Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 104/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: stwierdzono przewlekłość prowadzonego postępowania
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2, art. 149 par 1, par 1a, par 2, art. 154 par 6, art. 161 par 1 pkt 3, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 109, art. 142 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 35 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej I. umarza postępowanie w sprawie bezczynności Wojewody, II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku skarżącego z dnia 6 grudnia 2017r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje od Wojewody na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 2.136 zł (słownie: dwa tysiące sto trzydzieści sześć złotych), V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 6 grudnia 2017 r. S. S. (zwany dalej także skarżącym) złożył w Wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Do wniosku skarżący dołączył m.in. jako dokument potwierdzający jego możliwość zamieszkiwania w Polsce umowę najmu, dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego – ZUS P ZUA, rozliczenie podatkowe PIT-36 za 2016 rok oraz dokumentację o działalności gospodarczej.

7 tygodni później, pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. nr [...] Wojewoda zawiadomił skarżącego, że w dniu 6 grudnia 2017 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i ustalił termin załatwienia sprawy na dzień 22 marca 2017 r. - 2 miesiące od daty tego pisma.

Kolejnym pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. nr [...] Wojewoda zwrócił się do Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o informacje, czy wjazd i pobyt S. S. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Kolejny tydzień później, pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...] Wojewoda wezwał skarżącego o nadesłanie w terminie 14 dni: zaświadczenia z banku z aktualnym saldem spółki, CIT-8 za 2017 r. z potwierdzeniem nadania do Urzędu Skarbowego, tytuł prawny do lokalu użytkowego (w przypadku posiadania), zaświadczenie z właściwego miejscowo Urzędu Skarbowego o braku zaległości w podatkach (spółki, jak i osoby pełniącej funkcję w organach spółki, jeżeli jest osobą aplikującą), zaświadczenie z właściwego miejscowo oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o braku zaległości w opłacie składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, FGŚP, aktualne dokumenty potwierdzające posiadanie stałych i regularnych środków finansowych na pobyt na terytorium RP (nie mniej niż 634 zł netto miesięcznie- umowa lub uchwała). Równocześnie organ przesunął o miesiąc termin załatwienia sprawy ustalając go na dzień 22 kwietnia 2018 r.

Wraz z pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. skarżący przedłożył uwierzytelnione kopie zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości – ZAS-W, wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawach spółek A Sp. z o.o. oraz A 1 Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Następnie wraz z pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. skarżący przedłożył uwierzytelnione kopie zaświadczenia o zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego wraz z potwierdzeniem opłacenia składek ZUS oraz zaświadczenia nr [...] o niezaleganiu w opłacaniu składek do ZUS, wydane przez Oddział ZUS Inspektorat w G w sprawie A 1 Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Z kolei wraz z pismem z dnia 6 lutego 2018 r. skarżący przedłożył: wyciąg z rachunku PLN – rachunek bieżący wraz z Notami Memoriałowymi Spółki A 1 Sp. z o.o. Sp. komandytowa z dnia 31 stycznia 2018 r., wyciąg z rachunku EUR – rachunek bieżący wraz z Notami Memoriałowymi Spółki A 1 Sp. z o.o. Sp. komandytowa z dnia 31 stycznia 2018 r. oraz wyciąg z rachunku USD – rachunek bieżący wraz z Notami Memoriałowymi Spółki A 1 Sp. z o.o. Sp. komandytowa z dnia 31 stycznia 2018 r.

W dniu 30 stycznia 2018 r. Wojewoda otrzymał informacje od Komendanta Wojewódzkiego, iż KWP nie posiada informacji pozwalających uznać, że wjazd i pobyt cudzoziemca S. S. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (k. 249).

Pismem z dnia 2 lutego 2018 r. S. S. wniósł ponaglenie na przewlekłość (postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy) oraz bezczynność (nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego) Wojewody w postępowaniu wszczętym 6 grudnia 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący powołał się na treść art. 35 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego i stwierdził, że maksymalny dwumiesięczny termin na załatwienie sprawy przez Wojewodę upływał w dniu 6 lutego 2018 r. Tymczasem organ pismem z dnia 30 stycznia 2018 r., dotyczącym uzupełnienia brakujących dokumentów i przedłużenia terminu załatwienia sprawy, poinformował o nowym terminie załatwienia sprawy, tj. 22 kwietnia 2018 r. Zdaniem skarżącego, organ już na wcześniejszym etapie postępowania mógł wezwać go do uzupełnienia braków formalnych, co jednak organ uczynił dopiero po jego wizycie w siedzibie organu w dniu 22 stycznia 2018 r. S. S. dodał, że obowiązek przeprowadzenia konsultacji z komendantem Straży Granicznej, komendantem wojewódzkim Policji, czy też Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o którym mowa w art. 109 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, może powodować przedłużenie postępowania, jednak ustawodawca przyjął rozwiązanie, że jeżeli organy te nie udzielą w terminie 30 dni odpowiedzi, to uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony (art. 109 ust. 4 w/w ustawy). Ponadto skarżący podniósł, że aktualne saldo rachunków spółek zostało złożone wraz z wnioskiem i było ono aktualne na dzień rozpoczęcia postępowania. Aktualne było również jego rozliczenie PIT-36 za 2016 r. Zdaniem skarżącego, organ nie miał prawa żądać od niego dostarczenia CIT-8 za 2017 r. w terminie 14 dni z uwagi na terminy przewidziane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych na sporządzenie takiego dokumentu oraz złożenie we właściwym Urzędzie Skarbowym. Termin złożenia tego zeznania upływa bowiem z końcem trzeciego miesiąca następującego po zakończeniu roku podatkowego, a więc do 31 marca 2018 r. Odnośnie wezwania o przedłożenie tytułu prawnego do lokalu użytkowego skarżący stwierdził, że art. 142 ustawy o cudzoziemcach nie wspomina o takim dokumencie ani nie wymieniono go na urzędowym portalu informacyjnym Wydziału ds. Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego. Skarżący oświadczył, że przedłożył również zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o braku zaległości w podatkach oraz zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o braku zaległości w opłacie składek na ubezpieczenie społeczne.

Pismem z dnia 15 lutego 2018 r. S. S. przedłożył zaświadczenie ZAS-W o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości nr [...] z dnia 15 lutego 2018 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2018 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców wskazał, że wniosek został złożony w dniu 6 grudnia 2017 r., a w dniu 22 stycznia 2018 r. cudzoziemiec uzupełnił braki formalne, tj. stawił się osobiście, złożył odciski linii papilarnych, dołączył załącznik nr 1 oraz uzupełnił materiał dowodowy, bez których uzupełnienia Wojewoda nie mógł wszcząć postępowania w sprawie udzielenia zgody na pobyt czasowy. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców wskazał dalej, że w dniu 23 stycznia 2018 r. organ I instancji poinformował cudzoziemca o wszczęciu postępowania o udzielenie zgody na pobyt czasowy oraz wyznaczył termin wydania rozstrzygnięcia w sprawie do dnia 22 marca 2018 r. W tym samym dniu Wojewoda wystąpił z zapytaniem do Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. W dniu 30 stycznia 2018 r. cudzoziemiec został wezwany do uzupełnienia dokumentów. W tym samym piśmie wyznaczono termin rozpatrzenia wniosku na 22 kwietnia 2018 r., co – w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców - powoduje, że brak jest podstaw do uznania, że Wojewoda pozostaje w bezczynności.

Pismem z dnia 6 marca 2018 r. S. S. wniósł kolejne ponaglenie z uwagi na fakt prowadzenia przez Wojewodę postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (przewlekłość), zarzucając temu organowi naruszenie art. 12 § 1, art. 35, art. 36 § 1 i § 2 oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, wniesienie kolejnego ponaglenia jest konieczne, gdyż pierwsze ponaglenie organ wyższego rzędu rozpoznał jako ponaglenie w związku z bezczynnością organu I instancji podczas, gdy powinien był je rozpatrzyć jako ponaglenie na przewlekłość oraz bezczynność. Skarżący opisał przebieg postępowania oraz wskazał jakie dokumenty przedłożył organowi. Zdaniem skarżącego, spełnia on wszystkie przewidziane w ustawie o cudzoziemcach wymagania dotyczące procedury ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy, a terminy na załatwienie czynności przewidzianych w art. 109 tej ustawy zostały wyczerpane, przy czym wyznaczenie terminu załatwienia sprawy na 22 kwietnia 2018 r. jest nieuzasadnione.

W piśmie z dnia 8 marca 2018 r. skarżący podniósł, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza posiada wszystkie znamiona źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów jego utrzymania na terenie RP, a poczynione przez niego inwestycje od stycznia do lutego 2018 r. są wiarygodną przesłanką, że uzyskiwany dochód będzie legalny, niezmienny przed dłuższy czas i na odpowiednio wysokim poziomie.

5 tygodni po 30 stycznia 2018 r., pismem z dnia 9 marca 2018 r. Wojewoda zwrócił się do Naczelnika Wydziału do Spraw Cudzoziemców [...] Oddziału Straży Granicznej z prośbą o: ustalenie czy A 1 sp. z o.o., spółka komandytowa prowadzi faktyczną działalność gospodarczą, czy pod adresem Aleja K, T funkcjonuje siedziba wymienionej wyżej Spółki, działa biuro Spółki, jest przechowywana dokumentacja finansowo-księgowa, sprawdzenie, czy właściciele nieruchomości, sąsiedzi posiadają wiedzę dotyczącą funkcjonowania Spółki pod tym adresem, jaki jest charakter działalności Spółki A 1 ustalenie gdzie pracę wykonują M. D., zamieszkała w miejscowości G, ul. S (gm. T) oraz F. S. zamieszkały w W ul. K.

Kolejnym pismem z tej samej daty Wojewoda zwrócił się do Naczelnika Wydziału do Spraw Cudzoziemców [...] Oddziału Straży Granicznej z prośbą o stwierdzenie: czy S. S. faktycznie zamieszkuje pod adresem: K ul. Z, czy jest znany sąsiadom i pozostałym współlokatorom pod ww. adresem, jaki jest jego faktyczny cel pobytowy (czy wykonuje pracę związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą w miejscu zamieszkania), czy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Innym pismem z dnia 9 marca 2018 r. Wojewoda zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z prośbą o: ustalenie czy A sp. z o.o. prowadzi faktyczną działalność gospodarczą, czy pod adresem ul. Ś, K, O funkcjonuje siedziba ww. Spółki, działa biuro firmy, jest przechowywana dokumentacja finansowo-księgowa, sprawdzenie, czy właściciele nieruchomości, sąsiedzi posiadają wiedzę dotyczącą funkcjonowania Spółki pod ww. adresem, jaki jest charakter działalności Spółki A, ustalenie, czy pod adresem ul. Ś, K, O znajdują się biura/lokale użytkowe, czy pod ww. adresem pracę dla Spółki wykonuje W. P., zamieszkały pod adresem S, O.

W dniu 3 kwietnia 2018 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęły oryginały sprawozdań z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w O wobec S. S.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie S. S. z dnia 6 marca 2018 r. za nieuzasadnione. W ocenie organu, postępowanie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP ze względu na ilość czynności, które Wojewoda ma do wykonania należy do postępowań szczególnie skomplikowanych. Szef Urzędu opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że w dniu 13 marca 2018 r. pracownik organu I instancji odbył rozmowę z V. K., który przedstawił pełnomocnictwo substytucyjne do reprezentowania S. S. Pełnomocnika poinformowano wówczas o stanie procedury oraz o brakującym dokumencie, tj. potwierdzeniu posiadania stabilnego i regularnego dochodu oraz pouczono o definicji posiadania stabilnego i regularnego dochodu oraz co może stanowić takie źródło. Szef Urzędu stwierdził, że niedostarczenie przez pełnomocnika dokumentów potrzebnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego uniemożliwia Wojewodzie wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że z uwagi na nieposiadanie przez Wojewodę wszystkich dokumentów oraz mieszczenie się przez ten organ w czasie na wydanie decyzji, który mija 22 kwietnia 2018 r. nie można mówić o przewlekłości ani bezczynności postępowania.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2018 r. Wojewoda poinformował skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy do 22 maja 2018 r. – z powodu oczekiwania na sprawozdania Straży Granicznej.

W dniu 17 maja 2018 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęły materiały z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. S., nadesłane przez [...] Oddział Straży Granicznej, a w dniu 18 maja 2018 r. materiały nadesłane przez [...] Oddział Straży Granicznej.

Pismem z dnia 22 maja 2018 r. Wojewoda poinformował skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy do 22 czerwca 2018 r. – z powodu oczekiwania na informację Staży Granicznej.

Pismem z dnia 1 czerwca 2018 r. S. S. wniósł niniejsza skargę na bezczynność oraz prowadzenie przez Wojewodę w sposób przewlekły postępowania wszczętego w dniu 6 grudnia 2017 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego, Wojewoda naruszył art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 35, art. 36 § 1 i § 2 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257). W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i wskazał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 6 grudnia 2017 r., mimo to do dnia 22 stycznia 2018 r. organ nie podjął żadnych czynności zmierzających ku załatwieniu przedmiotowej sprawy, ani nie załatwił sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, który upływał w dniu 6 lutego 2018 r. Skarżący podniósł, że w dniu 22 stycznia 2018 r. złożył wizytę w siedzibie organu, w trakcie której zostały pobrane od niego odciski linii papilarnych oraz uzupełniono braki formalne. Skarżący zarzucił również, że czynności przewidziane w art. 109 ustawy o cudzoziemcach zostały podjęte przez Wojewodę dopiero w dniu 23 stycznia 2018 r., a więc załatwienie sprawy nie mogło nastąpić zanim do organu nie spłyną wszystkie odpowiedzi z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Zdaniem skarżącego, możliwe było więc wydłużenia ustawowego terminu do 24 lutego 2018 r. (w myśl art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach). Za niezrozumiałe skarżący uznał zwrócenie się przez Wojewodę w dniu 9 marca 2018 r. do [...] Oddziału Straży Granicznej, [...] Oddziału Straży Granicznej oraz [...] Oddziału Straży Granicznej o zweryfikowanie prowadzonej przez niego działalności gospodarczych oraz przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Zdaniem skarżącego, obowiązek zasięgania informacji przed wydaniem decyzji został określony w art. 109 ustawy o cudzoziemcach i obowiązek ten organ wykonał w dniu 23 stycznia 2018 r. Wątpliwości skarżącego wzbudził również zgodność żądań Wojewody z art. 78a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wymienione wyżej czynności Wojewoda podjął już po upływie terminu przewidzianego w art. 35 k.p.a. na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy (który minął z dniem 6 lutego 2018 r.). Skarżący podkreślił, że przedłożył wszystkie wymagane dokumenty oraz stosowne oświadczenia, a o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej organ wiedział już w dniu wszczęcia postępowania, tj. 6 grudnia 2017 r. W związku z powyższym skarżący uważa, że spełnił wszystkie przewidziane w ustawie o cudzoziemcach wymagania dotyczące procedury ubiegania się o uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, terminy na załatwienie czynności przewidzianych w art. 109 wymienionej wyżej ustawy zostały wyczerpane, zaś wyznaczenie przez Wojewodę nowego terminu załatwienia sprawy na 22 czerwca 2018 r. było bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, gdyż zarówno w zakresie przewlekłości postępowania, jak i bezczynności jest ona niezasadna. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, że wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, który wpłynął w dniu 6 grudnia 2017 r., dotknięty był brakami formalnymi, które zostały przez skarżącego usunięte w dniu 22 stycznia 2018 r. W związku z powyższym, dopiero po usunięciu braków formalnych, organ mógł przystąpić do realizacji obowiązku konsultacyjnego, określonego w art. 109 ustawy o cudzoziemcach, co uczynił niezwłocznie, występując pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. do Dyrektora Delegatury ABW, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z prośbą o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium RP mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Za niezasadne Wojewoda uznał zarzuty wskazujące na wymóg rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie do dnia 6 lutego 2018 r. Art. 109 ustawy o cudzoziemcach określa bowiem, że organy, do których wojewoda zwraca się z zapytaniem, przekazują informacje w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać przedłużony do 60 dni. Jedynie Komendant Wojewódzki Policji poinformował organ w dniu 30 stycznia 2018 r., że nie posiada informacji pozwalających uznać, że wjazd i pobyt cudzoziemca stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wojewoda wyjaśnił, że w okresie oczekiwania na stanowisko Dyrektora Delegatury ABW oraz Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej sprawa nie była prowadzona w sposób przewlekły, gdyż podejmował czynności niezbędne do jej załatwienia. W szczególności pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. zwrócił się do skarżącego o przesłanie dokumentów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zawiadamiając stronę jednocześnie o przedłużeniu terminu jej załatwienia. Organ podkreślił przy tym, że na dzień 30 stycznia 2018 r., a więc na dzień wysłania do skarżącego prośby o przesłanie dokumentów nie dysponował dokumentami, o których dostarczenie zwrócił się do skarżącego. Organ wskazał, że jak wynika z twierdzeń skargi, dokumenty te przedstawiane były organowi jako załączniki do pierwszego ponaglenia z dnia 2 lutego 2018 r., z własnej inicjatywy skarżącego pismami z dnia 30 stycznia 2018 r., 31 stycznia 2018 r. lub w ogóle potrzeba przedstawienia ich organowi była kwestionowana. Nie są też, zdaniem organu, zasadne twierdzenia skargi oparte na treści art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ nie występował bowiem w dniu 9 marca 2018 r. do [...] Oddziału Straży Granicznej, [...] Oddziału Straży Granicznej oraz [...] Oddziału Straży Granicznej z prośbą o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium RP mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lecz dokonał czynności na podstawie art. 11 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi podstawę do dokonywania ustaleń między innymi na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz w zakresie prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej - w przypadku wszystkich postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o cudzoziemcach. Nie były to więc czynności zbędne z punktu widzenia prawidłowego rozpatrzenia przedmiotu sprawy, pozbawione podstawy prawnej. W opinii organu, nie jest zasadna argumentacja podejmowania tych czynności wyjaśniających po otrzymaniu ponaglenia z dnia 7 marca 2018 r., gdyż złożenie ponaglenia nie wyłącza obowiązku prowadzenia postępowania. Wojewoda wskazał, że z uwagi na fakt, że sprawa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP ma charakter skomplikowany, zbierane w trakcie postępowania materiały dowodowe oraz informacje wymagają poddania ich szczegółowej analizie. W związku z materiałem dowodowym otrzymanym ze Straży Granicznej pismem z dnia 22 czerwca 2018 r. strona postępowania została wezwana w celu złożenia stosownych wyjaśnień. Termin spotkania wyznaczony został na dzień 9 lipca 2018 r. jednak strona zwróciła się z prośbą o zmianę terminu na 6 lipca 2018 r. Wojewoda podkreślił, że w przedmiotowej sprawie dopełniał obowiązku zawiadamiania strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz wskazywał nowy termin załatwienia sprawy, ustalony w związku z trwającym postępowaniem wyjaśniającym na dzień 22 lipca 2018 r.

W dniu 6 lipca 2018 r. Wojewoda wydał decyzję nr [...], którą zezwolił S. S. na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 6 lipca 2018 r. do 5 lipca 2021 r. Decyzja ta została dołączona do akt niniejszej sprawy.

Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. skarżący wniósł o przyznanie mu, na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od Wojewody sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za oczekiwanie na rozpoznanie sprawy.

Z kolei w piśmie z dnia 17 lipca 2018 r. S. S. odniósł się do argumentów Wojewody podniesionych w odpowiedzi na skargę. Skarżący podniósł, że w okresie od dnia 6 grudnia 2017 r. (data złożenia wniosku) do dnia 22 stycznia 2018 r. (data uzupełnienia braków) organ nie podjął żadnych czynności w sprawie zmierzających do spełnienia obowiązku wezwania wnioskodawcy w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotne znaczenie dla przebiegu postępowania, gdyż nie mogło ono zostać skutecznie wszczęte w dniu 6 grudnia 2017 r. Skarżący nie podzielił stanowiska organu, że długotrwałe prowadzenie postępowania wynikało między innymi z konieczności oczekiwania na informacje od Wydziału Zamiejscowego ABW, Komendanta Wojewódzkiego Policji i Komendanta Oddziału Straży Granicznej. Skarżący stwierdził, że wprawdzie wynikający z art. 109 ustawy o cudzoziemcach obowiązek przeprowadzenia konsultacji może spowodować przedłużenie postępowania, jednak ustawodawca przyjął rozwiązanie, że jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji w terminie 30 dni nie udzieli odpowiedzi, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony (art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach). Zdaniem skarżącego, argument organu mógłby zostać więc uwzględniony jedynie w sytuacji, gdyby do wymienionych służb zwrócono się niezwłocznie po dokonaniu formalnej weryfikacji wniosku, a nie po blisko półtoramiesięcznym okresie od dnia jego wpływu. Odnośnie kwestii zwrócenia się przez Wojewodę w dniu 9 marca 2018 r. do Straży Granicznej S. S. wskazał, że sfera materialnoprawna wywiadu środowiskowego przeprowadzanego przez Straż Graniczną podlega regulacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie wywiadu środowiskowego przeprowadzanego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w postępowaniach prowadzonych wobec cudzoziemców (Dz. U. z 2015 r. poz. 274). Skarżący stwierdził, że wprawdzie rozporządzenie to nie ustanawia wprost żadnych terminów dla w/w czynności, jednak żądanie Wojewody musiało zostać wykonane w ściśle określonych terminach, które pozwoliłyby mu wydać rozstrzygnięcie w ustawowym terminie. Zdaniem skarżącego, Wojewoda powinien był o tych terminach poinformować Straż Graniczną wraz z pierwszym pismem. Ponadto wątpliwości skarżącego wzbudziła konieczność angażowania Straży Granicznej do weryfikacji jego działalności gospodarczych w sytuacji kiedy dwa organy administracji publicznej, nadzorujące działalność gospodarczą (tj. Urząd Skarbowy oraz ZUS), już wcześniej wypowiedzieli się pozytywnie o spełnieniu przez podmioty gospodarcze wnioskodawcy oraz ich wspólników wymagań, które nakłada na nich prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w p.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; (...) 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłość Wojewody w rozpatrzeniu wniosku obywatela Ukrainy S. S. z dnia 6 grudnia 2017 r. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Z uwagi na okoliczność, że w dniu 6 lipca 2018 r. Wojewoda wydał decyzję nr [...], którą zezwolił S. S. na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 6 lipca 2018 r. do 5 lipca 2021 r., postepowanie w sprawie bezczynności Wojewody stało się bezprzedmiotowe, a zatem Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł – jak w pkt I wyroku.

Z kolei, w ocenie Sądu, skarga S. S. w przedmiocie przewlekłości postępowania jest uzasadniona. Wskazują na to wprost ustalone i wskazane w stanie faktycznym odległe terminy podejmowanych przez organ czynności, jak choćby pozostawanie złożonego wniosku bez jakiegokolwiek biegu przez okres 7 tygodni od 6 grudnia 2017 r. do 23 stycznia 2018 r. Na przewlekłość postępowania wskazuje też brak koncentracji materiału, w szczególności wzywanie skarżącego co jakiś czas o kolejne dokumenty oraz brak planu działania w sprawie. I tak po 7 tygodniach od wpływu wniosku organ wezwał skarżącego o uzupełnienie wniosku pismem z dnia 23 stycznia 2018 r., a następnie 1 tydzień później pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. o kolejne uzupełnienie wniosku. Po następnych 5 tygodniach od 30 stycznia 2018 r. organ w dniu 9 marca 2018 r. zwrócił się do różnych organów o przeprowadzenie wywiadów nie zakreślając tym organom konkretnego terminu do załatwienia odezw, pomimo tego, że wówczas jeszcze kolejny wyznaczony przez organ termin załatwienia sprawy 22 kwietnia 2018 r. mógł być utrzymany. Zdaniem Sądu, kolejne przesuwanie terminu załatwienia sprawy na dzień 22 maja 2018 r. i na dzień 22 czerwca 2018 r. lakonicznie uzasadnione oczekiwaniem na sprawozdania i informacje Straży Granicznej świadczą o braku fachowości organu w załatwianiu tego rodzaju spraw, a wyznaczenie kolejnego miesięcznego terminu do załatwienia sprawy uzasadnione wezwaniem skarżącego do osobistego stawiennictwa wskazuje jednoznacznie na chaotyczność podejmowanych działań. Takie prowadzenie sprawy przez okres 7 miesięcy jednoznacznie wskazuje na przewlekłość prowadzonego postępowania i z tego względu Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II wyroku.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem

- po pierwsze: zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postepowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Tymczasem niniejsza sprawa została zakończona dopiero po 7 miesiącach od złożenia wniosku przez skarżącego. Nie można uznać za datę wszczęcia postepowania datę sporządzenia przez organ zawiadomienia o wszczęciu postepowania jak chce tego organ, skoro niniejsza sprawa została wszczęta wnioskiem skarżącego sporządzonym na urzędowym druku do tego przeznaczonym. Sąd zwraca uwagę na treść art. 109 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 2206), który stanowi:

"Art. 109. 1. Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2. Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub konsul przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę.

4. Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.

Z powyższego wynika, że termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni, przy czym o szczególnie uzasadnionym przypadku skutkującym przedłużenie tego terminu wezwany do przekazania informacji organ obowiązany jest do zawiadomienia wojewody, a takich zawiadomień w aktach brak. Z tego względu ma rację skarżący, że wobec upływu terminu 30 dni należało uznać, że wymóg uzyskania informacji został spełniony zgodnie z art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, a nie przedłużać termin załatwienia sprawy w związku z dalszym oczekiwaniem na uzyskanie informacji od Straży Granicznej, jak uczynił to organ.

- Po drugie: Sąd zwraca uwagę na to, że warunki udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej reguluje Rozdział 5 ustawy o cudzoziemcach. W szczególności art. 142 ust. 1 – 4 tej ustawy na dzień złożenia wniosku – 6 grudnia 2017 r. - stanowił:

"Art. 142. 1. Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium oraz spełnione są następujące warunki:

1) cudzoziemiec posiada:

a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu,

c) zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu, gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów odrębnych;

2) cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3) podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą:

a) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2017 r. poz. 79 i 1442) lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

b) wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

2. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworzonej przez cudzoziemca spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął lub nabył.

3. Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył, o ile cudzoziemiec spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a spółka spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

4. Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy art. 114 ust. 2."

Obecnie art. 142 został zmieniony w ust. 1 pkt 3 lit. a, pkt. 2 i pkt. 3, które stanowią:

"3) podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą:

a) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w roku poprzedzającym złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub,

2. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się również do utworzonej przez cudzoziemca spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął lub nabył.

3. Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył, lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, o ile cudzoziemiec spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a spółka spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 3."

Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią powyższego przepisu organ mógł wezwać skarżącego do przedstawienia dokumentów w nim wymienionych, natomiast żądając innych powinien takie żądanie uzasadnić i oprzeć na odpowiednich przepisach.

Sąd zauważa, że już w dniu 30 stycznia 2018 r. Wojewoda otrzymał informacje od Komendanta Wojewódzkiego, iż KWP nie posiada informacji pozwalających uznać, że wjazd i pobyt cudzoziemca S. S. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Informacja ta, korzystna dla starającego się o prawo czasowego pobytu w celu prowadzenia działalności gospodarczej spowodowała jednak szczególnie wnikliwe postępowanie organu, w tym przeprowadzanie szeregu wywiadów i "prześwietlanie" założonej przez miedzy innymi skarżącego firmy, przy czym żądanie dostarczenia CIT-8 za 2017 r. w terminie dni 14-tu, pomimo tego, ze termin złożenia zeznania w tym zakresie upływał dopiero w dniu 31 marca 2018 r. świadczy – zdaniem Sądu – o braku fachowości organu i może sugerować "nękanie" cudzoziemca. Także żądania złożenia dokumentów bez wskazania konkretnej podstawy prawnej uprawniającej do tego, jak choćby żądanie dostarczenia tytułu prawnego do lokalu użytkowego, na takie sugestie wskazuje.

Powyższe ustalenia Sądu wskazują na to, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co – w oparciu o przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. - znalazło wyraz w pkt III wyroku.

Sąd uznał za uzasadnione żądanie skarżącego przyznania mu od organu sumy pieniężnej, albowiem Sąd przyjął, że przewlekłe prowadzenie postepowania miało miejsce przez okres około 4 miesięcy, w czasie których skarżący prowadzący legalną działalność gospodarczą na terenie Polski, w sytuacji posiadania czasowego pobytu w celu prowadzenia tej działalności mógłby faktycznie dopilnować prowadzenia tej działalności. Sąd miał na względzie aspekt społeczny w tym zakresie albowiem prowadzona działalność gospodarcza umożliwia zatrudnienie obywatelom polskim. Sąd, mając na względzie treść art. 149 § 2 zd. drugie p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz wysokość przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. wynoszące 4.271,51 zł (Monitor Polski z 2018 r., poz. 187) zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 2.136 zł jako połowę tego jednomiesięcznego wynagrodzenia. Taką minimalną kwotę Sąd przyjął dlatego, że z jednej strony miał na względzie uzasadnione żądanie skarżącego, a z drugiej strony niewątpliwie trudną sytuację organu, który zobowiązany jest do załatwienia dużej ilości tego rodzaju spraw spowodowanych napływem do polski cudzoziemców w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd orzekł jak w pkt IV wyroku.

Sąd w pkt V wyroku orzekł o obowiązku zwrotu skarżącemu przez organ wysokości uiszczonego wpisu na mocy art. 200 p.p.s.a.