Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 666/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, ust. 10, ust. 11 i ust. 13, art. 90, art. 91, art. 99, art. 109 ust. 3, art. 112
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 70, art. 75 par, 3, art. 81, art. 81b, art. 193 par. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant referent stażysta Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. M. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) lipca 2010 r., nr (...), Naczelnik Urzędu Skarbowego P. określił Z. za miesiąc grudzień 2004 r. nadwyżkę podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie (...) zł.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że Z. w okresie będącym przedmiotem niniejszego postępowania działał w ustroju jednostki organizacyjnej M.. Przedmiotem działania Z. jest wykonywanie obowiązków zarządcy drogi, w tym zadań z zakresu planowania, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ponadto Z. prowadzi działalność w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych jako przedsiębiorstwo kanalizacyjne oraz polegającą na budowie i utrzymaniu publicznych urządzeń służących do gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków w części dotyczącej wód opadowych i roztopowych. Od 1 stycznia 1996 r. Z. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

W dniu (...) grudnia 2009 r. Z. złożył w Urzędzie Skarbowym P. korektę deklaracji VAT-7 za grudzień 2004 r., w której wykazał podatek naliczony w kwocie (...) zł dotyczący inwestycji związanej z budową k.. Do rozliczenia przyjął całość podatku naliczonego od poniesionych w tym okresie wydatków inwestycyjnych. W piśmie wyjaśniającym przyczyny korekty podatnik wskazał, że jako jednostka posiadająca status przedsiębiorstwa wodno – kanalizacyjnego (w zakresie wód opadowych i roztopowych) – na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych – odpłatnie świadczy usługi zbiorowego odprowadzania ścieków na rzecz osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Odpłatność wprowadzona została w oparciu o wydaną w dniu (...) stycznia 2009 r. przez Radę M. uchwałę nr (...) w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych za okres od dnia (...) lipca 2009r. do (...) grudnia 2010 r. Do czasu wdrożenia wspomnianej uchwały wykonywane czynności w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków świadczone były nieodpłatnie i nie były opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Uwzględniając okoliczność opodatkowania przedmiotowych usług podatnik uznał, że nabył uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług służących inwestycji związanej z budową k., nie tylko w okresie wynikającym z powyższej uchwały, ale także w okresie wcześniejszym. W związku z tym w złożonej korekcie rozliczenia za grudzień 2004 r. Z. uwzględnił podatek naliczony związany z realizacją tej inwestycji (uprzednio nierozliczony), który w grudniu 2004 r., według wyliczenia Z., wynosił (...) zł.

Wobec powyższego, na podstawie upoważnienia z dnia (...) lutego 2010 r., organ pierwszej instancji przeprowadził w Z. kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług m.in. za 2004 r. Przeprowadzona kontrola wykazała, że w ewidencji zakupu za grudzień 2004 r. podatnik niesłusznie uwzględnił faktury dotyczące budowy k. w P. przy ul. S., ul. P. i na os. D., przekazanej do użytkowania w październiku 2005 r., mającej służyć do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu. Kontrolę podatkową zakończono protokołem doręczonym podatnikowi w dniu (...) marca 2010 r.

Badaniu poddano również księgi – rejestry zakupów VAT w zakresie odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących nabycia towarów i usług związanych z budową k., co potwierdza wspomniany protokół. W protokole tym odnotowano, że w świetle przedstawionych dokumentów podatnik dokonał rozliczenia podatku naliczonego niezgodnie z art. 86 i art. 91 ustawy o VAT. W konsekwencji na podstawie art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – w skrócie: "Ordynacja podatkowa") stwierdzono, że księgi za grudzień 2004 r. w części dotyczącej faktur dokumentujących budowę k. przy ul. S. i P. prowadzone były w sposób wadliwy.

Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wyjaśnił, że w systemie podatku od towarów i usług obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, która oznacza, że prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno być oceniane w momencie jego powstania. Jeżeli w momencie poniesienia wydatków podatnik nie spełnia warunków wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, wówczas nie może zrealizować prawa do odliczenia podatku naliczonego. W przypadku zmiany prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od zakupionych towarów i usług, co ma miejsce w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, ustawodawca przewidział możliwość dokonania korekty podatku naliczonego w trybie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT. Przy czym organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił, że w przypadku k. prawo do obniżenia podatku należnego przysługuje w odniesieniu do podatku naliczonego związanego z zakupem towarów i usług służących realizacji inwestycji wyłącznie w takiej części, w jakiej inwestycja ta służy wykonywaniu czynności opodatkowanych. Pierwsza korekta podatku naliczonego może nastąpić w deklaracji podatkowej składanej przez Z. za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku, za który dokonuje się korekty (tzn. za styczeń 2010 r. składanej do dnia 25 lutego 2010 r.).

