Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 792/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 151 , art. 174 , art. 176, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt. 8 ust. 3
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 108 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 659/13 w sprawie ze skargi A. C. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. C. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt III SA/Gd 659/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2013r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. zwolnił młodszego aspiranta A. C. ze służby w Policji z dniem 12 kwietnia 2013r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę wydania rozkazu wskazano art. 42 ust. 2 pkt 8, art. 43 ust. 3 i art. 45 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2011r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.). Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że w dniu 15 stycznia 2013r. A. C., będąc poza służbą, spowodował pod wypływem alkoholu kolizję drogową na ul. [...], tj. kierując pojazdem marki [...] najechał na prawidłowo zaparkowany samochód marki [...], a następnie usiłował odjechać z miejsca zdarzenia. Zostało to mu jednak uniemożliwione poprzez wtargnięcie obecnych tam osób przed maskę samochodu i zabranie kluczyka ze stacyjki. Organ I instancji wziął w szczególności pod uwagę, że w dniu [...] lutego 2013r. w sprawie [...] prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] wydane zostało postanowienie o postawieniu funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Wskazał przy tym, że zlecone przez Prokuraturę badania potwierdziły zawartość alkoholu etylowego we krwi pobranej od A. C. w stężeniu 2,94 promila alkoholu przy pierwszej próbie oraz 2,88 promila alkoholu przy drugiej próbie (sprawozdania nr SL III SA alk [...] i nr [...]). Sprawozdania z badań potwierdziły tym samym popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżania publicznego przez kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości policjanta A. C. i zarazem oczywistość jego popełnienia.

W odwołaniu A. C. podniósł, że rozkaz personalny został mu doręczony dopiero w dniu 18 kwietnia 2013r., a więc 7 dni od wyznaczenia terminu zwolnienia ze służby. W opinii odwołującego się, rozkaz został oparty na fałszywych danych, ponieważ treść uzasadnienia decyzji budzi wątpliwości co do ilości faktycznie pobranych próbek krwi. W uzasadnieniu podano jedynie dwie sygnatury sprawozdań z badań krwi, tj. SL III alk [...] i [...], jednakże w całości materiałów pojawia się informacja o wynikach stężania o wartościach 2,49, 2,88 oraz 2,94 promila alkoholu, a zatem krew została pobrana trzy, a nie dwa razy. W ocenie strony, z uwagi na powagę sprawy wskazane nieścisłości nie mogą być traktowane w kategorii omyłki pisarskiej, gdyż podważają wiarygodność i obiektywizm Komendanta Powiatowego Policji w [...]. A. C. wniósł o odebranie Komendantowi Powiatowego Policji w [...] tego postępowania, a także o jego wznowienie.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2013r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej daty, z którą policjant zostaje zwolniony ze służby i orzekł, że zwolnienie ze służby w Policji następuje w dniu 18 kwietnia 2013r. W pozostałej części rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] został utrzymany w mocy. W uzasadnieniu rozkazu przedstawiono m.in. dotychczasowy przebieg postępowania oraz ponowiono poczynione w sprawie ustalenia. Przede wszystkim jednak, mając na uwadze treść art. 110 k.p.a., w rozstrzygnięciu stwierdzono, że doręczenie rozkazu w dniu 18 kwietnia 2014r. należy uznać za okoliczność obligującą organ do nowego określenia daty zwolnienia ze służby A. C. Podkreślono, że wbrew zarzutom odwołania, postępowanie przeprowadzono prawidłowo, w sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy, a strona nie korzystała z prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie organu, ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym dwóch sprawozdań na zawartość alkoholu we krwi nr SL III alk [...] i nr [...], w oczywisty sposób wynika fakt popełnienia przez A. C. czynu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zebrane w sprawie dowody, w tym zeznania świadków, wskazują, że kierowcą pojazdu, który spowodował kolizję w dniu 15 stycznia 2013r. był policjant A. C. W sprawie brak jest jednocześnie jakichkolwiek dodatkowych okoliczności, które wymagałyby wyjaśnienia lub wywoływały wątpliwość co do tego, że zdarzenie miało inny przebieg niż ustalono. Od osoby pozostającej w służbie Policji wymaga się nienagannej postawy moralnej. Funkcjonariusz żądając przestrzegania prawa przez innych, tym bardziej winien stosować te kryteria względem siebie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. C. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2013r. zarzucając naruszenie:

– art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy stosunek służbowy skarżącego winien ulec rozwiązaniu z dniem 15 kwietnia 2001r. w trybie art. 41 ust. 3 tej ustawy;

– art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy skarżący zgłosił pisemnie wystąpienie ze służby, zaś organ I instancji zaakceptował dzień 15 kwietnia 2013r. jako dzień zwolnienia ze służby;

– art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie było to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczeń gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony;

– naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz wydanie jej z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności na okoliczność zgłaszania przez skarżącego wystąpienia ze służby oraz poczynionych uzgodnień z organem I instancji odnośnie daty wystąpienia;

– naruszenie art. 8 i 9 k.p.a., poprzez brak działania organu w sposób budzący zaufanie władzy publicznej oraz nieinformowanie strony o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków i nieudzielanie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;

– art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiałów oraz zgłoszonych żądań;

– naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji w zakresie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia;

– art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji z dniem 15 kwietnia 2013r.

W uzasadnieniu wniesionej skargi A. C. wyraził pogląd, że stosunek służbowy powinien ulec rozwiązaniu z dniem 15 kwietnia 2013r. w trybie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący powołał się na złożony w dniu 16 stycznia 2013r. raport, w którym wniósł o zwolnienie ze służby i otrzymaną odpowiedź od Komendanta Powiatowego Policji w [...], a także dalszą korespondencję. W związku ze złożonym wnioskiem, zwolnienie ze służby winno nastąpić zdaniem skarżącego przed upływem 3 miesięcy, stosownie do terminu określonego w art. 41 ust. 3 w/w ustawy. Skarżący zakwestionował zasadność nadania orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności, powołując się na wydanie rozkazu personalnego nr [...] zawieszającego go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Wskazał też na naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ II instancji powinien uchylić orzeczenie organu I instancji i zmienić podstawę prawną zwolnienia na art. 41 ust. 3 ustawy z dniem 15 kwietnia 2013r.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie organu postępowanie w niniejszej sprawie zasadnie zostało wszczęte na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, po złożeniu przez policjanta prośby o dobrowolne zwolnienie ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Oddalając skargę A. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pierwszej kolejności wskazał, że skarżący w odwołaniu i we wniesionej skardze nie kwestionował, że będąc pod wypływem alkoholu w dniu 15 stycznia 2013r. kierując pojazdem marki [...] o nr rej. [...] najechał na prawidłowo zaparkowany przy ul. [...] samochód marki [...] o nr rej. [...], a następnie usiłował odjechać z miejsca zdarzenia, co zostało uniemożliwione. Sąd I instancji stwierdził zatem, że okoliczności dotyczące popełnienia czynu pozostawały poza sporem, a zarazem wynikały w sposób oczywisty i jednoznaczny z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W ocenie Sądu I instancji zostały w niniejszej sprawie spełnione obydwie przesłanki zwolnienia ze służby przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, tj. oczywiste popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego oraz uniemożliwianie przez to jego pozostania w służbie. Pierwsza przesłanka została spełniona, gdyż jak wynika ze zgromadzonego materiału, skarżący w dniu 15 stycznia 2013r. dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Skarżącemu w toku postępowania zostały przedstawione zarzuty, a następnie – jak wynika z jego oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 14 listopada 2013r. - zapadł wyrok karny. Oczywistość popełnienia czynu potwierdzają jednoznacznie zgromadzone w sprawie dowody, m.in.: potwierdzone za zgodność dwa protokoły pobrania od A. C. w dniu 16 stycznia 2013r. o godzinie 0:15 oraz o godzinie 0:40 dwóch próbek krwi (k. 7-8 akt administracyjnych), dwa Sprawozdania z badań na zawartość alkoholu etylowego w tych próbkach z dnia 30 stycznia 2013r. przeprowadzonych przez [...] Uniwersytet Medyczny wykazujące wartości 2,94 promila w pierwszej próbce oraz 2,88 promila w drugiej (k. 5-6 akt administracyjnych), protokoły przesłuchań świadków zdarzenia, protokoły oględzin i notatki urzędowe Policji (k.10-30 akt administracyjnych), z których wynika, że w dniu 15 stycznia 2013r. doszło do kolizji drogowej, a skarżący został zatrzymany bezpośrednio na miejscu zdarzenia w samochodzie, którym spowodował kolizję. Sposób zachowania się skarżącego wynikający m.in. z zeznań świadków zdarzenia i funkcjonariuszy Policji wskazuje również, że skarżący w nocy z 15 na 16 stycznia 2013r. znajdował się pod silnym wpływem alkoholu. Czynności operacyjne w miejscu zdarzenia, w tym dwukrotne pobranie i zabezpieczenie krwi w NZOZ [...], były wykonywane pod nadzorem prokuratora. W ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo wykazały także spełnienie drugiej przesłanki warunkującej możliwość zwolnienia policjanta ze służby, przekonująco bowiem uzasadniły niemożność pozostawienia skarżącego w służbie w Policji z powodu utraty nieposzlakowanej opinii. Zasadnie organy uznały, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości należy do kategorii przestępstw szczególnie negatywnie postrzeganych w oczach społeczeństwa oraz systematycznie zwalczanych i ściganych przez Policję, a jego charakter przesądza o utracie nieposzlakowanej opinii, a także powołały się na art. 1 i art. 25 tej ustawy określające zadania policji jako formacji przeznaczonej m.in. do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego, a także kryteria jakie musi spełniać policjant. Sąd I instancji uznał, że nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany w jego ramach materiał dowodowy należy uznać za pełny i wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto materiał ten został wyczerpująco i spójnie oceniony przez organy, czemu dały wyraz w zapadłych orzeczeniach, których uzasadnienia spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. zarówno w zakresie stanu faktycznego, jak i prawnego.

