Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 21/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 15, art. 36, art. 37,
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi M. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu odwołania od decyzji dotyczącej uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.R. (dalej: "Skarżący") wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, w której zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu "[...]" (dalej: "Kolegium") przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego i bezczynność w rozpoznaniu wniesionego przez niego odwołania od decyzji Wójta "[...]"z "[...]" r., którą odmówiono uchylenia - po wznowieniu postępowania - ostatecznej decyzji tego organu z "[...]"r., ustalającej "[...]"środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji "[...]".

Skarżący wniósł o:

- stwierdzenie, że Kolegium dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz o stwierdzenie bezczynności w postępowaniu odwoławczym, zarzucając zwłaszcza naruszenie art. 35 § 1 - 3 i art. 12 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a.,

- zobowiązanie Kolegium do załatwienia sprawy,

- stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

- skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podał, że postępowanie, zainicjowane jego wnioskiem z 17 października 2016 r., zostało zawieszone przez organ pierwszej instancji w maju 2017 r., a następnie podjęte w czerwcu 2019 r. Decyzja kończąca w pierwszej instancji postępowanie została wydana "[...]"r. Odwołanie Skarżącego z 28 września 2020 r. zostało doręczone organowi pierwszej instancji 2 października 2020 r., zaś do Kolegium zostało przekazane 8 października 2020 r. Kolegium pismem z 16 listopada 2020 r., wskazało nowy termin rozpatrzenia sprawy, wyjaśniając, że organ pierwszej instancji nie przekazał akt postępowania, którego dotyczy postępowanie wznowieniowe. Skarżący zarzucił, że Kolegium podjęło czynności, w tym występując o akta postępowania, w terminie, w którym już mogło i powinno być wydane orzeczenie kończące postępowanie odwoławcze, a nie podjęło ich np. bezzwłocznie po wpływie odwołania do organu odwoławczego. Ponadto, zobowiązując organ pierwszej instancji do przekazania akt, Kolegium nie zakreśliło temu organowi określonego, krótkiego terminu, wskazując jednocześnie stosunkowo odległy nowy termin rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Skarżącego, rozpatrzenie odwołania w kontekście jego zarzutów (np. zarzut pozbawienia czynnego udziału w postępowaniu przez pozbawienie prawa wglądu do akt czy kwestia oceny oddziaływań normatywnych i także np. z zakresu prawa cywilnego, kwestia braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy) mogło być dokonane również bez wystąpienia do organu pierwszej instancji o przesłanie akt postepowania, którego dotyczy postępowanie wznowieniowe. Skarżący stwierdził, że gdyby Kolegium bezzwłocznie zażądało akt od organu pierwszej instancji i bezzwłocznie akta zostały przesłane, wówczas rozstrzygnięcie mogło i powinno nastąpić w połowie listopada 2020 r. Tym samym wystąpił stan przewlekłości postępowania odwoławczego oraz bezczynności w załatwieniu sprawy w terminie. Przewlekłość wynosi w dacie złożenia skargi około 2 miesiące. Skarżący sprecyzował, że przewlekłość postępowania nastąpiła w okresach:

- od października 2016 r. do maja 2017 r. (wobec braku czynności lub wadliwych czynności - w maju 2017 r. organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie),

- od czerwca 2019 r. do lipca 2020 r. (po podjęciu zawieszonego postępowania

w czerwcu 2019 r. - dopiero w lipcu 2020 r. organ pierwszej instancji podjął czynności

w sprawie),

- od października 2020 r. do daty złożenia skargi (z uwagi na zaniechanie przez organ pierwszej instancji przekazania organowi odwoławczemu kompletnych dokumentów sprawy).

Stwierdził, że postępowanie trwa ponad 1 rok i 11 miesięcy dłużej niż powinno

z zachowaniem rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie z podejmowaniem właściwych i terminowych czynności. Zarzucił, że przez ponad 4 lata nie wydano ostatecznej decyzji

w postępowaniu, a czynności nie były podejmowane w sposób właściwy i terminowy, co naruszało art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. W postępowaniu nie dokonywano czynności lub dokonywano ich błędnie powodując zwłokę i brak rozpoznania w rozsądnym terminie.

