Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2762/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 § 3, art. 93 § 3, at. 133 § 3, art. 144, art. 153 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Wa 2762/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził uchybienie przez Skarżącego T. K. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. określającej Skarżącemu i jego żonie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia a także z akt sprawy wynika, że w dniu 24 grudnia 2012 r. pracownicy Urzędu Skarbowego W. udali się do miejsca zamieszkania Skarżącego w celu doręczenia mu m.in. decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. określającej Skarżącemu i jego żonie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 (decyzja wymiarowa). Po przybyciu na posesję pracownicy organu podatkowego oświadczyli synowi Skarżącego G. K., który do nich wyszedł do furtki prowadzącej na posesję, że są pracownikami organu podatkowego i przybyli w celu doręczenia Skarżącemu i jego żonie ww. decyzji i postanowienia. Syn Skarżącego oświadczył, że "ojciec jest w domu zaraz go poproszę". Po tym udał się do domu a następnie wrócił po około 2-3 minutach i oświadczył, że zarówno ojciec jak i on odmawiają odbioru pism i podpisania potwierdzenia ich odbioru. Pracownicy organu poinformowali G. K. o tym, że odmowa przyjęcia pism spowoduje, że zostaną one uznane za doręczone w dniu 24 grudnia 2012 r. z przebiegu tych zdarzeń sporządzona została notatka służbowa, którą podpisali pracownicy dokonujący doręczenia ww. decyzji i postanowienia.

W dniu 11 stycznia 2013 r. podatnik złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., w którym stwierdził między innymi, że decyzja ta nie została doręczona w sposób prawidłowy.

G. K. złożył do organu pierwszej instancji oświadczenie w dniu 25 stycznia 2013 r. w którym stwierdził, że w dniu 24 grudnia 2012 r. do domu, w którym zamieszkuje z rodzicami w W. przy ul. [...] domofonem zadzwonił mężczyzna, który przedstawił się jako osoba z elektrowni. Gdy G. K. wyszedł do tego mężczyzny do furtki osoba ta oświadczyła, że ma pisma do doręczenia. Następnie syn Skarżącego udał się do domu w celu skontaktowania się telefonicznie z ojcem, który był nieobecny w domu. Ojciec przez telefon polecił mu ażeby nie przyjmował, żadnej korespondencji. G. K. wrócił do tego mężczyzny i oświadczył, mu że nie odbierze żadnych pism. Mężczyzna ten wsiadł do samochodu czekającego przed furtką, w którym przez cały czas przebywał drugi mężczyzna i razem odjechali.

Skarżący złożył do organu w dniu 25 stycznia 2013 r. pisemne oświadczenie w którym stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., gdyż syn odmówił przyjęcia tej decyzji a sam Skarżący w tym momencie był poza domem.

Pracownicy Izby Skarbowej w W. w dniu 8 maja 2013 r. przesłuchali w charakterze świadka P. K. pracownika Urzędu Skarbowego W., który w dniu 24 grudnia 2012 r. razem z drugim pracownikiem próbował doręczyć Skarżącemu m.in. decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Świadek ten zeznał, że w dniu 24 grudnia 2012 r. był obecny przy posesji Skarżącego w W. przy ul. [...] razem z M. R. pracownikiem Urzędu Skarbowego W.. M. R. zadzwonił dzwonkiem i po tym z domu wyszedł młody mężczyzna, który oświadczył, że jest synem Skarżącego. M. R. oświadczył mu, że są pracownikami organu i przybyli w celu doręczenia Skarżącemu pism urzędowych. Syn Skarżącego oświadczył, że poprosi ojca, który jest w domu, żeby wyszedł i osobiście odebrał te pisma. Po około 3 minutach syn Skarżącego wrócił i oświadczył, że nic nie będą odbierać. Syn Skarżącego został pouczony przez M. R., że odmowa odbioru pism od organu spowoduje uznanie wystąpienia skutku doręczenia. P. K. zeznał, że podczas tych zdarzeń przez cały czas znajdował się w samochodzie zaparkowanym przed furtką prowadzącą na posesję Skarżącego oraz, że widział i słyszał zdarzenia o których zeznał. P. K. zeznał, że M. R. nie przedstawiał się przez domofon jako osoba z elektrowni.

W dniu 24mja 2013 r. zeznania złożył M. R.. Treść zeznań tego świadka była zbieżna z zeznaniami P. K..