W ocenie WSA w Gdańsku w sprawie zostały spełnione także dodatkowe wymagania formalne warunkujące zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Organ I instancji przed wydaniem rozkazu, zgodnie z art. 43 ust. 3 tej ustawy, zasięgnął opinii Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...]. W uchwale z dnia [...] lutego 2013r. nr [...], Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...] przychyliło się do decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

W ocenie Sądu I instancji niezasadny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że złożenie przez niego wniosku o zwolnienie ze służby w dniu 16 stycznia 2013r. oznacza, iż zwolnienie może być dokonane tylko na podstawie art. 41 ust. 3 w/w ustawy. Zdaniem Sądu złożenie przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby nie daje pierwszeństwa zwolnieniu na wniosek, jeżeli równocześnie spełnione zostały przesłanki do zwolnienia w trybie 41 ust.1 lub art. 41 ust. 2 ustawy o Policji i gdy takie postępowania zostały z urzędu wszczęte. Treść art. 41 ust. 3 ustawy o Policji oznacza, że organ po otrzymaniu wniosku o zwolnienie powinien zwolnić policjanta w terminie do 3 miesięcy, ale tylko wówczas, gdyby w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby. Zdaniem Sądu, treść tego przepisu nie może służyć ochronie policjantów w takich przypadkach, gdy równocześnie spełnione zostały przesłanki do zastosowania trybu zwolnienia określonego w art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 w/w ustawy, a złożenie wniosku o zwolnienie miałoby powodować wyłączenie innych trybów. Taka interpretacja prowadziłaby nie tylko do obejścia przepisów ustawy, ale de facto do braku możliwości zastosowania innych trybów zwolnienia przez organ w przypadku złożenia wniosku. Sąd I instancji uznał zatem, że złożenie przez stronę w dniu 16 stycznia 2013r. raportu o zwolnienie ze służby nie mogło wyłączyć trybu zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ani uniemożliwić zastosowania tego trybu przez organy. Sąd I instancji zwrócił przy tym uwagę, że wniosek został złożony już po popełnieniu czynu przestępczego, co uprawnia do twierdzenia, że poprzez jego złożenie strona chciała uniknąć zwolnienia w innym trybie. Komendant Policji Powiatowej w [...] pismem z dnia 17 stycznia 2013r. poinformował, że przychyla się do tej prośby, jednak zwolnienie może nastąpić dopiero z dniem 15 kwietnia 2013r., przy czym w momencie udzielania odpowiedzi organ nie wiedział, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i że zachodzi podstawa do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Organ nie dysponował bowiem wtedy wynikami badań próbek krwi pobranych od skarżącego bezpośrednio po zdarzeniu (kolizji drogowej). Dwa protokoły poboru próbek krwi oraz dwa sprawozdania z badań zostały przesłane do Komendy w dniu 5 lutego 2013r., w tej też dacie zostało wszczęte postępowanie z urzędu w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Dlatego też Sąd I instancji uznał, że zarzuty skargi dotyczące żądania zwolnienia ze służby i daty tego zwolnienia (15 kwietnia 2013r.), pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

WSA w Gdańsku stwierdził, że skoro zwolnienie ze służby nastąpiło w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, to data zwolnienia ze służby nie musiała się mieścić w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia wniosku. W zaskarżonej decyzji określono datę zwolnienia ze służby na dzień 18 kwietnia 2013r. zgodnie ze stanowiskiem skarżącego zawartym w odwołaniu. Skarżący zakwestionował bowiem możliwość zwolnienia go ze służby z dniem 12 kwietnia 2013r., gdyż rozkaz personalny organu I instancji odebrał w dniu 18 kwietnia 2013r. W konsekwencji organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, podnosząc, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia. Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące trybu i daty zwolnienia ze służby. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze nie można przyjąć, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia rozkazu i orzeczenie o zwolnieniu ze służby na wniosek i z dniem 15 kwietnia 2013r.

WSA w Gdańsku zaaprobował również argumentację organów uzasadniającą nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.). Sąd uznał ją za wystarczającą, gdyż pozostawanie w służbie policjanta, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, godzi w interes służby, a tym samym w interes społeczny, nawet gdy wcześniej został on zawieszony w pełnieniu obowiązków.

Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącego o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. Zarzut ten skarżący uzasadnił odwołując się do podanej przez organ II instancji daty 15 kwietnia 2013r. jako daty doręczenia stronie za pośrednictwem urzędu pocztowego zawiadomienia o zakończeniu postępowania przed organem I instancji, a więc już po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu. Sąd I instancji uznał jednak, że okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, gdyż zawiadomienie o zakończeniu postępowania z dnia 21 marca 2013r. wraz z pouczeniem zostało doręczone w dniu 5 kwietnia 2013r. (k. 69 zawiadomienie i k. 70 zwrotne poświadczenie odbioru). Zbieżność dat: 5 i 15 kwietnia, zdaniem Sądu, może wskazywać na istnienie omyłki pisarskiej w uzasadnieniu rozkazu. Sąd uznał za nieuzasadniony także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 5 lutego 2013r. wraz z pouczeniem m.in. o treści art. 10 § 1 k.p.a. Także pismo z dnia 28 lutego 2013r. zawierało pouczenie o możliwości zapoznania się z materiałami i wypowiedzenia co do zebranych materiałów (k. 1 i 2 zawiadomienie z pouczeniem, k. 40 pismo oraz k. 3 i 41 zwrotne potwierdzenia odbioru). Skarżący został również pouczony o możliwości ustanowienia pełnomocnika w sprawie (art. 32 k.p.a.). Okoliczności sprawy wskazują zatem, że skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu i z uprawnienia tego skorzystał, o czym świadczy chociażby składanie w toku postępowania pism procesowych z dnia 3 marca 2013r. i z dnia 21 marca 2013r. Sąd I instancji nie podzielił także zarzutu naruszenia przepisów art. 9 k.p.a., zwłaszcza że strona nie uzasadniła w czym konkretnie się ono przejawiało.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. C. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

– art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2011r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten miał zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy data zwolnienia skarżącego ze służby nie mieści się w terminie 3-miesięcznym od zgłoszenia pisemnego wystąpienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;

– art. 41 ust. 3 ustawy o Policji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (prowadzące w efekcie do jego niezastosowania) polegające na przyjęciu, że: a) policjant może być zwolniony ze służby w terminie przekraczającym 3 miesiące od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby o ile zwolnienie następuje na podstawie innego przepisu, b) organ po otrzymaniu wniosku o zwolnienie powinien zwolnić policjanta w terminie do 3 miesięcy, ale tylko wówczas gdyby w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, c) organ jest związany 3-miesięcznym terminem tylko w przypadku orzekania o zwolnieniu w trybie określonym w art. 41 ust. 3 ustawy, d) nie ma podstaw do zastosowania przepisu, podczas gdy skarżący zgłosił pisemnie wystąpienie ze służby, zaś organ l instancji zaakceptował dzień 15 kwietnia 2013r. jako dzień zwolnienia ze służby;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. ustalenie, że Komendant Powiatowy Policji w [...] akceptując dzień 15 kwietnia 2013r. jako dzień zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie wiedział, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i że zachodzi podstawa do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż nie dysponował wynikami badań próbek krwi pobranych od skarżącego bezpośrednio po zdarzeniu;

– art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji publicznej następujących przepisów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. nr 267 z późn. zm.), poprzez nadanie decyzji organu l instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, b) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz wydanie jej z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności na okoliczność zgłaszania przez skarżącego wystąpienia ze służby oraz poczynionych uzgodnień z organem l instancji odnośnie daty wystąpienia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej A. C. stwierdził, że nie kwestionuje, że złożenie wniosku w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie może powodować wyłączenia trybu określonego w art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 w/w ustawy. Niemniej jednak nie można przyjąć, że wszczęcie takiego postępowania wyłącza stosowanie art. 41 ust. 3 oraz konieczności zwolnienia w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. W ocenie skarżącego kasacyjnie, tryby zwolnienia policjanta ze służby przewidziane w art. 41 ustawy o Policji są od siebie niezależne. W przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku, przy czym organowi pozostawiono swobodę w zakresie określenia daty w jakiej nastąpi zwolnienie, z tym zastrzeżeniem, że zwolnienie musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od złożenia wniosku. Skarżący kasacyjnie uważa zatem, że organ l instancji miał obowiązek rozpatrzyć złożony przez niego wniosek niezależnie od prowadzonego na innej podstawie postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby. W opinii skarżącego kasacyjnie Sąd l instancji błędnie przyjął w niniejszej sprawie, że na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji organ po otrzymanym wniosku o zwolnienie powinien zwolnić policjanta w terminie do 3 miesięcy tylko wówczas, gdyby w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji. Dodatkowo błędnie przyjęto, że organ jest związany 3-miesięcznym terminem tylko w przypadku orzekania o zwolnieniu w trybie określonym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w niniejszej sprawie data doręczenia rozkazu personalnego organu l instancji (18 kwietnia 2013r.), data wydania rozkazu organu II instancji (28 maja 2013r.) oraz doręczenia rozkazu organu II instancji, jak również data zwolnienia ze służby określona przez organ II instancji z uwzględnieniem art. 110 k.p.a., nie mieszczą się w 3-miesięcznym terminie do zwolnienia skarżącego na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Zarówno Komendant Powiatowy Policji w [...] wydając rozkaz w l instancji, jak i Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając zaskarżony rozkaz w II instancji, uchybili obowiązkowi zwolnienia w terminie 3 miesięcy od złożenia raportu o wystąpienie ze służby. Sąd l instancji bezzasadnie przyjął zatem, że takie działanie organów administracji publicznej było prawidłowe. Skoro zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji jest obligatoryjne, to organ musi zwolnić policjanta ze służby nie później niż w ciągu 3 miesięcy od złożenia wniosku. Z obowiązku tego mógłby ewentualnie zostać zwolniony, gdyby przed upływem 3 miesięcy, o których mowa w art. 41 ust. 3, policjant został zwolniony na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Nie jest w tym przypadku wystarczające jedynie wszczęcie postępowania z urzędu w przedmiocie zwolnienia policjanta na w/w podstawie. Gdyby jednak policjanta nie zwolniono w ciągu 3 miesięcy na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, to organ obowiązany jest zwolnić funkcjonariusza Policji na podstawie art. 41 ust. 3, gdyż jest związany terminem, o którym mowa w tym przepisie. Pisemne zgłoszenie przez policjanta wystąpienia ze służby jest bowiem dla organu wiążące i niezależne od przyczyn jego podjęcia przez policjanta. Z tego też powodu skarżący kasacyjnie uważa, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie powinien stanowić materialnoprawnej podstawy zwolnienia go ze służby, skoro zwolnienie na tej podstawie nastąpiło po upływie 3 miesięcy od dnia złożenia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie wskazał, że polegało ono na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. ustaleniu, że Komendant Powiatowy Policji w [...] akceptując dzień 15 kwietnia 2013r. jako dzień zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie wiedział, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i że zachodzi podstawa do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy, gdyż nie dysponował wynikami badań próbek krwi pobranych od skarżącego bezpośrednio po zdarzeniu. Skarżący zarzucił, że takie ustalenie stanu faktycznego stoi w sprzeczności z innymi ustaleniami Sądu l instancji, który wskazał, że czynności operacyjne w miejscu zdarzenia w nocy z dnia 15 na 16 stycznia 2013r. były dokonywane przez funkcjonariuszy Policji pod nadzorem prokuratora. W tym kontekście trudno dać wiarę temu, że Komendant Powiatowy Policji w [...] udzielając w dniu 17 stycznia 2013r. odpowiedzi na wniosek skarżącego złożony w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji i przychylając się do prośby o zwolnienie, ale z dniem 15 kwietnia 2013r., nie wiedział, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i że zachodzi podstawa do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie zmienia tego faktu okoliczność, że wyniki badań krwi zostały przesłane do Komendy w dacie późniejszej, po udzieleniu odpowiedzi na raport o zwolnienie ze służby. Pomimo okoliczności zdarzenia, które były bezpośrednio ustalane przez funkcjonariuszy Policji, organ l instancji przychylił się do zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 15 kwietnia 2013r. Pominięcie tego elementu stanu faktycznego na skutek naruszenia przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie naruszeniem przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. było także uznanie przez Sąd l instancji, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i prawidłowy, pomimo naruszenia art. 108 § 1 oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie było podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 ustawy o Policji, gdyż na podstawie art. 39 ust. 1 w/w ustawy został on rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 28 lutego 2013r. do dnia 27 maja 2013r. włącznie, co było wystarczające dla zabezpieczenia interesu Policji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Skarga kasacyjna A. C. nie jest uzasadniona. W skardze przedstawiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania. Z zasady w takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegać powinny zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Jednak w przedmiotowej sprawie z uwagi na sposób i zakres sformułowanych zarzutów należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, albowiem zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania bezpośrednio zależna jest od zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Oceniając zatem w pierwszej kolejności zasadność zarzutów naruszenia prawa materialnego należy uznać, że nieuzasadnione są podniesione w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy data zwolnienia skarżącego ze służby nie mieści się w terminie 3-miesięcznym od zgłoszenia pisemnego wystąpienia ze służby oraz naruszenia art. 41 ust. 3 ustawy o Policji przez błędną wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie go w tej sprawie pomimo złożenia przez skarżącego wniosku o zwolnienie ze służby.

Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji przewiduje, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie, natomiast art. 41 ust. 3 tej ustawy przewiduje, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Analizując wzajemną relację zawartych w tych przepisach norm należy uznać trafność wniosku Sądu I instancji, że złożenie przez policjanta oświadczenia o wystąpieniu ze służby nie daje pierwszeństwa zwolnieniu w tym trybie, jeżeli równocześnie spełnione zostały przesłanki do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy o Policji i gdy takie postępowania zostały z urzędu wszczęte. Powyższe tryby zwolnienia policjanta ze służby nie wykluczają się wzajemnie. Pomimo złożenia przez funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby możliwe jest prowadzenie postępowania i zwolnienie go na podstawie art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy. Odmienna ocena wzajemnej relacji tych przepisów w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie mogłaby doprowadzić do braku możliwości zastosowania przez organ innych trybów zwolnienia, co oznaczałoby w konsekwencji możliwość niedopuszczalnego obchodzenia ustawy. Treść art. 41 ust. 3 ustawy nie może służyć ochronie policjantów przed zwolnieniem w trybie art. 41 ust. 1 i 2 w takich przypadkach, gdy policjant złożył wniosek o zwolnienie ze służby, ale równocześnie spełnione zostały przesłanki do zastosowania któregoś z tych trybów zwolnienia przewidzianego w art. 41 ust. 1 i 2. Odstąpienie od obligatoryjnej podstawy zwolnienia z art. 41 ust. 3 znajduje umocowanie w art. 2 Konstytucji gwarantującym realizację demokratycznego państwa prawnego przejawiającą się między innymi w gwarancji pełnienia służby publicznej przez funkcjonariuszy publicznych zapewniających godne i rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że złożenie przez A. C. w dniu 16 stycznia 2013r. raportu o zwolnienie ze służby nie mogło wyłączyć trybu zwolnienia go ze służby przez organ na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Trafnie Sąd I instancji zwrócił też uwagę na to, że A. C. złożył ten raport w dniu 16 stycznia 2013r., a więc następnego dnia po popełnieniu czynu przestępczego, co uprawdopodobnia przypuszczenie, że w ten sposób chciał on uniknąć zwolnienia ze służby w innym trybie.

Należy zatem uznać, że złożenie przez A. C. w dniu 16 stycznia 2013r. wniosku o zwolnienie go ze służby nie oznaczało, że zwolnienie mogło być dokonane tylko na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Organ policji upoważniony był do zastosowania innego trybu zwolnienia w przypadku zaistnienia przewidzianych w art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy przesłanek. W sytuacji zatem ustalenia na podstawie otrzymanych wyników badań próbek krwi pobranych od A. C. bezpośrednio po kolizji drogowej, że dopuścił się on popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego oczywistość nie budziła wątpliwości i którego charakter uniemożliwiał dalsze jego pozostawanie w służbie, zachodziła podstawa do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy i możliwe było zastosowanie tego trybu pomimo zgłoszenia funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby. Wybór trybu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji należał do organu policji, który ze względu na zaistnienie podstawy określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy władny był zdecydować o podstawie zwolnienia. Wobec wystąpienia przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy mógł zastosować ten tryb zwolnienia, nie uwzględniając tym samym pisemnego zgłoszenia skarżącego o wystąpieniu ze służby (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2003r., II SA 1924/03; także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2015r., IV SA/Gl 294/14). Należy zatem przyjąć, że złożenie przez A. C. raportu o wystąpieniu ze służby nie wykluczało możliwości wszczęcia przez organ i prowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w innym trybie niż przewidziany w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Zestawienie treści art. 41 ust. 3 ustawy o Policji z treścią ust. 1 i ust. 2 tego przepisu prowadzi jednak do wniosku, że w takim przypadku wiążący dla organu jest termin zwolnienia przewidziany w art. 41 ust. 3. Złożenie przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby na postawie art. 41 ust. 3 rodzi po stronie organu obowiązek uwzględnienia tego wniosku. Przepis przewiduje, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Organ ma wprawdzie prawo wskazania konkretnej daty zwolnienia policjanta ze służby, ale data ta musi mieścić się w zakreślonym przez ustawodawcę terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2001r., II SA 1866/01). Służba w Policji jest uprawnieniem a nie obowiązkiem, wbrew woli policjanta organ nie może zatem przedłużać tej służby ponad przewidziany ustawą okres. Po otrzymaniu zgłoszenia policjanta o wystąpieniu ze służby organ powinien go zwolnić w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia tego wystąpienia. Trafnie zatem wskazano w skardze kasacyjnej, że policjant nie może być zwolniony ze służby w terminie przekraczającym 3 miesiące od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby, nawet jeżeli zwolnienie następuje w innym trybie niż na wniosek. W tej części uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie jest prawidłowe. Organ jest związany 3-miesięcznym terminem nie tylko w przypadku orzekania o zwolnieniu w trybie określonym w art. 41 ust. 3 ustawy, ale także stosując tryb zwolnienia przewidziany w art. 41 ust. 1 i 2. Po złożeniu wniosku funkcjonariusza o zwolnienie ze służby organ powinien zwolnić go w terminie do 3 miesięcy nawet wówczas, gdy w tym terminie zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy o Policji.

Wyrok Sądu I instancji pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, w niniejszej sprawie bowiem powyższy termin 3 miesięcy został zachowany. W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby treść art. 41 ust. 3 ustawy o Policji oznacza obowiązek organu wydania decyzji nie później niż w terminie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Pomimo złożenia wniosku możliwe jest zatem prowadzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 pod warunkiem, że postępowanie to zostałoby zakończone przed upływem trzech miesięcy. Przez zakończenie postępowania rozumie się takie postępowanie, w którym zapadłaby wykonalna decyzja (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2009r., I OSK 653/09 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2009r., IV SA/Gl 638/08). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie prezentowany był pogląd, akceptowany także przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że względy funkcjonalne przemawiają za uznaniem, iż w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji chodzi o datę zwolnienia policjanta ze służby określoną w decyzji organu pierwszej instancji. Termin ten jest zachowany, jeśli w tym terminie mieści się określona w decyzji organu I instancji data zwolnienia (por. m. in. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2013r., I OSK 1239/12). Uzasadnieniem dla wprowadzenia przez ustawodawcę 3-miesięcznego terminu jest z jednej strony ochrona policjanta przed nadmiernie odległym wyznaczeniem przez organ daty zwolnienia ze służby, co mogłoby prowadzić do zniweczenia dobrowolnego charakteru służby w Policji (art. 28 ust. 1 ustawy o Policji), z drugiej zaś strony wzgląd na dobro służby, które może wymagać, aby policjant przez czas jakiś wykonywał jeszcze swoje obowiązki służbowe. Funkcja tego przepisu będzie zatem spełniona, jeżeli przyjmie się, że chodzi w nim o termin rozwiązania stosunku służbowego określony w decyzji organu pierwszej instancji. Taka wykładnia gwarantuje zarówno prawa policjanta, jak i potrzeby służby.

W rozpatrywanej sprawie wskazana w decyzji organu I instancji data rozwiązania stosunku pracy mieściła się w terminie 3 miesięcy, o którym mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. A. C. zgłosił wystąpienie ze służby w dniu 16 stycznia 2013r., natomiast w decyzji organu I instancji z dnia 11 kwietnia 2013r. wskazano jako datę zwolnienia ze służby dzień 12 kwietnia 2013r., a zatem przed upływem trzymiesięcznego terminu liczonego od dnia wniesienia zgłoszenia o wystąpieniu ze służby. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności i wysłano ją do A. C., który odebrał ją w dniu 18 kwietnia 2013r. Należy zatem uznać, że w tej sprawie spełniony został wskazywany w orzecznictwie wymóg wydania w ciągu 3 miesięcy od dnia wniesienia wniosku wykonalnej decyzji przez organ I instancji z datą zwolnienia mieszczącą się w terminie 3 miesięcy od zgłoszenia wystąpienia ze służby. Wydana decyzja była zatem zgodna z prawem. Nie zmienia tego podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność, że decyzja ta została doręczona skarżącemu dopiero w dniu 18 kwietnia 2013r. W orzecznictwie podkreśla się, że wniesienie przez policjanta odwołania od decyzji o zwolnieniu go ze służby na skutek zgłoszonego przez niego wystąpienia oznacza, że godzi on się na ewentualne późniejsze określenie daty zwolnienia, wynikające z wszczęcia postępowania odwoławczego (por. cytowany powyżej wyrok NSA z dnia 7 lipca 2013r., I OSK 1239/12). Analogiczny pogląd należałoby odnieść także do oceny wniesienia przez A. C. w niniejszej sprawie odwołania od decyzji zwalniającej go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Uznanie, że w takim przypadku data zwolnienia ze służby nadal powinna zawierać się w terminie do 3 miesięcy od pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby, kłóciłoby się z założeniem o racjonalnym ustawodawcy, gdyż mogłoby prowadzić do wykorzystywania odwołania do uchylania się od skutków oświadczenia o wystąpieniu ze służby. Zawarta w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji norma o charakterze gwarancyjnym mogłaby wówczas prowadzić do niezamierzonych przez ustawodawcę skutków, stanowiąc dysfunkcjonalny element w procedurze zwalniania policjantów (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2013r., I OSK 1239/12).

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że niezasadne są podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

W konsekwencji nie są uzasadnione także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Niezasadny zatem jest podniesiony w pkt 3 skargi kasacyjnej zarzut mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. ustalenie, że Komendant Powiatowy Policji w [...] akceptując dzień 15 kwietnia 2013r. jako dzień zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie wiedział, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i że zachodzi podstawa do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż nie dysponował wynikami badań próbek krwi pobranych od skarżącego bezpośrednio po zdarzeniu. Z akt sprawy wynika, że informację z dnia 4 lutego 2013r. zawierającą wyniki badań krwi A. C. Komendant Powiatowy Policji w [...] otrzymał w dniu 5 lutego 2013r. Trafnie zatem organ przyjął, że w tym dniu wystąpiły przesłanki uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia policjanta w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i prawidłowo w tym dniu wszczął postępowanie w tej sprawie (k. 1 akt adm.). Nawet jeśli wcześniej Komendant Powiatowy Policji w [...] miał informację o kolizji spowodowanej przez A. C., to przesłankę oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa wykazały dopiero wyniki badań krwi A. C. na zawartość alkoholu potwierdzające, że w chwili kolizji pozostawał pod wpływem alkoholu.

Nie jest zasadny również podniesiony w pkt 4 b skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności zgłoszonego przez skarżącego wystąpienia ze służby oraz uzgodnień z organem l instancji odnośnie daty wystąpienia. Wbrew zarzutom skargi okoliczności te zostały w sprawie uwzględnione i Sąd I instancji odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, szczegółowo analizując relację zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 oraz art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o policji w kontekście złożenia przez A. C. zgłoszenia o wystąpieniu ze służby. Należy podkreślić, że zawarte w piśmie z dnia 16 stycznia 2013r. wskazanie przez organ policji daty wystąpienia ze służby (k. 6 akt adm.) miało charakter informacyjny. Zwolnienie ze służby następuje w drodze decyzji administracyjnej, a zatem wiążący dla organu i skarżącego charakter w zakresie wyznaczenia daty zwolnienia skarżącego ze służby miałaby data wskazana w decyzji o zwolnieniu.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 108 § 1 kpa poprzez nadanie decyzji organu l instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie było to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Zasadnie uznał Sąd I instancji za prawidłowy pogląd organów policji, że skorzystanie przez organ I instancji z rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej wydalenia ze służby w związku z popełnieniem przestępstwa uzasadnione było interesem społecznym. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2002 r., III RN 201/01, Lex nr 78675). W tej sprawie nie doszło zatem do zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że nie ma w niniejszej sprawie podstaw do uwzględnienia wniosku skargi kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.