Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 466/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt III SO/Wa 3/16 w zakresie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 7 kwietnia 2016r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnych za 2016r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SO/Wa 3/16 odmówił K.G. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 7 kwietnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2016 r.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący kwestionuje każdą decyzje o zobowiązaniu podatkowym, którą otrzymuje i posługuje się jednakową argumentacją, która już kilkadziesiąt razy została poddana ocenie przez WSA w Warszawie. Decyzje te, zostały poddane kontroli przez Sądy obu instancji, także przy udziale profesjonalnej pomocy prawnej. Z tego względu na podstawie art. 247 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.

Pismem z dnia 1 lipca 2016r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jako niezasadne należało oddalić

Pełna tożsamość argumentacji skarżącego, prezentowanej w kolejnych skargach prawomocnie rozpoznanych przez WSA w Warszawie uzasadnia stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jego skargi.

W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarga skarżącego całkowicie powiela argumentację prawną ocenioną jako chybiona w ww. sprawach sądowoadministracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie skarżącego oddalił – działając na podstawie art. 184 in fine w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. – jak stwierdzono w sentencji