W dniu 9 maja 2013 r. pracownicy organu drugiej instancji przesłuchali G. K., który złożył zeznania o treści odpowiadającej treści jego oświadczenia z dnia 25 stycznia 2013 r. Z zeznań tych wynikało, że w dniu 24 grudnia 2012 r. przy próbie doręczenia Skarżącemu w miejscu zamieszkania m.in. decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., Skarżący nie był obecny w domu. G. K. zeznał, że telefonicznie konsultował się ze Skarżącym w celu ustalenia czy ma odebrać adresowanego do niego pisma z organu podatkowego. Ojciec świadka przez telefon polecił mu żeby nie odbierał tych pism. Osoby, które próbowały doręczyć pisma nie przedstawiły się, nie okazały legitymacji służbowych, nie miały identyfikatorów oraz poruszały się nieoznakowanym pojazdem.

Także sam Skarżący w dniu 9 maja 2013 r. złożył zeznania, w których potwierdził fakty zeznane przez jego syna. Oświadczył, że podczas próby doręczenia decyzji pism z organu pierwszej instancji w dniu 24 grudnia 2012 r. był poza domem oraz, że w trakcie tego zdarzenia telefonował do niego syn w celu uzyskania od Skarżącego odpowiedzi na pytanie czy ma odebrać te pism. Skarżący zeznał, że wobec nieprzedstawienia się, nieokazania legitymacji przez osoby próbujące dokonać doręczenia i nie posługiwania się identyfikatorami a także braku oznakowań na samochodzie wskazujących na jego przynależność do organu podatkowego uznał całą sytuację za dziwną i zakazał synowi odbierania pism od tych osób.

W celu zweryfikowania zeznań Skarżącego i jego Syna Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 16 lipca 2013 r. wezwał Skarżącego i jego żonę do przedstawiania bilingów rozmów telefonicznych z numeru telefonu, z którego w dniu 24 grudnia 2012 r. syn Skarżącego miał się kontaktować z nim podczas jego nieobecności w domu w czasie, gdy pracownicy organu pierwszej instancji próbowali doręczyć Skarżącemu m.in. decyzję wymiarową z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżącego wezwano także do podania numeru telefonu, z którego miał w dniu 24 grudnia 2012 r. prowadzić rozmowę z Synem podczas próby doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r.

Skarżący pismem z dnia 31 lipca 2013 r. odmówił doręczenia bilingów i oświadczył, że ich nie posiada. Odmówił także podania numeru telefonu, z którego miał rozmawiać z synem. Skarżący oświadczył, że żądanie od niego tych informacji narusza art. 31 i art. 49 Konstytucji RP oraz Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

W aktach sprawy znajduje się pismo E. S.A. z dnia 3 września 2013 r. z którego wynika, że podmiot ten na podstawie art. 168 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne przechowuje dane o usługach telefonicznych przez okres 12 miesięcy a w przypadku wniesienia reklamacji do czasu zakończenia sporu.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że zgromadzonym w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że Skarżący w dniu 24 grudnia 2012 r. w momencie, kiedy pracownicy organu pierwszej instancji podjęli próbę doręczenia m.in. decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006, przebywał w domu przy ulicy [...] w W. i odmówił odebrania decyzji. Oświadczenie w przedmiocie odmowy odbioru decyzji złożył za pośrednictwem syna. W tej sytuacji na podstawie art. 153 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p." należało uznać, że decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia Skarżącemu i jego żonie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 została doręczona stronie postępowania w dniu 24 grudnia 2012 r. W zaskarżonym postanowieniu wskazano, że organ nie dał wiary zeznaniom Skarżącego i jego Syna z uwagi na to, że Skarżący nie uprawdopodobnił zeznanych faktów, w szczególności nie wystąpił do operatora telefonicznego o uzyskanie wykazu rozmów w celu potwierdzenia, że w momencie podjęcia przez pracowników organu próby doręczenia mu decyzji przebywał poza domem. Organ wskazał, że Skarżący podczas rozmowy telefonicznej zobowiązał się stawić w siedzibie organu pierwszej instancji w celu odbioru decyzji w dniu [...] grudnia 2012 r., jednakże w tym dniu się nie stawił, gdyż oświadczył, że przebywa w szpitalu. W ocenie organu te okoliczności świadczą o tym, że Skarżący nie miał zamiaru odbierać decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r.

