Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1181/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 7 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2020r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 76 ust. 7 i 7a, ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1409, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ), utrzymał w mocy decyzję Starosty I. z [...] września 2020 r. znak: [...], o odmowie umorzenia W. J. nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy w kwocie [...] zł.

W decyzji pierwszoinstancyjnej Starosta I. stwierdził, że wobec Strony nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 76 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.).

Przed wydaniem decyzji organ ustalił sytuację dochodową Strony. Pracownik pomocy społecznej przeprowadził wywiad środowiskowy. Z czynności została sporządzona karta informacyjna, przedstawiająca stan finansowy Strony na [...] grudnia 2019r. Poza tym organ uzyskał negatywną opinię Powiatowej Rady Rynku Pracy oraz na podstawie art. 10 § 1 kpa umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W. J. odwołał się od decyzji organu I instancji. Uznał decyzję organu I instancji za krzywdzącą z uwagi na nieuwzględnienie wniosku o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia. Zarzucił naruszenie art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz brak przekonującego uzasadnienia przyjętego sposobu załatwienia sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2020r., nie uwzględnił odwołania. W decyzji utrzymującej w mocy orzeczenie organu I instancji wskazał, że z dowodów uzyskanych w postępowaniu administracyjnym, między innymi z oświadczenia Strony o stanie majątkowym oraz karty informacyjnej MOPS w I. z [...] grudnia 2019 r. wynika że Strona:

- otrzymuje emeryturę w wysokości [...]zł (stan na dzień [...] grudnia 2019 r.),

- do 31 lipca 2019 r. otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych,

- posiada samochód [...] nabyty w lipcu 2018 r. rok produkcji 2000,

- samotnie prowadzi gospodarstwo domowe w wynajmowanym mieszkaniu (czynsz [...] zł),

- posiadała przyznany dodatek mieszkaniowy do 31 grudnia 2019 r. w wysokości [...] zł oraz żywnościowy w kwocie [...] zł,

- zobowiązanie finansowe Strony z tytułu kredytów to [...] zł oraz spłata karty kredytowej z limitem [...] zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie decyzja w przedmiocie zastosowania ulgi w spłacie zadłużenia oparta jest na uznaniu administracyjnym, o czym świadczy użyty w tym przepisie przywołanym na wstępie zwrot "może umorzyć". Oznacza to tyle, że nawet gdy wystąpią okoliczności uzasadniające preferencyjne potraktowanie Strony, organ nie ma obowiązku pozytywnie rozpatrzyć złożonego wniosku. W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z art. 7 k.p.a., przestrzegając zasady dochodzenia do prawdy materialnej, organ I instancji podjął kroki, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Wydając zaskarżoną decyzję organ ocenił, że nie została spełniona żadna z przesłanek, o których mowa w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wojewoda stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie obowiązkiem organu jest sprawdzenie, czy na dzień wydania przedmiotowej decyzji Strona posiada majątek, z którego można dochodzić należności, czy dochodzenie należności pozbawi odwołującego się lub osoby pozostające na jego utrzymaniu niezbędnych środków do życia, oraz czy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie umorzenia zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, jest związany regułami postępowania administracyjnego, określającymi jego obowiązki zarówno w zakresie prowadzenia postępowania, jak również orzekania. Zaistnienie jednej z czterech przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zobowiązuje organu do umorzenia należności z tytułu zwrotu pobranych środków. Podobnie zawarta w aktach administracyjnych opinia Powiatowej Rady Rynku Pracy z dnia [...] sierpnia 2020 r., jakkolwiek niezbędna do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie jest dla organu zatrudnienia wiążąca, bowiem to on posiada kompetencje do wydania orzeczenia w sprawie umorzenia zwrotu pobranych środków z tytułu refundacji. Jakkolwiek więc w rozpatrywanej sprawie opinia Powiatowej Rady Rynku Pracy była negatywna, nie oznacza to, że organ orzekający w sprawie zobligowany był do odmowy uwzględnienia wniosku W. J.

Zdaniem Wojewody, zgodnie z art. 7 kpa, przestrzegając zasady dochodzenia do prawdy materialnej, organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy tj. między innymi:

- pozyskał od odwołującego się informację o przychodach w 2019 r. (PIT-11),

- pozyskał od pracownika socjalnego MOPS w I. kartę informacyjną dotyczącą sytuacji materialno-bytowej W. J., a także informację dotyczącą korzystania ze świadczeń pomocy społecznej.

Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 869, ze zm.), właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Należy zaakcentować, że ulgi w spłacie zaległych zobowiązań finansowych mogą być przyznawane jedynie w szczególnych sytuacjach, nie zaś w każdym przypadku, gdy zobowiązany wystąpi z wnioskiem o jej udzielenie. Najczęściej powodem wnioskowania o ulgę są problemy finansowe, które utrudniają bądź uniemożliwiają realizację zobowiązań wobec wierzyciela jakim w tym przypadku jest Powiat I.

Zdaniem Wojewody, gdyby więc uznać, że w każdym wypadku jest to wystarczająca okoliczność do uwzględnienia wniosku o ulgę, instytucja ta utraciłaby wyjątkowy charakter. Biorąc pod uwagę fakt, że odwołujący się posiada majątek ruchomy, stałe źródło dochodów, otrzymuje świadczenia z szeroko rozumianej opieki społecznej, organ I instancji trafnie ocenił, że sytuacja Strony nie jest aż tak zła, by uzasadniała umorzenie kwoty należności. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji warunkują kryteria zobiektyzowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zdobywania środków utrzymania dla siebie i rodziny, oraz respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy. Podjęcie przez organ rozpatrujący sprawę pozytywnej decyzji w zakresie umorzenia zaległego zobowiązania prowadziło by do rezygnacji z dochodzenia nienależnie pobranych środków z Funduszu Pracy, co ewidentnie wchodzi w kolizję z dyscypliną finansów publicznych. Taka sytuacja powoduje, że wskazana ulga może mieć miejsce w incydentalnych przypadkach, gdy zobowiązany znajduje się w wyjątkowej, szczególnej nadzwyczajnej sytuacji.

Organ odwoławczy , przywołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że trudna sytuacja materialna sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem zobowiązanego. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania jest w interesie (faktycznym) zobowiązanego. W rezultacie każda osoba znajdująca się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 706/09, LEX nr 584656).

Zdaniem Wojewody organ I instancji wnikliwie zbadał dokumentację obrazującą aktualną sytuację finansową W. J., przeanalizował treść wniosku Strony o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia oraz korespondencję z MOPS w I. W toku postępowania podjął czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrał dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia. Ustalenia organu uzasadnione zostały zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego w ocenie organu odwoławczego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a. W procesie dochodzenia do wydanego w sprawie rozstrzygnięcia uwzględniono całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na przesłanki do umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. Rozważono także przedstawione przez odwołującego się argumenty dotyczące jego sytuacji finansowej.

W. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2020r. nr [...] , w której zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa i art. 77 kpa oraz art. 80 kpa, poprzez przyjęcie, że sytuacja finansowa Skarżącego nie uzasadnia umorzenia jego zobowiązania,

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy istnieją przesłanki do jego zastosowania albowiem dochodzenie należności pozbawi Skarżącego niezbędnych środków utrzymania.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu skargi Skarżący powołał się na trudną sytuację finansową i podał wydatki, które jest zmuszony ponosić na leki, czynsz, opłaty za wodę, prąd, butlę gazową, raty kredytu, koszt opału w okresie zimowym, koszy wyżywienia, odzieży oraz artykuły higieniczne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należało odnotować, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z [...] października 2020r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Starosty I. z [...] września 2020 r. znak: [...] , o odmowie umorzenia W. J. nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy w kwocie [...] zł.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dalej zwana: "ustawą". Zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

1)w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2)dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3)osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4)zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Z kolei ust. 7a stanowi, że przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przypisie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych i robót publicznych.

Skarżący w zarzutach wskazał na naruszenie art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy, twierdząc, że jego sytuacja finansowa powinna skutkować zastosowaniem umorzenia postępowania z uwagi na przesłankę: "dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania".

Sąd analizując treść art. 76 ust. 7 ustawy stwierdza , że z przyczyn oczywistych nie zachodzi w sprawie niniejszej przesłanka określona w art. 76 ust. 7 pkt 3. Nie ulega również wątpliwości, że w przypadku Skarżącego nie zachodzi przesłanka określona w art. 76 ust. 7 pkt 4. W stosunku do należności podlegającej zwrotowi nie zostało bowiem wszczęte postępowanie egzekucyjne.

W przypadku pozostałych dwóch przesłanek zachodziła konieczność dokonania ustaleń co do sytuacji materialnej Skarżącego, co też organy uczyniły, dając wyraz temu w uzasadnieniu wydanych decyzji.

W ocenie Sądu, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organy wykazały, że nie została spełniona przesłanka z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy , uzasadniająca odmowę umorzenia nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy w kwocie [...] zł.

Odnosząc się do powyższej kwestii należy podkreślić, że zastosowanie którejkolwiek z przesłanek z art. 76 ust. 7 ustawy jest wyjątkiem od zasadny zwrotu nienależnie pobranych należności i jest sosowane w szczególnych sytuacjach, ocenianych przez pryzmat indywidualnej sytuacji wnioskodawcy , a decyzja podejmowana jest w granicach uznania administracyjnego.

