Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1077/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 133 par 1, art 134
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 783/12 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 783/12 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

I

W dniu [...] maja 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynął wniosek [...] (dalej: skarżąca lub spółka) o przyznanie płatności na rok 2011. Przedmiotowym wnioskiem spółka ubiegała się o przyznanie płatności jednolitej do powierzchni 68,65 ha.

W dniu [...] czerwca 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynął dokument zmiany wniosku złożonego dnia [...] maja 2011 r. Z akt sprawy wynika, że o płatności na rok 2011 na działki rolne położone na działkach ewidencyjnych zgłoszonych do płatności przez spółkę - działki o nr ewidencyjnych: [...], ubiega się również inny producent rolny - [...], której wniosek o przyznanie płatności wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w [...]. Zaistniały tzw. konflikt kontroli krzyżowej stwierdzony został w toku sprawy prowadzonej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z wniosku [...] o przyznanie płatności na rok 2011. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wystosował do ww. rolnika wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie spornych działek. W dniu [...] sierpnia 2011 r. wezwanie o analogicznej treści wystosowano również do spółki. Zostało ono wystawione dla spółki jako strony postępowania, w imieniu której działał prokurent [...], który został wymieniony jako adresat przedmiotowego wezwania. W wezwaniu organ wskazał, że miejscem właściwym do złożenia wyjaśnień jest Biuro Powiatowe ARiMR w [...]. Z dokumentu zwrotnego potwierdzenia wezwania wynika, że zostało ono skierowane na prokurenta spółki - [...]ze wskazaniem na adres spółki odbiegający od adresu wskazanego w KRS jako adres siedziby spółki. Wezwanie zostało odebrane przez [...] pod adresem, który został wskazany przez organ kierujący wezwanie.

W dniu [...] września 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...]wpłynął dokument skarżącej dotyczący wycofania deklaracji z pierwotnego wniosku. Wycofanie objęło działki rolne położone na działkach o nr ewidencyjnych: [...]. W toku zaś postępowania prowadzonego z wniosku [...]ustalono, że złożyła ona oświadczenie, w którym utrzymała deklarację ze swojego wniosku w zakresie ww. działek.

W dniu [...] września 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynęło pismo prokurenta spółki - [...], skierowane do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] dotyczące wezwania do złożenia wyjaśnień. Z treści tego pisma wynika, że spółka informuje o wycofaniu części wniosku dokonanym przed otrzymaniem wezwania, gdyż wezwanie otrzymała w dniu [...] września 2011 r.

W dniu [...] marca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją nr [...] odmówił przyznania spółce płatności jednolitej obszarowej, nakładając sankcję w wysokości [...] zł, potrącaną z płatności w ciągu kolejnych 3 lat kalendarzowych.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji powołał się na stwierdzony w sprawie konflikt kontroli krzyżowej dla działek [...]. Ustalono, że powierzchnia stwierdzona przez organ jest mniejsza od zadeklarowanej przez spółkę. Organ uznał, że wycofanie przez spółkę z wniosku ww. działek było nieskuteczne, gdyż zostało dokonane już po wezwaniu strony do złożenia wyjaśnień w zakresie spornych działek.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji, oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. UE. L.316 z 2.12.2009 str. 65; dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/09) - wniosek może zostać wycofany w całości lub w części w każdym momencie, jednakże gdy rolnik został już powiadomiony o nieprawidłowościach we wniosku, wniosek nie może zostać wycofany w części, w stosunku do której stwierdzono nieprawidłowości. Z uwagi na złożenie przez spółkę wycofania działek po terminie oraz ustalenie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR innego posiadacza spornym działek, bowiem posiadaczem działek [...]w roku 2011 była [...]- działki te zostały z wniosku spółki wykluczone. Do płatności zakwalifikowano jedynie powierzchnię 45,65 ha.

Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku (68,65 ha) a powierzchnią stwierdzoną w wyniku postępowania (45,65 ha) przekroczyła 50 % powierzchni stwierdzonej (wyniosła 50,3834 %), co stanowiło o konieczności odmowy przyznania spółce płatności na rok 2011 i o nałożeniu na podstawie przepisu art. 58 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 sankcji w wysokości przypadającej na różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną.

