Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2172/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung Janusz Walawski (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Prezydent W., działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 7 oraz art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. (sygn. akt P4/05), w dniu [...] października 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił K.D. przyznania dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 58,80 m2. i o więcej niż 30% przekracza normatywną powierzchnię przypadająca na 2 członków gospodarstwa domowego, tj. 52,00 m2 (norma wynosi 40,00 m2. Powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 79,08% powierzchni użytkowej lokalu czyli przekracza 60%. W tych warunkach, stosownie do art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy dodatek nie przysługuje.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania K.D., działając na podstawie art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 z późn zm.) w zw. z art. 17 pkt 1 Kpa i art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.). w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, iż powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu wynosi 58,80 m2. Gospodarstwo domowe jest dwuosobowe. Łączna powierzchnia pokoi i kuchni w lokalu wynosi 46, 5 m2.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 – dla 2 osób.

Stosownie do przepisu art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:

1) 30% albo

2) 50% pod warunkiem, ze udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

Powierzchnia stanowiąca kryterium przyznania dodatku w jednoosobowym gospodarstwie powiększona o 30% wynosi 52 m2, natomiast powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego K.D. jest większa.

Udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu stanowi 79,08% i przekracza dopuszczalną normę wskazaną w przepisie art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Przepis art. 5 ust. 3 powołanej ustawy dopuszcza powiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2., jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.).

Z akt sprawy wynika, że K.D. nie spełnia warunków określonych w powołanym powyżej przepisie.

K.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego. Skarżąca przedstawiła swoją sytuację życiową i stwierdziła, że jest osobą dyskryminowaną z uwagi na odbywaną karę pozbawienia wolności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, zgodnie z którym, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oznacza tylko to, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ pierwszej instancji. W sytuacji, gdy organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w sposób odmienny od decyzji organu pierwszej instancji, zachodzi potrzeba odpowiedniej jej zmiany bądź całkowite uchylenie. Jeżeli organ odwoławczy nie nasuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji to – utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu – wydaje decyzje również naruszającą prawo.

Podkreślić należy, że przedmiotem decyzji organu odwoławczego może być jedynie sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku nie został wypełniony pkt 6, który dotyczy osób niepełnosprawnych.

Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 Kpa, gdyż nie zawiera uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne decyzji musi zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa i wskazywać, jaki jest związek między oceną stanu faktycznego a rozstrzygnięciem sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy powinno być logicznym wnioskiem, wyprowadzonym, z ustalonych faktów i ich prawnej oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Podkreślić należy, że w uzasadnieniu, organ pierwszej instancji, jako odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego wskazał na art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis ten stanowi, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać:

1) 35 m² - dla 1 osoby,

2) 40 m² - dla 2 osoby (...).

Ponadto w podstawie prawnej decyzji organ powołał liczne przepisy, jednakże nie uwzględnił faktu, iż składają się one z odrębnych jednostek redakcyjnych, np. art. 5 ustawy zawiera 5 ustępów, art. 6 zawiera 11 ustępów, a art. 7 zawiera 15 ustępów.

Powstaje pytanie, które przepisy organ stosował w niniejszej sprawie.

Przechodząc do zaskarżonej decyzji, a w szczególności do jej uzasadnienia, stwierdzić należy, że organ odwoławczy próbował konwalidować błąd organu pierwszej instancji w zakresie uzasadnienia, jednakże sam nie ustrzegł się w tym zakresie błędów.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie organu odwoławczego również nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 Kpa, o których mowa powyżej. Ponadto, organ odwoławczy w uzasadnieniu zawarł swoje stanowisko w przedmiocie art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który określa sytuację kiedy można powiększyć powierzchnię normatywną, w związku zamieszkiwaniem lokalu przez osobę niepełnosprawną. Taka kwestia nie była przedmiotem rozważania przez organ pierwszej instancji, gdyż zakres wniosku skarżącej tej kwestii nie dotyczył.

Organy rozpoznając ponownie sprawę zobowiązane są do usunięcia stwierdzonych przez Sąd uchybień, gdyż mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, gdyż nie miały one charakteru merytorycznego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.