Zakres kontroli decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczony. Sąd bada jej zgodność z prawem, natomiast nie wnika w celowość podjętego rozstrzygnięcia. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy przede wszystkim od ustalenia, czy w świetle przepisów prawa materialnego stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony. Organ ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia, jednak aby rozstrzygnięcie to nie miało charakteru decyzji arbitralnej, obowiązkiem organu jest pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz właściwe ustalenie podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Rozważania, które doprowadziły organ do wyboru takiego, a nie innego rozstrzygnięcia muszą znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Działając na podstawie uznania organ zobligowany jest przede wszystkim do zachowania wszystkich standardów proceduralnych, do podjęcia wszelkich kroków w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w zgodzie z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto swobodę wyboru rozstrzygnięcia organu ogranicza wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego (publicznego) i słusznego interesu strony. Zasada ta obliguje organ do podjęcia decyzji w sprawie po dokładnym wyważeniu wchodzących w grę konkurujących ze sobą wartości ogólnospołecznych i indywidualnych. Ponadto, mając do wyboru różne możliwe sposoby rozstrzygnięcia sprawy, organ powinien wybrać rozwiązanie zgodne ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny.

W ocenie Sądu organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że organ nie kierowała się dowolnością i wyjaśnił zasady podejmowania orzeczeń charakterze uznania administracyjnego. Organ zgromadził kompletny materiał dowodowy, który dał pogląd co do sytuacji materialnej Skarżącego.

Udokumentowane w aktach sprawy źródła dochodu potwierdzają , że Skarżący na dzień wydania zaskarżonej decyzji dysponował wyższym dochodem niż został podany we wniosku o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia.

W oświadczeniu o stanie majątkowym ( wpływ do organu [...] listopada 2019r. ) Skarżący wskazał , że otrzymuje rentę w wysokości [...] zł brutto. Na dzień 19 grudnia 2019r. , w którym to dniu pracownik pomocy społecznej przeprowadził wywiad i sporządził kartę informacyjną, sytuacja Skarżącego uległa zmianie co do posiadanych dochodów i wydatków, istniejących na dzień złożenia wniosku. W oparciu o kartę informacyjną organ ustalił, że Skarżący uzyskuje emeryturę w wysokości [...] zł/miesięcznie. Na podstawie oświadczenia organ przyjął, że Skarżący uzyskiwał dodatek mieszkaniowy [...] zł oraz dodatek żywnościowy w kwocie [...] zł.

Sąd ocenia zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego na dzień jej wydania. Oznacza to ,że zmiana sytuacji dochodowej strony po dacie wydania decyzji zaskarżonej nie ma wpływu na wynik sprawy, a może jedynie stanowić podstawę do złożenia nowego wniosku.

Umorzenie nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 76 ustawy musi dotyczyć sytuacji szczególnych. Oceniając dowody zgromadzone w sprawie Sąd podziela stanowisko organu, że sytuacja materialna Skarżącego nie daje podstaw do twierdzenia, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić go niezbędnych środków utrzymania (art. 76 ust. 7 pkt 2). Nie można też stwierdzić, że Skarżący nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności (art. 76 ust. 7 pkt 1).

Poza tym ustawodawca ciężar umorzenia ww. należności wzmocnił stanowiskiem powiatowej rady rynku pracy , która ma obowiązek wyrazić opinię . W niniejszej sprawie Powiatowa Rada Rynku Pracy wydała negatywną opinię.

Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, dotyczącego konieczności ponoszenia kosztów zaciągniętego kredytu, Sąd wyjaśnia, że zobowiązania prywatnoprawne nie korzystają z pierwszeństwa zaspokajania względem należności publiczno - prawnych, do których należą długi wynikłe z tytułu zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych.

Prawidłowe jest stanowisko organu, że umorzenie należności jest ulgą w spłacie należności stosowaną wyjątkowo, gdy zachodzą szczególne okoliczności, a interes dłużnika nie może być przedkładany ponad interes społeczny i publiczny.

Skarżący nie może w sposób priorytetowy traktować zobowiązań bankowych, stawiając je wyżej względem długów wobec budżetu publicznego.

Organ administracji związany treścią art. 7 k.p.a. zobowiązany jest kierować się przede wszystkim interesem publicznym i uwzględniać interes strony o ile zgłoszone żądanie można uznać za słuszne. Instytucja umorzenia długu publicznoprawnego musi być traktowana wyjątkowo, czyli wobec osób znajdujących się w sytuacjach szczególnych, wymagających wsparcia ze strony wspólnoty publicznej. Takie szczególne okoliczności odnoszące się do warunków życia Skarżącego nie zostały przez niego wykazane.

Wobec powyższego obowiązek płacenia przez Skarżącego rat zaciągniętego kredytu nie może stanowić usprawiedliwienia dla umorzenia należności stanowiącej finanse publiczne.

W ocenie Sądu organy nie naruszyły więc przepisów prawa materialnego. Nie uchybiły także regulacjom dotyczącym administracyjnego postępowania wyjaśniającego i zasadzie budzenia zaufania, gdyż podjęły się maksymalnych starań, aby skłonić Skarżącego do wyczerpującego nakreślenia jego sytuacji materialnej i finansowej .

W toku postępowania administracyjnego nie doszło do mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty przedłożone przez Skarżącego oraz w sposób wyczerpujący i jasny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym. Organ podjął wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a jest więc nieuzasadniony.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowej, zgodnej z art. 80 k.p.a. oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie tego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji.

Mając na uwadze przedstawione motywy wyroku, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.