Na postanowienie z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżący złożył Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 153 § 1 O.p. przez błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. w dniu 24 grudnia 2012 r.,

- art. 121 § 1 i 189 § 1 O.p.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ pierwszej instancji nie podjął próby doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. żonie Skarżącego, zatem w stosunku do żony Skarżącego nie wystąpił skutek doręczenia tej decyzji. Skarżący wskazał, że w aktach sprawy znajduje się upoważnienia dla P. K. do doręczenia decyzji i innych pism. W aktach sprawy brak jest upoważnienia do doręczenia decyzji dla drugiego pracownika t.j. M. R.. Jest to o tyle istotne, że to ten pracownik podejmował próbę doręczenia decyzji podczas, gdy pracownik upoważniony w tym czasie siedział w samochodzie. Skarżący podniósł, że w aktach sprawy brak jest zwrotnego dowodu doręczenia decyzji, na którym wymienione zostałyby pisma, których próbę doręczenia podjęli pracownicy organu oraz wskazano by fakt odmowy odbioru tych pism. W sprawie nie została sporządzona adnotacja o odmowie przyjęcia decyzji przez Skarżącego która powinna być sporządzona stosownie do treści art. 153 § 1 O.p. Adnotacji tej nie może zastąpić notatka służbowa opisująca próbę doręczenie decyzji, która została sporządzona przez osobę niebiorącą udziału w tej czynności i tylko podpisana przez P. K. i M. R.. W uzasadnieniu skargi Skarżący ponosił, że był nieobecny w domu podczas próby doręczenia mu decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. zatem brak było podstaw do uznania, że odmówił przyjęcia tej decyzji, gdyż jako osoba nieobecna w miejscu doręczenia nie mógł odebrać decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zarzut braku podjęcia próby doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. żonie Skarżącego w wyniku czego decyzja ta żonie Skarżącego nie został w ogóle doręczona, należało uznać za całkowicie bezzasadny. Z akt sprawy wynika, że Skarżący i jego żona na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) złożyli wspólne zeznanie na podatek dochodowy za rok 2006 (karty 1-4 akt administracyjnych). Zgodnie z treścią art. 133 § 3 O.p. w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga. Przepis art. 93 § 3 O.p. stanowi, że małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. Zakresem tego przepisu objęte jest złożenie wspólnego zeznania na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 6 ust. 2 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że do małżonków opodatkowanych wspólnie na podstawie tego przepisu zastosowanie ma art. 133 § 3 O.p. Na podstawie tego przepisu organ miał prawo doręczać decyzję wymiarową z dnia [...] grudnia 2012 r. tylko jednemu małżonkowi i wszystkie skutki związanej z tym doręczeniem rozciągały się na sytuację prawną drugiego małżonka. Oznacza to, że występująca w niniejszej sprawie odmowa odebrania tej decyzji przez Skarżącego na podstawie art. 153 § 2 O.p. skutkowała uznaniem tej decyzji za doręczoną i skutek ten na podstawie art. 133 § 3 O.p. obejmował także żonę Skarżącego.

Bezzasadny był także zarzut braku pisemnego upoważnienia M. R. do doręczenie Skarżącemu decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. Zgodnie z treścią art. 144 O.p. Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Przepis ten a także inne przepisy nie wymagają dla pracownika organu podatkowego szczególnego umocowania do doręczania pism w toku postępowania podatkowego. Oznacza to, że sam fakt bycia pracownikiem organu podatkowego stanowi wystarczająca przesłankę do dokonania przez pracownika organu podatkowego skutecznego doręczenia pisma w toku postępowania podatkowego. Okoliczność, że M. R. i K. T. byli pracownikami organu pierwszej instancji jest w niniejszej sprawie niesporna. Organ pierwszej instancji nie kwestionował uprawnienia M. R. do doręczania decyzji Skarżącemu. Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że M. R. był osobą nieuprawnioną do doręczania Skarżącemu decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r.

Zgodnie z treścią art. 153 § 1 O.p. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144 O.p., pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy doręczenia dokonuje organ przez swoich pracowników adnotacja wskazana w tym przepisie powinna pochodzić od osób dokonujących doręczenia. Przepis ten nie precyzuje jaką formę powinna mieć adnotacja o odmowie przyjęcia pisma przez adresata. Przepis ten nie określa, czy adnotacja ta powinna być umieszczona na piśmie, które próbowano doręczyć, czy też powinna być sporządzona w formie odrębnego pisma. Wobec milczenia ustawodawcy w tej kwestii należy uznać, że obie te formy są dopuszczalne pod warunkiem, że z adnotacji tych wynikać będzie w sposób jasny, że adresat odmówił odbioru pisma. Sporządzona w niniejszej sprawie notatka służbowa z dnia 24 grudnia 2012 r., w której opisana została próba doręczenia Skarżącemu decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. odpowiada wymogom zawartym w art. 153 § 1 O.p Notatka ta w sposób wystarczająco szczegółowy opisuje przebieg zdarzeń związanych z próbą doręczenia Skarżącemu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Jest ona podpisana przez P. K. i M. R. i zawiera relację P. K. z przebiegi próby doręczenia Skarżącemu decyzji. Z notatki tej oraz dołączonego do niej upoważnienia dla P. K. do doręczenia Skarżącemu m.in. decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. wynika, że Skarżący odmówił przyjęcia tej decyzji w dniu 24 grudnia 2012 r. W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że z zapisu umieszczonego na dole tej notatki wynika, że została ona opracowana przez A. K., która nie brała udziału w czynności opisanej w notatce. Zdaniem Sądu zapis ten oznacza, że osoba ta przygotowała tę notatkę jednakże dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenie ma jedynie okoliczność, że zgodność treści tej notatki z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń w niej opisanych potwierdzili pracownicy organu biorący udział w tych zdarzeniach oraz, że treść tej notatki zawiera relację o zdarzeniach pochodzącą od P. K.. W tym stanie rzeczy bez znaczenia pozostaje okoliczność, kto fizycznie napisał tę notatkę.

Bezzasadne są twierdzenia Skarżącego według, których w niniejszej sprawie do decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. powinno być dołączone zwrotne potwierdzenie odbioru z treści którego wynikałoby, że Skarżący odmówił przyjęcia decyzji. Brak jest przepisów, które nakazywałyby stosowanie zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma w przypadku, gdy pismo to organ doręcza przez swego pracownika. Stosowanie takiego potwierdzenia odbioru występuje w praktyce poczty, natomiast przy doręczaniu pism przez pracowników organów podatkowych byłoby to niecelowe, gdyż w takiej sytuacji odbiór pisma adresat potwierdza na kopii pisma pozostającej w aktach sprawy. Odmowa odbioru pisma przez adresata, jak już wskazano powyżej może zostać udokumentowana w formie notatki na oryginale pisma lub w formie odrębnej notatki służbowej.

