Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 59/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 55, 64, 59
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 113
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z 26 lipca 2018 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) po rozpoznaniu wniosku inwestorów J. K. i K. K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą komunikacyjną i budynku garażowego wraz z infrastrukturą komunikacyjną".

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestorów z 9 kwietnia 2018 r. Postanowieniem z 10 maja 2018 r., organ nałożył na inwestorów, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązek usunięcia w określonym terminie wskazanych nieprawidłowości. W wyniku ponownej analizy uzupełnionego przez inwestorów projektu budowlanego, organ stwierdził, że braki wskazane w postanowieniu w zakresie określenia prawidłowej odległości okapu dachu głównego od najwyższego poziomu terenu przy budynku garażowym oraz geometrii dachu - symetryczności dachu budynku mieszkalnego, nie zostały uzupełnione.

Od decyzji odwołanie złożyli J. K. i K. K., jednocześnie zaskarżając postanowienie Starosty [...] z 10 maja 2018 r. Odwołujący wnieśli uchylenie punktu l postanowienia w brzmieniu cyt. "cztery egzemplarze projektu budowlanego doprowadzić do zgodności z ustaleniami decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia 29 września 2017 r. znak: [...] w zakresie: a ) odległości okapu dachu głównego od najwyższego poziomu terenu przy budynku garażowym -pkt 3 lit. g tir et drugi w/w decyzji, b) geometrii dachu - symetryczności dachu budynku mieszkalnego - pkt 3 lit. h w/w decyzji".

Ponadto, inwestorzy domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy wobec kompletności projektu budowlanego.

Odwołujący zakwestionowali sposób liczenia odległości okapu dachy budynku garażowego od najwyższego poziomu terenu przy budynku, przytaczając co należy rozumieć pod określeniem "okap dachu". Zdaniem J. K. i K. K., zaprojektowany na budynku mieszkalnym dach spełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie symetryczności, co potwierdził Burmistrz [...] w postanowieniu z 30 maja 2018 r. znak: [...], wydanym w trybie art. 113 § 2 kpa, wyjaśniającym jej treść.

Wojewoda decyzją z dnia 7 listopada 2018 r. , znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 j.t. ze zmianami), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, określa zakres obowiązków organu w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, uregulowano procedurę usuwania stwierdzonych naruszeń w zakresie określonym w ust. 1. Ponadto zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Jednym z powodów odmowy udzielenia pozwolenia na budowę było niedoprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia 29 września 2017 r. znak: [...] w zakresie odległości okapu dachu głównego od najwyższego poziomu terenu przy budynku garażowym. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że okap to pozioma, dolna krawędź dachu, wysunięta poza płaszczyznę elewacji, na krawędzi okapu najczęściej znajduje się rynna a konstrukcję okapu tworzą wystające poza obrys domu krokwie. Dokonana przez organ I instancji interpretacja w zakresie sposobu liczenia tej odległości jest niewłaściwą. Wynika z niej, że odległość ta wynosi 3,08 m, czyli liczona od najwyższego punktu okapu - górnej krawędzi. Organ odwoławczy nie kwestionował, że najniższa zwykle przebiegająca poziomo krawędź połaci dachu to okap, który jest zakończeniem połaci dachowej. Nie można uznać jednak, że ta dolna krawędź dachu kończy się przy samej jego połaci, gdyż najczęściej zakończony jest wąskim paskiem wygiętym w dół, wzdłuż którego z reguły przebiega rynna. Okap ma określoną stosowną szerokość. Konstrukcję nośną okapu stanowią wystające poza obrys budynku krokwie. Końcówki takich krokwi maskuje się najczęściej deską okapową, a do niej z kolei mocuje się obróbkę blacharską, haki rynnowe i rynny. Ważnym elementem okapu są zamontowane obróbki ze specjalnie uformowanej blachy. Nieuzasadnione zatem byłoby liczenie omawianej odległości od najwyższego punktu konstrukcji okapu, mając również na względzie jego szerokość. Zasadniczym zadaniem okapu jest odprowadzenie wód. Mając na względzie powyższe z przedstawionej dokumentacji - przekrój A-A, B-B projektu architektoniczno-budowlanego garażu wynika, że odległość okapu dachu głównego od najwyższego poziomu terenu przy budynku garażowym wynosi 2,70 m (przy uwzględnieniu opaski żwirowej 0,10 m to 2,80 m), co udowodnił również, inwestor w swojej odpowiedzi na postanowienie z 10 maja 2018 r. Projekt budowlany dla budynku garażowego został opracowany zgodnie z ustaleniami pkt 3 lit. g tj. przy uwzględnieniu paramentu 3,0 m, decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla zamierzenia objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę z 9 kwietnia 2018 r.