W dniu [...] marca 2012 r. (data stempla pocztowego) spółka wniosła od decyzji organu I instancji odwołanie podnosząc, że nie została poinformowana o nieprawidłowościach w złożonym wniosku, gdyż informacja ta nie została wystosowana przez organ pierwszej instancji. Ze wskazanej okoliczności spółka wywodzi domniemanie, że skutecznie wycofała wniosek, gdyż informacji o nieprawidłowościach we wniosku nie otrzymała. Ponadto wezwanie do złożenia wyjaśnień skierowane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] spółka otrzymała we wrześniu 2011 r., już po wycofaniu spornych działek z wniosku. Spółka podważa wiarygodność dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania i skuteczność doręczenia wezwania, przez wskazanie, że na dokumencie doręczenia widnieje adres domowy prokurenta spółki, nadto na ww. dokumencie nie jest wymieniona spółka.

Orzekając na skutek odwołania skarżącego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa a odwołanie spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II instancji zauważył, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. nr 170 poz. 1051- z późn. zm., dalej jako ustawa o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego). Wskazał, że spółka nie spełniła przesłanki warunkującej przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla zadeklarowanych do płatności na rok 2011 działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr: [...], gdyż przedmiotowych działek w roku 2011 (w dniu 31 maja tego roku) nie posiadała. Taką ocenę stanu faktycznego należy wyprowadzić w oparciu o analizę akt sprawy, tj. dokumentów przedłożonych przez obie strony konfliktu krzyżowego: spółkę oraz [...] w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień.

Odnosząc się do zarzutu spółki podniesionego w odwołaniu dotyczącego wiarygodności dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania i skuteczności jego doręczenia, organ odwoławczy stwierdził, że zostało ono skutecznie doręczone. Jak bowiem wynika z dokumentu wezwania jako podmioty - adresaci wezwania na dokumencie wezwania widnieją: spółka oraz reprezentujący ją prokurent. Wezwanie wydane zostało pod określonym numerem: [...] i taki numer widnieje na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru - jako nr służący identyfikacji sprawy, dla której potwierdzenie odbioru zostało doręczone organowi pierwszej instancji przez placówkę pocztową. Z powyższych okoliczności organ odwoławczy wywodzi domniemanie o wiarygodności dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania. Organ I instancji nie musiał wypisywać na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania jako adresata spółki. Wpisał natomiast jej prokurenta, kierując się przepisami ogólnymi z Kodeksu cywilnego o prokurze.

Jak wynika z dokumentu KRS spółki - ma ona prokurenta w osobie [...]. Sprawuje on prokurę jednoosobową - oddzielną co oznacza, że może skutecznie sam dokonywać wszelkich czynności m. in. pozasądowych, w tym - poręczać odbiór pism przeznaczonych dla spółki ze skutkiem bezpośrednio dla spółki. Określony normatywnie w przepisach Kodeksu cywilnego zakres prokury, jednakowy dla każdego prokurenta i szerszy niż pełnomocnictwo ogólne obejmuje bowiem także reprezentację przedsiębiorcy rejestrowego w postępowaniu przed organami administracji, w tym także oczywiście uprawnienie do odbioru wszelkich kierowanych w toku takiego postępowania pism. Co więcej, w przypadku takiej prokury organ kieruje pisma przeznaczone dla spółki - jej prokurentowi, co w przedmiotowej sprawie zostało uczynione.

Wezwanie nr [...]skierowane zostało do prokurenta spółki - na jego adres znany organowi, tj. wskazany przez spółkę we wniosku o wpis do ewidencji producentów, złożonym w dniu [...] maja 2009 r. W istocie bowiem prokura jednoosobowa została udzielona już w dniu [...] maja 2009 r. (oświadczenie zarządu spółki), zaś wniosek o wpis do ewidencji producentów złożony został w dniu [...] maja 2009 r., a więc uznać należy, że oświadczenie dotyczące adresu pełnomocnika spółki, występującego w sekcji VIII wniosku złożyła spółka, w której imieniu mogła działać zarówno osoba ujawniona w KRS jako reprezentant spółki (prezes zarządu) jaki i prokurent jednoosobowy.

