Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 58/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 4 i par. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. G. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2009 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących D. G. i T. G. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Referatu w Departamencie Urbanistyki Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] maja 2007 r. nr [...] znak [...], ustalającej, na wniosek Pani T. T., warunki zabudowy.

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], znak [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B.– Kierownik Referatu w Departamencie Urbanistyki Urzędu Miejskiego w B., ustalił, na wniosek Pani T. T., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolno stojącego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego niepodpiwniczonego, z poddaszem użytkowym mieszkalnym i wbudowanym garażem, na działce o nr geod. [...]/[...], położonej przy ul. L. w B., wraz z niezbędną infrastrukturą.

Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna i nie była przedmiotem odwołania.

W dniu 17 lipca 2009 r. Państwo D. i T. G., na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa, wnieśli o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji ostatecznej.

W złożonym wniosku zarzucili wydanej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 7, 9 i 10 kpa, poprzez dołączenie do akt sprawy, po zawiadomieniu stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, nowych dokumentów i dokonanie zmiany projektu decyzji, z którym strony nie zostały zapoznane. Wskazali również, że nie zapewniono stronom możliwości wzięcia udziału w postępowaniu w związku z zebraniem nowych dokumentów, projektu decyzji i nowym załącznikiem graficznym, na którym przedstawiono nowoprojektowaną drogę mającą przebiegać przez działkę skarżących, podczas, gdy projekt takiej drogi nie istniał oraz nie ma planu miejscowego, który przewidywałby jego budowę. Końcowo wnioskodawcy zarzucili, iż zmieniony projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy nie był przekazany do uzgodnienia Wojewódzkiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w B.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] września 2009 r. odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji należy traktować jako wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 kpa i może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach określonych w art. 156 § 1 kpa. Przez rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 kpa należy natomiast rozumieć taką sytuację, kiedy treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzecznictwa administracyjnego niezawiniony brak udziału stron w postępowaniu nie może być uznany za rażące naruszenie prawa. Również stwierdzenie naruszenia art. 7 kpa nie daje, zdaniem Kolegium, podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Odnosząc się do zarzutów strony organ wyjaśnił, iż obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zawierają regulacji, która nakazywałaby organom ustalającym warunki zabudowy wyznaczenie linii zabudowy wyłącznie od strony istniejących dróg publicznych albo od linii rozgraniczających takich dróg wyznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji drogi publicznej. W związku, zatem z brakiem jednoznacznego zakazu określania linii zabudowy w odniesieniu do linii rozgraniczającej projektowanej dopiero drogi, wyznaczenie linii zabudowy w taki sposób, nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Tym bardziej, że ustalając warunki zabudowy dla działki nr [...]/[...], organ ustalił linię zabudowy korzystając z upoważnienia zawartego w przytoczonym w przepisie § 4 ust.4 przytoczonego wyżej rozporządzenia. Wrysowanie zaś w kopię mapy analizowanego terenu przebiegu linii rozgraniczających projektowanych dróg, jakie mogą powstać w przyszłości, nie przesądza, zdaniem Kolegium, o wiążącym charakterze tych linii i nie wskazuje obu projektowanych dróg jako mających zapewnić obsługę komunikacyjną w/w działki. W pkt 4 decyzji z dnia [...] maja 2007 r. wskazano, bowiem wyraźnie, że działka inwestora ma być obsługiwana od ulicy L. Z podanych względów SKO nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności tych ustaleń.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów strony, organ przyjął, że co prawda projekt decyzji, znajdujący się aktach sprawy pod pozycją 28-32, różni się w swej części tekstowej i graficznej od tej wersji, jaką przyjęto w zaskarżonej decyzji, to nie można jednak z tego uczynić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Tym bardziej, że żaden przepis prawa nie nakazuje organom administracji właściwym w sprawach warunków zabudowy udostępnianie stronom postępowania projektu decyzji, która ma być wydana.

Na skutek wniosku Państwa D. i T. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej opisaną decyzją z dnia [...] września 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 kpa, w tym również przesłanka rażącego naruszenia prawa, na którą powołują się skarżący. O rażącym naruszeniu prawa decydują, bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Decyzja, której stwierdzenia nieważności domagają się skarżący nie zawiera żadnej z takich przesłanek. Tym samym, zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do zadośćuczynienia żądaniu skarżących.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku D. i T. G. wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 1007 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie skarżących Prezydent Bi. naruszył art. 7 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, albowiem, przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...]/[...], nie uzyskał zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych.

Dodatkowo skarżący zarzucili kwestionowanej decyzji naruszenie art. 7, 9 i 10 kpa, wskazując, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy w dniu 23 marca 2007r. zawiadomił strony o zebranym materiale dowodowym, a w maju 2007 r. dołączył do akt sprawy nowe dokumenty (załącznik graficzny) i zmienił projekt decyzji, o czym nie powiadomił stron postępowania.

W ocenie skarżących decyzja ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...]/[...] narusza obowiązujące przepisy, albowiem, pomimo, że przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej od ul. Logarytmicznej to w nowym załączniku graficznym organ wyznaczył nowoprojektowaną drogę biegnąca pasem szerokości 6 m przez działki nr [...]/[...] i [...]/[...]. Tymczasem nie ma ani takiego projektu drogi gminnej, ani wewnętrznej, nie ma ustanowionych służebności drogowych na tych działkach, nie ma też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który by taką drogę przewidywał. Takie zaś działanie organu, zdaniem skarżących, miało na celu obejście przepisów w celu dokonania podziału działki nr [...]/[...] na działki budowlane. Końcowo skarżący wskazali, iż Prezydent Miasta B. wysłał stronom postępowania tylko część tekstową decyzji bez zmienionego załącznika graficznego, a ten znacząco różni się od opisu zawartego w pkt 4 decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy przypomnieć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi Sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek głównie z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2007r. Nr [...], którą na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust.1, art. 64 w zw. z art. 52 ust.1, art. 54, art. 56 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), ustalono na rzecz T. T. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolno stojącego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego niepodpiwniczonego, z poddaszem użytkowym mieszkalnym i wbudowanym garażem, na działce o nr geod. [...]/[...], położonej przy ul. L. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą.

Dalej godzi się przypomnieć, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest instytucją procesową tworzącą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak również przedmiotowym.

Zgodnie z art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Mając na uwadze ramy wniosku skarżących oraz opisany wyżej zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zobowiązane było w przedmiotowej sprawie do oceny, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta B. z dnia [...] maja 2007r. nie pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których zostało wydane.

Rażące naruszenia prawa polega na tym, że istnieje podstawa prawna do wydania decyzji, lecz rozstrzygnięcie zawarte w niej pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których decyzja ta została wydana, lub które uprawniały organ do wydania tej decyzji. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" oznacza, że nie może to być jakiekolwiek, błahe naruszenie normy prawnej, lecz musi być to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub tez ich odmówiono (tak NSA w wyroku z dnia 26 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 339/89, ONSA 1989, w 1, poz. 50). Zarzut rażącego naruszenia prawa musi, zatem wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości.

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowił m.in. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu:

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi.

Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku, gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeśli natomiast żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych.

Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji określone w punktach od 1 do 3 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Szczegółowy sposób ustalania tych wymagań określa natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym. Paragraf pierwszy przywołanego aktu wykonawczego określa w szczególności sposób określania wymagań dotyczących ustalania: linii zabudowy (wymagania te precyzuje § 4), wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej (§ 5), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7), geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych (§ 8). W celu ustalenia wymagań, o których mowa powyżej organ zobowiązany jest sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Wyniki tej analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w części tekstowej (analiza tekstowa) i graficznej (mapa), stanowiących załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (§ 9 rozporządzenia).

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, zatem w sposób niebudzący wątpliwości, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiadająca wymogom, o jakich wyżej mowa, powinna składać się z czterech integralnych części: sama decyzja – z części tekstowej oraz graficznej oraz załącznika do tej decyzji zawierającego wyniki analizy, o której mowa w cytowanym wyżej § 3 ust. 1 w formie tekstowej i graficznej. Określone w omawianym przepisie załączniki muszą, zatem zawierać dokładne oznaczenie decyzji oraz zawierać właściwy podpis, gdyż załączników nie można traktować inaczej niż decyzji.

Część graficzna decyzji, jak wyjaśniono wyżej, powinna wskazywać linie rozgraniczające inwestycji oraz linię zabudowy. Sposób wyznaczania linii zabudowy reguluje § 4 cyt. rozporządzenia wykonawczego, stanowiący, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1), przy czym w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2). W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, natomiast przepis § 4 ust. 4 rozluźnia powyższe rygory, dopuszczając inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy architektoniczno-urbanistycznej.

W orzecznictwie przyjmuje się, że linia zabudowy (linia regulacyjna) w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, a sam budynek może pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy (por. wyrok NSA z 8 lipca 2008 r., II OSK 779/07 oraz wyrok NSA z 8 lipca 2008 r., II OSK 789/07, publ. http:///orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy wyrażone w wyżej przytoczonych orzeczeniach, które w pełni podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę, przesadzają o tym, iż linia zabudowy może być wyznaczona wyłącznie od strony istniejącego pasa drogowego (ewentualnie linii rozgraniczającej istniejącej drogi). Także brzmienie ust. 3 § 4 cyt. rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że linia zabudowy winna być ustalona w pewnej odległości od pasa drogowego.

