Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 486/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej oraz długu celnego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...].10.2002 r., SAD nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci tkaniny. W zgłoszeniu celnym - do którego załączono świadectwo pochodzenia towaru [...] z dnia [...].09.2002 r. wskazujące na [...] pochodzenie towaru - zadeklarowano konwencyjną stawkę celną - 9%.

W wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nr [...] z dnia [...].10.2002 r. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie ustalenia wartości celnej i obliczył kwotę długu celnego z zastosowaniem wyższej wartości celnej.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z [...].01.2003 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ celny I instancji.

W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji certyfikatu pochodzenia [...] z dnia [...].09.2002 r., a następnie postanowieniem z dnia [...].09.2003 r. zawiesił postępowanie w sprawie, do czasu otrzymania wyniku weryfikacji świadectwa. W związku z brakiem odpowiedzi na wniosek weryfikacyjny, właściwy w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., postanowieniem z dnia [...].04.2006 r. podjął z urzędu postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia [...].09.2003 r. i decyzją z [...].12.2006 r. nr [...] uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...].10.2002 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty długu celnego, zaś kwotę należności celnych obliczył z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej. Stronę obciążono również odsetkami wyrównawczymi.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż podstawą zmiany stawki celnej z konwencyjnej na autonomiczną był brak potwierdzenia przez organ wystawiający świadectwo ([...] władze celne), że dokument ten jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane. W związku z powyższym, zgodnie z § 20 a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997 r. Nr 130, poz. 851 z późn. zm.), załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia towaru [...] z dnia [...].09.2002 r. należało uznać za dokument nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru.

W odwołaniu z 27 grudnia 2006 r. (datowanym 23 grudnia 2006 r.) skarżąca zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 i art. 234 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 § 1 Kodeksu celnego, wskazując jednocześnie, iż kwestionowanie autentyczności świadectwa pochodzenia towaru stanowiło naruszenie § 13 ww. rozporządzenie z uwagi na fakt, iż nie wyjaśniono jaka okoliczność wzbudziła wątpliwości organu.

Decyzją z [...].12.2007 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...].12.2006 r. w części dotyczącej obciążenia strony odsetkami wyrównawczymi i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż warunkiem zastosowania stawki konwencyjnej jest przedłożenie tzw. "zwykłego" świadectwa pochodzenia, spełniającego wymogi określone w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Jednocześnie zauważono, że brak odpowiedzi władz weryfikujących dokument pochodzenia - w niniejszej sprawie [...] władz celnych - stanowi obligatoryjną przesłankę do przyjęcia, że świadectwo takie nie potwierdza pochodzenia towaru, nie spełnia bowiem wymogów określonych w § 13 ww. rozporządzenia.

Jednocześnie odnosząc się do przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obciążenia strony odsetkami wyrównawczymi wskazano, iż strona nie miała wpływu na nie udzielenie odpowiedzi przez władze indonezyjskie, które weryfikowały przedmiotowy dokument pochodzenia. Trudno mówić zatem o świadomym działaniu lub zaniechaniu strony stanowiącym przesłankę obciążenia zainteresowanej odsetkami wyrównawczymi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...].12.2007 r., nr [...], skarżąca zarzuciła naruszenie m.in. przepisu art. 65 § 5 Kodeksu Celnego. Wyjaśniła, iż wobec mającego miejsce w dniu [...].10.2002 r. zgłoszenia celnego, termin do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie upłynął z dniem [...] października 2005 r., tj. z upływem trzyletniego terminu, wynikającego z ww. przepisu, zaś decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...].12.2006 r., uznająca przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej, wydana została po upływie trzyletniego terminu. Ponadto w ocenie skarżącej na bieg ww. terminu nie mogło mieć wpływu zawieszenie postępowania w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W niniejszej bowiem sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania w trybie ww. artykułu, gdyż weryfikacja certyfikatu pochodzenia nie stanowi zagadnienia wstępnego, którego rozpoznanie przez organ administracyjny lub sąd uzasadnia zawieszenie postępowania. Następnie skarżąca zauważyła, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca faktyczne doręczenie, skierowanego do [...] władz celnych, wniosku weryfikacyjnego.

Organ nieprawidłowo określił bowiem podmiot jak i adres podmiotu, do którego należało skierować wniosek o weryfikację świadectwa pochodzenia. Podniesiono również, iż Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił pełnomocnikowi zainteresowanej wglądu do akt sprawy wskazując, iż z uwagi na regulacje zawarte w Ordynacji podatkowej, po zakończeniu postępowania, stronie możliwość taka nie przysługuje.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Następnie, pismem z 16.06.2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że przepisy prawa (§ 20 a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia), będące podstawą skierowania wniosku weryfikacyjnego, nie nakładają obowiązku przesyłania ww. dokumentu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

W piśmie procesowym z 20.06.2008 r. skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie brak jest dowodu potwierdzającego nadanie wniosku o weryfikację świadectwa pochodzenia do stosownych władz celnych oraz dokumentu wskazującego na doręczenie ww. wniosku organowi weryfikacyjnemu. W ocenie spółki uznanie świadectwa za nieprawidłowe - w przypadku braku odpowiedzi organu weryfikacyjnemu - może nastąpić pod warunkiem, że świadectwo to zostało organowi przedstawione. Brak dowodu skierowania świadectwa do weryfikacji, uniemożliwia uznanie go za nieprawidłowe do potwierdzenia pochodzenia towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Oceniając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...].12.2007 r., nr [...] należy stwierdzić, iż jest ona zgodna z prawem.

Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy w dniu [...].10.2002 r. skarżąca dokonała zgłoszenia celnego - SAD nr [...] - w którym wnioskowała o zastosowanie wobec sprowadzonego towaru konwencyjnej stawki celnej na podstawie świadectwa pochodzenia [...], wskazującego na [...] pochodzenie towaru.

Zgodnie z dyspozycją art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) stosowanej w sprawie niniejszej na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., nr 68, poz. 623), należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Z kolei art. 13 § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania (§ 3 pkt 2). Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. nr 146, poz. 1639) wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych konwencyjnych, autonomicznych, preferencyjnych, obniżonych i ryczałtowych (Część "A" ust. 1 Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej, stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia).

O zastosowaniu stawki celnej rozstrzyga pochodzenie towarów - ekonomiczna przynależność towarów do danego kraju lub regionu. Zagadnienia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, dotyczące stawek konwencyjnych i autonomicznych, zostały uregulowane w art. 15 - 19 Kodeksu celnego oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997 r. nr 130, poz. 851 ze zm.). W myśl art. 15 § 1 Kodeksu celnego, niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt 5 (obniżone i preferencyjne stawki celne), stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach oraz sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów. Jak wynika z § 2 art. 15, reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16 -19 Kodeksu celnego. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 19 § 1 cyt. ustawy, pochodzenie towarów, o których mowa w art. 16 (towarów pochodzących z danego kraju), dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów.

Dokumentowanie pochodzenia towarów przywożonych na polski obszar celny, określają przepisy rozdziału 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. Towar stanowiący przedmiot obrotu towarowego z zagranicą, został wymieniony w Wykazie nr 3 do ww. rozporządzenia i zgodnie z § 11 ust. 1 regulacji, pochodzenie jego dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia towarów, spełniającym wymogi określone w § 13.

W sprawie niniejszej do zgłoszenia celnego, spełniającego wymogi formalne określone w art. 64 § 1 Kodeksu celnego, skarżąca załączyła świadectwo pochodzenia, mające potwierdzać [...] pochodzenie towaru, i na tej podstawie dopuszczono towar do obrotu z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej. W wyniku weryfikacji przedmiotowego dokumentu, przeprowadzonej na podstawie § 20a pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w zw. z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego - wobec braku udzielenia odpowiedzi przez [...] władze celne - organ uznał załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia za nieprawidłowe do potwierdzenia pochodzenia towaru.

