Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 964/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 23b, art. 23f, art. 129 ust. 1 i 3, art. 138 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z/s w [...] jest decyzja Dyrektora Izby Celnej (zwany także: DIC) z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] orzekającą o cofnięciu w całości ww. Spółce zezwolenia znak: [...] z dnia [...] lipca 2009 r. na urządzanie

i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 – zwana dalej "O.p.") oraz art. 8, art. 138 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 612 – zwana dalej: "u.g.h.").

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił A Sp. z o.o. w [...] na okres 6 lat zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w 160 punktach gier.

W ramach czynności sprawdzających funkcjonariusze Służby Celnej przeprowadzili w dniu [...] grudnia 2009 r. kontrolę w zakresie urządzania

i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier objętym ww. zezwoleniem tj. Sklep [...] w B. W wyniku przeprowadzonych czynności stwierdzono, że automat o nazwie [...] numer fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] użytkowany jest w sposób niezgodny z przepisami u.g.h., gdyż umożliwia przeprowadzenie gier za stawki wyższe niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 u.g.h. Powyższe ustalenia potwierdziły badania przeprowadzone przez jednostkę badającą – Izbę Celną w [...] Laboratorium Celne. To zaś stanowiło postawę do cofnięcia rejestracji powyżej wskazanego automatu do gier o niskich wygranych, co nastąpiło mocą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...].

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zaszła określona w art. 138 ust. 3 u.g.h. przesłanka do cofnięcia ww. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie w województwie [...] działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Okolicznością determinującą rozstrzygnięcie w sprawie jest potwierdzony przez badanie sprawdzające fakt, że automat umożliwia stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u.g.h.

W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] cofnął A Sp. z o.o. z/s w [...] zezwolenie znak: [...] z dnia [...] lipca 2009 r. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło A Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz dopuszczenie dodatkowych dowodów. Zakwestionowała przeprowadzenie badań spornego automatu przez jednostkę, która nie posiada akredytacji w zakresie badania automatów i urządzeń do gier. Nadto organ zastosował błędną wykładnię pojęć "jedna gra" i "stawka za jedna grę" a w konsekwencji błędnie przyjął, że sporny automat umożliwia grę za stawkę wyższą od maksymalnej lub uzyskanie wygranej wyższej od maksymalnej.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że A Sp. z o.o. na podstawie zezwolenia z dnia [...] lipca 2009 r. uprawiona była do prowadzenia przez okres 6 lat działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Definicja gier na automatach o niskich wygranych ujęta została w art. 129 ust. 3 u.g.h., zgodnie z którym przez gry na takich automatach rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Zgodnie natomiast z art. 138 ust. 2 i 3 u.g.h. organ właściwy do udzielenia zezwolenia cofa w drodze decyzji zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u.g.h.

W okolicznościach sprawy należący do odwołującej się Spółki automat [....] nr fabryczny [...] został poddany badaniu sprawdzającemu przez upoważnioną jednostkę badającą - Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej

w [...]. Wydana przez ww. jednostkę badającą opinia wskazuje, że automat umożliwiał grę o wygrane wyższe i stosowanie stawek wyższych niż określone w art. 129 ust. 3 u.g.h.

Powyższe uzasadniało cofnięcie przez organ zezwolenia na urządzanie

i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach do gier o niskich wygranych. Opinia jednostki badającej jest dowodem na podstawie którego można wyciągnąć wnioski o poprawności działania automatu. Przy wykorzystaniu tego środka dowodowego nie ma konieczności poszukiwania dowodów dodatkowych.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ podał, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] posiada akredytację Polskiego Centrum Akredytacji Nr 826 z dnia 10 czerwca 2011 r. jako laboratorium badawcze. Uzyskało normę akredytacyjną skierowaną do laboratoriów badawczych, które prowadzą badania w oparciu o różne metody: znormalizowane, nieznormalizowane

i własne. Określony zakres akredytacji nie obejmuje wprawdzie badania automatów do gier o niskich wygranych, jednakże okoliczność ta nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż przepis art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie wymaga, aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację. Brak jest w u.g.h. zapisu odsyłającego do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie ocen zgodności, a w Polsce nie ma jednostki badającej, która ma akredytację w zakresie badań automatów o niskich wygranych.

Organ wyjaśnił także, że w jego ocenie art. 129 ust. 3 u.g.h. nie ma charakteru technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE z 22.06.1998 r. Przepis ten nie ustanawia żadnych warunków uniemożliwiających lub mogących ograniczać prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów.

