Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 132/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz Gminy Miasta L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Miasta Ł., utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę nieruchomości.

Decyzja Komisji została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia, z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miejską [...], prawa własności zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w [...] przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2 (obecnie działki nr: [...] i [...]),[...] o pow. [...] m2 oraz [...] o pow. [...] m2, w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w [...].

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosło Miasto Ł.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Gminy Miasta Ł., wyrokiem z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2257/14 uchylił decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "Komisja ustalając stan faktyczny całkowicie pominęła dokumenty, z których wynika, iż decyzją z dnia [...] grudnia 1988 r. (zezwolenie nr [...]), wyrażono zgodę na zawarcie przez [...] Okręgowy Zakład Gazownictwa w [...] - Zakład Gazowniczy w [...], umowy o przekazaniu nieruchomości przy ul. [...] (spornej) Komunalnemu Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu i Usług Socjalnych w [...] (k. 28 akt adm.). I jakkolwiek zgoda ta w późniejszym czasie została wygaszona to jednak w wyniku zawartej dnia 2 stycznia 1989 r. umowy o przekazaniu, protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 9 stycznia 1989 r. przekazano ww. nieruchomość owemu Przedsiębiorstwu. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się także kopia decyzji o odebraniu Komunalnemu Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu i Usług Socjalnych w [...] prawa zarządu ww. nieruchomości stanowiącej działki o numerach [...] (k. 27 akt adm.). Decyzja ta zapadła dopiero w dniu [...] kwietnia 1991 r. a zatem po 27 maja 1990 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji całkowicie pomija powyższe okoliczności zarówno gdy chodzi o sam stan faktyczny jak i powstały w ich wyniku stan prawny sprawy, a przez to w ocenie Sądu w sposób istotny narusza zasady dotyczące obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (...). Zaskarżona decyzja Komisji wskazuje jedynie na zarząd uzyskany przez Zakłady Gazownictwa Okręgu [...] w latach pięćdziesiątych XX wieku pomijając jednocześnie zdarzenia, które miały miejsce w czasie istotnym dla określonej ustawą daty komunalizacji." Sąd zwrócił także uwagę, że ani zgoda na przekazanie nieruchomości "w zarząd i użytkowanie" wydana w oparciu o przepisy dekretu z 1949 r. ani protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 23 maja 1952 r. nie obejmowały działki o pow. [...] ha położonej przy ul. [...], a organ nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących nieruchomości stanowiącej uprzednio (tj. w dacie protokolarnego przekazania w 1952 r.) własność osoby fizycznej. Sąd podniósł także, że akta sprawy mogą nie zawierać istotnych dla wyniku postępowania komunalizacyjnego dokumentów, stąd też w ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza zasady postępowania administracyjnego w tym zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż części nieruchomości tj. działki nr [...] (stan na rok 1952) zostały przekazane Zakładom Gazownictwa Okręgu [...] na podstawie pisma Ministra Rolnictwa z dnia 31 marca 1952 r. oraz protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 23 maja 1952 r. Przekazanie to nastąpiło na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. W aktach sprawy znajduje się także orzeczenie Prezydium Rady Narodowej Miasta Łodzi z dnia [...] października 1954 r., nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa działki położonej przy ul. [...] o pow. [...] ha, stanowiącej w chwili wywłaszczenia własność E. B. oraz zezwolenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia 15 marca 1954 r. zezwalające na objęcie ww. nieruchomości przy ul. [...] stanowiącej własność E. B. Wskazane zezwolenie zostało wydane na podstawie art. 19 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych.

W konsekwencji organ drugiej instancji stwierdził, że na dzień 27 maja 1990 r. nieruchomość przy ul. [...] o pow. [...] ha stanowiła własność Skarbu Państwa. Z akt sprawy, w tym pism stron, nie wynika, iż ww. decyzje (tj. zezwolenie na objęcie nieruchomości oraz orzeczenie o wywłaszczeniu nieruchomości) zostały uchylone lub w inny sposób skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Z akt sprawy wynika wręcz, iż ww. decyzje są prawomocne, na co wskazuje m. in. w swoich pismach [...] Spółka Gazownictwa. Potwierdza to także stan badanych ksiąg wieczystych.

Następnie Komisja wskazała, że w dacie komunalizacji sporna nieruchomość była w zarządzie i użytkowaniu Zakładów Gazownictwa Okręgu [...]. Zarząd ten wynikał z wyżej powołanych przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. Organ odwoławczy podniósł, że sąd administracyjny rozpoznający skargę Prezydenta Miasta Ł. stwierdził, że ww. przepisy mogły stanowić podstawę do ustanowienia prawa zarządu lub użytkowania dla państwowej jednostki organizacyjnej. W przypadku działek [...] (stan na rok 1952) nastąpiło to na podstawie pisma Ministra Rolnictwa z dnia 31 marca 1952 r. oraz protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 23 maja 1952 r. a także orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1954 r. w związku z zezwoleniem Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] marca 1954 r.

Wobec powyższego, zdaniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie ma dokonanie oceny co do tego jakie znaczenie ma decyzja z dnia [...] grudnia 1988 r. (zezwolenie nr [...]) zezwalającej na zawarcie przez [...] Okręgowy Zakład Gazownictwa - Zakład Gazowniczy w [...] umowy o przekazaniu nieruchomości Komunalnemu Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu i Usług Socjalnych w [...] oraz późniejsza umowa o przekazaniu zawarta w dniu 2 stycznia 1989 r. i przekazanie spornej nieruchomości protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 9 stycznia 1989 r. Organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...]. Na mocy tej ostatniej organ stwierdził, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., wygaśnięcie z dniem 17 stycznia 1989 r. decyzji - zezwolenia nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. Tym samym, zdaniem Komisji, należy uznać, iż na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotową nieruchomością władał na podstawie zarządu [...] Okręgowy Zakład Gazownictwa Urzędu Dzielnicowego w [...] (zezwolenie wygasło bowiem z dniem 17 stycznia 1989 r.).

Odnosząc się zaś do umowy o przekazaniu pomiędzy [...] Okręgowym Zakładem Gazownictwa - Zakład Gazowniczy w [...] oraz Komunalnym Przedsiębiorstwem Wielobranżowym i Usług Socjalnych w [...] zawartej w dniu 2 stycznia 1989 r. oraz protokołu zdawczo-odbiorczego przekazania nieruchomości z dnia 9 stycznia 1989 r., Komisja stwierdziła, że dokumenty te nie mogą stanowić dowodu spełniania przez Miasto [...] przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych tj. należenia ww. nieruchomości do terenowego organu stopnia podstawowego. Jak wynika bowiem z akt postępowania wznowieniowego prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] oraz Wojewodę [...] (organ odwoławczy) umowa i protokół, mimo że zostały zawarte to nie zostały przekazane do organu wydającego decyzję-zezwolenie w wyznaczonym terminie 14 dni. Ponadto przez cały okres, opłaty za użytkowanie wieczyste ponosił [...] Okręgowy Zakład Gazownictwa – Zakład Gazowniczy w [...]. Powyższe świadczy o niedopełnieniu warunku z zezwolenia, co w efekcie powodowało konieczność stwierdzenia jego wygaśnięcia.

Jednocześnie Komisja odniosła się do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...] odbierającej prawo zarządu Komunalnemu Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu i Usług Socjalnych w [...] w stosunku do działek nr [...] (stan na dzień wydania decyzji). Organ wskazał, że z uzasadnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 1991 r. nie wynika w jakim czasie ww. prawo zarządu nad ww. nieruchomościami przysługiwało Przedsiębiorstwu. Nawet jeżeli przyjąć, iż chodzi o to samo prawo, o którym mowa w decyzji - zezwoleniu nr [...] z dnia [...] grudnia 1988 r., to z uwagi na sprzeczności w materiale dowodowym, wynikające z faktu stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji-zezwolenia z dniem [...] stycznia 1989 r. (na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2001 r.), Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa odmówiła mocy dowodowej ww. decyzji z [...] kwietnia 1991 r. jako niepotwierdzającej istnienia, w dniu 27 maja 1990 r., prawa zarządu na rzecz Przedsiębiorstwa.

Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2016 r. wniosło Miasto Ł., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że strona skarżąca nie kwestionuje faktu, że część nieruchomości położona w [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2, stanowiła w dniu komunalizacji, tj. w dacie 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa. Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że część nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2, została przekazana w zarząd Przedsiębiorstwa, na co zwrócił także uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt: I SA/Wa 2257/14. Powyższe wynika także z pisma Ministra Rolnictwa z dnia 31 marca 1952 r., gdyż w tym dniu nie stanowiła ona własności państwowej (zob. art. 3 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, tj.: Dz. U. Nr 4 z 1952 r., poz. 31). Miasto [...] podniosło, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnienia zarządu nie można domniemywać (np. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05, publ. Lex nr 194864). Decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1993 r., sygn. III CZP 81/93, ONSC 1994 r. nr 2, poz. 27). W przypadku, gdy taka decyzja nie zapadła, podmiot władający nieruchomością państwową był tylko i wyłącznie jej posiadaczem oraz nie przysługiwało mu do niej żadne ograniczone prawo rzeczowe.

Z powyższych względów, ta część nieruchomości podlega komunalizacji na rzecz Gminy Miasto [...] na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

Poddane kontroli sądowej postępowanie administracyjne prowadzone było na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Przepis ten stwierdza, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do: 1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1 – staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Zgodnie zaś z treścią art. 11 ust. 1 tej ustawy składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3 nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli: 1) służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej, 2) należą do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim, z zastrzeżeniem przepisu art. 14, 3) należą do Państwowego Funduszu Ziemi, z zastrzeżeniem przepisu art. 15.

Istotą rozpatrywanej sprawy było zatem ustalenie i rozstrzygnięcie przez organy administracji orzekające w sprawie, czy w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, czyli w dniu 27 maja 1990 r., sporna nieruchomość, tj. opisana w decyzji organu I instancji położona przy ul. [...] o łącznej powierzchni [...] ha [...] m2 stanowiła mienie ogólnonarodowe (państwowe) i należała do rad narodowych lub terenowych organów administracji państwowej, czy też stanowiła mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do przedsiębiorstwa (pozostawające w jego zarządzie lub użytkowaniu) i z tego tytułu na mocy powołanej ustawy była wyłączona z komunalizacji.

Z analizy akt administracyjnych wynika, że organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę (po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2015 r.) stwierdził, że mienie będące przedmiotem niniejszego postępowania w dniu 27 maja 1990 r. stanowiło własność Skarbu Państwa. W tym zakresie odwołał się do orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] października 1954 r. nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej własność E. B. a ocenę tę, zdaniem organu, potwierdza również stan badanych ksiąg wieczystych. W aktach administracyjnych znajduje się badanie hipoteczne z dnia 22 lutego 2001 r. księgi wieczystej nr KW [...], dotyczące nieruchomości o obszarze [...] ha [...] m2 (czyli powierzchnia jak w decyzji organu I instancji) odnoszące się do działek ewidencyjnych o nr: [...], z którego wynika, że Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości przy ul. [...] na podstawie dwóch tytułów: powyższego orzeczenia o wywłaszczeniu z 1954 r., nr [...] oraz art. 2 ust. 1 lit. b dekretu z dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Ta kwestia nie jest sporna.

Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy część nieruchomości, której dotyczy odmowna decyzja komunalizacyjna, tj. nieruchomość przy ulicy [...] w [...] o powierzchni [...] m2, została oddana w zarząd przedsiębiorstwa. Na konieczność wyjaśnienia tej kwestii zwracał również uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 stycznia 2015 r. podkreślając, że zarówno zgoda na przekazanie nieruchomości "w zarząd i użytkowanie" wydana w oparciu o przepisy dekretu z 1949 r. jak i protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 23 maja 1952 r. nie obejmowały działki o pow. [...] ha położonej przy ul[...], co podnosił także odwołujący się.

Komisja stwierdziła, że w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość sporna (czyli opisana w sentencji decyzji organu I instancji) była w zarządzie i użytkowaniu Zakładów Gazownictwa Okręgu [...]. Zarząd ten wynikał z przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Przekazanie to nastąpiło na podstawie pisma Ministra Rolnictwa z dnia 31 marca 1952 r. nr [...] i dotyczyło nieruchomości położonej przy ul. [...] stanowiących własność Państwa. Natomiast w piśmie tym nie wyrażono zgody na przekazanie działki przy ul. [...] o powierzchni [...] ha albowiem w tej dacie stanowiła ona jeszcze własność E. B. i jak wskazał wówczas Minister Rolnictwa może być przedmiotem nabycia a nie przekazania. Tym samym, na co zwrócił uwagę także w ww. wyroku z dnia 30 stycznia 2015 r. Sąd administracyjny działka przy ul. [...] nie była wymieniona w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 23 maja 1952 r. pomiędzy Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] a Zakładem Gazownictwa Okręgu [...] w [...]. A skoro tak Komisja jako organ odwoławczy, związana oceną prawną i wskazaniami sądu administracyjnego, powinna jednoznacznie wypowiedzieć się czy Zakład Gazownictwa [...] posiadał w zarządzie nieruchomość przy ul. [...] o powierzchni [...] ha i jeśli tak - na jakiej podstawie prawnej - a ustalenia te powinna powiązać z datą 27 maja 1990 r. Jeżeli bowiem wynik ustaleń doprowadzi organ do oceny, że ta część nieruchomości w ww. dacie należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego to tym samym mogła podlegać skomunalizowaniu z mocy prawa na rzecz Gminy Miejskiej [...]. Jednocześnie podniesienia wymaga, że wszystkie rozważania organu odwoławczego poczynione w decyzji na okoliczność braku spełnienia przez Miasto [...] przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. odnoszą się ogólnie do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania komunalizacyjnego opisanej w decyzji pierwszoinstancyjnej, organ zaś nie ustosunkował się do kwestii spornej, tj. co do części tej nieruchomości o powierzchni [...] ha.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zapadła bez należytego wyjaśnienia istoty sprawy a więc z naruszeniem przepisów art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. i 107 § 1 a rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji jest co najmniej przedwczesne.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.