Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2189/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R. [...] w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku R. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia

[...] kwietnia 2002 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] dotyczącą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy [...], działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]

z dnia [...] kwietnia 2002 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2000 r. dotyczącą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. wskazano, że R. nie udowodniła, że przysługuje jej tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, w związku z czym nie posiada interesu prawnego we wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r.

R. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r.

Rozpatrując ponownie sprawę Minister Infrastruktury uznał, iż samo dysponowanie sporną nieruchomością bez tytułu prawnego nie może być

utożsamiane z interesem prawnym, koniecznym do wszczęcia postępowania. Natomiast o zasiedzeniu przedmiotowej nieruchomości przesądza tylko i wyłącznie prawomocne postanowienie sądu, a nie sam fakt zawisłości przed sądem postępowania o stwierdzenie zasiedzenia tej nieruchomości, gdyż fakt wszczęcia postępowania świadczy jedynie o subiektywnym przekonaniu wnioskującego co do faktu zasiedzenia. W związku z powyższym R. nie jest legitymowana do występowania

w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony.

R. wniosła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia

[...] sierpnia 2010 r. zarzucając:

1) rażące naruszenie art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 11

i 12 k.p.a. poprzez błędną ich interpretację i w konsekwencji bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania wskutek błędnego przyjęcia, iż skarżącej nie przysługuje interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nadzorczych wydanych w 2000 i 2002 r.

2) rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, które przemawiają za przeprowadzeniem postępowania nadzorczego odnośnie zaskarżonych decyzji z urzędu, nawet jeżeli nie uznać interesu prawnego wnioskodawczyni w niniejszym postępowaniu, choć nie ma ku temu podstaw;

3) rażące naruszenie art. 107 § i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 12 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Przedstawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia

[...] stycznia 2010 r., ewentualnie - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. Skarżąca wniosła ponadto

o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie wydanych decyzji, a tym bardziej stwierdzenie nieważności tych aktów.

Uzasadniając przedstawione powyżej stanowisko Sąd w pierwszej kolejności zauważa, iż zaskarżone decyzje odnoszą się wyłącznie do wniosku skarżącej

o wszczęcie postępowania nadzorczego. Wobec tego decyzja Ministra Infrastruktury

z dnia [...] sierpnia 2010 r. przesądza wyłącznie o tym, iż postępowanie nadzorcze nie może wszczęte na skutek podania skarżącej z dnia 16 października 2009 r.

W związku z tym możliwie jest w przyszłości wszczęcie postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. zarówno

w następstwie podania wniesionego przez uprawnioną do tego stronę, jak też z urzędu, o ile właściwy organ uzna, iż zachodzi potrzeba oceny wymienionej decyzji

w postępowaniu nadzorczym. Wobec tego stanowisko R. wskazujące na potrzebę wszczęcia postępowania nadzorczego na skutek podania skarżącej, niezależnie od ewentualnego braku interesu prawnego po stronie wnioskodawczyni, jest nietrafne, a w konsekwencji nie mogło doprowadzić do skutecznego podważenia legalności decyzji

Druga uwaga odnosi się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi, która w istotnej części zmierza do podważenia legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. lub też wykazania, iż istnieją przesłanki

do stwierdzenia zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśnić zatem należy,

iż stanowisko skarżącej w tym zakresie nie pozostawało w jakimkolwiek związku

z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Minister Infrastruktury w decyzji

z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie wypowiedział się bowiem w rozstrzygający sposób co do ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Wojewody [...] lub też zasadności stanowiska skarżącej o zasiedzeniu nieruchomości. Milczenie organu nadzorczego w tym zakresie było zasadne i nie świadczy

o naruszeniu przez organ art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem brak możliwości przedstawienia stanowiska organu nadzorczego w tym przedmiocie wynikał z faktu,

w odniesieniu do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r.,

odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego. Nadto istnienie ewentualnych podstaw do stwierdzenia zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości pozostaje

w zakresie wyłącznej kompetencji właściwego sądu powszechnego, co trafnie zostało podkreślone przez organ nadzorczy. Oznacza to, iż zarzuty i stanowisko skarżącej

co do opisanych zagadnień nie mogło w żadnym wypadku prowadzić do uwzględnienia skargi.

Trzecia uwaga ma związek z odwołaniem się przez skarżącą do art. 21 Konwencji wiedeńskiej z dnia 18 kwietnia 1962 r. o stosunkach dyplomatycznych

(Dz. U. Nr 37, poz. 232). Przepis ten stanowi: Państwo przyjmujące powinno zgodnie

ze swym ustawodawstwem ułatwić na swym terytorium nabycie przez państwo wysyłające pomieszczeń koniecznych dla jego misji bądź pomóc mu w uzyskaniu takich pomieszczeń w inny sposób. Powinno ono również pomóc misjom w razie potrzeby

w uzyskaniu odpowiednich mieszkań dla ich członków. Przepis ten nakłada zatem

na państwa przyjmujące, będące stronami Konwencji, obowiązek ułatwienia nabycia (uzyskania) przez państwo wysyłające pomieszczeń i mieszkań w celu zapewnienia warunków do funkcjowania ustanowionego przedstawicielstwa. Nie oznacza to jednak, iż państwo przyjmujące, realizując ten obowiązek, powinno pomijać w jakimkolwiek zakresie wewnętrzny porządek prawny. Wymagane ułatwienie ma zawsze następować w zgodzie z ustawodawstwem wewnętrznym. Oznacza to w szczególności, iż państwo przyjmujące może i powinno, korzystając z majątku pozostającego w jego dyspozycji, zapewnić możliwości funkcjonowania przedstawicielstwa państwa wysyłającego lub też podjąć czynności faktyczne ułatwiające zawarcie stosownych umów przez państwo wysyłające z dysponentami odpowiednich lokali i nieruchomości. Analiza treści art. 21 Konwencji wskazuje zatem, iż przepis ten dotyczy relacji pomiędzy państwami będącymi stronami Konwencji, a nie skutków działalności danego państwa

na terytorium innego państwa związanej z udziałem w zwykłym obrocie gospodarczym

i cywilnym (acta iure gestionis). Wobec tego przywołany przez skarżącą przepis Konwencji nie może odnosić się w jakikolwiek sposób do przedmiotowej sprawy administracyjnej. Ostatnia uwaga dotyczy pkt 1 skargi, w którym zarzucano organowi błędne przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nadzorczych wydanych w 2000 i 2002 r. Także ten zarzut nie pozostaje w związku ze sprawą administracyjną zakończoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. W decyzji tej organ wskazał jedynie,

iż skarżąca nie posiada legitymacji do zainicjowania postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Decyzja ta nie została jednak wydana w postępowaniu nadzorczym, gdyż jej przedmiotem było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu.

W związku z powyższym związany z przedmiotową sprawą administracyjną pozostaje wyłącznie zarzut ujęty w pkt 1 skargi in principio. Także ten zarzut ten nie jest jednak trafny, gdyż skarżąca nie wykazała, iż w dniu wydania decyzji, której dotyczy podanie lub też w dniu jego złożenia, a najpóźniej w dniu wydania zaskarżonej decyzji, stronie tej przysługiwały prawa rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości. Argumentacja przedstawiona w tym przedmiocie przez organ w uzasadnieniu decyzji jest prawidłowa. Potwierdzenie istnienia praw rzeczowych do nieruchomości nie wynika bowiem, w szczególności, z faktu wniesienia do sądu powszechnego wniosku

o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości. Wykazanie istnienia tych praw może nastąpić dopiero po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia potwierdzającego zasadność wniosku.

Organ nadzorczy, do którego wniesiono podanie o wszczęcie postępowania nadzorczego, obowiązany był na wstępie ocenić czy wnioskodawca może być stroną tego postępowania, przy czym ustalenie tej okoliczności nie mogło być oparte

na stanowisku strony o istnieniu niepodważalnych praw do przedmiotowej nieruchomości. Potwierdzenie słuszności stanowiska strony w tym zakresie, przesądzenie tego zagadnienia erga omnes, pozostaje bowiem w wyłącznej kompetencji właściwego sądu powszechnego.

Podsumowując Sąd stwierdza, iż zarzuty skarżącej w istotnej części nie pozostawały w jakimkolwiek związku ze sprawą administracyjną zakończoną zaskarżoną decyzją. Natomiast zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. nie był zasadny, gdyż skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających posiadanie praw rzeczowych do przedmiotowej nieruchomości. W toku postępowania administracyjnego nie naruszono także innych przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego w sposób uzasadniający uchylenie wydanych decyzji.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.