Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1501/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Powołane przepisy: article: art 246 § 1 pkt 1, art 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Warszawa, dnia 26 lipca 2011 r. Referendarz Sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w całości w sprawie ze skargi A. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy wstrzymania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy p o s t a n a w i a: - przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1. zwolnić od kosztów sądowych; 2. ustanowić adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.


UZASADNIENIE

W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A. I. (dalej: "skarżąca" ) wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie w sprawie adwokata.

W uzasadnieniu wniosku oświadczyła, że wraz z małoletnią córką ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Nie ma możliwości podjęcia Polsce legalnego zatrudnienia. W chwili obecnej jedynym źródłem dochodu 2 osobowej rodziny jest świadczenie pieniężne od państwa polskiego w wysokości 1200 zł. Skarżąca w oświadczeniu podaje, iż otrzymywane pieniądze przeznacza na wynajem mieszkania w wysokości 500 zł miesięcznie, zakup odzieży, obuwia, wyżywienia, środków higieny, przyborów szkolnych dla córki oraz leków.

Ponadto jak wskazuje skarżąca, nie posiada wystarczającej wiedzy prawniczej, by móc "samodzielnie pokierować swoją sprawą", w sporządzeniu skargi skorzystała z bezpłatnej pomocy organizacji pozarządowej (Fundacja Instytut na rzecz Państwa Prawa).

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a," Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Oznacza to, że skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wniosek jest zasadny w całości. Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż skarżąca nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc od państwa polskiego w wysokości 1200 zł miesięcznie, świadczy o jej trudnej sytuacji materialnej. Jednocześnie podnieść należy, iż owa pomoc jest pożytkowana na wydatki związane z koniecznym utrzymaniem 2-osobowej rodziny (skarżącej i jej małoletniej córki), zaś jej wysokość nie pozwala na czynienie oszczędności przeznaczonych na koszty sądowe oraz na wydatki związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżąca nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.