Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 102/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust.2 i art. 89 ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. SA w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], wymierzającą P. S.A. w K. karę pieniężną w wysokości 444.366,30 zł za usunięcie bez zezwolenia 13 sztuk drzew (11 drzew gatunku sosna zwyczajna i 2 drzew gatunku brzoza brodawkowata) z terenu nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] w obrębie gruntów wsi A., gm. Ł..

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W związku z budową linii elektroenergetycznej 400 kV N., P. S.A. w K. wystąpiły w dniu [...] listopada 2014 r. do Wójta Gminy Ł. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie 18 drzew rosnących na nieruchomości nr [...] będącej własnością P. Zarządu Dróg Wojewódzkich z siedzibą w B.

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania, zaś w dniu [...] grudnia 2014 r. przeprowadzono oględziny, w trakcie których ustalono, że do usunięcia przeznaczono 13 drzew (2 gatunku brzoza i 11 gatunku sosna) i że zostały one przycięte do wysokości 2,5 m.

W dniu [...] grudnia 2014 r. organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. w celu uzgodnienia projektu usunięcia przedmiotowych drzew, jednakże podmiot ten postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił uzgodnienia w powyższym zakresie.

W zawiązku z powyższym, w dniu [...] lutego 2015 r. przeprowadzono ponownie oględzin przedmiotowej działki, w trakcie których stwierdzono, że wycięto 12 drzew a jedno "ogłowiono". Wobec powyższego, Wójt Gminy Ł. decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie wydania P. S.A. w K. zezwolenia na usunięcie 13 szt. drzew rosnących na przedmiotowej działce. Jednocześnie organ ten wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia P. S.A. w K. kary administracyjnej za usunięcie bez zezwolenia 13 szt. drzew z działki nr [...] położonej w miejscowości A.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Wójt Gminy Ł. wymierzył P. S.A. w K. administracyjną karę pieniężną w wysokości 666.549,45 zł. za usunięcie bez zezwolenia 13 szt. drzew (11 drzew gatunku sosna zwyczajna i 2 drzew gatunku brzoza brodawko wata), jednakże decyzja ta, w wyniku wniesionego odwołania, została przez SKO w Ł., decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], uchylona w całości, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wójt Gminy Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], wymierzył P. S.A. w K. administracyjną karę pieniężną w wysokości 444.366,30 zł. za usunięcie bez zezwolenia 13 szt. drzew (11 drzew gatunku sosna zwyczajna i 2 drzew gatunku brzoza brodawkowata) z terenu nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w obrębie gruntów wsi A., gm. Ł.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ szczegółowo przedstawił stan faktyczny i dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Z jego ustaleń wynika, że pomiędzy P. S.A. w K. a konsorcjum firm, tj. Przedsiębiorstwem Budownictwa Elektroenergetycznego E. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. i Przedsiębiorstwem Budownictwa Elektroenergetycznego E. W. Sp. z o.o. w W., istnieje umowa cywilno - prawna z dnia [...] października 2009 r., na podstawie której konsorcjum przejęło do wykonania zadanie "Budowa linii 400 kV N. wraz z rozbudową stacji 400/110 kV Narew", polegające m.in. na uzyskaniu prawomocnych i ostatecznych decyzji administracyjnych zezwalających wykonawcy na wycięcie lasów i pojedynczych drzew dla realizacji inwestycji w imieniu i na rzecz zamawiającego, tj. P. S.A. P. S.A. jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa. Jak wynika z wyjaśnień tego podmiotu z dnia 14 stycznia 2015 r., w procedurze uzyskania pozwolenia "Budowa linii 400 kV Narew - Ostrołęka wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N.", stan prawy i formalny dysponowania nieruchomością na cele budowlane weryfikowany był przez P. Urząd Wojewódzki. Powyższe potwierdzone zostało na gruncie podczas oględzin w dniu 16 lutego 2015 r., gdzie pełnomocnik P. S.A. potwierdził, iż dysponowały one w tym czasie nieruchomością. Dowodzi to, że posiadaczem nieruchomości w chwili ogłowienia, a następnie usunięcia przedmiotowych drzew, była spółka – P. S.A. Zatem karą obciążono P. S.A. w K., która faktycznie, w chwili usunięcia drzew, władała nieruchomością, a nie Przedsiębiorstwo Budownictwa Elektroenergetycznego E. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., które podjęło decyzję o całkowitej wycince drzew zgodnie ze złożonym wnioskiem. Przedsiębiorstwo Budownictwa Elektroenergetycznego E. K. Sp. z o.o. nie posiadało bowiem przymiotu posiadacza nieruchomości i działało jedynie na podstawie umowy cywilno-prawnej łączącej P. S.A. i m.in. wspomniane przedsiębiorstwo, podobnie jak Agencja P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. [...].

