Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 216/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenia

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. K.-K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3814/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K.-K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3814/15 odmówił A. K.-K. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej.

I

A. K.-K. wniosła skargę na wskazaną powyżej decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Konieczność zwrotu określonej decyzją kwoty 1.753,89 zł może spowodować zagrożenie dla prowadzonej bieżącej działalności oświatowej. Do wniosku skarżąca dołączyła bilans sporządzony na dzień 31 marca 2015 r. oraz rachunek zysków i strat za okres 1 stycznia – 31 marca 2015 r.

Po rozpoznaniu złożonego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji w uzasadnieniu podniósł, że skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazała w wymagany sposób, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Odnosząc się do załączonych do wniosku dokumentów WSA stwierdził, że nie uzasadniają one twierdzeń, że wykonanie decyzji spowoduje zagrożenie dla prowadzonej przez stronę działalności oświatowej. Sąd zwrócił uwagę, że na dzień 31 marca 2015 r. zysk przedsiębiorstwa skarżącej wyniósł 22.118,05 zł, co stanowi prawie połowę rocznego zysku osiągniętego w 2014 r., a to z kolei oznacza, że zysk ten może być przeznaczony na zwrot dofinansowania. Nadto z analizowanych dokumentów wynika, że skarżąca dysponuje środkami trwałymi o wartości znacznie przekraczającej kwotę wskazaną w przedmiotowej decyzji, tj. kwotę 1.753,89 zł. Poza tym WSA podkreślił, że nałożony decyzją obowiązek zwrotu dofinansowania ma charakter pieniężny, a z natury rzeczy spełnienie świadczenia pieniężnego jest odwracalne. Z wymienionych powodów brak było przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. K.-K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i uznanie przez Sąd, że uzasadnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra w sposób niedostateczny wykazuje możliwość poniesienia przez nią szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody majątkowej, a to z kolei doprowadzi do konieczności zamknięcia prowadzonego przez skarżącą przedszkola lub konieczności znacznego ograniczenia jego działalności. W następstwie konieczności likwidacji placówki powstaną trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty pracy przez skarżącą i sześciu zatrudnionych pracowników, którzy stracą źródło utrzymania oraz utraty przez rodziców dzieci uczęszczających do przedszkola (33 dzieci) opieki dla tych dzieci. Likwidacja przedszkola będzie zatem pośrednio oznaczała również rezygnację z pracy rodziców dzieci obecnie do niego uczęszczających. Ponadto wobec skarżącej wydano trzy decyzje, wszystkie zaskarżone do Sądu, opiewające na łączną kwotę 27 335,18 zł. Uiszczenie tej kwoty spowoduje utratę środków pieniężnych na finansowanie bieżącej działalności przedszkola, a w konsekwencji likwidację placówki, niebędącej działalnością gospodarczą nastawioną na osiąganie zysków. Ponadto otrzymywane przez skarżącą czesne od rodziców dzieci jest przeznaczane na bieżące utrzymanie przedszkola, w tym na wyżywienie dzieci i nie pozwala na spłatę należności określonej decyzją Ministra.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie zobowiązania skarżącej do zwrotu dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej w wysokości 1.753,89 zł.

Powodem odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji był brak wykazania konkretnych okoliczności przemawiających za spełnieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz fakt, iż z przedstawionych przez skarżącą dokumentów wynika, iż dysponuje ona środkami finansowymi znacznie przekraczającymi egzekwowaną kwotę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. WSA trafnie zauważył, że skarżąca nie wyjaśniła we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w jaki sposób wykonanie decyzji mogłoby ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jedynie lakonicznie wskazała, że wykonanie decyzji może spowodować zagrożenie dla prowadzenia bieżącej działalności oświatowej.

Jak wynika z orzecznictwa przy składaniu wniosku o wstrzymanie wykonania w całości lub części aktu lub czynności na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą (postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FZ 110/14).

Ponadto należy również zgodzić się z Sądem I instancji, że z załączonych do wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej dokumentów tj. bilansu sporządzonego na dzień 31 marca 2015 r. oraz rachunku zysków i strat za okres 1 stycznia – 31 marca 2015 r. nie wynika, iż uiszczenie należnej kwoty przez skarżącą spowoduje zagrożenie dla prowadzonej przez nią działalności oświatowej.

Należy zauważyć, że z bilansu sporządzonego na dzień 31 marca 2015 r. jasno wynika, że skarżąca wygenerowała zysk w wysokości 22.118,05 zł, a aktywa łącznie wyniosły 87.708,88 zł.

Warto zwrócić uwagę, iż dane te obrazują sytuację finansową prowadzonej przez skarżącą działalności jedynie za trzy pierwsze miesiące roku 2015. Fakt prowadzenia w dalszym ciągu działalności daje podstawę do przyjęcia, że skarżąca nadal ma możliwość generowania zysków. Słusznie przy tym zauważył Sąd I instancji, że przedstawiony zysk za 2015 r. stanowi prawie połowę zysku uzyskanego z działalności w roku 2014 r., który wyniósł 44.662,26 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny mając zatem na uwadze wysokość osiąganych zysków przez skarżącą oraz fakt, iż nadal prowadzi swoją działalność brak jest podstaw do przyjęcia, że uiszczenie należnej kwoty w wysokości 1.753,89 zł spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Stanowiska WSA nie podważa argumentacja zażalenia, w której skarżąca przytoczyła nowe, nieujawnione wcześniej okoliczności uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Warto zaznaczyć, że okoliczności te, nawet gdyby miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku, nie zostały przedłożone Sądowi I instancji pod rozwagę, zatem pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem postanowienia objętego zażaleniem (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II GZ 399/15 (dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.