Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 292/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 8 oraz art. 29 ust. 2 pkt 1.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. i D. M. rozbiórkę rozbudowanej i odbudowanej części budynku gospodarczego wraz z instalacjami i urządzeniami wykonanymi w celu zmiany sposobu jego użytkowania na budynek rekreacyjny, zlokalizowanego na działce nr 203 położonej w miejscowości S. O., gm. S., poprzez rozbiórkę przekrycia dachu wraz z jego konstrukcją, odbudowaną i rozbudowaną nad istniejącym budynkiem oraz nad dobudowaną werandą od strony południowo - zachodniej, obicia szczytów dachu budynku, konstrukcji słupowej w/w werandy wraz z balustradą i betonową płytą tarasową, ścianek działowych na poddaszu budynku wraz z demontażem instalacji elektrycznej w części poddasza i rozbiórkę zbiornika na nieczystości ciekłe. W uzasadnieniu podano, że w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniach 2 czerwca 2010r. i 14 lipca 2010r. ustalono wykonanie od 2006r. przez J. i D. M. robót budowlanych polegających na wykonaniu na całej długości budynku od strony południowo- zachodniej, przed jego wejściem, betonowej płyty tarasowej o wymiarach rzutu poziomego 2,00 x 11,85m wraz z zadaszeniem o drewnianej konstrukcji i drewnianej, słupowej konstrukcji podparcia zadaszenia (6 słupów o przekroju 13x14cm w rozstawach osiowych wynoszących od 215-280cm) oraz balustradami o wysokości 1m, usytuowanymi pomiędzy słupami, zdemontowaniu starej konstrukcji dachu budynku i wykonaniu nowej konstrukcji dachowej, której jedna połać została w miejscu poprzedniego oparcia na ścianie zewnętrznej podniesiona i wydłużona (mierząc w rzucie poziomym) do 2m, tj. do miejsca podparcia słupowego wykonanego wzdłuż przybudowanej werandy oraz wykonaniu nowego obicie szczytów dachu budynku. Ponadto docieplono połacie dachowe wełną mineralną, od strony południowo- zachodniej budynku, na poziomie poddasza wykonano jedną lukarnę w połaci dachowej; na zewnątrz budynku wykonano palenisko grilowe, a wewnątrz wykonano kominek z paleniskiem zamkniętym, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano nowe okładziny podłóg, ścian i sufitów wewnątrz budynku, wewnętrzne drewniane schody na poddasze budynku. ścianki działowe na poddaszu budynku oraz instalację elektryczną i wod.- kan. wraz ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe o pojemności 4m3. D. M. przedłożył organowi zgłoszenie z dnia [...] o zamiarze dokonania wymiany pokrycia dachu wraz z pismem Starostwa Powiatowego z dnia 28 marca 2007r. informujące o nie wniesieniu przez organ sprzeciwu do zgłoszenia. Właściciele budynku wyjaśnili, że dach budynku został odbudowany, bez zmiany wysokości dachu w kalenicy i bez zmiany kubatury. Według nich pozostałe roboty budowlane stanowią remont i modernizację budynku. Opinii tej nie podzielił organ. W jego mniemaniu roboty budowlane polegające na wykonaniu werandy budynku stanowią rozbudowę parteru istniejącego budynku. Odbudowa jednej połaci dachowej (od strony działki 205/1) i przebudowa połaci dachowej od strony działki własnej inwestora w celu zadaszenia werandy powodująca podniesienie połaci dachu (w miejscu jej uprzedniego podparcia na ścianie) i wydłużenie połaci dachu w taki sposób, że konstrukcja dachu została oparta na konstrukcji słupowej werandy, przy czym wysokość konstrukcji podparcia jest równa wysokości ściany budynku również