Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 220/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 554/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za rozpowszechnianie fałszywych informacji postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 28 maja 2019 r., odmówił S. K. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za rozpowszechnianie fałszywych informacji.

W motywach swojego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powołaną decyzję, Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia podnosząc, że jego natychmiastowe wykonanie uniemożliwi stronie realizację podstawowych potrzeb.

Dokonują analizy wniosku Sąd stwierdził, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wskazał, że kara jaką nałożył na stronę organ wynosiła 25.000 zł. Analiza znajdującego się w aktach KNF oświadczenia o stanie majątkowym oraz aktualnej sytuacji finansowej z dnia 30 czerwca 2018 r., wskazywała natomiast, że Skarżąca posiada lokatę bankową w wysokości 5.451 zł oraz kwotę 42.030,64 zł na rachunku bankowym.

Sąd I instancji stwierdził, że pełnomocnik Skarżącej w merytoryczny sposób nie uprawdopodobnił, ani nie udowodnił przywołanych w skardze argumentów. W szczególności nie przytoczył konkretnych danych, które świadczyłyby, iż w aktualna sytuacja finansowa skarżącej nie pozwala na wygospodarowanie wolnych środków wysokości 25.000 zł z przeznaczeniem na zapłatę nałożonej kary pieniężnej. Ponadto w skardze pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie odniósł się do posiadanych przez skarżącą środków pieniężnych ujawnionych w toku postępowania administracyjnego co uniemożliwiło analizę tych faktów.

W ocenie Sądu, informacje zawarte w aktach administracyjnych sprawy wskazywały, że Skarżąca posiada zaoszczędzone środki pieniężne, które może przeznaczyć na zapłatę kary pieniężnej, bez spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z tych przyczyn odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

S. K., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że Skarżąca jest w stanie wygospodarować środki na zapłatę nałożonej kary pieniężnej w kwocie 25.000 zł bez spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy wypłata środków w sposób oczywisty takie skutki wywoła.

Podnosząc ten zarzut strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania decyzji KNF z [...] grudnia 2018 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy podzielić należy ocenę wniosku, jakiej dokonał Sąd I instancji stwierdzając, że strona nie uprawdopodobniła ani tym bardziej nie udowodniła przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej.

Analiza treści tak samego wniosku jak i żądania w aspekcie wcześniej powołanych w uzasadnieniu skargi informacji odnośnie sytuacji majątkowej Skarżącej, prowadzi do wniosku, iż istotnie strona nie uprawdopodobniła możliwości zaistnienia jedne bądź obu z przesłanek wymienionych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z koniecznością wykonania zobowiązania nałożonego na skarżącą decyzją KNF. Ponadto, wskazane w motywach skargi informacje nie zostały potwierdzone stosownymi dokumentami.

Odnosząc się zaś do samych informacji o wysokości uzyskiwanego dochodu i miesięcznych wydatkach strony, które w swej istocie mogłyby wskazywać na znaczący wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na jej bieżącą sytuację i możliwość realizacji podstawowych potrzeb, wskazać należy na istotną, a nie ujętą we wniosku okoliczność, na którą słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji.

Jak bowiem wynika z analizy akt administracyjnych sprawy i złożonych przed organem dokumentów w związku z żądaniem wstrzymania wykonania decyzji przez organ, skarżąca poza wyszczególnionymi bieżącymi wydatki oraz wynagrodzeniem z tytułu umowy o pracę posiada zgromadzone środki finansowe na koncie osobistym oraz lokacie. Wysokość tych środków to odpowiednio 5.451 zł i 42.030,64 zł.

Zestawienie tych informacji z wysokością kary nałożonej na stronę sporną decyzją, powoduje, że za trafny uznać należy wniosek Sądu I instancji, iż Skarżąca "posiada środki pieniężne, które może przeznaczyć na zapłatę kary pieniężnej, bez spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków".

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw tak do uchylenia jak i zmiany zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.