Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 373/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1, art. 258 par. 1 i 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3 ust. 1 pkt 2, par. 2 ust. 1 i 3, par. 4 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego MP o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi HW na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – doradcy podatkowemu MP tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Skarżąca HW pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Następnie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Postanowieniem z dnia [...] starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustanowił dla skarżącej doradcę podatkowego (pkt 2 sentencji) i jednocześnie zwolnił ją od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji).

Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego MP.

Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...] [karta nr [...] akt sądowych] Sąd powiadomił doradcę podatkowego MP, że został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla HW.

W piśmie z dnia [...] doradca podatkowy MP uzupełnił skargę.

Na rozprawie w dniu [...] stawiła się skarżąca osobiście, stawił się także jej pełnomocnik doradca podatkowy MP. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że wnosi i wywodzi jak w skardze, dodatkowo dodając, że w poddanej kontroli Sądu sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego ze względu na podjęte czynności egzekucyjne. Nie było zatem podstaw do odmowy uchylenia po wznowieniu decyzji ostatecznej. Pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153, dalej jako: "rozporządzenie").

Przedmiotem zaskarżenia jest odmowa uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] ustalono wpis stały w wysokości [...].

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji: w pozostałych sprawach – 240 zł. § 2 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie (por. § 2 ust. 3 rozporządzenia). Z treści § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:

1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz

2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.

Na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącej, za które przysługuje wynagrodzenie, było reprezentowanie skarżącej przed sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej i oświadczył, że wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie zostało zapłacone w całości lub w części.

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 2, czyli w wysokości [...].

W tych okolicznościach należało przyznać doradcy podatkowemu MP tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną przed sądem administracyjnym pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] ([...]), które wynika z następującego rozliczenia: wynagrodzenie w wysokości [...] ([...]) + [...] ([...]) podatek VAT.

Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.