Organ odwoławczy podzielił natomiast zasadność odmowy pozwolenia na budowę ze względu na brak wypełnienia przez inwestora obowiązku doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami pkt 3 lit. h decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie symetryczności dachu budynku mieszkalnego. Określono w tym punkcie wymagania geometrii dachu jako: dach stromy, symetryczny, dwu lub wielospadowy, z ewentualnym poddaszem użytkowym; nachylenie połaci dachowej nie mniej niż 30°. Decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji w tym punkcie wprowadza pojęcie dachu symetrycznego, wskazując podstawowe założenie: przeciwległe połacie poszczególnych elementów dachu mają takie samo nachylenie i tę samą długość. Dalej, organ w tej definicji wskazuje wyjątki od tej zasady, cyt.: Dla budynku wielobryłowego oznaczać to będzie symetryczność dla każdej bryły oddzielnie. Nie naruszają symetryczności dachu drugorzędne elementy umieszczone w głównej połaci dachowej, takie jak lukarny, świetliki lub przekrycia balkonów czy tarasów. Nie stanowią też naruszenia symetryczności miejsca przenikania się połaci dachowych poszczególnych brył tego budynku.

W kontekście tych odstępstw Burmistrz [...] w postanowieniu z 30 maja 2018 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 113 § 2 kpa, wyjaśnił, że "zasada równiej długości tych elementów może, w ramach opisanych wyżej odstępstw, zostać naruszona. Dlatego też dach budynku dla symetryczności nie musi dla przeciwległych połaci poszczególnych elementów dachu zachować, na całej długości okapu, tą samą długość. Można więc tak kształtować, dla pewnych odcinków okapu dachu, wygląd i formę dachu, zachowując jego symetryczność, aby przeciwległe połacie dachowe nie miały zachowanej tej samej długości."

Rzeczywiście w literaturze dotyczącej konstrukcji budowlanych pojawia się definicja dachu symetrycznego, przez który należy rozumieć taki dach. gdy przeciwległe połacie dachowe poszczególnych elementów dachu mają takie samo nachylenie i tę samą długość. Niewątpliwie obiekt symetryczny to taki, który pozwala na odwzorowanie danego obiektu na niego samego. Połacie dachowe w sensie geometrycznym mają swoją długość, szerokość i kąt nachylenia względem konta prostego. Przyjęcie bowiem, że dach symetryczny to dach, którego połacie dachowe mogą mieć różne długości i szerokości oraz kąty nachylenia sprowadza się do tego, że pomiędzy dachem symetrycznym a niesymetrycznym nie ma różnic - w istocie zawsze przy takim dachu da się znaleźć oś symetrii. W ocenie organu odwoławczego zasadnym wydaje się przyjąć symetrię płaszczyznową wówczas główne połacie są symetryczne względem płaszczyzny pionowej zawierającej główną kalenicę, tj. mają ten sam kąt nachylenia, układ i formę.

Zaprojektowany na budynku mieszkalnym jednorodzinnym dach, jak wynika z analizy projektu architektonicznobudowlanego, jest niewątpliwie dachem stromym, czterospadowym/czteropołaciowym o nachyleniu połaci głównej 40° czyli nie mniej niż 30° -warunki decyzji wz spełnione. Dach ten jest jednak niesymetryczny - sprzeczność z zapisem wz, gdyż ma różnej długości połacie dachowe, co wynika z analizy rysunku nr A-6 "rzut dachu" tj. dwie przeciwległe połacie w kształcie trapezu o długości 1370 cm i 1430 cm i dwie przeciwległe połacie boczne w kształcie trójkąta o długości 1210 cm i 1150 cm. Okoliczność by długość jednej strony połaci dachowej była większa niż jej przeciwległy odpowiednik nie jest w tej sprawie uzasadniona zastosowaniem przekrycia wystających części budynku: schodów wejściowych, tarasów i innych elementów tego budynku. Nie mamy do czynienia również z wielobryłowością tego budynku, co oznaczałoby symetryczność dla każdej bryły oddzielnie. Wyłącznie tylko w takich sytuacjach zasada symetryczności nie zostaje naruszona tj. poprzez inną długość drugorzędnych elementów głównej połaci dachowej, w miejscach przenikania się połaci dachowych poszczególnych brył tego budynku.

Zaprojektowana linia dachu, według oceny organu odwoławczego ma na celu zapewnienie efektowej pod względem wizualnym, estetycznym formy architektonicznej budynku. Dla prawidłowego ukształtowania formy architektonicznej budynku mieszkalnego, są istotne nie długość okapów i kalenicy, lecz jednakowe długości i nachylenie połaci dachowych, biorąc pod uwagę ustalenia wydanej dla tej inwestycji decyzji wz.

Poprzez tak przyjęte rozwiązanie projektowe doszło do sytuacji, gdzie jedna połać dachu jest przedłużona, a druga już nie. Nie są to dość istotne różnice, jednak decydują o tym, że dach jest niesymetryczny. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem przeciwnym Burmistrza [...] zawartym w postanowieniu z 30 maja 2018 r.

Skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. K., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

naruszenie prawa materialnego: art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez brak sprawdzenia zaproponowanych przez wnioskodawcę rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy Burmistrza [...] wraz z postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r.

naruszenie art. 55 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mówiącym, że "decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę" ,

3. naruszenie rozstrzygnięć decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy wraz z postanowieniem Burmistrza [...], w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji w zakresie użytego pojęcia "dach symetryczny",

naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem wymogów określonych w przepisach prawa,

naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania do organów państwa; brak właściwie zgromadzonego materiału dowodowego oraz ogólnikowe sformułowania decyzji stawią inwestora w sytuacji niepewności co do żądania i rozstrzygnięcia organu II instancji, a tym samym podważa zaufanie Inwestora do organu administracji,

naruszenie art. 10 K.p.a.

naruszenie art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez wydanie

decyzji naruszającej zasadę należytego i wyczerpującego udzielania informacji oraz zasadę wyjaśnienia zasadności przesłanek załatwienia sprawy,

naruszenie art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez wydanie

decyzji, w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnej w którym organ I instancji nie podjął niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli

naruszenie art. 79a K.p.a. poprzez brak wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony

naruszenie art. 107 K.p.a. poprzez wydanie decyzji

z uzasadnieniem faktycznym i prawnym, które nie zawierało wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zarzutom zawartym w odwołaniu, zaś uzasadnienie prawne nie zawierało przytoczenia przepisów prawa, na które powoływał się organ administracji publicznej

W uzasadnieniu opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważ6ył co następuje

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302), dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone

w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ww. przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i sprawowana jest, podług treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w zakresie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem materialnym, jak i przepisami prawa proceduralnego, w zależności od ich wpływu na wynik sprawy, przy czym – stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania jest decyzja Wojewody z dnia 7 listopada 2018 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia 26 lipca 2018 r. znak: [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą komunikacyjną i budynku garażowego wraz z infrastrukturą komunikacyjną" na działce nr [...] w m. [...].

Skarga na powyższą decyzję jest niezasadna i dlatego nie podlega uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U.2018.1202) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

W przepisie art. 35 ust. 1 prawa budowlanego określono czynności sprawdzające, jakich powinien dokonać organ w zakresie kompletności wniosku (co do formy i wymaganej prawem treści) oraz jego zgodności z przepisami prawa. Z jego treści wynika, iż w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub gdy w przypadku jego braku wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami tych dokumentów. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń powyższych aktów prawnych. Sprawdzeniu, o którym mowa w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, podlega więc cały projekt budowlany, tj. projekt zagospodarowania działki lub terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Natomiast jego rozwiązania powinny być weryfikowane zarówno na podstawie części tekstowej, jak i graficznej wskazanych wyżej aktów prawnych (Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX. 2019).

Zgodnie z cyt. przepisem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w sytuacji stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nieusunięcie naruszeń wskazanych w postanowieniu stanowi wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmownej. Rygorem niezastosowania się do wezwania organu jest nie pozostawienie podania bez rozpoznania, ale właśnie merytoryczna decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 01. 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1028/18). Należy również zauważyć, że organ odmawiając wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę powinien jednocześnie wskazać, które z wymagań ustalonych w przepisie art. 35 ust. 1 prawa budowlanego nie zostały przez inwestora spełnione. Istotne jest przy tym aby te niespełnione przez inwestora warunki były określone wyraźnie i jednoznacznie.

Nadto należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073; ze zm.) dalej w skrócie u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 64 ust. 4 ustawy stanowi, iż przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią art. 55 decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji ) celu publicznego ( a zatem i decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z przytoczonych regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, zatem, analogicznie jak z cyt. przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, że postanowienia zawarte w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu decyzji o pozwolenie na budowę i ocenie projektu budowlanego. Związanie wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu architektoniczno- budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkr 1 Prawa budowlanego, ale także wprowadza wyraźny zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać ( wyrok NSA z 20. O6. 2017 r., sygn. akt II OSK 2639/15, por. wyrok WSA w Krakowie z 29. 03. 2019 , sygn. akt II SA/kr 90/19).

Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż odpowiada ona prawu.

Analizując materiał zgromadzony w toku postępowania, nie sposób bowiem nie zauważyć, że główna kwestia sporna dotyczy geometrii dachu budynku mieszkalnego, a dokładnie zgodności w tym zakresie przedłożonego organowi do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia 29 września 2017 r. o warunkach zabudowy o warunkach zabudowy inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą komunikacyjną i budynku garażowego wraz z infrastrukturą komunikacyjną". W ww. decyzji o warunkach zabudowy w punkcie pkt 3 lit. h określono bowiem następujące wymagania geometrii dachu: dach stromy, symetryczny, dwu lub wielospadowy, z ewentualnym poddaszem użytkowym; nachylenie połaci dachowej nie mniej niż 30°. Trzeba też wskazać, że nie naruszają symetryczności dachu drugorzędne elementy umieszczone w głównej połaci dachowej, takie jak lukarny, świetliki lub przekrycia balkonów i tarasów połaci oraz miejsca przenikania się połaci dachowych poszczególnych brył tego budynku.

Nie budzi zatem wątpliwości. że dach projektowanego budynku mieszkalnego musi spełniać m. in. warunek symetryczności. W ocenie organów przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany budynku mieszkalnego nie posiada dachu symetrycznego, którego cechą charakterystyczną jest takie samo nachylenie i taka sama długość głównych połaci dachu. Poza sporem pozostaje bowiem fakt, że w projekcie budowlanym dla przedmiotowej inwestycji wskazano różne długości przeciwległych połaci dachowych, tj. dwie przeciwległe połacie w kształcie trapezu o długości 1370 cm i 1430 cm i dwie przeciwległe połacie boczne w kształcie trójkąta o długości 1210 cm i 1150 cm. W opinii organu okoliczność ta świadczy o niesymetryczności dachu, czego konsekwencją jest sprzeczność projektu z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, w której jasno wskazano, że dach winien być m.in. symetryczny. Sprzeczność implikuje konieczność wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenie projektu budowlanego. Tymczasem skarżący podnosi, że takie naruszenie symetryczności dachu nie powoduje naruszenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, gdyż decyzja ta dopuszcza umieszczenie w głównej połaci dachowej szeregu elementów, które mogą naruszać ogólnie przyjętą zasadę symetryczności w tym przykrycia tarasów realizowane jako przedłużenie głównej połaci dachu. Jak pisze skarżący w uzasadnieniu skargi "przekrycie tarasu wejściowego do budynku" stanowi takie "naruszenie symetryczności", które nie powoduje naruszenia ustaleń warunków zabudowy gdyż są to elementy dopuszczone jako drugorzędne.

Rozstrzygając zaistniałe wątpliwości w tym zakresie rację należy przyznać Wojewodzie, który słusznie powołał się na definicję dachu symetrycznego, wprowadzoną decyzją o warunkach zabudowy, w której jako podstawowe założenie wskazano, że przeciwległe połacie poszczególnych elementów dachu mają takie samo nachylenie i taką samą długość". Organ miał na uwadze zawarte w decyzji zastrzeżenie, że "nie naruszają symetryczności dachu drugorzędne elementy umieszczone w głównej połaci dachowej, takie jak (..) przykrycia balkonów, czy tarasów", jednak prawidłowo skonstatował, iż taka sytuacja nie zachodzi na gruncie ocenianego projektu budowlanego. Oceniając zapisy przedłożonego do akt administracyjnych projektu budowlanego potwierdzić należy ustalenia Wojewody, zgodnie z którymi rozwiązania projektowe przyjmujące rożną długość przeciwległych, głównych połaci dachowych, naruszają założenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, w których wyraźnie zaakcentowana jest potrzebę symetryczności dachu zapewniająca estetyczną formę architektoniczną budynku. Brak jest podstaw do uznania twierdzeń skarżącego o tym, iż planowane wymiary i konstrukcja głównych połaci dachu nie ma wpływu na jego symetryczność – takie stanowisko nie ma oparcia w celu określonym w decyzji o warunkach zabudowy i nie jest usprawiedliwione zakładanymi efektami w sferze wyglądu dachu.

