Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1433/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116, art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - marzec i październik - listopad 2006 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Łd 1433/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r., którą odmówiono uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.z dnia [...] r., którą postanowiono utrzymać w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej M. L. - byłego Drugiego Prezesa Zarządu Spółki z o.o. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" z/s w W., ul. A 1, za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług, za miesiące styczeń - marzec i październik - listopad 2006r. w ogólnej kwocie 79.677 zł, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę wynoszącymi na dzień wydania decyzji 34.289 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 5.043,99 zł.

Podatnik nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] r., zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jednak z uwagi na to, iż przedmiotowa skarga została wniesiona po terminie - sąd postanowieniem z dnia [...] r. odrzucił skargę. Zatem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. stała się ostateczna.

Dnia 19 lutego 2011 r. (uzupełnienie pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r.) M. L. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

Argumentując przedmiotowy wniosek Podatnik powołał się na treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w S., który wskazał, że w aktach rozpatrywanej sprawy znajdowało się pismo z dnia 13 lutego 2007 r. skierowane przez M. K. do Sądu Gospodarczego w Ł., dotyczące zmiany danych w rejestrze. W piśmie tym M. K. potwierdził, że M. L. nie wykonywał funkcji członka zarządu od 2005 r. Zdaniem Strony niniejsza okoliczność została uznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i nakazanie organom celnym ustalenie, czy pomimo wpisu w rejestrze stosunek członkostwa w organach spółki nie ustał wcześniej w drodze rezygnacji czy odwołania. W ocenie M. L. podstawa prawna wydania decyzji w przedmiocie orzeczeni o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług jest tożsama z podstawą orzeczenia o tej odpowiedzialności w podatku akcyzowym, a zatem uznać należy, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 14 § 1 pkt 5 k.p.a. Podatnik uznał, iż w związku z tym, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. została wydana w dniu [...]., a pismo M. K., uwalniające go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki po 2005 r., zostało sporządzone w dniu 13 lutego 2007 r., stanowi, jako podstawa wznowienia, nowe okoliczności istniejące w momencie wydawania decyzji i mające bezpośredni związek przyczynowy z treścią rozstrzygnięcia, objętego żądaniem wznowienia.

Do wniosku o wznowienie postępowania załączono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2010 r. wydany w sprawie o sygnaturze akt l SA/Łd 325/10 oraz wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. wydany w sprawie o sygnaturze akt [...], którym m.in. zmieniono decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r., dotyczącą M. L. w ten sposób, że stwierdzono, iż nie ponosi on odpowiedzialności za należności z tytułu składek obciążających PW "A" Spółkę z o.o. z siedzibą w W. za okres od lutego 2006 r. do listopada 2006 r odnośnie należności na ubezpieczenie społeczne.

Kluczowe pismo, na które powołał się Podatnik, jest z dnia 7 lutego 2007 r., a do Sądu Rejonowego [...] Wydział KRS wpłynęło w dniu 13 lutego 2007 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. - uznając dopuszczalność wznowienia postępowania - postanowieniem z dnia [...]r. wznowił na żądanie Strony postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a następnie w dniu [...] r. wydał decyzję, którą odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r.

Od powyższej decyzji M. L. złożył odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 120, 121, 124, 187 i 245 niniejszej ustawy, poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co przejawiło się w ocenie, że nie zostały udowodnione okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy zwalniające stronę od odpowiedzialności podatkowej, co doprowadziło do uznania, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji i wnosząc o jej uchylenie w całości.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., którą odmówiono uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zarówno wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Sądu Okręgowego w S. jak i dokument w postaci pisma z dnia 7 lutego 2007 r. (które w pewnym stopniu stanowiło podstawę do zajęcia przez te Sądy stanowiska, że p. M. L. nie sprawował faktycznie funkcji prezesa zarządu w roku 2006), nie są nowymi okolicznościami lub dowodami istotnymi dla sprawy, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. - nie mają wpływu na zmianę treści decyzji ostatecznej w kwestii zasadniczej. Przyczyną takiego stanowiska organu jest to, że na fakt niesprawowania faktycznie funkcji prezesa zarządu Spółki ("od października 2005 r. do momentu gdy został od tej roli bezprawnie odsunięty") p. M. L. powoływał się (i prezentował swoją argumentację w tym zakresie) już na etapie postępowania wymiarowego zarówno pierwszoinstancyjnego jak drugoinstancyjnego, czemu dano wyraz oraz do czego organy podatkowe obydwu instancji ustosunkowały się w swoich decyzjach uznając, iż fakt ten nie może mieć wpływu na zmianę zaistniałego stanu faktycznego i rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wyrażonym w spornej decyzji: ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, .o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych poszczególnym organom.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podkreślił, iż zaskarżona decyzja (tak samo jak decyzja organu l instancji) została wydana w toku postępowania nadzwyczajnego tj. w ramach wznowienia postępowania. W ramach tego trybu może dojść do wzruszenia jedynie decyzji ostatecznej i to w razie zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania określonych w przepisach. Postępowanie to stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej.

