Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 117/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku S. C. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi S.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2013 r., nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz wysokości uzyskiwanych dochodów podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a źródło ich utrzymania stanowi jego renta rolnicza (renta strukturalna), w wysokości 1 200 zł miesięcznie oraz emerytura jego żony, w kwocie 1230 zł miesięcznie.

Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżący wraz z żoną, mieszkając u córki, nie posiadają żadnego majątku.

Jeżeli chodzi o wysokość ponoszonych wydatków to w tym zakresie skarżący wymienił następujące pozycje, w ujęciu miesięcznym: koszty leczenia 400 zł, koszty leczenia żony 200 zł, rachunki za energię elektryczną 150 zł, ogrzewanie 250 zł, gaz – 100 zł, wyżywienie 700 zł, środki czystości 150 zł, ubranie 250 zł.

W związku z tym, że przedstawione w oświadczeniu, złożonym na urzędowym formularzu, informacje okazały się niepełne, a także nieprecyzyjne, w szczególności jeżeli chodzi o zasady ponoszenia kosztów utrzymania domu, zarządzeniem z dnia 21 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych, kserokopii zeznań podatkowych, kopii faktur i rachunków, a także wyjaśnienie zasad ponoszenia kosztów utrzymania domu.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżący oświadczył, że pomimo wspólnego zamieszkiwania z żoną, obydwoje utrzymują się z własnych świadczeń. Wyjaśnił także, że na koncie bankowym ma 300 zł, nie posiada natomiast kart kredytowych. Odnosząc się do kwestii ponoszenia wydatków stwierdził, że nie ponosi kosztów utrzymania domu, gdyż mieszka u córki. Czasami jedynie opłaca rachunki za wodę, gaz czy ścieki.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 316 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, następuje przede wszystkim poprzez złożenie, pełnego, jednoznacznego i przede wszystkim wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także dodatkowego oświadczenia, zawierającego uzupełnienie przedstawionych informacji oraz wyjaśniającego wynikłe w sprawie wątpliwości.

Na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń nie sposób jest stwierdzić, że spełnia on przesłanki przyznania mu prawa pomocy, albowiem oświadczenie te są ze sobą sprzeczne, co poddaję w wątpliwość ich wiarygodność. Owa sprzeczność wynika przede wszystkim z tego, że w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu skarżący podał, że gospodaruje wspólnie z żoną, później zaś stwierdził, że pomimo wspólnego zamieszkiwania, każde z nich utrzymuje się samodzielnie. Podobnie jest w przypadku ponoszenia kosztów utrzymania domu, w przypadku których skarżący najpierw zadeklarował konkretne kwoty wydatków na ten cel, po czym zaś stwierdził, że jedynie "czasem" opłaca pewne rachunki. W tej więc sytuacji trudno domniemywać jaka jest rzeczywista wysokość wydatków skarżącego i jakimi środkami on dysponuje. Ustalenie tego byłoby wszakże możliwe na podstawie wyciągu z rachunku bankowego, skarżący jednak nie przedłożył tego wyciągu, mimo wezwania w tym przedmiocie. Ustosunkowując się do wezwania ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że na koncie bankowym ma 300 zł. Taki sposób postepowania przemawia za tym, że skarżący dysponuje rachunkiem bankowym, jednakże odmówił współdziałania z Sądem, uniemożliwiając mu tym samym ocenę przepływu środków na koncie. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący wykazał, iż spełnia przesłanki uzyskania prawa pomocy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.