Wobec powyższego w konsekwencji organ II instancji uznał, że spółka przekazała dane dotyczące adresu jej prokurenta, który to adres, wobec zastrzeżenia z sekcji VI z indeksem 1 wniosku o wpis do ewidencji producentów, jest alternatywny dla adresu siedziby spółki, a więc w takim przypadku (dwóch adresów: spółki i jej reprezentanta wpisanych we wniosku w sposób określony wyżej) korespondencja dla spółki może być kierowana na adres jej siedziby lub na adres jej reprezentanta. W przedmiotowej sprawie korespondencja, w tym wezwanie nr [...], kierowana była na adres prokurenta spółki co, wobec wyżej wskazanych okoliczności, nie było uchybieniem. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego wezwanie nr [...]zostało spółce prawidłowo doręczone.

Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że wezwanie nr [...]do złożenia wyjaśnień spółka otrzymała dopiero w dniu [...] września 2011 r. Jak bowiem wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania, zostało ono doręczone [...]jako prokurentowi spółki w dniu [...] sierpnia 2011 r. (data pokwitowania odbioru określona przez prokurenta i data stempla pocztowego placówki odbiorczej). Dokument wycofania złożony został w dniu [...] września 2011 r. (data stempla kancelaryjnego Biura Powiatowego ARiMR w [...] oraz data potwierdzenia przyjęcia dokumentów), a więc po otrzymaniu przez spółkę wezwania nr [...] zawierającego informację o nieprawidłowościach dotyczących działek [...] w związku z konfliktem kontroli krzyżowej. W związku z tym spółka nie dokonała skutecznego wycofania części wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. oddalił skargę spółki.

Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie, jak prawidłowo wskazują organy ARiMR zastosowanie mają przepisy powoływanej już wyżej ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli m.in. posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha.

Wskazać również należy, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku dotyczących przekroczenia powierzchni wnioskowanej do przyznania płatności w stosunku do powierzchni uprawnionej do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Stosownie do art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane.

Sąd I instancji podkreślił, że organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że skarżąca niespełniła przesłanki warunkującej przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla zadeklarowanych do płatności na rok 2011 działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr: [...], gdyż tych działek w dniu 31 maja 2011 r., nie miała w swoim posiadaniu. Jedynym posiadaczem uprawnionym do zgłoszenia przedmiotowych działek był inny rolnik. Powierzchnia działek o nr: [...]zadeklarowana do płatności przez skarżącą na rok 2011 wynosiła 23 ha, zaś powierzchnia zadeklarowana wszystkich działek rolnych wynosiła 68,57 ha. Powierzchnia ww. spornych działek została prawidłowo wykluczona z wniosku skarżącej. W takiej więc sytuacji procentowa różnica pomiędzy powierzchnią stwierdzoną a deklarowaną wyniosła 50,3834% powierzchni stwierdzonej. W związku powyższym skarżącej słusznie odmówiono przyznania wnioskowanych płatności.

W ocenie Sądu nietrafny jest pogląd skarżącej, że skoro zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji mocą której nałożono "sankcje" - środek nieznany w prawie unijnym ani krajowym, to decyzja ta rażąco narusza prawo jako obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a ). Zwrot "wyklucza się" niewątpliwie stanowi bowiem środek o charakterze sankcyjnym. Dlatego też, sformułowanie użyte przez organy w decyzjach a dotyczące nałożenia sankcji nie może skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej, czy też poprzedzającej ją decyzji.

WSA w Warszawie stwierdził, że zgodzić się należy z organami ARiMR, że wezwanie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. do złożenia wyjaśnień, kierowane na adres [...] jako prokurenta skarżącej spółki, a więc osoby upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do spółki, zostało skutecznie doręczone w dniu [...] sierpnia 2011 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Tym samym, za nieskuteczne uznać należy wycofanie przez skarżącą w dniu [...] września 2011 r. wniosku w części dotyczącej spornych w sprawie działek rolnych. W wezwaniu z dnia 18 sierpnia 2011 r., doręczonym spółce w dniu [...] września 2011 r. wskazano bowiem na nieprawidłowości wniosku dotyczące ww. działek rolnych. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości.