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzucając organowi pierwszoinstancyjnemu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego: art. 86 i art. 91 ustawy o VAT oraz art. 122, art. 187 i art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) lipca 2010 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie I SA/Po 743/11, uchylił zaskarżone orzeczenie, stwierdzając, iż organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania, tj. art. 233 oraz art. 229 Ordynacji podatkowej, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zważył, że okoliczności, które miałyby być wyjaśnione przez organ pierwszej instancji, wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczyły w przeważającej mierze oceny prawnej, jaką powinien przyjąć organ podatkowy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia (...) maja 2012 r., (...) Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) lipca 2010 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że odliczenie kwoty podatku naliczonego od należnego przysługuje w momencie, w którym powstało takie prawo (art. 86 ust. 10 ustawy o VAT) oraz w takim zakresie, w jakim nabyty towar lub usługa związana jest z działalnością opodatkowaną. Niemożliwe jest odliczenie podatku od zakupu towarów lub usług wykorzystywanych do czynności zwolnionych od podatku lub czynności niepodlegających opodatkowaniu w ogóle. Odliczenie związane jest z wykonywaniem tylko takich czynności, które podlegają ustawie o podatku od towarów i usług. Jeżeli danej czynności ustawa nie obejmuje, tzn. jest ona wykonywana poza jej regulacjami, to w tym przypadku nie powstaje obowiązek podatkowy w zakresie podatku należnego, ale też nie występuje uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług nabywanych do realizacji tej czynności. Jeżeli zaś podatnik nie może wyodrębnić całości lub części kwot podatku naliczonego podlegającego odliczeniu, to zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT pomniejsza swój podatek należny o taką część kwoty podatku naliczonego, którą może proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. W ocenie organu, w pierwszej kolejności obowiązkiem podatnika jest przyporządkowanie konkretnych wydatków do transakcji, z którymi poczynione wydatki są związane. Natomiast zasada proporcjonalnego odliczenia podatku ma zastosowanie do tej kategorii wydatków, których nie da się przypisać do określonego rodzaju sprzedaży.

Organ wyjaśnił przy tym, że w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych, korekty dokonuje się w ciągu pięciu kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu dziesięciu lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Art. 91 ust. 7 ustawy o VAT wskazuje, że przepisy o korekcie stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Organ podkreślił, że budowa przedmiotowej k. następowała w ramach realizowanych gminnych zadań publicznych. Z założenia inwestycja miała służyć do zbiorowego odprowadzania wód opadowych i roztopowych, czyli inwestycja miała być wykorzystywana do świadczeń niemieszczących się w zakresie ustawowych uregulowań podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Strona wiedząc, że nabywane w tym miesiącu towary i usługi dotyczą inwestycji, która będzie wykorzystywana do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie odliczała podatku wykazanego w fakturach zakupu. Z. przystępując do realizacji przedmiotowej inwestycji nie wiedział, że w przyszłości budowana k. będzie także wykorzystywana do świadczenia odpłatnych usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W przeciwnym razie – posiadając taką wiedzę – już w deklaracji za grudzień 2004 r. Z. wykazałby do odliczenia podatek od zakupów dotyczących tej budowy. Skoro nie odliczał podatku, to znaczy, że według jego ówczesnej wiedzy i przekonania nie posiadał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwestionowanych fakturach.

Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się z twierdzeniem, że podmiot, który ponosi wydatki inwestycyjne, ma automatycznie prawo do niezwłocznego odliczenia podatku zapłaconego z tytułu ponoszonych wydatków, niezależnie od sposobu wykorzystywania powstałej inwestycji. Organ wskazał, że w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie podatnik dopiero w 2009 r. zaczął świadczyć odpłatne i opodatkowane usługi uprawniające do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na budowę wskazanej inwestycji i w tym momencie może znaleźć zastosowanie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT. Jednakże z uwagi na to, że zmiana przeznaczenia inwestycji k. nastąpiła w 2009 r., kwestia rozliczenia podatku naliczonego w 2009 r. nie była przedmiotem badania w postępowaniu prowadzonym za grudzień 2004 r., w którym podatnik wykonywał jedynie czynności niepodlegające opodatkowaniu.

Organ odwoławczy podzielił ocenę prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. odnośnie do niemożności zastosowania przy rozliczaniu inwestycji budowy k. art. 90 ust 2-10 ustawy o VAT, tj. iż w celu odliczenia podatku nie ma konieczności ustalania proporcji, gdyż z treści cytowanych przepisów wynika, że proporcja stosowana jest tylko w przypadku, gdy zakupione towary i usługi wykorzystywane są do czynności opodatkowanych i zwolnionych od podatku. Organ podkreślił, iż występujących u podatnika czynności nieopodatkowanych nie można utożsamiać z czynnościami zwolnionymi.

W skardze do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. wniósł o uchylenie decyzji w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. art. 86 ust. 1 i ust. 13 w zw. z art. 91 ustawy o VAT - przez ich błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym uznaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., że skarżący:

a) nie posiadał prawa pełnego i jednorazowego odliczenia podatku naliczonego związanego ze zrealizowaną inwestycją k., pomimo rzeczywistego, jednoznacznego powiązania tych wydatków z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług;

b) nie posiadał uprawnienia rozliczenia odliczenia podatku naliczonego z tytułu wskazanych wydatków w okresach, w których otrzymał faktury lub w miesiącach następnych (a więc zgodnie z art. 86 ust. 10 i ust. 11 ustawy o VAT), pomimo obowiązującej na gruncie tej ustawy o VAT zasady odliczenia bieżącego, w oparciu o rzeczywiste przeznaczenie czynionych nabyć dla potrzeb czynności opodatkowanych VAT - także przyszłych czynności opodatkowanych;