W tym miejscu Sąd zauważa, iż zgodnie z dyspozycją § 20a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r., jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji nie udzieli odpowiedzi lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru.

Zdaniem Sądu, brak odpowiedzi na wniosek weryfikacyjny skierowany do [...] organów celnych, w pełni wyczerpuje przesłanki ww. przepisu, wykluczając tym samym możliwość potwierdzenia pochodzenia towaru na podstawie przedmiotowego świadectwa i - w konsekwencji - zastosowania w stosunku do importowanego towaru konwencyjnej stawki celnej.

W tym miejscy wyjaśnić należy, iż Sąd za bezzasadny uznał zarzut wskazujący, iż Dyrektor Izby Celnej nieprawidłowo określił podmiot, do którego należało zwrócić się z wnioskiem o weryfikację świadectwa pochodzenia i nie zbadał kwestii faktycznego doręczenia wniosku celnym władzom [...].

Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż w aktach administracyjnych sprawy (str. 95) znajduje się kserokopia pisma polskich organów celnych kierowane do [...], zawierające prośbę o weryfikację przedmiotowego świadectwa pochodzenia. Wskazany w piśmie adres - jak wynika z wyjaśnień Dyrektora Izby Celnej w W. - jest oficjalnym adresem [...] instytucji celnej, właściwej w sprawie weryfikacji dowodów pochodzenia zaś informacja o wskazanym powyżej adresie przekazana została polskim organom celnym przez władze celne [...]. W świetle powyższego skarżąca nie może skutecznie wywodzić, że organ celny nieprawidłowo ustalił zarówno podmiot jak i adres podmiotu, do którego winien zwrócić się z pismem w sprawie sprawdzenia autentyczności oraz wiarygodności dowodu pochodzenia towaru. Ponadto spółka nie wskazał argumentów na poparcie zawartego w skardze twierdzenia, iż adres podmiotu do którego skierowano prośbę o weryfikację był nieaktualny na dzień wysłania wniosku. Powyższy zarzut, bez wskazania jakichkolwiek potwierdzających go okoliczności nie mógł być uznany za zasadny. Sąd doszedł zatem do przekonania, iż Dyrektor Izby Celnej w związku z uzyskaniem oficjalnej informacji dotyczącej adresu [...] instytucji celnej, właściwej w sprawie weryfikacji dowodów pochodzenia, nie miał podstaw aby kwestionować prawdziwość danych w informacji tej zawartych. Nie było zatem podstaw do podjęcia przez organ kroków mających na celu weryfikację adresu [...] organów celnych. W świetle powyższego Sąd nie mógł zgodzić się, iż brak działań ze strony organu we wskazanym powyżej zakresie stanowił naruszenie przepisów art. 122,187 § 1, 191, 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 40 ze zm.). Podobnie nie może stanowić zarzutu brak dowodu potwierdzającego doręczenie [...] władzom celnym, pisma z wnioskiem o weryfikację świadectwa pochodzenia. Wskazać bowiem należy, iż podstawę prawną do weryfikacji dowodu pochodzenia towaru stanowi § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z treścią powołanego przepisu w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych organ celny może skierować je do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo (ust. 1). Jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji, nie udzieli odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru (ust. 2). Z treści powołanego przepisu nie wynika obowiązek przesyłania wniosków o weryfikację za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Na brak takiego obowiązku wskazuje również strona skarżąca (pismo procesowe z 20 czerwca 2008 r.), podnosząc jednocześnie, że fakt wystąpienia z wnioskiem do organu właściwego do przeprowadzenia weryfikacji dokumentu powinien być udokumentowany co najmniej poprzez potwierdzenie nadania przesyłki. W ocenie Sądu brak zwrotnego potwierdzenia odbioru, czy też brak potwierdzenia nadania przesyłki nie świadczy - wbrew twierdzeniom zainteresowanej - iż wniosku weryfikacyjnego do właściwej [...] instytucji celnej w ogóle nie skierowano. Skoro bowiem z § 20a ww. rozporządzenia nie wynika obowiązek udokumentowania doręczenia wniosku stosownym władzom, nie można twierdzić, iż brak takiego udokumentowania stanowi naruszenie ze strony organu. Nie można również twierdzić, iż brak udzielenia odpowiedzi przesadza o braku doręczenia wniosku weryfikacyjnego, stanowi on natomiast okoliczność przewidzianą w § 20a rozporządzenia z 15 października 1997 r., obligującą do uznania świadectwa za nieprawidłowe do potwierdzenia pochodzenia towaru. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż nie sposób nie zgodzić się z argumentacją Dyrektora Izby Celnej, zawartą w piśmie procesowym z 16 czerwca 2008 r., a dotyczącą charakteru postępowania weryfikacyjnego. Postępowanie weryfikacyjne toczy się bowiem poza granicami Polski w ramach łączącego polskie i zagraniczne władze celne stosunku celno-prawnego i nie ma ono charakteru postępowania administracyjnego w rozumieniu Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy ww. ustawy w zakresie doręczeń i skutków prawnych doręczenia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 65 § 5 Kodeksu celnego, należy wyjaśnić, iż zgodnie z jego treścią decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Jednocześnie zgodnie treścią art. 230 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego bieg trzyletniego terminu przedawnienia ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej. Termin ten biegnie dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej.