W postępowaniu tym nie rozpoznaje się ponownie merytorycznie sprawy, niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Z tego względu, w przypadku tego postępowania, polemika z Podatnikiem w zakresie interpretacji przepisu art. 116 o.p. jest nie na miejscu, gdyż czasem właściwym na dyskusje w tym zakresie było postępowanie wymiarowe w ramach, którego wydano decyzję orzekającą o solidarnej odpowiedzialności p. M. L. za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A".

W dalszym ciągu niezgadzając się ze stanowiskiem organu Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzuciła sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym, polegającą na przyjęciu, że należności z tytułu zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług Spółki Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" z siedzibą w W. za styczeń - marzec i październik - listopad 2006 wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego obciążają M. L., naruszenie art. art. 121, 122, 124, 125 § 1, 187 § 1, 191 oraz art. 210 § 4 i 240 o.p. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i odmowę uznania za wiarygodne wyjaśnień skarżącego w sprawie faktycznego sprawowania zarządu i kondycji finansowej spółki oraz posiadanych przez nią środków finansowych a także poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zaniechanie podejmowania działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co przejawiło się w ocenie, dokonanej z naruszeniem zasady przekonywania stron o zasadności zastosowanych przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwianiu sprawy, że skarżący był pełniącym obowiązki członkiem zarządu spółki, kiedy upłynął termin płatności zobowiązań, przy czym naruszenie wymienionych przepisów miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto Podatnik wskazał na marginalizowanie przedstawionych przez niego dowodów. Skutkowało to brakiem wnikliwej oceny zgłoszonych w sprawie dowodów i doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego oraz braku istnienia przesłanek wynikających z art. 116 o.p.

Podatnik w uzasadnieniu skargi skupił się na analizie przepisu art. 116 o.p., a w szczególności na interpretacji pojęcia "pełnienie obowiązków". Zdaniem Strony odpowiedzialność członka zarządu, o której mowa w cytowanym artykule, nie może być skierowana wobec osoby, która ani faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu spółki, ani też nie miała możliwości pełnienia takich obowiązków w okresie, w którym powstały zaległości spółki. W ocenie Podatnika nie można zgodzić się z prezentowanym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że pełnienie obowiązków członka zarządu, o którym mowa w przepisie art. 116 o.p. winno być rozumiane jedynie formalnie, tj. jako posiadanie formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami spółki i czy w ogóle posiadał taką możliwość.

Mając na uwadze zakres zaskarżenia strona wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w W..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wydana decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa, w sposób który skutkowałby jej wyeliminowaniem z obiegu prawnego.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, na okoliczność, którą podniósł również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Otóż, przedmiotowe postępowanie jest postępowaniem szczególnym, nadzwyczajnym. W ramach wznowienia postępowania, z którym mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, może dojść do wzruszenia jedynie decyzji ostatecznej i to w razie zaistnienia przesłanek określonych w przepisach. Postępowanie to stanowi bowiem wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono, jak prawidłowo zwrócił na to uwagę organ, tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., Sygn. akt l FSK 1848/08, LEX nr 558849).

