Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2439/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92c, art. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD", "organ") decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. o, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit d, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 i 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58, dalej "u.t.d."), lp. 10.2.4, lp. 10.3.2, lp. 10.4.3. załącznika nr 3 do ww. ustawy, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 64c, art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz.1990, dalej "p.r.d."), § 3 ust. 1 pkt 2, § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. ("strona", "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

[...] maja 2019 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Nooteboom o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. S., który wykonywał krajowy transport drogowy z ładunkiem koparki na rzecz skarżącego.

Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Kontrolę udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 6 oraz art. 7 k.p.a., poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji błędnych i nieprawdziwych treści niezwiązanych z przedmiotowym postępowaniem. Ponadto strona zaznaczyła, iż nie przeprowadzono rzetelnego postępowania administracyjnego, które wykazałoby przyczynę powstania naruszenia. Dalej strona podniosła, iż parametry ładunku, zgodnie z informacjami uzyskanymi od załadowcy ładunku, mieściły się w posiadanym przez przewoźnika zezwoleniu kat. V. W ocenie strony doszło również do naruszenia art. 130a ust. 1 pkt. 3 p.r.d., poprzez pozostawienie pojazdu bez nadzoru w miejscu przeprowadzenia kontroli.

GITD po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt. 1-3 kpa. Wyjaśnił ponadto, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d.

Organ przytoczył treść art. 92a ust. 1 u.t.d. i zaznaczył, że zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9. Natomiast popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.

Odnosząc się do naruszenia Ip. 10.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- długość zespołu pojazdów - 18,3 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 1,8 m, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 10,9 %).

Organ wskazał, że pomiaru długości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI o nr ITD.6/2018, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] w dniu [...] lipca 2018 r. Organ wskazał, że powyższy dokument został okazany kontrolowanemu.

Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2019 r.

Organ wskazał, że kara pieniężna z tytułu przedmiotowego naruszenia wynosi: 2.000 zł.

Następnie organ, odnosząc się naruszenia Ip. 10.4.3 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- szerokość zespołu pojazdów z ładunkiem - 3,16 m (po odjęciu błędu w wysokości1%) - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 0,61 m.

Pomiaru szerokości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI o nr ITD.6/2018, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] w dniu [...] lipca 2018 r. Organ wskazał, że powyższy dokument został okazany kontrolowanemu.

Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Organ wskazał, że kara pieniężna z tytułu przedmiotowego naruszenia wynosi 5.000 zł.

Odnosząc się zaś do naruszenia lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:

- rzeczywista masa całkowita 61,1 t, - przekroczenie o 21,1 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 52,75 %).

Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] kwietnia 2019 r. Pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/III o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwem deklaracji z dnia 11 stycznia 2018 r. Organ wskazał, że powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2019 r.

GITD zaznaczył, że zgodnie z Ip. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 20% sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Poinformował ponadto, że kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 30.10.2018 r. do 30.10.2020 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 5 tabeli.

Skoro - zdaniem GITD - przekroczono dmc z zezwolenia to - zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. - przejazd odbywał się bez zezwolenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Organ wskazał także, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił :

- wydanie decyzji z pominięciem art. 67 p.r.d. - odstępstwo od obowiązku spełniania przez pojazd warunków technicznych;

- naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 k.p.a., tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady udzielania informacji poprzez zamieszczenie w opisie naruszeń wydanej decyzji nieprawdziwych treści niezwiązanych z przedmiotowym postępowaniem a będących uzasadnieniem i podstawą do nałożenia kary w wydanej decyzji;

- naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnianie wniosków dowodowych przedstawionych przez stronę postępowania w postaci zamówienia oraz dokumentacji technicznej maszyny będącej podstawą realizacji zlecenia;

- naruszenie art. 92c u.t.d.;

- przeprowadzenie kontroli z naruszeniem art. 130a ust. 1 p.r.d. ze względu na pozostawienie pojazdu po dokonaniu kontroli do czasu usunięcia nieprawidłowości lub uzyskania zezwolenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało uwzględnić.

W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej zostały nałożone na skarżącego na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d.

Jak stanowi art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika do ustawy.

Zgodnie z lp. 10.2.4. załącznika nr 3 do u.t.d. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20 %, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 zł,

Stosownie do lp.10.3.2. załącznika nr 3 do u.t.d. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona powyżej 2% do mniej niż 20 %, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł.

