Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 787/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 7 art. 13 ust. 3
law: DYREKTYWA 2002/19/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RAD z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności  elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie)
article: art. 25, art. 40 ust.1, 2 , 4, art. 206 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Cezary Pryca Urszula Raczkiewicz (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej TP E. Spółki z o.o. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 czerwca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 436/09 w sprawie ze skargi TP E. Spółki z o.o. w K. na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie przedstawienia uzasadnienia opłat w sprawie usług telekomunikacyjnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 436/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie przedstawienia uzasadnienia opłat w sprawie usług telekomunikacyjnych.

Sąd uznał za miarodajny następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] dalej: decyzja SMP, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, dalej: Prezes UKE, uznał T. Sp. z o.o. z siedzibą w K., za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zajmującego znaczącą pozycję na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym, o których mowa w § 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r. w sprawie określenia rynków właściwych podlegających analizie przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (Dz. U. nr 242, poz. 2420). W decyzji tej nałożono na spółkę obowiązki regulacyjne, a jednym z nich był określony w art. 40 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1800 z późn. zm.; dalej: Pt), obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty operatora i jednocześnie zobowiązano do przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia ich wysokości w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji.

W dniach od [...] lipca 2008 r. do [...] września 2008 r., na podstawie art. 199 ust. 1 Pt przeprowadzono kontrolę, która obejmowała przestrzeganie przez spółkę obowiązków wynikających z wymienionej decyzji. W dniu [...] października 2008 r. organ wydał zalecenia pokontrolne, w których wykazano, że spółka naruszyła art. 36 Pt poprzez oferowanie przedsiębiorcom telekomunikacyjnym dostępu telekomunikacyjnego na gorszych warunkach finansowych niż stosowane w ramach własnego przedsiębiorstwa i nakazano usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w 180-dniowym terminie.

Pismem z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Prezes UKE, wskazując na powyższe, zwrócił się do spółki o przedstawienie uzasadnienia opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty.

Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. spółka zwróciła się do Prezesa UKE z prośbą o podanie podstawy prawnej wezwania, wskazując, iż uzasadnienie wysokości opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego przekazała jeszcze przed kontrolą, w dniu [...] stycznia 2007 r. Jednocześnie podkreślono, iż ustalone przez organ nieprawidłowości zostaną usunięte zgodnie z zaleceniami pokontrolnymi.

Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] Prezes UKE podtrzymał wezwanie do przedstawienia uzasadnienia opłat. Podniósł, że obowiązek o którym mowa w art. 40 ust. 2 Pt nie jest obowiązkiem jednorazowym, albowiem koszty świadczenia usług telekomunikacyjnych ulegają ciągłym zmianom. Prezes UKE wskazał, że obecnie celem jest kontrola zmiany kosztów ponoszonych przez spółkę, ze względu na upływ czasu i ich korelacje z ustalonymi opłatami. Wskazano, że w przypadku gdy weryfikacja wysokości opłat wykaże rozbieżności, Prezes UKE uprawniony będzie do wydania decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 4 Pt. Pouczono, że zgodnie z art. 209 ust. 1 pkt 1 Pt nieprzedstawienie wymaganego ustawą uzasadnienia opłat zagrożone jest sankcją w postaci kary pieniężnej. Pismo to uznane przez spółkę za akt lub czynność w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt. 4 p.p.s.a. stało się przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie o sygn. akt II GSK 786/09.

Spółka w powołaniu na art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a., po uprzednim wezwaniu Prezesa UKE o usunięcie naruszenia prawa, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na omawiane pismo Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2008 r. Postawiła zarzut naruszenia art. 40 ust. 2 Pt poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten przyznaje Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej kompetencję do wzywania przedsiębiorcy, na którego nałożony został obowiązek z art. 40 Pt do przedstawienia uzasadnienia wysokości opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wskazał, że przedmiotem skargi jest wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. do przedstawienia uzasadnienia opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty. Powyższe wezwanie wydano powołując się na art. 40 ust. 2 Pt, w myśl którego operator o znaczącej pozycji rynkowej, na którego został nałożony obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, przedstawia Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej uzasadnienie wysokości opłat w oparciu o ponoszone koszty.