Dalej organ wyjaśnił, że zarządcą drogi, przy której wycięto drzewa, jest zarząd województwa. Zarząd województwa, na mocy Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej – P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B., utworzył w/w jednostkę budżetową i przekazał jej zadania wynikające z ustawy o drogach publicznych. P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. udzielił następnie upoważnienia P. S.A. w K. do wystąpienia z wnioskiem na usuniecie przedmiotowych drzew, w którym podmiot ten został zobowiązany do pokrycia kosztów związanych z wycinką drzew.

Dalej organ przedstawił i przeanalizował przepisy regulujące kwestię kar za usunięcie drzew bez zezwolenia, w tym wziął pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r. w sprawie SK 6/12 i zmianę przepisów o ochronie przyrody dokonaną z dniem 28 sierpnia 2015 r. ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1045), a następnie opisał i uzasadnił sposób wyliczenia kary.

W ocenie organu P. S.A. z siedzibą w K. obciążono administracyjną karą pieniężną ze względu na niezgodne z prawem zachowanie polegające na usunięciu drzew bez zezwolenia. Nie może w tym przypadku, zdaniem organu, mieć zastosowania przepis art. 89 ust. 2 znowelizowanej ustawy, dotyczący pomnożenia kary przez 0,6, gdyż to dotyczy jedynie uszkodzenia drzew spowodowane wykonaniem prac w obrębie korony drzewa. Nie można również zastosować art. 89 ust. 3 i 4 znowelizowanej ustawy, gdyż znany jest obwód i gatunek drzew. Nie były to również drzewa, o których mowa w art. 89 ust. 6, gdyż nie były to wywroty, złomy czy drzewa nierokujące szans na przeżycie. W ocenie Wójta Gminy Ł. nie ma tu także zastosowania przepis art. 89 ust. 7, zgodnie z którym nie wymierza się administracyjnej kary pieniężnej w przypadku usunięcia albo zniszczenia, albo uszkodzenia drzewa w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, który sugeruje wnioskodawca w swoim piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wprawdzie znowelizowane przepisy przewidują nie wymierzanie administracyjnej kary pieniężnej w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, jednak przepis ten wyraźnie dotyczy jedynie podmiotów wyspecjalizowanych do niesienia pomocy, tj. jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz innych właściwych służb powołanych do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowia lub życia, o których mowa w ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym (art. 83f ust. 1 pkt 13 u.o.p.) co wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw stanowiących realizację założeń przyjętych przez Radę Ministrów w dniu 11 czerwca 2013 r. Odpowiedzialność administracyjna w tym zakresie jest restrykcyjna i nie może być uwolnieniem od odpowiedzialności na gruncie prawa administracyjnego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły P. S.A. w K., w którym zarzuciły naruszenie art. 89 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, co miało wpływ na treść orzeczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] listopada 2015 r.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1651) nie definiuje stanu wyższej konieczności, a zatem w tym względzie należało oprzeć się na art. 424 kodeksu cywilnego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zaistniało rzeczywiste niebezpieczeństwo zerwania linii przez rosnące drzewa, gdyż z załączonego protokołu oględzin z dnia [...] grudnia 2014 r. wynika, że drzewa zostały przycięte do wysokości 2,5 m, a zatem drzewa tej wysokości nie mogły zagrażać zerwaniem linii 110 kV. Ponadto z załączonych zdjęć wynika, że nad drzewami nie ma przedmiotowej linii, gdyż przebiega ona po drugiej stronie drogi. Powyższe widać także ze zdjęć zrobionych podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2015 r. Ponadto organ wyjaśnił, że sam fakt, iż skarżący jest przedsiębiorcą przesyłowym, nie zwalnia go z obowiązku uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew, co wynika wprost z art. 83 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

Dalej organ wyjaśnił, że kara została wymierzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. z art. 88 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 89 ust. 1 cyt. ustawy. Nakłada się ją na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego. Ustala się ją w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1.

Następnie organ przedstawił i przeanalizował przepisy regulujące sposób obliczenia kary i doszedł do przekonania, że została ona przez organ I instancji wyliczona w sposób prawidłowy. Stosownie bowiem do przepisu art. 85 ust. 1 ww. ustawy, opłatę za usunięcie drzewa ustała się na podstawie stawki zależnej od obwodu pnia mierzonego na wysokości 130 cm i od tempa przyrostu pnia drzewa na grubość poszczególnych rodzajów lub gatunków drzew oraz współczynników różnicujących stawki w zależności od lokalizacji drzewa. Stawki opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew określono w rozporządzeniu Miniasta Środowiska z dnia 13 października 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 228, poz. 2306 z póź. zm.). Stawka opłaty za usunięcie drzewa gatunku brzoza brodawkowata oraz drzewa gatunku sosna zwyczajna w dniu [...] grudnia 2014 r. (tj. w dacie przycięcia drzew do wysokości 2,5 m) za 1 cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm, wynosiła 36,75 zł., a współczynnik różnicujący stawki w zależności od obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm, dla drzewa o obwodzie od 101 do 200 cm wynosił 3,70. W związku z tym opłata (ustalona zgodne z art. 85 ust. 1 ww. ustawy) za usunięcie np. drzewa gatunku brzoza brodawkowata o obwodzie pnia 119 cm wyniesie 16181,025 zł. Natomiast administracyjna kara pieniężna za usunięcie tego drzewa bez wymaganego zezwolenia wyniesie 32362,50 zł., gdyż stosownie do art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1 tej ustawy. Łączna zatem kara wynosi kwotę 444.366,30 zł.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., wniosły P. S.A. w K., w której zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niezastosowaniem tej normy w niniejszej sprawie, co bez wątpienia miało wpływ na treść orzeczenia;

2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, 77 i 107 k.p.a. polegające na niezbadaniu przez organ II instancji całości sprawy oraz sprzeczności pomiędzy ustaleniami organu pierwszej instancji a ustaleniami organu drugiej instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że rozstrzygając sprawę organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący działał w interesie społecznym i w stanie wyższej konieczności. W jego ocenie jest on przedsiębiorcą przesyłowym i działał w interesie publicznym. Istniejące pod linią wysokiego napięcia drzewa zagrażały funkcjonowaniu tej linii, gdyż mogły spowodować jej awarię. Skutkiem awarii mogło być zaś zagrożenie życia i zdrowia osób znajdujących się w najbliższym otoczeniu. Ponadto linia 400 kV N. jest inwestycją strategiczną i jej uszkodzenie mogłoby spowodować ogromne straty dla gospodarki narodowej. Także orzekający w sprawie organ II instancji powinien dokonać wykładni "stan wyższej konieczności" w oparciu o przepisy prawa karnego a nie prawa cywilnego.

Dalej skarżący zarzucił, że organ II instancji nie zbadał całości sprawy, gdyż odniósł się tylko do części zarzutów. Nie uzasadnił on bowiem, dlaczego karę ma ponieść skarżący, a nie faktyczny sprawca wycinki. Pomiędzy ustaleniami tego organu a organu I instancji są także rozbieżności w postaci określenia, czy drzewa rosły pod linią czy też obok linii, a ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wzniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], wymierzającą P. S.A. w K. karę pieniężną w wysokości 444.366,30 zł za usunięcie bez zezwolenia 13 sztuk drzew (11 drzew gatunku sosna zwyczajna i 2 drzew gatunku brzoza brodawkowata) z terenu nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] w obrębie gruntów wsi A., gm. Ł.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1651).

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. W szczególności organy administracji I instancji ustalił istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosował prawidłową podstawę prawną, a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy oraz art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organ I instancji nie dopuścił się takiego naruszenia. Organ ten bardzo wyczerpująco i precyzyjnie opisał przebieg postępowania oraz szczegółowo uzasadnił zajęte stanowisko. W zakresie usytuowania przedmiotowych drzew pod linią energetyczną organ ten przyjął, że znajdowały się one pod tą linią i dokonał następnie rozstrzygnięcia o tak poczynione ustalenie. Organ II instancji prowadząc postępowanie zwrócił natomiast uwagę, że do obu protokołów dołączony jest materiał zdjęciowy, z którego nie wynika aby przedmiotowe drzewa rosły pod przedmiotową linią energetyczną, gdyż istniejąca obecnie linia znajduje się po drugiej stronie drogi.

Zdaniem Sądu, wprawdzie organ II instancji był uprawniony i zarazem zobowiązany do rozpoznania sprawy od nowa i mógł poczynić samodzielne ustalenia w powyższym zakresie, jednakże dokonane przez niego ustalenie nie odpowiada prawdzie. W protokole z dnia [...] grudnia 2014 r. zapisano bowiem jednoznacznie, że drzewa posadowione są bezpośrednio pod linią w pasie drogi wojewódzkiej. Wprawdzie w protokole z dnia [...] lutego 2015 r. zapisane jest, że drzewa znajdują się w pasie drogowym, zaś w rubryce odnoszącej się do posadowienia drzew w pobliżu linii energetycznej – postawiono kreskę, jednakże powyższe nie zmienia ustalonego przez organ I instancji stanu rzeczy. Już bowiem z pisma wnioskodawcy z dnia [...] stycznia 2015 r. jednoznacznie wynika, że ogłowienie drzew nastąpiło w dniu [...] grudnia 2014 r. w związku z koniecznością załączenia pod napięcie linii 400 kV. Powyższe oznacza zatem, że co najmniej w dniu [...] grudnia 2014 r. linia ta musiała już istnieć. Zresztą zarówno ze szkicu z k. 7 akt adm., jak i ze zdjęcia zrobionego w dniu oględzin, tj. [...] grudnia 2014 r. – k. 14 akt adm. (zdj. u góry), wynika jednoznacznie, że przedmiotowa linia nie biegnie wzdłuż drogi tylko ją przecina po kątem około 90 stopni. Organ II instancji pomylił zatem linie energetyczne.

