Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 335/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 733/19 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze sprzeciwu M. M. od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 733/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie M. M. na postanowienie tego Sądu z dnia 22 października 2020 r. odrzucające jego zażalenie na postanowienie z dnia 2 lipca 2020 r. odrzucające skargę kasacyjną strony skarżącej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2020 r. wydanego w sprawie sprzeciwu M. M. od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 22 października 2020 r. WSA odrzucił zażalenie M. M. z uwagi na niesporządzenie go przez adwokata lub radcę prawnego. Przesyłka zawierająca odpis tego postanowienia była dwukrotnie awizowana, tj. w dniach: 13 listopada 2020 r. oraz 23 listopada 2020 r. i z datą 1 grudnia 2020 r., z uwagi na niepodjęcie jej w terminie, nastąpił jej zwrot do nadawcy. WSA podniósł, iż przesyłkę tę uznano za doręczoną z dniem 27 listopada 2020 r. zgodnie z treścią art. 73 p.p.s.a.

Sąd I instancji stwierdził, że na skutek doręczenia skarżącemu przesyłki w dniu 27 listopada 2020 r., 7-dniowy termin na złożenie zażalenia rozpoczął swój bieg dnia następnego i termin ten upłynął z dniem 4 grudnia 2020 r. Skoro zatem skarżący zażalenie na to postanowienie wniósł 7 grudnia 2020 r., należało uznać, że strona uchybiła ustawowemu terminowi, określonemu w art. 194 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym zażalenie wniesione po terminie Wojewódzki Sad Administracyjny odrzucił.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się przyjęcia złożonego zażalenia na postanowienie WSA z 22 października 2020 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj.:

1. art. 73 p.p.s.a. poprzez dokonanie w niniejszej sytuacji doręczenia zastępczego przesyłki, która była dwukrotnie awizowana (13 listopada oraz 23 listopada 2020 r.) i tym samym brak pozostawienia w skrzynce pocztowej informacji o awizacji przesyłki w sytuacji, w której w dniach 5 listopada - 23 listopada 2020 r. przebywałem w stanie ciężkim w szpitalu, będąc przyjętym w trybie nagłym w wyniku przekazania przez zespół ratownictwa medycznego, co dokumentuje dokumentacja medyczna załączona do zażalenia. W związku z czym, w sytuacji przebywania w śpiączce nie miałem możliwości poinformowania Sąd o moim czasowym przebywaniu w Szpitalu;

2. art. 70 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie w niniejszej sytuacji doręczenia zastępczego przesyłki, która była dwukrotnie awizowana (13 listopada oraz 23 listopada 2020 r.) w sytuacji, w której w okresie 5 listopada - 23 listopada 2020 r. przebywałem w stanie ciężkim w szpitalu, będąc przyjętym w trybie nagłym w wyniku przekazania przez zespół ratownictwa medycznego, co dokumentuje dokumentacja medyczna załączona do zażalenia. W związku z czym, w sytuacji przebywania w śpiączce nie miałem możliwości poinformowania Sąd o moim czasowym przebywaniu w szpitalu;

3. art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie złożonego przeze mnie zażalenia w sprawie, w sytuacji, w której niezłożenie przedmiotowego zażalenia w terminie wynikało z przyczyn niezależnych ode mnie, z uwagi na fakt, iż w dniach, kiedy dokonano doręczenia zastępczego ja przebywałem w Szpitalu w bardzo ciężkim stanie zdrowia, nie mając możliwości poinformowania Sądu o miejscu mojego przebywania, gdyż zapadłem w śpiączkę, a stan mojego zdrowia w tamtym czasie potwierdza dokumentacja medyczna załączona do przedmiotowego zażalenia.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdził, że Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem odrzucił jego zażalenie, z uwagi na fakt, iż zostało ono złożone z uchybieniem terminu. Skarżący podkreślił, że w czasie, w którym dokonano doręczenia zastępczego, tj. od 5 do 23 listopada 2020 r. przebywał w szpitalu w stanie bardzo ciężkim, gdzie został przyjęty w trybie nagłym. Przez kilkanaście dni nie było z nim kontaktu, wobec czego nie miał możliwości poinformowania Sądu lub innych osób o stanie zdrowia i miejscu aktualnego przebywania. Podczas jego nieobecności WSA dokonał zastępczego doręczenia postanowienia w trybie podwójnej awizacji.

Ponadto skarżący wskazał, iż w skrzynce pocztowej nie znajdowało się żadne awizo informujące o oczekującej na odebranie przesyłce, o której to dowiedział się podczas rozmowy telefonicznej na poczcie.

Zdaniem wnoszącego zażalenie przedstawione okoliczności natury faktycznej i prawnej dowodzą, że zaskarżane postanowienie zostało wydane wadliwie. W związku z powyższym jego uprzednie zażalenie na postanowienie WSA z 22 października 2020 r. powinno zostać przyjęte.

Do zażalenia skarżący załączył pierwszą stronę karty informacyjnej leczenia szpitalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną /.../, przy czym w sprawie niniejszej przepis ten należy odczytywać wraz z art. 197 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a.

Jak wynika z treści art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc okresu czternastu dni na jaki składa się pismo w placówce pocztowej lub urzędzie gminy w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany przepisami art. 65-72 p.p.s.a. przy jednoczesnym pozostawieniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a. Przepis ten z kolei określa, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.).

Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do wniesienia zażalenia.

Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca postanowienie Sądu z dnia 22 października 2020 r. została po raz pierwszy awizowana w dniu 13 listopada 2020 r. Mając na uwadze przedstawioną powyżej regulację, nie powinno budzić wątpliwości, iż od daty pierwszego awizowania rozpoczął bieg 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i 3, i z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. W konsekwencji należało zatem uznać, iż termin ten, liczony od dnia 13 listopada 2020 r. powodował, że skutek doręczenia zastępczego nastąpił – jak słusznie zauważył Sąd I instancji - w dniu 27 listopada 2020 r., czyli właśnie z upływem czternastego dnia terminu przewidzianego na odbiór awizowanej przesyłki.

Z akt sprawy wynika również, ze drugie awizo miało miejsce w dniu 23 listopada 2020 r. Podnoszony przez stronę skarżącą fakt przebywania poza miejscem zamieszkania, w szpitalu w dniach od 5 do 23 listopada 2020 r. pozostaje bez wpływu na bezskuteczny upływ 14-dniowego terminu przewidzianego na odbiór awizowanej przesyłki. Trzeba bowiem podkreślić, że z załączonej do zażalenia karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że skarżący szpital opuścił w dniu 23 listopada 2020 r. Okoliczność ta nastąpiła zatem jeszcze w terminie otwartym na odbiór przesyłki oczekującej w placówce pocztowej. Na uwagę zasługuje fakt, iż pomiędzy 23 listopada 2020 r. a 27 listopada 2020 r., z którym to dniem następował skutek doręczenia zastępczego przesyłki nadanej do strony, przesyłka ta przez wskazane w tych datach granicznych 4 dni pozostawała w placówce pocztowej, oczekując na odbiór przez adresata. Z uwagi zaś na upływ wskazanego terminu i nieodebranie przesyłki w zakreślonym na dokonanie tej czynności czasie, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że z dniem 27 listopada 2020 r. nastąpił skutek doręczenia zastępczego przewidziany w treści art. 73 § 4 p.p.s.a.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że termin przewidziany na wniesienie zażalenia, który w okolicznościach niniejszej sprawy musiał być liczony od dnia 27 listopada 2020 r., upłynął z dniem 4 grudnia 2020 r., co prawidłowo zostało stwierdzone przez Sąd I instancji. Tymczasem strona skarżąca zażalenie na wskazane postanowienie WSA wniosła w dniu 7 grudnia 2020 r. (vide: koperta z datą stempla pocztowego – karta akt sądowych nr 156). Za prawidłowe należało zatem uznać postanowienie Sądu I instancji, którym odrzucono wniesione zażalenie, uznając je za złożone z uchybieniem terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że WSA – wobec stwierdzonych uchybień terminu – w świetle art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. nie miał innej możliwości niż odrzucenie zażalenia, bowiem strona wniosła je po terminie. Natomiast wskazane w zażaleniu okoliczności, że skarżący przebywał w określonym czasie w szpitalu, a także to, że w jego skrzynce pocztowej nie znajdowało się żadne awizo, mogłyby być przedmiotem rozpoznania, gdyby strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (art. 86-88 p.p.s.a.). Sąd I instancji, w odrębnym postępowaniu wpadkowym, zdecydowałby wówczas, czy wniosek taki zasługuje na uwzględnienie czy też nie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.