Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1882/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95  pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Ewa Grochowska-Jung (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości świadczeń przysługujących z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Szef Sztabu Generalnego WP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. zwolnił [...] M. D. z zawodowej służby wojskowej i z dniem [...] maja 2005 r. przeniósł do rezerwy, wskutek złożonej odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. uchylił ww. rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP w części dotyczącej daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej ustalając nową datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i z dniem [...] lipca 2005 r. przeniósł oficera do rezerwy.

Zainteresowany dnia [...] lipca 2005 r. wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z wnioskiem o wypłatę jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby zgodnie z art. 96 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Wypłaty przedmiotowego świadczenia Wojskowe Biuro Emerytalne w B. dokonało w dniu [...] sierpnia 2005 r. w formie przelewu na konto bankowe zainteresowanego.

Decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. M. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 157/05 skargę oddalił. Od tego wyroku zainteresowany wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, który wyrokiem z dnia 21 maja 2007 r. – sygn. akt I OSK 1096/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Rozpoznając ponownie sprawę, wyrokiem z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1143/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz rozkaz Szefa Sztabu Generalnego nr [...] z dnia [...] marca 2005 r.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. przywrócił M. D. z dniem [...] października 2007 r. do zawodowej służby wojskowej w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w O.

Zgodnie z rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. oficer w dniu [...] grudnia 2007 r. objął obowiązki służbowe na stanowisku Szefa Sekcji [...] w O. O powyższym fakcie, zainteresowany w dniu [...] listopada 2007 r. poinformował wojskowy organ emerytalny w B.

Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. zwolnił [...] M. D. z zawodowej służby wojskowej i z dniem [...] stycznia 2010 r. przeniósł oficera do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

W dniu [...] marca 2010 r. zainteresowany wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z wnioskiem o wypłatę dwunastomiesięcznego świadczenia pieniężnego jednorazowo z góry zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych za okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. przyznał zainteresowanemu świadczenie pieniężne w kwocie [...] zł brutto pomniejszone o kwotę [...] zł świadczenia wypłaconego w dniu [...] sierpnia 2005 r. z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Od przedmiotowej decyzji M. D. wniósł odwołanie do Ministra Obrony Narodowej w części dotyczącej pomniejszenia przyznanego świadczenia pieniężnego o kwotę [...] zł, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 77 § 1, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Minister Obrony Narodowej, rozpoznając powyższe odwołanie, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1, ust. 5 i ust. 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. i orzekł o odmowie wypłaty jednorazowo świadczenia pieniężnego w wysokości [...] zł brutto z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] stycznia 2010 r.

Powyższą decyzję M. D. uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 października 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 1269/10 stwierdził jej nieważność, wskazując, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż Minister Obrony Narodowej, jako organ odwoławczy, naruszuł zakaz reformationis in peius (art. 139 k.p.a.), orzekając na niekorzyść strony. Decyzja organu I instancji przyznawała bowiem stronie świadczenie pieniężne przysługujące przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w wysokości [...] zł brutto, z tym że pomniejszone o kwotę świadczenia pieniężnego wypłaconego przez ten organ w dniu [...] sierpnia 2005 r. w wysokości [...] zł. Ponadto, w odwołaniu strona zaskarżyła decyzję organu l instancji nie w całości, lecz jedynie w części dotyczącej pomniejszenia przyznanego świadczenia pieniężnego o kwotę [...] zł, natomiast organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu wykroczył poza zakres zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 30 grudnia 2010 r.

Ponownie rozpoznając odwołanie M. D. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 139 k.p.a. oraz art. 95 pkt 1 i art. 86 ust. 1, ust. 5 i ust. 9 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie wypłaty jednorazowo świadczenia pieniężnego w wysokości [...] zł brutto z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] stycznia 2010 r.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. M. D. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wskazując na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w tym art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 139 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając w oparciu o art. 157 § 2 i art. 141 § 1 k.p.a., wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...].

Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, stosując art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...].

Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku i powołując się na argumenty poprzednio zaprezentowane.

Powyższą decyzję skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1912/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. W wykonaniu powyższego wyroku Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność swojej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r.

W tym stanie sprawy pozostało do rozpoznania odwołanie M. D. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w części dotyczącej pomniejszenia świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną część decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w B. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w części dotyczącej pomniejszenia świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną część decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w B. nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.

W uzasadnieniu organ przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie organ podniósł, iż na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) – żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 wymienionej ustawy, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Powyższe świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem art. 96 ust. 2-4 cyt. ustawy, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat.

Z odpisu przebiegu służby zainteresowanego wynika, że odwołujący pełnił zawodową służbę wojskową w dwóch następujących okresach:

- od dnia [...] września 1978 r. do dnia [...] lipca 2005 r. tj. 26 lat, 10 miesięcy i 15 dni;

- od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] stycznia 2010 r. tj. 2 lata, 2 miesiące i 21 dni.

Z odpisu przebiegu służby wynika również, że w okresie od dnia [...] sierpnia 2005 r. do [...] listopada 2007 r., tj. przez okres 2 lat 3 miesięcy i 8 dni, zainteresowany został zaliczony do grupy żołnierzy rezerwy.

W sprawie bezsporne jest, że zainteresowany został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2005 r. na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Z tego tytułu Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. wypłacił zainteresowanemu świadczenie pieniężne w wysokości [...] zł, albowiem zainteresowany spełniał przesłankę warunkującą posiadanie co najmniej 15-letniego nieprzerwanego okresu zawodowej służby wojskowej.

W związku z wyrokiem z dnia 7 września 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – sygn. akt 1143/07 uchylającym decyzję o zwolnieniu zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej, nastąpiło "reaktywowanie" stosunku służbowego, które następuje z dniem uprawomocnienia wyroku.

W niniejszej sprawie fakt ten nastąpił z dniem [...] listopada 2007 r., tj. z dniem, w którym Minister Obrony Narodowej przywrócił zainteresowanego do zawodowej służby wojskowej i jednocześnie wyznaczył zainteresowanego na stanowisko służbowe w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w O.

Organ wskazał, iż wypłata świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, obwarowana jest zastrzeżeniem jednorazowości. Treść art. 95 pkt 1 oraz art. 96 cytowanej ustawy, ze swojej istoty zakładają jednorazowość otrzymania przez żołnierza świadczenia pieniężnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Nie ma bowiem możliwości wypłaty dwóch należności z tytułu zwolnienia.

Ograniczenie to wynika wprost z treści art. 72 ust. 2 ustawy pragmatycznej.

W związku z tym, iż odwołujący nie spełnia podstawowego kryterium, jakim jest pełnienie służby wojskowej przez okres kolejnych 15 lat od jego zwolnienia w 2005 r., zarzuty zawarte w odwołaniu w części dotyczącej pomniejszenia przyznanego świadczenia są bezzasadne, bowiem Dyrektor WBE w B. spełnił roszczenie wynikające z obowiązujących przepisów prawa.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. wniósł o jej stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Dyrekotra Wojskowego Biura Emerytalnego w B. w części zaskarżonej decyzji i zasądzenie kostów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż została wydana w warunkach nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), bowiem wydał ją podmiot nienależycie umocowany (tj. obrazą art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 k.p.a.) oraz naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. Natomiast decyzji wydanej w I instancji zarzucił nieuprawnione zastosowanie pozaustawowej “instytucji pomniejszenia świadczenia".

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez organ nieuprawniony. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest zasadny zarzut podpisania zaskarżonej decyzji przez osobę do tego nieupoważnioną przez Ministra Obrony Narodowej. W przedmiotowej sprawie decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. została wydana przez Ministra Obrony Narodowej przez działającego z jego upoważnienia Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej – [...]. Umocowanie do jej podpisania w imieniu Ministra Obrony Narodowej przez wymienionego wynika z wydanego przez tego Ministra, na podstawie art. 268a k.p.a., upoważnienia do wydawania decyzji, postanowień, zaświadczeń oraz pism procesowych w sprawach świadczenia pieniężnego przysługującego żołnierzowi zawodowemu przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej – pkt 1a upoważnienia nr 36/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 sierpnia 2011 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Obrony Narodowej Nr 17, poz. 251.

Przedmiotowe upoważnienie posiada walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód na to, co zostało w nim stwierdzone. Jako dokument publiczny korzysta z domniemania prawdziwości do czasu obalenia jego wartości dowodowej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Wobec czego zarzut stawiany przez skarżącego w tym zakresie jest nieuprawniony. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że sam brak powołania się na upoważnienie nie pociąga za sobą skutków w postaci nieważności czy uchylenia decyzji, o ile upoważnienie takie istniało, bowiem takie uchybienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (por wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1996 r., SA/Po 1555/95, Lex nr 26767; por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 1988 r. (Sa/Wr 840/87, niepublikowany; wyrok SN z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, Lex nr 28573).

