Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 637/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skarg F.M., T.P., H.P., P.S., P.A., K.T. na uchwałę Rady Gminy W.W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod planowane farmy wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębach: G., M., W.W., S. oddala skargi.


UZASADNIENIE

Rada Gminy W.W., uchwałą z dnia [...] r. (Nr [...]), podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z uchwałą Nr [...] Rady Gminy W.W. z dnia 24 marca 2010 roku w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W. pod planowane farmy wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębach: G., M., W.W. i S., po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W." dla wybranych terenów pod elektrownie wiatrowe, uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W.W. z dnia 27 stycznia 2010 roku, uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W. pod planowane farmy wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębach: G., M., W.W. i S..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą uchwałę, złożył F.M., T.P., H.P., oraz P.S., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Została ona zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 637/11.

Zdaniem skarżących, kwestionowana uchwała narusza ich interes prawny, z uwagi na fakt, iż podjęta została z uchybieniem art. 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającym na zaniechaniu przez Wójta Gminy W.W., przeprowadzenia w terminie 21 dni od daty wyłożenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego "autentycznej dyskusji publicznej", nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami dotyczącymi planowanych farm wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą, w obrębach: G., M., W.W. i S. oraz niezastosowaniu się Wójta Gminy W.W. do § 14 ust. 1 pkt 9 litera b statutów wszystkich sołectw Gminy W.W., a przez to nieuzyskaniu publicznej wypowiedzi mieszkańców Gminy W.W., co do budowy farm wiatrowych.

W uzasadnieniu złożonej skargi, skarżący w pierwszej kolejności wyjaśnili, że wyczerpali w niniejszej sprawie tryb przedsądowy, a mianowicie pismem z dnia 9 czerwca 2011 r. wezwali Radę Gminy W.W. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie niniejszej uchwały. Wezwanie to nie zostało jednak uwzględnione.

Następnie wskazali, że kwestionowany przez nich akt w sposób bezpośredni, realny i konkretny kształtuje sytuację prawną mieszkańców Gminy W.W., właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie, który taką uchwałą jest objęty. Wpływ tego rodzaju uchwały na sytuację prawną właścicieli nieruchomości, wynika z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynika zatem z konkretnej normy prawa materialnego. Zaznaczyli przy tym, że mieszkańcy Gminy W.W. nie wyrażają zgody na lokalizację elektrowni wiatrowych na terenach o funkcji rolniczej.

Rozwijając w dalszej części zarzuty skargi, podali, że przy sporządzaniu niniejszego planu naruszony został przepis z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem nie została przeprowadzona dyskusja publiczna, umożliwiająca mieszkańcom Gminy wypowiedzenie się w przedmiocie planowanej lokalizacji farm wiatrowych, a nadto brak było rzetelnej informacji w tym przedmiocie. Wójt Gminy W.W. w terminie 21 dni, od daty wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, nie zorganizował bowiem "autentycznej" dyskusji publicznej, odnośnie planowanej lokalizacji farm wiatrowych w sołectwach G., M., W.W., S., P., W.M., W., B., K., K., S., P., B.M., B.W., B., J., G., R., co stanowi także o naruszeniu § 14 ust. 9 lit. b Statutów wszystkich sołectw Gminy W.W.. Powyższe natomiast oznacza, że w niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone konsultacje społeczne w postaci uzyskania opinii zebrania wiejskiego w sołectwach.

Zdaniem skarżących stwierdzony w protokole z dnia 22 października 2010 r. fakt przeprowadzenia dyskusji publicznej nad niniejszym planem nie określa w jaki sposób mieszkańcy Gminy zostali poinformowani o jej terminie i miejscu. Nie zawiera także listy obecności osób biorących w niej udział oraz "wskazuje miejsce sporządzenia protokołu Urząd Gminy W.W., mimo, że miejscem dyskusji publicznej była świetlica wiejska w M.".

