Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 773/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 par. 2 pkt 1, art. 145 par. 1, art. 151, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna Kubicka (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania R. W. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r. znak [...]

Ww. decyzją wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") Starosta S. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność R. W., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy 1, obręb [...] P., jednostka ewidencyjna [...] zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. księdze wieczystej KW [...], przez zezwolenie spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. (montaż przewodów fazowych i odgromowych, montaż kabla ADSS, montaż łańcuchów izolatorów i zawiesi) o długości wynoszącej 22,3 m (po osi) oraz posadowienie jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem i uziemieniem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 215,1 m2. Przebieg linii przez opisaną działkę oraz lokalizacja słupa została określona na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wnioskiem z [...] lutego 2021 r. spółka E. wystąpiła w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z opisanej wyżej nieruchomości. Jednocześnie wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Do wniosku załączono ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz korespondencję prowadzoną z właścicielem nieruchomości oraz jego pełnomocnikiem, dotyczącą prób uzyskania tytułu prawnego do gruntu. Organ wskazał, że działka będąca przedmiotem wniosku objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na "wprowadzeniach liniowych 110 kV do projektowanej rozdzielni sieciowej 110 kV P. " na części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb P., g. S. oraz na części działki nr [...], obręb K., gm. S.. Organ wskazał, że z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że inwestor prowadził rokowania z właścicielem nieruchomości, jednak zakończyły się one wynikiem negatywnym i nie doszło do udostępnienia nieruchomości. We wniosku inwestor wskazał zakres i sposób ograniczenia rozporządzania nieruchomością. Organ stwierdził, że opisana inwestycja jest inwestycją celu publicznego określoną w art. 6 pkt 2 u.g.n.. Organ stwierdził również, że zakres i sposób ograniczenia wynika wprost z decyzji o lokalizacji celu publicznego. Organ stwierdził, że przebieg inwestycji został precyzyjnie określony w oparciu o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto organ wskazał, że z wnioskiem wystąpiła spółka E. sp. z o.o. z siedzibą w P., jako przedsiębiorstwo przesyłowe, które na podstawie art. 9c ust. 2 pkt 1 Prawa energetycznego jest zobowiązane do zapewnienia energii osobom fizycznym – mieszkańcom Wojewoda jak i funkcjonującym podmiotom publicznym i gospodarczym oraz tym dopiero pragnącym zlokalizować swe inwestycje w tym obszarze. Organ stwierdził zatem, że E. Sp. z o.o. jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. Organ stwierdził, że z wniosku i załączonej do niego korespondencji dotyczącej rokowań w sprawie uzyskania praw do terenu na potrzeby realizacji inwestycji wynika, że inwestor rozpoczął negocjacje w lipcu 2020 r. Rokowania w sprawie udostępnienia nieruchomości trwały do listopada 2020 r. i zakończyły się wynikiem negatywnym. W wyniku analizy dokumentacji z przeprowadzonych rokowań stwierdzono, że podczas negocjacji poprzedzających wszczęcie niniejszego postępowania strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Tym samym rokowania uznano za zakończone wynikiem negatywnym. Organ I instancji uznał zatem, że w sprawie zaistniały przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, w odwołaniu od ww. decyzji wniosła o jej uchylenie, o zwrot kosztów postępowania i ewentualnie w przypadku utrzymania decyzji organu I instancji w mocy o przyznanie stronie kwoty [...]- zł tytułem odszkodowania za zajęcie nieruchomości. Zarzucono naruszenie art. 124 u.g.n. , art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego w dniu 20 marca 1995 r.

Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne oraz stan prawny z odniesieniem do orzecznictwa. Wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż zaplanowana inwestycja polega na założeniu i przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV realcji R. . W sprawie przeprowadzono rokowania. Ponadto inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] grudnia 2020 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wyjaśnił, że ustawodawca nie określa żadnych reguł w zakresie prowadzenia rokowań, pozostawiono te kwestie wyłącznie stronom. Rokowania mogą być przeprowadzone w sposób dowolny, zaś o formie i ewentualnym zakończeniu decydują strony. Wojewoda ponadto pouczył strony, że stosownie do treści art. 128 ust. 4 u.g.n. osobie, której prawo własności zostało naruszone wskutek zdarzeń, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. przysługuje odszkodowanie. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, zaś jeśli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.n. odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

W skardze z [...] sierpnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zarzucono rażące naruszenie przepisów:

1. art. 124 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że inwestor przeprowadził rokowania ze skarżącą, i w konsekwencji wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej poprzez zezwolenie spółce E. Sp. z o.o. na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. o długości wynoszącej 22,3 metra po osi wraz z posadowieniem jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem i uziemieniem na części nieruchomości zajętej o całkowitej powierzchni zajęcia 215,1 m2,

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. – poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, skutkujące uznaniem, że inwestor przeprowadził negocjacje ze skarżącą oraz że skarżąca przedstawiła inwestorowi warunki niemożliwe do przyjęcia,

3. naruszenie art. 21 ust. 2 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r., poprzez odstąpienie przez inwestora od rokowań, a tym samym odmowe skarżącym prawa do odszkodowania, podczas gdy w związku z decyzją doszło do faktycznego ograniczenia prawa własności, a dotąd nie zostało ustalone ani wypłacone stosowne odszkodowanie za to wywłaszczenie.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z [...] lutego 2022 r. uczestnik postępowania E. spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii dotyczącej przeprowadzenia rokowań inwestora z właścicielem nieruchomości.

Sąd zauważa, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 124 ust. 2 u.g.n. udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Stosownie zaś do 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 tego artykułu. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, wszystkie powołane orzeczenia publikowane są na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok NSA z 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09; wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie budzi wątpliwości fakt, że wnioskowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. (montaż przewodów fazowych i odgromowych, montaż kabla ADSS, montaż łańcuchów izolatorów i zawiesi) oraz posadowienie jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem i uziemieniem – stanowi inwestycję celu publicznego. Stanowisko takie poparte jest orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2713/17 oraz wyrok NSA z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15). Zauważyć przy tym należy, że sam ustawodawca w art. 6 pkt 2 u.g.n. wskazał, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podkreślić przy tym należy, że co do zasady, celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo stoi na stanowisku, że kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021 oraz powołane tam orzecznictwo). Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać wcześniejsze ustalenia planu miejscowego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że działka należąca do skarżącej objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na "wprowadzeniach liniowych 110 KV do projektowanej rozdzieli sieciowej 110 kV P. ".

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą, które dotyczyły kwestii, że organy błędnie przyjęły, iż inwestor przeprowadził rokowania, należy wskazać, że zarzut ten jest bezzasadny. Zauważyć bowiem należy, że z powołanego wyżej przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że ustawodawca nie określił trybu prowadzenia rokowań i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie, a zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie inwestor zainicjował rokowania, które nie doprowadziły do udzielenia zgody przez stronę skarżącą na przeprowadzenie określonej inwestycji celu publicznego, co wynika z akt administracyjnych sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie powtarzano, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań. Pojęcie to występuje w prawie cywilnym jako negocjacje, gdzie oznacza przygotowania do zawarcia umowy. Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników. Rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie, zgodnie z posiadaną wiedzą i wolą. Moment rozpoczęcia rokowań należy wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia, oprócz obowiązku zainicjowania rokowań przez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zatem być zakończone w dowolnym czasie, w szczególności, gdy nie ma szans na zawarcie porozumienia. Tym samym o zakończeniu rokowań mających na celu umożliwienie realizacji inwestycji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., decydować będzie co do zasady inwestor, który stwierdza bezskuteczność podjętych negocjacji. Oznacza to, że rokowania mogą być zakończone chociażby w sytuacji, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest zatem jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą być zatem - jak już wcześniej wskazano - zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ, a za nim i sąd, ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1703/17, wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. I OSK 3371/18, wyrok NSA z 08.03.2022 r. sygn. akt I OSK 1012/21).

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że przedstawione przez inwestora propozycje zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. oraz z dnia [...] września 2020 r. spełniają przesłankę przeprowadzenia rokowań, przewidzianą przepisami prawa. W pismach tych inwestor zwrócił się bowiem do skarżącej o udzielenie zgody na wykonanie wprowadzeń liniowych 110 kV do projektowanej rozdzielni sieciowej 110 kV Pamiątkowo. Z pism wynika, że udzielenie przez właściciela nieruchomości zgody na wykonanie ww. prac jest niezbędne w celu realizacji przedmiotowego zadania inwestycyjnego. Inwestor wyjaśnił również, że ustanowienie służebności przesyłu podyktowane jest natomiast koniecznością zapewnienia przedsiębiorcy przesyłowemu możliwości dostępu do nieruchomości, na której są posadowione urządzenia przesyłowe (odcinek linii wraz ze słupem). Inwestor zaproponował skarżącej kwotę jednorazowego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu na nieruchomości (za pierwszym razem w wysokości [...] zł, następnie w wysokości [...] zł). Ponadto inwestor wyjaśnił, że zaproponowane wynagrodzenie nie obejmuje odszkodowania za wszelkie szkody wynikłe na gruncie w trakcie wykonywania robót związanych z budową linii, gdyż szkody te pokrywane będą odrębnie w wysokości ustalonej przez strony na zasadzie określonych w obowiązujących przepisach prawa, po wykonaniu robót związanych z budową linii. W aktach sprawy znajdują się również notatki ze spotkania z dnia [...] lipca 2020 r. i z dnia [...] sierpnia 2020 r. z właścicielką nieruchomości, z których wynika, że przekazano jej treść porozumienia. W aktach sprawy znajduje się również pismo z dnia [...] września 2020 r., w którym skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika stwierdziła, że nie wyraża zgody na wykonanie wnioskowanych prac budowlanych na działce nr [...] i na dysponowanie tą nieruchomością na cele budowlane przez inwestora oraz nie wyraża zgody na ustanowienie na niej służebności przesyłu na proponowanych warunkach. Skarżąca w piśmie tym zaproponowała sprzedaż ww. nieruchomości na rzecz E. Sp. z o.o. po cenie rynkowej. W piśmie z dnia [...] września 2020 r. skarżąca powtórzyła swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] września 2020 r. W odpowiedzi z dnia [...] października 2020 r. inwestor wyjaśnił dlaczego odstąpił od wykupu przedmiotowej nieruchomości i wskazał, że rokowania prowadzone są w sprawie pozyskania zgody na wykonanie wprowadzeń liniowych 110 kV do projektowanej rozdzielni sieciowej 110 kV P. wraz z ustanowieniem służebności przesyłu na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]/ obręb P., gmina S.. Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi z [...] listopada 2020 r. ponownie stwierdził, że skarżąca nie wyraża zgody na wykonanie wnioskowanych prac budowlanych, jak również nie zgadza się na ustanowienie służebności przesyłu, oczekuje natomiast wykupu nieruchomości przez inwestora. Z akt sprawy wynika zatem, że były prowadzone przez inwestora rokowania ze skarżącą, przy czym skarżąca nie wyraziła zgody na przeprowadzenie inwestycji, zaproponowała natomiast inwestorowi, że może sprzedać jemu nieruchomość. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że obowiązek przeprowadzenia rokowań nie oznacza konieczności osiągnięcia wspólnego, zgodnego stanowiska. Brak wypracowania wspólnego stanowiska musi zatem skutkować uznaniem braku zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie prac na jej gruncie. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym razie, nigdy nie można byłoby wszcząć postępowania zmierzającego do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Należy zatem uznać, że prawidłowo organy obydwu instancji uznały, że w sprawie zostały przeprowadzone rokowania, które nie doprowadziły jednak do zgody właściciela nieruchomości. Ponadto na marginesie wskazać należy, że przepis art. 124 u.g.n. nie nakłada na żadną ze stron obowiązku uwzględnienia zastrzeżeń strony przeciwnej bądź też proponowanych przez nią opcji. Przy czym, nie jest rzeczą organów ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właściciela do przyjęcia. To bowiem nie podlega rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia.

W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W świetle art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

W konsekwencji powyższego nieuprawniony jest zatem również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r.

W świetle powyższych rozważań należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.