Nie można też zgodzić się z zarzutem skarżącej, że nie została poinformowana o nieprawidłowościach w złożonym wniosku, gdyż wezwanie nr [...] nie zostało wystosowane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], a przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], który to nie jest organem właściwym w sprawie. Słusznie wskazuje bowiem organ odwoławczy, że określenie "właściwy organ" z art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 definiować należy poprzez przepisy rozporządzeń unijnych dotyczących płatności w ramach wsparcia bezpośredniego oraz w kontekście prawodawstwa krajowego dotyczącego tej dziedziny pomocy unijnej. ARiMR niewątpliwie jest podmiotem uprawnionym do realizacji zadań dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skoro wniosek drugiego rolnika z którym skarżąca znalazła się w konflikcie krzyżowym złożony został w Biurze Powiatowym ARiMR w [...], a Kierownik ww. Biura Powiatowego ARiMR, weryfikując sprawę jako pierwszy zauważył nieprawidłowości, to miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wystosować stosowne wezwanie do obu rolników w celu ich wyjaśnienia. Skarżąca została przy tym poinformowana, że rozpoznanie sprawy i jej rozstrzygnięcie podjęte zostanie przez organ właściwy w sprawie rzeczowo i miejscowo, tj. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. W sprawie nie doszło więc wbrew zarzutowi skargi do naruszenia art. 19 k.p.a. Nie można też z tego powodu rozważać stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na zaistnienie przesłanki o której mowa w art. 156 1 § pkt 1 k.p.a. Decyzja w sprawie została bowiem wydana przez właściwy w sprawie organ pierwszej instancji, tj. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...].

II

Skargę kasacyjną złożyła spółka zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub o jego zmianę poprzez uchylenie skarżonych decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono:

I. Naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 58 akapity 1, 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 25 ust. 2 cyt. rozporządzenia, art. 19 k.p.a., art. 5 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (§ 5 ust. 2 rozporządzenia ONW) poprzez nieuwzględnienie wycofania części wniosku pomocowego i uznanie odmowy przyznania pomocy i nałożonych sankcji za zasadne;

b) art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w związku z naruszeniem art. 25 ust. 2 cyt. rozporządzenia, art. 32, art. 33 k.p.a. poprzez uznanie że zawiadomienie zostało doręczone wnioskodawcy i nieuwzględnienie wycofania wniosku pomocowego;

c) art. 58 akapit 1 rozporządzenie Komisji (WE) nr 73/09 przez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie poprzez niezaliczenie do powierzchni zadeklarowanej przez spółkę na cele jakiejkolwiek pomocy obszarowej, ani powierzchni objętej zmianą wniosku, ani wnioskiem transferowym złożonymi przez spółkę za rok 2011;

d) art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 przez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 23 cyt. rozporządzenia poprzez niezaliczenie do powierzchni zadeklarowanej przez spółkę na cele jakiejkolwiek pomocy obszarowej powierzchni objętej zmianą do wniosku, która wpłynęła drogą pocztową do organu [...] czerwca 2011 r.;

e) art. 58 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 przez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, w związku z art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez usankcjonowanie przez Sąd I instancji orzeczenia w skarżonych decyzjach o nałożeniu sankcji zamiast ewentualnego wykluczenia beneficjenta z płatności.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 133 § 1, 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez akceptację przez Sąd I instancji braku w aktach sprawy pełnomocnictwa udzielonego [...] i uznanie przez Sąd I instancji, że skutecznie doręczono mu wezwanie na adres domowy, bez wskazania skarżącej spółki zawiadomienie wyczerpujące wymogi art.25 ust. 2 rozporządzenie Rady (WE) nr 1122/09;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 19 k.p.a., art. 5 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (§ 5 ust. 2 rozporządzenia ONW) poprzez uznanie za właściwego miejscowo i rzeczowo dla skarżącej spółki w sprawach dotyczących płatności OB i ONW Kierownika BP ARiMR w [...]oraz samą Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa;

