Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1683/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić S. T. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący – S. T. wniósł skargę na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 22 lutego 2016 r. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zaskarżona zmiana interpretacji indywidualnej zawierająca pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu została prawidłowo doręczona Skarżącemu w dniu 25 lutego 2016 r. (k. 23 akt administracyjnych).

Skarżący w dniu 11 marca 2016 r. wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Podkreślić także należy, że przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednego z nich czyni skargę niedopuszczalną.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że Minister Finansów - działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie - wydał interpretację indywidualną w dniu 22 lutego 2016 r. Interpretacja ta została skutecznie doręczona Skarżącemu w dniu 25 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 23 akt adm.).

Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarżący w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do 10 marca 2016 r. powinien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt sprawy wynika natomiast bezspornie, iż Skarżący nie spełnił tego warunku, ponieważ wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 11 marca 2016 r. (data stempla pocztowego - k. 24 akt adm.), a więc z uchybieniem terminu.

Należy stwierdzić więc, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane zostało po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., a zatem jest bezskuteczne. Uchybienie warunkom wniesienia skargi określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowiło w konsekwencji przeszkodę do skutecznego wniesienia skargi do sądu.

Wobec powyższego Sąd badając warunki formalne dopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.