Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 56/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 4 stycznia 2014 r. G. J. zwrócił się do sądu administracyjnego o zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach wniosku odnotował, że nie jest w stanie uiścić należnych kosztów sądowych, gdyż nie posiada żadnych oszczędności i w chwili obecnej nie może ich poczynić. W dalszej kolejności podkreślił, że po wielu latach bezrobocia zarejestrował własną, jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych. Działalność tę wykonuje, począwszy od 2009 r., przy użyciu pożyczonych narzędzi i użyczonego samochodu. Prace wykonywane są z reguły u zleceniodawcy. Skarżący oświadczył, że dochody z tego tytułu wystarczają mu zaledwie na pokrycie bieżących, najbardziej koniecznych wydatków. Dodatkowo począwszy od maja 2012 r. skarżący spłaca zaległości w podatku od towarów i usług, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że od lipca 2013 r. utracił płynność finansową. Skarżący zeznał, że we wspólnym spółdzielczym lokatorskim mieszkaniu przebywają nadto: jego żona (separacja sądowa) oraz dwie córki. Wyjaśnił przy tym, że osoby te nie pracują z uwagi na uzależnienie od alkoholu. Taki stan rzeczy skutkuje tym, że skarżący w całości ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania.

Do przybliżonego wyżej formularza skarżący dołączył między innymi zestawienie stałych niezbędnych wydatków ponoszonych w jego gospodarstwie domowym. Wynika z niego, że wydatki te za styczeń 2014 r. zamknęły się w kwocie 2.599,39 zł (obciążenia budżetowe zostały w znacznej części udokumentowane przez skarżącego). Z dokumentów nadesłanych przy urzędowym formularzu wynika nadto, że skarżący w 2013 r. osiągnął dochód netto w kwocie 25.487,59 zł. Dochód w styczniu 2014 r. wyniósł 2.600,00 zł brutto.

Wpis sądowy od skargi stanowi kwotę 500 zł.

Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że G. J. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych, jego wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Zdaniem rozpoznającego wniosek skarżący wykazał, iż w jego przypadku spełniona jest przesłanka wskazana w ww. przepisie. W toku rozpoznania sprawy uwzględniono przede wszystkim relację pomiędzy dochodami jego gospodarstwa domowego a wydatkami, których stałe ponoszenie jest w jego przypadku niezbędne. Jednocześnie nie stracono z pola widzenia sytuacji rodzinnej skarżącego, a w szczególności choroby jego żony oraz jednej z córek, która w znacznym stopniu utrudnia codzienną egzystencję.

W toku rozpoznania wniosku stwierdzono nadto, że konieczność partycypacji skarżącego w kosztach sądowych niniejszego postępowania skutkowałaby w pierwszej kolejności ograniczeniem możliwości spłaty przez skarżącego zaległych zobowiązań wobec Skarbu Państwa.

W wyniku poczynionych wyżej rozważań orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 254 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.