Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 706/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2010 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 706/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] maja 2010 roku, nr [...] Wojewoda [...], biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy a dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 roku nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako ustawa prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania C. sp. z o.o. w W. od decyzji Starosty L. nr [...] z dnia [...] marca 2010 roku odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę tymczasowego masztu o wysokości h = [...] m, służącego do pomiaru siły wiatru na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...] S., gmina S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i dokonanej ocenie prawnej.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] Starosta L. odmówił C. spółka z o.o. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowego masztu o wysokości h= [...] m, służącego do pomiaru siły wiatru na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] S.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż podstawą takiego rozstrzygnięcia była niezgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2003 roku, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego nr 254, poz. 6730 z dnia 1 października 2003 roku (dalej jako miejscowy plan).

Odwołanie od decyzji wniosła C. spółka z o.o. w W., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 35 ust. ustawy prawo budowlane oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem organu odwoławczego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ I instancji wydając przedmiotową decyzję nie naruszył zasad procedury administracyjnej – art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło też do naruszenia przepisu prawa materialnego art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust.1 pkt 1 - 4 ustawy prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymogami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie - zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane – organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W przedmiotowej sprawie, organ zobowiązał inwestora do usunięcia w terminie do [...] marca 2010 roku braków dokumentacji projektowej. Inwestor wykonał nałożone obowiązki, ale w kwestii niezgodności pozwolenia na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie doprowadził by przedłożony projekt budowlany był zgodny z zapisami planu.

W ocenie organu odwoławczego, występuje niezgodność zamierzonej inwestycji

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S.

z dnia [...] sierpnia 2003 roku. Teren, na którym zlokalizowano inwestycję jest oznaczony na planie symbolem R.1.1., który zgodnie z § 8 ust.1 lit. i) oznacza, że zalicza się on do użytków rolnych.

Zgodnie zaś z § 17 ust.1 tegoż planu, dla wszystkich terenów należących do tej kategorii funkcjonalnej użytków rolnych (R.N.n) ustala się przeznaczenie podstawowe pod funkcję upraw polowych i użytków zielonych oraz wszelkiego rodzaju upraw i hodowli zwierząt, zaliczonych do działów produkcji rolnej

w przepisach szczególnych i odrębnych.

W ocenie organu odwoławczego jest oczywiste, że budowa masztu do pomiaru wiatru nie spełnia tych funkcji. Inwestycji tej również nie można przypisać do terenów o przeznaczeniu uzupełniającym, dla których ustalono funkcje mieszkalnictwa rolniczego oraz inne funkcje związane z produkcją rolną, realizowane w zabudowie zagrodowej agroturystyka, przetwórstwo rolno- spożywcze).

Ustalone dla tego terenu przeznaczenie wymaga dokładnego przeanalizowania, bowiem obok funkcji usług publicznych odnosi się do wszelkiego rodzaju infrastruktury technicznej, związanej z funkcjonowaniem na terenie gminy S. zainwestowania realizującego przeznaczenie terenów ustalone w planie.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem inwestora, że realizacja wszelkiego rodzaju infrastruktury na terenach użytków rolnych ma realizować przeznaczenie nie tylko terenów użytków rolnych, ale jakiekolwiek przeznaczenie terenów ustalone w planie. Zdaniem organu, pozostaje to w sprzeczności z zapisem § 17 miejscowego planu.

Przepis § 17 pkt 4 planu stanowi, że dopuszcza się, zgodnie z przepisami odrębnymi i szczególnymi realizację wszelkiego rodzaju zagospodarowania, które odpowiada funkcji gruntów rolnych (w tym także infrastruktury technicznej na potrzeby produkcji rolnej). Ponadto zgodnie z zapisem § 17 pkt 10c forma obiektów i urządzeń infrastruktury powinna być dostosowana do charakteru zabudowy istniejącej w sąsiedztwie i możliwie najmniej ingerująca w krajobraz. Natomiast pkt 10d stanowi, że dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej związanej z funkcjami realizującymi przeznaczenie terenu. Oznacza to zdaniem organu, że na terenach należących do kategorii użytków rolnych nie można realizować dowolnego przeznaczenia. Na tych terenach możliwa jest jedynie realizacja infrastruktury technicznej, która ma realizować wyłącznie rolne przeznaczenie tych terenów.

Nadto maszt do pomiaru wiatru o wysokości [...] m jest urządzeniem, które zbyt mocno ingeruje w krajobraz rozpatrywanego terenu i nie realizuje przeznaczenia tych terenów jako użytków rolnych.

Organ odwoławczy uznał, że zaprezentowane w odwołaniu orzeczenia sądów administracyjnych, a dotyczące stacji bazowych telefonii komórkowej nie mogą posłużyć jako przykłady dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami urządzenia telekomunikacyjne zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej, natomiast urządzenie do pomiaru siły wiatru nie mieści się w kategorii urządzeń, o których mówi wyżej wskazany przepis prawa.

Organ wskazywał również, że zapis planu o przeznaczeniu terenu pod urządzenia usługowo - produkcyjne rolnictwa wyklucza możliwość lokalizacji masztu do pomiaru siły wiatru, którego nie można traktować jak stacji telefonii komórkowej.

W ocenie organu, wydając przedmiotową decyzję nie mógł się on kierować okolicznościami, które nie są przedmiotem prowadzonego postępowania. Tak więc, organ nie odnosi się do kwestii ochrony środowiska, które może określić wyłącznie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z tego samego powodu organ również nie zajmuje stanowiska w kwestii protestów okolicznych mieszkańców w przedmiocie planowanej inwestycji.

Organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że projektowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła C. spółka z o.o. w W..

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ustawy prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż tymczasowy maszt do pomiaru siły wiatru nie pozostaje w zgodzie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z tym skarżąca wnosiła:

1) o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;

2) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosiła, iż błędne jest poczynione przez organy ustalenie, iż planowana inwestycja nie pozostaje w zgodzie z miejscowym planem i nie ma dostatecznych podstaw, aby w trybie art. 35 ustawy prawo budowlane odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu odwoławczego, że na terenach użytków rolnych możliwa jest tylko realizacja infrastruktury technicznej, która ma realizować wyłącznie rolne przeznaczenie tych terenów. Dla uzasadnienia stanowiska organ wskazał zapis § 17 ust. 4 miejscowego planu.

W ocenie skarżącej, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy ma zapis § 17 ust. 3 miejscowego planu.

W przepisie tym postanowiono, że ,,dla terenów, o których mowa w ust. 1, ustala się przeznaczenie dopuszczalne pod funkcje usług publicznych (w tym oświaty, ochrony zdrowia, opieki społecznej, opieki nad zwierzętami, sportu i rekreacji, straży

i bezpieczeństwa publicznego oraz cmentarzy) oraz wszelkiego rodzaju infrastruktury technicznej związanej z funkcjonowaniem na terenie gminy S. zainwestowania realizującego przeznaczenie terenów ustalone w niniejszym planie’’.

Skarżąca podnosiła, że chodzi tu o zainwestowanie na terenie gminy S., nie zaś zainwestowanie położone jedynie na terenie należącym do kategorii funkcjonalnej użytków rolnych. Wskazuje na to wyraźnie zwrot na terenie gminy S..

Oznacza to, że zgodnie z § 17 ust. 3 miejscowego planu, dla terenów należących do kategorii funkcjonalnej użytków rolnych ustala się przeznaczenie dopuszczalne dla wszelkiego rodzaju infrastruktury technicznej, o ile infrastruktura ta jest związana z funkcjonowaniem określonego zainwestowania, nie tylko na terenie użytków rolnych, ale na terenie całej gminy S..

