Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 830/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b i lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 130 par. 1 pkt 60 w zw. z art. 221
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją wydaną w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] 02.2012r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (DUKS) określił Skarżącej, Spółce pod firmą B. Sp. z o. o. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy: luty, kwiecień, czerwiec, październik - grudzień 2007r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okresy: styczeń, maj, lipiec, sierpień - wrzesień 2007r. oraz podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w lipcu 2007r. faktury VAT w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm), dalej ustawa o VAT. PO rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektora Izby Skarbowej w W. (DIS) decyzją z [...].09.2012r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie DIS.

Ostateczna decyzja DIS stała się przedmiotem skargi nadanej w urzędzie pocztowym 22.10.2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (data wpływu do Izby Skarbowej 26.10.2012r.).

Jednocześnie w dniu 22.10.2012r. do DIS wpłynął wniosek Skarżącej z dnia 19.10.2012r. o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją z [...] 09.2012r. Uzasadniając wniosek Skarżąca powołała się na zaistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Do wniosku dołączone zostały następujące dowody, z którymi według twierdzeń Skarżącej organ nie zapoznał się wydając decyzję z [...] września 2012 r. :

- "Dokumentacja powykonawcza" temat: "Przebudowa Instalacji elektrycznej części biurowej I piętra dla potrzeb firmy S.;

- "Dokumentacja powykonawcza instalacji elektrycznej ogólnej" dla budynku [...]; -"Dokumentacja powykonawcza instalacji elektrycznej ogólnej zasilającej urządzenia komputerowe".

DIS decyzją z [...]11.2012r. odmówił wznowienia postępowania wskazując na istnienie w tym zakresie przeszkody formalnej w postaci wszczętego wcześniej postępowania sądowego, mającego za przedmiot decyzję ostateczną, kończącą postępowanie, którego wznowienia żąda Skarżąca.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wskazała, że w analizowanym stanie faktycznym brak było podstawy prawnej dla odmowy wznowienia postępowania. Organ pierwszej instancji nie przedstawił normatywnych przesłanek takiego działania ani nie . wskazał, które przepisy prawa pozwalają na stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia. Skarżąca podniosła, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wszczynane jest na wniosek podatnika. Zgodnie z art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku do organu podatkowego. Z chwilą doręczenia wniosku organowi podatkowemu zostało zatem wszczęte postępowanie wznowieniowe tzw. wstępne, w toku którego organ bada czy spełnione są przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13.07.2007r. sygn. akt I SA/Po 1315/05, Skarżąca zauważyła, że przesłankami dopuszczalności wznowienia postępowania są, po pierwsze: istnienie przyczyny określonej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a po drugie: zachowanie terminu do wniesienia żądania. W analizowanym stanie faktycznym Skarżąca wskazała na istnienie nowych dowodów nieznanych organowi w chwili wydawania decyzji, a także spełniła pozostałe przesłanki wskazane w powołanym wyżej przepisie. Nie można zatem uznać za zasadne twierdzenia organu, jakoby nie zaistniały przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania.

Skarżąca zwróciła również uwagę; że z zaskarżonej decyzji wynika, iż wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 22.10.2012r. w godzinach urzędowania tego organu (zgodnie z informacją zamieszczoną na stronie internetowej między 7.30 a 15.30). Natomiast ze stempla pocztowego przesyłki, którą została nadana skarga do WSA w Warszawie wynika, że przesyłka ta została nadana w dniu 22.10.2012r. pomiędzy godziną 23.01. a 24.00 (ostatnie cyfry na stemplu pocztowym określają godzinę nadania przesyłki). W świetle powyższego Skarżąca stwierdziła, iż niewątpliwie wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu zanim zostało wszczęte postępowanie sądowe ze skargi na decyzję organu pierwszej instancji. Jako dowód Skarżąca załączyła do odwołania kopię dowodu nadania skargi na decyzję DIS. Kontynuując zwróciła uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2010 r. sygn. akt I FZ 228/10, i wskazała, że wynika z niego, że już z chwilą doręczenia wniosku o wznowienie postępowania do organu zostaje wszczęte postępowanie, które uzasadnia zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie art. 56 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Decyzją z [...] stycznia 2013 r. DIS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że przed dokonaniem oceny, czy zaistniała jedna z wymienionych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej przesłanek uchylenia decyzji ostatecznej organ podatkowy rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania ma obowiązek zbadać, czy w ogóle dopuszczalne jest w tej sprawie prowadzenie postępowania wznowieniowego. Postępowanie to składa się bowiem z dwóch etapów:

a. wstępnego - w którym badaniu podlega dopuszczalność wznowienia postępowania w ogóle (np. czy decyzja kończąca postępowanie, które miałoby być wznowione, ma charakter ostateczny; w przypadku wznowienia na wniosek strony - czy we wniosku wskazano podstawę wznowienia, a w przypadku zakreślenia przez przepisy prawa terminu na złożenie wniosku - czy termin ten został zachowany),

b. zasadniczego - sprowadzającego się do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, będącej już przedmiotem postępowania, które teraz zostało uznane za wadliwe.

Stosownie bowiem do regulacji zawartych w art. 243 § 1 - § 3 Ordynacji podatkowej, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

Jeżeli czynności ustalające dopuszczalność wznowienia postępowania przyniosą wynik pozytywny organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. W razie wyniku negatywnego - organ ten odmawia wznowienia postępowania (w formie decyzji). Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności wznowienia postępowania.

W niniejszej sprawie postępowanie organu pierwszej instancji zakończyło się na etapie wstępnym, a ściślej rzecz ujmując - nie zostało w ogóle wszczęte. Organ pierwszej instancji uznał bowiem, że prowadzeniu postępowania wznowieniowego, mimo wniosku Skarżącej, stoi na przeszkodzie zawisłość postępowania sądowo-administracyjnego w tej samej sprawie. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] 09.2012r.. Przedmiotowa skarga wniesiona została za pośrednictwem organu który wydał decyzję, w dniu 22.10.2012r., poprzez nadanie przesyłki zawierającej skargę w urzędzie pocztowym.

Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do tutejszego sądu podnosząc w niej zarzut naruszenia :

1. art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 241 § 1 i 2 pkt 2 i art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, pomimo zaistnienia wszystkich przesłanek określonych w przepisach prawa, koniecznych do wznowienia postępowania,

2. art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, pomimo braku istnienia przesłanek negatywnych uniemożliwiających wszczęcie postępowania wznowieniowego,

3. art. 165. Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na żądanie strony następuje z chwilą wydania postanowienia w tej sprawie,

4. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez odmowę wszczęcia postępowania wznowieniowego pomimo braku przepisów prawa, które zakazywałyby wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy sprawa jest zawisła przed sądem administracyjnym.

Z uwagi na opisane wyżej naruszenia przepisów prawa Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w sprawie.

DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na innych powodach niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 1270 ze zm.), dalej – "p.p.s.a.", stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] września 2012 r. wydaną w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007r.

Zaskarżona decyzja wydana została w trybie określonym w art. 221 O.p. Przepis ten stanowi, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.

Z uwagi na zastosowanie tego przepisu zarówno decyzję w pierwszej instancji, jak i decyzję w postępowaniu odwoławczym wydał ten sam organ podatkowy – Dyrektor Izby Skarbowej w W.

Z akt sprawy wynika, że decyzja z [...] listopada 2012 r. podpisana została przez działającego z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. D. H. - wicedyrektora Izby Skarbowej w W.

Na egzemplarzu tej decyzji znajdującym się w aktach znajdują się ponadto podpisy kierownika [...] oddziału Podatku od Towarów i Usług A. P. i naczelnika wydziału B. S.

Natomiast zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., podpisała, p.o. Dyrektora Izby Skarbowej w W., G. A.

Na egzemplarzu tej decyzji znajdującym się w aktach znajdują się ponadto podpisy: naczelnika wydziału B. S., kierownika Oddziału [...] Podatku od Towarów i Usług A. P. oraz wicedyrektora Izby Skarbowej w W. D. H.

Z powyższego wynika, że w wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczyły osoby, które brały udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem decyzji, od której Skarżąca wniosła odwołanie.

Innymi słowy, te same osoby uczestniczyły w wydaniu decyzji z [...] listopada 2012 r., jak też brały udział w rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji.

Przede wszystkim nie ulega przy tym wątpliwości, że w wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczył wicedyrektor Izby Skarbowej w W. D. H., który z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydał decyzję zaskarżoną odwołaniem.

W tej sytuacji rozważyć należało, czy pracownik wydający w pierwszej instancji decyzję z upoważnienia organu podatkowego – Dyrektora Izby Skarbowej, w toku postępowania wywołanego wniesieniem odwołania na tę decyzję, może zostać uznany za pracownika, o którym mowa w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., to jest za pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu.

Przepis ten stanowi, że pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Istota wynikającego stąd problemu dotyczy zatem zasadności wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności.

Zagadnienie powyższe zostało rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013r. sygn. akt I GPS 2/12 (dostępna na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy".

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że instytucja wyłączenia pracownika – jak się przyjmuje – jest elementem sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia sporów indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. Podkreślając znaczenie tej zasady Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa.

Przesłanka wyłączenia pracownika, określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy - i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy, wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Byłby tu poza tym niejako "sędzią we własnej sprawie". Pod znakiem zapytania stałaby więc rzetelność i prawidłowość takiego procedowania, a kontrola byłaby iluzoryczna (tak R. Karczmarczyk, glosa do uchwały NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, GSP Przeg. Orzecz. 2008, nr 1, s. 53). Podobnie podkreślał W. Dawidowicz, podnosząc, że "istotą specyficznego stosunku określonego pracownika do określonej sprawy jest jego osobiste zaangażowanie i zainteresowanie w określonym sposobie załatwienia sprawy, stąd rodzi się niebezpieczeństwo, że będzie on działał w sprawie stronniczo, a więc sprzecznie z zasadniczym celem postępowania, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy w sposób obiektywny" (tak J.Borkowski, [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 147).

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 Ordynacji podatkowej utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do formy wydania decyzji w znaczeniu prawnym wydaje się nieuzasadnione ze względu na szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym – w odróżnieniu od postępowania sądowego – poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różne osoby, mogące mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Może się bowiem zdarzyć tak, że jeden upoważniony pracownik przeprowadzi w danej sprawie całe postępowanie dowodowe, a inny – także upoważniony pracownik – wyda decyzję. Może się tak stać z różnych powodów, choroby, przejścia na emeryturę, awansu itp. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Należy przy tym mieć na uwadze to, że istnienie przesłanek wyłączenia należy tylko uprawdopodobnić, ale charakter czynności polegających na braniu udziału w wydaniu decyzji należy wykazać, udowodnić. Niemniej jednak każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 O.p.

Jak już Sąd wskazał, z akt rozpoznanej sprawy wynika, że wicedyrektor Izby Skarbowej D. H. wydał (podpisał) decyzję z dnia [...] listopada 2012 r., co w świetle przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno było skutkować wyłączeniem tej osoby od udziału w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 221 O.p. Okoliczność, że każdą z wydanych w sprawie decyzji popisała inna osoba, nie może być uznana za wystarczającą do odstąpienia od zastosowania art. 130 § 1 pkt 6 O.p.

Z akt sprawy wynika bowiem, że wicedyrektor Izby Skarbowej D. H., podobnie jak inne osoby, których podpisy widnieją na znajdujących się w aktach egzemplarzach obu wydanych w sprawie decyzji, uczestniczył w rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji.

Zważyć przy tym należało, że specyfika rozpoznanej sprawy przejawiała się w tym, że postępowanie dowodowe nie było prowadzone, a zatem przygotowanie rozstrzygnięcia w istocie wyczerpywało istotne czynności tego postępowania.

Przepis art. 240 § 1 pkt 3 O.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.

W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wydanie decyzji w pierwszej instancji przez wicedyrektora Izby Skarbowej D. H., który nie został wyłączony następnie od udziału w rozpatrzeniu odwołania, a także uwzględniając okoliczność, że w przygotowaniu obu tych rozstrzygnięć uczestniczyły również inne te same osoby, uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. jest art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 O.p., dającego podstawę do wznowienia postępowania.

Odwołanie Skarżącej należy rozpatrzyć ponownie, eliminując udział w tej fazie postępowania pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Z uwagi na powyższe, na obecnym etapie postępowania ustosunkowywanie się do podniesionych w skardze zarzutów sąd uznał za przedwczesne.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono stosownie do art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.