnie wskazane w art. 6 pkt 1-10 ustawy. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym i wymienione w nim cele nie mogą być interpretowane rozszerzająco, o czym przesądza jednoznacznie sformułowanie użyte przez ustawodawcę, iż "celami publicznymi w rozumieniu ustawy są:". Katalog ten nie zawiera przy tym wymienionych jako celów publicznych: gruntów zajętych pod torowiska, brak jest również dowodów, które mogłyby wskazywać, że bocznica kolejowa położona na przedmiotowym gruncie mogłaby być uznana w myśl art. 6 ust. 2 za przeznaczoną do utrzymywania urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej.

Przepis art. 72 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozwala uznać, iż przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem na jeden z celów wskazanych w pkt 1-4 wyżej wymienionego przepisu, a zatem nieruchomość tę należy, zgodnie z art. 72 ust. 3 pkt 5, traktować jako "pozostałe nieruchomości gruntowe" i z tego względu zastosować stawkę 3% wartości nieruchomości.

Na decyzję Ministra Infrastruktury złożył skargę Zespół Elektrociepłowni w L. Spółka Akcyjna siedzibą w L. i zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 72 ust. 3 pkt 4, art. 200 i art. 221 ust. 3 w związku z art. 6 pkt 1a oraz pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez przyjęcie tezy, iż w decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] nie określono celu, na który nieruchomość została oddana, zaś określone w uzasadnieniu tejże decyzji - przeznaczenie gruntu - ze wskazaniem na cel publiczny w zrozumieniu art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - nie jest prawidłowe,

2) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania - poprzez nie przekazanie sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji - w sytuacji, w której podstawą orzeczenia - były okoliczności faktyczne (dowody), wymagające wyjaśnienia (art.138 § 2 kpa)

i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi podała, że Zespół Elektrociepłowni w L. SA pismem z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] wystąpił do Wojewody [...], aby ten, działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wydał decyzję potwierdzającą prawo wieczystego użytkowania gruntów i nieodpłatne prawo własności naniesień budowlanych stanowiących tereny bocznicy kolejowej zakładu Elektrociepłowni nr [...], w tym działki nr [...], opisane na mapie sytuacyjnej do celów prawnych, zaewidencjonowanej w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. w dniu [...] marca 1995 r. pod nr [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie prawa wieczystego użytkowania terenów stanowiących cześć bocznicy kolejowej, ustając w punkcie [...] tej decyzji opłatę roczną w wysokości 1% ceny gruntu. Decyzja ta jest prawomocna. Zespół Elektrociepłowni SA od 2002 r. wnosi opłaty roczne w wysokości 1% ceny gruntu.

Po uregulowaniu powyższego stanu prawnego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r., nr [...] potwierdził nabycie przez Z. prawa wieczystego użytkowania terenów stanowiących działkę nr [...] ustalając w punkcie [...] decyzji opłatę roczną w wysokości 1% ceny gruntu. Z uwagi na to, że w decyzji tej został błędnie przywołany numer księgi wieczystej, Z. złożył odwołanie do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W tym samym czasie Prezydent Miasta L., wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej zakwestionował rozstrzygniecie Wojewody [...] w zakresie ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania,

Wobec powyższego Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], w której stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa wieczystego użytkowania do działki nr [...] z ustaleniem opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania w wysokości 1%.

Od wyżej wymienionej decyzji odwołanie wniósł Prezydent Miasta [...]. W wyniku odwołania Minister Infrastruktury zmienił decyzję uwłaszczeniową Wojewody [...] w części dotyczącej wysokości stawki opłaty rocznej ustalając jej wysokość na 3 % uznając, iż przedmiot użytkowania czystego nie został oddany na cel publiczny. Zdaniem skarżącego decyzja ta jest nieuzasadniona.

W punkcie [...] - decyzji określono przedmiot użytkowania wieczystego - jako "część bocznicy kolejowej", zaś w punkcie [...] wskazano na nieodpłatne nabycie przez Z. - położonych na tym gruncie torów kolejowych.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, określenie celu, na który nieruchomość jest oddana w użytkowanie wieczyste - jak też definicje celu publicznego, nie są uznaniowymi przesłankami. Cele te enumeratywnie określone są ustawą i nie jest istotne, czy cel ten realizują podmioty "publicznoprawne", czy też osoby prawne, działające dla osiągnięcia zysku.

Zatem opisanie w sentencji decyzji uwłaszczeniowej, istotnych przedmiotowo elementów nieruchomości, spełnia zdaniem skarżącego przesłanki, niezbędne dla ustalenia, że cel został w decyzji określony. W szczególności zaś, wskazane w uzasadnieniu decyzji przesłanki, którymi kierował się organ uwłaszczeniowy, przeznaczając nieruchomość na cel publiczny przesądzają, zdaniem skarżącego o tejże okoliczności prawnej.,

Wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, jakoby w katalogu enumeratywnie wymienionych celów publicznych - zawartym w art. 6 pkt. 1-10 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mieściły się grunty zajęte pod torowiska, również jest chybiony. Bocznica kolejowa wraz z położonymi na niej torami kolejowymi - jest wprost określona w wyżej wymienionym katalogu - w art. 6 pkt 1a powyższej ustawy. Niezależnie jednak od wskazanego wyżej przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym od 25 maja 2003 r.) - który jak wyżej podniesiono wprost definiuje jako cel publiczny tego rodzaju obiekty i niezależnie od charakteru przedsiębiorstwa władającego takiego rodzaju nieruchomością, należy podnieść, iż nawet przy zastosowaniu prawidłowej wykładni przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zarzut zawarty w zaskarżonej decyzji, odnośnie braku przesłanki zastosowania tego przepisu w odniesieniu do przedmiotowego gruntu jest chybiony.

Obiekt taki jak bocznica kolejowa i urządzenie takie jak tory kolejowe, służą do transportowania (i odbioru) niezbędnych dla zapewnienia działalności przedsiębiorstwa środków produkcji - głównie węgla opałowego.

Jedynie bowiem dostarczenie takiego nośnika energii, zapewnia przedsiębiorstwu energetycznemu, działającemu w oparciu o takiego rodzaju "paliwo" (a takim przedsiębiorstwem jest Z. w L. SA) możliwość "utrzymywania ciągów drenażowych i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej".

Nadto skarżący podnosi, iż w przypadku, gdyby jak wskazuje organ w zaskarżonej decyzji, brak było dowodów, które mogłyby wskazywać, że bocznica kolejowa położona na przedmiotowym gruncie mogłaby być uznana w myśl art. 6, ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za przeznaczoną do utrzymywania urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej" - to należało zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, kwestię tę wyjaśnić lub też uchylając decyzję organu pierwszej instancji - przekazać do ponownego rozpatrzenia - czego organ drugiej instancji nie uczynił - czym naruszył przepisy art. 138 § 2 kpa

Gdyby bowiem nawet przyjąć, jako zasadną tezę, iż decyzja uwłaszczeniowa nie określa celu, na które nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, to należało zgodnie z treścią art. 221 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ten cel określić poprzez jednoznaczne ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości.

Ponadto, skarżący podnosi, iż rozważenia wymaga również problem prawny związany z oceną, czy Prezydent Miasta L. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej - jest stroną - przedmiotowego postępowania. Zdaniem skarżącego, w zakresie związanym z decyzją uwłaszczeniową, starosta (w tym przypadku Prezydent Miasta L.) nie jest stroną takiego postępowania, zatem nie służy mu prawo wniesienia odwołania od uwłaszczeniowej decyzji Wojewody [...].

Niezależnie bowiem od okoliczności stricte administracyjnoprawnych, Prezydent Miasta L. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, winien jedynie wykonywać decyzje uwłaszczeniowe Wojewody [...], w tym sensie, że zgodnie z ustawowo zleconymi mu zadaniami, winien pobierać stosowną opłatę roczną i rozliczać ją z budżetem państwa.

Jako taki, nie jest więc uprawniony do zaskarżania decyzji organu, działającego z mocy ustawy, jako organ administracji rządowej, w zakresie związanym z ustaleniem prawa, jak też odpłatności za to prawo, bowiem tego rodzaju kompetencje nie wynikają z żadnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Art. 72 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organ drugiej instancji brzmiał:

" 1. Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67,

2. Stawka procentowa pierwszej opłaty z tytułu wieczystego użytkowania wynosi od 15 % do 25 % ceny nieruchomości gruntowej.

3. Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonej w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana i wynosi:

1) za nieruchomości gruntowe oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym ochrony przeciwpożarowej - 0,3 ceny,

2) za nieruchomości gruntowe pod budowę obiektów sakralnych wraz z budynkami towarzyszącymi, plebani w parafiach diecezjalnych i zakonnych, archiwów i muzeów diecezjalnych, seminariów duchownych, domów zakonnych oraz siedzib naczelnych władz kościołów i związków wyznaniowych - 0,3 ceny,

3) za nieruchomości gruntowe na działalność charytatywną oraz na niezarobkową działalność: opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, wychowawczą, naukową lub badawczo-rozwojową - 0,3 % ceny,

4) za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportowo-turystyczną - 1% ceny,

5) za pozostałe nieruchomości gruntowe - 3 % ceny".

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zastosował przepis art. 72 ust. 3 pkt 4 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi o 1% stawce ceny nieruchomości przeznaczonej na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych.

Co należy rozumieć przez cele publiczne wyjaśnia art. 6 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, który w ust. 2 stanowi "budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń".

Przepis ten stanowi definicję legalną celów publicznych dotyczących przesyłu pary i energii elektrycznej. Definicja ta, jaki i wszelkie inne przepisy ustawy podlega wykładni. O ile nie budzi wątpliwości, co rozumie się przez budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania, pary, gazów i energii elektrycznej, o tyle wykładnia pojęcia "innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń" może budzić wątpliwości. Analizując to pojęcie należy wziąć pod uwagę dwa elementy:

1) przedmiot (cel) danego obiektu lub urządzenia,

2) znaczenie jakie można temu obiektowi lub urządzeniu przypisać.

Natomiast prawnie obojętny jest element podmiotowy, to znaczy w jakiej formie działa podmiot realizujący określony cel.

Niewątpliwe jest, że niezbędnym urządzeniem do korzystania z przewodów i urządzeń przesyłowych są obiekty i urządzenia wytwarzające parę czy energię elektryczną oraz, że urządzenia wytwarzające tę energię służą ogółowi użytkowników w danym regionie.

W celu wytworzenia energii niezbędne są również urządzenia dostarczające paliwo do wytwarzania tej energii.

Uznać więc trzeba, że działki należące do Zespołu Elektrociepłowni w L. Spółka Akcyjna w L. służące do dowozu paliwa do wytwarzania energii cieplnej i elektrycznej służą celom publicznym.

Dodać należy, że większość nieruchomości składającej się z wielu działek, na których wybudowana jest bocznica kolejowa dostarczająca węgiel do elektrociepłowni oddane zostało decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r. Zespołowi Elektrociepłowni w L. w użytkowanie wieczyste z ustaleniem opłaty rocznej za czas użytkowania wieczystego w wysokości 1 % ceny gruntu.

W tej sytuacji, ustalenie dla jednej działki o pow. [...] m², która jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, na której również wybudowana jest bocznica kolejowa, opłaty w wysokości 3% powoduje nierówność wobec prawa.

Konkludując Sąd uznał, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste na cel publiczny, a zatem przy ustaleniu wysokości stawki procentowej opłaty winien znaleźć zastosowanie art. 72 ust. 3 pkt 4 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Sąd nie podzielił zarzutu zgłoszonego w skardze, iż Prezydent Miasta L. wykonujący zadania starosty nie jest stroną w niniejszej sprawie.

Organ ten bowiem reprezentował ujawnionego w księdze wieczystej właściciela nieruchomości, która została oddana w użytkowanie wieczyste, to jest Skarb Państwa, co daje temu organowi wynikający z prawa materialnego przymiot strony postępowania.

Organ odwoławczy zatem prawidłowo zastosował przepis art. 28 kpa.

Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.