Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 327/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2, art. 157 §1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 965/19 w zakresie odrzucenia wniosku o uzupełnienie wyroku oraz odmowy sprostowania wyroku oraz jego uzasadnienia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 965/19 w sprawie ze skargi P.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 965/19 oddalił skargę P. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z [...] września 2019 r. wydane w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W zakreślonym prawem terminie skarżący wystąpił o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku oraz doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem.

Następnie w piśmie z 7 marca 2020 r., złożonym za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, P. M. wystąpił o uzupełnienie i sprostowanie wyroku z 6 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 965/19 oraz o uzupełnienie i sprostowanie uzasadnienia ww. wyroku poprzez zawarcie szeregu stwierdzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym postanowieniem z 26 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 965/19, odrzucił wniosek P. M. o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) i odmówił sprostowania wyroku i jego uzasadnienia ma podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że wniosek w zakresie uzupełnienia wyroku został wniesiony z uchybieniem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., co w myśl treści § 1a powołanego przepisu skutkuje jego odrzuceniem. Termin do wniesienia o uzupełnienie wydanego w sprawie wyroku biegł od daty jego ogłoszenia, co oznacza, że rozpoczął swój bieg 7 lutego 2020 r. i upłynął z dniem 20 lutego 2020 r. Wniosek o uzupełnienie wyroku skarżący złożył dopiero 7 marca 2020 r.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o sprostowanie wyroku oraz jego uzasadnienia, Sąd stwierdził, że charakter żądań strony zawartych w piśmie procesowym z 7 marca 2020 r. przekracza zakres przewidzianych w art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowań niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Sprostowanie nie jest środkiem prawnym mogącym prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia, czy też zakwestionowania ustalonego przez sąd w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego.

Za pozbawione podstaw prawnych Sąd uznał także żądanie skarżącego nakazania przez Sąd organom administracji publicznej procedującym w niniejszej sprawie uzupełnienia wydanych przezeń postanowień, zgodnie z treścią pisma procesowego z 7 marca 2020 r.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W świetle art. 157 § 1a p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu, a sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 lutego 2020 r. oddalił skargę skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 16 września 2019 r. wydane w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, stąd czternastodniowy termin do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie tego wyroku należy liczyć od dnia jego ogłoszenia, tj. od 6 lutego 2020 r. Wyżej wymieniony wyrok nie był bowiem doręczany przez Sąd z urzędu. Tym samym należy uznać, że wniesiony dopiero w 7 marca 2020 r. wniosek skarżącego o uzupełnienie przedmiotowego wyroku – jako spóźniony – podlegał odrzuceniu na podstawie art. 157 § 1a p.p.s.a.

Przechodząc do kwestii sprostowania wskazać należy, że nie może ono prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, dotyczące np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Korekta orzeczenia jest możliwa wówczas, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375).

Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.