W kontekście powyższych rozważań nie można zaakceptować stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaprezentowanego w decyzji z dnia [...] września 2009r., jakoby w obowiązującym systemie prawa brak było przepisu nakazującego organom ustalającym warunki zabudowy wyznaczania linii zabudowy wyłącznie od strony istniejących dróg publicznych. Tym bardziej, że SKO w decyzji z dnia [...] marca 2010r., załączonej do akt sądowych niniejszej sprawy (k.83) potwierdziło, że w przypadku, gdy działka przylega do drogi projektowanej, a nie istniejącej, to brak jest podstaw do określenia linii zabudowy.

Analizując pod tym kątem decyzję z dnia [...] maja 2007r. należy zauważyć, że linie zabudowy działki nr [...]/[...] od strony południowej i wschodniej zostały wyznaczone z pominięciem powołanych zasad. Jak wynika, bowiem z części graficznej decyzji organ ustalający warunki zabudowy wrysował w kopię mapy analizowanego terenu dwie linie rozgraniczające projektowanej drogi i w odniesieniu do nich wyznaczył linię zabudowy. Tymczasem analizowany § 4 rozporządzenia nie przewiduje takiej możliwości wyznaczenia linii zabudowy. Co prawda, SKO w decyzji z dnia [...] września 2009 r., stanęło na stanowisku, że linia zabudowy mogła być wyznaczona w odniesieniu do linii rozgraniczającej projektowanej dopiero drogi, gdyż upoważnia do tego zapis ust.4 § 4 rozporządzenia, jednakże ani z decyzji, ani załączonej do niej analizy nie wynika, aby organ wyznaczając linię zabudowy skorzystał z powołanej regulacji. Część opisowa analizy nie zawiera uwag, z których wynikałoby, iż kwestia linii zabudowy została poddana bardziej szczegółowej analizie. Nie ma w niej opisu jak kształtuje się aktualna linia zabudowy i dlaczego zasadnym jest wyznaczenie linii dla nowego obiektu w odniesieniu do linii rozgraniczającej projektowanej drogi. Tym bardziej, że, jak słusznie podkreślają skarżący, w aktach administracyjnych brak jest dokumentów, które przewidywałyby w tym miejscu przebieg jakiekolwiek drogi.

Skoro, ani miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o lokalizacji drogi publicznej nie przewiduje takiej drogi, organ nie miał prawa do naniesienia jej na mapę. Tym bardziej, że wyznaczona przez organ droga częściowo przechodzi przez działki osób trzecich (właściciele działki nr [...]/[...] i [...]/[...]). Nie ulega, zaś wątpliwości, że wyznaczanie przez organ ustalający warunki zabudowy przebiegu projektowanej drogi i wrysowywanie linii rozgraniczających jest bezpodstawnym wkraczaniem w sferę korzystania z prawa własności tych osób. Co prawda według Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyznaczenie na mapie linii rozgraniczających projektowanych dróg, nie ma charakteru wiążącego, tymczasem, jak wynika z przedłożonych w trakcie postępowania sądowego, dokumentów, działka o nr [...]/[...] została podzielona, a przy podziale geodeta uwzględnił wyznaczoną w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. nowoprojektowaną drogę. Ponadto właściciele jednej z podzielonych działek (Państwo R. i E. B.) w oparciu właśnie o tę projektowaną drogę wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla własnej działki.

W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta B. wyznaczając w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. linie rozgraniczające nowoprojektowanych dróg od strony południowej i wschodniej działki o nr [...]/[...] w sposób rażący naruszył §4 rozporządzenia wykonawczego w zw. art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu, Prezydent Miasta B. w decyzji z dnia [...] maja 2007r. naruszył również, czego nie zauważyło Kolegium, przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego zgodnie z którym wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Tymczasem z treści kontrolowanej decyzji, a w szczególności wyników analizy, stanowiącej załącznik do tej decyzji nie wynika, na jakiej podstawie organ administracji rozstrzygający sprawę przyjął, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem wynosi 5 %. Określenie zaś tego parametru powinno wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na wyliczeniach matematycznych. Skoro w decyzji nie zawarto żadnych szczegółowych ustaleń w tym zakresie, należy domniemywać, iż podany wskaźnik został wyliczony dowolnie, a więc z naruszeniem wskazanego § 5 rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.