Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2447/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. i S. małż. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2003 r. , nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na sprzedaż gruntu położonego na obszarze portu morskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA 2447/03

UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] września 2003r.

Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku J.

i S. małżonków B. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2003r.

Nr [...] wydaną na wniosek Starosty [...] odmawiającą wyrażenia zgody na sprzedaż J. i S. małżonkom B. nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. w obrębie [...] oznaczonej nr ewid. [...] o powierzchni [...] m², dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi KW Nr [...].

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o portach i przystaniach morskich, zgody ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa wyrażonej w formie decyzji wymaga miedzy innymi przeniesienie własności nieruchomości, po uprzednim zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. Przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie Minister Skarbu Państwa zwrócił się do Ministra Infrastruktury o zajęcie stanowiska dotyczącego wniosku złożonego przez Starostę [...].

Minister Infrastruktury negatywnie zaopiniował ww. wniosek o sprzedaż nieruchomości należącej do Skarbu Państwa, podnosząc, że status użytkownika wieczystego, jaki posiadają małżonkowie B. pozwala na użytkowanie nieruchomości zgodnie z pierwotnym jej przeznaczeniem, a przy tym zapewnia skuteczną kontrolę Skarbu Państwa nad właściwym korzystaniem z tej nieruchomości.

Mając powyższe na względzie, Minister Skarbu Państwa wydał w dniu

[...] marca 2003r. decyzję odmawiającą zgody na sprzedaż opisanej we wniosku nieruchomości.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli J. i S. małżonkowie B., a Starosta [...] w piśmie z dnia [...] maja 2003r. skierowanym do Ministra Skarbu Państwa, oświadczył, że nadal jest zainteresowany sprzedażą tej nieruchomości.

Minister Skarbu Państwa ponownie zwrócił się do Ministra Infrastruktury w tej sprawie i po raz drugi otrzymał negatywną opinię.

Minister Infrastruktury uznał, że nie zaszły żadne nowe okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę jego stanowiska. Dlatego też Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] września 2003r. Ministra Skarbu Państwa złożyli J. i S. małżonkowie B., wnosząc

o jej uchylenie z powodu niezgodności z art. 13 i art. 32 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. (tj. Dz. U. 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.).

W uzasadnieniu podnieśli, że do sprzedaży innych nieruchomości położonych na tym terenie żaden minister nie miał zastrzeżeń, a wskazanie w decyzji odmownej argumentu o skuteczniejszej kontroli, przez Ministra Infrastruktury nad zgodnym

z pierwotnym przeznaczeniem korzystaniem z nieruchomości uznali za niezasadne, bowiem na całym portowym nadbrzeżu [...] tylko działka o Nr [...]

o powierzchni [...]m² stanowi własność Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę, Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji i stwierdził, że wydając decyzję w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów prawnych wskazanych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, co oznacza, że może decyzję uchylić, bądź stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadku naruszenia przy jej wydaniu przepisów prawa materialnego lub procesowego.

W rozpoznawanej sprawie sąd nie podzielił stanowiska skarżących, przedstawionego w skardze i uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2003r. i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2003r. odmawiająca wyrażenia zgody na sprzedaż J. i S. małżonkom B. nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w K. (dz. ewid. Nr [...] o powierzchni [...] m²) nie naruszają prawa.

Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Minister Skarbu Państwa rozpatrując sprawę przed wydaniem decyzji o odmowie sprzedaży nieruchomości położonej na terenie portu w K. zastosował właściwy tryb postępowania, wynikający wprost z art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o portach

i przystaniach morskich (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 967) uzależniający wydanie decyzji dotyczących sprzedaży nieruchomości położonych na terenie portów

w porozumieniu i po uzyskaniu opinii ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

W niniejszej sprawie dwukrotnie opinia tego ministra była negatywna,

i Minister Skarbu Państwa podejmując ostateczną decyzję nie mógł nie uwzględnić tych opinii.

Sąd podzielił także stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję, że zarzut skarżących o naruszeniu przepisów ustawy o gospodarce gruntami z dnia 21 sierpnia 1997r. (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) nie znajduje uzasadnienia.

Zastrzeżenie przez ustawodawcę ww. ustawie wyjątków, które wynikają

z innych ustaw, a dotyczą gospodarowania nieruchomościami (art. 13 i 32) wyraźnie wskazuje na istnienie przepisów odrębnych, szczegółowo regulujących te zagadnienia.

Źródłem powstania takich ograniczeń jest konieczność zapewnienia kontroli

w zakresie obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa przez organy administracji publicznej w ramach przyznanych im kompetencji, ze względu na lokalizację nieruchomości (np. granice portów i przystani morskich, morskich pasów nadbrzeżnych) jak też na przykład na specyficzny charakter nieruchomości (zabytki) czy też osobę nabywcy (np. cudzoziemca).

W rozpatrywanej sprawie nieruchomość Skarbu Państwa, której sprzedaży domagają się skarżący (dotychczasowi użytkownicy wieczyści) zlokalizowana jest w granicach morskiego portu K., zatem ewentualne przeniesienie prawa własności wymagało zastosowania przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich, co też organ uczynił.

Również zarzut skarżących dotyczący braku podstawy prawnej, w decyzji

o odmowie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości nie znajduje uzasadnienia, bowiem zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa

w art. 107 KPA.

Należy zauważyć, że art. 32 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że nieruchomość, może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu (skarżący spełniają ten warunek), jednak powyższy przepis nie przesądza, że Skarb Państwa, będący właścicielem gruntu, zobowiązany jest wyzbyć się posiadanego prawa na rzecz użytkownika wieczystego, jest to decyzja wyłącznie uznaniowa.

Ponieważ w rozpatrywanej sprawie, odmowa sprzedaży nieruchomości

w niczym nie naruszyła możliwości korzystania z niej przez dotychczasowych użytkowników wieczystych, a interes Państwa przemawia za pozostawieniem jej

w zasobach Skarbu Państwa, w przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia granic uznania administracyjnego przez organ.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.