Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1002/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor WSA - Aleksandra Młyńska, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości refundacji składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. O. (dalej: Strona lub Skarżący) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: organ lub Prezes PFRON) z ... 2019 r. nr ... o ustaleniu Stronie wysokości refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za IV kwartał 2018 r. w wysokości 0 zł.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

Strona przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Fundusz lub PFRON) wniosek o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne niepełnosprawnego rolnika lub rolnika zobowiązanego do opłacenia składek za niepełnosprawnego domownika Wn-U-A za lV kwartał 2018 r. w terminie określonym w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra pracy i polityki społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1-158 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie refundacji składek), tj. do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin do opłacenia składek za dany kwartał.

Fundusz poinformował Stronę pismem z ... listopada 2018 r., że wyliczona przez nią wysokość przysługującej refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za lV kwartał 2018 r. oraz kwota refundacji wyliczona przez PFRON różnią się. Przyczyną rozbieżności w wyliczonej kwocie był fakt, iż z obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie wysokości wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (M.p. poz. 1105) wynikało, że górny krajowy limit skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie został osiągnięty.

Pismem nadanym przez ePUAP dnia ... grudnia 2018 r. Strona złożyła wniosek o wydanie decyzji o wysokości przysługującej refundacji za lV kwartał 2018 r., w którym zwróciła się z prośbą o ponowne rozpoznanie wniosku, prosząc jednocześnie o wypłatę refundacji za ww. okres w kwocie 399 zł.

Pismem z ... stycznia 2019 r. organ poinformował Stronę o wyznaczonym siedmiodniowym terminie na zapoznanie się oraz wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za lV kwartał 2018 r.

Pismem nadanym przez ePUAP dnia ... lutego 2019 r. Strona wyjaśniła, iż wniosek o refundację składek złożyła przed dniem, w którym nastąpiło osiągnięcie górnego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes PEFRON wskazał, że zgodnie z art. 25c ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 511 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji) refundacja składek na ubezpieczenia społeczne jest udzielana na zasadach pomocy de minimis, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej.

Wyjaśnił, że z treści art. 3 pkt 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013 r., srt.9; dalej: rozporządzenie nr 1408/2013) wynika, że łączna kwota pomocy de minimis przyznanej w okresie trzech lat podatkowych przez państwo członkowskie przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych nie może przekroczyć górnego limitu krajowego określonego w załączniku, tj. 225 700 000 euro.

Prezes PFRON stwierdził, że w obwieszczeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie wysokości wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (M.P. poz. 1105) ogłoszono, że wysokość wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis na dzień 7 listopada 2018 r. wynosi w rolnictwie - 225 700 000,00 euro.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 25c ust. 5 ustawy o rehabilitacji Fundusz wypłaca refundację w terminie 14 dni od dnia otrzymania kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku. Strona złożyła wniosek WnuA za lV kwartał 2018 r. w dniu 04.11.2018 r. Termin 14 dni na wypłatę refundacji przypadał zatem w okresie, w którym krajowy limit pomocy de minimis w rolnictwie został wyczerpany. Dlatego też Fundusz ustalił wysokość refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za lV kwartał 2018 r. w wysokości 0 zł.

W skardze wniesionej na decyzję Prezesa PFRON z ... marca 2019 r. Skarżący zarzucił:

1. naruszenie interesu prawnego Skarżącego, poprzez brak wypłaty refundacji składki oraz anulowanie w dniu ... listopada 2018 r. refundacji w kwocie 399 zł ustalonej pismem PFRON nr ... z dnia ... listopada 2018 r. w związku z wyczerpaniem funduszy de minimis w rolnictwie krajowym,

2. ponowne zajęcie negatywnego stanowiska odnośnie niniejszej refundacji ustalonej decyzją PFRON nr. ... z dnia ... marca 2019 roku, mimo okoliczności, iż w dniu 1 stycznia 2019 roku wznowiono pomoc de minimis w rolnictwie i wszczęto wypłatę refundacji. Organ wydając w dniu ... marca 2019 r. decyzję, nie przedstawił merytorycznych powodów odmowy wypłaty powtórnie wnioskowanego w dniu ... grudnia 2018 roku świadczenia z uwzględnieniem stanu pomocy de minimis na dzień wydania decyzji, jedynie odniósł do pierwszego wniosku z dnia 4 listopada 2018 roku i czasowego wyczerpania środków de minimis w roku ubiegłym. Organ winien uwzględnić stan prawny istniejący w dniu wydania decyzji, a nie w dniu wniesienia podania.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W sprawie niesporne jest, że Skarżący, wnioskiem z ... listopada 2018 r., wystąpił do PFRON o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne niepełnosprawnego rolnika lub rolnika zobowiązanego do opłacenia składek za niepełnosprawnego domownika za lV kwartał 2018 r.