W ocenie skarżącej, sprzeczna z zapisem planu i tym samym nieuprawniona jest wykładnia § 17 ust. 3, zgodnie z którą nie jest możliwe, np. przeprowadzenie gazociągu przez teren użytków rolnych celem dostarczenia gazu, np. do szkoły położonej na terenie należącym do kategorii funkcjonalnej usług publicznych. Takiej natomiast wykładni postanowień planu, w tym § 17 ust. 3 usiłują dokonać organy administracji.

Skarżąca wskazywała, że znaczącą część obszaru gminy S. stanowią użytki rolne. Przyjęcie, że możliwa na tych terenach jest lokalizacja infrastruktury technicznej gdy służy ona położonemu na tych terenach zainwestowaniu byłoby ograniczeniem rozwoju gminy S..

Skarżąca wskazywała, że jeżeli dany obiekt budowlany zalicza się do infrastruktury technicznej i ma być położony na terenach należących do kategorii funkcjonalnej użytków rolnych, to jeśli jest związany z funkcjonowaniem na terenie gminy S. zainwestowania realizującego przeznaczenie terenów ustalone w planie, zachodzi zgodność takiego obiektu budowlanego – infrastruktury technicznej z planem.

Taka infrastruktura techniczna może być oczywiście związana z funkcjonowaniem zainwestowania realizującego przeznaczenie terenów należących do kategorii użytków rolnych.

Możliwe w świetle zapisów planu jest wybudowanie infrastruktury, która będzie związana z zainwestowaniem realizującym zarówno przeznaczenie terenów innych niż tereny należące do kategorii użytków rolnych, jak i należące do kategorii użytków rolnych.

Skarżąca wskazywała, że tymczasowy maszt służący do pomiaru siły wiatru zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej. Stanowi on pierwszy etap procesu prowadzący do budowy siłowni wiatrowej.

Oznacza to, że między tymi urządzeniami zachodzi silny związek funkcjonalny i gospodarczy. Funkcjonowanie jednego jest uzależnione od wybudowania drugiego.

Tak więc, zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym dla użytków rolnych, możliwa jest budowa na użytkach rolnych infrastruktury technicznej, jeżeli infrastruktura ta jest związana z funkcjonowaniem na terenie gminy S. (a więc także na terenach innych niż użytki rolne) zainwestowania realizującego przeznaczenie terenów ustalone w planie (a zatem także przeznaczenie terenów innych niż użytki rolne).

Skarżąca wskazywała, że wybudowanie siłowni wiatrowej (i co się z tym wiąże uprzednie wybudowanie masztu do pomiaru siły wiatru) oznaczać będzie przyłączenie takiej siłowni wiatrowej do lokalnej sieci dystrybucyjnej. Nie może budzić wątpliwości, że sieć dystrybucyjna zlokalizowana na terenie gminy S. jest zainwestowaniem realizującym przeznaczenie terenów ustalone w planie.

Oznacza to, że maszt do pomiaru siły wiatru, jako infrastruktura techniczna (ze względu na ścisły związek z siłownią wiatrową) jest związany z funkcjonowaniem na terenie gminy S. zainwestowania (sieć dystrybucyjna) realizującego przeznaczenie terenów ustalone w planie. Tym samym spełnione są przesłanki z § 17 ust. 3 miejscowego planu.

Skarżąca wskazuje, że powołane przez organ przepisy § 17 ust. 10c i 10d miejscowego planu stanowią, że ,,dla działek, na których ma być realizowane przeznaczenie dopuszczalne, ustalają następujące zasady zagospodarowania: (.....) forma obiektów i urządzeń infrastruktury – w miarę możliwości dostosowana do charakteru zabudowy istniejącej w sąsiedztwie oraz możliwie najmniej ingerująca w krajobraz. Użyte zwroty wskazują, że ten przepis planu miejscowego nie ma charakteru bezwzględnego i istnieje możliwość budowania obiektów, które nie zawsze będą w pełni dostosowane do charakteru zabudowy istniejącej w sąsiedztwie i które w jakimś stopniu będą stanowić ingerencję w krajobraz. Wynika z tego, że także takie obiekty mogą być realizowane na terenach użytków rolnych.

Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zaprezentowane przez nią orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą się odnosić do niniejszej sprawy (do budowy tego urządzenia).

Ich istotą było wykazanie podobieństwa, jakie zachodzi pomiędzy urządzeniami telekomunikacyjnymi a urządzeniami, takimi jak maszty do pomiaru siły wiatru lub siłowniami wiatrowymi. W obu przypadkach mamy do czynienia z wysokimi urządzeniami nie związanymi bezpośrednio z produkcją rolną. Wskazane orzeczenia miały pokazać, że ich właściwości nie stanowią przeszkody do tego, aby je zlokalizować na terenach użytków rolnych.

W sprawach, w których zapadły przytoczone orzeczenia, urządzenia tego typu nie były wprost przewidziane w miejscowych planach. Plany zawierały zapisy o przeznaczeniu określonego terenu pod rolę, czy o ustaleniu w planie jako wiodącej dla gminy funkcji rolniczej. Niemniej jednak, sądy administracyjne w takich przypadkach przyjmowały, że możliwa jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, jeżeli przewidziano na tym terenie lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej. Skarżąca przywołuje orzeczenia sądów administracyjnych (II SA/Lu 1497/03, II OSK 536/06, II SA/Po 257/07), które jej zdaniem potwierdzają prezentowane powyżej stanowisko.

Z tego względu, zdaniem skarżącej należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, z powołaniem się na okoliczności, które w sprawie są nieistotne, a jej uzasadnienie nie zawiera wymaganych prawem elementów, przez co naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane dotychczas stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Zasadniczym zarzutem stawianym przez skarżącą przedmiotowej decyzji był zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 35 ustawy prawo budowlane.

Naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwojaki sposób: poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Pierwszy sposób naruszenia prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego z hipotezą odnośnej normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści tej normy ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 2.04.2003 roku, I CKN 160/01; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.02.2006 roku, II CSK 101/05).

Wskazany przepis art. 35 ustawy prawo budowlane nakazuje, aby organ architektoniczno – budowlany przez wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na budowę sprawdził zgodność przedłożonego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenie zainwestowania obowiązuje.

Niekwestionowanym ustaleniem jest to, że inwestor chce wybudować obiekt tymczasowy, nietrwale związany z gruntem - maszt o wysokości [...] metrów, służący do pomiaru siły wiatru, na działce nr ew. [...], która jest położna na terenie oznaczonym symbolem planu R.1.1, który zgodnie § 8 ust.1 lit i) miejscowego planu, zalicza się do użytków rolnych. Do wskazanego oznaczenia odnosi się zapis § 17 miejscowego planu.

Teren przedmiotowej działki jest według planu należącym do kategorii funkcjonalnej – użytki rolne. W ustępie 1 tego przepisu wskazane jest, iż ustala się przeznaczenie podstawowe tego terenu pod funkcje upraw polowych i użytków zielonych oraz wszelkiego rodzaju upraw i hodowli zwierząt, zaliczonych do działów produkcji rolnej w przepisach szczególnych i odrębnych. W ustępie 2 tegoż przepisu wskazano, że dla terenów, o których mowa w ust. 1, ustala się przeznaczenie uzupełniające pod funkcje mieszkalnictwa rolniczego oraz inne funkcje związane z produkcją rolną, realizowane w zabudowie zagrodowej (w tym np. agroturystyka, przetwórstwo rolno – spożywcze itp.).

Istotnym i spornym jest kwestia rozumienia i wykładni § 17 ust. 3 planu miejscowego, który stanowi, że między innymi dla terenów, o których mowa w ust. 1 ustala się przeznaczenie dopuszczalne pod wymienione funkcje usług publicznych oraz wszelkiego rodzaju infrastruktury techniczne, związanej z funkcjonowaniem na terenie gminy S. zainwestowania realizującego przeznaczenie terenów ustalone w niniejszym planie.

Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że na tym terenie może zostać zrealizowana inwestycja należąca do kategorii infrastruktury technicznej realizującego przeznaczenie tylko dla terenów – użytków rolnych. Za takim rozumieniem zapisu ust. 3 § 17 zdaniem organu może świadczyć zapis ust. 4 § 17 miejscowego planu, który stanowi, że ,,na terenach, o których mowa w ust. 1, zgodnie przepisami odrębnymi i szczególnymi, dopuszcza się realizację wszelkiego rodzaju zagospodarowania, które odpowiada funkcji gruntów rolnych (w tym także infrastruktury technicznej na potrzeby gospodarki rolnej, dróg dojazdowych do pól, zbiorników wodnych o funkcji retencyjnej i produkcji rolnej itd.

Pierwszą kwestią, którą w ocenie Sądu należy poddać analizie jest kwestia, czy maszt do pomiaru siły wiatru mieści się w pojęciu ,,infrastruktury technicznej’’.

Organy twierdząc, że przedmiotowy obiekt budowlany nie może zostać zakwalifikowany jako urządzenie infrastruktury technicznej odsyłają do przepisu art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 roku nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej jako ustawa o gospodarce nieruchomościami).

Przepis ten mówi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Odesłanie do tegoż przepisu ma w ocenie Sądu swoje uzasadnienie, ponieważ przepis art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) posługując się pojęciem

,,uzbrojenie terenu’’ wskazuje, że należy przez to rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi podstawowe przepisy przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Z tego względu, sięganie do definicji urządzenia infrastruktury technicznej z wyżej powołanej ustawy ma swoje racjonalne uzasadnienie. Dopuszczalne jest posługiwanie się definicją danego pojęcia, które jest zawarte w innym akcie celem jednolitości jego rozumienia.

Organ uznając, iż wieży do pomiaru siły wiatrów nie można zakwalifikować jako urządzenia infrastruktury technicznej – urządzenia elektrycznego, pominął kwestie związku funkcjonalnego, jaki będzie występował pomiędzy planowaną siłownią wiatrową jako urządzeniem wytwarzającym prąd, a przedmiotową wieżą.

Skarżąca dobitnie wskazuje, iż występuje ścisły związek i wieża do pomiaru siły wiatru winna być uznawana jako część siłowni wiatrowej i te obiekty mogą występować tylko razem.

W tym zakresie, organ odmawiając przyznania wieży do pomiaru siły wiatru statusu urządzenia infrastruktury technicznej wzajemne zależności między tymi obiektami zupełnie pominął.

Następnie, należy dokonać oceny wykładni przepisu § 17 planu miejscowego dokonanej przez organ, w kontekście oceny zgodności zapisów tego planu z możliwością zabudowy terenu działki nr ew. [...] (użytki rolne) przedmiotową wieżą.

Treść argumentacji zaprezentowanej przez organ pozwala uznać, że dla zrozumienia tego przepisu zastosował on wykładnię językową. Należy zauważyć, że wykładnia językowa ma podstawowe znaczenie, a jej treścią jest interpretacja tekstu prawnego w celu rekonstrukcji zakodowanych w nich norm prawnych.

Przede wszystkim przepis § 17 planu miejscowego ustala dla terenów określone jako użytki rolne funkcję podstawową i uzupełniającą.

Należy się zgodzić, iż zasadniczo tereny te winny być wykorzystane do produkcji rolnej i wszelkiego zainwestowania z tą funkcją związanego.

Jednocześnie zapis ust. 3 § 17 planu miejscowego dopuszcza możliwość innego rodzaju zainwestowania na tych terenach. Dopuszcza się zainwestowanie pod funkcję usług publicznych (oświaty, ochrony zdrowia, opieki społecznej, opieki nad zwierzętami, sportu i rekreacji, straży i bezpieczeństwa publicznego oraz cmentarz, oraz wszelkiego rodzaju infrastruktury technicznej związanej z funkcjonowaniem na terenie gminy S, zainwestowania realizującego przeznaczenie terenów ustalone w planie.

W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze skarżącą, że prezentowana przez organ wykładnia nie uwzględnia, iż przepis ten mówi o zainwestowaniu na terenie gminy S. realizującego przeznaczenie terenów ustalone w planie (wszelkie występujące w planie przeznaczenie gruntów). Nie ma w nim ograniczenia do realizacji zagospodarowania - infrastruktury technicznej związanej z wykonywaniem funkcji i przeznaczenia użytków rolnych.

Należy zauważyć, że przepis § 17 ust. 3 planu miejscowego jest przepisem, który daje podstawę do wykorzystania i zainwestowania na terenie użytków rolnych, również innego rodzaju zainwestowania, nie realizującego funkcji gruntów rolnych.

Przenosząc ten przepis na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że możliwość wybudowania obiektu budowlanego będącego urządzeniem infrastruktury technicznej na użytku rolnym jest dopuszczalny, gdy będzie on związany z funkcjonowaniem innego zainwestowania w gminie, a więc gdzie występuje pomiędzy nimi związek funkcjonalny.

W związku z tym, istotne będzie ustalenie związku pomiędzy wieżą a siłownią wiatrową.

W sytuacji gdy ustalimy, iż oba te obiekty stanowią funkcjonalną całość, to będziemy mogli uznać, że taka inwestycja mimo, że budowana odrębnie nie może samodzielnie funkcjonować i stanowi całość. Tak więc, w ocenie Sądu należałoby charakter zainwestowania wieży uznać za taki sam jak siłowni wiatrowej.

W ocenie Sądu, organ nie poczynił w tym zakresie dostatecznych ustaleń i nie wiadomo, czy taki związek między takimi obiektami występuje.

Nadto należy zauważyć, że przywołane przez skarżącego orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że urządzenia infrastruktury technicznej, które służą potrzebom gospodarki rolnej niekoniecznie muszą mieć z nim związek bezpośredni.

Wystarczy, że wykażą związek pośredni. W przedstawionych orzeczeniach Sądy uznawały, że taki związek występuje w przypadku budowy stacji bazowych telefonii komórkowej (II SA/Lu 1497/03, II OSK 536/06, II SA/Po 257/07, II OSK 379/05).

Taki związek w ocenie Sądu występuje również wtedy, gdy lokowane mają tam być urządzenia, które służą do produkcji energii elektrycznej, czy też urządzenia przesyłowe energii elektrycznej. Prąd jest wykorzystywany na potrzeby rolnictwa, co uzasadnia zajęte w tym względzie stanowisko.

Skarżąca stawia tezę, że przedmiotowa wieża do pomiaru siły wiatru stanowi część urządzenia do produkcji energii elektrycznej – siłowni wiatrowej, co uzasadniałoby występowanie takiego związku.

Odnośnie zarzutów co do sprzeczność projektowanego urządzenia z zastanym otoczeniem, to trafnie zauważa skarżąca, że zgodnie z zapisem § 17 pkt 10c miejscowego planu, forma obiektów i urządzeń infrastruktury powinna być dostosowana w miarę możliwości do charakteru zabudowy istniejącej w sąsiedztwie

i możliwie najmniej ingerująca w krajobraz. Tak więc, takie odstępstwa są dopuszczalne w zależności od okoliczności danego przypadku. Jeśli organ uważa takie odstępstwo za niedopuszczalne, to winien w tym zakresie zawrzeć motywy, a nie tylko przywołać przepis prawny, który wprost nie potwierdza zajętego stanowiska.

Organ ponownie rozpoznając sprawę dokona ponownej weryfikacji i poczyni ustalenia co do związku pomiędzy wieżą do pomiaru siły wiatru a siłownią wiatrową.

Następnie ponownie dokona oceny, czy przedmiotowa inwestycja pozostaje w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie działki nr ew. [...], obręb S., biorąc pod uwagę wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę w niniejszej sprawie.

Z tych też względów, Sąd biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.

Na podstawie przepisu art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania sądowego. Na wysokość zasądzonych kosztów składają się wpis sądowy oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony.