Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1162/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi "A" w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia "A" z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przeciwko "B", dokonano w "A" w W. zajęć wierzytelności pieniężnych przysługujących temu pierwszemu podmiotowi z tytułu udostępniania praw medialnych [...].

Wobec zbiegu wszczętych przeciwko "B" egzekucji administracyjnej z sądową, do wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych [...], postanowieniem z dnia [...]r. Sąd Rejonowy w K. (sygn. akt [...]) wyznaczył organ egzekucyjny [...] Urzędu Skarbowego w K. do dalszego prowadzenia obu egzekucji.

W związku z brakiem realizacji zajęć przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. "A" w W., organ egzekucyjny – Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia [...] r. nr [...] zwrócił się do [...] Urzędu Skarbowego W. [...] z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli zajęć wierzytelności w "A". Kontrola taka została przeprowadzona. W jej efekcie wykazano, że w okresie od dnia [...]2004 r. do dnia przeprowadzania kontroli, "A" nie przekazywał Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego kwot na poczet realizacji kontrolowanych zajęć. Zaakcentowano też, że "A", jako dłużnik, przekazywał zajęte wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych [...], bez zgody organu egzekucyjnego, bezpośrednio zobowiązanemu "B" (m.in. na poczet wynagrodzeń pracowników, opłat regulaminowych dot. [...], należności wynikających z ugód zawartych z [...], należności wobec wierzycieli cywilnoprawnych i in.).

W dniu [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wydał postanowienie nr [...], którym określił "A" wysokość uznanej, a nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty na sumę [...] zł. Postanowieniem tym objęto kwoty należne organowi egzekucyjnemu w oparciu o dokonane zajęcia przez Komornika Sądowego Rewiru [...] w Sądzie Rejonowym w K. oraz zajęcie nr [...] dokonane przez Naczelnika [...] urzędu Skarbowego w K..

Na powyższe postanowienie "A" złożył zażalenie, w którym – żądając uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia – zarzucił:

1) błędne uznanie, że "A" był dłużnikiem zajętych wierzytelności,

2) nieuwzględnienie okoliczności, że "A" dysponuje należnościami pochodzącymi z kontraktu medialnego za zgodą zainteresowanego "B", co zdaniem "A" nie pozwala go traktować, jako podmiotu zobowiązanego do realizacji przedmiotowych należności,

3) nieuwzględnienia faktu, ze "B" przekazywał na rzecz [...] Urzędu Skarbowego w K. należności w ramach postępowania restrukturyzacyjnego i układowego,

4) pominięcie faktu, że "A" działa jako podmiot odpowiedzialny za zachowanie nienaruszalności [...] i realizację systemu licencyjnego,

5) wadliwe przyjęcie, że "A" uznawał przedmiotowe wierzytelności,

6) nieuwzględnienie okoliczności, że w ostatnich miesiącach "A" przekazał na rzecz organu egzekucyjnego kwotę [...] zł.

Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ nadzoru w pierwszej kolejności przypomniał, że Komornik Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w K. dokonał zajęć wierzytelności przypadających "B" (obecnie "B"), przekazując "A" zawiadomienia o zajęciu, w których wezwano "A" do złożenia w ciągu tygodnia oświadczenia: czy i w jakiej wysokości przysługuje dłużnikowi zajęta wierzytelność, czy odmawia jej wydania, z jakiej przyczyny, a także czy inne osoby roszczą sobie prawa do tej wierzytelności. W zawiadomieniu widniało wezwanie do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia czy dłużnik uznaje zajętą wierzytelność oraz czy przekaże organowi egzekucyjnemu kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia.

Na skutek wezwania wystosowanego przez organ pierwszej instancji "A" w W. (dalej "A") potwierdził otrzymanie informacji o dokonanych zajęciach, fakt istnienia zajętych wierzytelności oraz wskazał, że sposób realizacji wspomnianych zajęć przygotowany zostanie przez komórki wewnątrzzwiązkowe.

Organ nadzoru uznał zatem, ze "A" w żaden sposób nie sprzeciwiał się otrzymanym zajęciom, a nawet zobowiązał się do ich realizacji w miarę posiadanych środków.

Mając na względzie powyższe organ odwoławczy dokonał konstatacji, że obowiązkiem dłużnika zajętej wierzytelności, tj. w tym wypadku "A", było przekazywanie zajętych wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Powołano się przy tym na treść art. 1a) pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z brzmienia powyższego przepisu organ nadzoru wywiódł wniosek, iż w niniejszej sprawie dłużnikiem zajętej wierzytelności był bez wątpienia "A". Stwierdzono nadto, że w toku przeprowadzonej w dniu [...] 2005 r. kontroli ustalone zostało, ze dłużnik zajętej wierzytelności przekazywał zajęte wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych [...] bez zgody organu egzekucyjnego, bezpośrednio zobowiązanemu "B", czym naruszono art. 89 § 1 ustawy egzekucyjnej.

Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu argumentu, iż "A" dokonał wpłaty organowi egzekucyjnemu kwoty [...] zł, Dyrektor Izby Skarbowej zaakcentował, że nie neguje tego faktu, twierdzi jedynie, że "A" nie realizował zajęć i zamiast organowi egzekucyjnemu, przekazywał środki pieniężne bezpośrednio "B".

Organ nadzoru nie zgodził się także z twierdzeniem zażalenia, że "A", realizując założenia systemu licencyjnego, dysponuje uprawnieniami, które nie pozwalają swobodnie dysponować środkami pochodzącymi od partnera medialnego. Podkreślono, iż "A’, zgodnie z postanowieniami § [...] jego statutu, posiada osobowość prawną i na mocy § 14 pkt 1 tego aktu jest wyłącznym właścicielem wszelkich praw majątkowych do spotkań międzypaństwowych i międzynarodowych reprezentacji Polski ..., a w szczególności praw telewizyjnych, reklamowych i marketingowych, realizowanych odnośnie powyższych spotkań i rozgrywek za pośrednictwem dostępnych środków audiowizualnych, radiowych, dźwiękowych, internetu i wszelkich innych istniejących obecnie oraz w przyszłości środków technicznych.

W skardze do Sądu "A" wniósł o uchylenie postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji oraz o umorzenie postępowania toczącego się w tej sprawie. Postanowieniom wydanym przez organy egzekucyjne obu instancji zarzucono naruszenie prawa polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, iż zgodnie z art. [...] Statutu, "A" jest wyłącznym właścicielem wszelkich praw majątkowych i niemajątkowych do przeprowadzanych przez "A" rozgrywek [...] oraz na pominięciu faktu, iż "A" nie był w przeszłości i nie jest obecnie dłużnikiem zobowiązanego – "B" ([...])., gdyż "A" nie jest związany z tym podmiotem żadną umową.

Dodatkowo podniesiono również, że nie został uwzględniony fakt, iż w postanowieniu Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. (na ich podstawie wyznaczono [...] Urząd Skarbowy w K. do prowadzenia łącznej egzekucji sądowej i administracyjnej), wśród wymienionych enumeratywnie zajęć wierzytelności, nie znalazły się zajęcia ujęte w postanowieniu z dnia [...] r.

Podniesiono również, że nie wzięto pod uwagę faktu, że większość kwot przekazywanych przez "A" w latach 2001 – 2005 dotyczyła realizacji zaległych wynagrodzeń pracowniczych.

Oprócz tego, zdaniem strony skarżącej, pominięto treść postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., na mocy którego wyrażono zgodę na przekazanie "B" kwoty [...] zł celem przekazania jej na wypłatę bieżących wynagrodzeń dla pracowników.

W dalszym zarzucie skargi wskazano na bezpodstawne przyjęcie odpowiedzialności "A" w oparciu o rzekome uznanie przez "A" zajętych wierzytelności, w oderwaniu od czynności podejmowanych przez "A" wobec wierzycieli "B", przy uwzględnieniu statusu prawnego "A" i faktu, że "B" ma również innych wierzycieli.

"A" zarzucił też, że organ nie wziął pod uwagę informacji udzielonej "A" przez zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] 2002 r. iż prawo pozwala na wypłatę bieżących wynagrodzeń za pracę bez zgody organu egzekucyjnego jedynie w przypadku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego. Podkreślono, że zgodnie z treścią tego pisma, "A" przekazywał środki na wypłatę bieżących wynagrodzeń w oparciu o listy płac, sporządzone przez "B".

Wreszcie, "A" zakwestionował wysokość kwoty określonej w zaskarżonym postanowieniu, albowiem nie wzięto pod uwagę, że w latach 2001-2005 "A" przekazał łącznie na rzecz organów egzekucyjnych (urzędu skarbowego, komorników i ZUS) kwotę [...] zł, gdy tymczasem łączna kwota zajęć w stosunku do dłużnika "B" wynosiła, zdaniem strony skarżącej, [...] zł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów organ odwoławczy wskazał, iż brak jest przepisu prawa, który stawiałby "A" w szczególnie uprzywilejowanej sytuacji w zakresie wypełnienia obowiązków dłużnika zajętej wierzytelności, a przepisy zawarte w Statucie "A" nie mają charakteru nadrzędnego nad uregulowaniami ustawowymi.