Protokół ten w ocenie skarżących, nie stanowi wiarygodnego dowodu, iż w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób określony prawem dyskusję publiczną, w sprawie budowy farm wiatrowych, także z tego względu, że brak jest dowodów, iż uzyskano przed podjęciem uchwały dnia [...] r. opinie z zebrań wiejskich, wszystkich sołectw Gminy W.W.. Podkreślili przy tym, że mieszkańcy, Gminy W.W. wyrażają swój zdecydowany sprzeciw i protest, przeciwko, określonej w zaskarżonym planie lokalizacji farm wiatrowych, z uwagi na utratę wartości gruntów pozbawionych prawa zabudowy, naruszenie ładu, krajobrazowego, jej wpływu na środowisko oraz warunki życia mieszkańców (emisja hałasu, odbicie światła słonecznego od ramion wiatraka, cień, pulsujące czerwone światło, zmiana krajobrazu, przeszkody na trasach emigracji ptaków, zbyt bliska lokalizacja wiatraków około 500 metrów od zabudowań).

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy poprzez zaniechanie doręczenia sołtysowi wsi Skala obwieszczenia Wójta Gminy W.W. z dnia 21 lipca 2008 r. (brak zwrotki potwierdzającej doręczenie jej obwieszczenia) oraz niewywieszenie jego w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, stanowiącego wymóg określony w art. 11 pkt 1-2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazali także na niewłaściwą skalę, w jakiej został sporządzony niniejszy plan zarzucając tym samym naruszenie art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Podkreślili przy tym, że mapa ta jest bardzo nieaktualna, gdyż brak jest na niej budynków osiedla powstałych w latach 90-tych i co najważniejsze brak na niej budynku mieszkalnego nr 1A w G., znajdującego się na działce nr 48 w obrębie wsi G., a leżącego faktycznie w obszarze terenu objętego planem, położonego najbliżej planowanych elektrowni wiatrowych.

Następnie podnieśli, że Wójt Gminy W.W., w piśmie z dnia 22 czerwca 2009 r. (Nr [...]), najprawdopodobniej poświadczył nieprawdę, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska we W. informując go, że Gmina W.W. nie posiada sporządzonej inwentaryzacji przyrodniczej. Gmina natomiast posiada od 1998 r. dokument pod nazwą "Inwentaryzacja przyrodnicza Gminy W.W.".

Wreszcie wskazali, że w odpowiedzi na liczne wnioski, zapytania i protesty mieszkańców Gminy, Wójt wydał obwieszczenie z dnia 29 marca 2011 r., przekazując jednocześnie sołtysom listę osób kierujących zapytania, by ci zebrali od mieszkańców podpisy pod oświadczeniem, iż zapoznali się z treścią dokumentacji, do której de facto żadnego wglądu mieć nie mogli.

Zdaniem skarżących, gdyby Wójt Gminy W.W. przeprowadził procedurę uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, do przyjęcia uchwały nr [...] Rady Gminy W.W. z dnia [...] r., nigdy by nie doszło.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W.W. wniosła o jej oddalenie, wywodząc, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi naruszenie art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wskazane przez skarżących motywy są gołosłowne, niejasne i wątpliwe. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, organ wyjaśnił, że w dniu 22 października 2010 r. w świetlicy wiejskiej w M. została przeprowadzona publiczna dyskusja nad projektem niniejszego planu i w tym też dniu obradowała Rada Gminy W.W., w której uczestniczyli sołtysi wsi z Gminy W.W.. Obwieszczenie Wójta Gminy W.W. o spotkaniu wiejskim z zaprezentowaniem projektu zaskarżonej uchwały ukazało się w dniu 7 października 2010 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy W.W. oraz w miejscowości G., M., W.W., W. i S.. Ponadto Wójt Gminy W.W. podał do publicznej wiadomości informację o podjęciu przez Radę Gminy W.W. uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz o wyłożeniu uzgodnionego projektu planu w formie obwieszczeń wywieszonych na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy w W.W. oraz ogłoszenie w prasie lokalnej. Wskazano przy tym, że na terenie gminy W.W. nie istnieje inny powszechnie uznany sposób ogłaszania aktów normatywnych organów gminy, który obligowałby Wójta do wywieszenia we wsi obwieszczeń o przystąpieniu do sporządzania planu i obwieszczeń o wyłożeniu planu do publicznego wglądu. Nadto wskazał, że uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu oraz informacja o dyskusji publicznej została również zamieszczona na stronie internetowej Urzędu Gminy W.W..