Na podstawie lp. 10.4.3. załącznika nr 3 do u.t.d., dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona od wartości 3,10 m, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 zł.

W niniejszej sprawie suma nałożonych kar wynosiła 17.000 zł, lecz z uwagi na art. 92a ust. 3 u.t.d. kara pieniężna została ograniczona do kwoty 12.000 zł.

Zasadne są zarzuty skargi, które odnoszą się do stwierdzonego poprzez organ naruszenia lp. 10.2.4. załącznika nr 3 do u.t.d.

W zakresie tego naruszenia organ uznał, że skoro parametry pojazdu nie mieściły się w dopuszczalnych wartościach dla posiadanego zezwolenia, to podstawą do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnych norm były wartości określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

W istotnym zaś dla sprawy zakresie ww. przepisy - w § 3 ust. 1 pkt 2 - ustalają, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton.

Ww. stanowisko organu nie uwzględnia powoływanej przez stronę okoliczności, a mianowicie danych wynikających w ww. zakresie z dowodu rejestracyjnego pojazdu marki Volvo. Strona wskazuje, że zapisy w dowodzie rejestracyjnym w pkt F.3. świadczą o tym, że może ona korzystać z tzw. odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy.

Należy zauważyć, że art. 67 ust. 1 p.r.d. upoważnia ministra właściwego do spraw transportu w indywidualnych uzasadnionych przypadkach do zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że okoliczność posiadania decyzji o udzielonych dla kontrolowanego zespołu pojazdów odstępstwach została podniesiona przez skarżącego dopiero na etapie skargi, przy jednoczesnym braku przedłożenia materiału dowodowego na potwierdzenie wystąpienia wskazanej okoliczności. Znajdujące się zaś w aktach sprawy kserokopie dowodów rejestracyjnych nie zawierają informacji o udzielonych odstępstwach, a przekonanie strony, jakoby wskazane w sekcji F dokumentów wartości, równały się z uprawnieniem do wykonywania przewozów pojazdami o takich parametrach są niezasadne. Wskazanie w sekcji F punkcie 3 (dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów) dowodu rejestracyjnego ciągnika siodłowego wartości "120000 kg" nie oznacza, że jego użytkownik uprawniony jest do wykonywania transportu zespołem pojazdów o wskazanej masie rzeczywistej. Wartość ta przedstawia jedynie maksymalne wartości konstrukcyjne pojazdu, nie jest to jednak równoznaczne z zezwoleniem na poruszanie się zespołem pojazdów o takiej masie.

Sąd wskazuje, że po pierwsze skarżący nie powołuje się na ww. wartości wskazane w dowodzie rejestracyjnym pojazdu jako na wyłączające jego obowiązek ubiegania się o stosowne zezwolenie (którego brak rodzi odpowiedzialność na gruncie ustawy Prawo o ruchu drogowym za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu), ale jako na okoliczność mającą znaczenie dla odpowiedzialności na podstawie u.t.d. Po drugie, organ do tych okoliczności powinien odnieść się już w zaskarżonej decyzji. Nie było powodu aby strona dodatkowo powoływała się na ww. okoliczności w postępowaniu administracyjnym skoro wynikają one z urzędowych wpisów w dowodzie rejestracyjnym, skopiowanym w tej części przez organ w trakcie kontroli drogowej. Kopie te stanowią materiał dowodowy sprawy.

Dlatego w ponownym postępowaniu organ oceni znaczenie dla sprawy ww. okoliczności.

Poza tym ma rację skarżący, że organ odwoławczy - zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy - w ogóle nie wypowiedział się co do powoływanych przez stronę argumentów związanych z podjętymi przez nią działaniami w zakresie ustalenia wagi ładunku w celu zapewnienia zgodności z prawem skontrolowanego przejazdu. Sąd przypomina, że spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji, przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że z zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę wynika, że w sprawie skarżącego została wydana, a przynajmniej było prowadzone, postępowanie w sprawie jego odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.

Ta okoliczność jest znacząca na gruncie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Otóż zgodnie z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższy przepis określa przesłanki, tryb i formę odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie § 1 wymaga formy decyzji administracyjnej. Jest to decyzja merytoryczna, w której organ administracji publicznej orzeka, że na podstawie komentowanego przepisu odstępuje od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej za niedopełnienie określonego ustawowo obowiązku (naruszenie ustawowo określonego zakazu). Spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania, a zatem nie jest to podstawa do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (adresata zakazu). Nie oznacza to zarazem oparcia odpowiedzialności administracyjnej na zasadzie winy (A.Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego Opublikowano: LEX/el. 2019).

Przepis ten przyjmuje szerokie rozumienie zakazu ne bis in idem na wzór przyjętego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, obejmującego nie tylko przypadki zbiegu odpowiedzialności za czyny sankcjonowane z mocy prawa karnego, ale również przypadki zbiegu odpowiedzialności za czyny sankcjonowane z mocy prawa karnego i innych przepisów prawa publicznego, w tym prawa administracyjnego, jeśli przewidują one środki o charakterze represyjnym (zob. wyroki TK: z 24.01.2006 r., SK 52/04, OTK-A 2006/1, poz. 6; z 18.11.2010 r., P 29/09, OTK-A 2010/9, poz. 104; z 12.04.2011 r., P 90/08, OTK-A 2011/3, poz. 21).

Przesłanki zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., które muszą być spełnione łącznie, są następujące:

1) uprzednie prawomocne ukaranie,

2) za to samo zachowanie,

3) strony,

4) jedną z kar wymienionych w komentowanym przepisie.

Konieczne jest ponadto wykazanie, że "uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna". Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany, po pierwsze, ocenić, jakie cele spełniają uprzednia kara i aktualna administracyjna kara pieniężna; po drugie, ustalić, które z wchodzących w rachubę celów kary uprzedniej i administracyjnej kary pieniężnej są tożsame; po trzecie, ocenić, czy i w jakim stopniu uprzednio nałożona kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie występuje tożsamość (identyczność) zachowania będącego przedmiotem postępowania na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i postępowania zakończonego decyzją wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Chodzi bowiem o to samo zdarzenie, tj. wyniki kontroli zespołu pojazdów.

Kolejną przesłanką zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. jest tożsamość (identyczność) osoby. Chodzi o jedną i tę samą osobę, która jest stroną dwóch postępowań zakończonych nałożeniem kar pieniężnych; niezależnie od tego, czy nazwiemy ją podmiotem wykonującym przejazd czy przewoźnikiem drogowym wykonującym przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego. Mamy tu bowiem do czynienia z przedsiębiorcą wykonującym zarobkowo transport drogowy.

Następną przesłanką jest uprzednie ukaranie za to samo zachowanie strony postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Ustawodawca wymaga, aby ukaranie administracyjną karą pieniężną było prawomocne.

Sąd nie posiada więc wiedzy, czy w tamtej sprawie mamy do czynienia z prawomocnym ukaraniem administracyjną karą pieniężną. Uwzględniając zatem ratio legis analizowanego przepisu art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., konieczne jest poczynienie przez organy inspekcji transportu drogowego ustaleń, czy sprawa ukarania strony w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, została rozstrzygnięta prawomocnie. Dopiero ustalenie kwestii wcześniejszej prawomocności jednej z omawianych decyzji nakładających kary na stronę, pozwoli organowi, przy rozważaniu zaistnienia przesłanek z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygnąć, w której ze spraw mógłby odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu.

Reasumując, podkreślić należy, że brzmienie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. jest kategoryczne i nakazuje organowi administracji publicznej, w drodze decyzji, odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz poprzestanie na pouczeniu w przypadku spełnienia określonych w nim przesłanek. Brak tu zatem miejsca na uznaniowość organu.

Dlatego też organ powinien szczegółowo przeanalizować stan sprawy pod kątem możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., uwzględniając powyżej zaprezentowane stanowisko Sądu.

Warto zauważyć, że w uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej do kodeksu postępowania administracyjnego m.in. przepisy odnoszące się do kar administracyjnych (druk sejmowy nr 1181), wyraźnie podkreślono, iż automatyzm nakładania kar i brak uwzględniania okoliczności danej sprawy nie sprzyja zapewnieniu sprawiedliwego - w odczuciu społecznym - działania administracji. Stan taki budzi również zastrzeżenia z uwagi na zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, w szczególności na zasadę proporcjonalności. Z tego względu w orzecznictwie i doktrynie postuluje się, aby w przypadkach, gdy wyraźne brzmienie przepisu nie stoi temu na przeszkodzie, wykładać przepisy dotyczące kar administracyjnych, dążąc do rozszerzenia gwarancji procesowych praw obywatela oraz obowiązywania zasady zaufania do organów państwa.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji wyroku.