Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 240/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 41, art. 53 ust. 1, 1a, 2, 6, art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 7, art. 33 ust. 4 pkt 1 i 6
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, prawa do zasiłku oraz stypendium w związku ze szkoleniem I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu M. M. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Decyzją Wojewody D. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 41, art. 53 ust. 1, 1a, 2 i 6, art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 oraz art. 33 ust. 4 pkt. 1 i 6 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] orzekającej o: uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr[...], z dnia [...] czerwca 2010 r. o uznaniu J. C. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku z dniem

22 czerwca 2010 r., uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr

[...]z dnia [...] lipca 2010 r., o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 01 września 2010 r. na wniosek strony, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 22 czerwca 2010 r., uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr [...], z dnia [...] września 2010 r. o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku z dniem [...] września 2010 r., uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., orzekającej o przyznaniu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia 02 listopada 2010 r. w wysokości 860,40 zł. miesięcznie tj. 120% podstawowej kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy, uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., o utracie prawa do stypendium z dniem 01 lutego 2011 r. w związku z zakończeniem w dniu 31 lutego 2011 r. odbywania szkolenia, uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr [...], z dnia 03 marca 2011 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 07 lutego 2011 z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 01 września 2010 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.

W motywach uzasadnienia tego orzeczenia wskazano, że decyzją administracyjną, Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], po wznowieniu postępowania na podstawie

postanowienia z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], orzeczono o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr

[...], z dnia 23 czerwca 2010 r., o uznaniu J. C. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku z dniem

22 czerwca 2010 r. o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W.,

Nr [...], z dnia 06 lipca 2010 r., o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 01 września 2010 r. na wniosek strony, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 22 czerwca 2010 r., o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr [...], z dnia

01 września 2010 r., o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku z dniem

01 września 2010 r., o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W.,

Nr [...], z dnia 24 listopada 2010 r., orzekającej o przyznaniu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia

02 listopada 2010 r. w wysokości 860,40 zł. miesięcznie tj. 120% podstawowej kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy, o uchyleniu decyzji ostatecznej

Prezydenta Miasta W., Nr [...], z dnia

[...] lutego 2011 r., o utracie prawa do stypendium z dniem 01 lutego 2011 r. w związku z zakończeniem w dniu 31 lutego 2011 r. odbywania szkolenia, o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W., Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 07 lutego 2011 r., z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) oraz o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 01 września 2010 r.

Od tej decyzji J. C. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jak również przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i jego błędnej interpretacji przez organ I instancji. Ponadto podał, że bezpodstawne jest nakazanie mu zwrotu pobranego stypendium w sytuacji, gdy decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej nie jest jeszcze prawomocna. W uzasadnieniu odwołania pokreślił, że jego wpis do ewidencji działalności gospodarczej w ogóle nie powinien być brany pod uwagę. Uznał, też, że w związku z wielokrotną zmianą przepisów organ ewidencyjny powinien był go wezwać do uzupełnienia danych zawartych w wpisie, a następnie po bezskutecznym upływie terminu, wpis powinien zostać usunięty z urzędu.

W toku postępowania odwoławczego na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że J. C. był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku w okresach od dnia

19 października 2009 r. do dnia 14 maja 2010 r. (w tym okresie od 10 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. oraz od 11 lutego 2010 r. do 10 maja 2010 r. z prawem do stypendium), od 22 czerwca 2010 r. do 06 lipca 2010 r., od 01 września 2010 r. do

07 lutego 2011 r. (w tym od 02 listopada 2010 r. do 01 lutego 2011 r. z prawem do stypendium). W dniu kolejnej rejestracji tj. 08 sierpnia 2011 r. zainteresowany przedłożył decyzję Prezydenta Miasta W., nr [...], o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu nr 46030 dokonanego w dniu 16 sierpnia 1991 r. (data rozpoczęcia działalności 01 września 1991 r.). W decyzji tej organ ewidencyjny wskazał, iż w dniu 05 sierpnia 2011 r. zainteresowany poinformował, iż działalność gospodarcza nie została podjęta.

W związku z powyższym po ustaleniu wyżej opisanego stanu faktycznego wznowiono postępowanie w sprawie J. C., a następnie decyzją administracyjną z dnia 22 listopada 2011 r. uchylono wszystkie decyzje wydane zainteresowanemu od dnia wszystkich kolejnych rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W.

Po rozpatrzeniu sprawy stwierdzono, że decyzja Prezydenta Miasta W. jest zgodna zobowiązującym prawem.

Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obowiązującą w dniu pierwszej rejestracji J. C., tj. w dniu 19 października 2009 r., osoba bezrobotna to taka osoba, która m.in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, (ustawa ta weszła w życie w dniu 26 października 2007 r.). Natomiast zgodnie z obowiązującym od dnia 01 lutego 2011 r. przepisem art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f, bezrobotnym może być osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Z załączonych akt sprawy dokumentów nie wynika, aby zainteresowany w trakcie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, aż do dnia jej wyrejestrowania kiedykolwiek składał wniosek o zawieszenie działalności. Ponadto z załączonych do odwołania dokumentów jednoznacznie wynika, że J.C. przy każdej rejestracji w urzędzie pracy składał oświadczenia, w którym podawał, że nie posiada wpisu do działalności gospodarczej (w aktach sprawy znajdują się oświadczenia strony z dnia 22 czerwca 2010 r. i z dnia 31 sierpnia 2010 r.).

Ponadto podczas kolejnych rejestracji J. C. otrzymywał do wiadomości

i własnoręcznie podpisywał "pouczenie dla osób bezrobotnych bez prawa do zasiłku", w których oświadczył, iż został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym m.in. dotyczących osoby, która dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że J. C. rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą, brak jest możliwości uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

Natomiast odnosząc się do zarzutu strony podniesionego w odwołaniu odnośnie obowiązku zwrotu pobranego stypendium jeszcze przed uprawomocnieniem się decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej, wyjaśniono, iż w aktach sprawy przekazanych organowi odwoławczemu znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta W. a dnia 19 grudnia 2011 r., Nr [...] o zawieszeniu postępowania dotyczącego decyzji orzekających o przyznaniu stronie prawa do stypendium oraz o utracie prawa do stypendium.

Na przedmiotową decyzję Wojewody D. J. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił zarówno naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, w szczególności nieprawidłową interpretację art. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powtórzył ponadto zarzut, zgodnie z którym jego wpis do ewidencji działalności gospodarczej w ogóle nie powinien być brany pod uwagę. Uważa, że w związku z wielokrotną zmianą przepisów organ ewidencyjny powinien był go wezwać do uzupełnienia danych zawartych w wpisie, a następnie po bezskutecznym upływie terminu, wpis powinien zostać usunięty z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne mogą w razie uznania kontrolowanego aktu, za nielegalny w rozumieniu w/w przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kluczową kwestią w badanej sprawie jest właściwa interpretacja ustawowej definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia

2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności pod kątem przesłanki dotyczącej wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

W orzecznictwie podkreśla się, że definicja osoby bezrobotnej w omawianym zakresie podlegała w ostatnich latach istotnej ewolucji. Pod rządami ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446 z późn. zm.) o uznaniu za osobę bezrobotną nie decydował fakt wpisania jej do ewidencji, lecz faktyczne prowadzenie przez tę osobę działalności gospodarczej. W rozumieniu wyżej wskazanej ustawy, bezrobotnym była osoba pozostająca bez pracy i zarejestrowana we właściwym urzędzie zatrudnienia, zdolna do pracy i gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy, o ile nie pobierała emerytury, nie była właścicielem lub posiadaczem gospodarstwa rolnego i nie prowadziła działalności gospodarczej lub nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu. Powyższa definicja nie wiązała zatem uzyskania statusu bezrobotnego z zarejestrowaniem działalności gospodarczej, a z faktycznym jej prowadzeniem.

Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnianiu i bezrobociu

(Dz. U. Nr 106, poz. 457 z późn. zm.) wprowadziła bardziej rozbudowaną definicję bezrobotnego, uzależniając możliwość uzyskania statusu bezrobotnego od dalszych przesłanek. Bezrobotną zatem mogła stać się, w rozumieniu tej ustawy, osoba nieprowadząca pozarolniczej działalności gospodarczej lub niepodlegająca ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej działalności.

Następnym aktem regulującym przedmiotową materię stała się ustawa z dnia

14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211 z późn. zm.), znacznie zaostrzająca wymagania dotyczące uzyskania statusu bezrobotnego, w rozumieniu której bezrobotnym mogła być osoba która, oprócz spełnienia innych ustawowych przesłanek, nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, albo nie podlegała - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego.

W niniejszej sprawie organy administracji orzekały na podstawie regulacji zawartych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawa powyższa została zmieniona, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1243).

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spełniającą dodatkowe kryteria zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a-k. Z art. 2. Ust. 1 pkt 2 lit. f wynika zaś, że za bezrobotnego uznana może być osoba, która - przy spełnieniu innych przesłanek - nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Natomiast zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 r. przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, bezrobotnym może być osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Wskazać należy, że istotą postępowania wznowieniowego jest powrót sprawy do postępowania zwykłego, co oznacza, że wydanie decyzji następuje tak, jakby sprawa nie była jeszcze rozstrzygana w danej instancji. To zaś oznacza, że przy postępowaniu wznowieniowym należy stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie orzekania, zgodnie z zasadą legalizmu określoną w art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Odstępstwo od tej zasady będzie miało miejsce jedynie w odniesieniu do decyzji deklaratoryjnych, to jest decyzji stwierdzających wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocą ex tunc.

Stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie odnośnie statusu bezrobotnego należy zaliczyć właśnie do decyzji deklaratoryjnych, gdyż decyzja organu stwierdza jedynie fakt uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, potwierdzając, że danej osobie przysługuje taki status wywołując skutek prawny wstecz, to jest od momentu, w jakim stan prawny zaistniał.

W związku z tym w rozpoznawanej sprawie należało stosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji objętej wznowieniem. Zatem organy sytuację skarżącego słusznie oceniły zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie składania przez nią wniosków o przyznanie statusu osoby bezrobotnej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r. I OSK 529/10, lex 745255). Z akt sprawy wynika, że pierwsza rejestracja skarżącego w charakterze osoby bezrobotnej miała miejsce w sierpniu 2009 r. W Powiatowym Urzędzie Pracy we W. skarżący był zarejestrowany (z przerwami) od 19 października 2009 r. do

7 lutego 2011 r.

Definicja bezrobotnego przyjęta w ustawie o promocji zatrudnienia po jej nowelizacji obowiązującej od dnia 26 października 2007 r. nie pozostawia miejsca na swobodę interpretacyjną.

Brzmienie przytoczonych powyżej przepisów nie budzi zatem wątpliwości, że w jej świetle status osoby bezrobotnej został powiązany nie z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej, bez potrzeby badania, czy działalność taka rzeczywiście jest prowadzona. Natomiast od dnia 1 lutego 2011 r. przesłanki te uległy dalszemu zaostrzeniu, albowiem bezrobotnym może być osoba, która: nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Wbrew zatem zastrzeżeniom podnoszonym przez skarżącego dokonana przez organy administracji wykładnia cytowanego przepisu jest prawidłowa.

W niniejszej sprawie jest poza sporem, i co wynika z akt administracyjnych, że skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w PUP w Ś., co zostało potwierdzone decyzją Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]. Wskutek zmiany miejsca zamieszkania skarżącego, karta rejestracyjna

J. C. z dniem 4 września 2009 r. została włączona do ewidencji osób bezrobotnych PUP we W.. Wpis skarżącego do ewidencji działalności gospodarczej został natomiast dokonany z dniem 16 sierpnia 1991 r. W związku z tym, że skarżący podnosił, iż na podstawie tego wniosku zostało wszczęte i toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, Sąd uznając tę kwestię za istotną dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zwrócił się do Ministra Gospodarki o udzielenie informacji w tym przedmiocie. W odpowiedzi, pismem z dnia 11 lutego 2013 r., Zastępca Dyrektora Departamentu Handlu i Usług tegoż Ministerstwa przesłał Sądowi postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 11 lutego 2013 r., nr [...], o sprostowaniu wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej w rubryce ,,Numer Pesel" i w zakresie daty zaprzestania prowadzenia działalności przez skarżącego. Postanowienie to w żaden sposób nie kwestionuje natomiast faktu, że od sierpnia 1991 r. skarżący był wpisany do ewidencji działalności gospodarczej.

W świetle przedstawionych argumentów dotyczących wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pozbawione znaczenia prawnego są podnoszone przez skarżącego okoliczności nieprowadzenia przezeń działalności gospodarczej, zmian regulacji prawnej w tym zakresie, jak i zarzutu, że wpis winien był zostać usunięty z urzędu.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w wersji obowiązującej od dnia 26 października 2007 r. uzyskanie przez osobę bezrobotną wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powoduje utratę status bezrobotnego bez względu na okoliczność, czy działalność została rzeczywiście podjęta. Oznacza to, że skarżący uzyskując wpis do ewidencji działalności gospodarczej przestał spełniać kryteria osoby bezrobotnej określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ administracji nie dysponuje w tym względzie możliwością zastosowania uznania administracyjnego.

Z kolei, w myśl brzmienia cytowanego przepisu w wersji obowiązującej od dnia 1 lutego 2011 r., za bezrobotnego nie może być uznana osoba, która złożyła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej lub po złożeniu takiego wniosku, nie zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. W aktach brak jest dowodu, by skarżący składał wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej.

Wskazać także należy, że skarżący został zapoznany z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych. Z załączonych do akt dokumentów jednoznacznie wynika, że J. C. przy każdej rejestracji w urzędzie pracy składał oświadczenia, w których podawał, że nie posiada wpisu do działalności gospodarczej (w aktach sprawy znajdują się oświadczenia strony z dnia 22 czerwca 2010 r. i z dnia 31 sierpnia 2010 r.). Ponadto podczas kolejnych rejestracji J.C. otrzymywał do wiadomości i własnoręcznie podpisywał "pouczenie dla osób bezrobotnych bez prawa do zasiłku", w których oświadczył, iż został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym m.in. dotyczących osoby, która dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

W związku z powyższym uzyskanie przez skarżącego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, spowodowało konieczność orzeczenia przez organy administracji o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem Sądu nie jest bowiem możliwe jednoczesne dysponowanie wpisem do ewidencji działalność gospodarczej i posiadanie statusu bezrobotnego. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego obowiązku zwrotu pobranego

stypendium jeszcze przed uprawomocnieniem się decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej, wyjaśniono stronie, iż w aktach sprawy przekazanych organowi odwoławczemu znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia

[...] grudnia 2011 r., Nr [...] o zawieszeniu postępowania dotyczącego decyzji orzekających o przyznaniu stronie prawa do stypendium oraz o utracie prawa do stypendium (w okresie od 19 października 2009 r. do 14 maja 2010 r.).

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.