Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 777/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2019r., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1-3, art. 37a pkt 1 oraz art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2019r., poz. 161 ze zm.), a także § 1 ust. 1- 4, § 8 ust. 1 -4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015r. poz. 1236 ze zm.), z dniem [...] marca 2019r. cofnął delegowanie i odwołał z dyspozycji nadkom. P. W. – pozostającego w jego dyspozycji, delegowanego do czasowego pełnienia służby w B. na stanowisko specjalisty Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w B. , oraz z dniem [...] kwietnia 2019r. mianował na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w 8 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,341 kwoty bazowej, z zachowaniem prawa do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku w kwocie [...]zł do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, ze stałym dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] zł. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że w związku z likwidacją Wydziału Kontroli KMP w [...], także stanowiska naczelnika tego wydziału zajmowanego przez funkcjonariusza, z dniem [...] kwietnia 2018r. został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...] (rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2018r.). Funkcjonariusz od [...].06.2018r. do [...].03.2019r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim. Mając na uwadze zbliżający się upływ okresu 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji (art. 37a ust. 1 ustawy), wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wskazania innego stanowiska służbowego, w toku którego funkcjonariusz ustanowił pełnomocnika radcę prawnego. W toku postępowania dokonano analizy akt osobowych funkcjonariusza oraz analizy kadrowej w podległych KMP jednostkach celem rozpoznania możliwości wyznaczenia stanowiska równoważnego ze zlikwidowanym stanowiskiem służbowym, odpowiadającego kwalifikacjom. Przed przeniesieniem do dyspozycji skarżący zajmował stanowisko naczelnika wydziału w 9 grupie zaszeregowania, od dnia [...].01.2019r. z mnożnikiem 2,541 i stawką uposażenia zasadniczego [...] ze stałym dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...]zł i dodatkiem kontrolerskim w wysokości 5% kwoty bazowej. W materiałach sprawy wskazano wszystkie wakujące stanowiska zaszeregowane w grupach od 5 do 12 przedstawione w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych jak i tabeli grup zaszeregowania stanowisk służbowych oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej.

Na tej podstawie organ wyznaczył skarżącemu stanowisko zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...]. Brano również pod uwagę możliwość powołania na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w B. , w związku z czym [...] marca 2019r. wystąpiono o konieczną weryfikację kandydata przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jednak do chwili wydania decyzji nie otrzymano decyzji w tej sprawie.

[...] marca 2019r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy, [...] marca 2019r. jego pełnomocnik zgłosiła wnioski dowodowe, których organ odmówił uwzględnienia postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2019r. Organ uwzględnił jedynie wniosek o dołączenie do akt wszystkich zakresów obowiązków na wolnych stanowiskach. Także kolejny analogiczny wniosek dowodowy z [...] marca 2019r. został oddalony postanowieniem organu, z uwagi na fakt, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów (z przesłuchania byłego Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia na okoliczność wolnych stanowisk na dzień wszczęcia postępowania, włączenia do akt dokumentacji związanej z reorganizacją i likwidacją Wydziału i stanowiska naczelnika) nie miałoby znaczenia dla rozpoznania sprawy.

Dalej organ wskazał, że w dniu [...] marca 2019r. o godz. 10.00 został wyznaczony przez Komendanta Miejskiego Policji termin rozmowy kadrowej w sprawie wyznaczenia nowego stanowiska w związku z upływem 12 miesięcznego pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. O terminie tym poinformowano pełnomocnika skarżącego oraz przedstawiciela NSZZ Policjantów. W dniu [...] marca 2019r. godz. 9.30 wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym poinformowano, że P. W. nie może uczestniczyć w rozmowie kadrowej wyznaczonej na dzień [...] marca 2019r., z uwagi na fakt przebywania na urlopie wypoczynkowym poza granicami kraju w okresie od [...] marca do [...] kwietnia 2019r. Zawnioskowano o wyznaczenie nowego terminu rozmowy kadrowej po [...] kwietnia 2019r. i powrocie do pracy, oraz dołączenie do akt kopii raportu z dnia [...] lutego 2019r. dot. udzielania skarżącemu urlopu wypoczynkowego. Organ uznał, że nie było możliwości przesunięcia terminu rozmowy kadrowej na termin po [...] kwietnia 2019r. bowiem z uwagi na upływ 12 miesięcznego okresu dyspozycji istniała konieczność wyznaczenia funkcjonariuszowi nowego stanowiska na dzień [...] kwietnia 2019r.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego P. W., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 36 ust. 1 – 3, art. 38 ust. 2 pkt 4 i pkt 5 ustawy o Policji oraz przepisów art. 7, art. 107 § 3 i art. 108 k.p.a., wnosząc o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i ustalenie prawidłowego równorzędnego stanowiska lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie, a także uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto na podstawie art. 25 k.p.a. wniesiono o wyłączenie organu odwoławczego - Komendanta Policji, bowiem z inicjatywy odwołującego się są prowadzone postępowania wyjaśniające co może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i obiektywizm organu odwoławczego.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019r. Komendanta Głównego Policji, na podstawie art. 24 w zw. z art. 25 k.p.a. odmówił wyłączenia Komendanta Policji od udziału w niniejszym postępowaniu.

Pismem z [...] czerwca 2019r. funkcjonariusz zawnioskował do KWP o przeprowadzenie dowodów: z przesłuchania S. K. – na okoliczność przyczyn nie wszczęcia postępowania administracyjnego w kwietniu 2018r. oraz stanowisk równorzędnych jakie można było w tym czasie zaproponować skarżącemu, a także Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KMP - na okoliczność wolnych stanowisk na dzień wszczęcia postępowania tj. [...] lutego 2019r., dowodu z akt osobowych skarżącego na okoliczność kwalifikacji, posiadanych umiejętności oraz przebiegu służby celem ustalenia nowego właściwego równorzędnego stanowiska, przeprowadzenia analizy wolnych stanowisk, które mogły być powierzone skarżącemu od dnia [...] kwietnia 2018r. do dnia zakończenia postępowania w tym dowodu z rejestru rozkazów personalnych KMP od dnia [...].04.2018r. poprzez włączenie kopii do akt, a także włączenie dokumentacji dotyczącej reorganizacji celem ustalenia kiedy zlikwidowano stanowisko zajmowane przez skarżącego.

Postanowieniem z [...] lipca 2019r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku.

Komendant Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2019r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko, służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko, a w myśl art. 38 ust. 4, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Możliwość fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadkach o których mowa w ust. 2 nie wymaga zgody policjanta, jeżeli tym samym spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do pkt 4, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, albo zwolnić ze służby. Organ podkreślił, że decyzja o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie jako zasadę, wynikającą z art. 38 ustawy o Policji, organ odwoławczy wskazał przenoszenie policjanta na stanowisko służbowe równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego.

Dalej jako okoliczność bezsporną wskazano, że Rozkazem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018r. wprowadzono z dniem [...] kwietnia 2018r, zmianę organizacyjną w postaci likwidacji Wydziału Kontroli w strukturze KMP w [...], a tym samym uległo likwidacji stanowisko naczelnika Wydziału Kontroli, które zajmował nadkom. P. W.. W związku z powyższym policjant został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dniem [...] kwietnia 2018r. na mocy art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Organ podkreślił, że ustawodawca usankcjonował w tym przepisie możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostają umieszczeni policjanci o czasowo nieregulowanym statusie służbowym. Grupa ta ma stanowić przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe albo zwolnienia ze służby w Policji, w której umieszcza się m.in. policjantów zwalnianych z dotychczasowych stanowisk na czas nie dłuższy niż okres 12 miesięcy. Z uwagi na konieczność wskazania nadkom. P. W. nowego stanowiska służbowego, na którym będzie on mógł realizować zadania zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym, w toku postępowania dokonano analizy jego akt osobowych pod kątem dotychczasowego przebiegu służby oraz posiadanych kwalifikacji i wykształcenia. Dalej organ opisał przebieg służby i kwalifikacje funkcjonariusza.

P. W. przed przeniesieniem do dyspozycji KMP w [...] zajmował stanowisko naczelnika wydziału w 9 grupie zaszeregowania, od dnia [...].01.2019r. z mnożnikiem 2,541 i stawką uposażenia zasadniczego [...] zł, z dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...]złotych i dodatkiem kontrolerskim w wysokości 5 % kwoty bazowej. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji przeprowadził dwukrotnie analizę kadrową stanu etatowego KMP w [...] tj. w dniu [...] i [...] marca 2019r., pod kątem wskazania dla funkcjonariusza stanowiska służbowego równorzędnego do zajmowanego przed przeniesieniem go do dyspozycji, w materiałach postępowania wykazano wszystkie wakujące stanowiska służbowe zaszeregowane w grupach od 5 do 12, przedstawione w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych jak i w tabeli grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. W wyniku przeprowadzonej analizy, organ I instancji stwierdził brak wakującego równorzędnego stanowiska służbowego odpowiadającego stanowisku zajmowanemu przez skarżącego przed przeniesieniem go do dyspozycji. KMP w [...] prawidłowo uznał, iż wobec braku opinii Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, dotyczącej ewentualnego powołania na stanowisko komendanta Komisariatu Policji w B. , istnieje możliwość mianowania funkcjonariusza na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] KMP w [...] w 8 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,341 kwoty bazowej, z zachowaniem prawa do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku tj. w kwocie [...]zł, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, z dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...]zł.

Zdaniem organu odwoławczego poprawnie także organ I instancji zastosował art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Jednocześnie organ powołał się na ugruntowany w orzecznictwie pogląd w zakresie rozumienia pojęcia równorzędności stanowisk, o czym decyduje przede wszystkim grupa zaszeregowania i stopień etatowy przyporządkowany temu stanowisku (nawet przeniesienie na niższe stanowisko nie wymaga zgody policjanta wówczas, gdy warunki płacy na obu stanowiskach są identyczne). W ocenie organu odwoławczego przy określaniu stanowiska na które mianowano skarżącego KMP w [...] wziął pod uwagę najmniejsze dolegliwości dla policjanta, przy uwzględnieniu warunków służby, możliwości awansu oraz kwalifikacji i jego doświadczenia, co jest bardzo istotne zwłaszcza w sytuacji, gdy powody zmiany stanowiska wynikają ze względów organizacyjnych, a nie z oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych. W Komisariacie Policji [...] KMP w [...] liczba etatów Policji jest większa niż 120 i tym samym stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w grupach zaszeregowania od 8 do 14 a przysługują policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych oraz samodzielnych określone w kolumnie oznaczonej lit. "A" w tabeli grup zaszeregowania stanowisk służbowych policyjnych oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że pełniącym tam służbę policjantom na stanowiskach kierowniczych przysługują najwyższe, spośród wszystkich innych komisariatów podległych KMP w [...], mnożniki kwoty bazowej.

Zarzuty odwołania organ II instancji uznał za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika odnośnie zaniechania uzyskania zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe organ wskazał, że nadkom. P. W. od [...] czerwca 2018r. do [...] marca 2019r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim, a od [...] marca 2019r. do dnia [...] kwietnia 2019r. korzystał z urlopu wypoczynkowego, trudno było zatem, pomimo kilku prób wyznaczyć termin rozmowy kadrowej, uwzględniając, że do dnia [...] marca 2019r. należało wyznaczyć skarżącemu nowe stanowisko służbowe. Zebrany materiał dowodowy pozwala uznać, iż nadkom. P. W. był świadomy swojej sytuacji kadrowej. Dokonał fakultatywnego wyboru korzystając z urlopu wypoczynkowego, po powrocie z długotrwałego zwolnienia lekarskiego, ograniczając tym samym swoją dostępność i udział w czynnościach postępowania administracyjnego dotyczącego określenia nowego stanowiska służbowego. Poparciem tej tezy jest notatka służbowa sporządzona przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] (k. 92 akt post.). Nie zgodził się również organ z zarzutem niewłaściwego zastosowania przepisów art. 36 ust. 1 - 3 ustawy o Policji, ponieważ zaskarżonym rozkazem personalnym cofnięto skarżącemu delegowanie do czasowego pełnienia służby w KP w B. KMP w [...]. Należało zatem w podstawie prawnej zastosować przywołane przepisy. Nie zostały również naruszone wskazane w odwołaniu przepisy postępowania. Komendant Miejski Policji w [...] wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy oraz biorąc pod uwagę interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, podjął przedmiotowe rozstrzygnięcie. W ocenie Organu II instancji, uzasadnienie decyzji jest wystarczające, decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane w oparciu o art. 107 § 1 k.p.a. Organ I instancji przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia wnikliwie i gruntownie zważył okoliczności sprawy, a nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony wynikało z faktu, że wnioskowane dowody dotyczyły okoliczności, które pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Zasadność przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę powinna wynikać z uzasadnionych twierdzeń i zarzutów dotyczących ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Dlatego też włączanie do akt prowadzonej sprawy wszelkich materiałów dowolnie wskazywanych przez stronę, byłoby niewątpliwie sprzeczne z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z Kpa. Organ odwoławczy uznał także za prawidłowe nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, które nastąpiło z uwagi na ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiający się koniecznością niezwłocznego wprowadzenia wskazanej decyzji do obrotu prawnego i koniecznością mianowania nadkom. P. W. na stanowisko służbowe, przed upływem 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, a co za tym idzie uregulowania sytuacji prawnej policjanta. Organ wskazał, że realizacja celów Policji, tj. zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej policjantów. Jednocześnie organ uznał, iż brak jest podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji I instancji.

Organ drugiej instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, a biorąc pod uwagę materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania administracyjnego, stan prawny, jak i faktyczny istniejący w chwili rozpatrywania złożonego wniosku, postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2019r. odmówił uwzględnienia wniosków o przeprowadzenie dowodów. Końcowo KWP poczynił uwagi ogólne na temat charakteru administracyjno-prawnego stosunku służbowego policjanta, i związanych z tym konsekwencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy P. W., reprezentowany przez radcę prawnego A. P., wniósł o uchylenie powyższego rozkazu personalnego nr [...] w całości oraz poprzedzającego go rozkazu z dnia [...] marca 2019r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalenie okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w tym nie rozpoznanie zgłoszonych w odwołaniu przez stronę skarżącą zarzutów- organ drugiej instancji powielił uzasadnienie organu pierwszej instancji oraz naruszenie art. 10 w związku z art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie i pomijanie zgłoszonych wniosków dowodowych, które zdaniem skarżącego miły istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy oraz przedłożenie do sprawy dowodów po zapoznaniu się strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym - dotyczy postępowania przed organem pierwszej instancji czego organ odwoławczy nie zauważył i nie odniósł się do powyższego.

W uzasadnieniu podano, że organ odwoławczy mimo szczegółowego uzasadnienia zarzutów odwołania i zgłoszenia ponownie wniosków dowodowych, które zostały bezzasadnie pominięte przez organ drugiej instancji, nie przeprowadził żadnego postępowania celem wyeliminowania błędów organu pierwszej instancji. Ponadto podobnie jak rozkaz organu pierwszej instancji także zaskarżony rozkaz nie zawiera elementów koniecznych wynikających z art. 107 k.p.a. bowiem nie zawiera: - uzasadnienia prawnego i faktycznego, w tym wskazania faktów na podstawie, których organ uznał za uzasadnione i konieczne dokonanie mianowania funkcjonariusza Policji na niższe stanowisko, z jakich powodów to uczynił w szczególności, że Komendant Miejski mianowania na niższe stanowisko dokonuje po upływie 12 miesięcy od daty dokonania likwidacji stanowiska poprzedniego. Uzasadnienie w tym zakresie nie zawiera żadnego stwierdzenia a organ oddalił wnioski dowodowe strony, ponadto zaskarżony rozkaz w ogóle nie zawiera uzasadnienia prawnego i wyjaśnienia podstaw prawnych, w szczególności, że zaskarżona decyzja podaje postawy prawne, które w ogóle nie powinny mieć zastosowania a organ w tym zakresie milczy.

Zarzucono także, iż postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte z chwilą likwidacji stanowiska P. W. i organ (żaden) nie wyjaśnił jaką procedurę w niniejszej sprawie stosuje- czy przepisy dotyczące likwidacji stanowiska czy też upływ 12 miesięcy od postawienia w stan dyspozycji skarżącego. Mimo odpowiednich przepisów Komendant Miejski nie wszczynał postępowania przez okres 11 miesięcy celem wyznaczenia odpowiedniego stanowiska, pozostawiając skarżącego w niepewności co do jego sytuacji zawodowej i ewentualnej dalszej ścieżki kariery zawodowej. Wskazano, że powyższe nie tylko jest wyjaśniane w toczącym się postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w E. a także spowodowało rozstrój zdrowia skarżącego- skutkujący zwolnieniem lekarskim. Skarżący wskazuje, że to, że przebywał na zwolnieniu lekarskim nie uniemożliwiało prowadzenia postępowania celem ustalenia jakie stanowisko w związku z likwidacją będzie zajmował, a wręcz umożliwiało i dawało czas by powyższe uczynić i spowodować by skarżący wiedział na jakie stanowisko po odzyskaniu zdolności do pracy wróci i gdzie będzie wykonywał swoje obowiązki służbowe. Skoro organ czekał prawie 12 miesięcy by wszcząć postępowanie celem wyznaczenia stanowiska dla skarżącego po likwidacji zajmowanego stanowiska lub po upływie 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji i w sytuacji gdy Komendant Miejski udzielił zgody na urlop wypoczynkowy (skarżący wpisał, że będzie przebywał za granicą) powoływać się, że to skarżący pozbawił się możliwości udziału w rozmowie kadrowej jest niezrozumiałe. Kuriozalne jest zachowanie organu pierwszej instancji, który zawiadamia pełnomocnika skarżącego o godz. 15.00, że następnego dnia o 10.00 odbędzie się taka rozmowa, mając wiedzę i świadomość, że skarżący przebywa na urlopie zagranicą, i że usiłowano się z nim tylko skontaktować sms, których potwierdzenia odbioru nie ma. Urlop wypoczynkowy skarżącemu został udzielony przed wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Gdy skarżący uzyskał informację od pełnomocnika o tym, że taka rozmowa została wyznaczona podczas jego nieobecności stawił się niezwłocznie - uniemożliwiono mu odbycie takiej rozmowy- dowód notatki akta sprawy. Organ pierwszej instancji po zapoznaniu się strony z aktami sprawy i zgromadzonym materiałem dowodowym załączył nowe dowody w postaci notatek, jednakże nie zawiadomił o tym strony i uniemożliwił jej tym samym zapoznanie się z tymi dowodami. Powyższe miało miejsce przed organem pierwszej instancji a organ drugiej instancji mimo stosownych zarzutów do powyższego się nie odniósł.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem.

Stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 161 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Natomiast na zasadzie art. 38 ust. 4 ustawy, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Zatem w tym miejscu wskazać należy na relację zachodzącą pomiędzy art. 38 ust. 2, a art. 38 ust. 4. Otóż możliwość fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadkach, o których mowa w ust. 2, nie wymaga zgody policjanta, jeżeli tym samym spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do 4, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Natomiast brak zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w ust. 2 może, spowodować zwolnienie policjanta ze służby. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 38 ust. 4 ma charakter fakultatywny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 1999r. sygn. akt II SA 1702/98, LEX nr 47383) co oznacza, że mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, albo zwolnić ze służby. Podkreślenia więc wymaga, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy ma charakter uznaniowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2000r. sygn. akt II SA 637/00 (LEX nr 53769) sformułował następujący pogląd "Na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1990r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego". W świetle powyższego stanu prawnego organ może – zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji – przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Reasumując, przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: nastąpiła likwidacja zajmowanego stanowiska i brak jest możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Dodać w tym miejscu nadto należy, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno – prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Przełożony policjanta ma prawo doboru personelu jednostronnymi aktami. Ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegającej na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby. Zdaniem sądu, ocena możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, należy do przełożonego.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Rozkazem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018r., z dniem [...] kwietnia 2018r. w strukturze organizacyjnej KMP Policji zlikwidowano Wydział Kontroli. W tym samym dniu zatem likwidacji uległo stanowisko służbowe naczelnika tego wydziału, które zajmował nadkomisarz P. W.. Stanowisko to znajdowało się w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,541 (od dnia [...].01.2019r.) i stawką uposażenia zasadniczego [...] zł, z dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...]złotych i dodatkiem kontrolerskim w wysokości 5 % kwoty bazowej.

Jak wynika z akt sprawy, ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2018r. KMP w [...] na podstawie art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w związku z likwidacją Wydziału Kontroli – skarżącego delegowanego uprzednio do czasowego pełnienia służby w S. na stanowisku zastępcy komendanta komisariatu policji - z dniem [...] marca 2018r. zwolnił z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2018r. przeniósł do swojej dyspozycji ([...]), z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia. Jednocześnie podtrzymał delegowanie do czasowego pełnienia służby w S. na stanowisku zastępcy komendanta komisariatu policji. Obowiązki na tym stanowisku skarżący pełnił do [...] czerwca 2018r., a od [...] czerwca 2018r. do [...] marca 2019r. (zatem niemal 9 miesięcy) przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim. Skutkowało to między innymi skierowaniem do właściwej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w celu orzeczenia o stanie zdrowia funkcjonariusza i dalszej przydatności do służby w Policji (k.335-338 akt osobowych).

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Powyższy przepis statuuje przesłankę fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienie na stanowisko niższe, gdy wystąpią dwie przesłanki: 1) nastąpiła likwidacja zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska lub inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi 2) funkcjonariusz nie może być mianowany na równorzędne stanowisko służbowe.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że została spełniona pierwsza z przesłanek wymienionych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy, tj. nastąpiła likwidacja zajmowanego przez skarżącego stanowiska. Bez wpływu na tę ocenę pozostaje okoliczność, iż w związku z tym faktem przełożony właściwy w sprawach osobowych skorzystał w pierwszej kolejności nie z możliwości niezwłocznego mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe, lecz przeniósł go do dyspozycji, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby nie dłuższy niż 12 miesięcy (art. 37a pkt 1). Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało przez skarżącego zakwestionowane w trybie odwoławczym i stało się ostateczne.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw w obowiązujących przepisach prawa, aby czynić Komendantowi Miejskiemu Policji skuteczny zarzut wadliwości działania oparty na jedynie subiektywnym przeświadczeniu skarżącego, że postępowanie w sprawie wskazania mu nowego stanowiska służbowego, mimo iż został przeniesiony do dyspozycji winno zostać wszczęte wcześniej, niż nastąpiło to w tej sprawie – dopiero [...] lutego 2019r.

Nie podlega bowiem ocenie sądu administracyjnego decyzja przełożonego w sprawach osobowych skarżącego funkcjonariusza Policji co do tego jakie są potrzeby organizacyjne i inne okoliczności mające wpływ na jego swobodną ocenę, co do tego kiedy funkcjonariusza odwołać z dyspozycji i jakie z dostępnych wakujących stanowisk służbowych mu zaproponować, na które konkretnie (nawet z kilku dostępnych) powołać lub mianować z uwzględnieniem przebiegu dotychczasowej służby, warunków, kwalifikacji funkcjonariusza i potrzeb służby. Nie jest rola sądu administracyjnego wkraczanie w politykę kadrową Policji i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy do przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Należy pamiętać że mianowanie policjanta na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że policjant będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy pozwalają organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb Policji, czy oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego w jakim pozostaje policjant (m.in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawiają właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć. Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014r. sygn. I OSK 2809/12, należy wskazać, że nie było w tej sprawie obowiązkiem organu wyjaśnienie powodów takiej decyzji. Jak również decyzji co do tego, że przełożony skarżącego podjął swobodą decyzję o zamiarze mianowania funkcjonariusza, pozostającego w jego dyspozycji kadrowej, na nowe stanowisko służbowe (po likwidacji uprzednio zajmowanego) dopiero [...] lutego 2019r. Tego rodzaju obowiązek nie wynika w szczególności z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a jego realizacja przez organ wkraczałaby w suwerenne prawo przełożonego do oceny podwładnego. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikowania oceny przez przełożonego sposobu wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych. W sprawach, których przedmiotem jest przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, rola Sądu sprowadza się do oceny wystąpienia obiektywnych przesłanek określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz zbadania, czy do przeniesienia funkcjonariusza doszło z poszanowaniem obowiązującej procedury.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że z uwagi na charakter stosunku służbowego, którego cechami są podporządkowanie, dyspozycyjność i hierarchiczność, decyzja o celowości przeniesienia konkretnego policjanta na niższe stanowisko służbowe pozostaje w wyłącznej gestii właściwego przełożonego w sprawach osobowych. Kontrola sądowoadministracyjna w tym zakresie oznaczałaby kontrolę polityki kadrowej, do której sądy administracyjne nie są upoważnione. Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 14 czerwca 2013r. sygn. I OSK 1506/12, z 26 lutego 2016r. sygn. I OSK 3092/14, z 29 września 2017r. sygn. I OSK 1358/16, CBOSA).

Wobec powyższego bez znaczenia do rozpoznawanej sprawy, co zasadnie stwierdziły organy, pozostawały twierdzenia i wnioski dowodowe strony skarżącej w toku postepowania administracyjnego, zmierzające do wyjaśniania przyczyn dla których nie doszło do mianowania powołania skarżącego na nowe stanowisko - niezwłocznie po likwidacji z dniem [...] kwietnia 2018r. poprzednio zajmowanego stanowiska naczelnika Wydziału Kontroli, jak również ustalania wszystkich wolnych stanowisk równorzędnych i ruchów kadrowych i organizacyjnych w jednostkach podległych Komendantowi Miejskiemu Policji od tego dnia.

Na podstawie analizy akt sprawy i treści skargi stwierdzić przyjdzie, że spór w niniejszej sprawie dotyczy zagadnienia, w którym momencie ma być ustalona kwestia możliwości mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe.

Odnosząc się do tego zagadnienia, uwzględniając wcześniejsze wskazania Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podziela twierdzenia strony skarżącej, która wywodzi że ustalanie istnienia stanowiska równorzędnego do dotychczas zajmowanego przez policjanta powinno następować z chwilą wydania rozkazu organizacyjnego określającego nową strukturę organizacyjną jednostki Policji (tu likwidacji Wydziału Kontroli i stanowiska jego naczelnika). Oczywistym jest bowiem, że proces dostosowania struktury danej jednostki wedle nowych wymagań posiada charakter dynamiczny, a więc trudno jest już na samym jego początku wskazywać, które stanowiska służbowe będą zajmowane w przyszłości przez danych funkcjonariuszy. Taka sytuacja jest tym bardziej utrudniona, że istnieje jeszcze dotychczasowa struktura jednostki, w ramach której są wykonywane zadania postawione przed daną jednostką. Dlatego też należy uznać, że datą, na która powinna być dokonana ocena, czy istnieje w nowej strukturze jednostki stanowisko odpowiadające dotychczas zajmowanemu przez funkcjonariusza jest data wydania rozkazu o przeniesieniu (por. wyroki NSA z dnia 21 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 2815/15, z 6 marca 2018r. sygn. I OSK 2/18). W tej sprawie zatem będzie to data wydania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z [...] marca 2019r. o odwołaniu z dyspozycji i mianowaniu na nowe stanowisko.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ dostatecznie i przekonywująco wyjaśnił, iż w dniu jego wydania nie posiadał wakatów na równorzędnych stanowiskach, które mógłby objąć skarżący. Wakujące stanowiska w Komendzie Miejskiej Policji były niżej lub wyżej zaszeregowane w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im stopni etatowych jak i tabeli grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego w postaci mnożników kwoty bazowej. Potwierdza to analiza akt administracyjnych sprawy, w szczególności niekwestionowane przez stronę wyniki analizy kadrowej przeprowadzonej w tym zakresie dwukrotnie w dniach [...] i [...] marca 2019r. (k. 3-4, 37-40). Wynika z nich zestawienie wakujących stanowisk służbowych w grupach zaszeregowania od 5 do 12, w tym nieobsadzonych, obsadzonych i planowanych do obsadzenia przez innych funkcjonariuszy. Organ rozważył jako najbardziej zbliżone dwa wakujące stanowiska tj. stanowisko komendanta Komisariatu Policji w B. (9 grupa zaszeregowania, mnożnik 2,441) oraz zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] (w 8 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2.341 kwoty bazowej) .

