Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 829/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8  ust. 3a,  ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 6  ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 225 poz 1466
law: Ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na zawiadomienie Przewodniczącego Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania karty parkingowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 870), w związku ze złożeniem w dniu [...].03.2015 r. wnioskiem M. P. zawiadomił go odmowie przyznania karty parkingowej

W uzasadnieniu pisma wskazano, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1446 z póź. zm.), karty parkingowe wydane do 30 czerwca 2014 r. zachowują ważność do dnia określonego jako data ważności karty, nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2015 r. Zatem, co do zasady, wszystkie karty parkingowe wydane najpóźniej w dniu 30 czerwca 2014 r. utracą z dniem 1 lipca 2015 r. swoją ważność. Ustawodawca w art. 6 ust. 2 w/w ustawy przewidział odstępstwo od tej zasady, które dotyczy osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, które posiadają orzeczenia wydane przed 1 lipca 2014 r. wraz z symbolem przyczyny niepełnosprawności 04-0 (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N ( choroba neurologiczna ). Osoby posiadające tego rodzaju orzeczenia uzyskają kartę parkingową, bez konieczności uzyskania nowego orzeczenia, jeżeli posiadane orzeczenia zawiera wskazanie do karty parkingowej.

M. P. do wniosku załączył zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych fotografię odzwierciedlającą aktualny wizerunek, dowód uiszczenia opłaty za wydanie karty parkingowej oraz orzeczenie Nr [...] z [...] lutego 2012 r. o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem uprawniającym do karty parkingowej.

Zgodnie z art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm., dalej zwana P.r.d.), osoba ubiegająca się o wydanie karty parkingowej do wniosku o jej wydanie musi przedstawić orzeczenie wydane po 1 lipca 2014 r. o zaliczeniu do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z określeniem, że osoba ma ona znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się - pozytywne wskazanie w punkcie 9 orzeczenia. Z powyższego wynika, że przedstawione orzeczenie o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności nie może być podstawą do wydania karty parkingowej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. M. P. wezwał Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. do usunięcia naruszenia prawa zarzucając mu naruszenie

1) art. 104 § 1 K.p.a. poprzez brak załatwienia przedmiotowej sprawy w formie decyzji, w sytuacji, gdy normy prawne, na których oparł się organ, nie wskazują innej niż decyzja prawnej formy działania administracji jako właściwej do zastosowania w tej sprawie;

2) art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności wyinterpretowanych z zasady demokratycznego państwa prawnego następujących zasad: ochrony praw nabytych, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poszanowania wolności i praw jednostki oraz niedziałania prawa wstecz poprzez odmowę wydania wnioskodawcy karty parkingowej i arbitralną ingerencję organu w słusznie nabyte przez wnioskodawcę na podstawie dotychczasowych przepisów prawo do karty parkingowej.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. organ poinformował wnioskodawcę, że w dalszym ciągu podtrzymuje swoje stanowisko co do braku podstawy prawnej do wydania karty parkingowej.

Skargę na powyższe zawiadomienie z dnia [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył M. P. zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności wyinterpretowanych z zasady demokratycznego państwa prawnego następujących zasad: ochrony praw nabytych, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poszanowania wolności i praw jednostki oraz niedziałania prawa wstecz poprzez odmowę wydania karty parkingowej i arbitralną ingerencję organu w słusznie nabyte przez skarżącego na podstawie dotychczasowych przepisów prawo do karty parkingowej;

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 104 § 1 K.p.a. poprzez brak załatwienia przedmiotowej sprawy w formie decyzji w sytuacji, gdy przepisy, na których oparł się organ, nie wskazują innej niż decyzja prawnej formy działania administracji;

3) naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 9 K.p.a. poprzez odpowiednich pouczeń co do możliwości zaskarżenia czynności organu;

4) naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 8 K.p.a poprzez nieprowadzenie przedmiotowej sprawy w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu, tj. zawiadomienia z dnia [...] marca 2015 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że:

1) Zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 8 k.p.a.