Uzasadniając wniosek o przyznanie od organu 3.000 zł Skarżący podniósł, że przewlekłość i bezczynność w postępowaniu powodują, że jego prawa,

w szczególności prawo własności i prawo do poszanowania życia prywatnego

i rodzinnego, pozostają zagrożone przez możliwość zrealizowania decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie, przed datą rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu wznowieniowym. Ponadto, sytuacja ta powoduje przedłużenie stanu niepewności (zawieszenia) i narusza prawo Skarżącego do rozpatrzenia sprawy

w rozsądnym terminie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi w całości i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Kolegium podało, że 13 października 2020 r. wpłynęło do tego organu odwołanie Skarżącego, które przekazane zostało przez organ pierwszej instancji przy piśmie

z 8 października 2020 r. Z odwołaniem do Kolegium przesłane zostały kserokopie akt postępowania, zainicjowanego wnioskiem wznowieniowym Skarżącego. Następnie, pismem z 14 października 2020 r., Kolegium wystąpiło do organu pierwszej instancji

o udzielenie informacji mogących pozwolić na weryfikację terminowości złożenia odwołania. W dniu 27 października 2020 r. Kolegium otrzymało kopertę, z której wynikało wniesienie odwołania w ustawowym terminie, a 24 listopada 2020 r. organ pierwszej instancji nadesłał do Kolegium odpis nieprawomocnego wyroku WSA w Olsztynie

z 20 października 2020 r., sygn. akt II SAB/OI 56/20, umarzającego postępowanie

w sprawie bezczynności Wójta "[...]" w rozpoznaniu wniosku wznowieniowego Skarżącego. Postanowieniem z 16 listopada 2020 r. Kolegium poinformowało strony postępowania o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. (to jest do 27 listopada 2020 r.) i wskazało nowy termin rozpatrzenia sprawy - do 5 lutego 2021 r. Jednocześnie zobowiązało organ pierwszej instancji do nadesłania kompletnej dokumentacji postępowania, zakończonego decyzją środowiskową z "[...]"r. Wyjaśniło, że przyczyną powyższego był brak w aktach przekazanych do Kolegium wraz z odwołaniem, dokumentów dotyczących sprawy, w której organ pierwszej instancji wznowił postępowanie i wydał skarżoną do Kolegium decyzję. Akta postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej z "[...]"r. zostały przekazane do Kolegium przez organ pierwszej instancji dopiero 4 stycznia 2021 r. Kolegium wydało decyzję, którą zakończyło postępowanie odwoławcze "[...]"r., zaś przesyłkę zawierającą tę decyzję nadano 1 lutego 2021 r.

Kolegium stwierdziło, że brak było możliwości rozpoznania odwołania Skarżącego (od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, w sytuacji gdy ocenie podlega przesłanka

z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), bez kompletnego materiału dowodowego sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji z "[...]"r. Akta sprawy były niezbędne, w szczególności dla oceny kwestii oddziaływań elektrowni wiatrowej i znaczenia tych oddziaływań dla oceny interesu prawnego Skarżącego we wznowionym postępowaniu. Kolegium miało wiedzę, że akta tej sprawy w dacie wpływu odwołania znajdowały się w WSA w Olsztynie w związku ze skargą na bezczynność Wójta w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (sygn. akt II SAB/Ol 56/20).

Odnosząc się zarzutu wyznaczenia odległego terminu załatwienia sprawy przez Kolegium, organ odwoławczy wskazał na znaczną liczbę wpływających spraw, co przekłada się na realne możliwości rozstrzygania spraw i kierowania ich na kolejne posiedzenia. Oceniło, że wyznaczony nowy termin załatwienia sprawy nie był terminem odległym, wziąwszy pod uwagę wskazane okoliczności i stopień złożoności sprawy, która była rozstrzygana po wznowieniu postępowania przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r.

poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność

i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Wyjaśnić należy, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności i przewlekłości postępowania inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie (zob. np. wyroki NSA z: 20 kwietnia 2017 r., II OSK 255/16, 4 grudnia 2019 r.,

II OSK 2317/19, 17 marca 2020 r., II OSK 3990/19 – wszystkie dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oba zawarte w skardze zarzuty opieszałości w stosunku do Kolegium obligują więc Sąd do ustalenia czy zachodzi potrzeba zobowiązania tego organu do wydania,

w określonym terminie, aktu lub podjęcia określonej czynności. Sąd bowiem, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia skargi, skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe, Sąd rozpoznał skargę pod kątem zasadności obu zarzutów.

Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.

Wyjaśnić ponadto należy, że przedmiotem skargi na bezczynność lub przewlekłość jest działanie konkretnego organu. Zasadniczo zatem wyłącznie aktywność lub bierność tego organu powinna być oceniana w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez sąd administracyjny (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. I OSK 1343/20).

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlega więc jedynie prawidłowość działania Kolegium w postępowaniu wszczętym odwołaniem Skarżącego, które wpłynęło do organu odwoławczego 13 października 2020 r. Zatem, zarzucana kilkuletnia bezczynność organu pierwszej instancji pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Dodać należy, że była ona przedmiotem oceny Sądu w sprawie o sygn. II SAB/Ol 56/20.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi należy przypomnieć, że w postepowaniu administracyjnym obowiązują następujące terminy załatwienia sprawy: "bez zbędnej zwłoki" (art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "k.p.a."), "niezwłocznie" (§ 2 tego artykułu), gdy sprawa może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, "w ciągu miesiąca", jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego (art. 35 § 3 zd. pierwsze), "nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania" (art. 35 § 3 zd. drugie), gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 zd. ostatnie). Do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki, wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezczynnością jest stan, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1, zaś przewlekłość wystąpi, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy więc do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przewlekłość postępowania obejmować będzie natomiast opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. Sytuacje takie obejmować mogą, np.: wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy, stan zastoju procesowego wynikający z zaniechania lub wadliwości działań organu (tak NSA w wyroku z 28 października 2020 r., sygn. II OSK 1830/20).

Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, że sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym (wynikającym z art. 35 k.p.a. lub przepisów szczególnych) albo wyznaczonym przez organ (zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.). Bieg któregokolwiek z wymienionych terminów chroni organ przed zarzutem bezczynności.

Z kolei o przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza to, że przy skardze na przewlekłe prowadzenie postępowania, ocenie sądu podlegają poszczególne czynności podejmowane w toku postępowania, rodzaj sprawy i stopień jej skomplikowania oraz to, w jakich odstępach czasu organ podejmuje poszczególne czynności, czy czynności te są zasadne i skuteczne, jakie są przyczyny bierności organu w rozpatrzeniu sprawy, a także jaka jest postawa stron postępowania.

Odwołanie Skarżącego wpłynęło do Kolegium 13 października 2020 r. z kserokopiami akt postępowania wszczętego wnioskiem Skarżącego o wznowienie postępowania, które zostało zakończone decyzją organu pierwszej instancji z "[...]"r. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Obowiązkiem Kolegium po otrzymaniu odwołania było zatem zbadanie, czy podanie to spełniało określone wymogi, w tym czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Wniesienie środka odwoławczego po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., co do zasady, wyklucza bowiem dopuszczalność przystąpienia przez organ do jego merytorycznego rozpatrzenia. Wobec tego, zasadnie Kolegium wystąpiło do organu pierwszej instancji pismem z 14 października 2020 r. o udzielenie informacji umożliwiających weryfikację terminowości złożenia odwołania. Podkreślić należy, że Kolegium przystąpiło niezwłocznie do czynności z zakresu formalnej weryfikacji odwołania, gdyż już następnego dnia po otrzymaniu tego podania wystąpiło do organu pierwszej instancji o nadesłanie brakującej koperty, w której nadesłano odwołanie. Kolegium otrzymało tę kopertę 27 października 2020 r.

Stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu do dokonanie tej czynności procesowej umożliwiło organowi odwoławczemu przejście do etapu merytorycznej oceny sprawy. Jak wyjaśniło Kolegium w odpowiedzi na skargę, powyższe nie było jednak możliwe z uwagi na to, że organ pierwszej instancji z aktami przekazanymi do Kolegium z odwołaniem, nie nadesłał dokumentów dotyczących sprawy, w której wznowił postępowanie, to jest akt sprawy zakończonej decyzją Wójta z "[...]" r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji dla opisanego wyżej przedsięwzięcia.

Nie można podzielić stanowiska Skarżącego, że Kolegium powinno było zbadać prawidłowość sprawy wznowieniowej bez akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji

w postępowaniu zwykłym, a więc w zasadzie ograniczyć się wyłącznie do oceny decyzji organu pierwszej instancji z "[...]" r. w kontekście argumentów Skarżącego, podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania i odwołaniu od tej decyzji. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji nie tylko dokonuje kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu, lecz przede wszystkim ponownie rozpoznaje i rozstrzyga merytorycznie sprawę administracyjną. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Niemożliwe jest natomiast dokonanie prawidłowej oceny legalności sprawy zakończonej decyzją wydaną w trybie art. 151 k.p.a., bez dysponowania kompletnym materiałem dowodowym, w skład którego wchodzi całość materiału dowodowego, który stanowił podstawę do wydania decyzji ocenianej w postępowaniu nadzwyczajnym. Ocena oddziaływania planowanej inwestycji i znaczenie tej kwestii w kontekście oceny interesu prawnego Skarżącego we wznowionym postępowaniu, w tym także zasadność przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wymagała analizy akt sprawy zakończonej decyzją środowiskową. W pełni uzasadnione było więc wystąpienie Kolegium do organu pierwszej instancji o nadesłanie kompletnych akt postępowania zakończonego tą decyzją.

W konsekwencji powyższego Kolegium nie naruszyło art. 36 § 1 i 2 k.p.a. przez zawiadomienie stron postępowania, postanowieniem z "[...]"r., o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazanie nowego terminu sprawy z pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Zaznaczyć należy, że jednocześnie Kolegium zobowiązało organ pierwszej instancji do nadesłania kompletnej dokumentacji postępowania, zakończonego decyzją środowiskową.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie można również uznać za zasadny zarzutu zaniechania wyznaczenia przez Kolegium organowi pierwszej instancji określonego, krótkiego terminu nadesłania akt postępowania zwykłego. Jak podało Kolegium

w odpowiedzi na skargę, organ ten wiedział, że Wójt nie posiadał akt ww. sprawy, gdyż były one w dyspozycji tutejszego Sądu w związku ze skargą Skarżącego na bezczynność Wójta w rozpoznaniu jego wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji środowiskowej. W tej sytuacji niemożliwe było skuteczne zobowiązanie Wójta do niezwłocznego nadesłania akt administracyjnych, których organ ten jeszcze nie posiadał. Przedmiotowe akta Sąd zwrócił organowi pierwszej instancji 23 grudnia 2020 r., zaś organ przekazał je do Kolegium 4 stycznia 2021 r. Kolegium wydało decyzję kończącą postępowanie odwoławcze "[...]"r.

W kontekście przedstawionych wyżej okoliczności, nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut wyznaczenia stosunkowo odległego terminu załatwienia sprawy – do

5 lutego 2021 r. Wyznaczony termin pozwalał na rozpoznanie sprawy przez Kolegium

w rozsądnym terminie, przy uwzględnieniu stopnia zawiłości sprawy, a także znacznej liczby spraw wpływających do Kolegium, na co wskazano w odpowiedzi na skargę.

Jak już wyjaśniono, przewlekłość postępowania ma miejsce, gdy jest ono długotrwałe, trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to jest konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy, a nie tylko rachunkowo obliczonego czasu jego trwania. Znaczenie ma także wywiązywanie się organu z obowiązków informacyjnych względem stron co do przewidywanej długości trwania postępowania. Instytucja wyznaczania nowych terminów załatwienia sprawy, przewidziana w art. 36 k.p.a., może bowiem stanowić objaw przewlekłości, o ile będzie stosowana w warunkach prowadzenia czynności postępowania w sposób nieefektywny czy pozorny. Sytuacja taka nie zaistniała jednak w rozpoznawanej sprawie. Kolegium podjęło w kontrolowanym postępowaniu czynności niezbędne do rozpoznania sprawy i dokonało tego z dochowaniem należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie.

Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut w zakresie bezczynności.

W terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Kolegium wydało bowiem decyzję kończącą postepowanie odwoławcze, co nastąpiło przed rozpoznaniem skargi przez Sąd.

W tym stanie rzeczy, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.