c) art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez akceptację przez Sąd I instancji poprzez niezaliczenie do powierzchni zadeklarowanej przez spółkę na cele jakiejkolwiek pomocy obszarowej, ani powierzchni objętej zmianą wniosku, która wpłynęła drogą pocztową do organu [...] czerwca 2011 r., ani wnioskiem transferowym złożonym przez spółkę za rok 2011;

d) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjścia poza zarzuty i wnioski skargi, pełnej i wyczerpującej oceny legalności skarżonych decyzji.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Wniesiona skarga kasacyjna powołuje obydwie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 p.p.s.a. Zarzuca się w niej Sądowi I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (pkt 1), jak i naruszenie przepisów prawa procesowego (pkt 2). Jak akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. podniesiony w pkt II lit. a i c petitum skargi kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia tego przepisu powinien go powiązać z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej. Skarżąca kasacyjnie nie uczyniła tego ani w petitum, ani w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Brak takiego powiązania czyni ten zarzut bezskutecznym (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2102/12).

Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a sformułowany w pkt II lit. a, c i d petitum skargi kasacyjnej.

Do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy Sąd I instancji wyszedł poza granice danej sprawy, nie rozpoznał zarzutów skargi, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, albo dokonał kontroli tylko w granicach zarzutów, mimo istnienia wad kontrolowanego aktu nie podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II GSK 860/12). Innymi słowy chcąc skutecznie postawić zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie powinna była wykazać, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1580/11).

Mając na uwadze treść powyższego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać jego naruszenie oraz jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie odnosi się do tych fragmentów stawianego zarzutu, natomiast przedstawia swój pogląd na temat ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie w oderwaniu od treści przepisu objętego zarzutem. Działanie takie prowadzi do tego, że uzasadnienie jest "oderwane" od treści stawianych zarzutów. Przez to jest z nimi niespójne, co w konsekwencji prowadzi do niemożności dokonania oceny skarżonego wyroku z punktu widzenia wskazanych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 541/13). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podkreśla i przypomina, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym, zatem wymaga od strony jednoznacznego wskazania naruszonych przepisów oraz skutków takiego naruszenia dla samego rozstrzygnięcia kontrolowanego w postępowaniu kasacyjnym. Skuteczność skargi kasacyjnej opartej na zarzucie zawartym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zależy od tego czy autor skargi kasacyjnej odnosi zarzuty do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, wskazuje te przepisy, uzasadnia ich naruszenie i wyjaśnia, jaki był możliwy, istotny wpływ naruszenia wskazanych przepisów na wynik sprawy, a więc na treść wyroku. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia, wskazanych w skardze kasacyjnej, przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby odmienna (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 596/13). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie za niezasadny należy uznać także podniesiony w pkt II lit. a i c petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej wskazał na brak w aktach pełnomocnictwa udzielonego [...] i uznanie przez Sąd I instancji, że skutecznie doręczono mu wezwanie na adres domowy, bez wskazania skarżącej spółki.

Wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek Sądu wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza wyłącznie niemożność wyjścia przez Sąd poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach. Natomiast brak jest podstaw do przyjęcia, by w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał na podstawie materiału dowodowego, który nie znajdował się w posiadanych przez niego aktach.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu pełnego KRS z dnia [...] czerwca 2012 r., skarżąca spółka posiada prokurenta w osobie [...]. Sprawuje on prokurę jednoosobową oddzielną (k. 179 – 183 akt administracyjnych). Jak stwierdziły organy, prokura była skutecznie udzielona już [...] maja 2009 r. Zgodnie zaś z art. 1091 § 1 k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Natomiast - jak wynika z orzecznictwa SN i sądów administracyjnych - dołączony przez prokurenta do akt sprawy odpis lub wyciąg z rejestru sądowego zastępuje wymagane od pełnomocnika pełnomocnictwo procesowe (por. wyrok SN z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt. II CK 120/05 oraz wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 173/13; WSA w Poznaniu z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Po 858/09; WSA w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Rz341/08).