W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut braku bezstronności i naruszenia przepisu art. 24 § 3 k.p.a. poprzez niewyłączenie z urzędu Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Ogólnikowe zarzuty wskazujące, że postępowanie nie było prowadzone obiektywnie, nie uzasadnia zastosowania instytucji wyłączenia (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 347/10). Sama subiektywna ocena skarżącego, wynikająca z negatywnej dla niego decyzji administracyjnej nie może stanowić potwierdzenia zarzutu braku bezstronności.

Odnosząc się do kwestii merytorycznych decyzji wskazać należy, iż stosownie do art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), skarżącemu przysługuje prawo do otrzymania przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenia w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Istota przedmiotowej sprawy sprowadzała się do oceny, czy żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, a następnie przywróconemu do służby, świadczenie takie przysługuje jednorazowo, czy też wielokrotnie.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż skarżącemu w 2005 r. wypłacono świadczenie w związku ze zwolnieniem go ze służby. Ponieważ zwolnienie to uznano za wadliwe prawnie, skarżący został przywrócony do służby.

Art. 77 cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że uposażenie i inne należności, o których mowa w art.72, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują zwrotu świadczenia pobranego przez okres roku po zwolnieniu ze służby i taka decyzja w stosunku do skarżącego nie została wydana. Dlatego też Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne wypłacane przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej za okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. w wysokości [...] zł, pomniejszone o kwotę [...] zł wypłaconą w dniu [...] sierpnia 2005 r.

W ocenie Sądu zaprezentowane przez organ stanowisko należy w pełni podzielić.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż organ dokonał bezprawnego potrącenia ze świadczenia przysługującego skarżącemu.

Podkreślić należy, iż wojskowy organ emerytalny zaliczył (a nie potrącił) kwotę wypłaconą skarżącemu wcześniej na poczet należnego mu jednorazowego świadczenia z tytułu zwolnienia ze służby.

Wskazać też należy, iż stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie roczne przysługuje żołnierzowi, który pełnił służbę nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Zatem przyjmując rozumowanie skarżącego, że świadczenie z art. 95 pkt 1 ustawy należy się za każde zwolnienie ze służby, uznać należałoby, że w przypadku skarżącego takie świadczenie w ogóle nie przysługuje, ponieważ nie został spełniony warunek nieprzerwanej piętnastoletniej służby z uwagi na przerwę w służbie (od dnia zwolnienia do czasu przywrócenia do służby).

Treść art. 95 pkt 1 oraz treść dopełniającego go art. 96 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z istoty swojej zakładają jednorazowość otrzymania przez żołnierza świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia go ze służby, tj. świadczenia należnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Inne rozumienie tego przepisu – uznanie, że świadczenie to przysługuje w każdym przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i do tego każdorazowo w pełnej wysokości, niezależnie od uprzedniego uzyskania tego świadczenia – nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym.

Analogiczny pogląd w sprawie jednorazowości przedmiotowego świadczenia wyraził Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyrokach z dnia 27 maja 2009 r. (sygn. akt I OSK 932/08), z dnia 23 lipca 2009 r. (sygn. akt I OSK 1471/08), z dnia 22 września 2009 r. (sygn. akt I OSK 80/09), z dnia 9 listopada 2009 r. (I OSK 362/09), z dnia 26 listopada 2009 r. – sygn. akt I OSK 447/09, I OSK 448/09, I OSK 449/09, z dnia 1 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 450/09, I OSK 451/09), z dnia 2 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 493/09), z dnia 3 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 525/09).

W świetle powyższego, brak jest podstaw do uwzględnienia żądań skarżącego i ponownej wypłaty pełnego świadczenia, lecz jedynie w wysokości [...] zł, tj. kwoty wynikającej z niezaskarżonej części decyzji Dyrektora WBE w B.

Wskazać również należy, że dokonane przez organ odliczenie nie jest potrąceniem, jest natomiast zaliczeniem kwoty wypłaconej żołnierzowi należności z tego samego tytułu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.