Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2205/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 6 i 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 140, art. 144
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: par. 12 ust. 4, par. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.M, L.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1101/15 w sprawie ze skargi D.M, L.M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] sierpnia 2015r., znak [...]; 3. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz D.M. i L.M. solidarnie kwotę 1137 (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. II SA/Po 1101/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D.M i L.M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Ostateczną decyzją z dnia [...]2015 r. Starosta Z. udzielił W.Ż. pozwolenia na budowę – przebudowę budynku gospodarczego związanego ze zmianą technologii kotłowni CO z kotłem na paliwo stałe, przewidzianego do realizacji na działce nr [...] położonej w O. przy ul. W.. Roboty związane z przebudową ww. budynku gospodarczego, usytuowanego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], miały zostać wykonane wewnątrz istniejącego budynku w jego środkowej części i miały polegać na przedłużeniu istniejącego komina w związku z zamiarem podłączenia do kotłowni zlokalizowanej w budynku gospodarczym istniejącego na działce inwestora budynku mieszkalnego.

W dniu [...]2015 r. D. i L. małż. M. wystąpili do Starosty z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w celu uchylenia powyższej decyzji. Jako podstawę wznowienia postępowania podali art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., argumentując, że powinni byli zostać uznani przez Starostę za stronę i brać udział w postępowaniu wszczętym na wniosek inwestora. Postanowieniem z dnia [...]2015 r. Starosta Z. wznowił postępowanie na podstawie art. 149 § 1 K.p.a., po czym decyzją z dnia [...]2015 r, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]2015 r. W uzasadnieniu stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu określony w decyzji o pozwoleniu na budowę został ustalony prawidłowo, tj. obejmuje jedynie nieruchomość nr ew. [...]należącą do inwestora, co oznacza, że wniosek o wznowienie postępowania jest niezasadny, a małżonkowie M, nie posiadają w tej sprawie przymiotu strony.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli małżonkowie M., zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28 i art. 77 K.p.a. oraz art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu podnieśli m.in., że jeżeli dochodzi do samozapłonu komina postawionego na budynku gospodarczym w wyniku przebudowy, to z pewnością zagraża to ich nieruchomości sąsiedniej, która pozostaje w obszarze bezpośredniego oddziaływania. Dym wydobywający się z tego komina permanentnie zaczadza nieruchomość wnioskodawców, osadza się na elewacji, oknach i firanach skarżących oraz wdziera się do ich pomieszczeń.

Wojewoda Wielkopolski opisaną na wstępie decyzją z dnia [...]2015 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawcy są właścicielami działki o nr ew. [...], natomiast roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę obejmują: nadbudowę istniejącego komina o 1,5 m (wysokość max. 6,5 m liczona od dachu budynku); zatwierdzenie technologii kotłowni w istniejącym budynku (wykonanie instalacji CO wraz z kotłem). Istniejący budynek gospodarczy (usytuowany w granicy z działką odwołujących) nie będzie podlegać rozbudowie czy nadbudowie. Projektowane roboty budowlane będą wykonywane jedynie w środkowym pomieszczeniu budynku i przy istniejącym kominie. Pomieszczenie "kotłowni'" jest oddalone od działki wnioskodawców o 4,17 m, a istniejący komin o ponad 6,40 m. Biorąc pod uwagę powyższe odległości oraz rodzaj robót budowlanych organ stwierdził, że nadbudowa komina ani roboty budowlane w środkowym z pomieszczeń istniejącego budynku nie spowodują żadnych ograniczeń, co do możliwości zabudowy działki sąsiedniej należącej do małż. M.. Pomieszczenie "kotłowni" będzie oddzielone od ich działki istniejącym garażem, w którym nie planuje się wykonywania robót budowlanych, a co za tym idzie, w pomieszczeniu bezpośrednio graniczącym z działką o nr ew. [...]nie dojdzie do ewentualnych zmian w zakresie norm przeciwpożarowych. Ze względu na zakres planowanych robót budowlanych, w żaden sposób nie zmienią się uwarunkowania z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ nie zaprojektowano rozbudowy czy też nadbudowy istniejącego budynku. Z tego też powodu nie może być mowy o zmianie warunków i naruszeniu § 13, § 60, § 57, § 271 i § 29 ww. rozporządzenia.