Zatem wszelkie argumenty dotyczące interpretacji przepisu art. 116 o.p. są niedopuszczalne. Mogły być one podnoszone w toku postępowania wymiarowego. Strona od początku, tj. od momentu złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w odwołaniu oraz w skardze, konsekwentnie udowadniała, że nie sprawowała faktycznie funkcji prezesa w spornym czasie. Próbowała wykazać również brak spełnienia przesłanek z art. 116 o.p., w szczególności w zakresie zwrotu "pełnienie obowiązków".

Postępowanie wznowione na podstawie przepisów w/w ustawy (art. 241 § 1, 243 § 1 i 244 § 1) prowadzi się jedynie pod kątem istnienia przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 o.p. Organ prawidłowo wskazał, iż w niniejszej sprawie przepis art. 116 o.p. nie ma zastosowania, bowiem przedmiotem oceny winno być wyłącznie istnienie bądź nieistnienie podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji, a nie merytoryczne, powtórne badanie sprawy orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe.

Jak już wskazano powyżej, przedmiotowe postępowanie winno być prowadzone pod kątem istnienia przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zgodnie z treścią niniejszego przepisu, aby możliwe było wzruszenie decyzji ostatecznej muszą być spełnione kumulatywnie określone warunki - wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które są istotne dla sprawy, nie były one znane organowi, który wydał decyzję oraz istniały w dniu wydania decyzji. Zwrot "kumulatywnie" oznacza, że w przypadku nie wystąpienia chociażby jednej z wymienionych okoliczności wówczas brak jest podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o wskazany wyżej przepis.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Zatem przedstawione przez Stronę dowody, by były uznane za istotne dla sprawy, musiałyby wpłynąć na zmianę treści decyzji w kwestii zasadniczej, czyli odpowiedzialności M. L. za zaległości Spółki.

Skarżący jako nowy dowód wskazał pismo z dnia 7 lutego 2007 r. Nadto przedstawił cytowane powyżej wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Sądu Okręgowego w S.. Wskazane dowody, w niniejszym postępowaniu, podlegają ocenie pod względem istotności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Zdaniem organu odwoławczego, powołane dowody nie były istotne dla sprawy. Pismo z dnia 7 lutego 2007 r nie jest ani odwołaniem M. L. ani jego rezygnacją z pełnienia funkcji prezesa zarządu. Wskazano w nim jedynie, iż Skarżący nie sprawuje funkcji członka zarządu od dwóch lat. Jest to kolejne pismo, w aktach dotyczących postępowania wymiarowego, mające potwierdzić, że Skarżący nie sprawował faktycznie funkcji prezesa zarządu od roku 2005. Jednakże, jak wskazał na to organ, niniejsza okoliczność była już przedmiotem analizy organów podatkowych w postępowaniu wymiarowym, w którym uznano, iż zgromadzone dowody nie świadczą o tym, że Podatnik winien być zwolniony z odpowiedzialności za zaległości Spółki.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, z którym zgadza się sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, iż nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 390/09). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. W toku postępowania wymiarowego Podatnik usiłował wykazać, iż faktycznie od 2005 r. nie sprawował funkcji członka zarządu. Przed wydaniem decyzji, która następnie stała się ostateczna, organ ocenił niniejszą okoliczność w odniesieniu do obowiązujących w tym zakresie uregulowań prawnych.

Za członka zarządu, w świetle przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), za członka zarządu można uznać tylko osobę, która została powołana na tę funkcję w sposób przewidziany przez prawo, i której mandat nie wygasł. Zakwalifikowanie danej osoby jako członka zarządu nie jest natomiast zależne od tego, czy i w jakim zakresie faktycznie spełnia ona swoje obowiązki w spółce (tak WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 23.02.2012 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 739/11).

Na uwagę zasługuje sformułowanie zawarte w treści art. 116 § 2 o.p., tj. "...w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu." Użycie przez ustawodawcę określenia "pełnienia" obowiązków a nie ich "wykonywania" oznacza, że chodzi w tej sytuacji o zajmowanie określonego stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania. Podstawą powstania odpowiedzialności jest zatem sam fakt bycia członkiem zarządu. Charakterystyczne jest to, iż pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, przy czym członek zarządu może zrezygnować ze swojej funkcji w każdym czasie. Jest to zatem zakres odpowiedzialności wykraczający poza zakres charakterystyczny dla stosunku pracy, gdzie pracownik odpowiada jedynie za skutki swoich działań i to w ograniczonym zakresie, a nie skutki działań podmiotu, w którym jest zatrudniony. Ze względu na tak ukształtowany charakter funkcji członka zarządu, nie ma uzasadnienia, aby art. 116 o.p. interpretować wąsko, przyjmując odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jedynie tylko w takich przypadkach, gdy członek zarządu faktycznie kierował spółką (tak NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 2082/09).

Zatem, mając powyższe na uwadze, fakt niesprawowania faktycznie funkcji prezesa zarządu Spółki od roku 2005 nie zwalnia Skarżącego z odpowiedzialności za jej długi podatkowe. Członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności za zaległości Spółki dopiero z chwilą jego odwołania bądź złożenia przez niego rezygnacji z funkcji - na co sam Podatnik zwraca uwagę w skardze, i na potwierdzenie czego przywołuje wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. W przedmiotowej sprawie M. L. zrezygnował z funkcji drugiego Prezesa Zarządu w dniu 12 czerwca 2007 r. Było ono przedmiotem analizy dokonanej przez organ odwoławczy przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. Okoliczności tej Skarżący nie podważał w postępowaniu wymiarowym.

Organ uznał zatem, że pismo z dnia 7 lutego 2007 r. jest nowym dowodem, nieznanym organowi, który wydał decyzję, jednakże nie jest dla sprawy istotny, ponieważ nie ma wpływu na zmianę treści decyzji w kwestii zasadniczej, a w konsekwencji nie wywołuje konieczności uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.

Odnośnie załączonych przez Podatnika wyroków, organ prawidłowo wskazał, że odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy lub przez sąd w toczących się niezależnie od siebie sprawach, nie jest nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie (wcześniej wydanej) decyzji w trybie wznowienia postępowania. Nadto ocena dokonana przez inne organy nie jest wiążąca dla innych organów orzekających w tożsamym stanie faktycznym. Postępowania te są bowiem różnymi i niezależnymi od siebie postępowaniami. Dodatkowo organ wskazał, że orzeczenia te nie istniały w dniu wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł..

Zarówno pismo z dnia 7 lutego 2007 r. jak i załączone wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Sądu Okręgowego w S., pomimo, że stanowiły przesłankę wznowienia postępowania określoną w treści art. 240 § 1 pkt 5 o.p., to nie mają wpływu na zmianę treści decyzji ostatecznej w kwestii zasadniczej, czyli odpowiedzialności M. L. za zaległości Spółki. Skoro wskazane dowody nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, to brak im też cech istotności o której mowa w cytowanej regulacji Ordynacji podatkowej.

Wobec tego, że w stosunku do opisanych dowodów nie zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do zaistnienia przesłanki z cytowanego art. 240 § 1 pkt 5, w konsekwencji brak jest podstaw do wzruszenia ostatecznej i prawomocnej decyzji wymiarowej.

Mając na uwadze, sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, iż zaskarżona decyzja narusza art. 240 o.p. Nie wykazał bowiem, że decyzja ostateczna, której wzruszenia domaga się, została wydana w wyniku kwalifikowanych uchybień wskazanych w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia art. art. 121, 122, 124, 187 § 1,191 i 210 § 4 cytowanej ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. udzielił bowiem wszelkich niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyjaśnił Stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy oraz podjął działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ zebrał, i w sposób wyczerpujący rozpatrzył, cały materiał dowodowy i na tej podstawie poczynił właściwe ustalenia.

W treści decyzji m.in. zamieszczono podstawę prawną, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktycznie zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość.

Zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 125 § 1 o.p. - ustanawiającego zasadę ogólną szybkości postępowania - również należy uznać za bezzasadny. Organ podatkowy działał w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Postępowanie przed organem I instancji trwało nieco dłużej, jednak zauważyć należy, iż nie było to z winy organu.

Mając powyższe na uwadze, sąd zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił rozpatrywaną skargę.

P.Z-C.