Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 868/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271 ust. 4 pkt 1 i 3,  art. 271 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Miasta R. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za usługi wodne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w G. pismem z [...] r. skierował do Miasta R. informację roczną ustalającą wysokość opłaty za usługi wodne nr [...], [...]. W piśmie tym ustalono opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w wysokości 22,00 zł. Opłata ta została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł za dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 366 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód w ilości 87,00 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu 0,02416667 m3/s. Wskazano, że opłata winna być uiszczana w czterech kwartalnych ratach w wysokości 5,50 zł.

Prezydent Miasta R. pismem z [...] r. wniósł do wskazanego powyżej organu reklamację odnośnie informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej. W reklamacji tej podniesiono, że w spornej informacji do obliczenia opłaty podano czas wyrażony w dniach 366, natomiast z danych meteorologicznych wynika, że średnioroczna ilość dni z opadem dla tego miasta wynosi 167. W tej sytuacji wystąpiono o skorygowanie wysokości opłaty za usługi wodne.

Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 4, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310) orz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego określił Miastu R. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości 22,00 zł, za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych. W uzasadnieniu decyzji przywołano wpierw dotychczasowy przebieg prowadzonego postępowania, a następnie zamieszczono stwierdzenie, że reklamacja jest niezasadna. W ocenie organu stosownie do postanowień art. 271 ust. 1 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ustala się w formie informacji rocznej, a to oznacza, że opłata stała określana jest dla każdego roku osobno i obejmuje okres całego roku kalendarzowego, czyli 365 lub 366 dni. W tym zakresie odniesiono się do orzecznictwa sądów administracyjnych, które przyjmują taką zasadę ustalania tej opłaty stałej. W uzasadnieniu tym odniesiono się do wykładni obowiązujących w omawianym zakresie przepisów i stanowisk prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślono, że w przypadku wcześniej ustalanych opłat stałych składające reklamację Miasto nie zgłaszało uwag. Przedstawione argumenty w ocenie organu przemawiają za nie uwzględnieniem wniesionej reklamacji. W końcowej części uzasadnienia tej decyzji organ przedstawił mechanizm ustalania naliczonej opłaty z koniecznością uwzględnienia 366 dni, z uwagi na to, że rok 2020 jest rokiem przestępnym i liczy 366 dni.

Z decyzją tą nie zgodziło się Miasto R., które reprezentowane przez radcę prawnego M. T. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne w związku z art. 271 pkt 3 i art. 276 tej ustawy poprzez błędną wykładnię w zakresie pojęcia "czas wyrażony w dniach" uzasadniona przez organ brakiem określenia w pozwoleniu wodnoprawnym liczby dni w roku, w którym ma miejsce rzeczywiste odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych i przyjęcie przez organ jako wskaźnika 366 dni (pełnego roku kalendarzowego), podczas gdy powinien zostać on odniesiony do średniorocznej liczby dni deszczowych w roku, która dla R. wynosi 167 dni. Przyjęcie takiego rozumienia skutkuje ustaleniem wyższej opłaty stałej niż wynika to z liczby dni deszczowych dla wskazanego miasta. W uzasadnieniu skargi zamieszczono argumentację przemawiającą za takim rozwiązaniem jak również podniesiono, że wyrok, na który powoływał się organ administracji został przez Naczelny Sąd Administracyjny w następstwie wniesionej skargi kasacyjnej uchylony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu między stronami tego postępowania sprowadza się do jednego zagadnienia, które rzutuje na wysokość ustalanej opłaty stałej, a mianowicie do ilości dni, które należy tu brać pod uwagę. Organ administracji publicznej wypowiadający się w sprawie opowiedział się za stanowiskiem, że przy ustaleniu wysokości stałej opłaty uwzględnia się cały rok kalendarzowy, czyli 366 dni (rok 2020 jest rokiem przestępnym i liczy właśnie tyle dni), z kolei strona skarżąca utrzymuje, że w tym zakresie uwzględniać należy średnioroczną liczbę dni z opadami, a ta dla R. wynosi 167. Skoro między stronami tego postępowania występuje tylko ta jedna różnica to tym samym odnieść należy się do stanu prawnego obowiązującego w tym zakresie i który legł u podstaw wydania kwestionowanej decyzji. Stosownie do postanowień art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Według art. 271 ust. 6 przywoływanej ustawy podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału.

Treść przywołanych powyżej regulacji ustawy Prawo wodne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji wymaga samodzielnej interpretacji ze strony Sądu. Z postanowień przywołanych przepisów wynika, że opłata ustalana jest formie informacji rocznej, a wnosi się ją w 4 równych ratach kwartalnych. Z takiego brzmienia przepisu wynika, że opłata ta ma charakter daniny publicznej ponoszonej przez podmiot odprowadzający wody opadowe lub roztopowe. Opłata ta ma charakter opłaty stałej i jest ustalana na dany rok kalendarzowy. Takie ujęcie wynika z treści art. 271 ust. 1 w związku z art. 271 ust. 6 przywoływanej powyżej ustawy. Skoro opłata ta ustalana jest na rok kalendarzowy i brak jest unormowania pozwalającego na wyłączenie jakichś dni z tego zakresu, to oznacza, że organ administracji publicznej obowiązany jest uwzględnić cały rok, a zatem w zależności od roku będą to 365 lub 366 dni. Regulacja taka oznacza, że organ administracji publicznej wypowiadający się w rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy zinterpretował przywołane tu przepisy. W tym miejscu przyjdzie wskazać, że stanowisko strony skarżącej nie posiada umocowania w treści omawianych tu przepisów. Przyjęcie poglądu prezentowanego przez stronę skarżącą byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby w powoływanych tu przepisach było w sposób jednoznaczny wskazane, że opłatę te ustala się za rzeczywistą liczbę dni opadowych lub roztopowych występujących w danej miejscowości czy na terenie danego podmiotu, ewentualnie regulacje prawne wskazywałyby na średnioroczną liczbę takich dni. Obowiązujące przepisy leżące u podstaw wydanych decyzji takich postanowień nie zawierają, a tym samym brak jest podstaw dla przyjmowania takiej ich interpretacji. Przyjęcie metody ustalenia liczby dni branych dla wyliczenia stałej opłaty zaproponowanej przez stronę skarżącą byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby w przepisie prawa zamieszczono stosowne stwierdzenie. Skoro w omawianych regulacjach brak jest odwołania się do średniorocznej liczby dni opadowych lub roztopowych tym samym bark jest możliwości skorzystania z proponowanej możliwości.

W konsekwencji należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 271 Prawa wodnego poprzez ustalenie stałej opłaty za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych. Organ zgromadził wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił. W świetle powyższych okoliczności wniesioną skargę należy uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Przeprowadzona z urzędu analiza prawidłowości decyzji poddanej kontroli tutejszego Sądu nie wykazała, aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Zamieszczone w przedmiotowej decyzji obliczenia co do wysokości ponoszonej przez Miasto opłaty stałej nie budzą zastrzeżeń i w ramach prowadzonego postępowania adresat rozstrzygnięcia nie zgłaszał zastrzeżeń i nie kwestionował zamieszczonych w niej danych.

Na marginesie należy zauważyć, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3826/18 przywoływany w skardze, w ocenie składu orzekającego nie ma zastosowania w tej sprawie, ponieważ nie dotyczy analogicznych spraw, które zostały tu poruszone, a w szczególności w wyroku tym przedmiotem analizy nie była kwestia wykładni art. 271 ust. 4 pkt 3 w związku z art. 271 ust. 1 ustawy Prawo wodne.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

ec