Zdaniem organu odwoławczego, aby wykazać, że obszar oddziaływania określonej inwestycji obejmuje sąsiednią nieruchomość, nie wystarczy powoływanie się na prawdopodobieństwo wystąpienia immisji takich jak hałas, zanieczyszczenia, zwiększony pobór wody, utrudnienia w odprowadzaniu ścieków, czy też zwiększenie ruchu samochodowego. Przepis art. 3 pkt 20 ustawy z dnia lipca 1994 r. Prawo budowlane mówi o ograniczeniu "w zagospodarowaniu terenu", a nie o immisjach. Stąd też nie można przyjmować, że obszar oddziaływania jest tożsamy z uciążliwościami związanymi z funkcjonowaniem przedmiotowej inwestycji. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji w rozumieniu art. 144 K.c. może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, nie daje zaś praw strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w/w ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D.M i L.M. zarzucili powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28 i art. 77 K.p.a. oraz naruszenie art. 59, 61, 61 ust. 6 i 7, 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu wskazując dodatkowo, że dotychczas nie rozpoznano zarzutów podnoszonych przez skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę wyjaśnił, że w sprawie konieczne było ustalenie, czy nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane , a co za tym idzie, czy są mogli być oni uznani za stronę postępowania. Podnoszone przez skarżących zarzuty naruszenia art. 59, art. 61 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogły być więc uznane za skuteczne, dotyczą bowiem planowania przestrzennego.

Przywołując definicję obszaru oddziaływania z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że aby wykazać, iż obszar oddziaływania określonej inwestycji obejmuje sąsiednią nieruchomość nie wystarczy powoływanie się na prawdopodobieństwo wystąpienia immisji, jak hałas, zanieczyszczenia, zwiększony pobór wody, utrudnienia w odprowadzaniu ścieków, czy też zwiększenie ruchu samochodowego. Przepis w/w art. 3 pkt 20 mówi o ograniczeniu "w zagospodarowaniu terenu", a nie o immisjach. Innymi słowy, włączenie danej nieruchomości do obszaru oddziaływania obiektu ma miejsce wówczas, gdy na podstawie konkretnych parametrów inwestycji będą się konkretyzować odpowiednie normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, sanitarne czy ochrony środowiska, z których określony podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Uwzględniając powyższe, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji ogranicza się tylko do działki inwestora, a skarżący nie mieli przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Jako argument przywołał ustalenia organu co do charakteru projektowanych robót budowlanych. Dalej wskazał, że podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące zaczadzenia i dewastacji ich nieruchomości, nie przesądzają o możliwości bycia stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Podkreślił, że celem przedmiotowej inwestycji jest zapewnienie ogrzewania budynku mieszkalnego jednorodzinnego o parametrach nie odbiegających od standardowych, dotąd ogrzewanego drewnem. Założono przy tym wykorzystanie technologii ogrzewania domu dopuszczonej zapisami planu miejscowego jako ekologiczne źródło energii. Sąd pierwszej instancji zauważył, że to właśnie z projektu budowlanego może wynikać, czy inwestycja będzie oddziaływała na sąsiednie nieruchomości w postaci niepożądanych uciążliwości, ale w sposób który mógłby mieć wpływ na zakres wynikających z norm prawa materialnego uprawnień przysługujących właścicielom sąsiedniej nieruchomości. W rozpatrywanym przypadku takiego oddziaływania skarżący nie wykazali.

