Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1042/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178 w związku z art. 175 § 1  3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Rz 1042/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 28 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej L. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1042/13 w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1042/13

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1042/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA) odrzucił skargę L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...].

W dniu 3 lutego 2014 r. skarżący skierował do WSA sporządzone osobiście przez siebie zażalenie na powyższe postanowienie. Podniósł, że ustanowiony pełnomocnik do odbioru pism w kraju nie usprawni postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazał ponadto na treść rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. nr 1393/2007 dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (dalej: rozporządzenie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia dotyczące rodzajów spraw enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Przepisy P.p.s.a. nie przewidują wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucające skargę, w związku z powyższym środkiem odwoławczym od takiego postanowienia jest skarga kasacyjna, o której mowa w art. 173 P.p.s.a. Ponieważ z treści nadesłanego pisma wynika, że stanowi ono środek zaskarżenia na postanowienie WSA odrzucające skargę, traktowane jest jako wniesiona skarga kasacyjna.

Zgodnie z art. 175 § 1, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, jeżeli nie pochodzi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3. Skarga kasacyjna jest zatem kwalifikowanym pismem procesowym, którego sporządzenie przez osobę nieuprawnioną stanowi nieusuwalny, niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 i art. 193 P.p.s.a. brak formalny, uniemożliwiający nadanie sprawie prawidłowego biegu. Pouczenie w powyższym zakresie zawierało pismo z dnia 20 stycznia 2014 r. sygn. akt. II SA/Rz 1042/13, odebrane przez skarżącego w dniu 28 stycznia 2014 r.

Stosownie do art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjna wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 – 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia

Na marginesie należy wskazać, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają zastosowania wielostronne umowy międzynarodowe zastrzeżone dla spraw cywilnych i handlowych, jak konwencja haska lub konwencja z Lugano. Z powyższych przyczyn przywołane przez skarżącego przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do spraw rozpoznawanych w sądach administracyjnych. Regulacje dotyczące postępowania w obrocie zagranicznym zawarto w art. 299 P.p.s.a. i przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Wymóg ustanowienia pełnomocnika do doręczeń pism mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w kraju wynika wprost z ustawy i nie podlega uznaniu Sądu.