W rozpoznawanej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie spornych działek została skierowana do prokurenta spółki - na jego adres znany organowi, tj. wskazany przez spółkę we wniosku o wpis do ewidencji producentów, złożonym w dniu [...] maja 2009 r. Skoro spółka przekazała dane dotyczące adresu jej prokurenta, który to adres, wobec zastrzeżenia z sekcji VI z indeksem 1 wniosku o wpis do ewidencji producentów, jest alternatywny dla adresu siedziby spółki, to korespondencja do spółki mogła być kierowana na adres jej prokurenta.

Za chybiony należało również uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 19 k.p.a., art. 5 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (§ 5 ust. 2 rozporządzenia ONW) poprzez uznanie za właściwego miejscowo i rzeczowo dla skarżącej spółki w sprawach dotyczących płatności OB i ONW Kierownika BP ARiMR w [...]oraz samą Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Sąd I instancji słusznie zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że przyjęta przez skarżącą interpretacja przepisu art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jest błędna. Przepis ów nie odnosi się bowiem do organu właściwego w sprawie przyznania płatności w rozumieniu przepisów art. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określającego właściwość rzeczową i miejscową organu wydającego decyzję w przedmiocie przyznania płatności rolnikowi na podstawie złożonego przez niego żądania, lecz do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jako organu (podmiotu) uprawnionego do realizacji zadań dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Rozporządzenia unijne operują pojęciem "organ" w znaczeniu innym niż przyjęte przez prawodawstwo krajowe. Organem w rozumieniu przepisów unijnych jest jednostka nie będąca podmiotem fizycznym (np. art. 12 ust. 1 i art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 Dz. U. L 30 z 31.1.2009 z późn. zmianami). Jednocześnie organem jest jednostka odpowiedzialna za koordynację kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu służących do weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, powołana do ww. celu - na co wskazuje art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Jednostką taką (organem w rozumieniu przepisów unijnych) jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - której ustrój, zadania i funkcje określa ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., Nr 98, poz. 634. ze zm.). Określenie "właściwy organ" zawarte w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 definiować zatem należy poprzez przepisy rozporządzeń unijnych dotyczących płatności w ramach wsparcia bezpośredniego oraz w kontekście prawodawstwa krajowego dotyczącego tej dziedziny pomocy unijnej.

Przenosząc powyższe na okoliczności przedmiotowej sprawy zważyć należy, że spółka żądając przyznania płatności na rok 2011 na działki, które zgłosił do wniosku inny producent "weszła" z nim w konflikt kontroli krzyżowej. Wniosek drugiego producenta złożony został w Biurze Powiatowym ARiMR w [...]. Kierownik ww. Biura, weryfikując sprawę drugiego producenta, jako pierwszy stwierdził powyższą okoliczność i wystosował wezwanie do obu producentów - do czego miał prawo. Był on bowiem "organem właściwym" w rozumieniu art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 do poinformowania strony o stwierdzonych nieprawidłowościach. Jednocześnie, mając na uwadze, iż wniosek Strony złożony został w Biurze Powiatowym ARiMR w [...], zaś organem właściwym miejscowo i rzeczowo do rozpoznania sprawy i wydania decyzji jest Kierownik tegoż Biura Powiatowego - na podstawie art. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...]zaznaczył w wezwaniu Nr [...], iż w celu uczynienia zadość w/w wezwaniu Strona winna zgłosić się osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] lub na adres Biura przesłać korektę wniosku. Strona zatem została poinformowana o nieprawidłowościach w złożonym wniosku oraz wskazane jej zostało, iż rozpoznanie sprawy i jej rozstrzygnięcie podjęte zostanie przez organ właściwy w sprawie rzeczowo i miejscowo.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych w pkt 1 lit. a-e petitum skargi kasacyjnej, należy je uznać za niezasadne.

Niezasadne są zarzuty wskazane w punkcie I lit. a i b petitum skargi kasacyjnej W ramach tej podstawy kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 w powiązaniu z art. art. 25 ust. 2, art. 23 cyt. rozporządzenia, oraz art. 19, art. 32 i 33 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 ustawy o płatnościach (§ 5 ust. 2 rozporządzenia ONW). Autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z zaakceptowaniem przez Sąd I instancji rozstrzygnięć organów w przedmiocie odmowy przyznania pomocy nałożenia sankcji na skarżącą oraz nieuwzględnienia wycofania przez skarżącą części wniosku pomocowego.

Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że stosownie do art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 - jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy, którego skarga kasacyjna skutecznie nie podważyła, skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla zadeklarowanych do płatności na rok 2011 działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr: [...], bowiem w dniu 31 maja tego roku nie miała ich w swoim posiadaniu. Powierzchnia tych działek zadeklarowana do płatności przez skarżącą na rok 2011 wynosiła 23 ha, zaś powierzchnia zadeklarowana wszystkich działek rolnych wynosiła 68,57 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona przez organy wyniosła 45,65 ha. Powierzchnia spornych działek została prawidłowo wykluczona z wniosku skarżącej. W związku z tym, że procentowa różnica pomiędzy powierzchnią stwierdzoną a deklarowaną wyniosła 50,3834% powierzchni stwierdzonej, słusznie odmówiono przyznania wnioskowanych płatności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, według którego wezwanie z dnia [...] sierpnia 2011 r. do złożenia wyjaśnień, kierowane na adres [...] jako prokurenta skarżącej spółki, a więc osoby upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do spółki (o czym już była mowa) - zostało skutecznie doręczone w dniu [...] sierpnia 2011 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 77 akt administracyjnych). Tym samym, za nieskuteczne na gruncie art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 uznać należało wycofanie przez skarżącą w dniu 1 września 2011 r. wniosku w części dotyczącej spornych działek rolnych (k. 107 akt administracyjnych).

Za niezasadny uznać również należy zarzut, wskazany w punkcie I lit. d petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 w zw. z art. 23 cyt. rozporządzenia poprzez niezaliczenie do powierzchni zadeklarowanej przez spółkę na cele jakiejkolwiek pomocy obszarowej powierzchni objętej zmianą do wniosku, która wpłynęła drogą pocztową do organu dnia 13 czerwca 2011 r.

Z akt sprawy wynika, iż zmiana wniosku o przyznanie płatności zgłoszona została przez skarżącą dnia [...] czerwca 2011 r. (data wpływu dokumentu zmiany wniosku do Biura Powiatowego). Sąd I instancji słusznie zaakceptował stanowisko organów, które stwierdziły, że zmiana do wniosku dokonana przez skarżącą jest bezskuteczna, ponieważ została dokonana po terminie.

Stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 - bez uszczerbku dla terminów składania jednolitych wniosków ustalonych przez Estonię, Łotwę, Litwę, Finlandię i Szwecję - zgodnie z art. 11 ust. 2 akapit pierwszy - zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu notyfikuje się właściwym organom na piśmie - najpóźniej do dnia 31 maja danego roku kalendarzowego, a w przypadku Estonii, Łotwy, Litwy, Finlandii i Szwecji najpóźniej do dnia 15 czerwca danego roku kalendarzowego.

Jak stanowi art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 – z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie poprawki do pojedynczego wniosku po ostatecznym terminie, określonym w art. 14 ust. 2, prowadzi do zmniejszenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych działek rolnych o 1% za każdy dzień roboczy. Natomiast według art. 23 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 - jeżeli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.

Biorąc pod uwagę unormowania zawarte w art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 w zw. z art. 8 rozporządzenia rolnik może zgłaszać zmiany po terminie 31 maja, ale przed ostatecznym terminem wyznaczonym na złożenie wniosku, wynikającym z art. 23 ust. 1 akapit trzeci cyt. rozporządzenia, czyli 25 dni po 16 maja, tj. do dnia 10 czerwca 2011 r., z tym, że zgłoszenie zmiany do wniosku po dniu 1 czerwca, ale do dnia 10 czerwca spowoduje zmniejszenie o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia kwoty płatności odnoszących się do powierzchni działek objętych taką zmianą.

Jak wynika z akt sprawy, zmiana wniosku została zgłoszona przez skarżącą w dniu 13 czerwca 2011 r., czyli po terminie przysługującym na dokonanie zmiany (k. 43-53 akt administracyjnych). Zatem po 10 czerwca 2011 zmiany, o których mowa w art. 14 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, nie mogą być dokonywane i to bez względu na zastosowanie w konkretnym postępowaniu instytucje procesowe właściwe danemu państwu członkowskiemu, czyli termin ten ma charakter terminu materialnego. Reasumując, zmiana wniosku została zgłoszona przez skarżącą po terminie przewidzianym przez prawo na dokonanie zmiany. Dlatego też zmiana ta była bezskuteczna i jako taka nie mogła być uwzględniona przez organy w postępowaniu – co słusznie zaakceptował Sąd I instancji. .

Nie stanowi również usprawiedliwionej podstawy zarzut sformułowany w punkcie I lit. c petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 poprzez niezaliczenie do powierzchni zadeklarowanej przez spółkę na cele jakiejkolwiek pomocy obszarowej, ani powierzchni objętej zmianą wniosku, ani wnioskiem transferowym złożonymi przez spółkę za rok 2011.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że jest on niezasadny z uwagi na omówioną bezskuteczność zmiany wniosku dokonanej po terminie. Natomiast w odniesieniu do nieuwzględnienia przez organy powierzchni objętych wnioskiem transferowym, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 12 uzasadnienia). Skarżąca bowiem w istocie domaga się uwzględnienia całości powierzchni zgłoszonej w ramach danego środka pomocy obszarowej. Powyższe wywodzi z faktu, że w 2011 r. w związku z przejęciem przez skarżącą nieruchomości rolnych od innego podmiotu, tj. [...], skarżąca składała w zakresie płatności bezpośrednich - poza wnioskiem z [...] maja 2011 r., który dotyczy rozpoznawanej sprawy - również inne wnioski. Jednakże podkreślenia wymaga, że sprawa wszczęta tzw. wnioskiem transferowym w związku z przejęciem gruntów rolnych przez skarżącą od Wójtowo Agro Spółka cywilna, zakończona została odrębną decyzją administracyjną i stanowi odrębną sprawę administracyjną, która nie podlega kontroli Sądu w tym postępowaniu.

Za niezasadny należy uznać zarzut wskazany punkcie I lit. e petitum skargi kasacyjnej. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej uznaje, że nie istnieje ani w prawie unijnym, ani prawie krajowym nie występuje instytucja sankcji.

Jak stwierdził organ odwoławczy - co zaakceptował Sąd I instancji - z uwagi na złożenie przez skarżącą wycofania działek po terminie oraz ustalenie innego niż spółka posiadacza działek w roku 2011, sporne działki zostały z wniosku spółki wykluczone. Organ zakwalifikował do płatności powierzchnię 45,65 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku (68,65 ha) a powierzchnią stwierdzoną w wyniku postępowania (45,65 ha) przekroczyła 50% powierzchni stwierdzonej (wyniosła 50,3834 %), co stanowiło o zasadności odmowy przyznania spółce płatności na rok 2011 i o nałożeniu sankcji w wysokości przypadającej na różnice pomiędzy powierzchnia zadeklarowaną a stwierdzoną - na podstawie przepisu art. 58 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, mocą której nałożono "sankcje", tj. – zdaniem skarżącej kasacyjnie - środek nieznany w prawie unijnym ani krajowym. Sąd I instancji bowiem prawidłowo uznał, że zmniejszenia płatności i wykluczenia w przypadkach zawyżenia deklaracji, o których to mowa w art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w tym również zawarty w akapicie trzecim tego przepisu zwrot "wyklucza się" - stanowią niewątpliwie środki o charakterze sankcyjnym. Już tylko na marginesie można dodać, że sądy administracyjne w orzecznictwie odnosząc się do art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 używają się pojęcia "sankcja" (np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 219/13).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.