Powyższe naruszenie jest jednak, w ocenie Sądu, nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. Organ ten bowiem, za organem I instancji, przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy i wyjaśnił, że na tle obowiązujących przepisów przedmiotowe drzewa zostały wycięte bez wymaganego zezwolenia, a to nakazywało wymierzenie stosownej kary.

Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący ustalenia, że karę należy wymierzyć skarżącemu, a nie np. rzeczywistemu sprawcy ich wycięcia. Organ I instancji bardzo precyzyjnie wyjaśnił i opisał, kogo należy uważać za posiadacza nieruchomości w rozumieniu art. 88 ust. 2 cyt. ustawy, a organ II instancji ustalenia te potwierdził. Sąd zgadza się z tymi ustaleniami i dodatkowo wyjaśnia, że stawiany w tej kwestii zarzut nie precyzuje, dlaczego ustalenia organów miałyby być nieprawidłowe. Stąd jako wystarczające w tej mierze, w ocenie Sądu, jest wskazanie, że karą obciążono P. S.A. w K. , gdyż to ten podmiot faktycznie, w chwili usunięcia drzew, władał nieruchomością, a nie Przedsiębiorstwo Budownictwa Elektroenergetycznego E. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., które podjęło decyzję o całkowitej wycince drzew zgodnie ze złożonym wnioskiem. Przedsiębiorstwo to bowiem nie posiadało przymiotu posiadacza nieruchomości, na której rosły drzewa i działało jedynie na podstawie umowy cywilno - prawnej łączącej je ze skarżącym.

Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 89 ust. 7 cyt. ustawy. Ze wskazanego przepisu wynika, że w przypadku usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu, albo uszkodzenia drzewa w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, nie wymierza się administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie może być mowy o stanie wyższej konieczności. Zauważenia bowiem wymaga, że zarówno na dzień złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie przedmiotowych drzew (27 listopada 2014 r.), jak i w dniu [...] grudnia 2014 r. linia 400 kV nie była jeszcze podłączona do prądu. Wynika to zarówno z wniosku, jak również z pisma z dnia [...] stycznia 2015 r., w którym wskazano, że ogłowienie nastąpiło w dniu [...] grudnia 2014 r. w związku z terminem załączenia tej linii pod napięcie. Gdy się do tego doda fakt, że inwestycja była przygotowywana już od 2011 r. i z decyzji RDOŚ w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], już wynikała potrzeba wycinki drzew w pasie technologicznym linii, to rację mają organy twierdząc, że nie wystąpiło żadne nagłe zdarzenie powodujące potrzebę wycinki drzew, w rozumieniu art. 89 ust. 7 cyt. ustawy. Inwestor wiedział o potrzebie tej wycinki kilka lat wcześniej i miał możliwość się do tego przygotować występując w odpowiednim czasie o stosowne zezwolenie.

Do powyższego należy także dodać fakt, trafnie zauważony przez organ II instancji, że po ogłowieniu przedmiotowych drzew do wysokości 2,5 m, nie mogły one już w żadnym razie w jakikolwiek sposób zagrażać przebiegowi linii 400 kV ani zagrażać bezpieczeństwu ludzi przebywających pod tą linią. To nie przycięcie drzew spowodowało umorzenie postępowania o udzielenie zezwolenia (decyzja z dnia [...] marca 2015 r.), tylko ich całkowite wycięcie stwierdzone w protokole z dnia [...] lutego 2015 r. Owe wycięcie bez zezwolenia było też podstawą do wszczęcia postępowania o wymierzenie kary pieniężnej.

Niezasadny jest też zarzut skarżącego, podniesiony w uzasadnieniu skargi, że organy nie wzięły pod uwagę, że działał on w interesie społecznym. Oba bowiem organy trafnie wskazały, że fakt, iż skarżący jest przedsiębiorcą przesyłowym nie zwalnia go od obowiązku uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew. Powyższe wynika wprost z art. 83 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, który stanowi, że usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami, w szczególności przed organem I instancji, zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.