Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 271/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o uzupełnienie decyzji co do prawa wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z podaniem, w jakim mieście i pod jakim adresem znajduje się ten sąd.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2015 r., wydane na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a.", odmawiające uwzględnienia wniosku o uzupełnienie decyzji co do prawa wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z podaniem, w jakim mieście i pod jakim adresem znajduje się ten sąd.

Zgodnie z art. 111 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia zażądać jego uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do postanowienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w postanowieniu pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia postanowienia następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b K.p.a.). W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej postanowienia (art. 111 § 2 K.p.a.).

Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia orzeczenia powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto z uwagi na to, że postanowienie o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. postanowienia NSA: z 16 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 741551; z 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244).

Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji (postanowienia) nie służy zażalenie, bowiem nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną.

Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty, oznacza to, że zakwestionowane rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skoro Sąd kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a.).

Zatem orzeczenie o uzupełnieniu postanowienia lub jego odmowa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 16 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 741551).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.