Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 212/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 24 stycznia 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 20 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego we wznowionym postępowaniu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

J. G., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata W. S., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 20 marca 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 24 stycznia 2017 r., nr [...], o uchyleniu w całości decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 27 listopada 2012 r., nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 19.003,58 zł, oraz o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w kwocie 9.140,24 zł. W skardze J. G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek wskazał, że utrzymanie w mocy wykonalności wydanych w sprawie decyzji oznacza konieczność zwrotu różnicy pomiędzy kwotą faktycznie otrzymaną - 19.003,58 zł a kwotą przyznaną w zaskarżonych decyzjach w wysokości 9.140,24 zł. Skarżący będzie zatem musiał zwrócić kwotę 9.863,34 zł, która przekracza jego możliwości zarobkowe i finansowe. Przekazał on bowiem niemalże całe gospodarstwo rolne synowi, zostało mu jedynie 4 ha gruntów rolnych, co uniemożliwia mu zwrot powyższej kwoty na rzecz organu. Skarżący podał, że przedstawia koszty związane z utrzymaniem rodziny w oświadczeniu, dołączył zaświadczenie z banku o posiadanym kredycie na kwotę 21.600 zł. Wskazał na wysokie prawdopodobieństwo wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które spowoduje dodatkowe koszty i nieodwracalne skutki w postaci przymusowej sprzedaży składników majątku. Argumentował także, że zasadność wniosku o wstrzymanie wynika z możliwości uchylenia lub zmiany w całości zaskarżonych decyzji.

W przesłanym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zawarł dane co do kosztów utrzymania, nie przesłał natomiast odrębnego oświadczenia w tym przedmiocie. Dane w zakresie kosztów miesięcznego utrzymania koniecznego rodziny skarżącego zostały na użytek badania przesłanek przyznania prawa pomocy uznane za niepełne i objęte wezwaniem referendarza sądowego. Skarżący danych tych nie uzupełnił. Nadesłane zaświadczenie z banku wskazuje natomiast, że kredyt w kwocie 21.600 zł skarżący płaci w rocznych ratach w wysokości 7.200 zł. Miesięczne koszty utrzymania wynikające z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynoszą 350 zł za energię elektryczną, 90 zł za wodę, a 700 zł to koszt utrzymania rodziny. Skarżący podał też, że rocznie płaci 7.000 zł raty kredytu (opisany już wyżej) i 400 zł podatku od nieruchomości, dochód miesięczny jego rodziny to 1.000 zł netto, w skład rodziny wchodzą trzy osoby, tj. skarżący, jego małżonka i dorosła, ucząca się córka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania wydanych w sprawie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci natomiast moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, a także w przypadku uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).

Wyjaśnić jednak należy, iż nie każdy akt lub czynność podlega wstrzymaniu. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.

Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania (tak: Tadeusz Woś [w:] Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., wydanie 5, Wydawnictwo LexisNexis, s. 486-490).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji (opisane wcześniej) nie posiadają przymiotu wykonalności. Nie nakładają bowiem na adresata żadnych obowiązków, których wykonanie mogłoby nastąpić w postępowaniu egzekucyjnym w sposób przymusowy. Decyzje te miały na celu określenie innych warunków przyznania płatności w danym roku, co w konsekwencji spowodowało zmianę wysokości przyznanej płatności z kwoty 19.003,58 zł na kwotę 9.140,24 zł, czyli pomniejszenie jej wysokości. Takie rozstrzygnięcie zapada w postępowaniu stanowiącym etap poprzedzający wydanie ewentualnej przyszłej decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych środków publicznych.

Ze względu na charakter zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji. Stąd też wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Warto w tym miejscu podnieść, że brak przesłanki "wykonalności" zaskarżonych aktów powoduje, że nie ma potrzeby czynienia ustaleń w zakresie obowiązku skarżących do przedstawienia w sposób przekonujący i pełny okoliczności przemawiających za koniecznością uwzględnienia wniosku. Nie można jednak nie dostrzec, że w tym zakresie skarżący nie przedstawił dostatecznej argumentacji dla wykazania, iż zapłata kwoty 9.863,34 zł może wywołać nieodwracalne skutki lub znaczną szkodę. W związku z argumentacją skarżącego dodać jeszcze przyjdzie, że sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja jest wadliwa, co skutkowałoby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.