Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 33/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt 3, art. 54 par 3, art. 201 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a 1/ umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym 2/ zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ( [...] ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. S. - reprezentowany przez pełnomocnika – [...] A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania Jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

Równocześnie skarżący zawarł wniosek o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie ww. sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że decyzją z dnia [...]r. podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W zaistniałych okolicznościach należało stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Z dniem doręczenia organowi skargi powstaje uprawnienie tego organu do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. W świetle przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jest to jedyna możliwość podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Podstawę prawną tego działania stanowi art. 54 § 3 P.p.s.a., a jedyny warunek, jaki powinien być spełniony, to uwzględnienie przez organ skargi w całości. Uwzględnienie w całości skargi na bezczynność w drodze autokontroli oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności. Przyjąć przy tym należy, że organ administracji wydając akt lub dokonując czynności po wniesieniu skargi do sądu, przyznaje, że pozostawał w bezczynności.

Na uwadze należy mieć również to, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tzn. gdy przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.

W szczególności sprawa sądowoadministracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględniania skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli. Wydanie aktu administracyjnego lub podjęcie czynności po wniesieniu skargi na bezczynność oznacza, że sąd nie będzie już mógł uwzględnić skargi na zasadzie art. 149 P.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 -4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyniku aktywności organu po wniesieniu skargi przestaje istnieć przedmiot skargi, którym jest bezczynność organu.

Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte skargą na bezczynność, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wydanie stosownego orzeczenia przez organ administracyjny po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, jest inna przyczyną bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...]r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, decyzją z dnia [...]r. rozstrzygnęło w przedmiocie ww. wniosku. Tym samym wystąpił skutek odnoszący się do istoty żądania skargi na bezczynność, gdyż uwzględnienie skargi przez Sąd w tym przypadku mogłoby wyrażać się jedynie w zobowiązaniu organu do załatwienia sprawy przez wydanie w określonym terminie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, właściwy organ wyda stosowny akt administracyjny, co do którego pozostawał w bezczynności, dane postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność organu, jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Jednocześnie stosownie do art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a). na koszty postępowania w niniejszej sprawie złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, ustalone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 ppkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn.zm.)

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji.