Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1150/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 64a-64e, art. 106 par. 3, art. 151a par. 1, art. 200 w zw. z art. 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 2, art. 15, art. 7, art. 136, art. 145 par. 1, art. 149, art. 151, art. 148
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. C. i P. C. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz K. C. i P. C. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją wydaną w dniu [...] r. nr [...], w oparciu

o przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. i F. I. od wydanej w dniu [...] r. nr [...] decyzji Wójta Gminy Ś. odmawiającej uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r. zmieniającej w części parametry wielkości powierzchni zabudowy i wysokości od poziomu terenu w decyzji z dnia [...] r., ustalającej na wniosek K. C. i P. C. warunki zabudowy, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wójt Gminy Ś. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił na wniosek K. C. i P. C. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo-magazynowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku mleczarni-warsztatu na socjalno-biurowo-mieszkalny wraz z rozbudową, przebudową i nadbudową w C. na działce [...].

Powyższa decyzja została zmieniona decyzją Wójta Gminy Ś. z dnia

[...] r., nr [...] w części określającej parametry wielkości powierzchni zabudowy oraz wysokości od poziomu terenu.

W dniu [...] r. F. I. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rzeczoną decyzją wskazując, że będąc właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie brał jako strona udziału w tym postępowaniu bez swojej winy.

W rozpoznaniu powyższego wniosku, Wójt Gminy Ś. postanowieniem

z dnia [...] r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1, art. 147, art. 148, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej wydanej w dniu [...] r. w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podkreślił, że stronami postępowania byli ówcześni właściciele działki oraz właściciele działek bezpośrednio graniczących z działką nr [...], natomiast nieruchomość wnioskodawcy nie leży

w bezpośrednim sąsiedztwie zrealizowanego przedsięwzięcia, tym samym F. I. słusznie nie brał udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją ostateczną. Nadto organ prowadząc postępowanie stwierdził znikomy lub żaden wpływ inwestycji na otaczające budynek działki sąsiednie, więc nie było uzasadnionym uznanie za strony właścicieli działek pozostających w dalszym sąsiedztwie.

W odwołaniu od opisanej decyzji F. I. zarzucił naruszenie: art. 28, 7, 8, 77 i 107 § 1 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego została wydana kwestionowana decyzja, art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 151 pkt 2 K.p.a., poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji, mimo istnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Z kolei Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zarzucił w odwołaniu,

iż organ I instancji - nie wskazując w oparciu o jakie ustalenia stwierdził znikomy lub żaden wpływ na otaczające budynek działki sąsiednie - wydał ją z naruszeniem przepisu art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu przytoczonej na wstępie decyzji kasacyjnej wyjaśniło, że w sytuacji, gdy - tak jak ma to miejsce w analizowanej sprawie - wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiera stwierdzenie wywodzące, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty i na poparcie swych twierdzeń powołuje się na interes prawny, który jego zdaniem został naruszony, to we wstępnym etapie postępowania organ zobowiązany jest wznowić postępowanie postanowieniem, przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy. Zatem, gdy istnieją nawet tylko wątpliwości w ocenie przymiotu strony lub też możliwość, także hipotetyczna, różnej interpretacji oceny przymiotu strony, organ na tym etapie nie będzie mógł odmówić wznowienia. Wynika to z charakteru tego postępowania, jako wstępnego, w którym organ ogranicza się do badania przyczyn formalnych, a nie merytorycznych.

W niniejszej sprawie postępowanie wznowione zostało w dniu [...] r.

Postanowienie o wznowieniu postępowania rozpoczyna drugi etap procedury wznowieniowej, stanowi bowiem podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia i dopiero stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot, który nie jest w rzeczywistości stroną albo, że termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie nie został zachowany skutkuje zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmową uchylenia decyzji dotychczasowej.

W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji decyzję o odmowie uchylenia przedmiotowej decyzji podjął w wyniku poczynionych ustaleń, co do przyczyn wznowienia, przyjmując, iż F. I. - właściciel nieruchomości sąsiedniej (oddzielonej od działki nr [...] jedynie drogą dojazdową) nie jest stroną w toczącym się z wniosku inwestora postępowaniu. Zdaniem organu odwoławczego, takie rozumowanie jest przedwczesne i nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ bez badania wskazanych przez ustawodawcę obu przesłanek formalnych - czy z wnioskiem wystąpiła strona i czy zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku – przystąpił do merytorycznej kontroli decyzji w sprawie warunków zabudowy i dokonania oceny, czy i komu w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji posługiwał przymiot strony- stwierdzając ostatecznie znikomy lub żaden wpływ planowanej na działce [...] w m. C. inwestycji na otaczające budynek działki sąsiednie.

Mając na uwadze powyższe rozważania Kolegium stwierdziło, iż dostrzeżone naruszenia stanowią wadę kwalifikowaną, uzasadniającą uchylenie przedmiotowej decyzji, bowiem zachodzi konieczność przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego, co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, tj. zbadania formalnych ustawowych przesłanek wznowieniowych.

Nie zgadzając się z opisaną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. C. i P. C. zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając, wydanie jej z naruszeniem:

- art. 138 § 2 K.p.a. przez zastosowanie tego przepisu przy braku przesłanek ustawowych,

- art. 2, 20 i 21 Konstytucji RP oraz art. 7, 8 , 77 i 107 § 1 K.p.a.,

- przepisów K.p.a. przez wydanie decyzji w sprawach, w których organ administracyjny II instancji (SKO) już wcześniej wydał inne decyzje, całkowicie odmiennie oceniając zgromadzony materiał dowodowy oraz poprzez wskazanie mało prawdopodobnej daty rozpatrzenia odwołań Prokuratora Prokuratury Okręgowej i F. I., tj.[...] r., podczas gdy odwołania zostały złożone ponad rok temu,

- art. 58 § 2 K.p.a. przez nierozpoznanie kwestii, czy nie upłynął już 7-dniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i bez przeprowadzenia postępowania w tym zakresie, a także pominięcie okoliczności, że już raz Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia uchybionego terminu,

- ważnego interesu prawnego skarżących poprzez uniemożliwienie realizacji zamierzonej inwestycji i zahamowanie w ten sposób rozwoju rodzinnej firmy "[...]", prowadzonej przez skarżących od ok. [...] lat

- ważnego interesu społecznego przez utrudnienie i uniemożliwienie unowocześniania przedsiębiorstwa spełniającego ważną funkcję społeczną ([...]) i dającego zatrudnienie mieszkańcom Gminy Ś..

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

- zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania przed WSA według norm prawem przepisanych,

- dopuszczenie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach tut. Sądu

o sygnaturach II SA/Sz 558/17 i II SA/Sz 560/17 oraz dowodów z akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wyszczególnionych przez nich sygnaturach na okoliczność wielokrotnego badania przez organ przedmiotowej sprawy i wydania [...] korzystnych dla nich decyzji.

W ocenie skarżących, F. I. nie był legitymowany do wystąpienia

z wnioskiem o wznowienie postępowania, co słusznie spostrzegł organ pierwszej instancji, który rozważył istotną kwestię formalną oraz rozpoznał sprawę od strony merytorycznej, co nie może być odczytywane za błąd skutkujący uchyleniem przez Kolegium tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za zgodnie z prawem wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 1369 ze zm.).

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą

z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935) i obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. Regulacja dotycząca sprzeciwu od decyzji zawarta została w dziale III rozdziale 3a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 64a-64e). Natomiast stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika a contrario, że do spraw sądowoadministracyjnych wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy nowe.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie

art. 138 § 2 K.p.a. w dniu [...] r., zaś skargę wniesiono do sądu dnia

[...] r., a więc już po wejściu w życie opisanej wyżej nowelizacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc skargę należało rozpoznać na podstawie przepisów dotyczących sprzeciwu, traktując ją jak sprzeciw

i przyjmując, że brak jest podstaw do jej odrzucenia jako wniesionej po terminie

(por. postanowienia NSA z dnia 26 października 2017r., II OZ 1206/17 oraz z dnia

10 listopada 2017 r., II OZ 1382/17).

Zgodnie z treścią art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie zaś do przywołanego art.138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wyjaśnić należy, że wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym stanowi wyjątek od zasady rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i jej ostatecznego załatwienia. Organ odwoławczy orzekając bowiem na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie rozstrzyga

o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., sąd administracyjny ocenia z kolei, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Przy czym zwrócić trzeba uwagę, że użyte w art. 138 § 2 K.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017r., II OSK 1386/15. Dostępny w Internecie pod adresem www.orzezcenia.nsa.gov.pl). Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu.

Oceniając dopuszczalność zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a.

w rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, prowadzone było w trybie wznowienia zainicjowanego wnioskiem F. I. opartym o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy Ś. nastąpiło z uwagi na to, że zdaniem Kolegium, organ I instancji nie zbadał przesłanek formalnych dopuszczalności wznowienia postępowania, tj. czy z wnioskiem wystąpiła strona i czy zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku.

W świetle przepisów K.p.a. postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. W pierwszej z nich bada się formalne podstawy wznowienia (zachowanie terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania oraz wskazanie przesłanki wznowieniowej). W tej fazie organ kontroluje również, czy nie występują negatywne przesłanki do wznowienia postępowania (przedmiotowe oraz czy wniosek pochodzi od strony postępowania). Negatywny wynik badania podstaw formalnych prowadzi do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Ustalenie natomiast dopuszczalności wznowienia postępowania wymaga wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.). Dopiero to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.) i zakończenia postępowania jednym z rozstrzygnięć wskazanych w art. 151 K.p.a.

W badanej sprawie, zdaniem sądu, organ I instancji niewątpliwie ocenił, czy wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania przysługiwał status strony, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji odmawiającej uchylenia, decyzji ustalającej warunki zabudowy, stwierdzając, że F. I. nie jest stroną tego postępowania. Wprawdzie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji rozstrzygnął o tej okoliczności na etapie postępowania co do przyczyn wznowienia, jednakże uznało, że skoro nie zbadano legitymacji wnioskodawcy jako przesłanki formalnej, to istnieje podstawa do wydania decyzji kasacyjnej.

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. kwestia, czy wnioskodawca posiada przymiot strony może być badana po wszczęcia postępowania wznowieniowego jako mieszcząca się w zakresie postępowania co do przyczyn wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 191/12, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2214/16, wyrok NSA z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2411/15). Jednocześnie podkreśla się również, że jeżeli brak przymiotu strony jest oczywisty, bez konieczności przeprowadzania analizy prawnej, to ocena taka może się odbyć już we wstępnej fazie, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 277/17, lex nr 2370081).

Skład orzekający tutejszego sądu akceptując te poglądy stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy to w jakiej fazie dokonywana jest ocena legitymacji wnioskodawcy i czy powinna być traktowana jako przesłanka formalna lub merytoryczna, nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Jak wynika z art. 138 § 2 K.p.a. wydanie decyzji kasacyjnej możliwe jest przy spełnieniu dwóch łącznie przesłanek: pierwszą z nich jest wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, drugą wystąpienie konieczności wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem organ II instancji nie wykazał, aby istniały ww. przesłanki warunkujące odstąpienie od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy. W kontekście powyższych rozważań przyjąć należy, że skoro organ I instancji rozstrzygnął kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to obowiązkiem organu było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa jak i zarzutów odwołania.

W ocenie sądu, uchylenia decyzji Wójta Gminy Ś. nie uzasadniało również - podniesione przez Kolegium - nieustalenie kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W myśl bowiem art. 148 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Podzielając stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2306/15 wskazać należy, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego składa podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony, to zagadnienie dotyczące zachowania (bądź niezachowania terminu do złożenia wniosku) nie mają znaczenia. Kwestia zachowania terminu ma znaczenie, gdy wniosek składa podmiot mający status strony. Wówczas organ winien sprawdzić, czy strona zachowała ustawowy termin określony w art. 148 K.p.a.

Skoro organ uznał, że F. I. nie jest strona postępowania, to powyższa okoliczność była bez znaczenia.

Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należy, że zarzut naruszenia

art. 138 § 2 K.p.a. zasługuje na uwzględnienie, co uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Natomiast z uwagi na granice orzekania zakreślone w art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd tylko na marginesie wskazuje, że podanie w sentencji decyzji daty [...] r. stanowi o oczywistej omyłce pisarskiej (powinno być [...] r.), zaś organ przedstawił powody dla których rozpoznanie odwołań trwało ponad rok. Ponadto wniosek o dopuszczenie dowodu z akt innych spraw prowadzonych przed tutejszym sądem, jak i przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem nie został spełniony warunek z art. 106 § 3 P.p.s.a. dotyczący niezbędności przeprowadzenia wnioskowanych dowodów do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 151a § 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania postanowiono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań sądu i sprowadzają się do ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie, w szczególności przy uwzględnieniu okoliczności,

że organ I instancji dokonał wymaganej prawem oceny legitymacji strony wnoszącej

o wznowienie postępowania.