Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 660/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

I OSK 660/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia WSA del. Maciej Busz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 953/18 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I OSK 660/19

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 05 października 2018r. o sygn. I SA/Wa 953/18 oddalił skargę B. K. (dalej skarżąca i skarżąca kasacyjnie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko K. K. (w decyzji błędnie podano nazwisko K.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] marca 2018 r. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...] i wskazało, że decyzja ta doręczona została skarżącej [...] stycznia 2018 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Natomiast odwołanie wysłano [...] lutego 2018 r. a zatem z uchybieniem 14–dniowego terminu na jego wniesienie.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. K. opisując w niej swoją trudną sytuację materialną oraz zdrowotną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywołanym wyżej wyroku wyjaśnił, że przedmiotem złożonej do Sądu skargi była wyłącznie zgodność z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W sprawie tej Sąd I instancji nie badał przyczyn, z jakich doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r., ani też merytorycznej prawidłowości tej decyzji. Jedyną okolicznością, która podlegała jego badaniu, było ustalenie czy prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że doszło do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. po terminie.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Stosownie natomiast do treści art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Organ odwoławczy przed rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym, zobowiązany jest zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. Uchybienie ustawowego terminu powoduje natomiast bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji, co w konsekwencji wyłącza dopuszczalność jej skontrolowania w postępowaniu odwoławczym.

W przypadku, gdy w postępowaniu wstępnym okaże się, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ administracji wydaje, na podstawie art. 134 k.p.a., postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie takie jest ostateczne.

Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzję Prezydenta [...]z [...] stycznia 2018 skarżąca otrzymała w dniu [...] stycznia 2018 r. (w zaskarżonym postanowieniu SKO błędnie wskazano datę [...] stycznia 2018 r.). Wynika to ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenie odbioru tej decyzji (podpisanego przez skarżącą). Tymczasem skarżąca odwołanie od powyższej decyzji złożyła w dniu [...] lutego 2018 r., o czym świadczy data sporządzenia odwołania oraz data stempla pocztowego znajdującego się kopercie dołączonej do odwołania. Z zestawienia dat otrzymania przez skarżącą decyzji z [...] stycznia 2018 r. i wniesienia przez nią odwołania od tej decyzji bezspornie wynika zatem, że odwołanie to złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu wynikającego z treści art. 129 § 2 k.p.a. Termin do wniesienia odwołania upłynął bowiem [...] stycznia 2018 r. (czwartek). Taka sytuacja obligowała zatem organ do wydania w oparciu o art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy, w razie ustalenia, że odwołanie złożone zostało po terminie, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Powyższe obligowało organ do wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. K. wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez rozpatrzenie skargi od orzeczenia, które nie było przedmiotem zaskarżenia, to jest nieuwzględnienie, iż w treść skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19.04.2018r. dotyczyła nie tylko orzeczenia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ale też decyzji merytorycznej Prezydenta [...] z [...].01.2018r. o odmowie przyznania zasiłku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z treści odwołania złożonego przez B. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...].04.2018r. wynika, iż dotyczy one nie tylko postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].03.2018r., ale też meritum decyzji o odmowie przyznania jej świadczenia, tj. decyzji z [...].01.2018r. W jednym piśmie zawarto zatem dwa środki zaskarżenia.

Jeżeli organ II instancji miał wątpliwość co do treści pisma B. K. z [...].04.2018r. powinien wezwać skarżącą o sprecyzowanie, czy jej pismo należy traktować nie tylko jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z [...].03.2018r., ale też skargę na merytoryczną decyzję Prezydenta [...] z [...].01.2018r. W istocie równolegle organ winien zwrócić się do skarżącej z zapytaniem, czy treść jej pisma w części nie dotyczy złożenia wniosku w trybie art. 154 k.p.a. o zmianę decyzji z [...].01.2018r., co miało sens zwłaszcza w kontekście przyjęcia przez organ wniesienia odwołania z uchybieniem terminu i związanego z tym uprawomocnienia się decyzji z [...].01.2018r. Organ II instancji nie uznał jednak za zasadne ocenić pisma skarżącej z [...].04.2018r. w kontekście art. 154 k.p.a., co powinien uczynić, a w razie odpowiedzi pozytywnej przekazać sprawę organowi właściwemu - Prezydentowi [...] do rozpoznania.

W konsekwencji Sąd I instancji uczynił przedmiotem rozstrzygnięcia tylko część skargi, a w zasadzie tylko jedną skargę. Uchybił zatem przepisom procesowym wymienionym w petitum skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.. dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Ponieważ pełnomocnik skarżącej kasacyjnie złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy– na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zarzuty skargi kasacyjnej oparto o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. wyłącznie o naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny.

Ponieważ postępowanie sądowe w sprawie zostało wszczęte po dniu [...] sierpnia 2015r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie znajduje przepis art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi lex specialis w relacji do art. 141 § 4 p.p.s.a. i ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku do rozpoznania zarzutów kasacyjnych, co skutkuje pominięciem opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd I instancji. Tym niemniej dla czytelności uzasadnienia Sąd orzekający pokrótce przedstawił argumentację stron postępowania i Sądu I instancji.

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł argumentów przemawiających za uchyleniem zaskarżonego wyroku. Zarówno ustalenia, jak i ocena prawna dokonana przez Sąd I instancji zasługiwały na aprobatę.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05.października 2018r. o sygn. I SA/Wa 953/18 oddalający skargę B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezydenta [...] odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko K. K.

Jak już wspomniano w świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono jedynie naruszenie przepisów postępowania. W szczególności w petitum skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie zarzuciła, iż treść skargi wniesionej do WSA w Warszawie dotyczyła nie tylko orzeczenia wydanego przez SKO w [...], lecz także decyzji merytorycznej Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko K. K.

Kontynuując w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono także, że Sąd I instancji nie badał przyczyn z jakich doszło do uchybienia terminu doniesienia przedmiotowego odwołania. Podniesiono również, że jeżeli organ II instancji miał wątpliwość co do treści pisma skarżącej kasacyjnie z [...].04.2018r. (a więc skargi do WSA), to powinien był wezwać skarżącą kasacyjnie do wyjaśnienia, czy stanowi ono tylko skargę do WSA w Warszawie na postanowienie z [...].03.2018r. (brak w aktach administracyjnych postanowienia z takiej daty, prawdopodobnie skarżąca kasacyjnie ma na myśli zaskarżone postanowienie SKO w [...] z [...].03.2018r., przyp. Sądu), czy też także skargę na merytoryczną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko K. K. Dalej skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że organ odwoławczy powinien był ustalić, czy jej pismo z [...].04.2018r. nie stanowi wniosku w rozumieniu art.154 k.p.a.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarga kasacyjna choć krótka i lakoniczna, to jednak jest niespójna. Skarżąca kasacyjnie jednocześnie podnosi, że jej pismo z [...].04.2018 r. (a więc skarga do WSA w Warszawie na postanowienie SKO w [...] z [...].03.2018r.) dotyczy także zaskarżenia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., względnie stanowi wniosek w trybie art.154 k.p.a.

Z treści pisma skarżącej z [...].04.2018 r. istotnie wynika, że jego argumentacja dotyczy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Jednakże oczywistym jest, że aby rozpoznać merytoryczne zarzuty wobec tej decyzji konieczne było skuteczne (a więc także w ustawowym terminie) wniesienie odwołania od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Sam fakt złożenia przedmiotowego odwołania po terminie był niesporny i nie budził wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji, ani organ odwoławczy, ani później Sąd I instancji, nie byli uprawnieni do oceny merytorycznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Aby do tego doszło konieczne było uprzednie wniesienie odwołania w terminie ustawowym, co niewątpliwie nie miało miejsca w kontrolowanej sprawie.

Z istotnego dla sprawy przepisu art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. W zakresie odnoszącym się do drugiej, spośród wymienionych w art. 134 k.p.a. przesłanek wydania postanowienia, o którym w nim mowa, a mianowicie "uchybienia terminu do wniesienia odwołania" należy uznać, że uchybienie wskazanego terminu ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a., czyniąc niemożliwym i niedopuszczalnym zarazem operowanie w odniesieniu do tejże okoliczności jakimkolwiek marginesem swobody. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Należy podkreślić, iż wniosku o przywrócenie terminu nie można domniemywać (musi być on wyraźnie złożony). Także sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 czerwca 2008r. sygn. akt I OSK 1297/07 "z art. 58 k.p.a. wynika jednoznacznie, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony. W tym zakresie wyłączona została możliwość wszczęcia postępowania przez organ administracji z urzędu" (LEX nr 497635). Tym bardziej nie daje to podstawy do twierdzenia o konieczności pouczenia strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji.

Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, iż organ odwoławczy, a później Sąd I instancji, w pierwszej kolejności musiały rozstrzygnąć, czy odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. zostało wniesione w terminie. Uprawnienie do oceny merytorycznych zarzutów odwołania powstałoby dopiero w razie skutecznego (tu terminowego) wniesienia odwołania, co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca.

Jak trafnie wyjaśnił to Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku w kontrolowanej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca kasacyjnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. Tylko w takim postępowaniu możliwie byłoby badanie przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W kontrolowanym postępowaniu dotyczącym jedynie stwierdzenia uchybienia terminu bada się jedynie, czy środek odwoławczy wniesiono w ustawowym terminie. Nie bada się natomiast dlaczego i z jakich przyczyn doszło do uchybienia terminu. A tym bardziej nie bada się zarzutów merytorycznych wobec decyzji organu I instancji.

Nietrafny jest także podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut braku rozważenia przez organ odwoławczy, czy jej pismo z [...].04.2018r. - słusznie potraktowane jako skarga do WSA w Warszawie na postanowienie SKO w [...] z [...].03.2018r. stwierdzające uchybie terminu - nie stanowi wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w trybie art.154 k.p.a., a więc wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji z uwagi na interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwadze skarżącej kasacyjnie umknęło bowiem, że wniosek taki w myśl art.154 k.p.a. dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznych. Tymczasem decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wskutek wniesienia skargi nie była ostateczna do chwili wydania niniejszego wyroku i przesądzenia, że odwołanie wniesione przez skarżącą od tej decyzji okazało się nieskuteczne.

Reasumując, trafnie Sąd I instancji przyjął, że pismo skarżącej z [...].04.2018r. stanowi skargę na postanowienie SKO w [...] z [...].03.2018r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Właściwie także ustalił i ocenił, że z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2018 skarżąca otrzymała w dniu [...] stycznia 2018 r. (w decyzji błędnie wskazano datę [...] stycznia 2018 r.). Wynika to ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenie odbioru tej decyzji (podpisanego przez skarżącą). Tymczasem skarżąca odwołanie od powyższej decyzji złożyła w dniu [...] lutego 2018 r., o czym świadczy data sporządzenia odwołania oraz data stempla pocztowego znajdującego się kopercie dołączonej do odwołania. Z zestawienia dat otrzymania przez skarżącą decyzji z [...] stycznia 2018 r. i wniesienia przez nią odwołania od tej decyzji bezspornie wynika zatem, że odwołanie to złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu wynikającego z treści art. 129 § 2 k.p.a. Termin do wniesienia odwołania upłynął bowiem [...] stycznia 2018 r. Słusznie więc WSA w Warszawie przyjął, że taka sytuacja obligowała organ do wydania w oparciu o art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy, w razie ustalenia, że odwołanie złożone zostało po terminie, nie może bowiem przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Powyższe obligowało Kolegium do wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Dodatkowo należy wskazać, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, gdyż nie sposób przyjąć, że skarga dotyczyła decyzji organu I instancji. Po pierwsze Sąd nie ocenia decyzji organu I instancji bez wyczerpania środków zaskarżenia. Po drugie we wniosku o prawo pomocy skarżąca wskazała precyzyjnie, że przedmiot zaskarżenia dotyczy postanowienia SKO w [...] z [...] marca 2018 r. i brak jest podstaw by rozpoznawać kwestie pozostające poza tym postanowieniem.

W tym stanie rzeczy z przyczyn wskazanych i opisanych wyżej skarga kasacyjna nie znalazła usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art.184 p.p.s.a należało ją oddalić.