Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 137/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 w zw. z  par. 2 pkt 1,  art. 145  par. 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 5,  art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, Józef Kremis, , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowy przyznania płatności bezpośrednich na rok 2007 z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (powoływanej w dalszych wywodach skrótem: "ARiMR") we W. przyznał J. Ł. jednolitą płatność obszarową ("JPO") na rok 2007, w kwocie [...] zł. Decyzja ta – niekwestionowana w trybie nadzoru instancyjnego – uzyskała walor rozstrzygnięcia ostatecznego.

Po przedłożeniu przez stronę – w dniu [...] r. – umowy sprzedaży zawartej jeszcze w dniu [...] r., na podstawie której zainteresowany zbył część działek, od których przyznano mu płatności, organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r. (postanowienie z dnia [...] r.). Następnie, organ ten wydał – w ramach wznowionego postępowania – w dniu [...] r. decyzję Nr [...], w której uchylił swoją własną decyzję z dnia [...] r. (Nr [...]), a orzekając merytorycznie odmówił przyznania stronie płatności bezpośrednich na 2007 r. i nałożył sankcję finansową w okresie trzech lat kalendarzowych.

Wydane we wznowionym postępowaniu, pierwszoinstancyjne orzeczenie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W., z dnia [...] r. (Nr [...]), wydaną po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego.

W pierwszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia (s. 1-3) organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i przywołał podstawowe okoliczności stanu faktycznego. Wyraził następnie zapatrywanie, że w rozpatrywanym przypadku znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, zwłaszcza zaś przepisy art. 7 ust. 1 i art. 21 ust. 1 pkt 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie noweli do tej ustawy, z dnia 29 lutego 2008 r. (s. 3 uzasadnienia drugoinstancyjnej decyzji).

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał za uzasadnione wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Dopiero bowiem po wydaniu pierwotnej, ostatecznej decyzji zapadłej w dniu [...] r. (Nr [...]), została ujawniona nowa okoliczność istniejąca już co prawda w chwili podejmowania tamtej decyzji, nieznana jednak organowi. Okolicznością tą stanowił fakt zbycia przez stronę – jeszcze przed wydaniem pierwotnej decyzji przez organ pierwszej instancji (bo w dniu [...] r.) – części działek, od których zostały jej przyznane płatności. Zdaniem organu wyższego stopnia, zaistniała zatem podstawa do wznowienia postępowania, wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W ramach ponownej, merytorycznej oceny sprawy, organ drugiej instancji podkreślił zwłaszcza, iż dokonując – w dniu [...] r. – sprzedaży trzech działek objętych wnioskiem o płatności na 2007 r., zainteresowany przestał być ich posiadaczem (faktycznym użytkownikiem), co wykluczało możliwość przyznania mu płatności od tych gruntów, w świetle ówczesnych postanowień art. 7 ust. 1 ustawy z 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej. Przepis ten nie precyzował co prawda wtedy jednoznacznie okresu posiadania uzasadniającego przyznanie płatności, jednakże wynikało to z art. 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) Nr 2019/93, (WE) Nr 1452/2001, (WE) Nr 1453/2001, (WE) Nr 1454/2001, (WE) Nr 1868/94, (WE) Nr 1251/1999, (WE) Nr 1254/1999, (WE) Nr 1673/2000, (EWG) Nr 2358/71 i (WE) Nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270/1 z 21 października 2003 r. ze zm.). Wskazany przepis przesądza o tym, że płatności przyznawane są w relacji do roku kalendarzowego i wypłacane w terminie do 1 grudnia tego roku, w którym złożono wniosek. Znaczenie przywołanego unormowania podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny.

O konieczności użytkowania gruntów w dniu wydania decyzji przyznającej płatności – wywodził dalej organ odwoławczy – świadczy także rozwiązanie przyjęte w art. 21 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy, wedle którego, w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego, jednolita oraz uzupełniająca płatność obszarowa, o które ubiega się przekazujący, są przyznawane przejmującemu, jeżeli przekazanie nastąpiło nie później niż do dnia wydania decyzji w sprawie płatności. W tym fragmencie uzasadnienia swojego orzeczenia Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał orzeczenia sądów administracyjnych, w których poszczególne składy orzekające także wyeksponowały znaczenie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2007 r. dla oceny faktu wyzbycia się działek objętych wnioskiem za dany rok kalendarzowy, zajmując identyczne stanowisko.

Odpierając zarzut odwołującej się strony, iż w sprawie powinien być zastosowany przepis ar. 7 ust. 1 ustawy z 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, ale w brzmieniu nadanym nowelą tej ustawy z dnia 29 lutego 2008 r., kiedy to wyraźnie wskazał ustawodawca, iż chodzi o grunty będące w posiadaniu wnioskodawcy w dniu 31 maja tego roku, w którym został złożony wniosek, organ odwoławczy wskazał na regułę intertemporalną zawartą w art. 4 noweli, o której mowa. Przepis ten przewiduje, iż do postępowań w sprawach płatności lub płatności cukrowej wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia noweli w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dla ostatecznego kierunku załatwienia sprawy we wznowionym postępowaniu nie bez znaczenia – w ocenie organu wyższego stopnia – jest i to, że wnioskodawca powinien znać zasady przyznawania płatności, o które się ubiega, co poświadcza podpisując wniosek. Wśród wielu innych, obciąża go również powinność informowania organu o każdym fakcie mającym wpływ na nienależne przyznanie płatności i o każdej zmianie okoliczności faktycznych, jaka nastąpiła w okresie od złożenia wniosku do wydania decyzji.

Biorąc pod uwagę wszystkie przytoczone argumenty, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Podkreślono przy tym, że uzasadniona była zarówno odmowa przyznania jakichkolwiek płatności, jak i zastosowanie trzyletnich sankcji finansowych. Konieczność zastosowania obu merytorycznych rozstrzygnięć wynikała z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973 /2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE L 345 z dnia 20 listopada 2004 r. ze zm.). Zbycie części działek przed wydaniem decyzji w sprawie płatności spowodowało bowiem 57,94 % różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną. Przekroczono więc 50 % próg, o którym mowa w art. 138 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia Nr 1973/2004, co skutkuje odmową przyznania płatności i zastosowaniem sankcji finansowych (w uzasadnieniu drugoinstancyjnego rozstrzygnięcia pomieszczono stosowne wyliczenia).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. Ł. sformułował następujące zarzuty wobec decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR:

• naruszenia art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (późniejsza nazwa – ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego), co miałoby się przejawiać dwojako: po pierwsze, organ błędnie zastosował przepis art. 7 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie noweli z dnia 29 lutego 2008 r.; po drugie, organ nie zastosował art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., w brzmieniu nadanych nowelą, o której dopiero co była mowa;

• naruszenia art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. nowelizującej ustawę z dnia 26 stycznia 2007 r., przez błędne zastosowanie tego przepisu;

• naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a., przez uchybienie przewidzianych tam obowiązków bądź ich wykonanie w sposób narażający skarżącego na szkodę i utratę zaufania do organów państwa.

W ocenie zainteresowanego, wszystkie wymienione naruszenia miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy

Autor skargi potwierdził w jej uzasadnieniu fakt zbycia trzech działek objętych wnioskiem o płatności na 2007 r., co nastąpiło w dniu [...] r. Zdaniem strony skarżącej, okoliczność ta nie powinna mieć jednak wpływu na kierunek rozstrzygnięcia podjętego we wznowionym postępowaniu, z następujących powodów.

Po pierwsze, nieuprawnione jest stanowisko organów wiążących przyznanie (lub odmowę przyznania) płatności z sytuacją istniejącą w dacie wydania decyzji. W tym kontekście zwrócono uwagę, że przeniesienie posiadania części działek nastąpiło dopiero po zebraniu przez wnioskodawcę plonów. Strona użytkowała je zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki przez cały okres wegetacji uprawianych tam roślin, stosując wszelkie zabiegi agrotechniczne i utrzymując grunty w dobrej kulturze rolnej. Zdaniem autora skargi, spełnione zostały zatem cele, dla realizacji których unormowania unijne przewidują płatności rolnicze.

Po drugie, skoro kwestionowane decyzje zostały wydane we wznowionym postępowaniu, w którym organy rozpatrują wszak sprawę na nowo, ich powinnością było wydanie decyzji z zastosowaniem przepisów obowiązujących w chwili wydawania nowej decyzji. Odstąpienie od tej zasady dopuszczalne jest wyłącznie na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego, co nie zachodzi – zdaniem strony skarżącej – w niniejszym przypadku. Ponieważ postępowanie zostało wznowione w dniu [...] r., przeto organy winny były zastosować przepisy art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., z uwzględnieniem noweli z dnia 29 lutego 2008 r. Z art. 7 ust. 1 (w znowelizowanym brzmieniu tego przepisu) wynika zaś, iż płatności są przyznawane rolnikowi w odniesieniu do powierzchni gruntów, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku kalendarzowego, którego dotyczy wniosek.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów ad-ministracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawie-dliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy administracji rolnej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji admini-stracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, sądy te są zobowiązane do oddalenia skarg na decyzje zgodne z prawem (art. 151 tej samej ustawy).

Biorąc pod uwagę przytoczone, podstawowe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie mogła być uwzględniona, z następujących przyczyn.

W rozpoznawanym przypadku sądowa kontrola ograniczała się w istocie do przesądzenia dwóch podstawowych kwestii: 1) zasadności (bezzasadności) wznowienia postępowania przez organy administracji rolnej; 2) wydania przez te organy decyzji we wznowionym postępowaniu na podstawie właściwych (niewłaściwych) przepisów prawa materialnego i procesowego. Dokonując oceny w tak zakreślonych granicach, skład orzekający nie dopatrzył się naruszeń zarzucanych w skardze.

Niekwestionowany jest w sprawie fakt zbycia przez zainteresowanego części działek objętych jego wnioskiem o płatności na 2007 r., jeszcze przed wydaniem w sprawie pierwotnej, ostatecznej decyzji (z dnia [...] r., Nr [...]), o czym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. nie wiedział podejmując to rozstrzygnięcie. Nie może więc budzić wątpliwości, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Chodzi o ujawnienie istotnej dla sprawy, nowej okoliczności faktycznej – a zarazem nowego dowodu w postaci aktu notarialnego potwierdzające zawarcie umowy – które co prawda istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi. Zmiana areału gruntów znajdujących się w posiadaniu wnioskodawcy jest bowiem z pewnością istotną okolicznością (w rozumieniu przywołanego przepisu), którą organ decyzyjny musi mieć na uwadze przy ferowaniu swojego rozstrzygnięcia, niezależnie od takiego, czy innego brzmienia przepisu formułującego wymóg posiadania nieruchomości rolnych przez wnioskodawcę, deklarującego grunty do płatności. Osobnym zagadnieniem jest znaczenie, jakie należy przypisać faktowi zbycia części gruntów objętych wnioskiem jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie płatności. W rozpoznawanej sprawie organ był jednak w ogóle pozbawiony możliwości dokonania w tym zakresie jakiejkolwiek oceny, ponieważ zbycie nie zostało ujawnione przez stronę, mimo bezspornego istnienia takiej powinności. W tej sytuacji ujawnienie faktu zbycia oraz dowodu potwierdzającego tą okoliczność, w pełni uprawniały organy do wznowienia postępowania w sprawie płatności na 2007 r., o które strona skarżąca się ubiegała.

Zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania z góry przesądzało o konieczności uchylenia pierwotnej decyzji (z dnia [...] r., Nr [...]) i wydania nowego orzeczenia rozstrzygającego o istocie sprawy, zgodnie z dyspozycją wynikająca z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Orzekając we wznowionym postępowaniu o meritum sprawy, organy muszą przestrzegać zasady tożsamości tejże sprawy, w aspekcie przedmiotowym, podmiotowym i co do podstawy prawnej (por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 606). Chociaż budzi wątpliwości problem, wedle jakich przepisów prawa materialnego organ rozstrzyga sprawę administracyjną we wznowionym postępowaniu, w judykaturze wyrażono w tym zakresie zapatrywanie, zgodnie z którym, nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa ta nie była w danej sytuacji ogóle rozstrzygnięta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84; ONSA 1984, Nr 1, poz. 59, z aprobującą glosą J. Borkowskiego, OSPiKA 1985, Nr 5, poz. 95). Skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę podziela ten pogląd.

Dla potrzeb rozpoznawanego przypadku, przyjęcie przedstawionego stanowiska sprowadza stan sprawy do takiej oto sytuacji. Po wyeliminowaniu z obrotu pierwotnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. (z dnia [...] r., Nr [...]), wskutek stwierdzenia, ze istniały podstawy do wznowienia postępowania (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), trzeba konsekwentnie przyjąć, że wniosek strony o przyznanie płatności na rok 2007 nie został załatwiony. To powodowało dalsze skutki, istotne przede wszystkim dla przesądzenia spornej w rozpoznawanym przypadku kwestii stanu normatywnego, na podstawie którego sprawa miała być rozpatrzona przez organy administracji rolnej. Problem to ważki zwłaszcza dlatego, że z dniem 15 marca 2008 r., nastąpiła zmiana brzmienia art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. zmieniającej tamtą ustawę (Dz. U. Nr 44, poz. 262). Wspomniana w tym miejscu nowela zmieniła tytuł ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., której przedmiot określono jako "ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ta kwestia ma jednak marginalne znaczenie.

Trafnie za to przyjęły organy obu instancji, iż wobec zmienionego brzmienia art. 7 – i uwzględniając przedstawione konsekwencje zasadnego wznowienia postępowania, wynikające z dyspozycji art. 151 § 1 pkt 2 in principio k.p.a. – istotne znaczenie dla wyboru prawa materialnego, podług którego należało załatwić nierozpatrzony wciąż wniosek zainteresowanego z 2007 r., ma postanowienie art. 4 noweli. W przepisie tym legislator przesądził, iż: "Do postępowań w sprawach przyznania płatności lub płatności cukrowej, o których mowa w ustawie wymienionej w art. 1, wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe." Takie unormowanie oznacza, że każdy wniosek o płatności, złożony przed dniem wejścia w życie noweli (tzn. przed dniem 15 marca 2008 r.) i do tej daty niezałatwiony "decyzją ostateczną", podlega rozpatrzeniu według regulacji obowiązującej przed wejściem w życie noweli, o której mowa. Zgodnie z wcześniejszymi wywodami, nie powinno być zaś wątpliwości co do tego, że wyeliminowanie z obrotu – we wznowionym postępowaniu – pierwotnej decyzji (z dnia [...]r., Nr [...]) spowodowało powstanie takiej właśnie sytuacji, skoro nowa decyzja, rozstrzygająca o istocie sprawy, wydawana jest wówczas przy przyjęciu założenia, że sprawa nie była do tej pory w ogóle rozstrzygnięta. Wobec wyeliminowania z obrotu pierwotnej decyzji we wznowionym postępowaniu, nie można przyjmować odmiennego zapatrywania, jakie zaprezentowano w skardze, jakoby przepis art. 4 noweli nie miał w sprawie zastosowania, ponieważ sprawa była już onegdaj załatwiona decyzją, która uzyskała walor ostatecznego rozstrzygnięcia. Pogląd taki prowadziłby w konsekwencji do zanegowania istoty wznowionego postępowania, którego celem jest eliminowanie z obrotu prawnego – w nadzwyczajnym trybie weryfikacji – ostatecznych decyzji dotkniętymi kwalifikowanymi wadami wskazanymi w art. 145 i 145a k.p.a.

W konkluzji tej części rozważań godzi się kategorycznie podkreślić, że słusznie oceniły organy obu instancji niezałatwiony wniosek strony z 2007 r. z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego do czasu wejścia w życie, wielokrotnie już powoływanej noweli z dnia 29 lutego 2008 r. Zachowano w ten sposób – dodatkowo – tożsamość temporalną sprawy rozpatrywanej we wznowionym postępowaniu, ze sprawą rozpatrywaną wcześniej w postępowaniu zwykłym. Tamten reżim prawny (a nie ten, który został wprowadzony nowelą) stanowiłby bowiem podstawę podejmowania pierwotnej decyzji w sprawie, gdyby zainteresowany powiadomił organ o zbyciu części działek objętych wnioskiem o płatności, do czego był zobowiązany, co słusznie uwypuklił Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. w uzasadnieniu swojej decyzji. Organy administracji rolnej obu instancji byłyby zmuszone uwzględnić nowe rozwiązania jedynie w wypadku wykorzystania przez prawodawcę w art. 4 noweli z 2008 r. zasady bezpośredniego działania ustawy nowej, czego jednak ten nie uczynił.

Wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w skardze, nie można wreszcie skutecznie zarzucić organom wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy, dokonanej na kanwie rozwiązań obowiązujących do czasu wejścia w życie wielokrotnie powoływanej noweli.

Wypada się przede wszystkim zgodzić z twierdzeniem organu drugiej instancji, stosownie do którego, mimo że art. 7 ust. 1 ustawy z 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej nie precyzował jednoznacznie (w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 15 marca 2008 r.) okresu posiadania uzasadniającego przyznanie płatności, kwestię tą regulował jednak art. 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) Nr 2019/93, (WE) Nr 1452/2001, (WE) Nr 1453/2001, (WE) Nr 1454/2001, (WE) Nr 1868/94, (WE) Nr 1251/1999, (WE) Nr 1254/1999, (WE) Nr 1673/2000, (EWG) Nr 2358/71 i (WE) Nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270/1 z 21 października 2003 r. ze zm.). Wskazany przepis przesądzał bowiem o tym, że płatności przyznawane są w odniesieniu do roku kalendarzowego i wypłacane być powinny w terminie do 1 grudnia tego roku, w którym złożono wniosek. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to zapatrywanie, przyjmowane przecież także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. choćby judykat przywołany w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji).

Niniejszy wyrok wpisuje się także w ustaloną linię orzeczniczą (bogato zilustrowaną przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR), wykształconą na bazie dawnego (sprzed noweli z dnia 29 lutego 2008 r.) stanu normatywnego, akcentującą znaczenie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. dla obecnie rozważanej kwestii. Sąd podziela przekonanie organu odwoławczego, że ostatnio wymieniony przepis dostarcza dodatkowego, silnego argumentu o konieczności użytkowania gruntów w dniu wydania decyzji przyznającej płatności, skoro przewiduje on, iż w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego, jednolita oraz uzupełniająca płatność obszarowa, o które ubiega się przekazujący, są przyznawane przejmującemu, jeżeli przekazanie nastąpiło nie później niż do dnia wydania decyzji w sprawie płatności.

Z wszystkich przytoczonych względów skład orzekający nie dopatrzył się wydania weryfikowanej decyzji z naruszeniem prawa, co obligowało do oddalenia skargi, zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a.