Zdaniem Sądu organ zasadnie nie dał wiary Skarżącemu oraz zeznaniom jego syna, którzy twierdzili, że w dniu 24 grudnia 2012 r. podczas próby doręczenia przez pracowników organu pierwszej instancji decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżący przebywał poza domem i z nie mógł odebrać decyzji bezpośrednio. Skarżący wykazywał, że skoro nie mógł odebrać decyzji osobiście to nie można było nu zarzucać, że odmówił przyjęcia decyzji. Według Skarżącego to jego syn odmówił przyjęcia decyzji podczas nieobecności Skarżącego w domu. Odmowa przyjęcia decyzji przez domownika w celu oddania jej adresatowi nie wywołuje skutku doręczenia tak, jak ma to miejsce w sytuacji opisanej w art. 153 § 1 O.p. Przeciwko twierdzeniom Skarżącego i jego syna przemawia treść notatki służbowej przedstawiającej przebieg zdarzeń podczas próby doręczenia Skarżącemu decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. Treść tej notatki jest spójna z zeznaniami złożonymi w toku postępowania przez P. K. i M. R.. Dowodem na nieobecność Skarżącego w domu podczas próby doręczenia decyzji mogłoby być potwierdzenie rozmowy, jaką przez telefon miał prowadzić ze Skarżącym jego syn w celu uzyskania stawiska ojca co do możliwości odebrania decyzji przez syna, jako domownika w celu oddania jej następnie samemu Skarżącemu. Skarżący na wezwanie organu nie przedstawił bilingu rozmów potwierdzającego odbycie takiej rozmowy oraz nie wskazał numeru telefonu, z którego taką rozmowę prowadził. Z informacji uzyskanych od operatora telefonicznego wynika, że Skarżący miał możliwość uzyskania bilingu rozmów telefonicznych. Zdaniem Sądu organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zasadnie wskazał tę okoliczność, jako fakt potwierdzający nieprawdziwy charakter twierdzeń Skarżącego i jego syna odnoszących się do nieobecności Skarżącego w domu w czasie próby doręczenia mu decyzji. W ocenie Sądu organ zasadnie wskazał, że o braku zgodności zeznań Skarżącego i jego syna z rzeczywistością świadczy też okoliczność, zwlekania przez Skarżącego z odbiorem decyzji. Z notatki służbowej z dnia 19 grudnia 2012 r. wynika, że Skarżący podczas rozmowy telefonicznej prowadzonej z pracownikiem organu pierwszej instancji oświadczył, że przybędzie do siedziby organu w celu odebrania decyzji w dniu [...] grudnia 2012 r. Skarżący nie stawił się w dniu 21 grudnia 2012 r. w siedzibie organu i w toku postępowania nie wykazał, że nie ponosi winy za tę okoliczność. O tym, że Skarżący nie zamierzał odbierać decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. świadczy również twierdzenie przez niego w zeznaniach złożonych w dniu 9 maja 2013 r., że swojemu synowi zakazał odbierania decyzji, gdyż sytuacja, w której pracownicy organu podjęli próbę doręczenie decyzji w miejscu zamieszkania Skarżącego wydała mu się niejasna i dziwna. To stwierdzenie należy uznać za nieuzasadnione, gdyż w stosunku do Skarżącego i jego żony toczyło się postępowanie podatkowe i przebieg czynności podjętych w tym postępowaniu z udziałem Skarżącego wskazywał w sposób jednoznaczny, że w sprawie dojdzie do wydania decyzji, która będzie podlegała obowiązkowi doręczenia Skarżącemu. Zatem próba doręczenia decyzji w miejscu zamieszkania, zwłaszcza po tym jak Skarżący nie stawił się w siedzibie organu w dniu 21 grudnia 2012 r. w celu odebrania decyzji, nie mogła budzić żadnych wątpliwości Skarżącego. Dodatkowo należy wskazać, że w toku postępowania podatkowego Skarżący miał możliwość zorientowania się, że pracownicy organu podatkowego nie używają specjalnych oznakowań wskazujących na to, że są pracownikami organu. Okoliczność ta jest znana powszechnie. To samo dotyczy pojazdów używanych przez pracowników organu podatkowych. Powszechnie wiadomym jest, że pojazdy te w odróżnieniu od pojazdów np. policji czy niektórych pojazdów służby celnej oraz kontroli skarbowej nie są oznakowane w szczególny sposób. Zatem twierdzenia Skarżącego, według których próba doręczenia decyzji w jego miejscu zamieszkania przez osoby, które nie miały oznakowań zewnętrznych wskazujących na to, że są pracownikami organu, wzbudziła podejrzenia Skarżącego należało uznać za oczywiście bezzasadne i nieprawdziwe.

W świetle powyższych ustaleń należało stwierdzić, że przebieg zdarzeń przedstawiony w toku postępowania przez pracowników organu pierwszej instancji ma charakter spójny i nie występują w nim żadne okoliczności budzące wątpliwości. Natomiast wyjaśnienia i zeznania Skarżącego i jego syna tego waloru nie mają. Występują w nich wskazane powyżej kwestie budzące oczywiste wątpliwości co do zgodności relacjonowanego przez Skarżącego i jego syna przebiegu zdarzeń z rzeczywistością. Skarżący uchylił się w toku postępowania od wyjaśnienia tych wątpliwości przez udokumentowanie faktu prowadzenia rozmowy telefonicznej z synem podczas próby doręczenia decyzji, co świadczyłoby o jego nieobecności w domu. W tym stanie faktycznym zasadne było uznanie przez organ drugiej instancji, że Skarżący w dniu 24 grudnia 2012 r. podczas próby doręczenia mu decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2012 r. był w domu i za pośrednictwem swego oświadczył, że nie przyjmie tej decyzji. Okoliczności te stanowiły podstawę do uznania na podstawie art. 153 § 2 O.p., że decyzja wymiarowa z dnia [...] grudnia 2012 r. została doręczona stronie postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalił skargę.