Sąd I instancji stwierdził, że kwestionowane wezwanie nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ponieważ nie jest decyzją ani postanowieniem wydawanym w postępowaniach, o których mowa w pkt 2 – 3 tego przepisu. Dlatego też kluczową kwestią dla określenia możliwości poddania ww. aktu kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy można uznać omawiane wezwanie za określony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd I Instancji wskazał, że w piśmiennictwie (komentarz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2006 r., s. 29 - 32 oraz komentarz T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2005r., s. 59- 61) przyjęty jest pogląd, iż akty lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. winny łącznie spełniać następujące przesłanki:

a) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy,

b) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli,

c) muszą mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,

d) dotyczą obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, a więc powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa,

e) są skierowane do indywidualnych podmiotów, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy.

W ocenie WSA omawiane wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie spełnia przesłanki wymienionej wyżej w pkt d), a co za tym idzie nie może być uznane za akt lub czynność, dotyczącą uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu sformułowanie "dotyczy" użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością, a możliwością realizacji uprawnień bądź obowiązku. Dany akt lub czynność powinien ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego.

Sąd I Instancji podkreślił, że pismo Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2008 r. wzywające spółkę do przedstawienia uzasadnienia opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, nie wywołało konsekwencji prawnych dla strony. Dopiero w przypadku ewentualnego przekazania przez operatora uzasadnienia opłat, gdy ocena prawidłowości wysokości opłat wykazała rozbieżności w stosunku do opłat stosowanych przez operatora, Prezes UKE może w drodze decyzji nałożyć obowiązek odpowiedniego dostosowania tych opłat (art. 40 ust. 4 Pt). Natomiast fakt niewykonania wezwania przez stronę może stanowić przesłankę ewentualnego nałożenia na stronę skarżącą w drodze decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 209 ust. 1 pkt 1 Pt, kary pieniężnej.

T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zaskarżyła powyższe orzeczenie skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 04.171.1800 ze zm.; dalej: Pt) poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż wezwanie Prezesa UKE do przedstawienia uzasadnienia opłat nie stanowi innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co doprowadziło do odrzucenia skargi T. Sp. z o.o.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator wskazał, że Prezes UKE kierując do T. Sp. z o.o. wezwanie do przedstawienia uzasadnienia opłat, oparł swoje żądanie na treści art. 40 ust. 2 Pt. Tym samym Prezes UKE stanął na stanowisku, iż z treści tego przepisu wynika obowiązek T. Sp. z o.o. do przedstawiania uzasadnienia opłat. Zdaniem kasatora skoro Prezes UKE interpretuje art. 40 Pt jako nakładający na T. Sp. z o.o. obowiązek przekazywania na żądanie organu uzasadnienia opłat, to jest on tym samym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa, zaś art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wprost przewiduje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Kasator podkreślił, iż obowiązek przedstawienia uzasadnienia opłat wymaga od przedsiębiorcy podjęcia szeregu kosztownych i czasochłonnych czynności zmierzających do przygotowania stosownego dokumentu. Obowiązek przedstawienia uzasadnienia opłat łączy się bowiem nierozerwalnie z obowiązkiem przedsiębiorcy do poniesienia chociażby kosztów wykonania niezbędnych analiz - co czynione jest przy pomocy pracowników oraz ekspertów zewnętrznych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej odrzucenie w całości jako niedopuszczalnej ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej uzasadniony został brakiem sprecyzowania zakresu wniosku o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi tj. wskazania czy żądanie dotyczy całego postanowienia czy też jego części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania wymienione w § 2 wyżej powołanego przepisu.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny poddał badaniu spełnienie wymagań materialnoprawnych skargi kasacyjnej określonych w art. 176 p.p.s.a. i ocenił, że do uchybienia tym wymaganiom nie doszło. Skarga kasacyjna zawiera bowiem oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazuje, iż zaskarża je w całości, formułuje podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oraz zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Treść wniosku nie pozostawia wątpliwości co do tego, że dotyczy całego orzeczenia, które kasator zaskarżył w całości. Nadto zaskarżone postanowienie merytorycznie dotyczy odrzucenia skargi na określone pismo i z samej treści tego rozstrzygnięcia wynika, iż jest niepodzielne. Tak więc wątpliwości Prezesa UKE co do dopuszczalności skargi kasacyjnej nie są zrozumiałe.