Nie można zakwestionować prawidłowości działania organu polegającej na dokonywaniu oceny i analizy mianowania skarżącego na możliwie najbardziej zbliżone, aczkolwiek niższe stanowisko służbowe. Przy czym organ dokonywał prawidłowej wykładni pojęcia równorzędności aktualnie wakujących stanowisk, uwzględniając istotne elementy kształtujące dane stanowisko, w tym warunki służby określone kartami opisu stanowiska pracy. Zgodzić należy się również z organami, iż brak, na datę rozstrzygnięcia możliwości mianowania skarżącego na stanowisko służbowe komendanta Komisariatu Policji – w postaci braku wymaganej opinii – weryfikacji kandydata przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, uniemożliwiał mianowanie skarżącego na to stanowisko. Organ dostatecznie zatem uzasadnił i wykazał z jakich przyczyn nie istniała możliwość mianowania na stanowisko równorzędne, co uzasadniało mianowanie na stanowisko niżej zaszeregowane. Tu również poza kognicją sądu administracyjnego pozostaje swoboda decyzji przełożonego w sprawach osobowych co do tego, które z wakujących stanowisk nie spełniających kryteriów równorzędności mianował (przeniósł) funkcjonariusza. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie wszechstronność analizy w tym zakresie i wzięcie pod uwagę zarówno właściwości, umiejętności, kompetencji, doświadczenia zawodowego skarżącego, jego długotrwałej nieobecności z uwagi na zwolnienie lekarskie, jak również specyfiki i oczywistych potrzeb Służby.

Sąd, w okolicznościach niniejszej sprawy stwierdza, iż organy Policji nie naruszyły wskazanych przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 103 ustawy o Policji, w tym swobody uznania administracyjnego, mianując skarżącego na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...], czyli na stanowisko niższe niż zajmowane przed reorganizacją KMP w [...] i likwidacją Wydziału Kontroli, w tym naczelnika tego wydziału.

Jednocześnie wskazać należy, iż wykładnia ww. przepisu nie daje żadnych podstaw do skutecznego zarzucania, iż wobec braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko do obsadzenia, organ winien zaproponować skarżącemu stanowisko wyższe. Abstrahując nawet od treści powyższej normy prawnej, która nie kształtuje takiego warunku, czyli ustawodawca nie określił, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi gdy nie ma możliwości przeniesienia go na inne "równorzędne lub wyższe stanowisko". Nie może budzić wątpliwości, iż kwestia mianowania policjanta na wyższe stanowisko (czyli awansowania), zależy od dyskrecjonalnego uprawnienia jego przełożonego i swobody w kształtowaniu polityki kadrowej.

Sąd zważył, iż w kontekście powyższej oceny prawnej i wywodów, niezasadne okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem strony skarżącej są na tyle istotne, iż miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 7, art. 10 w zw. z art. 81, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi materiał dowodowy w niniejszej sprawie w zakresie podlegającym ocenie sądu, został zebrany wyczerpująco i wszechstronnie oceniony, na tej podstawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy administracyjnej w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia. Skarżący miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu od jego wszczęcia do zakończenia, z czego wielokrotnie korzystał osobiście oraz przez ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z przyjęta taktyką procesową. Wszelkie wnioski dowodowe zgłoszone i powielane w toku postępowania zostały rozpoznane, przy czym w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 79, art. 80 i art. 81 k.p.a. Sąd podziela ocenę organów, iż wnioski w zakresie przeprowadzenia dowodów, które zostały oddalone nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia tej sprawy, a zmierzały do przedłużenia postępowania poprzez inicjowanie zbędnych dola istoty sprawy czynności dowodowych. Po zgromadzeniu materiału dowodowego organ zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgłaszania wniosków, żądań i wypowiedzenia się z czego strona korzystała. Podkreślenia przy tym wymaga, iż wszelkie czynności w postępowaniu mają służyć osiągnięciu jego celu w tym zapewnienia sprawnego załatwienia istoty sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Dlatego czynności pozorne, powielane, mimo ze w postępowaniu nie uzupełniano i nie zgromadzono żadnych istotnych dla sprawy dokumentów nie wymagają ponownego informowania strony w trybie art. 10 K.p.a. Już przed [...] marca 2019r. skarżący osobiście zapoznał się z zasadnicza częścią materiału dowodowego w tym w zakresie przeglądu i analizy wakujących stanowisk, na skutek dalszych czynności i uzupełnienia materiału dowodowego także pełnomocnik skarżącego kilkukrotnie zapoznawała się z aktami sprawy, wnosiła wnioski dowodowe i inne działania procesowe.

W ocenie Sądu podnoszone w postępowaniu odwoławczym oraz sądowym argumenty związane z przebywaniem skarżącego na urlopie poza granicami kraju w toku postępowania administracyjnego i treścią notatek, wiadomości sms, datą wpływu informacji o nieobecności skarżącego na rozmowie kadrowej wyznaczonej na dzień [...] marca 2019r. pozostają bez wpływu na wynik postępowania w tej sprawie. Nie jest sporne, że skarżący wnioskował o urlop w lutym 2019r. jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie wskazania nowego stanowiska służbowego w związku z upływem 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych (zawiadomienie z [...].02.2019r.). Nie budzi wątpliwości w sprawie to, że przez okres ponad 9 miesięcy skarżący nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim (od [...].06.2018r. – do [...].03. 2019r.), jak również to że funkcjonariusz z ponad 20-letnim stażem służbowym, miał świadomość upływu ustawowego okresu 12 miesięcznej dyspozycji z końcem marca 2019r. i związanych z tym konsekwencji w zakresie ustalania nowego stanowiska służbowego. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami, iż skarżący winien podjąć wszelkie kroki celem zapewnienia realizacji własnego interesu w toczącej się sprawie administracyjnej, do niego należała decyzja - wobec świadomości upływu okresu dyspozycji i prowadzenia postępowania - w jaki sposób zrealizuje swoje prawo do czynnego udziału w postępowaniu, czy będzie obecny i dyspozycyjny w toku postępowania, czy podejmie inne decyzje, np. uda się na zagraniczny urlop właśnie w tym czasie. Nie było zatem obowiązkiem przełożonego właściwego w sprawach osobowych oczekiwanie z przeprowadzeniem rozmowy kadrowej i zakończeniem sprawy poprzez wydanie rozkazu personalnego - na powrót skarżącego z urlopu. Ta rozmowa nie była obligatoryjnym ustawowym elementem niniejszego postępowania, organ podjął próbę jej przeprowadzenia, wcześniej skarżącego poinformowano o zamiarze ustalenia terminu rozmowy około 20 marca. Przed udaniem się na urlop, skarżący miał świadomość, że organ właściwie zakończył gromadzenie dowodów. Nie wynika z akt sprawy aby starał się o przeprowadzenie rozmowy kadrowej przed swym wyjazdem lub np. złożył wniosek o zawieszenia postępowania na wskazy, udokumentowany okres wyjazdu zagranicznego, a chciałby przeprowadzenia rozmowy kadrowej przed decyzją o mianowaniu go na stanowisko służbowe. Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, iż podejmowane czynności procesowe miały na celu wyłącznie przedłużenie postępowania. Trudno w takiej sytuacji przeciwstawiać niesprecyzowany nawet interes strony, która nie dochowała należytej staranności aby czynnie uczestniczyć w postępowaniu prowadzącym wszakże do mianowania jej na stanowisko służbowe, z potrzebami i zadaniami służby.

W ocenie Sądu zaskarżony rozkaz personalny zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 k.p.a. Jego uzasadnienie nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. w takim stopniu iżby miało to skutkować wyeliminowaniem go z obrotu prawnego. Organ odwoławczy opisał ustalony stan faktyczny, dowody na których się oparł, przyczyny dla których nie uwzględnił wniosków dowodowych strony, wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia jego podstawę prawną. Polemika strony skarżącej z treścią tego rozkazu i odmienna ocena okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, nie stanowi o wadliwości skarżonego rozstrzygnięcia.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu zgłoszonego przy piśmie z [...] listopada 2019r. W ocenie Sądu bowiem załączona do pisma fotokopia dokumentu nie nosi cech dokumentu urzędowego, nie została podpisana, jakość i skala fotokopii utrudnia zapoznanie się z jej treścią, a nadto jak wskazano ustalanie wakujących stanowisk w okresie przed wszczęciem nawet niniejszego postępowania i wydaniem rozkazu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy sądowoadministracyjnej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.