stanowi rozbudowę poddasza budynku. Poddasze nie zostało odbudowane w tej samej kubaturze. Tym samym zwiększono powierzchnię zabudowy budynku i jego kubaturę. Organ podkreślił, że przed rozpoczęciem robót budowlanych budynek gospodarczy był obiektem parterowym Poprzez docieplenie połaci dachowej, wykonanie instalacji elektrycznych, wykonanie ścianek działowych z wykonaniem schodów wewnętrznych prowadzących z parteru na poddasze tj. wykonanie robót dostosowujących poddasze na pobyt ludzi, w świetle § 2 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w obiekcie powstała dodatkowa kondygnacja. Obecnie obiekt posiada dwie kondygnacje nadziemne. Organ zaznaczył, że pozostałe prace nie mogą być zakwalifikowane do robót remontowych, gdyż w świetle art. 3 pkt 8 ustawy prawo budowlane, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem robót budowlanych był 80-letni budynek gospodarczy z uprzednim przeznaczeniem na oborę (znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny REP A Nr 2711/2005), nie można dać wiary wyjaśnieniom inwestorów, iż dokonali oni odtworzenia (remontu) instalacji, układu ścianek działowych czy przyłączenia kanalizacji w budynku do zbiornika nieczystości ciekłych. Organ podkreślił, że wprawdzie D. M. dokonał w Starostwie Powiatowym zgłoszenia zamiaru przeprowadzenia robót remontowych przedmiotowego budynku, to jednak dokonując wymiany elementów konstrukcyjnych dachu budynku, poprzedzonej jego rozbiórką, zwiększono zakres zadeklarowanych w zgłoszeniu robót budowlanych. .Wobec powyższych ustaleń organ doszedł do wniosku, że prowadzenie wspomnianych robót powinno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Jego brak stanowi o tym, że zostały one wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Wobec powyższego Postanowieniem z dnia [...] organ stosownie do art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał inwestorom prowadzenie wspomnianych robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 15 października 2010r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy i odbudowy budynku sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane /do projektowania/ oraz zaświadczenia o którym mowa wart. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane tj. zaświadczenia osoby sporządzającej projekt budowlany o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec nie przedłożenia żądanych dokumentów. zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, według którego w przypadku nie spełnienia w wyznaczonym terminie nakazanych powyższym postanowieniem obowiązków stosuje się art. 48 ust. 1 ustawy nakazano rozbiórkę budynku w części rozbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania inwestorów decyzją z dnia 21 lutego 2011r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Także w opinii organu odwoławczego wykonane przy budynku roboty budowlane stanowiły budowę i wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że odmiennej oceny nie można wywieść ze zgłoszenia złożonego [...] w Starostwie Powiatowym, skoro dotyczyło ono jedynie zamiaru wymiany pokrycia dachu na blachodachówkę lub "włókno cementowe", a wykonane roboty budowlane przekroczyły w znacznym stopniu jego zakres. Oznacza to, iż wykonane przez inwestorów roboty budowlane wykonane zostały w warunkach samowoli budowlanej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. M. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie :

1) art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez:

- poczynienie przez organ dowolnych i nie popartych zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń faktycznych, w szczególności poprzez ustalenie, że skarżący dokonał rozbudowy i odbudowy części obiektu budowlanego, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy na poczynienie takich ustaleń nie pozwala,

- brak wszechstronnego wyjaśnienia przez organ okoliczności sprawy, a w szczególności oparcie się przy ustalaniu większości elementów stanu faktycznego sprawy na donosie sąsiada pozostającego w konflikcie ze skarżącym, przy jednoczesnym zaniechaniu przesłuchania go w charakterze świadka pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania,

2) naruszenie art. 11 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia podjętej decyzji, a w szczególności brak wskazania dowodów, na których organ oparł się ustalając stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonej decyzji,

3) naruszenie art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu odwoławczym,

4) naruszenie art. 9 kpa i art. 142 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez brak pouczenia skarżącego o możliwości zaskarżania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w ramach odwołania od decyzji organu I instancji, przez co skarżący pozbawiony został możliwości obrony swoich praw

oraz wniósł o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] łącznie z postanowieniem Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.

Zdaniem skarżącego błędne jest przede wszystkim stanowisko organów nadzoru budowlanego sprowadzające się do stwierdzenia, iż dokonał rozbudowy i odbudowy części obiektu budowlanego. W jego ocenie miały one bowiem charakter remontowy, przez co, zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo Budowlanego rozumieć należy "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". Skarżący wyjaśnił, że budynek w dacie zakupu był nieużytkowany, miał jednak cechy mieszkalne, które do chwili obecnej nie uległy zmianie. W związku z upływem czasu, a także działalnością sił przyrody powstała konieczność przywrócenia budynku do poprzedniego stanu. Prace o tym charakterze nie wymagają pozwolenia budowlanego, stąd też nie zrealizowała się przesłanka wynikająca z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Tym bardziej, że obowiązujące przepisy nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku dobudowy tarasu czy werandy - o powierzchni do 25 m kw. Tak więc uzasadnienie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych było także z tego powodu wadliwe. Według skarżącego organy nadzoru budowlanego w sposób nieuprawniony ustaliły, biorąc pod uwagę fakt, że obiekt ten w przeszłości miał charakter gospodarczy, iż to właśnie skarżący dokonał zmiany jego przeznaczenia i zarazem przebudowy do postaci, w której istnieje obecnie. Nie wskazano jednak dowodów potwierdzających, że skarżący dokonał przebudowy przedmiotowego obiektu budowlanego, ani też dowodów wskazujących na czas w jakim taka przebudowa miała miejsce, co było jego zdaniem kluczowe w sprawie. Skarżący zakwestionował obliczenia organu, mające potwierdzić powiększenie kubatury budynku i jego powierzchni. Zwrócił uwagę, że wzrost ten można stwierdzić w oparciu o projekt budowlany przedmiotowego budynku, którym organy jednak nie dysponowały. Stąd też nie mógł on stwierdzić "początkowych"' wartości służących za podstawę ustalenia wymiaru budynku. W przekonaniu skarżącego brak pierwotnego projektu budowlanego uniemożliwia również ustalenie, czy doszło do przebudowy połaci dachowej. W tym kontekście za niewystarczające skarżący uznał wyjaśnienia sąsiadki B. K., z którą pozostaje w konflikcie. Jego zdaniem postępowanie dowodowe w sprawie należy przeprowadzić od początku, w szczególności zaś przesłuchać należy sąsiadkę skarżącego jako świadka, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Skarżący wskazał również, na braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji, polegające na jej nienależytym uzasadnieniu, a w szczególności zaś na braku wskazania dowodów, na których organ oparł się ustalając stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego nie zapewniono mu możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu odwoławczym. Pomimo zebrania w tym postępowaniu dowodów w postaci map geodezyjnych organ nie zawiadomił skarżącego o dopuszczeniu tych dowodów i o możliwości wypowiedzenia się co do ich treści. Wadliwość zaskarżonej decyzji polega według skarżącego także na braku pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w ramach odwołania. Tymczasem zakreślony przez organ termin był za krótki i nie pozwalał na wykonanie nałożonego zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim błędne jest przekonanie skarżącego, że wykonane w przedmiotowym budynku roboty budowlane, opisane w zaskarżonej decyzji, miały charakter remontu, co zgodnie z art. 29 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami) zwalniałoby inwestora od konieczności dysponowania pozwoleniem na budowę. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt. 8 powołanej ustawy przez remont rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. W świetle tego przepisu nie powinno budzić wątpliwości, że za remont nie mogą zostać uznane jakiekolwiek inne roboty w wyniku których następuje zmiana parametrów obiektu budowlanego. Tymczasem z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 2 czerwca 2010r. oraz 14 lipca 2010r. wynika, że w budynku wykonano użytkowe poddasze, schody drewniane na poddasze, wewnętrzną instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną z odprowadzeniem ścieków do zbiornika na nieczystości zlokalizowanego przy ogrodzeniu działki od strony drogi oraz wybudowano wewnętrzny, zamknięty kominek i zewnętrzne palenisko grilowe. Na zewnątrz budynku wzdłuż ściany podłużnej od strony działki 203 wykonano zadaszony taras ( werandę ), z betonową posadzką, obłożoną płytkami. Dokonano wymiany dachu, przy czym przebudowano go, zmieniając jego konstrukcję dla wspólnego przekrycia dachu i nowo wybudowanego tarasu ( werandy ). Przebudowaną połać dachu, obejmującą także taras, oparto na słupkach drewnianych, umocowanych w posadzce stalowymi trzpieniami, a pomiędzy słupkami wykonano balustradę o wysokości 1 m. W dachu, także od strony działki 203, wykonano lukarnę. Wymieniono ponadto obicie szczytów dachu budynku wraz ze stolarką okienną, wykonano nowe okładziny wewnątrz budynku i docieplono połać dachu wełną mineralną. W wyniku tych prac budynkowi nadano nowy kształt, powiększono także jego kubaturę i powierzchnię zabudowy, co dobrze obrazuje szkicu budynku stanowiący załącznik do protokołu oględzin z dnia 14 lipca 2010r. ( k. 22 ) oraz szkic zmiany długości elementów konstrukcyjnych połaci dachowej ( k. 26 ). Za niezrozumiale uznać należy kwestionowanie powyższych ustaleń z powołaniem się na brak pierwotnego projektu budowlanego czy też na brak ustalenia daty wykonania opisanych w decyzji robót budowlanych i zmiany sposobu użytkowania budynku. Przecież sam skarżący podczas oględzin nie kwestionował ich zakresu oraz wyjaśnił, że miały one miejsce po zakupie budynku w 2005r. i były prowadzone od 2006r., chociaż uważał je za wykonane w ramach remontu. Co więcej, nigdy też nie podnosił, aby budynek w swojej pierwotnej formule posiadał taras, czy też użytkowe poddasze. Jest oczywiste, że zmiana konstrukcji dachu była spowodowana właśnie koniecznością przykrycia także wybudowanego tarasu, co oznaczało jednocześnie faktyczną zmianę kształtu budynku, pociągającą za sobą zmianę jego kubatury i powierzchni w rozumieniu § 3 pkt. 23 i 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 75, poz. 690 ze zmianami ). W tym kontekście równie niejasny jest zarzut skargi braku ustaleń co do zmiany przeznaczenia budynku. Także bowiem w tym przypadku skarżący w toku oględzin dowodził, że przedmiotowy budynek, o konstrukcji drewnianej, z murowaną częścią przyziemia, użytkowany był jako budynek inwentarsko – gospodarczy. Dopiero w wyniku przeprowadzonych robót otrzymał charakter rekreacyjny. Tymczasem w skardze podnosi się, że budynek już w dacie zakupu był nieużytkowanym obiektem o cechach mieszkalnych, który do chwili obecnej nie uległ zmianie. Teza ta pozostaje w oczywistej sprzeczności nie tylko z oświadczeniami składanymi podczas oględzin, ale także z uwagami do materiału dowodowego z dnia 4 sierpnia 2010r., gdzie skarżący stanowczo twierdził, że budynek nie ma charakteru mieszkalnego. Uwaga ta nie ma jednak decydującego znaczenia, skoro sama zmiana sposobu użytkowania budynku nie ma wpływu na ocenę wykonanych robót budowlanych. Słusznie zatem organy przyjęły, że zmiana konstrukcji dachu z wybudowaniem lukarny wraz z obiciem jego szczytów, wykonanie tarasu ( werandy ), ścianek działowych i instalacji elektrycznej na poddaszu stanowiło w istocie rozbudowę budynku wymagającą zgodnie z art. 28 ust.1 prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Na powyższa ocenę nie może mieć znaczenia fakt zgłoszenia przez skarżącego w dniu 25 stycznia 2007r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu na blachodachówkę lub włókno cementowe. Jakkolwiek bowiem tak określony zakres robót mieścił się w kategorii remontu, to jest oczywiste, że faktycznie wykonane roboty były zupełnie inne, a ich charakter wykraczał poza to pojęcie. Mimo zatem informacji starosty o braku sprzeciwu do wykonania zgłoszonych robót, skarżący nie był uprawniony do ich wykonania. Brak sprzeciwu nie legalizuje bowiem wykonania robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę. Równie uzasadnione jest stanowisko organów, według których pozwolenia na budowę wymagała budowa bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne. Zawarty w art. 29 ustawy prawo budowlane katalog robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane pozwolenie na budowę nie wymienia robót polegających na budowie zbiornika na nieczystości płynne. Zatem roboty tego rodzaju można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, której skarżący nie uzyskał ( por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2007r. II OSK 246/06 LEX Nr 344081). W tej sytuacji, wobec braku pozwolenia na budowę organy zasadnie zastosowały tryb określony w art.48 ustawy prawo budowlane. Wobec twierdzenia skarżącego, ze nie zostały jeszcze zakończone prace na poddaszu budynku i biorąc pod uwagę restytucyjny charakter tego przepisu ( wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 marca 2002r. SK 2/01 OTK-A 2002/2/15 i z dnia 12 stycznia 1999r. P 2/98 OTK 1999/1/2 ) organ I instancji prawidłowo, w oparciu o art. 48 ust.2 prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2010r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nakazał przedłożenie w terminie do dnia 15 października 2010r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie wiadomo natomiast, na jakiej podstawie skarżący uważa, że wyznaczony niemal dwumiesięczny termin do złożenia wspomnianych dokumentów był za krótki, skoro nie podaje nawet jakichkolwiek okoliczności, które za taką tezą miałyby przemawiać. Zauważyć również należy, że mimo podniesienia tego zarzutu, skarżący w toku postępowania nie składał żadnych wniosków o jego przedłużenie. Nietrafny jest także zarzut braku pouczenia w decyzji o prawie do zaskarżenia wspomnianego postanowienia. Żaden bowiem przepis kpa nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku zamieszczenia takiego pouczenia w stosunku do postanowień od których nie służy zażalenie. Wobec niewywiązania się z nałożonego obowiązku organ nadzoru budowlanego był zobowiązany na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust.4 nakazać rozbiórkę budynku w części, w której jego rozbudowa nastąpiła bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę zbiornika na nieczystości płynne, także wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Wbrew oczekiwaniom skarżącego nie ma też żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powołaniem się na naruszenie przez organ II instancji art. 10 w związku z art. 81 i 140 kpa. Sąd nie kwestionuje, że w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wbrew wymogowi opisanemu w powołanym przepisie nie stworzył stronie warunków czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Podkreślić jednak należy, że samo powoływanie przez stronę na tego rodzaju uchybienie procesowe nie może wywierać skutku w postaci uznania, iż decyzja wydana w pierwszej instancji została wydana bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) sąd uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na tle tego przepisu ukształtował się pogląd, według którego, aby zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. odniósł zamierzony skutek, strona zobowiązana jest wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05). Skarżący zobligowany był zatem wykazać, że pozbawienie go uprawienia wynikającego z powołanego artykułu, skutkowało niewyjaśnieniem i nieuwzględnieniem przez organ I instancji istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Ze skargi wynika, że skarżący naruszenia art.10 kpa upatruje w dopuszczeniu przez organ odwoławczy dowodu w postaci map geodezyjnych, co do których uniemożliwiono mu wypowiedzenie się. Zwrócić jednak należy uwagę, że jedna z tych mapek sporządzona dla celów projektowych z dnia 27 października 2005r. już znajdowała się w aktach sprawy (k. 3), , kolejna zaś mapa, sytuacyjno wysokościowa z dnia 19 maja 2010r., jest identyczna z mapą sytuacyjno – wysokościową z dnia 5 maja 2010r., także znajdującą się w aktach sprawy ( k. 6 ). Mimo wezwania do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji brak jest jakichkolwiek informacji w aktach sprawy, aby skarżący wnosił o przeprowadzenie jakichkolwiek czynności procesowych w związku z tymi mapami. Trudno również uznać naruszenia art.10 kpa przez brak zapoznania się z trzecią mapą, dotyczącą inwentaryzacji powykonawczej budynku mieszkalnego, którego inwestorami byli B. i J. G., stanowiącą załącznik do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego na działce 205/2, skoro sam skarżący nie wywodzi żadnych czynności procesowych, których przez to zaniechanie został pozbawiony. Zwrócić należy również uwagę, że wspomniany przepis art.145 § 1 pkt.1 lit.c) ustawy mówi o istotnych dowodach dla rozstrzygnięcia sprawy, a takim z pewnością nie jest mapa inwentaryzacji powykonawczej dotyczącej realizacji inwestycji na innej działce i dotycząca innej inwestycji. Dla naruszenia art.10 kpa nie wystarczy zaś, jak już wyjaśniono, samo stwierdzenie, że taki wpływ ma miejsce, trzeba jeszcze wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Skarżący jednak takiego związku nie wywiódł.

Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.