W dalszej części wskazano, że w niniejszej sprawie została przeprowadzona, zgodnie z przepisami prawa, pełna procedura formalno - prawna, a ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymienia zebrań wiejskich oraz rad sołeckich jako organów opiniujących i uzgadniających projekt miejscowego planu.

Organ nie podzielił także stanowiska, co do naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wywodząc, że przy sporządzaniu niniejszego planu wykorzystano raster w skali 1: 2000 aktualnej mapy katastralnej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego KEiRG 1999 - mapa aktualna na dzień 22.09.2008 r. z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. oraz raster mapy sytuacyjno-wysokościowej pozyskanej z Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej we W. w układzie 1965 (Dz. [...]). Działka nr 48 w obrębie wsi G. w obowiązującym studium gminy jest terenem rolnym i jako taka została ujęta w planie. Zapisanie innej funkcji w planie wiązałoby się z kolei ze zmianą funkcji w obowiązującym studium gminy W.W.. Istniejąca natomiast na jej obszarze zabudowa zagrodowa jest oddalona od planowanych wież elektrowni wiatrowych w odległości ponad 500 m oraz znajduje się poza obszarem oddziaływania hałasu.

Wreszcie organ wskazał, że przy sporządzaniu opracowania zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W." w całości uwzględniono Inwentaryzację Przyrodniczą Gminy W.W., Fundacja Ekologiczna Ziemi L. "Z.A.", informacja o wykorzystanych materiałach przy opracowaniu "prognozy oddziaływania na środowisko do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W." została zawarta na stronie 5 prognozy, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał w dniu 21 października 2010 r. pozytywną opinię w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W..

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 7 marca 2012 r. pełnomocnik skarżących przedłożył do akt sprawy kserokopię aktu notarialnego o nr [...], o nr [...] oraz odpis z księgi wieczystej. Ponadto w złożonym piśmie wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów, tj.: pisma Dyrektora Departamentu Gospodarki Ziemią Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 stycznia 2012 r., pisma Dyrektora Departamentu Gospodarki Ziemią Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 stycznia 2012 r., oraz pisma Dyrektora Departamentu Gospodarki Ziemią Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2011 r. na okoliczność naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. art. 17 pkt 6c w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, przeznaczonych pod turbiny wiatrowe, place manewrowe i drogi dojazdowe, przekraczających powierzchnię 0, 5 ha.

W piśmie powyższym zarzucono także Radzie Gminy W.W. naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem dnia 15 marca 2012 r. pełnomocnik organu podtrzymując stanowisko w sprawie, wskazał, że skarżący nie wykazali naruszenia przez zaskarżoną uchwałę ich interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż należące do nich nieruchomości położone są poza terenami objętymi przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odniósł się także szczegółowo do zarzutów strony przeciwnej, zawartych w złożonym na rozprawie piśmie.

Pismem z dnia 21 marca 2012 r. pełnomocnik skarżących przedłożył niniejszy plan z naniesionymi oznaczeniami nieruchomości stanowiącymi własność F.M., T.P., H.P. oraz P.S..

Pismem z dnia 3 lutego 2012 r. skargę na powyższą uchwałę wniósł także P.A. i K.T. wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Została ona zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 173/12.

Motywując zasadność jej złożenia skarżący wskazali, że narusza ona ich interes prawny, z uwagi na fakt, iż podjęta została z uchybieniem art. 15 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz poprzez zaniechanie wystąpienia do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyrażenie zgody za zmianę przeznaczenia gruntów, na których planowana jest lokalizacja farm wiatrowych, na cele nierolne.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w W.W. wniosła o jej odrzucenie, z uwagi na stan zawisłości sprawy o sygn. akt II SA/Wr 637/11.

Pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżących wniósł o dopuszczenie dowodu z rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z naniesionymi oznaczeniami nieruchomości, stanowiących własność skarżących oraz wypisu aktu notarialnego nr [...] z dnia 20 maja 1999 r., wypisu aktu notarialnego nr [...] z dnia 22 października 2008 r., wypisu aktu notarialnego nr [...] z dnia 22 maja 2009 r. na okoliczność ustalenia położenia nieruchomości skarżących i istnienia po ich stronie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył do wspólnego prowadzenia i rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Wr 637/11 i o sygn. akt 173/12 i postanowił prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą II SA/Wr 637/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 1270), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zatem kontrola sądowa sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości czy też słuszności.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, a tym samym przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Gminy W.W. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W. pod planowane farmy wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębach: G., M., W.W. i S..

Wobec powyższego wskazać należy, że niewątpliwa jest kwestia uprawnień Rady Gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienia te wynikają z art.18 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm., dalej us.g.) oraz z art. 3 ust.1, 14 ust. 1 i art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.). Zgodnie bowiem z przepisem art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Powyższa regulacja normatywna stanowi więc wyraz samodzielności władztwa planistycznego gminy, a zatem statuuje, że to rada gminy jest organem ustawowo odpowiedzialnym za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie posiadanej samodzielności gmina winna przestrzegać określonych w powyższej ustawie zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Jak bowiem wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 marca 2008 r. (sygn. akt IISA/Kr 31/08, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) "ustalenia planu miejscowego, mimo, że odnoszą się do abstrakcyjnego adresata, regulują status prawny konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są znaczące zarówno dla gminy, jak i właścicieli nieruchomości i inwestorów".

Zaskarżenie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak wszystkich uchwał podjętych w zakresie administracji publicznej, jest możliwe w trybie art. 101 ust.1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g, sąd administracyjny zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te (tak jak w niniejszej sprawie) zostały spełnione, przystępuje do badania legitymacji strony skarżącej. Rozpoznając sprawę zainicjowaną wniesieniem skargi w trybie art. 101 u.s.g. należy także pamiętać, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005/1/2).

Zadaniem zatem Sądu było w niniejszej sprawie zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie skarżących zostało naruszone zaskarżoną uchwałą w przedstawiony wyżej sposób. Istotne jest przy tym, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienie" - nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym czy w sprawie sądowoadministracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa interesu. Skoro zatem w myśl cyt. art. 101 ust. 1 w/w ustawy o samorządzie gminnym, skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna lub uchwała organu gminy) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A.Kisielewicz – "Skarga na akt organu gminy w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego", Samorząd Terytorialny z 2003r.,Nr 10).

W niniejszej sprawie, skarżący obowiązani byli zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia ich interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a ich własną, indywidualną sytuacją prawną.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego takiego naruszenia nie można się dopatrzyć. Skarżący nie przedstawili takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżona przez nich uchwała naruszyła przysługujący im interes prawny lub uprawnienie, a zatem skarżący nie spełnili przesłanki, która uprawniałaby do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że należąca do F.M. nieruchomość nr 318/2, należąca do P.S. nieruchomość nr 87/3 i 88 oraz stanowiąca współwłasność T. i H.P. nieruchomość 317/10 i 317/8 znajdują się poza obszarem, dla którego uchwalony został zaskarżony plan. Kwestionowana zatem przez wskazanych skarżących uchwała dotyczy terenów względem, których to gruntów skarżący nie dysponują prawem własności, jak i prawem użytkowania wieczystego. Powyższa okoliczność została także przyznana przez ich pełnomocnika, który przedkładając do akt sprawy rysunek kwestionowanego planu wraz z naniesionymi oznaczeniami nieruchomości, stanowiących własność F.M., T.P., H.P., P.S. wskazał, że znajdują się one poza terenem objętym planem. Skoro nieruchomości skarżących nie są położone na terenie objętym niniejszym planem, to zaskarżona uchwała nie reguluje i nie zmienia ich stanu prawnego. Brak jest zatem bezpośredniego wpływu zaskarżonej uchwały na sferę prawną skarżących, gdyż jej postanowienia nie oddziaływają na sferę prawnomaterialną, pozbawiając ich przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację. Tym samym nie sposób przyznać, że niniejsza uchwała narusza interes prawny, uprawniający do złożenia skargi, gdyż przepis z art. 101 u.s.g. przyznaje legitymację skargową podmiotowi, którego interes prawny został naruszony postanowieniami uchwały. Bez znaczenia przy tym dla oceny istnienia względem powyższych skarżących legitymacji do wniesienia skargi ma fakt bycia przez nich właścicielami nieruchomości położonych jedynie na obszarze Gminy W.W.. Przedstawiona natomiast przez nich w skardze argumentacja dotycząca wpływu lokalizacji farm wiatrowych na warunki mieszkalne oraz krajobrazowe wskazuje na możliwość rozważenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia jedynie interesu faktycznego, który jednakże nie został uwzględniony w cyt. wyżej przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g.

