Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1403/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I FSK 1403 /09 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 94/09 w sprawie ze skargi R. A. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 19 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2002 r. postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

I FSK 1403/09

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2009 r. (I SA/Bk 94/09) oddalającego skargę R. A. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 19 grudnia 2008 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2002 r., pełnomocnik strony wniósł o ponowne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż łączna wartość ustalonych obecnie wobec strony zobowiązań podatkowych poddana pod ocenę sądów administracyjnych przekracza wraz z odsetkami milion złotych. Ich zapłata może bezpośrednio skutkować utratą źródła utrzymania, co samo w sobie powoduje spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.

Oceniając przedmiotowy wniosek stwierdzić należy, że strona nie wykazała, iż spełnia przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Argumentacja strony mająca przemawiać za uznaniem jej wniosku jest zbyt ogólnikowa dla uznania jego zasadności. Strona ograniczyła się bowiem do wskazania wysokości zobowiązań podatkowych, które są przez nią obecnie kwestionowane na drodze sądowoadministracyjnej (z odsetkami ponad milion złotych) i gołosłownym stwierdzeniem, że grozi jej utrata źródła utrzymania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, iż tak mało szczegółowe i niepoparte żadną dokumentacją twierdzenia stanowią spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sama w sobie wysokość ciążących na stronie zobowiązań podatkowych nie świadczy o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.

Wskazując na konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy podkreślić jednak należy, że nie oznacza to, iż sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie utrata źródła utrzymania jest skutkiem trudnym do odwrócenia i wysoce szkodliwym, jednakże w niniejszej sprawie brak jest powołania się na konkretne okoliczności, które mogłyby wskazywać na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego. Brak jest bowiem choćby odwołania się do jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających sytuację skarżącego – nie podano (choćby szacunkowych) aktualnych przychodów czy też zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Niepoparte żadnym dokumentem stwierdzenie o utracie źródła utrzymania nie świadczy ani o obecnym stanie majątkowym i finansowym strony, ani jej przychodach. Wobec powyższych ustaleń trudno zatem uznać, że ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie miałoby spowodować utratę przez skarżącego źródła utrzymania, a co za tym idzie, aby Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na etapie postępowania kasacyjnego, miał bezsprzeczne podstawy do uwzględnienia tego wniosku. Trzeba w tym miejscu także wskazać, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a ponadto w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu obawy skarżącego dotyczące ciężkich skutków egzekucji są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Także okoliczność, że wstrzymano wykonanie decyzji w postępowaniu przed WSA nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie na obecnym etapie postępowania, zwłaszcza wobec braku uzasadnienia wniosku przez uprawdopodobnienie obaw skarżącego. Trzeba ponadto wskazać, że również sama wykonalność aktów administracyjnych czy dolegliwość egzekucji nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności, nawet jeśli należność wymagana od podatnika jest wysoka.

Stąd też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest bowiem wystarczający sam wywód skarżącego co do jego obaw w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.