W skardze kasacyjnej D. i L. małż. M. zarzucili powyższemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i zawężenie obszaru oddziaływania obiektu; art. 28 K.p.a. poprzez nieprzyznanie skarżącym przymiotu strony; a nadto błąd w ustaleniach faktycznych i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i jego zmianę przez przyznanie skarżącym przymiotu strony, co powinno doprowadzić do merytorycznego rozpoznania ich skargi i uchylenia pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nadto wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania sądowego poniesionych przed Sądem pierwszej i drugiej instancji. Dodatkowo wniesiono o rozstrzygnięcie przez NSA istotnego zagadnienia prawnego, tj. rozbieżności w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych dotyczącej przymiotu strony na gruncie art. 28 K.p.a., zwłaszcza w sprawach wynikających z prawa budowlanego.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podtrzymał wszystkie zarzuty, twierdzenia i dowody przedstawione przed Sądem pierwszej instancji zawarte w skardze i pismach procesowych, a szczególnie w piśmie z dnia [...]2016 r., które jego zdaniem WSA w Poznaniu pominął w całości. W piśmie tym wskazano rozstrzygnięcie WSA w Gdańsku w podobnej sprawie sygn. akt II SA/Gd 224/14, w której Sąd zajął stanowisko zbieżne ze stanowiskiem skarżących, tj. uznał, że fakt, iż roboty budowlane nie wychodziły poza obręb budynku, nie oznacza, że nie miały one wpływu na sąsiednią działkę. Dodatkowo skarżący wskazywali (opierając się na orzeczeniach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego), że w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 P.b., jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a. Podnieśli, że zaskarżona przez nich pierwotna decyzja całkowicie zmienia sposób użytkowania budynku gospodarczego, a dymy spalinowe nawiewane są na ich nieruchomość i wprost do ich domu (do środka). Oznacza to, że ich nieruchomość leży wprost w obszarze oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Nowy sposób użytkowania obiektu wprowadza istotne ograniczenia w zagospodarowaniu i użytkowaniu tej nieruchomości. Na koniec autor skargi kasacyjnej zakwestionował nazywanie przebudowanego budynku od początku "kotłownią". Wcześniej był to bowiem garaż, składzik, czy też "komórka", natomiast pomieszczenie kotłowni znajdowało się w budynku mieszkalnym inwestora.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Analizowana w opisanym zakresie skarga kasacyjna, jako zawierająca usprawiedliwione podstawy, zasługuje na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Jeśli chodzi o zarzuty procesowe, to trzeba stwierdzić, że zostały one sformułowane wadliwie. Ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano bowiem, które przepisy w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też w powiązaniu z nimi, które przepisy postępowania administracyjnego zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. W tym miejscu należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Ustawodawca przy jej sporządzaniu wprowadził przymus adwokacki, aby zapewnić odpowiedni poziom merytoryczny i formalny skarg kasacyjnych (art. 175 § 1 P.p.s.a). W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. W konsekwencji, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które konkretnie przepisy, oznaczone jako artykuł, paragraf, ustęp, punkt ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie wystarczy więc wskazanie, tak jak w niniejszej sprawie, na "błąd w ustaleniach faktycznych i oparcie rozstrzygnięcia na tych błędnych ustaleniach". Wobec takiego sformułowania zarzutów procesowych należy uznać je za nieskuteczne, co w konsekwencji prowadzi do wniosku , że ustalony w sprawie stan faktyczny nie został podważony i można odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego są uzasadnione.

W postępowaniu dotyczącym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę krąg stron tego postępowania ustala się w oparciu o dyspozycję art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. ), dalej "P.b." Przepis ten stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu" zamieszczono w art. 3 pkt 20 P.b., wskazując, że pod pojęciem tym należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Autor skargi kasacyjnie zarzuca wprawdzie w jej petitum naruszenie art. 28 K.p.a., nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie, a to z uwagi na szczególny charakter art. 28 ust. 2 P.b. w stosunku do art. 28 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny przyjął jednak w tej sprawie, że skarżący kasacyjnie zarzucają w istocie naruszenie art. 28 ust. 2 P.b., o czym świadczy zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 P.b. i przywołanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisk GINB, odnoszących się do art. 28 ust. 2 P.b. Stwierdzić przy tym należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie ma rozbieżności w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych dotyczącej przymiotu strony w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę. Zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i wojewódzkie sądy administracyjne w swoich orzeczeniach bez żadnych wątpliwości wskazują, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na budowę norma art. 28 K.p.a. nie ma zastosowania, ponieważ przepisem, który definiuje pojęcie strony w P.b. jest przepis art. 28 ust. 2 P.b.

Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie nie podziela wyrażonego w zaskarżonym wyroku poglądu, że w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. w obszarze odziaływania określonej inwestycji znajdują się tylko takie nieruchomości, co do których inwestycja ta powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, bez względu na ewentualne immisje. Potwierdza to treść definicji legalnej "obszaru oddziaływania obiektu", z której wynika, że pojęcie "ograniczenia w zagospodarowaniu" ma szerszy zakres znaczeniowy niż same tylko ograniczenia zabudowy. Dodatkowo, jak trafnie podnosi się w orzecznictwie, do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. nie należą jedynie przepisy techniczno-budowlane, ale wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. W szczególności przepisy sanitarne, przepisy z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego, a także prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wyznaczenie tak pojmowanego obszaru oddziaływania obiektu wymaga każdorazowo uwzględnienia konkretnych (indywidualnych) cech i parametrów danej inwestycji (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 1398/10; z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 910/16; z dnia 17 marca 2011 r., sygn. II OSK 520/10; z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 1354/17 – wszystkie, także niżej powoływane orzeczenia NSA, publikowane na stronie : orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego, o interesie prawnym podmiotu świadczyć może m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 K.c. (ochrona właściciela przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności) i art. 144 K.c. (ochrona właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętna miarę). Przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. należy więc rozumieć również utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyroki NSA: z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1296/10; z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 1613/11).

Jak już wyżej wskazano, wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego zależy zawsze od stanu faktycznego konkretnej sprawy, a przy jego wyznaczaniu należy uwzględnić indywidualne cechy obiektu, jego wielkość, formę, konstrukcję, przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu inwestycji. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie sąsiadująca bezpośrednio z nieruchomością inwestora nieruchomość małżonków M. znajduje się w obszarze oddziaływania zrealizowanego obiektu - w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b.

Przede wszystkim przedmiotowy obiekt usytuowany jest w granicy z nieruchomością sąsiednią, a w myśl § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3 (m.in. w granicy) powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. W świetle § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.

Skoro więc w rozpoznawanej sprawie inwestor ubiegał się o pozwolenie na wykonanie przebudowy istniejącego w granicy budynku gospodarczego, w wyniku której nastąpiła zmiana sposobu użytkowania tego budynku, tj. wykonano w nim kotłownię, to już z woli samego prawodawcy nieruchomość skarżących kasacyjnie znalazła się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. I nie ma tu znaczenia, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, która część tego budynku gospodarczego poddawana jest przebudowie. Mają rację skarżący ,że w przedmiotowym budynku gospodarczym nie było wcześniej kotłowni. Świadczy o tym treść projektu budowlanego. W opisie stanu istniejącego autor projektu podał, że budynek mieszkalny zasilany był z kotłowni w nim zlokalizowanej, następnie inwestor dokonał przeniesienia kotłowni do pomieszczenia w budynku gospodarczym bez pozwolenia na budowę, co poskutkowało decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Złotowie nakazującą odłączenie pieca C.O. i uzyskanie pozwolenia na budowę, które to pozwolenie inwestorzy uzyskali decyzją z dnia [...]2015r.

Dodatkowo, za przyjęciem, że sąsiednia nieruchomość skarżących kasacyjnie znajduje się w obszarze oddziaływania zrealizowanego obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b. świadczy to, że komin kotłowni , sięgający wysokości 6,50 m, znajduje się w odległości 6,40 m od granicy działki i w sposób oczywisty może być źródłem immisji na sąsiednią nieruchomość skarżących, powodując utrudnienia w korzystaniu z tej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Orzekające w sprawie organy, mimo że skarżący wskazywali na komin kotłowni jako źródło emitujące w nadmiernym zakresie zanieczyszczenia na ich nieruchomość, nie dokonały żadnych ustaleń czy komin ten spełnia warunki techniczne o jakich mowa w § 142 i następnych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że działka należąca do skarżących kasacyjnie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., przy dostatecznym wyjaśnieniu istoty sprawy, stanowiło podstawę do zastosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny art. 188 P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego przed Sądem pierwszej i drugiej instancji orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

Organy architektoniczno-budowlane ponownie rozpoznają sprawę we wznowionym postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 30 marca 2015 r. uwzględniając, że D.M i L.M. mają w tym postępowaniu przymiot strony.