Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 120/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Utrzymano w mocy postanowienie - art. 260 par. 1 ustawy - P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. S. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 120/17 w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego kolejnym wnioskiem o ustanowienie adwokata, w tym o zmianę pełnomocnika z urzędu oraz o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 120/17 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyznał A. S. (zwanemu dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W dniu 4 kwietnia 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka we W. poinformowała, że pełnomocnikiem skarżącego z urzędu został wyznaczony adw. W. B.

Wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 120/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wnioskodawcy na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego w dniu 24 czerwca 2017 r. złożył w tutejszym Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Dołączył również dowód nadania opinii na adres strony skarżącej w dniu 17 maja 2016 r.

Ponadto wskazana opinia została doręczona skarżącemu przez Sąd w dniu 19 lipca 2017 r.

Wnioskiem z dnia 10 lipca 2017 r. skarżący wystąpił o zmianę pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak bowiem wyjaśnił, dotychczasowy jego pełnomocnik odmówił wniesienia skargi kasacyjnej, a sam nie jest w stanie z przyczyn materialnych ustanowić pełnomocnika z wyboru.

W dniu 17 lipca 2017 r. skarżący doprecyzował swoje żądanie na urzędowym formularzu wskazując, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 120/17 referendarz sądowy tutejszego Sądu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, w tym o jego zmianę, a także o zwolnienie od kosztów sądowych.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego wskazując, że został pouczony, że o zmianę pełnomocnika powinien się zwrócić do właściwej okręgowej rady adwokackiej. W niniejszej zaś sprawie Okręgowa Rada Adwokacka we W., w odpowiedzi na jego prośbę, podała, że wniosek o zmianę pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej powinien zostać wniesiony do tutejszego Sądu.

W ten sposób – zdaniem skarżącego – zostało mu odebrane wsparcie we wniesieniu przysługującego środka odwoławczego. Dlatego też konieczne jest wyjaśnienie, kto według prawa powinien pomóc mu w sporządzeniu skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy.

W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).

W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, a postanowienie referendarza sądowego było prawidłowe.

Należy podkreślić, że przyznane stronie skarżącej prawo pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu zostało już w niniejszej sprawie wykorzystane. Pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy, zapewnił udział pełnomocnika substytucyjnego na rozprawie oraz przeanalizowała wydany wyrok stwierdzając, że brak było podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienie powyższego stanowiska, zawarte w opinii z dnia 24 czerwca 2017 r., zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 19 lipca 2017 r.

Powyższe czynności procesowe wyczerpały tym samym ustawowy tryb działania pełnomocnika z urzędu wynikający z art. 177 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 p.p.s.a. nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia.

Zdaniem Sądu, zasadnie zatem referendarz sądowy ocenił żądanie skarżącego uznając, że przyznane prawo pomocy zostało już w niniejszej sprawie wyczerpane poprzez działania pełnomocnika z urzędu mieszczące się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy procesowej. Trafnie również dostrzeżono, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 177 § 5 p.p.s.a., czyli sytuacja, w której wobec stwierdzenia przez sąd, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, konieczne jest wyznaczenie innego pełnomocnika.

Dodać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie można utożsamiać z wyznaczeniem konkretnego adwokata. Stosownie bowiem do treści art. 253 § 1 zd. 1 p.p.s.a., o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Innymi słowy, o tym kto będzie ustanowionym pełnomocnikiem z urzędu w konkretnej sprawie nie decyduje Sąd, ale właściwy organ samorządu zawodowego adwokatów.

Wyczerpanie zaś tego trybu działania i negatywna odpowiedź udzielona przez organ samorządu zawodowego nie daje skarżącemu uprawnienia do ubiegania się o ustanowienie kolejnego pełnomocnika z urzędu.

Konsekwencją ustalenia powyższych okoliczności faktycznym było zasadne uznanie przez referendarza sądowego, że rozpoznanie wniosku o przyznanie nowego pełnomocnika z urzędu okazało się zbędne, a postępowanie wszczęte w tym przedmiocie podlegało umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.

Podobnie należało ocenić ponowne żądanie zwolnienia skarżącego z kosztów sądowych. Jak bowiem wprost stanowi art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.

Wobec uznania, że zakwestionowane w drodze sprzeciwu postanowienie referendarza sądowego okazało się prawidłowe, Sąd – działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. – postanowił utrzymać je w mocy.