Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SAB/Po 12/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi D. M. na bezczynność Starosty G., w przedmiocie nieprzekazania decyzji dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ujętej w piśmie procesowym z dnia [...] października 2015 r., D. M. zaskarżył bezczynność Starosty G., która w jego ocenie polega na nieprzesłaniu przez ten organ do Komendy Wojewódzkiej Policji w P., w trybie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, dalej: "rozporządzenie"), decyzji Starosty G. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Skarżący podniósł, że Starosta winien decyzję tę przekazać KWP w P. na właściwym formularzu, co wynika z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Decyzji takiej nie dostarczono natomiast ani po jej wydaniu, ani też na wyraźne żądanie skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] i [...] września 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Starosta G. wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że przychylając się do prośby skarżącego przesłał Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P. uwierzytelnioną kserokopię decyzji, chociaż zdaniem tego organu nie spoczywa na nim w tym względzie taki obowiązek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga, jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, sąd ten z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W szczególności sąd bada czy sprawa objęta skargą należy do właściwości sądu administracyjnego, jako że w przypadku negatywnej oceny tej przesłanki, zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Analiza przywołanych powyżej regulacji wskazuje, że nie każdy przypadek bezczynności organu administracji publicznej poddany jest kognicji sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą bowiem orzekać w sprawach skarg na bezczynność tych organów wyłącznie w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 P.p.s.a., to jest - ogólnie rzecz ujmując – w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 1-4 P.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a.), a także aktów lub czynności wyłączonych expressis verbis spod kognicji sądów w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt. 9 P.p.s.a.).

W niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi strona skarżąca uczyniła bezczynność Starosty G. jakiej organ ten miał się dopuścić w poinformowaniu Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wydaniu względem skarżącego decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Oceniając dopuszczalność tej skargi z perspektywy podanych dotychczas regulacji procesowych należy rozważyć czy poinformowanie właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, o którym stanowi § 6 ust. 2 rozporządzenia, należy traktować jako któryś z aktów lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 1-4 P.p.s.a., bądź też akt lub czynność wprost wyłączony spod zakresu zastosowania art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., bowiem wyłącznie w przypadku bezczynności w podjęciu tego rodzaju aktów lub czynności przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli: - wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem decyzji, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1, 1a lub 4 lit. b lub c ustawy (pkt 1), - w razie otrzymania informacji o pozytywnym wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, o którym mowa w art. 114 ust. 1: a) pkt 1 lit. a ustawy, jeżeli sprawdzenie to obejmowało umiejętności praktyczne i wiedzę teoretyczną, b) pkt 1 lit. b albo pkt 2 ustawy (pkt. 2). Natomiast § 6 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że starosta niezwłocznie informuje komendanta wojewódzkiego Policji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji o okolicznościach, o których mowa w ust. 1 pkt. 1 i 2, na formularzach, których wzory są określone odpowiednio w załącznikach nr 4 i 5 do rozporządzenia, oraz o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, cofniętego na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 2 i 4 lit. a ustawy, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia.

Nie powinno ulegać jakimkolwiek wątpliwościom, że informacja o okolicznościach, o których mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia, skierowana do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji nie przybiera formy decyzji bądź postanowienia, o której stanowi art. 3 § 2 pkt. 1-3 P.p.s.a. Nie jest to także akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., bądź akt lub czynność, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt. 9 P.p.s.a.

Do kategorii aktów lub czynności z art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. bądź art. 3 § 2 pkt. 9 P.p.s.a. zaliczyć bowiem należy akty lub czynności, które charakteryzują się przede wszystkim następującymi cechami: 1) nie są decyzją ani postanowieniem; 2) mają charakter zewnętrzny, to jest są skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi; 3) są skierowane do indywidualnego podmiotu, a więc nie mają charakteru generalnego; 4) mają charakter publicznoprawny (należą do materii z zakresu administracji publicznej i mają charakter władczy); 5) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 6) podejmowane są przez podmiot wykonujący administrację publiczną (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także przywołana tam literatura przedmiotu i orzecznictwo). Tymczasem czynność materialno-techniczna, o której mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia, a co do której zdaniem skarżącego Starosta G. pozostaje w bezczynności, ma wyłącznie informacyjny charakter, skierowana jest do organu władzy publicznej (właściwego komendanta wojewódzkiego Policji), a nie do podmiotu administrowanego, i nie dotyczy wynikających z przepisów prawa uprawnień lub obowiązków tego ostatniego. Czynność ta nie rozstrzyga zatem władczo co do charakteru powiązania z uprawnieniami i obowiązkami określonymi w obowiązującym prawie.

Wobec powyższego należy uznać, że bezczynność starosty w dokonaniu czynności, o której stanowi art. 6 § 2 rozporządzenia, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.