Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3898/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Budżetowe prawo
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 87 par 1, 2 i 4; art. 86 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 2015 r. w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Skarżący – M. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego.

Sąd wyrokiem z 9 września 2015 r. ww. skargę oddalił w całości (k. 46 akt). Wyrok ów wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 5 listopada 2015 r. (zpo k. 75 akt).

Dnia 15 grudnia 2015 r. (k. 86 akt) pełnomocnik skarżącego złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że terminowi uchybiono bez winy w związku z nieplanowanym i koniecznym wyjazdem skarżącego za granicę w dniach od 24 listopada 2015 r. do 8 grudnia 2015 r. Na dowód załączono do sprawy bilety lotnicze skarżącego z P. do G. z 24 listopada 2015 r. oraz z G. do P. z 8 grudnia 2015 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że nie był uprawniony do podejmowania jakichkolwiek czynność procesowych bez uzgodnienia ich uprzednio ze skarżącym, stąd nie wniósł w terminie skargi kasacyjnej. Na dowód załączono do akt oświadczenie skarżącego z 20 stycznia 2016 r, w którym podał, że z pełnomocnikiem łączyła go ustna umowa, w oparciu o którą pełnomocnik miał go informować o wszystkich czynnościach podejmowanych w jego imieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd na wstępie obowiązany jest zbadać jego dopuszczalność, terminowość i tryb złożenia.

Badając kwestię dopuszczalności należy przypomnieć, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu administracyjnego jest terminem ustawowym, nie podlegającym modyfikacji przez Sąd, a jedynie istnieje możliwość jego przywrócenia na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego dopuszczalnym jest wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.

Odnośnie terminowości złożenia przedmiotowego wniosku należy przypomnieć, że został on nadany dnia 15 grudnia 2015 r., a zatem w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., który rozpoczął swój bieg w związku z powrotem skarżącego do Polski, co miało miejsce 8 grudnia 2015 r.

W ocenie Sądu bez wątpienia także tryb wniesienia przedmiotowego wniosku został zachowany, gdyż nadano go na adres właściwego Sądu – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Reasumując Sąd stwierdza, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dopuszczalny oraz został wniesiony w prawidłowym trybie i terminie. Jednocześnie Sąd zauważa, że żądając przywrócenia ww. terminu zadośćuczyniono warunkowi wskazanemu w art. 87 § 4 p.p.s.a., tj. dokonano czynności, o przywrócenie terminu której wniesiono.

Przechodząc do samego wniosku należy przypomnieć, że zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej pełnomocnik upatruje w tym, że jego mandant – skarżący, nieplanowanie musiał opuścić w okresie od 24 listopada do 8 grudnia 2015 r. Polskę, a on bez porozumienia z nim nie mógł podjąć żadnej czynności procesowej – tj. wnieść skargi kasacyjnej, gdyż do tego zobowiązywała go ustna umowa.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nieuprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Przywrócenie terminu z uwagi na zapewnienie pewności obrotu prawnego ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Zatem nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wyłącznie, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taką okolicznością nie do przezwyciężenia z pewnością nie może być wyjazd skarżącego z Polski. Nawet zakładając, że był to nagły i nieplanowany wyjazd, który przypadł w ostatnich dniach terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to w dobie telefonii komórkowej i Internetu nie było przeszkód, aby pełnomocnik ustalił ze skarżącym czy wnosić ma skargę kasacyjną, którą następnie można by było uzupełnić o stanowisko lub sugestie skarżącego poczynione po jego powrocie. Pełnomocnik należycie dbający o interesy mandanta, mając na względzie, że przywrócenie terminu nie jest instytucją należną tylko z tego tytułu, że wniosło się wniosek o przywrócenie terminu, winien był wnieść skargę kasacyjną, którą mógł następnie cofnąć, gdyby skarżący stwierdził, że niezasadnie została ona złożona. Nadto także, nawet gdyby skarga kasacyjna byłaby dotknięta jakimś brakiem formalnym, Sąd wezwałby do jej uzupełnienia.

W orzecznictwie sądowym powszechnie uważa się, że skutki czynności podejmowanych przez pełnomocnika strony obciążają samą stronę. Profesjonalny pełnomocnik posiada stosowną wiedzę i umiejętności by wykonywać powierzone mu czynności w sposób, który nie narazi jego mandanta na niekorzystne skutki procesowe. Zatem profesjonalny pełnomocnik wie, że wskazane procedurą czynności należy dokonywać w przepisanych do tego terminach. Zatem w sytuacji, gdy pełnomocnik, będący radcą prawnym, nie podejmuje takich działań, należy uznać to za brak szczególnej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego zastępcy procesowego należycie wykonującego swoje zawodowe obowiązki. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 136/16 wskazał, że "(...) okoliczność braku kontaktu ze stroną w związku z jej pobytem zagranicą nie uzasadnia przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. Brak właściwego postępowania pełnomocnika polegający na niepodjęciu odpowiednich działań, które zagwarantowałyby możliwość terminowego uzupełnienia braków skargi, nawet w sytuacji przebywania strony poza granicami kraju, nie może zostać uznany za okoliczność o charakterze nadzwyczajnym, która uzasadniałaby uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przy ocenie winy strony (pełnomocnika) lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie (pełnomocnikowi) dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę (pełnomocnika) działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob. postanowienie NSA z 27 marca 2012 r., II OZ 221/12, LEX nr 1138266)".

W tym stanie rzeczy należy uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ustanowiona w art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkująca przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i dlatego Sąd orzekł jak w postanowieniu, czyniąc to w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a.