Skarżący wyjaśnił, że posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane na czas nieokreślony o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem uprawniającym do karty parkingowej. W oparciu o powyższe orzeczenie nabył na podstawie dotychczasowych przepisów prawo do karty parkingowej na czas nieokreślony. Odmowa wydania karty parkingowej rażąco godzi więc w konstytucyjną ochronę praw nabytych wyinterpretowaną z zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 2 Konstytucji RP. Ponadto stanowisko organu narusza jednocześnie zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poszanowania wolności i praw jednostki oraz niedziałania prawa wstecz, których stosowanie również gwarantuje w/w przepis art. 2 Konstytucji. Nowelizacja ustawy nie przyznaje prawa do karty parkingowej osobom zaliczonym do lekkiego stopnia niepełnosprawności, jak przewidywał to dotychczasowy zapis ustawy. Z kolei art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że karty parkingowe wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują swą ważność jako data ważności karty, nie dłużej niż do 30 czerwca 2015 r.

W związku z wprowadzoną regulacją osoby o lekkim stopniu niepełnosprawności, które nabyły prawo do karty parkingowej na podstawie dotychczasowych przepisów, zostały arbitralnie pozbawione swoich praw. Skarżący posiadający kartę parkingową wydaną na czas nieokreślony na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, celem uzyskania utraconego prawa zmuszony jest do ponownego stawienia się przed komisją do spraw orzekania o niepełnosprawności i poddania się kolejnemu badaniu, co wiąże się licznymi niedogodnościami. Choroba skarżącego z upływem czasu pogarsza się i istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przypadku kolejnego stawienia się przez komisją do spraw orzekania o niepełnosprawności, uzyskałby orzeczenie stwierdzające co najmniej umiarkowany stopień niepełnosprawności. Skarżący nie chce jednak tego czynić, gdyż uczestnictwo w czynnościach w przedmiocie stwierdzenia stopnia niepełnosprawności należy do nieprzyjemnych, a nawet godzi w dobra osobiste obywateli.

Odnosząc się w powyższym zakresie do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, skarżący wskazał, że zgodnie z treścią wyroku z 19.03.2001 r., K 32/00: "Konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych zakazuje arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym. Zasada ochrony praw nabytych zapewnia ochronę praw podmiotowych". Z kolei w wyroku z 5.12.2013 r., K 27/13 Trybunał podkreślił, że: "Badając dopuszczalność ograniczeń praw nabytych należy rozważyć, czy wprowadzone ograniczenia znajdują podstawę w wartościach konstytucyjnych,

czy nie istnieje możliwość realizacji danej wartości konstytucyjnej bez naruszenia praw nabytych,

czy wartościom konstytucyjnym, dla realizacji których prawodawca ogranicza prawa nabyte, można w danej, konkretnej sytuacji przyznać pierwszeństwo przez wartościami znajdującym podstaw zasady ochrony praw nabytych, a także

czy prawodawca podjął niezbędne działania mające na celu zapewnienie jednostce warunków przystosowania się do nowej regulacji".

Ustawodawca wprowadzając do obrotu prawnego ustawę z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, nie wziął pod uwagę przesłanek dopuszczających ograniczenie praw nabytych, o których mowa w powyższym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W uzasadnieniu projektu powyższej ustawy brak jest bowiem opisu rozważań ustawodawcy w zakresie ingerencji Państwa w prawa nabyte obywateli. Ustawodawca nie poddał pod rozwagę, czy wprowadzone ograniczenie w postaci stwierdzenia wygaśnięcia karty parkingowej z upływem 30 czerwca 2015 r., jak to wynika z art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej, znajduje podstawę w Konstytucji, jak również czy istnieje możliwość realizacji wprowadzonego przez ustawodawcę ograniczenia bez naruszania praw nabytych. W treści niniejszego uzasadnienia ustawodawca wskazał, że: "Celem projektowanej ustawy jest wyeliminowanie lub co najmniej znaczące ograniczenie przypadków posługiwania się przez kierowców sfałszowanymi kartami parkingowymi, znaczące ograniczenie przypadków, w których kierowcy posługują się kartami wydanymi osobom, które zmarły oraz stworzenie służbom uprawnionym do kontroli pojazdów lepszych możliwości sprawdzenia prawidłowości wykorzystania karty parkingowej w sytuacji, gdy kierowca twierdzi, że przewozi osobę niepełnosprawną. W efekcie projektowana ustawa powinna przyczynić się do zwiększenia ilości miejsc parkingowych rzeczywiście dostępnych dla pojazdów osób niepełnosprawnych".

