Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 380/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 50 ust. 4 pkt 5 lit. a
journal: Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia NSA Józef Orzel, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. S., Firma Handlowa "T" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] określił skarżącemu A. S. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 roku. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż skarżący zawyżył podatek naliczony do odliczenia od podatku należnego za wszystkie okresy rozliczeniowe 2001 roku. Przyjął, bowiem do odliczenia faktury VAT dokumentujące zakup tuszów i tonerów, wystawione przez firmę "N" – N. P., W. oraz podmiot pod nazwą "N" - Handel, Usługi i Produkcja Komputerów, Instalacja Sieci Komputerowej – K. K., W. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. stwierdził, że faktury te stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane i zgodnie z przepisem § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie, zarzucając

w nim naruszenie: art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187,art. 188, art. 190, art. 191, art. 193, art. 201 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz

o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W związku z tym wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie

o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Organ drugiej instancji za udowodniony uznał fakt, iż skarżący do rozliczeń podatkowych za poszczególne miesiące 2001 roku przyjął tzw. "puste faktury", nie potwierdzające zakupu towarów. Wskazano, że firma "N" nie dokonała żadnych zakupów, nie mogła, więc dokonywać sprzedaży towarów handlowych. Wystawiała jedynie "puste faktury", a na udokumentowanie źródła pochodzenia towaru posiadała faktury VAT fikcyjnej firmy. Wskazano, że do powyższych stwierdzeń uprawnia ocena zebranych dowodów w sprawie w tym m.in. zeznania N. P. zawarte w protokole jego przesłuchania w charakterze podejrzanego z dnia [...] czerwca 2002 r., w których wskazał, iż w celu udokumentowania źródła pochodzenia towarów rzekomo odsprzedawanych następnie kontrahentom z B. i S., kupił na giełdzie komputerowej

w W. przy ul. [...] pieczątki kilku fikcyjnych firm, którymi ostemplował wystawione przez siebie na rzecz swojej firmy faktury rzekomego zakupu tych towarów. Z powyższego, zdaniem organu wynika, że N. P. nie mógł nabyć towarów od nieistniejącej firmy, a tym samym odsprzedać ich na rzecz firmy skarżącego.

W dalszej części organ podniósł, że o tym, iż kwestionowane faktury nie są poprawne pod względem merytorycznym jak i formalnym, tj. że podmioty występujące jako wystawcy faktur ("N" oraz "N") nie dokonały faktycznej sprzedaży na rzecz skarżącego - świadczą także inne dowody tj. protokół przesłuchania w charakterze świadka N. P. z dnia [...].10.2002 r., Podkreślono, że w zeznaniach tych N. P. wskazał, że w rzeczywistości to on zajmował się sprawami firmy "N" zarejestrowanej na K. K. i w dalszym ciągu za pośrednictwem M. B., sprzedawał tzw. "puste faktury" dla firmy "T" z tym, że faktury te były wystawione pod firmą "N". Powyższe zostało potwierdzone przez właścicielkę "N" Panią K. K. w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] listopada 2002 r.

Dodatkowo zeznania w/w osób potwierdzają przesłuchani w charakterze świadków w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w B.: pracownicy firm "N" i "N" M. Ż. i D. K. Osoby te wystawiały faktury na polecenie N. P., nie widzieli natomiast towaru (w ilościach hurtowych) wypisywanego na fakturach. W w/w firmach widzieli tylko niewielkie ilości tuszy i tonerów. Dlatego też zakwestionowane faktury - z racji tego, iż dokumentowały czynności, które nie zostały dokonane - stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) w/w rozporządzenia - nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego.

Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego dnia 24 grudnia 2003 r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając decyzji naruszenie art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art.187,art 188, art. 190, art. 191, art. 193, art. 201 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacji podatkowej, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.).

Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006 r. wycofał zarzutu naruszenia art. 201 ustawy Ordynacja podatkowa, modyfikując tym samym skargę.

Stawiając zarzuty pełnomocnik zakwestionował dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia stwierdzając, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że faktury "N" nie dokumentują rzeczywistego obrotu pomiędzy firmami. Podniósł, że podstawą tych ustaleń były zeznania N. P., które uznano za wiarygodne. Podniósł również, że organ podatkowy nie ustosunkował się do podstawowych rozbieżności w zeznaniach N. P. i nie ustalił, które z wyjaśnień są prawdziwe a pominięcie tych wyjaśnień stanowi naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej. Tych wątpliwości nie usuwa, w ocenie pełnomocnika, przesłuchanie K. K., która działała wspólnie i w porozumieniu z N. P.

Podkreślono, że poza uwagą organów znalazły się zeznania M. R. prowadzącej bezpośrednie rozmowy z M. B. i N. P. i odpowiedzialnej za dostawy w firmie skarżącego, z których wynika, że M. B. w siedzibie podatnika wielokrotnie w jej obecności dzwonił do N. P. w celu ustalenia, czy posiada on towar w postaci tuszów i tonerów w ilościach zamawianych przez skarżącego. Podniesiono również, że M. B. złożył całkowicie odmienne zeznania podając, iż towar pochodził od N. P., a zeznania pozostałych świadków nie wykluczają faktu, że towar był sprzedawany przez N. P. W tej sytuacji przy takich rozbieżnościach w materiale dowodowym, sprzecznościach w zeznaniach i wyjaśnieniach poszczególnych osób, braku możliwości weryfikacji poszczególnych dowodów i odniesienia się do tych dowodów przez podatnika do części dołączonego materiału dowodowego, pełnomocnik skarżącego podniósł, że brak jest podstaw do uznania, że materiał dowodowy

w sposób jednoznaczny daje podstawy do ustaleń, jakich dokonał organ pierwszej instancji. Pełnomocnik wskazując na powyższe podniósł, że wszystkie dowody

z przesłuchań powinny być przeprowadzone przez Urząd Kontroli Skarbowej na zasadach umożliwiających uczestnictwo stronie a ocena dowodów winna być oparta o całokształt materiału dowodowego, a nie tylko fragmentów potwierdzających tylko jedną wersję, w sytuacji istniejących rozbieżności.

Pełnomocnik nie zgodził się także ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że podatnik nie wykazał, iż przyjęte faktury VAT są poprawne to znaczy, że wraz

z fakturami był przekazywany towar, wskazując, iż kontrole podatkowe przeprowadzone przez organy kontrolne wykazały, że ilości tuszy i tonerów

w magazynie były zgodne z zakupami, a także zarzucił, iż Dyrektor Izby Skarbowej

w B. nie ustosunkował się do zawartych w odwołaniu zarzutów naruszenia przez organ pierwszej przepisów Ordynacji podatkowej, tj. odmowy przeprowadzenia dowodów.

Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej

w B. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji równocześnie podnosząc, że całość polemiki pełnomocnika skarżącego z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji sprowadza się głównie do kwestionowania oceny zebranego materiału dowodowego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. przeprowadzona ocena materiału dowodowego odpowiada dyrektywom wypływającym z zasady swobodnej oceny dowodów, a więc zgodna jest z art. 191 Ordynacji podatkowej. Materiał sprawy został zebrany w sposób kompletny, wnikliwie rozpatrzony i obiektywnie przedstawiony. Podniesiono, że dokonana ocena całości materiału dowodowego pozwoliła na ustalenie, że wystawione przez "N" i "N" faktury dokumentują czynności, które faktycznie nie miały miejsca. Tusze i tonery w rzeczywistości nie zostały nabyte od powyższych podmiotów, co miały dokumentować przedłożone do kontroli dowody zakupu. Z punktu widzenia, więc skutków podatkowych było to niezgodne z wymogami nałożonymi ustawą o podatku VAT. Dodatkowo organ podniósł, że wbrew temu, co twierdzi skarżący, ustalenia, co do właściciela towaru nabytego następnie przez skarżącego nie mają wpływu na rozstrzygnięcie podatkowe, bowiem nie jest istotne, kto wprowadzał w konkretnej sprawie towar do obrotu. Natomiast ważne z punktu widzenia podatkowego jest to, czy towar nabyty przez skarżącego jest tym samym towarem jaki został uwidoczniony na fakturach wystawionych przez "N" i "N".

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze Dyrektor Izby Skarbowej w B. podniósł, iż wskazane w skardze przez pełnomocnika wypowiedzi z zeznań świadków N. P., K. K. i M. R. nie stanowią dowodu potwierdzającego fakt, że wraz z fakturami przekazywany był towar w nich wyszczególniony. Wskazano. że takim dowodem na pewno nie są powołane zeznania N. P. złożone dnia [...].06.2002 r. przed organami ścigania. Zeznania te zostały przede wszystkim ocenione jako niewiarygodne. Po pierwsze, z uwagi na to, iż w protokole przesłuchania jako podejrzany dnia [...].06.2002 r. N. P. je odwołał, a po drugie, iż zeznaniom z dnia [...].06.2002r. przeczą również inne wcześniej wymienione dowody zebrane w aktach sprawy. Dowodem takim nie są również, w ocenie organu, zeznania M. R., pracownika firmy "T", które zdaniem pełnomocnika mają kluczowe znaczenie w sprawie. Z powyższych zeznań wynika, bowiem, iż

w sprawach związanych z zakupem towarów kontaktowała się wyłącznie

z M. B., a nie z wystawcą faktur. Okoliczność, iż słyszała rozmowę telefoniczną M. B. z N. P. dotyczącą zamawianego towaru w żadnej mierze nie może przesądzić o tym, że N. P. sprzedawał firmie "T" towary. Akta sprawy wyraźnie dowodzą, iż za pośrednictwem M. B. sprzedawał firmie skarżącego wyłącznie faktury, a nie towary. Dodatkowo organ podkreślił, iż zarówno skarżący, jak i K. K. i N. P. stwierdzili, iż M. B. nie był przedstawicielem ich firm oraz nie posiadał upoważnień czy pełnomocnictw do działania w ich imieniu (potwierdził to również sam M. B. zeznając przed organem pierwszej instancji jako świadek do protokołu z dnia [...].02.2003 r.).

Odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika, iż towar w postaci tuszy i tonerów był w magazynie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, iż w toku kontroli nie kwestionowano fizycznego istnienia nabytych przez firmę "T" tuszy i tonerów. W niniejszej sprawie podstawą do uznania za bezpodstawne obniżenie podatku należnego był fakt, iż takie towary jak tusze i tonery nie zostały nabyte od firm "N" i "N", co miały dokumentować dowody ich zakupu. Z akt sprawy, bowiem wyraźnie wynika, iż ani N. P. - właściciel pierwszej firmy, ani też K. K. -właścicielka tej drugiej firmy, razem z wystawionymi fakturami żadnych towarów nie sprzedawali.

Odnośnie zarzutu naruszenia zasad postępowania organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę do rozstrzygnięcia należy do organu podatkowego, na którym również spoczywa ocena mocy wiarygodności dowodów oraz, że dowodem może być wszystko, co pomaga

w wyjaśnieniu sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Mając powyższe na uwadze podniesiono, że zeznania świadków jak najbardziej mogą służyć jako dowód

w sprawie i podlegać ocenie stosownie do art. 191 Ordynacji. Organ nie zgodził się

z pełnomocnikiem, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony tylko

w oparciu o: wyjaśnienia N. P. z postępowania przygotowawczego (sygn. akt [...]) oraz zeznania K. K., M. Ż., D. K., M. B., M. R. i wyjaśnienia Podatnika. Ustalenia stanu faktycznego oparto, bowiem także na innych dowodach m.in. na materiałach zgromadzonych przez organ pierwszej instancji w związku z przeprowadzoną kontrolą skarbową wobec firmy skarżącego za 2000 r. oraz wobec firmy "N" - za ten sam okres, a także za 2001 r. Ponadto ustalenia, co do stanu faktycznego znajdują poparcie w innych materiałach dowodowych zgromadzonych przez Prokuraturę Okręgową w B. (w związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym w części dotyczącej firmy "T"), uzyskanych z Urzędu Skarbowego W., a także sporządzonych podczas kontroli sprawdzającej w firmie "N". Podkreślono, iż zeznania podejrzanych i świadków, zgromadzone przez prokuraturę w toku w/w postępowania przygotowawczego, a włączone do postępowania podatkowego, stanowią jedynie uzupełnienie dowodów zebranych w sprawie.

Za niezasadny uznano zarzut, że Dyrektor Izby Skarbowej nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 180 i 187 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z odmowa przeprowadzenia dowodu

w postaci "dokumentacji wszystkich kontroli prowadzonych wobec A. S. i N. P., dokumentacji kontrolnej M. B., oraz bilingów połączeń pomiędzy firmą skarżącego a firmami "N" i "N". Wskazując, że do tej kwestii organ odniósł się na stronie 8 zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał, że stosując się do wymogów określonych w art. 180 i 187 ustawy Ordynacja podatkowa, w postanowieniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...].04.2003 r. Nr [...] podano przyczyny, dla których odmówiono włączenia wnioskowanych dokumentów, podnosząc, iż kwestie, które miały być potwierdzone tymi dowodami zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania.

Odnosząc się do kwestii zawieszenia postępowania kontrolnego w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące 2001 r., organ podniósł, że została ona zakończona wyrokiem NSA w Białymstoku z dnia 5 sierpnia 2003 r. sygn. akt SA/Bk 407/03, który oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zawiesił postępowanie w sprawie uznając, że wynik toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania przed Sądem Rejonowym w B. III Wydziałem Karnym, w sprawie o poświadczenie nieprawdy, którego treścią jest również ustalanie okoliczności sprzedaży przez firmy: "N" oraz "N" - tuszów i tonerów oraz zakupu tychże przez skarżącego, w okresie objętym niniejszym postępowaniem sądowoadministracyjnym, będzie miał wpływ na wynik postępowania toczącego się przed sądem. Następnie postanowieniem z dnia 18 października 2006 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe, z uwagi na ustanie przyczyn jego zawieszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W związku z tym, że skarga została z(o(ona w dniu 24 grudnia 2003 r.

do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku,

w my(l postanowień art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustaw( - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w związku z jej nierozpoznanie do dnia 1 stycznia 2004 r. podlega(a rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd w rozpoznawanej sprawie nie do stwierdził naruszenia prawa, a tym samym nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B.

Nie jest zasadny podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że podatek od towarów i usług jest podatkiem sformalizowanym, tym niemniej spełnienie jedynie wymogów formalnych, co do wystawionych bądź otrzymywanych faktur nie wystarczy dla skorzystania

z określonych uprawnień wynikających z ustawy. Stosownie do postanowień art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, jednakże kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów lub usług. Z powyższego wynika, że koniecznym warunkiem dokonania odliczeń podatku naliczonego od podatku należnego jest udokumentowanie za pomocą prawidłowo wystawionych faktur rzeczywistych transakcji handlowych. Wskazać w tym miejscy należy na wyrok NSA z dnia 12 września 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 678/99 (opubl. Poradnik VAT 2001 r. Nr 4, s. 41)., w którym sąd stwierdził, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w przypadku skumulowania dwóch okoliczności: otrzymania faktury stwierdzającej nabycie towaru lub usługi oraz otrzymania towaru lub wykonania usługi. Rozłączne spełnienie omawianych warunków skutkuje brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego. Skład orzekający w sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony we wspomnianym wyroku.

Powyższa zasada znalazła swoje potwierdzenie w § 50 ust. 4 cyt. wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdzie sformułowano ograniczenia i uwarunkowania dotyczące możliwości obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wskazano

w nim wyraźnie, że wystawione faktury, które nie stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane (tj. nie odnoszą się do prawdziwych zdarzeń gospodarczych), nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W niniejszej sprawie organy podatkowe zakwestionowały istnienie rzeczywistej sprzedaży towarów wynikającej z faktur wystawionych w 2001 r. przez firmę "N" N. P. oraz firmę "N" K. K. Tym samym mimo spełnienia warunków formalnych dokumentu, jakim jest faktura, dokumenty te nie stwierdzają rzeczywistego nabycia towarów między wymienionymi w fakturze podmiotami.

Podstawą uznania za bezpodstawne obniżenie podatku należnego był fakt, iż takie towary jak tusze i tonery nie zostały nabyte od firm "N" i "N" (nie kwestionowano fizycznego istnienia tuszy i tonerów w firmie skarżącego, kwestionowano fakt nabycia ich od w/w firm). Z akt sprawy wyraźnie wynika, iż ani N. P. - właściciel pierwszej firmy, ani też K. K. -właścicielka tej drugiej firmy, razem z wystawionymi fakturami żadnych towarów nie przekazywali. Zeznania N. P. złożone dnia [...] czerwca 2002 r.

w Delegaturze UOP różnią się od złożonych przez niego później w tym w dniu [...] czerwca 2002 r. w Prokuraturze i w dniu [...] lipca 2002 r. w Delegaturze UOP, czy też [...] października 2002 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B., jednakże organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 5), dlaczego za niewiarygodne uznał zeznania złożone przez N. P. dnia [...] czerwca 2002 r. przed organami ścigania (nie naruszył tym samym postanowień art. 121 Ordynacji podatkowej – zasady zaufania, jak podnosi w skardze pełnomocniku). Przedstawione w tych wyjaśnieniach rozumowanie organu jest logiczne i pozostaje w zgodzie z doświadczeniem życiowym, a także oparte jest na całokształcie zebranego materiału dowodowego (dokonana przez organy, ocena dowodów nie narusza, więc postanowień art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe znajduje także potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego III Wydział Karny z dnia [...] lutego 2004 r. (sygn. akt [...]) skazującym N. P. m.in. za poświadczenie nieprawdy w fakturach VAT wystawionych w ramach prowadzonej przez siebie firmy "N" i w ramach firmy K. K. "N" na rzecz firmy "T" prowadzonej przez skarżącego A. S. w zamian za korzyści makatkowe w wysokości 3-5% wartości każdej wystawionej faktury (K.73-84 akt sadowych).

Pełnomocnik skarżącego próbował umniejszyć wagę w/w orzeczenia skazującego N. P., podnosząc, że było wynikiem przyjętej przez N. P. taktyki obrony. W komentarzu do art. 335 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego autorstwa J. Grajewskiego (w: J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S.Steinborn, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze 2006) podniesiono, że wyrażenie zgody przez oskarżonego za skazanie w trybie art.335 §1 nie zwalnia sądu, a wcześniej prokuratora, od obowiązku zbadania, czy oskarżony jest rzeczywiście winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa oraz, że "materialnoprawną przesłanką stosowania instytucji z art. 335 jest ustalenie sprawstwa osoby objętej wnioskiem". Postępowanie przygotowawcze w zakresie ustaleń faktycznych nie różni się dowodowo od postępowania w sprawie, w której prokurator nie kieruje wniosku w trybie art. 335. W świetle powyższego uznanie N. P. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów wymagało od Sądu Rejonowego rozpoznającego sprawę poczynienia takich ustaleń faktycznych, które przesądzały o jego winie i nie może być traktowane, jako orzeczenie mniejszej wagi tylko, dlatego, że zapadło bez rozprawy. W świetle postanowień art. 11 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Powyższe nie pozwala Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę na dokonywanie odmiennych ustaleń w tym zakresie niż ustalenia dokonane przez sąd karny, co do popełnienia przez N. P. czynu wypełniającego dyspozycje normy karnej, a polegającego na poświadczeniu nieprawdy w fakturach VAT wystawionych w ramach prowadzonej przez siebie firmy "N" i w ramach firmy K. K. "N" na rzecz firmy skarżącego. Mając na uwadze całokształt sprawy należy uznać, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, tym samym uzyskały podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego.

Pełnomocnik skarżącego, uzasadniając naruszenie przepisów procesowych, podniósł, że organ podatkowy powinien był ponowić dowody z postępowania karnego (z przesłuchania świadków i wyjaśnień podejrzanych), w taki sposób

by zapewnić uczestnictwo w tych czynnościach skarżącemu. Sąd zauważa, że z akt administracyjnych wynika, iż organ pierwszej instancji dokonał ponownego przesłuchania świadków, takich jak: N. P. (K-32/1 Tom II akt admin), K. K. (K-33, tom II akt admin.), M. R. (K-52, tom II), M. R. B.(K-53, tom II) oraz, że skarżący był zawiadamiany o miejscu i terminie dokonania tych czynności dowodowych (K-48, K-51, tom II). W tym stanie rzeczy nie można uznać za słuszne podnoszonych przez pełnomocnik skarżącego, zarzutów naruszenia przepisów procesowego w tym zakresie. W postępowaniu podatkowym ponowiono dowód ze świadków przesłuchanych wcześniej w Delegaturze UOP i Prokuraturze, nie oparto, tym samym rozstrzygnięcia jedynie na zeznaniach świadków złożonych w innym postępowaniu niż podatkowe, a więc nie naruszono również postanowień art. 123 ustawa Ordynacja podatkowa.

Reasumując należy stwierdzić, że Dyrektor Izby skarbowej w B. wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego tj. art. 19 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów

z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy

o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), jak również nie naruszył podnoszonych w skardze przepisów proceduralnych tj.: art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art.187,art 188, art. 190, art. 191, art. 193, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Na zakończenie należy również zauważyć, że Sąd Okręgowy w B. w wyroku z dnia [...] marca 2006 r. (sygn. akt [...]), który zapadł min. w sprawie skarżącego, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B., wskazując na treść art. 271 §1 kodeksu karnego i przepisy dotyczące podatku od towarów i usług, które uprawniały do wystawienia faktury VAT wyłącznie dostawcę towarów a nie odbiorcę towarów, nakazał sądowi pierwszej instancji rozważenie zwrócenia sprawy prokuratorowi celem dokładnego określenia przedmiotu oskarżenia, to jest wskazanie w zarzutach, w jakich konkretnie fakturach oskarżeni, jako osoby uprawnione do wystawienia faktur poświadczyły nieprawdę. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że wynik toczącego się postępowania karnego (w związku zmianą przedmiotu oskarżenia) nie będzie miał wpływu na ustalenia dokonane przez organy podatkowe konieczne do rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga podlega oddaleniu.