Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 182/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i C. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 11 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za przejęcie nieruchomości postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżący K. K. i C. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 11 lutego 2013 r., nr [...], uchylającą decyzję Starosty Opolskiego z dnia 19 lipca 2011 r., nr [...], dotyczącą ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] z k.m. [...], obręb [...], gmina [...], KW [...], nabytą z mocy prawa na rzecz Gminy [...] na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Opolskiego z 30 listopada 2010 r., nr [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej obejmującej rozbudowę: ulicy [...] w [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do wysokości bloku nr [...] przy ul. [...] stanowiącej dotychczas własność skarżących we wspólności ustawowej małżeńskiej, i ustalającą odszkodowanie na rzecz Banku [...]. z/s w [...] z tytułu wygaśnięcia hipoteki ustanowionej na nabytej z mocy prawa przez Gminę [...], na podstawie ww. ostatecznej decyzji Starosty Opolskiego z 30 listopada 2010 r., o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. 0,0061 ha k.m. [...], obręb [...], gmina [...], KW [...], w kwocie 5100,00 (słownie: pięć tysięcy sto złotych 00/100)

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia

22 kwietnia 2013 r. wezwano skarżących solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, z dodatkowym pouczeniem, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z nich zwalnia drugą osobę z obowiązku jego uiszczenia.

Wezwanie dla każdego ze skarżących przesłane zostało na adres podany w skardze tj. "[...], ul. [...] i pod tym adresem odebrane w dniu 26 kwietnia 2013 r. przez C. K. (por. k. 16 i 17 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 6 maja 2013 r.

W terminie zakreślonym przez Sąd skarżący nie uiścili wymaganego wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie w sprawie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis stały, który w myśl § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 219 ze zm.), wynosi 200 złotych.

Nieuiszczenie wpisu od skargi, skutkuje wezwaniem przez Sąd do jego uiszczenia w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W niniejszej sprawie Sąd wezwał skarżących solidarnie do uiszczenia wpisu, co oznaczało, że uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku drugiego. Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącym do rąk C. K.. Doręczenie zatem dla K. K., zostało dokonane w trybie zastępczym, wynikającym z art. 72 P.p.s.a., do rąk jej małżonka, będącego jednocześnie dorosłym domownikiem, w dniu 26 kwietnia 2013 r. Skarżący C. K. odebrał natomiast pismo, osobiście w dniu 26 kwietnia 2013 r. Tym samym należało więc uznać, że pisma Sądu zobowiązujące do uiszczenia wpisu zostały skarżącym skutecznie doręczone w dniu 26 kwietnia 2013 r. Siedmiodniowy termin do wykonania powyższego obowiązku rozpoczął bieg w dniu 27 kwietnia 2013 r. i upływał w poniedziałek 6 maja 2013 r. Liczbowo liczony ostatni dzień 7 dniowego terminu wypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, to jest na świąteczny piątek 3 maja 2013 r. i wobec tego na mocy art. 83 § 2 P.p.s.a., w takiej sytuacji za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy, to jest poniedziałek 6 maja 2013 r. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że sobota (przypadała tym okresie na dzień 4 maja 2013 r.), jest również uznana w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za dzień równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy (patrz. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów, sygn. akt I OPS 1/11, publikowane ONSAiWSA 2011/5/95, dostępne System Informacji Prawnej LEX nr 818666).

Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło do uiszczenia wymaganego wpisu, stąd na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.