W ocenie Sądu brak jest także podstaw do uznania, że P.A. oraz K.T. posiadają interes prawny, który warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 u.s.g., pomimo tego, że część należących do nich nieruchomości – odmiennie od pozostałych skarżących - objęta została postanowieniami niniejszego planu. Wskazać bowiem należy, że dla uznania legitymacji prawnej do zaskarżenia uchwały nie jest wystarczający sam fakt bycia właścicielem nieruchomości objętej granicami planu. Konieczne jest wszak również wykazanie naruszenia interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną) skarżącego.

W rozpatrywanej sprawie wskazani powyżej skarżący podali, że podstawę do zaskarżenia niniejszej uchwały stanowi naruszenie ich interesu prawnego "poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego art. 15 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie przez Wójta Gminy W.W. wystąpienia z wnioskiem o wyłączenie gruntów przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe tj. terenów samych budowli i dróg dojazdowych na cele nierolnicze". Przywołana jednak przez nich okoliczność sama w sobie nie stanowi naruszenia interesu prawnego, który musi być indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Aby zatem wniesiona trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarga, mogła zostać uwzględniona, składający ją musi wykazać zarówno, że posiada tak rozumiany interes prawny, a ponadto, że interes ten został naruszony, przy czym naruszenie to obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Samo więc uchybienie przepisom prawa powszechnie obowiązującego, jeżeli nie narusza interesu prawnego skarżącego, nie wystarcza do uwzględnienia skargi, gdyż nie daje wnoszącemu uprawnienia do jej złożenia. Tym samym nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

W realiach niniejszej sprawy skarżący nie wykazali, że kwestionowany przez nich plan narusza ich interes prawny, a zatem, że między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżących a zaskarżonym aktem występuje taki związek, który ingeruje, pozbawia lub ogranicza przyznane im prawa. Co więcej, z akt rozpoznawanej sprawy, a zwłaszcza z treści skargi wynika, że P.A. oraz K.T. nawet nie podnoszą okoliczności, że niniejsza uchwała narusza przysługujące im uprawnienia właścicielskie. Nie przywołują także żadnego innego przepisu, z którego wywodzą swoje uprawnienia lub interes prawny. Tymczasem "zarzucając naruszenie interesu prawnego należy wskazać konkretną normę prawa materialnego, z której to uprawnienie lub interes prawny są wywodzone i która to norma została naruszona" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 337/12, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Obowiązek wykazania tegoż naruszenia spoczywa przy tym na stronie skarżącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1333/11, Lex nr 965179; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 255/11, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 5/11, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych)

Skoro zatem skarżący ci nie wskazali, jaki ich interes prawny został naruszony, wniesiona przez P.A. i K.T. skarga podlegała oddaleniu bez merytorycznej oceny podnoszonych w niej zarzutów.

Konkludując, brak legitymacji po stronie wszystkich skarżących do wniesienia skargi na opisaną wyżej uchwałę Rady Gminy W.W. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W.W. pod planowane farmy wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębach: G., M., W.W. i S. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, oznacza brak podstaw do żądania od sądu administracyjnego kontroli legalności zaskarżonej uchwały organu gminy. Sytuacja ta powoduje, że sąd nie był uprawniony do badania merytorycznych zarzutów skargi, a także dokonywania oceny celowości, czy też słuszności działania organów gminy. Jak się bowiem wskazuje się w orzecznictwie dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Jest to jednak dopiero uznanie, że skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., co nie przesądza jeszcze o uwzględnieniu skargi. Obowiązek bowiem uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, Lex nr 194894; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 618/11).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.