W tym miejscu jeszcze raz warto przywołać przepis art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, przez co zgodnie z panującym w orzecznictwie i doktrynie poglądem należy rozumieć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może dokonywać weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy, nie wolno mu też postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji, a przede wszystkim nie jest uprawniony do dokonywania jej wykładni we własnym zakresie. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzający projekt budowlany nie może również w żaden sposób kontrolować lub modyfikować decyzji o warunkach zabudowy, gdyż to też nie należy do jego kompetencji (por. wyrok NSA z 13.07.2012 r., II OSK 730/11).

W rozstrzyganej sprawie skarżący swoje twierdzenia opiera w głównej mierze na stanowisku Burmistrza [...], zawartym postanowieniu z 30 maja 2018 r. znak : ITI. 6730.55.2017.09, kiedy to organ, działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnił - na wniosek skarżącego - wątpliwości w zakresie pojęcia "dach symetryczny", zdefiniowany w swojej własnej decyzji o warunkach zabudowy, stwierdzając, że kształt domu przedstawionego w projekcie budowlanym skarżącego spełnia te wymagania. Odnosząc się do powyższego orzeczenia, przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. W postępowaniu w trybie art. 113 § 2 kpa organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Merytoryczna zmiana decyzji może być osiągnięta wyłącznie w trybie odwoławczym ewentualnie w jednym z trybów nadzoru (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19. 12.2018 r., sygn. akt II OSK 240/17).

Wydane w ramach komentowanego postępowania postanowienia Burmistrza [...] z 30 maja 2018 r., mające na celu wyjaśnienie wątpliwości obarczone jest uchybieniem polegającym na przekroczeniu ustawowego uprawnienia. Odniesienie się przez organ bezpośrednio do projektu budowlanego było bezsprzecznie wkroczeniem na teren kognicji innych podmiotów, bowiem Burmistrz [...] de facto dokonał oceny zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, do czego nie miał podstawy. Powoływanie się zatem przez skarżącego na twierdzenia tego postanowienia są bezskuteczne, o tyle, o ile dotyczą one bezpośrednio kwestionowanego projektu. Czym innym jest bowiem wyjaśnienie wątpliwości co do treści danej decyzji o warunkach zabudowy, a czymś zupełnie innym jest ocena jej zgodności z konkretnym projektem budowlanym. Takie zadanie zostało przez ustawodawcę pozostawione w kompetencji innych organów – zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane. Wszelkie twierdzenia Burmistrza [...] w tym zakresie nie mogą zatem odnieść skutku, ani tym bardziej wiązać organów administracji, w którym kompetencje Burmistrz [...] ingerował.

Dodać także należy, że ostateczną przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego było w niniejszym przypadku nieusunięcie przez stronę niezgodności w zakresie symetryczności dachu. Zatem nawet pomimo faktu ograniczenia przez organ II instancji przyczyn zaskarżonej decyzji do tej jednej przesłanki treść decyzji nie mogłaby być inna. Zarzuty skarżącego zawarte w skardze, dotyczące potrzeby uchylenia również decyzji Starosty [...], który wskazał także inną podstawę odmowy zatwierdzenia projektu (zbyt małą odległości okapu dachu głównego od najwyższego poziomu terenu przy budynku garażowym) pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Literalna wykładnia przepisu art. 35 ust. 3 prawa budowlanego nie pozostawia bowiem wątpliwości co do obowiązku odmowy wydania decyzji odmownej w każdym przypadku, w którym strona nie usunie wszystkich wskazanych nieprawidłowości – tak, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Podsumowując tę część rozważań należy jednoznacznie stwierdzić, że chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przez organ administracji publicznej art. 35 ustawy prawo budowlane, art. 55 w zw. z art. 64 u.p.z.p. oraz art. 113 § 2 k.p.a.

Przechodząc do oceny zarzutów związanych z naruszeniem art. 6, 8, 10, 9 i 11, 7, 77 i 80, 79a oraz 107 kpa, wskazać trzeba iż są one również nieuzasadnione. Skarżący nie przedstawia w dalszej części skargi dla ich uzasadnienia konkretnych okoliczności, nie wskazał na czym uchybienia proceduralne miałyby polegać. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie prowadzone było prawidłowo, sposób działania organów był zgodny z prawem, zaś zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie odpowiadają ustalonemu stanu faktycznemu i znajdują odzwierciedlenia w zastosowanych przepisach ustawy

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.