Odnosząc się do zarzutu nie odniesienia się przez organy obu instancji do faktu, iż "A" nie był i nie jest dłużnikiem "B", Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, ze kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla oceny wypełnienia przez "A" obowiązków dłużnika zajętej wierzytelności, w sytuacji, gdy sam "A" zobowiązał się do realizacji zajęć, a ponadto kontrola wykazała, że "A" przekazywał kwoty pieniężne zobowiązanemu "B".

Podkreślono, iż oczywistym jest to, że zajęcia dokonane przez organy egzekucyjne w roku 2004 nie mogły być uwzględnione w postanowieniach Sądu Rejonowego w K. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] r. i [...] r., wyznaczających Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. do prowadzenia egzekucji łącznej przeciwko "B". Zaakcentowano, że postanowieniami tymi objęto bowiem tylko zawiadomienia o zajęciach przedłożone Sądowi w celu rozstrzygnięcia zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową.

Wskazano również, że na żadnym etapie prowadzonego postępowania "A" nie kwestionował istnienia zajętych wierzytelności i zobowiązał się do realizacji zajęć w miarę posiadanych środków. Podkreślono też, że twierdzenie strony, jakoby nie przekazywała żadnych środków bezpośrednio zobowiązanemu "B" są sprzeczne zarówno z dokumentami uzyskanymi w toku przeprowadzonej w "A" kontroli, jak również z twierdzeniami zawartymi w samej skardze (pkt [...] i [...] skargi).

Zaznaczono, że powołane przez "A" postanowienie z dnia [...] r., w którym wyrażono zgodę na przekazanie "B" kwoty [...] zł. na wypłatę bieżących wynagrodzeń wydane zostało w toku innego postępowania, prowadzonego na rzecz ZUS O/C. i wobec tego pozostaje bez związku z niniejszą sprawą. Podniesiono wreszcie, że powołane przez stronę pismo z dnia [...] 2002 r. zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało skierowane do "A" w toku innego postępowania i nie ma związku z niniejszym postępowaniem. W treści tego pisma organ wyjaśnił "A" przepisy ustawy egzekucyjnej dot. sytuacji, w której możliwa jest wypłaca środków na bieżące wynagrodzenia. Z informacji wynika, że wypłata taka jest możliwa jedynie w przypadku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dłużnika. Zwrócono uwagę, że "A" wysnuł błędną tezę, że w przypadku gdy dłużnikowi zajęty został rachunek bankowy, to dłużnicy zajętych innych wierzytelności mają prawo przekazywać środki na wypłatę bieżących wynagrodzeń bez zgody organu egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. zwrócił wreszcie uwagę, że powołane przez "A" argumenty są tożsame z zawartymi w skargach "A" skierowanych do WSA w Gliwicach na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K., wydane w toku wcześniejszych postępowań, które to skargi zostały przez WSA w Gliwicach oddalone wyrokami z dnia 22 lipca 2005 r. (sygn. akt I SA/Gl 306/05, I SA/Gl 1813/04 oraz I SA/Gl 1001/04).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga uzasadniona nie jest, gdyż w toku kontroli przeprowadzonej w zakresie wyznaczonym treścią przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a) Sąd nie dostrzegł uchybień, które kwalifikowałyby rozstrzygnięcia organów, prowadzących poddane jego kontroli postępowanie egzekucyjne, do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika natomiast, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wobec tego tylko zaistnienie jednej ze wskazanych wyżej sytuacji prowadzi do uchylenia zaskarżonego aktu, a w przypadku, gdy jest on obarczony wadą umożliwiającą stwierdzenie nieważności – do jego wyeliminowania z obrotu prawnego ze względu na tę ostatnią przesłankę.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy zauważyć, że zostało ono wydane w ramach toczącego się administracyjnego postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymusowe doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo bezpośrednio z przepisów prawa oraz w razie zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej, do tej samej rzeczy lub prawa majątkowego, a sąd wskaże administracyjny organ egzekucyjny do dalszego łącznego prowadzenia egzekucji w trybie dla niego właściwym – orzeczeń i innych aktów wydanych w sprawach cywilnych stanowiących tytuły egzekucyjne.

Sąd nie podzielił argumentacji strony skarżącej.