2. art. 90 oraz art. 91, w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy, skutkujące nieuzasadnionym uznaniem, że wprowadzenie opłat za odprowadzanie ścieków k. (tytułem świadczenia odpłatnych usług przez skarżącego), stanowi zmianę prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, w konsekwencji której w celu rozliczenia podatku naliczonego związanego z inwestycją, należy stosować zasady określone w art. 91 ust. 2-7 ustawy o VAT (a więc odliczenie częściowe podatku naliczonego w drodze korekty rozumianej jako podział odliczenia na dziesiąte części rozliczane w styczniu kolejnych lat podatkowych) - pomimo że jedynymi czynnościami, do których wykorzystano k. (od początku jej realizacji) były i w dalszym ciągu są odpłatne usługi odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych, a k. nie była wykorzystywania do czynności zwolnionych z VAT lub jednocześnie do czynności zwolnionych oraz opodatkowanych VAT;

3. art. 91 ustawy o VAT w zw. z art. 99 ust. 1, art. 109 ust. 3, art. 112 oraz w zw. z art. 86 ust. 1, ust. 10, ust. 11 oraz ust. 13, a także w zw. z art. 86

i art. 70 Ordynacji podatkowej - przez ich błędną wykładnię, obligującą skarżącego do każdoczesnego pierwotnego rozliczania odliczenia VAT tytułem wykonanej inwestycji k. w kolejnych latach podatkowych (w styczniu każdego następującego roku w pozostałym okresie korekty) - pomimo że prawo odliczenia powstaje w pełnym zakresie jednokrotnie w momencie otrzymania faktury i w tymże okresie następuje jego rozliczenie ograniczone czasowo do 5 lat, licząc od początku roku, w którym prawo do odliczenia powstało;

4. art. 193 § 6 w zw. z art. 81 i art. 81b oraz art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej - przez ich błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym uznaniu przez organ odwoławczy, że w sprawie zachodzi okoliczność wadliwości ksiąg podatkowych, pomimo że obowiązujące regulacje prawne zobowiązują podatnika w przypadku woli skorzystania z określonego uprawnienia do złożenia korekty deklaracji, a zatem do opracowania ksiąg podatkowych w taki sposób, który odzwierciedli treść sporządzonej korekty deklaracji.

W uzasadnieniu skarżący wyraził przekonanie, że Dyrektor uczynił go konsumentem należności podatkowej (VAT) - w zakresie, w jakim uniemożliwił dokonanie pełnego odliczenia VAT od poczynionych nakładów inwestycyjnych, wskazując na prawo odliczenia dziesiątych części jedynie począwszy od 2009 r., a zatem de facto zastosował wobec strony ograniczenie odliczenia nie mające odzwierciedlenia w jakiejkolwiek normie ustawy o VAT, zwłaszcza jednak niepoparte charakterem i konstrukcją tego podatku.

Zdaniem strony skarżącej, momentu rozpoczęcia wykorzystywania inwestycji do czynności podlegających opodatkowaniu VAT (opodatkowanych lub zwolnionych) nie można utożsamiać ze zmianą przeznaczenia, czy też zmianą zakresu odliczenia VAT. Skoro w okresie wcześniejszym, a więc przed faktycznym rozpoczęciem wykorzystywania inwestycji do działalności podlegającej VAT - inwestycja nie była w ogóle wykorzystywana do jakiejkolwiek działalności gospodarczej (na gruncie VAT), to bezpodstawne jest twierdzenie, iż w świetle tychże przepisów nastąpiła jakakolwiek zmiana przeznaczenia.

Skarżący wskazał, iż rozpatrywanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. zasady powiązania inwestycji z działalnością opodatkowaną jedynie w danym okresie rozliczeniowym, czy też roku korekty i wskazanie na zmianę jej przeznaczenia, uniemożliwiającą odliczenie pełnego VAT (utożsamianą ze zmianą prawa odliczenia w oparciu o art. 91 ust. 7 i dalsze ustawy o VAT) - jest całkowitym niezrozumieniem zasad realizacji i funkcjonowania inwestycji gminnych, które z natury rzeczy mają charakter długofalowy. W ocenie strony skarżącej, organ całkowicie pomija fakt wykonywania przez skarżącego odpłatnych usług przy wykorzystaniu inwestycji. Realizacja przez skarżącego sprzedaży opodatkowanej VAT przesądza o tym, że u skarżącego bezsprzecznie wystąpił związek między dokonanymi przez niego zakupami dotyczącymi inwestycji a sprzedażą opodatkowaną VAT, umożliwiający prawo pełnego odliczenia VAT. Tym bardziej, że w przypadkach jednoczesnego wykorzystywania inwestycji do działalności opodatkowanej i niepodlegającej opodatkowaniu prawo odliczenia ma charakter pełny i wynosi 100 %.

