Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 24/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia del. NSA Paweł Miładowski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. i A. małż. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 101/06 w sprawie ze skargi H. i A. małż. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 101/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S z dnia [...] umarzającą postępowanie w sprawie zmiany stanu wody na gruncie spowodowanej remontem drogi ul. [...] – [...] – [...] w O..

Organ odwoławczy podał, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek H. i A. K., którzy wystąpili do Prezydenta Miasta O. w sprawie naruszania stosunków wodnych na gruncie na skutek nieprawidłowego wykonania remontu ul. [...], przy której posiadają posesję zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyznaczyło Prezydenta Miasta S do załatwienia przedmiotowej sprawy, który decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie uznając, że remont drogi ul. [...] nie wpłynął na zmianę spływu wód opadowych z tej ulicy ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Po rozpatrzeniu odwołania H. i A. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] uchyliło powyższą decyzję, wskazując, iż wyjaśnienie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy modernizacja ulicy [...] - boczna w O. została przeprowadzona legalnie i w sposób odpowiadający wymogom prawa budowlanego oraz postępowania wyjaśniającego na okoliczność szkód powstałych na działce małżonków K..

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S umorzył postępowanie w sprawie wyjaśniając, że wykonany remont ulicy nie spowodował zmiany kierunku spadku tej ulicy ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

W odwołaniu od tej decyzji H. i A. K. zarzucili organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję, gdyż organ I instancji nie wyjaśnił sprawy w sposób pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S umorzył postępowanie w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na gruncie spowodowanym odbudową ulicy [...] – boczna. Organ oparł decyzję na wynikach oględzin dokonanych w terenie, wyjaśnieniach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. oraz opinii wykonanej przez biegłego Wojewody Ś. w zakresie postępowania wodnoprawnego, której przedmiotem było zbadanie stosunków wodnych na działce będącej własnością małż. K. oraz na działce będącej drogą gminną.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, że nie narusza obowiązującego prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję H. i A. K. zarzucili naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, iż zastosowanie może mieć art. 105 § 1 k.p.a., przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.), przepisów k.p.a. nakazujących rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie i ustosunkowanie się do wszelkich zarzutów i wniosków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał skargę za niezasadną. Sąd stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa procesowego, w szczególności przepisu art. 7 i art. 77 k.p.a., a wydanie decyzji poprzedziło dokładne ustalenie przez organy istotnego w sprawie stanu faktycznego. Organy administracji nie naruszyły także przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.).

Sąd podzielił ustalenia organu I instancji o braku fizycznej możliwości powierzchniowego spływu wód opadowych z drogi na posesję skarżących. Powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (oględziny drogi i sąsiadujących nieruchomości, wykonane w toku oględzin fotografie i szkice oraz opinia wodnoprawna) Sąd wskazał, że posesję skarżących przed spływem wód chroni 3,5 metrowy podwyższony o około 15cm pas gruntu za ogrodzeniem oraz betonowy cokół ogrodzenia od ulicy o wysokości około 20cm. Z uwagi na podwyższony poziom chodnika, ukształtowany ze spadkiem w kierunku drogi, nie jest także możliwy spływ wody przez furtkę skarżących. Nadto, aby zapobiec podsiąkaniu wody z ulicy na działkę skarżących, na koszt Gminy O. zostało wykonane dodatkowe zabezpieczenie poprzez zaasfaltowanie pobocza.

W ocenie Sądu dowód z opinii wodnoprawnej stanowił dla organów obu instancji obiektywną podstawę do stwierdzenia braku istnienia materialnych przesłanek określonych w art. 29 ustawy - Prawo wodne. Z treści tej opinii wynika, że biegły dysponował materiałem w postaci dokumentacji dot. budowy drogi, wyjaśnieniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., mapami sytuacyjno - wysokościowymi, pomiarami geodezyjnymi na gruncie oraz wywiadami z właścicielami posesji nr [...] i [...]. Powyższe okoliczności stanowią o braku podstaw do zakwestionowania wniosku o nie stwierdzeniu faktu zakłócania przez Gminę O. stosunków wodnych w związku z remontem ul. [...] ze szkodą dla posesji skarżących - w rozumieniu art. 29 Prawa wodnego.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a. , gdyż organ I instancji przed wydaniem decyzji – pismem z dnia [...] - powiadomił skarżących o zgromadzeniu nowych dokumentów dotyczących postępowania, m.in. opinii wodnoprawnej, zakreślając 7 - dniowy termin do zapoznania się z aktami i wniesienia uwag. Także organ II instancji, pismem doręczonym skarżącym w dniu [...], powiadomił o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Sąd stwierdził, iż organy obu instancji pomyliły bezprzedmiotowość postępowania z bezzasadnością żądania strony. Sąd wskazał, iż bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Skoro w niniejszej sprawie nie stwierdzono zakłócenia stosunków wodnych, a tym samym brak jest przesłanek z art. 29 ustawy - Prawo wodne, zasadnym było wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy, a nie decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Jednakże decyzje obu instancji zawierają elementy merytorycznej oceny wniosku strony i w konsekwencji uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż umorzone postępowanie, jak i odmowa wydania decyzji w sprawie przywrócenia stanu wody na gruncie sprowadzają się do tego, że skarżący nie mogą uzyskać realizacji dyspozycji art. 29 Prawa wodnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli H. i A. K., reprezentowani przez adwokata R. J.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 29 ustawy - Prawo wodne, polegającą na błędnej subsumcji wyrażającej się w tym, że stanu faktycznego sprawy (aczkolwiek w dużym zakresie nieprawidłowo ustalonego) błędnie nie podciągnięto pod hipotezę tego przepisu;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienie polega na nie ustosunkowaniu się w uzasadnieniu do istotnych zarzutów skargi, dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego przedstawionej w uzasadnieniu i pominięciu kwestii wpływu na wynik sprawy okoliczności, iż całe postępowanie administracyjne prowadzone było w kierunku umorzenia postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość i obronę swą strona prowadziła jedynie w tym kierunku, co ostatecznie uniemożliwiło skuteczną obronę jej interesów.

W oparciu o powyższe zarzuty H. i A. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż jedyną przesłanką do umorzenia postępowania jest stwierdzenie jego bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 k.p.a. W takiej sytuacji, jeżeli w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek do umorzenia postępowania, to tym samym doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. W ocenie skarżących Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił istoty sprawy w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu orzeczenia brak jest analizy materiału dowodowego i zarzutów strony. Sąd oparł się jedynie na opinii biegłego, która - zdaniem skarżących - jest niejasna i nie odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wskazano, iż twierdzenia Sądu, że nie doszło do zaistnienia przesłanek określonych w art. 29 ustawy - Prawo wodne oraz, że Gmina wykonała czynności, które mają zapobiec niekorzystnym skutkom spowodowanym robotami, wzajemnie się wykluczają i świadczą o wadliwej ocenie materiału dowodowego. Zdaniem skarżących, Sąd winien poddać analizie te aspekty sprawy, w których są wątpliwości i w których ustalenia organu są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Nadto, skoro Sąd nie zakwalifikował stanu faktycznego sprawy pod dyspozycję art. 29 ustawy - Prawo wodne, to naruszył prawo materialne.

Podniesiono także, iż dokonana przez Sąd ocena prawidłowości pouczenia skarżących o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym jest błędna. Skarżący, gdy zostali poinformowani o możliwości wniesienia uwag, byli bowiem przekonani, że dotyczy to sprawy wszczętej z ich zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Ponadto pismo w sprawie możliwości ustosunkowania się co do materiału dowodowego zostało przesłane przez inny organ niż organ rozpoznający sprawę merytorycznie. Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż skarżącym nie została doręczona opinia wodnoprawna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż nie sposób się zgodzić z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Przedstawienie podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, a także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, publ. Lex, nr 187709).

W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p. p. s. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej jest rezultatem przeprowadzenia przez ten sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu zatem wskazanej ustawy, podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 331-332).

Odrębną kwestię stanowi zasadność stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji, o czym będzie mowa niżej.

Nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 29 ustawy - Prawo wodne przez jego błędną wykładnię. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie dokonywał wykładni tego przepisu, a tym samym nie mógł naruszyć art. 29 ustawy - Prawo wodne przez jego błędną wykładnię.

Podkreślić należy, iż w skardze kasacyjnej nie wskazano jaka winna być – zdaniem strony - prawidłowa wykładnia tego przepisu prawa. Nadto błędnej wykładni przepisu art. art. 29 ustawy - Prawo wodne H. i A. K. upatrują w tym, iż Sąd pierwszej instancji "dokonał błędnej subsumcji wyrażającej się w tym, że stanu faktycznego sprawy (aczkolwiek w dużym zakresie nieprawidłowo ustalonego) błędnie nie podciągnięto pod hipotezę tego przepisu".

Z uwagi na sposób sformułowania powyższego zarzutu podkreślić należy, iż naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Zastosowanie przepisu prawa materialnego w każdym przypadku musi być poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji normy prawnej.

Przyjęcie zaś przez Sąd pierwszej instancji określonego stanu faktycznego nie może uzasadniać zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię.

Jeśli strona zamierza zakwestionować stan faktyczny, przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji, to niezbędne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia określonych przepisów postępowania sądowego (por. Gruszczyński [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 410, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2005 roku, sygn. akt FSK 2027/04, LEX nr 172976).

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie postawiono zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny – jak już zaznaczono - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów proceduralnych, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami zaskarżonego wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt I PKN 58/97, OSNP 1997/22/436).

Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia organów administracji publicznej o braku fizycznej możliwości powierzchniowego spływu wód opadowych z drogi na posesję skarżących. Za takim stanowiskiem, zdaniem Sądu, przemawia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci opinii wodnoprawnej, oględzin drogi i sąsiadujących nieruchomości, wykonanych w toku oględzin fotografii i szkiców. Sąd pierwszej instancji ocenił zgromadzony materiał dowodowy i uznał, że organy wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy. W szczególności Sąd pierwszej instancji wskazał, że opinia biegłego została wydana w oparciu dokumentację dot. budowy drogi, wyjaśnienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., mapy sytuacyjno - wysokościowe, pomiary geodezyjne na gruncie oraz wywiady z właścicielami posesji nr [...] i [...]. Zwrócił też uwagę na pozostałe okoliczności sprawy, a mianowicie na 3,5 metrowy podwyższony o około 15 cm pas gruntu za ogrodzeniem, betonowy cokół ogrodzenia od ulicy o wysokości około 20 cm, podwyższony poziom chodnika, ukształtowany ze spadkiem w kierunku drogi i dodatkowe zabezpieczenie - zaasfaltowanie pobocza.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powyższe okoliczności stanowiły dla organów obu instancji podstawę do stwierdzenia braku istnienia materialnych przesłanek określonych w art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Jednocześnie Sąd stwierdził, iż skoro nie stwierdzono zakłócenia stosunków wodnych, to organ winien wydać decyzję orzekają co do istoty sprawy, a nie decyzję o umorzeniu postępowania. Zważywszy jednak, że decyzje organów obu instancji zawierają merytoryczną ocenę wniosku H. i A. K., Sąd uznał, iż w konsekwencji uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. I z takim stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić, albowiem uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają wyczerpującą ocenę merytoryczną wniosku H. i A. K. w świetle art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Z tego też względu sformułowanie rozstrzygnięcia nie mogło mieć istotnego wpływu na ocenę legalności tych decyzji.

W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 29 ustawy - Prawo wodne nie może odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.