Skarga kasacyjna jest zatem dopuszczalna ale nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

Wobec związania granicami skargi kasacyjnej kontrola NSA polega na zbadaniu zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji w aspekcie sformułowanego zarzutu naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 40 ust. 2 Pt przez błędną interpretację i uznanie, iż wezwanie Prezesa UKE do przedstawienia uzasadnienia opłat nie stanowi innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zarzut tak sformułowany nie może być rozumiany inaczej jak tylko, że według autora skargi kasacyjnej pismo Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2008 r. wzywające spółkę, w powołaniu na art. 40 ust. 2 Pt do przedstawienia uzasadnienia opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, stanowi inny niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Wskazać należy, że z unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że akt lub czynność podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia, mieć charakter władczy, publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego zewnętrznego podmiotu, dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjęto w większości pogląd, iż sformułowanie, że akt lub czynność dotyczą obowiązków wynikających z przepisów prawa oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem) organu administracji a możliwością realizacji obowiązku (uprawnienia) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym akt lub dokonującym czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. Jan Paweł Tarno wyd. LexisNexis Warszawa 2008 r. str. 32). Analogicznie o wymaganiach jakim winien odpowiadać akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska (wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., s. 59 - 61). Podkreśla się tam również, że dany akt lub czynność powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela.

Zatem, zaskarżone do Sądu I instancji pismo mogłoby podlegać kognicji sądu administracyjnego, gdyby z jego treści wynikało nałożenie na stronę określonych obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zasadniczy sens regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. polega bowiem na umożliwieniu poddania kontroli sądowej takich działań administracji w sferze publicznoprawnej, które podejmowane poza sformalizowanymi postępowaniami wywołują konkretne skutki wynikające bezpośrednio z treści tych aktów lub czynności w obrębie praw i obowiązków podmiotów niepowiązanych organizacyjnie z organem wydającym akt lub podejmującym daną czynność.

Zaskarżone do Sądu I instancji pismo z [...] listopada 2008 r. wskazując na powinność spółki przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty powołało się na art. 40 ust. 2 Pt, zgodnie z którym operator o znaczącej pozycji rynkowej, na którego nałożony został obowiązek ustalenia opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty przedstawia Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty.

Dla ocena charakteru prawnego omawianego wezwania, w aspekcie tego czy odpowiada wymaganiom określonym w art. 3 ust. 2 pkt 4 p.p.s.a. dla aktów bądź czynności, niezbędne jest odniesienie do przepisów prawa materialnego wówczas obowiązujących czyli ustawy – Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu sprzed dokonanej ustawą z 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 716) nowelizacji.

Brzmienie przepisu art. 40 Pt w dacie skierowania do spółki omawianego pisma było następujące:

"1. Prezes UKE może, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 25 ust. 4, w drodze decyzji, nałożyć na operatora o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty.

2. Operator, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty.

3. W celu oceny prawidłowości wysokości opłat stosowanych przez operatora, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE może uwzględnić wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych.

4. W przypadku gdy ocena prawidłowości wysokości opłat wykazała rozbieżności w stosunku do opłat stosowanych przez operatora, Prezes UKE może w drodze decyzji nałożyć obowiązek odpowiedniego dostosowania tych opłat. W decyzji określa się wysokość opłat albo ich maksymalny lub minimalny poziom, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez operatora, promocję efektywności i zrównoważonej konkurencji, zapewnienie maksymalnej korzyści dla użytkowników końcowych, uwzględniając przy tym wysokość opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych."

Jest poza sporem, że spółka była uznana decyzją SMP z dnia [...] listopada 2006 r., Prezesa UKE za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zajmującego znaczącą pozycję na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym. W decyzji tej nałożono na spółkę obowiązki regulacyjne, a jednym z nich był obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty operatora i jednocześnie obowiązek przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia ich wysokości w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji, jakkolwiek ten ostatni obowiązek wynikał wprost z przepisów prawa i nie wymagał ustalenia w drodze aktu administracyjnego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że spółka jest podmiotem obciążonym na podstawie decyzji administracyjnej obowiązkami z art. 40 ust. 1 Pt, a na taki właśnie podmiot ustawodawca nałożył obowiązek określony w art. 40 ust. 2 Pt. Ten ostatni obowiązek wynika wprost z przepisu prawa, czyli zobowiązanie spółki do jego wykonania nie wymaga konkretyzacji.