W przedmiotowej sprawie, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z dnia [...].09.2003 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...].10.2002 r. do momentu otrzymania wyniku weryfikacji certyfikatu pochodzenia towaru. Następnie w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek weryfikacyjny w terminie 10 miesięcy od dnia wystąpienia, postanowieniem z [...].04.2006 r. organ celny I instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie. W związku z powyższym bieg trzyletniego terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od dnia [...].09.2003 r. do dnia 04.05.2006 r. (daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia o zawieszeniu i podjęciu zawieszonego postępowania). Natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Warszawie nr [...] z dnia [...].12.2006 r. została doręczona skarżącej w dniu 15 grudnia 2006 r., a więc w terminie określonym w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.

Jednocześnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie było bezpodstawne, bowiem weryfikacja świadectwa pochodzenia towaru nie może stanowić, uzasadniającego zawieszenie, zagadnienia wstępnego, wymagającego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd.

Zgodnie z treścią art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Sądu kwestia weryfikacji dowodu pochodzenia towaru stanowi bez wątpienia zagadnienie wstępne w rozumieniu ww. przepisu. Przede wszystkim wobec uzasadnionych wątpliwości organu celnego, dotyczących wiarygodności świadectwa pochodzenia, organ nie miał możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii autentyczności przedmiotowego świadectwa. Zatem odpowiedź (lub jej brak) [...] organów celnych miała bezpośredni i ścisły związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Skoro więc weryfikacja pochodzenia towaru warunkowała wydanie decyzji nie sposób odmówić jej przymiotu zagadnienia wstępnego. Biorąc zatem pod uwagę, iż w niniejszym przypadku rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione było od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ ([...] organy celne), Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. słusznie postanowił o zawieszeniu postępowania.

Dodatkowo należy stwierdzić, iż po wniesieniu przez pełnomocnika skarżącej zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania - postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r., Dyrektor Izby Celnej utrzymał je w mocy, a strona nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odnośnie zarzutu odmowy udostępnienia pełnomocnikowi skarżącej akt sprawy (po doręczeniu decyzji ostatecznej) skutkującej brakiem możliwości przedstawienia wyczerpującej argumentacji w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyjaśnić należy, iż powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Podnieść bowiem należy, iż w dniu 2 czerwca 2008 r. oraz 6 czerwca 2008 r. (a więc już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego) pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy i w piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2008 r. przedstawił zarzuty dotyczące braku dowodów potwierdzających skierowanie wniosku weryfikacyjnego do właściwego podmiotu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić skargę jako niezasadną.