Ustawodawca przedkłada zatem zapobieganie nieprawidłowościom związanym z dotychczasowym korzystaniem z kart parkingowych nad interes prawny osób niepełnosprawnych, które nabyły omawiane uprawnienie zgodnie z przepisami prawa i dzięki temu mogą lepiej przystosować się do realizowania podstawowych potrzeb życiowych, które w związku z ich niepełnosprawnością nie są w pełni zaspokajane. Prawodawca nie uwzględnia potrzeb osób niepełnosprawnych będących grupą społecznie słabszą i nie próbuje nawet podjąć rozważań mających na celu zastosowanie innych rozwiązań legislacyjnych pozwalających zrealizować jego zamiary bez szkody dla tych osób. W efekcie ustawodawca zrównuje sytuację osób niepełnosprawnych z sytuacją osób, które korzystają z kart parkingowych w sposób nieprawidłowy.

Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o zaskarżenie do Trybunału Konstytucyjnego przepisów omawianej ustawy zmieniającej jako niezgodnych z art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi Rzecznik wskazał, że po dokonaniu analizy ustawy zmieniającej powziął wątpliwości, czy nowelizacja art. 8 P.r.d. jest zgodna z art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności, czy nie prowadzi do naruszenia praw słusznie nabytych.

2. Zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 104 § 1 oraz art. 8 i art. 9 K.p.a.

Zgodnie z art. 104 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z poglądów judykatury i piśmiennictwa wynika, że decyzja administracyjna jest podstawową formą rozstrzygania spraw w postępowaniu administracyjnym.

W przedmiotowej sprawie organ w piśmie z [...] marca 2015 r. oparł się na przepisach art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, art. 8 ust. 3a P.r.d. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2104 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych. Dyspozycja § 8 ust. 1 niniejszego rozporządzenia stanowi, że w przypadku niespełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne, informuje w formie pisemnej osobę niepełnosprawną lub placówkę o odmowie przyznania karty wraz z uzasadnieniem.

Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania karty parkingowej osobie fizycznej jest niewątpliwie jednostronnym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które w sposób prawnie wiążący określa sytuację prawną konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. Organ dokonuje bowiem władczej konkretyzacji uprawnień jednostki i rozstrzyga co do istoty sprawy. Stwierdzić zatem należy, że w przedmiotowej sprawie organ administracji rozstrzygając o odmowie przyznania skarżącemu karty parkingowej winien wydać decyzję administracyjną zgodnie z ar 104 § 1 K.p.a.

Ponadto, organ zarówno w zawiadomieniu z [...] marca 2015 r., jak również w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] maja 2015 r. nie pouczył skarżącego o możliwość zaskarżenia aktu, co godzi w zasadę informowania stron określoną w art. 9 K.p.a

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym akcie naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Zasadnie organ zastosował art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym karty parkingowe (...) wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do dnia określonego jako data ważności karty, nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2015 r. Konsekwencją tego była konieczność wykazania się przez skarżącego posiadaniem, stosownie do art. 8 ust. 4 P.r.d., wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności:

1) orzeczenia o niepełnosprawności,

2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,

3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień

- wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Z kolei ust. 3a pkt 1 cyt. przepisu przewiduje, że kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.

Bezsporne w sprawie było to, że skarżący nie przedłożył ww. orzeczenia, przy czym jako przyczynę tego wskazał, że, w jego ocenie, ww. przepisy są sprzeczne z art. 2 Konstytucji. Z takim rozumowaniem nie sposób się zgodzić. Zasada ochrony praw nabytych interpretowana z art. 2 Konstytucji zakazuje arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym, nie oznacza jednak nienaruszalności tych praw i nie ma charakteru absolutnego. Nie wyklucza stanowienia regulacji mniej korzystnych dla jednostki (tak słusznie wyrok WSA w Gliwicach z 30.06.2008 r., IV SA/Gl 1271/07, LEX nr 494374). Zasada demokratycznego państwa prawnego oraz wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasada ochrony praw nabytych i interesów w toku nie wykluczają stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe, a jedynie nakazują, aby legislacja została przeprowadzona z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzegania zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych. Nadto ustawodawca ma prawa dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Ingerując w prawa nabyte, prawodawca powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji (...), co powinno znaleźć wyraz w przepisach przejściowych dostosowawczych i końcowych nowego aktu prawnego (vide wyrok WSA we Wrocławiu, III SA/Wr 483/10, LEX nr 757976).

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że zmiana przepisów prawa o ruch drogowym dokonana ustawą z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw nie jest sprzeczna z Konstytucją, a w szczególności z jej art. 2. Nowe zasady wydawania kart parkingowych miały na celu uszczelnienie dotychczasowego systemu. Co prawda w uzasadnieniu ww. ustawy wskazano, na co zwrócił uwagę skarżący, że: "Celem projektowanej ustawy jest wyeliminowanie lub co najmniej znaczące ograniczenie przypadków posługiwania się przez kierowców sfałszowanymi kartami parkingowymi, znaczące ograniczenie przypadków, w których kierowcy posługują się kartami wydanymi osobom które zmarły oraz stworzenie służbom uprawnionym do kontroli pojazdów lepszych możliwości sprawdzenia prawidłowości wykorzystywania karty parkingowej w sytuacji, gdy kierowca twierdzi, że przewozi osobę niepełnosprawną." Poza tym głównym celem regulacje dotyczące zaostrzenia kryteriów wydawania kart parkingowej miały na celu ograniczenie kręgu osób uprawnionych do tego, tj. do kręgu podmiotów naprawdę tego potrzebujących, stąd zapis ustawy dotyczący możliwości wydania karty jedynie osobom zaliczonym do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Jak wskazano w uzasadnieniu ustawy nowelizującej, zmiana ustawy powinna przyczynić się do zwiększenia ilości miejsc parkingowych rzeczywiście dostępnych dla pojazdów osób niepełnosprawnych. Skarżący przyznaje, że został zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności, więc, co było celowym zamierzeniem ustawodawcy, nie należy już do kręgu osób, którym może być wydana karta parkingowa.

Należy w sposób szczególny zwrócić uwagę na długość okresu, po upływie którego dotychczas wydane karty parkingowe tracą ważność. Ustawa zmieniająca pochodzi z 23 października 2013 r., natomiast karty te utraciły ważność po opływie ponad półtora roku od tej daty, więc skarżący miał wystarczająco wiele czasu na dostosowanie się do nowej sytuacji. Jeżeli natomiast jego stan zdrowia faktycznie się pogorszy, będzie mógł wówczas ubiegać się o wydanie karty parkingowej na nowych zasadach, przy czym argumentacja skarżącego, że poddawanie się badaniom godzi w jego dobra osobiste jest co najmniej niestosowna.

Reasumując powyższe rozważania, niewątpliwie wprowadzone zmiany nie stanowią naruszenia zasady praw nabytych, a jedynie miały na celu umożliwienie korzystania z nich osobom naprawdę i najbardziej tego potrzebującym. Należy przy tym wziąć dodatkowo pod uwagę, że używanie karty parkingowej stanowi pewien wyjątek od obowiązku stosowania się do znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju (art. 8 ust. 1 P.r.d.) i jego powszechne stosowanie przez bardzo dużą liczbę osób stanowi utrudnienia dla ruchu drogowego, a przede wszystkim utrudnia korzystanie przez osoby naprawdę tego potrzebujące.

W związku z powyższym zarzut naruszenia art. Konstytucji wywodzonych z niego przez skarżącego zasad ochrony praw nabytych, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poszanowania wolności i praw jednostki oraz niedziałania prawa wstecz był niezasadny.

Wskazać również należy, że Rzecznik Praw Obywatelskich ostatecznie nie uznał za zasadne zaskarżenia do Trybunału Konstytucyjnego analizowanych uregulowań.

Nie był zasadny również zarzut dotyczący konieczności, w ocenie skarżącego, wydania przez organ w przedmiotowej sprawie decyzji. Wynika to z treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych. Zgodnie z jego § 8 ust. 1, w przypadku niespełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne, informuje w formie pisemnej osobę niepełnosprawną lub placówkę o odmowie przyznania karty wraz z uzasadnieniem. W takiej sytuacji osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia może, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a. wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. W myśl bowiem cyt. przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący w przedmiotowej sprawie skorzystał z powyższego uprawnienia, co umożliwiło mu poddanie zaskarżonego aktu kontrolą sądową. Tym samym nie był zasadny zarzut braku pouczenia go przez organ o sposobie i terminie zaskarżenia czynności, skoro nie uniemożliwiło to skarżącemu wniesienia skargi. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie miało zatem wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skargi były niezasadne i w związku z tym podlegała ona na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddaleniu.