Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 660/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 9a
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art 138 par 1 pkt 1 w zw.  z art 144 i art 61 a par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. C. na postanowienie Wojewody z dnia 22 marca 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 4 stycznia 2021 r. znak: [...], Starosta [...] działając w oparciu o przepis art. 61a § kpa odmówił D. C., wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,1069 ha.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż zgodnie z dostępnymi organowi danymi ewidencyjnymi nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot stanowi własność wnioskodawczyni. Ponadto uzyskano informację, iż w stosunku do przedmiotowej nieruchomości toczy się postępowanie z wniosku Burmistrza Miasta R. Z. o nabycie z mocy prawa jej własności na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) - w przedmiotowej sprawie została już wydana decyzja o nabyciu z mocy prawa przedmiotowej działki, od której odwołanie wniosła D. C., zaś Minister Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Na decyzję Ministra Rozwoju pani D. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i sprawa ta pozostaje w toku.

W związku z powyższym organ I instancji wskazał, iż zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości nie przysługuje status "nieruchomości wywłaszczonej" w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n."). W związku z powyższym w takiej sytuacji postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może być wszczęte, a organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zażalenie na ww. postanowienie złożyła D. C., zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a) art. 7 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób rzetelny i wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy wobec faktu skierowania w odpowiedzi na wniosek o doręczenie odpisu decyzji wywłaszczeniowej — decyzji Wojewody z dnia 13 maja 2014 r. znak sprawy [...];

b) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieobiektywny i niebudzący zaufania, będący efektem braku analizy wskazanych przez Stronę istotnych okoliczności, takich jak brak zgody A. C. na wyznaczone granice drogi w 1989 r. czy też uzasadnione wątpliwości Skarżącej co do prawidłowego wskazania przebiegu drogi w dniu 31 grudnia 1998 r.;

c) art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie właściciela działki ewidencyjnej nr [...] o rzekomym zebraniu dotyczącym ustalenia granic drogi [...], a także niepoinformowanie właściciela działki ewidencyjnej nr [...] o terminie do złożenia wniosku o odszkodowanie, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną;

d) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż Gmina R.-Z. nabyła własność nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną;

e) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenia stanu faktycznego, wynikające z błędnej oceny opinii geodety w zakresie ustalenia, że opinia ta sporządzona w dniu 18 lipca 2019 r. stanowi rzetelne źródło dowodowe odzwierciedlające stan faktyczny na nieruchomości l stycznia 1999 r. podczas gdy stoi ona w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym;

f) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na pominięcie istotnych faktów wskazanych przez stronę oraz niewyjaśnienie przyczyn odmowy im mocy dowodowej, między innymi wobec podnoszonej kwestii braku zajętości działki pod drogę publiczną i znajdowania się jej we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego;

2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.:

a) art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez rażące naruszenie konstytucyjnych praw D. C. do swobodnego korzystania z jej własności wynikającej z dziedziczenia oraz bezpodstawne pozbawienie D. C. posiadania działek o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...], a także wywłaszczenie D. C. bez odszkodowania i możliwości jego uzyskania poprzez błędne uznanie, że Gmina R.-Z. była podmiotem władającym nieruchomością zajętą pod drogę relacji R. - O. od dnia l stycznia 1999 r.

Wojewoda postanowieniem z dnia 22 marca 2021r. znak: [...], na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61a § 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podano, iż zarówno z treści księgi wieczystej, jak i z wypisu z rejestru gruntów bezspornie wynika, że nieruchomość będąca przedmiotem zgłoszonego roszczenia stanowi własność D. C. (wnioskodawca), co również potwierdził w złożonym wniosku pełnomocnik działający imieniem wnioskodawczyni.

Organ I instancji pismem z dnia 16 lipca 2020 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta R.-Z. z prośbą o udzieleni informacji czy w odniesieniu do ww. nieruchomości położonej w R., było prowadzone postępowanie wywłaszczeniowe, bądź jest ona objęta regulacją w trybie odrębnych przepisów. Burmistrz Miasta R.-Z. w piśmie z dnia 17 września 2020 r. udzielił informacji, iż wystąpił do Wojewody o nabycie z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] położonej w R. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), gdyż przedmiotowa działka jest zajęta pod drogę publiczną (gminną). Burmistrz poinformował również, iż w przedmiotowej sprawie Wojewoda wydał decyzję o nabyciu z mocy prawa niniejszej nieruchomości, która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rozwoju, na którą D. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto Burmistrz nadmienił, że przed Sądem Rejonowym w N. T. z wniosku właścicielki toczy się przeciwko Gminie R.-Z. postępowanie o wydanie ww. nieruchomości.

Wojewoda podkreślił, iż w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 136-142 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nabycie prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa bądź jednostkę samorządu terytorialnego w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie pozwala na zastosowanie w stosunku do niej - czy to wprost, czy też odpowiednio - przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, regulujących kwestię zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

Przedmiotowy zakres nieruchomości podlegających zwrotowi na zasadach i w trybie określonym w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami określają jej przepisy art. 136 ust. 3 i 4, art. 142a oraz art. 216. Stosownie do treści art. 136 ust. 3, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie z powołanym przepisem zwrotowi podlega nieruchomość lub udział w tej nieruchomości albo część wywłaszczonej nieruchomości lub udział w tej części, jeżeli została przejęta na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego na podstawie indywidualnej decyzji administracyjnej. Z kolei art. 136 ust. 4 u.g.n. stanowi, iż instytucję zwrotu stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze umowy zawartej stosownie do postanowień art. 113 ust. 3 u.g.n., a więc części nieruchomości od początku zbędnej na cel wywłaszczenia, której przejęcie nastąpiło na wniosek poprzedniego właściciela z uwagi na fakt, iż wskutek wywłaszczenia innej części tej nieruchomości nie nadawała się ona do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele.

Zgodnie zaś z dodanym ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2019 r., poz. 801), która weszła w życie 14 maja 2019 r., art. 142a u.g.n., przepisy art. 136-142 stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych w drodze umowy, o której mowa w art. 114 ust. l, a więc do nieruchomości, udziału w nieruchomości albo części nieruchomości lub udział w jej części, której własność przeszła na Skarb Państwa bądź jednostkę samorządu terytorialnego w drodze umowy zawartej na skutek rokowań poprzedzających wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego.

Ponadto przepisy art. 216 ust. 1 i 2 u.g.n. rozszerzają zakres stosowania instytucji zwrotu na:

- nieruchomości przejęte lub nabyte na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. poz. 64 oraz z 1982 r. póz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. poz. 138, z 1961 r. poz. 47 i 159 oraz z 1972 r. poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. poz. 216, z 1972 r. poz. 312 oraz z 1985 r. poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. poz. 159, z 1972 r. poz. 193 oraz z 1974 r. poz. 84), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego 5 zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. póz. 192, z 1973 r. póz. 282 oraz z 1985 r. poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami [...] Parku Narodowego;

- nieruchomości nabyte na rzecz Skarbu Państwa albo gminy na podstawie:

1) art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. póz. 240 oraz z 1957 r. poz. 172);

2) art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. poz. 31);

3) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. poz. 127, z późn. zm.).

Taka konstrukcja art. 136 ust. 3 i 4, art. 142a oraz art. 216 u.g.n. determinuje zakres nieruchomości, w stosunku do których znajdą zastosowanie - wprost lub odpowiednio -przepisy art. 136-142 u.g.n. Pod pojęciem tym należy rozumieć nieruchomość, w stosunku do której Skarb Państwa lub określona jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze instytucji wywłaszczenia rozumianej sensu stricto, a więc na podstawie indywidualnej (w znaczeniu podmiotowym) i konkretnej (w znaczeniu przedmiotowym) decyzji administracyjnej, wydanej w postępowaniu administracyjnym na podstawie obowiązujących obecnie lub w przeszłości przepisów ustaw (i dekretów z mocą ustawy) regulujących zasady i tryb przymusowego odjęcia lub ograniczenia własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości za odszkodowaniem. Zgodnie bowiem z art. 112 ust. 2 u.g.n., wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Deklaratoryjna decyzja wydana na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie stanowi decyzji wywłaszczeniowej, a jedynie potwierdza nabycie z mocy prawa nieruchomości drogowej przez właściwy podmiot publicznoprawny.

Ponadto ww. przepis nie został ujęty w treści art. 216 u.g.n., ani też sama ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie odsyła w tym zakresie do stosowania przepisów u.g.n. (zawiera jedynie odesłanie w zakresie zasad ustalania odszkodowania za nieruchomości przejęte z mocy prawa, z dniem l stycznia, na własność Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego).

W ocenie Wojewody ustalenie powyższej okoliczności już na etapie wstępnej analizy treści podania - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - pozwala na stwierdzenie zaistnienia "innej oczywistej przyczyny" odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 61a § l k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyła D. C. powołując się na naruszenie art. 61a § 1 kpa i powtarzając pozostałe zarzuty zawarte w zażaleniu.

W uzasadnieniu podkreślono, iż w aktach sprawy nie ma dokumentu, który potwierdzałby, że A. C. (poprzedni właściciel działki ewid. o nr [...]) została powiadomiona o zebraniu zaplanowanym na dzień 4 maja 1988 r., które rzekomo miało dotyczyć ustalenia granic obiektu drogi [...]. Podniesiono, iż właściciele innych działek otrzymali zawiadomienie o wspomnianym zebraniu dotyczącym granic drogi, jednak wobec A. C. takie zawiadomienie nigdy nie zostało skierowane, co zostało także organowi przedstawione, a do czego organ nigdy się nie ustosunkował. Poinformowanie A. C. o zebraniu stanowiło obowiązek organu zgodnie z art. 9 k.p.a. Tym samym należy stwierdzić, że w stosunku do wskazanej nieruchomości uniemożliwiono właścicielom złożenie wniosku w trybie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Stwierdzić należy, że skoro wniosek właściciela nieruchomości złożony powinien być w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. to co najmniej przed końcem 2005 r. właściciele powinni zostać poinformowani o przejściu własności nieruchomości z mocy prawa na Skarb Państwa lub właściwe jednostki samorządu terytorialnego. Ze względu na zaniechanie temu obowiązkowi właścicielom nieruchomości uniemożliwiono uzyskanie odszkodowania według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Tym samym D. C. zakwestionowała samo stwierdzenie nabycia przez Gminę R.-Z. z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w obrębie R., jednostka ewidencyjna R.-Z., która zdaniem Organu, w ocenie Skarżącej sprzecznie jednak z rzeczywistym stanem faktycznym tej sprawy, zajęta była pod fragment drogi gminnej [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,1069 ha objętą księgą wieczystą nr [...] W efekcie odmowa wszczęcia postępowania nie może dotyczyć wypadków, w których istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego służącego ocenie zaistnienia lub braku materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę. Dochodzi bowiem wtedy do wydania decyzji, w której organ uwzględnia oczekiwanie wnioskodawcy albo odmawia jego uwzględnienia. Tylko bowiem w toku wszczętego postępowania można dokonać niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie. Załatwienie takiego żądania następować powinno w drodze wydania decyzji. Może to być decyzja o umorzeniu postępowania, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okaże się, że brak jest jednak podstaw do prowadzenia postępowania. W sytuacji, gdy organ podejmuje działanie na wniosek, które polega na wyjaśnianiu oraz ustalaniu stanu faktycznego lub prawnego sprawy - bez formalnego wszczęcia postępowania - niedopuszczalne jest wydanie postanowienia o odmowie jego wszczęcia "z innych uzasadnionych przyczyny"

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny.

Skarga jest niezasadna.

W kontrolowanej sprawie sporne było czy zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania o zwrot nieruchomości w oparciu o art. 61a § 1 kpa.

Zgodnie z tym przepisem gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Rozumienie przesłanki "uzasadnionych przyczyn niemożności wszczęcia postępowania" odnosić należy, jak trafnie uznały oskarżone organy do okoliczności powodujących niemożliwość wydania decyzji merytorycznej celem zakończenia postępowania, przy jednoczesnym założeniu, iż kwestia ustalenia owej okoliczności będącej przeszkodą do wszczęcia postępowania administracyjnego musi być znana w chwili wniesienia żądania, a więc zasadniczo wynikać z treści podania. Organ nie może zatem wydać postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy dla ustalenia istnienia owej okoliczności konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego - takie postępowanie powinno zatem zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a.

Wbrew zatem argumentacji zawartej w skardze w kontrolowanej sprawie nie zachodziła podnoszona w skardze wątpliwość w zakresie występowania w sposób pierwotny przeszkody do wszczęcia postępowania administracyjnego, a zatem której wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia już po wstępnej analizie wniosku i nie wymaga prowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego. Dotyczy to prawidłowo stwierdzonej okoliczności, iż Burmistrz Miasta R.-Z. w piśmie z dnia 17 września 2020 r. udzielił informacji, iż wystąpił do Wojewody o nabycie z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] położonej w R. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), gdyż przedmiotowa działka jest zajęta pod drogę publiczną (gminną). Burmistrz poinformował również, iż w przedmiotowej sprawie Wojewoda wydał decyzję o nabyciu z mocy prawa niniejszej nieruchomości, która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rozwoju, na którą D. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Konstrukcja art. 136 ust. 3 i 4, art. 142a oraz art. 216 u.g.n. determinuje zakres nieruchomości, w stosunku do których znajdą zastosowanie - wprost lub odpowiednio - przepisy art. 136-142 u.g.n. Pod pojęciem tym należy rozumieć nieruchomość, w stosunku do której Skarb Państwa lub określona jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze instytucji wywłaszczenia rozumianej sensu stricto, a więc na podstawie indywidualnej (w znaczeniu podmiotowym) i konkretnej (w znaczeniu przedmiotowym) decyzji administracyjnej, wydanej w postępowaniu administracyjnym na podstawie obowiązujących obecnie lub w przeszłości przepisów ustaw (i dekretów z mocą ustawy) regulujących zasady i tryb przymusowego odjęcia lub ograniczenia własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości za odszkodowaniem. Zgodnie bowiem z art. 112 ust. 2 u.g.n., wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Natomiast deklaratoryjna decyzja wydana na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie stanowi decyzji wywłaszczeniowej, a jedynie potwierdza nabycie z mocy prawa nieruchomości drogowej przez właściwy podmiot publicznoprawny. Ponadto ww. przepis nie został ujęty w treści art. 216 u.g.n., ani też sama ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie odsyła w tym zakresie do stosowania przepisów u.g.n. (zawiera jedynie odesłanie w zakresie zasad ustalania odszkodowania za nieruchomości przejęte z mocy prawa, z dniem 1 stycznia, na własność Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego).

Zatem prawidłowo uznano, iż w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot, w ramach rozpoznania którego postanowieniem odmówiono wszczęcia postępowania, zaskarżonym w niniejszej sprawie, nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 136-142 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustalenie powyższej okoliczności już na etapie wstępnej analizy treści podania - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - pozwala na stwierdzenie zaistnienia "innej oczywistej przyczyny" odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 61 a § 1 k.p.a.

Stąd również pozostałe zarzuty skargi w najmniejszym stopniu nie mogą odnieść skutku, ponieważ de facto dotyczą kwestii postępowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zatem dotyczą odrębnego postępowania. Nie odnoszą się do istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegającego na odmowie wszczęcia postępowania.

Wobec tego niezasadne są także zarzuty co do naruszenia przepisów postępowania. W ramach kontrolowanego postępowania organ dokonał ustalenia okoliczności istotnej dla wydanego rozstrzygnięcia, uzasadniając w sposób wyczerpujący motywy, jakimi kierował się przy jego wydawaniu, co podziela Sąd. Podnoszone zatem w skardze inne kwestie dowodowe, wobec niewątpliwego zaistnienia wskazanych w postanowieniach organów okoliczności, w postaci wystąpienia do Wojewody o nabycie z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] położonej w R. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), jako działki zajętej pod drogę publiczną, przesądzają zatem, iż doszło do wydania deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa nieruchomości drogowej przez właściwy podmiot publicznoprawny, nie stanowiącej decyzji wywłaszczeniowej w rozumieniu art. 112 ust. 2 u.g.n.

Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.