Większość argumentów zawartych w skardze odnosiło się do kwestii niezwiązanych bezpośrednio z przedmiotem sporu. Przypomnieć bowiem wypada, że kwestią poddaną Sądowi do rozstrzygnięcia było rozważenie, czy w realiach rozpoznawanej sprawy organy prowadzące egzekucję administracyjną, w sposób uzasadniony ustaliły wysokość zajętej, a nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty pieniężnej i uznały "A" za dłużnika tej wierzytelności. Dlatego też należy skoncentrować się na zarzutach związanych bezpośrednio z tak określonym przedmiotem sporu.

Poza sporem było natomiast to, że w niniejszej sprawie doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych oraz że właściwy miejscowo sąd rejonowy stosownym postanowieniem wyznaczył administracyjny organ egzekucyjny do łącznego dalszego prowadzenia obu egzekucji wobec zobowiązanego "B". Poza granice sprawy wykracza okoliczność, że egzekwowane na rzecz wierzycieli obowiązki istniały i były wymagalne oraz że zostały określone lub ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. Z akt sprawy wynika również niezbicie, iż Komornik Sądowy Rewiru [...] w K. oraz Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. dokonali zajęć wierzytelności "B" u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. "A" na łączną kwotę [...] zł. (por. numery i kwoty poszczególnych zajęć – k. [...] akt administracyjnych), które ten ostatni organ przejął do łącznego prowadzenia.

Podkreślenia wymaga, iż przekazanie do łącznego prowadzenia obu egzekucji w trybie administracyjnym, na podstawie wymaganego postanowieniem sądu powszechnego, przy utrzymaniu w mocy dotychczas dokonanych czynności (por. postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. – k. [...] akt administracyjnych) zawierało obowiązek kontynuowania i podejmowania innych czynności i działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Niniejsze postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności pieniężnych, a więc organ prowadzący egzekucję mógł stosować środki opisane w art. 1a pkt 12a cytowanej ustawy. Tym niemniej przedmiotem kontroli przeprowadzonej u dłużnika zajętej wierzytelności była zarówno realizacja zajęć dokonanych przez organ egzekucji administracyjnych, jak i zajęć dokonanych przez sądowy organ egzekucyjny, ponieważ w związku z zaistniałym zbiegiem tych egzekucji do wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych, a to wobec wyznaczenia administracyjnego organu egzekucyjnego do dalszego prowadzenia obu egzekucji. Nie można więc uznać, że w tym przypadku organ nadzoru wydając zaskarżone postanowienie działał niezgodnie z prawem czy nietrafnie interpretował postanowienie Sądu w sprawie łącznego prowadzenia egzekucji.

W tym miejscu wskazać należy, że przepis art. 1a pkt. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób precyzyjny definiuje, jak należy rozumieć pojęcie dłużnika zajętej wierzytelności. W myśl tego przepisu jest to dłużnik zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasat oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego. W związku z tym uznano, iż wymogi te spełnione są w odniesieniu do "A" z siedzibą w W., który to podmiot, dopiero na etapie zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. kwestionował przyznanie mu takiego statusu. Tymczasem użyta w przywołanym przepisie klauzula generalna "inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego" pozwala na zakwalifikowanie go do tej kategorii. Żaden inny przepis prawa nie wyklucza natomiast takiej możliwości.

Niewątpliwie zatem "A" mógł zostać uznany za dłużnika zajętej wierzytelności, skoro do zajęć faktycznie doszło.

Rozpatrujący niniejszą sprawą skład orzekający podziela jednocześnie pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 listopada 2006 r. (sygn. akt I SA/Gl 99/06), iż nadanie określonemu podmiotowi statusu dłużnika zajętej wierzytelności nie kreuje dla niego uprawnienia do występowania w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym w charakterze strony. Dłużnik taki nie jest bowiem zobowiązanym, przeciwko któremu toczy postępowanie egzekucyjne, gdyż nie wystawiono przeciwko niemu tytułu wykonawczego obligującego go do realizacji świadczenia. Analogiczne stanowisko sformułował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2002 r. (sygn. akt SA/Sz 2014/00 – System Informacji Prawniczej LEX Nr 83706).

Dalej stwierdzić należy, że w sposób niewątpliwy ustalono, iż "A" przekazywał "B" określone kwoty pieniężne bez zgody organu egzekucyjnego, co potwierdziła kontrola przeprowadzona przez pracowników, [...] Urzędu Skarbowego W. – [...] w siedzibie "A" w W. (por. protokół z dnia [...] r. – karta [...] akt administracyjnych), oraz stwierdzenie samej strony w skardze (pkt [...] i [...]). Fakt, iż wedle oświadczenia przedstawiciela "A", "B", uzyskane od "A" środki pieniężne przekazywał na realizację zaległych wynagrodzeń dla pracowników (pkt [...] i [...] skargi) stanowi potwierdzenie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Nie zrealizowano zgodnie z prawem zajęć na łączną kwotę [...] zł.

Z zastrzeżeniem nie mającym znaczenia w rozpatrywanej sprawie, stosownie do art. 71a § 1 ustawy egzekucyjnej, organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z regulacją art. 71a § 9 zdanie pierwsze tejże ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty.

Mając na względzie powyższą regulację organ egzekucyjny miał nie tylko możliwość ale również obowiązek zastosowania art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przypomnieć w tym miejscu należy, że przywołany przepis znajduje zastosowanie w odniesieniu do podmiotu, który - w myśl art. 1a pkt. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - uzyskał status dłużnika zajętej wierzytelności i zobowiązany był za każdym razem uzyskać zgodę właściwego organu na przekazanie "B" (lub na cele wskazane przez "B") jakichkolwiek kwot pieniężnych.

Realizacja zajęć komorniczych nie mieści się w funkcji władczych uprawnień skarżącego "A", a wynika z obowiązków nałożonych na "A", jak i każdy inny podmiot prawa, który znalazł się w analogicznej sytuacji prawnej, przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Realizacja uchwał "A" winna nastąpić w ten sposób, że warunki umowne muszą ustąpić pierwszeństwa obowiązkom nałożonym przez przepisy prawa. Wobec tego żadne działania podjęte celem realizacji zawartych umów nie mogą naruszać obowiązujących przepisów.

Zgodzić się też należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że powołane przez "A" postanowienie z dnia [...] r., w którym wyrażono zgodę na przekazanie "B" kwoty [...] zł. na wypłatę bieżących wynagrodzeń wydane zostało w toku innego postępowania, prowadzonego na rzecz ZUS O/C. i wobec tego pozostaje bez związku z niniejszą sprawą. To samo dotyczy powołanego przez stronę pisma z dnia [...] 2002 r. zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego, które zostało skierowane do "A" w toku innego postępowania i nie ma związku z niniejszym postępowaniem.

Równocześnie należy podnieść, że organy egzekucyjne nie zanegowały faktu dwukrotnego przekazania przez "A" kwot na rzecz organu egzekucyjnego ([...] zł.), tyle tylko, że suma ta nie dotyczyła zajętych wierzytelności, których

"A" nie realizował, co zresztą sam potwierdził w skardze. W związku z tym organy egzekucyjne zasadnie uznały, iż nadal istnieje obowiązek przekazania wierzytelności w kwocie [...] zł., gdyż dokonane przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności nie zostały zrealizowane w tych kwotach.

Skoro udowodniony został fakt przekazywania należnych kwot bezpośrednio zobowiązanemu zamiast organowi egzekucyjnemu, a tym samym stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności lub jej części organowi egzekucyjnemu, organ egzekucyjny zobowiązany był do wydania postanowienia, w którym określił wysokość nie przekazanej kwoty zajętych wierzytelności. Kwota ta według wiedzy organu istniejącej w tym momencie, została określona zgodnie ze stanem na dzień wydania zaskarżonego postępowania. . Fakt, iż w trakcie trwania egzekucji skierowanej do określonego prawa – wierzytelności pieniężnej, wierzytelność w całości lub części, bez zgody organu egzekucyjnego, została przekazana bezpośrednio zobowiązanemu, celem uregulowania innych ciążących na nim zobowiązań, nie ma wpływu na konstatację o bezpodstawności uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu. Dotyczy to również przypadku, gdy na mocy dyspozycji zobowiązanego dłużnik zajętej wierzytelności dokonuje z niej odpowiednich płatności na rzecz wskazanych podmiotów lub dokonuje "potrąceń" na swoją rzecz.

Godzi się również zauważyć, iż skargi wniesione przez "A" na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K., odnoszące się do tożsamego stanu faktycznego i prawnego, zostały oddalone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego m.in. z dnia 22 lipca 2005 r. (sygn. akt I SA/Gl 306/05, I SA/Gl 1813/04, I SA/Gl 1001/04), a także z dnia 27 listopada 2006 r. (sygn. akt I SA/Gl 99/06). Skargi kasacyjne na trzy z pierwszych wyroków WSA w Gliwicach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokami z dnia 8 grudnia 2006 r. (sygn. akt: II FSK 1444/05, II FSK 1445/06).

Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie było zgodne z prawem, a wobec nie stwierdzenia uchybień, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. i bezzasadności skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy.