Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1197/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 4 i ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 6 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2006-2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia 8 kwietnia 2011 r. określającą E.K., dalej skarżącemu, zobowiązanie w podatku od środków transportu za lata 2006-2010.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że skarżący w dniu 30 kwietnia 2005 r. nabył zdekompletowany ciągnik siodłowy marki Renault R 340 TI o nr rej. [...]. Pojazd ten został przerejestrowany na skarżącego dopiero w dniu 3 sierpnia 2010 r. i otrzymał nr rej. [...]. W okresie od 2005 r. do 25 sierpnia 2010 skarżący nie wykazywał posiadania tego pojazdu w składanych deklaracjach podatkowych.

Dalej organ odwoławczy przytoczył treść art. 9 ust. 1-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 Nr 95, poz. 613 ze zm.), na podstawie którego wywiódł, że skarżący nie później niż w następnym po dacie nabycia miesiącu zobowiązany był do złożenia deklaracji podatkowej i opłacania podatku od środków transportowych od posiadanego pojazdu. Okoliczność, że pojazd nie został przez skarżącego zarejestrowany, nie ma przy tym żadnego wpływu na powstanie obowiązku podatkowego, niezależnie od tego, jaka była przyczyna niezgłoszenia pojazdu do rejestracji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E.K. wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza Gminy, jako wydanej z istotnym naruszeniem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu podkreślił, że przedmiotowy samochód był zdekompletowany i nie nadawał się do użytkowania w jakichkolwiek celach, a zarobkowych tym bardziej. Jego stan techniczny uniemożliwiał jego rejestrację, albowiem pojazd nie posiadał pozytywnego wyniku badania technicznego. Z uwagi na zły stan techniczny zakupiony wrak samochodu nie mógł być uznany za środek transportu, a zatem nie mógł podlegać obowiązkowi podatkowemu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tak pojmując rolę Sądu stwierdzić należy, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy organ podatkowy zgodnie z przepisami prawa określił skarżącemu, jako właścicielowi samochodu ciężarowego marki Renault R 340 TI, wysokość podatku od środków transportowych za lata 2006-2010.

Kwestie opodatkowania podatkiem od środków transportowych reguluje przepis art. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przy czym przepis ten ulegał nieistotnym z punku widzenia rozpoznawanej sprawy modyfikacjom na przestrzeni lat 2006-2010, a zatem przywołanie przez organ podatkowy wyłącznie przepisów w brzmieniu ustalonym w tekście jednolitym opublikowanym w Dzienniku Ustaw z 2010 r., Nr 95, poz.613, nie stanowi o wadliwości decyzji.

Otóż na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniach obowiązujących w latach 2006-2010, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Według art. 9 ust. 4 wymienionej ustawy obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego – od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa natomiast z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu (art. 9 ust. 5).

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że przy powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych znaczenie ma fakt zarejestrowania, przy czym chodzi tutaj o zarejestrowanie po raz pierwszy przez pierwszego właściciela. W przypadku nabycia pojazdu już zarejestrowanego obowiązek podatkowy powstaje u nabywcy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Pozbawiony znaczenia jest wówczas fakt, czy nabywca dokonał przerejestrowania samochodu na siebie. Gdyby było inaczej, ustawodawca dałby temu z pewnością wyraz w odpowiednim przepisie. Wykładnia językowa cyt. wyżej art. 9 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje na to jednoznacznie, nie pozostawiając pola do dokonywania odmiennych ustaleń. Stanowisko takie prezentowane jest w doktrynie (por. komentarz do art. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003), jak również w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 939/07 – publ. LEX nr 491680).

Podkreślić przy tym trzeba, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od faktycznego użytkowania pojazdu, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopiero wydanie stosownej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu lub o jego czasowym wycofaniu z ruchu spowoduje, że z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania lub wycofania z ruchu pojazdu, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie czy czasowe wycofanie z ruchu pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana stosowna decyzja, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Pogląd ten w pełni koresponduje ze stanowiskiem doktryny, jak i jednolitym orzecznictwem (por. LEX komentarz do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844), [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 330/05,wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1473/06).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji trafnie wywiodły, że na skarżącym w latach 2006-2010 ciążył obowiązek opłacania podatku od środków transportowych od pojazdu marki Renault R 340 TI, który to pojazd został nabyty w roku 2005. Pojazd ten w chwili nabycia przez skarżącego był pojazdem zarejestrowanym (nr rej. [...]), a zatem obowiązek podatkowy z tytułu posiadania tego pojazdu powstał zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (od maja 2005 r.) i wobec niewydania decyzji o wyrejestrowaniu czy też o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nie wygasł. Nie zaistniały bowiem przesłanki z art. 9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Bez wpływu na istnienie obowiązku podatkowego miał przy tym stan techniczny nabytego przez skarżącego pojazdu i faktyczny brak możliwości korzystania z posiadanego środka transportowego. Ustawodawca nie łączy bowiem powstania obowiązku podatkowego z możliwością wykorzystywania środka transportowego, a wyłącznie z posiadaniem zarejestrowanego środka transportowego. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że zakupiony pojazd z uwagi na zły stan techniczny nie był środkiem transportowym. Przeciwnie pojazd ten z uwagi na swe właściwości pozostawał cały czas środkiem transportowym, który z uwagi na zły stan techniczny nie mógł uzyskać pozytywnego badania technicznego i nie mógł być wykorzystywany w prowadzonej działalności, co jednak w świetle obowiązującego prawa nie powodowało wygaśnięcia obowiązku podatkowego z tytułu jego posiadania.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.