Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3159/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3, art. 54 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na rozprawie sprawy ze skarg K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz K. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 6 216 zł (słownie: sześć tysięcy dwieście szesnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Trzema decyzjami z [...] czerwca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] grudnia 2005 r. określające Skarżącej – K. Sp. z o.o. w W. prawidłową wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych wskazanymi w decyzjach zgłoszeniami celnymi.

Powodem wydania ww. decyzji było obniżenie wartości celnej importowanych towarów, skutkujące zmniejszeniem podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji jego określeniem w wysokości niższej niż zadeklarowana

w zgłoszeniach celnych. Przedmiotem sporu w sprawie było m.in. to, czy dopuszczalne jest w każdym czasie orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę. Zdaniem organów podatkowych taka sytuacja jest możliwa. Skoro bowiem zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty, nie mogło wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia. Po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie. Organ odwoławczy może jednak wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, z późń. zm., dalej: "Ordynacja podatkowa").

Z poglądem tym nie zgodziła się Skarżąca, która zaskarżyła powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. Sąd - działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późń. zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Wa 2380/08, III SA/Wa 2381/08 oraz III SA/Wa 2382/08 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je pod wspólną sygnaturą III SA/Wa 2380/08. Wyrokiem wydanym w tym samym dniu, tj. z 2 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił przedmiotowe skargi. W uzasadnieniu stwierdził, że skoro zobowiązanie

w podatku od towarów i usług powstało z mocy prawa i zostało zapłacone w wysokości większej niż należna, to zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. zobowiązania to wygasło w całości z chwilą zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Tym samym wydanie zaskarżonych decyzji, określających wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego, nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem

i wyrokiem z 17 listopada 2010 r. uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w W., przed terminem rozprawy wyznaczonym na 23 lutego 2011 r., trzema decyzjami z [...] grudnia 2010 r. uwzględnił w całości skargi Skarżącej i zgodnie z żądaniem uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Odpisy powyższych decyzji doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 3 stycznia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił wydając decyzje z 22 grudnia 2010 r. Z chwilą ich doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestał więc istnieć przedmiot skarg, jakim były decyzje z [...] czerwca 2008 r.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.

Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega

w niniejszej sprawie umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji.

Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczone wpisy od skarg (w łącznej wysokości 1 305 zł), wynagrodzenie reprezentującego Skarżącą doradcy podatkowego (łącznie w kwocie 4 860 zł) i inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłaty skarbowe od pełnomocnictwa w łącznej wysokości 51 zł).

O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075 z późń. zm.).