Z powyższą decyzją nie zgodziło się A Sp. z o.o. – zastępowane przez adwokata A. G. i złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1/ art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 tej ustawy oraz

w zw. z art. 23 f ust. 1 pkt 1 u.g.h. i w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy

z 8 sierpnia 2002 r. o systemie zgodności poprzez jego pominięcie, podczas gdy

z mocy tego przepisu upoważnienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. udzielone Laboratorium Celnemu Izby Celnej w [...] wygasło z mocy prawa z dniem 14 lipca 2012 r. wobec niedysponowania przez Laboratorium akredytacją w zakresie badania automatów i urządzeń do gier;

2/ art. 23b u.g.h. w zw. z art. 138 ust. 3 u.g.h. poprzez wydanie decyzji o cofnięciu rejestracji automatu o niskich wygranych [...] nr fabr. [...] pomimo nieprzeprowadzenia badania kwestionowanego automatu przez jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów;

3/ art. 129 ust. 3 u.g.h. i art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach

i zakładach wzajemnych (Dz. U. 1992 r. Nr 68 poz. 341) - poprzez zastosowanie sprzecznej z tymi przepisami wykładni pojęć, jedna gra i stawka za jedną grę,

a w konsekwencji błędnym uznaniu, jakoby ww. automat o niskich wygranych umożliwiał grę za stawkę wyższą od maksymalnej lub uzyskanie wygranej wyższej od maksymalnej.

W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty,

a w szczególności kwestię wygaśnięcia upoważnienia Ministra Finansów z dnia 8 kwietnia 2011 r. z mocy prawa udzielonego Wydziałowi Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] Podniesiono między innymi, że jednostka nie była upoważniona do przeprowadzenia badania automatu o niskich wygranych Super Bank.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "P.p.s.a."/). Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji.

Aby usunąć z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (tu decyzja) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] maja 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. co do ich zgodności z prawem, tj. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej o cofnięciu zezwolenia z dnia [...] lipca 2009 r., [...], udzielonego Spółce A Sp. z o.o. w [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 160 punktach na terenie województwa [...].

Główne zarzuty skargi wobec zaskarżonej decyzji koncentrują się na błędnym zinterpretowaniu i błędnym zastosowaniu przez organy Służby Celnej przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 – zwana dalej: "u.g.h.") oraz braku posiadania przez Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] stosownego uprawnienia do przeprowadzenia badania sprawdzającego automatu.

Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 8, art. 129 ust. 3, art. 138 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o grach hazardowych.

Stosownie do treści art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych

w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 129 ust.1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Przepis art. 138 ust. 3 u.g.h. stanowi natomiast, że organ, o którym mowa w ust. 2, w drodze decyzji, cofa zezwolenie

w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że cofnięcie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wymaga wcześniejszego ustalenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u.g.h.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przytoczone wyżej regulacje zostały prawidłowo przez DIC zinterpretowane i zastosowane. Stanowisko organu wyrażone w decyzji jak i w odpowiedzi na skargę zasługuje na pełną akceptację.

W ocenie Składu orzekającego art. 129 ust. 3 u.g.h. definiuje i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określając przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania. Nie odnosi się on natomiast do cech automatu, jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Z definicji gry na automacie o niskich wygranych określonej w art. 129 ust. 3 u.g.h. nie wynikają warunki uniemożliwiające lub ograniczające prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier, albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów.

W związku z tym przepis ten nie może być uznany za "techniczny" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Nadto powołany przepis należy do kategorii przepisów przejściowych i już z tej przyczyny nie może być uznany za techniczny. Dostrzegł to NSA w wyroku z dnia 28 października 2015 r., II GSK 1624/15 (publ.

w bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając wyraźnie, że przepisy przejściowe nie spełniają kryterium uznania ich za przepisy techniczne. Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można jego zdaniem przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów (podobnie: wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. II GSK 2036/15, publ.: baza orzeczeń). Zatem art. 129 ust. 3 u.g.h. nie mógł zostać uznany przez DIC za "techniczny" w rozumieniu przepisów unijnych. Dyrektor swe stanowisko szeroko

i przekonująco umotywował i jego argumentacja zasługuje zdaniem WSA na pełną aprobatę.

Nie budzi też najmniejszych wątpliwości, że stanowisko Dyrektora w pełni odnosi się do przedstawionych w treści odwołania zarzutów dotyczących sprzeczności przepisów krajowych z prawem Unii Europejskiej. Organ drugiej instancji trafnie wywiódł, że stosowane w sprawie przepisy u.g.h. nie ograniczają swobody przedsiębiorczości i swobody w świadczeniu usług społeczeństwa informacyjnego, czy też jako środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w rozumieniu art. 34 TFUE. Zastosowane w niniejszej sprawie przepisy były konsekwencją stwierdzonego przez DIC, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, naruszenia warunków prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Przepisy u.g.h. w tym zakresie nie wprowadzały nowych warunków, których spełnienie uniemożliwiałoby kontynuowanie dotychczasowej działalności. Dlatego nie może być mowy o sprzeczności powołanych w skardze przepisów u.g.h. z regulacjami TFUE.

Odnosząc się do zarzutów skargi podnoszących błędną wykładnię pojęcia stawki za udział w jednej grze oraz jednorazowej wygranej, Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 4 lutego 2014 r., II SA/Bk 756/13, oraz w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2011 r., II SA/Ol 894/11. Według składu orzekającego, mechanizm gry pozwalający na jej kontynuowanie za uzyskane wygrane prowadzi do przyjęcia wyższej niż ustawowa stawki za udział

w jednej grze i w konsekwencji do wyższej niż ustawowa maksymalnej wygranej. Nie można przyjąć, że skoro ustawodawca nie określił, z ilu losowań (etapów) składa się jedna gra, to może się ona składać z nieskończonej ilości losowań. Podobnie nie można przyjąć, że w jednej grze na automatach do gier o niskich wygranych, może wystąpić nieskończona liczba jednorazowych wygranych, każda o wartości nie wyższej niż określona w ustawie, gdyż oznaczałoby to brak jakiegokolwiek pułapu limitującego górną granicę wygranej. W takiej sytuacji nie byłoby także różnicy pomiędzy automatem do gier, który może być eksploatowany w kasynie

a automatem do gier o niskich wygranych eksploatowanym w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Poprzez podział jednej gry na nieskończoną ilość etapów (losowań) oraz kumulację wielokrotnej liczby jednorazowych wygranych

w jednej grze, gra na automacie do gier o niskich wygranych pozwalałaby grającemu na osiągnięcie podobnych efektów, jak gra na automatach urządzonych w kasynie.

Reasumując, za jedną grę w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. należało uznać zamknięty cykl rozpoczynający się uruchomieniem gry i kończący się wraz z jej finałem, niezależnie od tego czy dana gra ma przebieg jednoetapowy, czy też składający się z wielu etapów (losowań), a pod pojęciem maksymalnej stawki za udział w jednej grze należy uznać kwotę najwyższej opłaty, jaką grający może poddać ryzyku w trakcie tak rozumianej jednej gry. Rację ma więc DIC skoro przyjął, że jedna wygrana odpowiada jednej grze, zaś pojedyncza gra to zespół zdarzeń rozpoczynający się wypłatą a kończący wpłatą.

Jednocześnie, Sąd nie mógł uwzględnić głównego zarzutu skargi podważającego uprawnienia jednostki badającej upoważnionej do badania sprawdzającego automatu na podstawie art. 23f u.g.h. Sprawdzenie, czy jednostka badająca spełnia ustawowe warunki do uzyskania upoważnienia, o którym mowa

w art. 23b ust. 3 i w art. 23f ust. 1 u.g.h. należy do Ministra Finansów i dokonywane jest wyłącznie w toku postępowania prowadzonego na wniosek zainteresowanej jednostki badającej. Postępowanie to jest sformalizowane, ponieważ badane są

w jego toku złożone przesłanki wymienione w art. 23f ust. 1 u.g.h. W razie negatywnego wyniku weryfikacji tych przesłanek odmowa udzielenia upoważnienia następuje w drodze decyzji. Decyzyjna forma rozstrzygnięcia sprawy nie została natomiast przewidziana dla rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy, który

w takim przypadku otrzymuje upoważnienie, a jego udzielenie przez właściwego ministra przybiera postać czynności materialno-technicznej. Brak ustanowienia przez ustawodawcę wymogu formy decyzji administracyjnej dla udzielenia jednostce badającej upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gry nie oznacza, że organy muszą ustalać w każdym postępowaniu, czy jednostka badająca prawidłowo otrzymała upoważnienie od Ministra Finansów, albo czy nie utraciła przymiotów, które były przesłankami udzielenia upoważnienia. Przeciwnie, z art. 23 f ust. 5 u.g.h. wynika, że tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych uprawniony jest do badania przesłanek udzielenia upoważnienia. Weryfikacja prawidłowości udzielenia upoważnienia przez Ministra Finansów nie może być dokonywana dla potrzeb konkretnej sprawy przez organy celne prowadzące postępowania w poszczególnych sprawach, w których badania sprawdzające wykonują upoważnione jednostki badające. Odnosi się to zarówno do treści wniosku o wydanie upoważnienia jak i do dokumentów wymaganych przy jego składaniu przez jednostkę badającą dokumentów.

Z powyższego wynika zatem, że strona nie może kwestionować badania sprawdzającego, dokonanego dla potrzeb konkretnej sprawy przez upoważnioną jednostkę badającą, co trafnie i szczegółowo wywiedziono w zaskarżonej decyzji wykazując, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] zostało wymienione jako upoważnione przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier w oparciu o przepisy u.g.h. Niezależnie od tego, że badanie czy jednostka ubiegająca się o upoważnienie posiada wymaganą przepisem art. 23f pkt 1 ustawy akredytację należy do właściwego ministra, a nie do organu prowadzącego postępowanie w indywidualnej sprawie, dodatkowo zauważyć należy, że przepis art. 23f ust. 1 pkt. 1 u.g.h. stanowiąc, że jednostka badająca musi spełniać warunek posiadania akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji lub jednostki akredytującej państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), nie precyzuje zakresu tej akredytacji. Gdyby zakres akredytacji, o której mowa w ww. przepisie miał być adekwatny do przeprowadzania badań automatów do gier, to z pewnością zapis taki znalazłby się w ustawie, a tym samym zbędne byłoby zawieranie w ustawie pozostałych warunków, szczególnie ujętego w przepisie art. 23 f ust 1 pkt 2 u.g.h.

W związku z powyższym, twierdzenie strony skarżącej o nieposiadaniu uprawnień (akredytacji) przez Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] w zakresie umożliwiającym przeprowadzenie badań automatów i urządzeń do gier, należy uznać za bezpodstawne (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 12 maja 2014 r. sygn. II SA/Bk 67/14, wyrok WSA w Lublinie z 27 marca 2014 r. sygn. III SA/Lu 846/13, wyrok WSA w Łodzi z 18 listopada 2015 r., sygn. III SA/Łd 586/15). Jeśli chodzi o akredytację, to art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. wymaga od jednostki badającej jedynie posiadania akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji lub innego podmiotu wymienionego w tym przepisie i nie musi być akredytacją w dziedzinie badań technicznych automatów

o niskich wygranych, ani odnosić się do badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych. Zgodnie z art. 5 pkt 11 ustawy o systemie ocen zgodności, przez akredytację należy rozumieć akredytację, o której mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, co z kolei oznacza, że akredytacją jest poświadczenie przez krajową jednostkę akredytującą, iż jednostka oceniająca zgodność spełnia wymagania określone w normach zharmonizowanych oraz w stosownych przypadkach wszelkie dodatkowe wymagania, w tym wymagania określone w odpowiednich systemach sektorowych konieczne do realizacji określonych czynności związanych z oceną zgodności. Według art. 16 ust. 2 pkt 4 i 5 tej ustawy, certyfikat akredytacji zawiera między innymi jako minimalne wymagania wskazanie normy zharmonizowanej lub dodatkowych wymagań, o których mowa

w art. 2 pkt 10 powołanego rozporządzenia (WE), a także zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności. Z wykładni art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie wynika, aby jednostkę ubiegającą się o udzielenie upoważnienia obciążał wymóg przedstawienia sprecyzowanej zakresowo akredytacji. W tej sytuacji należy uznać, że posiadanie akredytacji (jakiejkolwiek) jest warunkiem ubiegania się

o upoważnienie, zaś badanie spełnienia kolejnych wymogów u.g.h. należy do ministra właściwego do spraw finansów publicznych mającego obowiązek ocenić, czy dana jednostka zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym dysponuje odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym. Z informacji znajdujących się na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (www.mf.gov.pl) wynika, że Izba Celna w [...] - Wydział Laboratorium Celne widnieje w wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Upoważnienie to zostało udzielone [...] kwietnia 2011 r., co jest

w sprawie bezsporne. Fakt figurowania jednostki badającej w wykazie jednostek upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier stanowi podstawę do przyjęcia przez organ statusu danej jednostki jako uprawnionej do przeprowadzania badania sprawdzającego automatów do gier o niskich wygranych (tak wyrok NSA z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2472/13, wyrok WSA

w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 października 2013 r. II SA/Go 743/13, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 listopada 2013 r. II SA/Bk 719/13).

W niniejszej sprawie, upoważniona przez Ministra Finansów jednostka Izba Celna w [...] Wydział Laboratorium Celne przeprowadziła badanie sprawdzające automatu należącego do Spółki (opinia Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2014 r. oraz upoważnienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia

2011 r., [...] dla Izby Celnej w [...]). Badanie to wykazało, że automat należący do Spółki nie odpowiada obowiązującym przepisom dotyczącym maksymalnej stawki za grę i maksymalnej jednorazowej wygranej – art. 129 ust. 3 u.g.h. W tych okolicznościach, organy obowiązane były do zastosowania przepisu art. 138 ust. 3 u.g.h., a więc do cofnięcia wydanego Spółce zezwolenia. Wobec jednoznacznie brzmiącej opinii upoważnionej jednostki, nie można było podzielić stanowiska Spółki na temat naruszenia przytoczonych w skardze przepisów.

Wykazanie przez Dyrektora Izby Celnej legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie pozwoliło WSA podzielić wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.