Wobec tak sformułowanego żądania przez Skarżącego, w sprawie zastosowanie miał art. 25c ust. 11 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym refundacja składek na ubezpieczenia społeczne jest udzielana na zasadach pomocy de minimis, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej. Zastosowanie w sprawie miała również ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 262; dalej: ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej) jak również rozporządzenie nr 1408/2013.

Stosownie do treści art. 3 pkt 3 rozporządzenia nr 1408/2013 łączna kwota pomocy de minimis przyznanej w okresie trzech lat podatkowych przez państwo członkowskie przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych nie może przekroczyć górnego limitu krajowego określonego w załączniku, tj. 225 700 000 euro. Pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu przedsiębiorstwu (art. 3 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Zgodnie z treścią pkt 8 preambuły do rozporządzenia nr 1408/2013, okres trzech lat brany pod uwagę do celów rozporządzenia należy oceniać w sposób ciągły. Zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych. Artykuł 3 ust. 7 ww. rozporządzenia nr 1408/2013 stanowi zaś, że jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis górny limit krajowy, o którym mowa w ust. 3, zostałby przekroczony, nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze obwieszczenia, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", co najmniej raz na kwartał, a w przypadku wyczerpania krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – niezwłocznie, informacje o wysokości wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Opierając się na powyższej podstawie prawnej, w obwieszczeniu z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie wysokości wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (MP poz. 1105), Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ogłosił, że wysokość wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis na dzień 7 listopada 2018 r. wynosi w rolnictwie - 225 700 000,00 euro. Wykorzystanie tego limitu uniemożliwiało realizację (po 7 listopada 2018 r.) wypłaty refundacji wnioskowanej przez Skarżącego, ponieważ prowadziłoby to do przekroczenia górnego limitu krajowego pomocy de minimis o którym mowa w powołanych powyżej przepisach rozporządzenia nr 1408/2013 jak również ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Wobec powyższego i pomimo poinformowania Skarżącego przez organ, pismem z ... listopada 2018 r., że wniosek o refundację został formalnie zweryfikowany i zakwalifikowany do wypłaty, kwota refundacji nie mogła zostać wypłacona z uwagi na wyczerpanie krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie. Czym innym jest bowiem nabycie prawa do refundacji (przyznanie refundacji) zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym (art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 1340/2013), a czym innym wypłata tej refundacji, która uzależniona jest od nieprzekroczenia górnego limitu krajowego, o którym mowa w art. 3 ust. 3 (art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1340/2013). Wskazać w tym miejscu należy również, że zgodnie z art. 25c ust. 5 ustawy o rehabilitacji Fundusz wypłaca refundację w terminie 14 dni od dnia otrzymania kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku, co oznacza w rozpatrywanej sprawie, w której Skarżący złożył wniosek w dniu ... listopada 2018 r., że wykorzystanie krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie nastąpiło w czasie biegu terminu do wypłaty refundacji, który upływał z dniem ... listopada 2018 r.

Przedstawiając powyższe Sąd stanął na stanowisku, że organ prawidłowo poinformował Skarżącego pismem z ... listopada 2018 r., że wyliczona kwota przysługującej refundacji we wniosku jest inna niż kwota wyliczona przez PFRON. Następnie, wobec wniosku Skarżącego o wydanie decyzji w przedmiocie przysługującej refundacji, zaskarżoną decyzją organ prawidłowo ustalił wysokość refundacji składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 0 zł.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one nieuzasadnione. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do ,,anulowania’’ wypłaty refundacji składek na ubezpieczenia społeczne, lecz do ustalenia wysokości refundacji składek na podstawie, powołanych powyżej, przepisów ustawy o rehabilitacji i rozporządzenia nr 1340/2013, co związane było, jak już wyjaśniono, z wykorzystaniem krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie. Uniemożliwiało to przyznanie wnioskowanej przez Skarżącego pomocy jako wykraczającej poza górną granicę tego limitu, ustaloną na poziomie 225 700 000,00 euro. Udzielenie wnioskowanej pomocy dotyczyło 2018 r. w związku z czym badaniu organu podlegało ustalenie limitu pomocy w okresie dwóch poprzednich lat podatkowych oraz bieżącego roku podatkowego (2018 r.), co zostało w rozpatrywanej sprawie prawidłowo wykonane przez Prezesa PFRON.

Reasumując, Sąd uznał, że skarga jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.