Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 142/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Związku Komunalnego Gmin na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Związku Komunalnego Gmin z dnia [...] r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego na rzecz Związku Komunalnego Gmin 100( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. B. wniósł w dniu 9 września 2015r. (data wpływu) skargę na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2015r. (data wpływu – 17 sierpnia 2015r.) zwrócił się do organu o udzielenie informacji czy [...] – P. S.. z o.o. z siedzibą w N. uzyskała pozwolenie na użytkowanie rozbudowanego budynku znajdującego się na działce nr [...] w B., lecz dotychczas nie uzyskał odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wyjaśnił, że pomylił wniosek skarżącego z wcześniejszym jego wnioskiem z dnia 8 lipca 2012r., dotyczącym budynku magazynowego na działce nr [...], na który organ udzielił odpowiedzi w dniu 27 lipca 2015r.

Z tego względu, już po wniesieniu skargi na bezczynność, udzielił skarżącemu w piśmie z dnia 15 września 2015r. odpowiedzi na wniosek z dnia 12 sierpnia 2015r., dotyczący budynku na działce nr [...], wskazując, że [...] – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N. uzyskała decyzję o pozwoleniu na użytkowanie budynku chłodni z łącznikiem w zakresie jego rozbudowy na działkach nr ewid. [...] w B. przy ul. [...] wydaną przez Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] znak: [...]. W tej sytuacji, zdaniem organu, nie można mu zarzucić bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 kpa) bądź w przepisach szczególnych, m.in.

w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p." bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr [...], poz.87).

W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r. nadanym przepisem art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z dnia 12 sierpnia 2015r. został rozpatrzony, gdyż w piśmie z dnia 15 września 2015r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi.

W sprawie nie więc ma podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Stwierdzić jednak należy, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż w świetle art. 13 u.d.i.p. odpowiedzi powinien był udzielić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do organu. Pismo zawierające żądaną informację publiczną zostało natomiast sporządzone i przesłane skarżącemu dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność tj. w dniu 15 września 2015r., a więc z miesięcznym opóźnieniem.

Z tego względu należało stwierdzić bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieudzielanie odpowiedzi w ustawowym terminie wynikało bowiem z pomyłki, a nie ze złej woli organu, poza tym opóźnienie nie jest znaczne, a informacja została udzielona.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji; o kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.