Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 680/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., znak: [...] nakazującą skarżącemu rozbiórkę czterech obiektów warsztatu [...] (dwóch warsztatowych i dwóch magazynowych) oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] numerami [...] na działce nr [...] w P. przy ul. [...] oraz uporządkowanie i przywrócenie terenu do stanu pierwotnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał przede wszystkim, iż złożył wniosek o legalizację obiektów budowlanych zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione, co zdaniem skarżącego ma zasadnicze znaczenie dla skutków postępowania legalizacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ nie przychylił się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu brak jest możliwości legalizacji samowoli budowlanej.

Odpis skargi wraz z zawartym w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przesłano pismem z dnia 20 grudnia 2007 r. uczestnikowi postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni. Zdaniem uczestnika postępowania brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody

lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie

ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, iż treść nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku oraz jego wykonanie rzeczywiście może spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki lub zrodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody z uwagi na włożony nakład pracy oraz środki przeznaczone na realizację inwestycji polegającej na budowie czterech obiektów warsztatu [...] (dwóch warsztatowych i dwóch magazynowych). Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma obowiązek brać również pod uwagę następstwa jego wykonania nie tylko w kontekście sytuacji strony skarżącej, ale także wziąć pod uwagę sytuację pozostałych stron oraz szeroko rozumiany interes publiczny. Biorąc pod uwagę realia rozpatrywanej sprawy, nie można zatem stwierdzić, iż udzielenie skarżącemu tzw. ochrony tymczasowej naruszałoby czyjkolwiek interes lub też pozostawało w opozycji do interesu publicznego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.