Wbrew argumentacji kasatora fakt, że chodzi o zobowiązanie wynikające wprost z przepisu prawa nie wystarcza do uznania, ze mamy do czynienia z aktem, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4. p.p.s.a. Nie można bowiem uznać by wezwanie z dnia 27 listopada 2008 r. wywołało konkretne skutki prawne wobec spółki, a wynikające bezpośrednio z jego treści. Nie występuje zatem bezpośredni związek między wezwaniem, a możliwością realizacji przez spółkę obowiązku przedstawienia uzasadnienia wysokości opłat. Nie ma żadnych przeszkód prawnych by spółka podjęła realizację tego obowiązku.

Wprawdzie skutkiem oceny przez Prezesa UKE przedstawionego uzasadnienia wysokości opłat stosowanych przez operatora może być wszczęcie postępowania zmierzającego do wydania przewidzianej w art. 40 ust. 4 Pt decyzji, jednakże będzie to odrębne samodzielne postępowanie administracyjne, a w ramach tego postępowania spółka będzie mogła korzystać ze wszystkich gwarancji procesowych. Należy zauważyć, że przepisy ustawy Pt wdrażają dyrektywę 2002/19/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz ich łączenia (Dz. Urz. WE L 108 z 24.4.2002), zatem podlegają wykładni w zgodzie z jej unormowaniami, a dyrektywa ta w art. 13 ust. 3 stanowi, iż to na operatorze objętym obowiązkiem określania cen w zależności od kosztów spoczywa ciężar dowodu, że należności są określone w takiej właśnie zależności. W omawianym administracyjnym postępowaniu, o ile zostałoby wszczęte, uzasadnienie wysokości opłat stanowić będzie zatem element materiału dowodowego.

W świetle tego, co powiedziano wyżej brak jest podstaw do uznania, iż bezpośrednim skutkiem omawianego wezwania stać się mogą konkretne ustalenia w obrębie praw i obowiązków spółki, ergo - nie stanowi ono aktu lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Wskazać należy także, że wszystkie przytoczone wyżej unormowania zawarte w art. 40 Pt, także w jego ust. 2, dotyczą obowiązków regulacyjnych. W art. 25 ust. 2 Pt w brzmieniu obowiązującym w dacie wezwania (sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 06 lipca 2009 r.) jako obowiązki regulacyjne określono obowiązki, o których mowa w art. 34, art. 36 – 40, art. 42, art. 44- 47, art. 72 ust. 3 Pt. Również w ustawie w brzmieniu aktualnie obowiązującym obowiązki objęte art. 40 Pt w całości uznane zostały za obowiązki regulacyjne. Tak więc nie ma wątpliwości co do tego, że wynikający wprost z przepisu art. 40 ust. 2 Pt obowiązek przedstawienia uzasadnienia wysokości opłat jest obowiązkiem regulacyjnym.

W myśl art. 206 ust. 2 pkt 2 Pt od decyzji Prezesa UKE w sprawie nałożenia, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a do postępowania przed tym sądem stosuje się przepisy Kpc.

Z powyższego wynika, że kontrola działalności orzeczniczej Prezesa UKE, w zakresie związanym z obowiązkami regulacyjnymi została wyłączona spod kognicji sadów administracyjnych i powierzona wymienionemu wyżej Sądowi Okręgowemu, co oznacza, iż nie są to sprawy sądowoadministracyjne w rozumieniu art. 1 p.p.s.a.

Jak już powiedziano wyżej, dopiero uzyskanie przez Prezesa UKE uzasadnienia wysokości opłat stosowanych przez operatora może być podstawą wszczęcie postępowania zmierzającego do wydania przewidzianej w art. 40 ust. 4 Pt decyzji, od której przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W omawianym administracyjnym postępowaniu przed Prezesem UKE uzasadnienie wysokości pobieranych przez operatora faktycznych opłat stanowić będzie jeden z dowodów umożliwiających postępowania takiego wszczęcie.

Zauważyć należy, że założenie racjonalności ustawodawcy sprzeciwiałoby się uznaniu by dla realizacji wynikającego wprost z prawa obowiązku regulacyjnego z art. 40 ust. 2 Pt wymagane byłoby wydanie przez Prezesa UKE aktu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w postaci wezwania, gdyż prowadziłoby do powstania swoistego zagadnienia wstępnego, w ramach którego sąd administracyjny kontrolując jego legalność dokonywałby oceny czy Prezes UKE może wykonywać swe zadania regulacyjne i to w sytuacji, gdy następczo decyzje z art. 40 ust. 4 Pt związane z wykonywaniem tych zadań podlegałyby kontroli Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W konkluzji podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż wezwanie do przedłożenia uzasadnienia wysokości opłat nie stanowi aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalić.