Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 430/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-08-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.S.-H. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżąca M.S.-H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] o odmowie uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] grudnia 2014 r. (dotyczącego obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. poddania dziecka T.H. szczepieniom ochronnym).

W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody

i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Należy mieć przede wszystkim na uwadze fakt, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne,

z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Zgodnie

z powyższym wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.

W przedmiotowej sprawie postanowienie, którego dotyczy wniosek

o wstrzymanie wykonania jest postanowieniem o odmowie uwzględnienia zarzutów zgłoszonym w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014 r. Postanowienie to nie obliguje skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązaną żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw, czy obowiązków. Postanowienie tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych,

a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia.

Wskazane powyżej stanowisko tutejszego Sądu potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

4 września 2014 r., sygn. akt II OZ 870/14 i z dnia 30 czerwca 2015., II GZ 306/15, (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe rozważania do treści przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie stwarza zatem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji.

Za oddaleniem wniosku skarżącej dodatkowo przemawia brak uprawdopodobnienia przez skarżącą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca uzasadniając wniosek wskazała jedynie ogólnikowo na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu. Wskazanie przez skarżącą, iż podanie szczepionki dziecku może doprowadzić do ciężkich nieodwracalnych zmian w mózgu dziecka nie wskazuje w żaden sposób na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia. Tymczasem ciężar dowodu

w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić,

że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.