Według strony skarżącej usługi występują wyłącznie wówczas, gdy istnieje indywidualny biorca świadczenia. W związku z tym przed wprowadzeniem opłat k. nie była wykorzystywana do jakichkolwiek czynności. Równocześnie skarżący stanął na stanowisku, że w związku z tym, iż zadanie odprowadzania wód deszczowych i roztopowych ma charakter celu publicznego realizowanego dla potrzeb szeroko pojętej wspólnoty samorządowej, oznacza to, że do czasu wprowadzenia i określenia taryfowych grup odbiorców oraz nawiązania stosunków cywilnoprawnych nie miały miejsca zdarzenia, które na gruncie ustawy o VAT mogłyby być w ogóle kwalifikowane jako podlegające, czy też nie opodatkowaniu VAT. W tym też kontekście skarżący odniósł się do ustaleń ujętych przez organ podatkowy w decyzji odwoławczej i podkreślił, że do czasu odpłatnych świadczeń na rzecz indywidualnych biorców usług z wykorzystaniem k. nie były dokonywane jakiekolwiek działania noszące znamiona jakichkolwiek czynności opodatkowanych, czy też nieopodatkowanych – bowiem nie było zindywidualizowanego biorcy świadczenia. Zdaniem strony skarżącej, przyjęcie przez organ odwoławczy kwalifikacji nieodpłatnego użytkowania k. do dnia (...) września 2009 r. pozostaje w całkowitej sprzeczności z materiałem źródłowym zebranym w toku postępowania. Na marginesie skarżący wskazał, że organ drugiej instancji pominął także istotną okoliczność, że strona była inwestorem i wytwarzającym k., zatem sama nie mogła wykorzystywać jej nieodpłatnie w ramach nieodpłatnego użytkowania.

W konkluzji skarżący stanął na stanowisku, iż dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy nie należy stosować zasad wynikających z art. 91 ust. 2-7 ustawy o VAT, gdyż jedynymi czynnościami, do których wykorzystano k. od początku jej realizacji były i w dalszym ciągu są odpłatne usługi odprowadzania ścieków opadowych. K. nie służyła działalności zwolnionej przedmiotowo z opodatkowania (lub jednocześnie czynnościom zwolnionym i opodatkowanym), zatem nie wystąpiła okoliczność jednoczesnego powiązania jej wykorzystania z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi przedmiotowo, warunkująca zastosowanie art. 90 i art. 91 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

W rozpatrywanej sprawie rozpatrywanie zarzutów skargi należy rozpocząć od tych, które dotyczą prawa materialnego. Od właściwego rozumienia analizowanych norm zależeć będzie bowiem waga i stopień naruszeń prawa procesowego. Ocena zatem zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego ma w przedmiotowej sprawie znaczenie pierwszorzędne, a w konsekwencji także decydujące o zasadności (bądź braku) zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty sformułowane prze stronę skarżącą w pkt. 1 - 2 skargi dotyczą w istocie wzajemnych relacji pomiędzy przepisami dotyczącymi prawa do odliczenia podatku naliczonego (art. 86 ustawy o VAT), zasad i reguł obliczania proporcji kwoty podatku naliczonego (art. 90 ustawy o VAT) oraz korekt podatku naliczonego, które mają być dokonywane po zakończeniu roku ze szczególnym uwzględnieniem towarów i usług zaliczanych do środków trwałych (art. 91 ustawy o VAT).

Punktem wyjścia niniejszych rozważań należy uczynić art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniami które nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy. Prawo do odliczenia podatku naliczonego co do zasady winno zostać przyporządkowane do okresu, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dwu kolejnych miesięcy (art. 86 ust. 10 i 11 ustawy o VAT). Przepisy przewidują zatem system odliczenia niezwłocznego (w okresie rozliczeniowym, w którym powstaje obowiązek podatkowy u dostawcy czy też usługodawcy). Przepis ten wyraża podstawową dla systemu podatku od wartości dodanej zasadę jego neutralności. Jednakże wiąże się ona nie z jakimikolwiek czynnościami wykonywanymi przez podatnika podatku VAT, a jedynie z tymi, które związane są z wykorzystywaniem towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych. Należy zatem w danym miesiącu badać, czy podatnik wykorzystuje towary i usługi do wykonywania czynności opodatkowanych, zwolnionych, czy też do czynności które są w ogóle poza systemem podatku VAT. Podatnik, któremu nabywane towary i usługi w danym okresie służą wyłącznie do wykonywania czynności nie podlegających ustawie o VAT, jak np. do wykonywania przez jednostkę samorządu terytorialnego zadań własnych, odliczenie podatku nie przysługuje.

Nie ulega wątpliwości, że podatnik prognozując wykonywanie w przyszłości czynności opodatkowanych, nawet w perspektywie kilku lat, jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego, lecz w okresie pomiędzy dokonaniem wydatku na zakup towarów i usług, a ich wykorzystaniem do czynności opodatkowanych, towary te i usługi nie mogą być wykorzystywane do działalności, która leży w ogóle poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wskazania takie wypływają z wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie 208/83 Rompelmann (publ. LEX nr 83909, ECR 1985/2/00655). Punktem wyjścia jest bowiem wskazanie, że podatnik dokonując takich wydatków czyni to wyłącznie w celu prowadzenia działalności gospodarczej objętej opodatkowaniem. Związek zaś wydatków, pomimo upływu nawet znacznego czasu – kilku lat, istnieje wyłącznie pomiędzy nimi, a czynnościami opodatkowanymi. W takim przypadku podatnik prowadzi w istocie działalność przygotowawczą do podjęcia czynności opodatkowanych. To z kolei uprawnia go, jako podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, do uzyskania prawa do odliczenia podatku związanego z zakupami, których dokonał jeszcze przed rozpoczęciem wykonywania czynności opodatkowanych. Inna jest zaś sytuacja jednostki samorządu terytorialnego, która jako podmiot prawa publicznego (expressis verbis władzy publicznej) z mocy art. 15 ust. 6 ustawy o VAT ex lege nie jest uznawana za podatnika. Statusu takiego nabiera dopiero w wyniku wykonywania czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. W realiach niniejszej sprawy momentem takim dla Z. jest lipiec 2009 r. Tym samym jeżeli w momencie dokonywania wydatków służą one od razu wyłącznie do wykonywania czynności leżących poza systemem podatku od towarów i usług, to powołana wyżej zasada neutralności sprzeciwia się dokonywaniu odliczenia, nawet jeśli w późniejszej pespektywie będą one służyły zarówno czynnościom opodatkowanym, jak i czynnościom leżącym poza systemem podatku VAT.

W pierwotnych rozliczeniach podatku od towarów i usług prawidłowo wykorzystując związek czasowy podatku do odliczenia Z. powiązało go z czynnościami nieopodatkowanymi. Późniejsze, zmienione przeznaczenie towarów i usług opodatkowanych VAT, na służące także działalności opodatkowanej nie uprawiało zatem do dokonywania natychmiastowego odliczenia, gdyż w rezultacie stanowiłoby to naruszenie zasady neutralności. Nie można wobec tego zgodzić się z wykładnią art. 86 ust. 13 ustawy o VAT prezentowaną przez Z.. Przepis ten stanowi, że jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. Prawo do korekty z tego przepisu powiązane jest zatem ściśle, poprzez terminy odliczenia wymienione w jego ust. 10 i następnych, z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Późniejsze rozpoczęcie wykonywania także czynności opodatkowanych nie daje wobec tego prawa do korygowania rozliczenia za wcześniejszy okres. Należy zauważyć, iż podatek od towarów i usług jest podatkiem o otwartym stanie faktycznym i co do zasady miesięcznym okresie rozliczeniowym. Zasada neutralności jest realizowana w ściśle określonych okresach rozliczeniowych, na podstawie otrzymanych przez podatnika szczególnych dokumentów, jakimi są faktury VAT, które to odnoszą się przede wszystkim do wykonywanych aktualnie przez niego czynności.

Takiej wykładni art. 86 ust. 1, ust. 10 i ust. 13 ustawy o VAT nie może zmienić to, że w przypadku realizowania przez podatnika jednocześnie czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i czynności opodatkowanych, nie ulega ograniczeniu prawo do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o proporcję obliczaną na podstawie art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT. Co do zasady taka wykładnia przepisów dotyczących obliczania proporcji uzasadniona jest w szczególności w oparciu o uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r. w sprawie I FPS 9/10 (publ. ONSAiWSA 2012/1/3), a w odniesieniu do Z. o wyrok WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 453/10 z dnia 7 września 2010 r. (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże dotyczy ona wyłącznie takiej sytuacji, gdy podatnik w danym okresie rozliczeniowym jednocześnie wykonuje czynności pozostające poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jak i czynności podlegające opodatkowaniu tym podatkiem. Jak wskazano bowiem powyżej z mocy art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatnik jest uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jedynie w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Czynności opodatkowane to te, które wymienione są w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Należą do nich : odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (pkt. 1), eksport towarów (pkt. 2), import towarów (pkt. 3), wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju (pkt. 4) i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (pkt. 5).

W ogóle poza zakresem ustawy o VAT pozostają zatem czynności wykonywane przez jednostkę organizacyjną gminy lub miasta w ramach jej statutowych działań, za które nie pobiera żadnej odpłatności. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 nr 142 poz.1591 ze zm.; zwana dalej "u.s.g.") zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Przepis ten wymienia w szczególności zadania własne obejmujące m.in. sprawy : gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (pkt. 2), wodociągów i zaopatrzenia w wodę, k., usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych (pkt. 3) i lokalnego transportu zbiorowego (pkt. 4). Wszystkie zatem wydatki związane z budową infrastruktury służącej wykonywaniu zadań własnych gminy, czy miasta nie służą czynnościom opodatkowanym, jeżeli w chwili ich ponoszenia i oddania do eksploatacji środków trwałych nie są jednocześnie wykonywane czynności opodatkowane, co w realiach rozpatrywanej sprawy sprowadza się do odpłatnego świadczenia usług odbioru k. (wód opadowych i roztopowych).

Do ustaleń faktycznych, o czym szerzej poniżej, zaliczyć zaś należy to, że k. od chwili dokonywania odbiorów i odbiorów częściowych służyła wpierw realizacji zadań własnych M. określonych w art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.s.g. Brak zatem obowiązku wykazywania w mianowniku proporcji, o której stanowi art. 90 ust. 3 ustawy o VAT czynności pozostających poza zakresem podatku VAT odnosić należy do chwili ponoszenia wydatku służącego jednocześnie czynnościom opodatkowanym jak i pozostającym poza zakresem opodatkowania. Jednakże nie można z tej konstatacji wyprowadzać wniosku, że w oparciu o przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego czynności pozostających poza sferą działania systemu podatku VAT, tylko z tej przyczyny, że przewiduje on w przyszłości świadczenie także usług podlegających opodatkowaniu. Podkreślenia poza tym wymaga, że dopiero zmiana regulacji prawnych, jak i uchwalenie odpowiedniego aktu prawa miejscowego, spowodowało powstanie możliwości świadczenia czynności odpłatnych, opodatkowanych VAT z wykorzystaniem mienia gminnego.

Nie można także uznać za uzasadniony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 91 ust. 7 ustawy o VAT w odniesieniu do wydatków na budowę k., gdyż organy podatkowe prawidłowo wskazały ten właśnie przepis, jako właściwy i umożliwiający proporcjonalne odliczenie podatku naliczonego. W ten zatem sposób realizowana jest zasada neutralności podatku od towarów i usług. Stanowi on, że przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Istotne znaczenie ma prawidłowa wykładnia drugiej części tej jednostki redakcyjnej. Wskazuje ona mianowicie, że we wszystkich tych przypadkach, w których podatnik nie miał wcześniej prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, a następnie prawo to uzyskuje obowiązany jest do stosowania reguł związanych z rocznymi korektami podatku, które w przypadku środków trwałych wynoszą pięć lub dziesięć lat dla nieruchomości w oparciu o art. 91 ust. 2 ustawy o VAT. Brak zaś uprzedniego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym stanowi ten przepis, może wynikać z dwóch okoliczności. Po pierwsze wykonywania czynności zwolnionych od opodatkowania, a po drugie wykonywania czynności pozostających poza zakresem podatku VAT. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w odniesieniu do k. Z. zaczął działać w charakterze podatnika z chwilą rozpoczęcia czynności opodatkowanych, wykonywanych z użyciem wskazanych środków trwałych.

Zaznaczyć należy, że analizowana regulacja dotyczy wyłącznie korekty podatku odliczonego, co oznacza, że sama w sobie nie kreuje prawa podatników do odliczenia podatku. Nie można na tej podstawie uzyskać prawa do odliczenia, o ile nie nabyło się tego prawa jako podatnik, prawo do odliczenia przysługuje bowiem tylko podatnikom działającym w tym charakterze (por. t. 28 w A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, publ. LEX 2012). Jak już wskazano powyżej z uwagi na art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, Z. uzyskał w tym zakresie status podatnika dopiero z chwilą rozpoczęcia wykonywania czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Dla prawidłowej wykładni przepisów prawa krajowego niezbędne jest sięgnięcie do regulacji i wykładni przepisów unijnych, które to były przedmiotem implementacji do ustawy o VAT. Wskazania co do prawidłowej wykładni wypływają przede wszystkim z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej). Podstawowe znaczenie w tym zakresie ma art. 187 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (publ. Dz. U.L 347 ze zm.; zwana dalej : "Dyrektywa 112"). Stanowi ona w akapicie 1, że w przypadku dóbr inwestycyjnych (według nomenklatury ustawy o VAT : środków trwałych) korekta obejmuje okres pięciu lat, włącznie z rokiem, w którym towary zostały nabyte lub wytworzone. Z kolei akapit 2 zdanie 2 stanowi, że korekta, o której mowa w akapicie pierwszym, dokonywana jest z uwzględnieniem zmian w zakresie prawa do odliczenia, które nastąpiły w kolejnych latach, w stosunku do prawa, które obowiązywało w roku, w którym towary zostały nabyte, wytworzone lub, w stosownych przypadkach, użyte po raz pierwszy.

Podobnym zagadnieniem zajmował się Europejski Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie C-184/04, Uudenkaupungin kaupunki (publ. LEX nr 174397, ECR 2006/3B/I-03039), w którym to stwierdzono, że art. 20 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż możliwość dokonania korekty, którą przewiduje, dotyczy również sytuacji, w której dobro inwestycyjne pierwotnie było przeznaczone na działalność zwolnioną od podatku, która nie rodziła prawa do odliczenia, i dopiero później, w okresie korekty, zostało wykorzystane na cele działalności objętej podatkiem od wartości dodanej. Stan faktyczny sprawy dotyczył co prawda podatnika, który korzystał ze zwolnienia od opodatkowania, tym nie mniej wskazania zawarte w tym wyroku odnoszą się wprost także do podatników, którzy wykonywali wcześniej czynności pozostające poza zakresem podatku VAT. Wskazania te wynikają z t. 24 wyroku, w którym podniesiono, że gdy towary lub usługi nabyte przez podatnika są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, nie następuje ani pobór podatku należnego, ani możliwość odliczenia podatku naliczonego. Natomiast w przypadku gdy towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, odliczenie podatku należnego służy unikaniu podwójnego opodatkowania. To zaś, że korekty w przypadku środków inwestycyjnych (odpowiednio środków trwałych) mają charakter bezwzględny wypływa z t. 27 tego wyroku. Ani zatem podatnik, ani państwa członkowskie nie mają swobody w takim kształtowaniu prawa do odliczenia lub korekty, który w istocie prowadziłby do deformacji zasady neutralności przy wykonywaniu przez podatników podatku VAT czynności niepodlegających w ogóle opodatkowaniu.

W wyroku tym z powołaniem się na wcześniejsze orzeczenie w sprawie C-97/90 Lennartz (publ. LEX nr 83915, ECR 1991/7/I-03795) wskazano, że jedynie sposób wykorzystania dobra inwestycyjnego ( w ustawie o VAT środka trwałego) wyznacza zakres pierwotnego prawa do odliczenia, do którego podatnik jest uprawniony na mocy art. 17 szóstej dyrektywy (obecnie odpowiednio art. 167 i art. 168 Dyrektywy 112) oraz zakres ewentualnych korekt w późniejszym okresie, nie ma on jednakże wpływu na powstanie prawa do odliczenia. Nie można zatem późniejszego wykorzystywania środka trwałego do czynności pozostających poza zakresem systemu podatku VAT i jednocześnie czynności opodatkowanych odnosić do chwili, w której środek ten został oddany do użytkowania, a w której to był on wykorzystywany jedynie do czynności w ogóle nie podlegających opodatkowaniu.

Bez znaczenia jest także okoliczność, że w odniesieniu do k. nie było, jak to określa Z., "indywidualnego biorcy świadczenia". Pominięto bowiem, że od dnia dokonania odbiorów system k. wykorzystywany był do odbioru wód opadowych i roztopowych, czyli wykonywania przez M. zadań własnych określonych w art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.s.g. To z tego tytułu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nie można zatem wiązać prawa do odliczenia jedynie z tą okolicznością, że od lipca 2009 r. wprowadzono odpłatność dla indywidualnych odbiorców na mocy uchwały Rady Miasta stanowiącej akt prawa miejscowego

Za pozbawiony racji należy uznać też zarzut art. 91 ustawy o VAT w zw. z art. 99 ust. 1, art. 109 ust. 3, art. 112 oraz w zw. z art. 86 ust. 1, ust. 10, ust. 11 oraz ust. 13, a także w zw. z art. 86 i art. 70 Ordynacji podatkowej, który miał polegać na błędnej wykładni, obligującej skarżącego do każdoczesnego rozliczania odliczenia VAT tytułem wykonanej inwestycji w kolejnych latach podatkowych (w styczniu każdego następującego roku w pozostałym okresie korekty) - pomimo że prawo odliczenia powstaje w pełnym zakresie jednokrotnie w momencie otrzymania faktury i w tymże okresie następuje jego rozliczenie ograniczone czasowo do 5 lat, licząc od początku roku, w którym prawo do odliczenia powstało. Zarzut ten nie został w skardze uzasadniony. Z przepisu art. 99 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podatnicy zobowiązani są do składania deklaracji za okresy miesięczne. Z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT wynika, że podatnicy zobowiązani są do prowadzenia ewidencji służącej do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Z kolei art. 112 ustawy o VAT stanowi, że podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Art. 70 Ordynacji podatkowej dotyczy instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego. Art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje, że podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Paragraf 2 tego artykułu dotyczący rozwiązania lub likwidacji osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej i nie jest związany z przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy.

Należy założyć, iż zarzut sformułowany przez stronę wnoszącą skargę zasadza się po pierwsze na założeniu, że prawo do odliczenia powstaje jednokrotnie w momencie otrzymania faktury, pomimo tego że Z. wykonywał w tym czasie czynności pozostające poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jak to wyjaśniono powyżej taka interpretacja art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w powiązaniu z pozostałymi analizowanymi przepisami nie jest możliwa do zaakceptowania. Po drugie należy odnieść się do kwestii dysponowania przez podatnika dokumentami – fakturami, które wystawione zostały na jego rzecz w przeszłości, a mają stanowić podstawę dokonywania korekt dopiero począwszy od stycznia pierwszego roku następującego po roku, w którym rozpoczęto wykonywanie czynności opodatkowanych obok czynności pozostających poza systemem podatku VAT. Przepisy art. 91 ust. 2 i 3 ustawy o VAT przewidujące konieczność dokonywania korekt przez okres 5 lub 10 lat i to począwszy od pierwszego okresu rozliczeniowego roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, są przepisami szczególnymi. Przewidziany w nich obowiązek odnosi się jednak zawsze do rozliczenia za konkretnie wskazany okres rozliczeniowy. Przy miesięcznych okresach rozliczeniowych będzie to styczeń roku podatkowego, który następuje po roku, w którym rozpoczęto wykonywanie czynności opodatkowanych. Wskazuje na to wprost art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, stanowiący, że przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik nie miał prawa do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Nie można zatem mówić o obowiązku posiadania przez podatnika dokumentów księgowych, faktur, w okresach za które nie miał obowiązku ich przechowywać. Żaden z przepisów prawa podatkowego nie wiąże obowiązku przechowywania faktur z datą ich wystawienia. Art. 112 ustawy o VAT nawiązuje do obowiązku przechowywania wszystkich dokumentów związanych z rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia. Podobnie art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej nakazuje przechowywanie dokumentów do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Chcąc dokonać potrącenia podatku naliczonego poprzez korektę dokonywaną w trybie art. 91 ust. 7 w zw. z ust.3 ustawy o VAT każdy podatnik zobowiązany jest zatem do posiadania właśnie w tym roku dowodów, na podstawie których dokonuje potrącenia. Skoro obowiązek ten miał się zaktualizować w styczniu 2010 r., to w tej dacie i dalej przez okres do upływu okresu przedawnienia, niezależnie od daty wystawienia poszczególnych dokumentów księgowych (faktur) podatnik jest zobowiązany do ich posiadania. Rzeczą dokonującego rozliczenia podatku jest zatem posiadanie dokumentów w 2010 r. i przez pięć kolejnych lat niezależnie od daty ich wystawienia. Dokumenty te dotyczyły bowiem nie tylko budowy k. w kolejnych latach, lecz równocześnie stanowią dowody umożliwiające odliczenie podatku naliczonego poprzez przewidzianą w przepisach korektę. Ustanowione wobec tego obowiązki przechowywania dowodów (faktur) potwierdzających wydatki na nabycie towarów i usług wiązać należy z okresem umożliwiającym ich weryfikację w związku z dokonywaną korektą, a obowiązek ich zachowania i posiadania w kolejnych okresach obciąża podatnika. Obowiązek przechowywania dowodów w tym wypadku należy powiązać z datą dokonywania korekty w trybie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, a nie datą ich wytworzenia, czy uzyskania przez Z.. Podobne stanowisko, choć na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych wyrażone zostało już w judykaturze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008r., w sprawie II FSK 1539/06 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 21 kwietnia 2006 r., w sprawie I SA/Po 273/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonanie zatem prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego przesądza w ocenie Sądu o prawidłowości decyzji podjętej przez organ podatkowy. Pomimo tego, że za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej, to w ocenie Sądu nie miał on istotnego wpływu na wynik sprawy, czego wymaga do uchylenia decyzji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). W rozpatrywanej sprawie spór co do istoty toczył się w zakresie wykładni prawa materialnego. To z uwagi na przyjętą przez Z. koncepcję wykładni art. 86 ust. 1 i ust. 13 ustawy o VAT poczynione zostały odpowiednie zapisy w ewidencji VAT, o której stanowi art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. To z ewidencji podatnik mógł przenieść do korygowanej przez siebie deklaracji dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego i kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego.

Stosownie do art. 196 § 3 Ordynacji podatkowej za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. Inaczej mówiąc księgą wadliwą jest taka, która prowadzona jest niezgodnie z przepisem prawa. W przypadku jednak istnienia sporu, co do wykładni przepisów prawa materialnego, podatnik chcąc przenieść poszczególne zapisy ksiąg do deklaracji podatkowej, musi wpierw zgodnie z przyjętą przez siebie koncepcją wypełnić stosowne ewidencje. Punktem wyjścia rozważań należy uczynić art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Wynikający zeń zakres domniemania w sferze niewadliwości nie obejmuje dokonanej przez podatnika kwalifikacji prawnej zaewidencjonowanych zdarzeń. W rozpatrywanej sprawie domniemanie to nie dotyczy przekonania podatnika o prawidłowości wykładni prawa materialnego. Niewadliwość ksiąg dotyczy zatem relacji między rzeczywistością rozumianą jako sposób dokonania zapisu, a wzorcem prawnym tego sposobu dokonania zapisu, zawartym w prawie pozytywnym. Wadliwość ksiąg nie może być rozumiana jako konsekwencja wadliwej wykładni prawa materialnego.

W skardze nie został wyartykułowany zarzut wadliwych ustaleń faktycznych. Tym nie mniej strona skarżąca podnosiła dwie okoliczności faktyczne, do których należy się odnieść z uwagi na przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że odpłatność za korzystanie z k. została wprowadzona na mocy uchwały Rady M. od dnia (...) lipca 2009 r. i od tej daty Z. rozpoczął świadczenie odpłatnych usług na rzecz osób trzecich. Jednak okoliczność, wskazywania okresu późniejszego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, tj. po (...) września 2009 r. (str. ... decyzji ostatecznej) nie ma dla rozpatrywanej sprawy żadnego znaczenia, gdyż dopiero po zakończeniu roku podatkowego można było dokonać korekty podatku zgodnie z przepisem art. 91 ust. 7 ustawy o VAT. Niezależnie od tego, w jakim miesiącu 2009 r. podatnik rozpoczął świadczenie usług na podstawie odpłatnych umów, to i tak nie oznacza to, że posiadał prawo do dokonywania odliczeń podatku naliczonego w latach 2004 do 2007, w związku z budową k..

Prawidłowo nie została także wyartykułowana w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej podstawowa dla ustaleń faktycznych okoliczność, a mianowicie dotycząca terminów odbiorów k., gdyż to ta wyznacza zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o przepis art. 86 ust. 1 lub art. 91 ust. 7 ustawy o VAT. Jednakże Sąd administracyjny orzekając na podstawie akt sprawy, stosownie do przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. ustalił, że odbiory k. następowały: od (...).02.2005 r.(...) i (...).07.2005 r. (...). Od tych też momentów środki trwałe pod postacią k. były wykorzystywane do lipca 2009 r. wyłącznie do wykonywania zadań własnych M. w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Właśnie z tej przyczyny nie przysługiwało Z. prawo do odliczenia podatku naliczonego w chwili wystawiania faktur dokumentujących nabycie towarów i usług.

Podsumowując należy stwierdzić, że jednostce samorządu terytorialnego (miastu, gminie) wykonującej swe zadania własne w zakresie zaspokajania potrzeb wspólnoty, nie przysługuje prawo do natychmiastowego odliczenia podatku naliczonego wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w sytuacji, gdy w chwili oddawania do użytkowania środków trwałych służą one wyłącznie czynnościom pozostającym poza systemem podatku od towarów i usług. Dopiero od chwili rozpoczęcia świadczenia jednocześnie czynności opodatkowanych i pozostających poza opodatkowaniem aktualizuje się prawo do odliczenia, lecz pod postacią korekty z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT.

Z uwagi na brak naruszenia przez zaskarżoną decyzję prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.