Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 100/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 239b § 1 pkt 4, art. 210 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Mirosław Surma (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwo S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 431/17 w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwo S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 27 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 5 października 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 431/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2017 r.,

poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a", oddalił skargę Nadleśnictwa S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 27 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

1.1 Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 239 b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wystarczająca do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie zostało uprawdopodobnione, iż zobowiązanie podatkowe skarżącego nie zostanie wykonane (art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej). Organy ustaliły w sposób prawidłowy okoliczności faktyczne niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodatkowo wskazały inne okoliczności, które również uprawdopodabniają, że zobowiązanie Nadleśnictwa z tytułu podatku od nieruchomości wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie dobrowolnie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd stwierdził ponadto, że chybiony jest zarzut dotyczący braku podpisu Wójta na jego decyzji wymiarowej, gdyż z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzja wymiarowa została podpisana przez Wójta w sposób zgodny z art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej oraz została załączona do akt podatkowych jako dowód jej wydania. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł też przesłanek do zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej. Długotrwałość postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie decyzji wymiarowej i postanowienia nadającego jej rygor natychmiastowej wykonalności, nie ma zaś żadnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Istotne bowiem jest, że akty te zostały skarżącemu skutecznie doręczone 30 grudnia 2016 r. (okoliczność bezsporna), tj. przed upływem terminu przedawnienia, umożliwiając tym samym organom podatkowym dalsze procedowanie. Sąd wskazał również, że kwestia zgodności z prawem decyzji wymiarowej Wójta doręczonej Nadleśnictwu, czy też jej odpisu, nie podlega kontroli sądowej w ramach niniejszej sprawy, której przedmiotem jest wyłącznie kontrola legalności postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej, która została wydana i stosownie podpisana przez Wójta.

2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Nadleśnictwo S. wniosło o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciło naruszenie:

1. art. 233 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi, skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia SKO

i postanowienia Wójta Gminy C. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo wystąpienia okoliczności, w których ww. postanowienia powinny być uchylone i postępowanie umorzone;

2. art. 208 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez nieumorzenie postępowania mimo zaistnienia ustawowych przesłanek umorzenia postępowania.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3.2 Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Nie ma on też kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Stąd wnoszący skargę kasacyjną, dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie.

3.3 Odnosząc powyższe uwagi do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że zarzuty te dotyczą naruszenia przepisów postępowania podatkowego i zostały nakierowane na podważenie prawidłowości rozstrzygnięcia organu odwoławczego, który to zdaniem strony skarżącej, z powodu bezprzedmiotowości postępowania o nadaniu decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, powinien to postępowanie umorzyć. Tym samym, według skarżącego doszło do naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej oraz art. 208 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie. Po pierwsze, nie zostały one ukierunkowane na działanie Sądu pierwszej instancji. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu przed sądem kasacyjnym jest zaś wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji (por. art. 173 § 1 p.p.s.a.), a nie akt lub czynność organu administracji publicznej. Postępowanie ze skargi kasacyjnej nie daje podstawy do dokonywania po raz kolejny bezpośredniego badania legalności działania organów podatkowych (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 226/05, Lex nr 173349; dostępny również na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Stąd też tylko zarzut procesowy, skierowany przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie przeciwko postanowieniu czy też decyzji organu podatkowego, podlega merytorycznej kontroli Sądu kasacyjnego (por. wyrok NSA z 19 maja 2004 r., sygn. akt FSK 80/04, ONSA i WSA 2004, nr 1, poz. 12). Już z samych tych przyczyn zarzuty te nie mogły zostać uwzględnione.

Po drugie, strona skarżąca nie dostarczyła żadnych argumentów, które potwierdzałyby, że w postępowaniu zażaleniowym, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, zaistniały okoliczności, które czyniłyby postępowanie dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności bezprzedmiotowym, a więc implikujące jego umorzenie. Otóż, niepodważone zostały ustalenia faktyczne, z których wynika, że w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy C. z 28 grudnia 2016 r., tj. w dniu 27 marca 2017 r., decyzja ta była nieostateczna i znajdowała się w obrocie prawnym. Nie było więc przeszkód formalnych aby organ odwoławczy rozpoznał zażalenie Nadleśnictwa i dokonał merytorycznej kontroli postanowienia organu I instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Prawidłowość czynności procesowych podjętych w tym zakresie, z racji ich oczywistej chronologii czasowej, nie może być oceniana – jak sugeruje strona skarżąca - w kontekście późniejszego, tj. po zakończeniu postępowania zażaleniowego, uchylenia w dniu 8 maja 2017 r. przez organ odwoławczy decyzji organu podatkowego I instancji. Autor skargi kasacyjnej, odwołując się do eksponowanej na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji okoliczności wyeliminowania z obrotu prawnego tejże decyzji, nie wskazał podstawy prawnej, która zobowiązywałaby tenże Sąd do jej uwzględnienia, a która to zaistniała już po wydaniu zaskarżonego do tegoż Sądu postanowienia. Zasadą natomiast przyjętą w przepisie art. 133 § 1 p.p.s.a. jest, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu (zob. np. wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., I OSK 55/16 – dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Podsumowując, w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej oraz art. 208 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.

3.4 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.