Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1180/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust.1 pkt 2, art. 62 ust.1 pkt 1, art. 63 ust.1, ust.4, art.66 ust.1 pkt 4, art. 72 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: par.3 ust.1 pkt 90 lit.b
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. M. z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika o obsadzie do 158.00 DJP, budowie płyty obornikowej o powierzchni do 300 m2, budowie zbiornika na odcieki o pojemności do 40 m3, budowie zbiornika na ścieki socjalne o pojemności do 10 m3 , budowie silosów na pasze o łącznej pojemności do 50 ton, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej na obszarze gruntów miejscowości O. w gminie W. M.

Decyzja SKO w Ł. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu [...] lutego 2014 r. E. i D. L. wystąpili do Wójta Gminy W. M. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika o obsadzie do 158.00 DJP, budowie płyty obornikowej o powierzchni do 300 m2, budowie zbiornika na odcieki o pojemności do 40 m3, budowie zbiornika na ścieki socjalne

o pojemności do 10 m3 , budowie silosów na pasze o łącznej pojemności do 50 ton, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej na obszarze gruntów miejscowości O. w gminie W. M.

W dniu [...] lutego 2014 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Tego samego dnia Wójt wystąpił też do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: "RDOŚ") oraz opinią Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. (dalej: "PPIS"), nr [...], z dnia [...] marca 2014 r., wskazano na obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz ustalono zakres raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wobec powyższego, Wójt Gminy W. M. w dniu [...] kwietnia

2014 r. wydał postanowienie, znak: [...], stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalające zakres raportu.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji, po otrzymaniu raportu o

oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwrócił się do PPIS w W. M. o wydanie opinii w trybie art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.o.ś." oraz do RDOŚ w B. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.

Następnie obwieszczeniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji zawiadomił osoby będące stronami o zebraniu materiałów i dowodów w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia oraz o możliwości zgłoszenia uwag w terminie 21 dniowym.

Na etapie postępowania administracyjnego protesty dla budowy ww. przedsięwzięcia złożyła B. W. nie zgadzając się na lokalizację planowanego przedsięwzięcia w sąsiedztwie jej nieruchomości.

Dnia [...] maja 2014 r. PPIS w W. M. wydał opinię,

nr [...], w której podniósł, że planowana inwestycja może być realizowana przy spełnieniu podanych w opinii warunków oraz zaleceń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a [...] kwietnia 2014 r. RDOŚ w B. zwrócił się do wnioskodawców o dokonanie doprecyzowania i uzupełnienie raportu.

Po otrzymaniu aneksu do raportu, RDOŚ w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], uzgodnił realizację ww. przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] r., Wójt Gminy W. M., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 u.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem"), ustalił na rzecz E. i D. L. środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia. W decyzji tej organ I instancji określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji i projekcie budowlanym. Nie nałożył obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania dokonał szczegółowej analizy wszystkich normowanych przepisami prawa uciążliwości związanych z eksploatacją kurnika planowanego do realizacji na niezabudowanej działce nr [...] położonej w obrębie wsi O. Przede wszystkim Wójt ustalił, że ww. nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr 145/XXXII/06 Rady Gminy Wysokie Mazowieckie z dnia 3 lipca 2006 r. zgodnie z którym teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oznaczony jest symbolem 39 RAG, jest to "teren budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny". Ponadto ww. działka sąsiaduje bezpośrednio z polami uprawnymi oraz jest oddalona ok. 160 m w kierunku południowym od najbliższych budynków mieszkalnych. Organ wskazał, że wszystkie oddziaływania związane

z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego będą mieściły się w granicach posiadanego przez inwestora terenu, do którego posiada on tytuł prawny.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. W. Podniosła, że nie zgadza się na realizację planowanego przedsięwzięcia na działce oznaczonej

nr geod. [...], gdyż wraz z budową kurnika nastąpi spadek wartości rynkowej jej gospodarstwa - w przyszłości gospodarstwa ekologicznego. Zaznaczyła również, że na działce nr [...] sąsiadującej z działką inwestora (nr [...]) planuje

wybudować budynek mieszkalny. W ocenie odwołującej inwestor mający 19 ha ziemi posiada możliwość zmiany lokalizacji kurnika, natomiast ona takiej możliwości nie ma, gdyż posiada tylko ww. działkę budowlaną.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2014 r.,

nr [...], SKO w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło zasady wydawania decyzji środowiskowych oraz podzieliło kwalifikację inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podniosło również, że inwestor do wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. dołączył stosowne dokumenty, tj. kartę informacyjną przedsięwzięcia zawierającą podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu umożliwiające identyfikację inwestycji, jej zakres, podstawowe parametry, spełniającą wymogi określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.ś. oraz kopię mapy ewidencyjnej, poświadczoną przez właściwy organ, obejmującej przewidywany teren, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie ono oddziaływało oraz wypis uproszczony z rejestru gruntów. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że inwestor spełnił wymagania wynikające z art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.ś. Ponadto Kolegium podniosło, że organ I instancji prawidłowo nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu. Przedłożony raport został poddany wnikliwej ocenie organów. Wskazano również, że RDOŚ po stwierdzeniu, iż przedłożony raport zawiera niejasności dotyczące sposobu zabezpieczenia odpadów - padłych ptaków - rozwiązań chroniących przed uciążliwościami odorowymi oraz hałasem, wezwał inwestora do ich wyjaśnienia i uzupełnienia.

Organ odwoławczy zaznaczył także, że z uwagi na powstające konflikty (sprzeciw B. W.), wnioskodawcy zmienili założenia technologiczne

i zmodyfikowali (w stosunku do pierwotnego zamierzenia) układ wentylatorów

w kurniku oraz przesunęli miejsce lokalizacji kurnika na działce w kierunku południowym, w celu zwiększenia odległości pomiędzy planowanym kurnikiem

a najbliższymi budynkami. Zmniejszyli liczbę wentylatorów dachowych do 6 sztuk oraz przenieśli wszystkie wentylatory ścienne, o maksymalnym poziomie dźwięku 60 dB każdy, na wschodni kraniec kurnika. Uzupełniony raport został przedstawiony do uzgodnienia RDOŚ i do zaopiniowania PPIS. Oba te organy wydały pozytywne postanowienia.

Kolegium stwierdziło, że znajdujący się w aktach sprawy raport wraz

z uzupełnieniami (aneksem) jest pełny, rzetelny, wyczerpujący i spójny, spełniający wymagania, o których mowa w art. 66 u.o.ś. Organ podniósł, że zawarty w raporcie zakres analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko

w poszczególnych fazach jego realizacji, jest szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne i logistyczne inwestycji. Jedyną wątpliwość Kolegium budziło określenie w raporcie wielkość emisji amoniaku z kurnika

w oparciu o dane zawarte w opracowaniu prof. dr J. Jankowskiego z ART

w Olsztynie. Organ wskazał, że w "Dokumencie Referencyjnym o Najlepszych Dostępnych Technikach (BREF) dla Intensywnego Chowu Drobiu i Świń (ILF)" z lipca 2003 r., publikowanym przez Ministerstwo Środowiska w 2005 r., wskazywanym przez autora raportu, za poziom referencyjny uważany jest odmienny poziom emisji amoniaku z budynku takiego jak planowany, tj. z dobrze izolowanego budynku

z wentylacją mechaniczną i w pełni ścieloną podłogą, wyposażonego

w niewyciekowy system pojenia.

Organ odwoławczy zaznaczył, wbrew twierdzeniom odwołującej, że treść raportu nie pozostawia wątpliwości, iż realizacja przedsięwzięcia po zastosowaniu środków minimalizujących oddziaływanie na środowisko nie stworzy zagrożenia dla środowiska, nie pogorszy jego stanu na terenach przyległych, nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi, nie będzie wpływać negatywnie na obszary wchodzące w skład sieci Natura 2000. Organ wskazał, że niewątpliwie we wszystkich fazach występować będą źródła zanieczyszczenia powietrza, hałasu oraz oddziaływania na grunt, ale oddziaływanie tych źródeł będzie niewielkie i nie będzie stwarzać zagrożenia dla środowiska. Kolegium podniosło również, że w toku postępowania administracyjnego nie został przedstawiony żaden dowód przeciwko raportowi (np. ekspertyza).

Organ odwoławczy podniósł także, że zarzuty dotyczące zamiaru, w bliżej nieokreślonej przyszłości, przekształcenia istniejącego gospodarstwa

skarżącej w gospodarstwo ekologiczne oraz wybudowania budynku mieszkalnego na terenie przyległym do działki inwestora, nie przeznaczonym w chwili obecnej pod zabudowę mieszkaniową (istniejąca zabudowa zagrodowa), nie mogły zostać uwzględnione, albowiem są to zdarzenie przyszłe i niepewne, nie znajdujące oparcia do wydania decyzji środowiskowej. Kolegium wskazało, że projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje zmian w sposobie użytkowania przyległych do działki inwestora terenów, a tym samym nie spowoduje utraty ich wartości.

Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji, wypełniając obowiązek zapewnienia społeczeństwu udziału

w postępowaniu, poinformował w dniu [...] kwietnia 2014 r. i [...] czerwca 2014 r.

w drodze obwieszczenia o prowadzonym postępowaniu oraz możliwości zapoznania się z raportem i jego uzupełnieniami zakreślając jednocześnie termin 21 dniowy na składanie wniosków i uwag. W wyznaczonym terminie do organu wpłynęło pismo B. W. wyrażające stanowczy sprzeciw w związku z planowaniem przedsięwzięcia, ale organ I instancji omówił treść złożonego sprzeciwu oraz szczegółowo ustosunkował się do podnoszonych zarzutów. Nadto organ we właściwy sposób zakreślił krąg stron postępowania ograniczając go do podmiotów posiadających tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia.

Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że decyzja Wójta Gminy W. M. z dnia [...] września 2014 r. spełnia wszystkie wymogi wynikające zarówno z art. 107 k.p.a., jak i z art. 82 ust. 1 oraz art. 85 u.o.ś.

Nie godząc się z ww. rozstrzygnięciem, B. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Wójta Gminy W. M. z dnia 17 września 2014 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 62 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. poprzez:

– jego niezastosowanie,

– brak krytycznej oceny oraz weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z aneksem oraz ograniczenie się przez SKO i przez Wójta do odtwórczego przytoczenia ustaleń raportu,

– zaniechanie oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia

w połączeniu z innymi istniejącymi już przedsięwzięciami, tj. dwoma kurnikami należącymi do inwestorów, jak również dwoma istniejącymi lisiarniami, stolarnią z suszarnią, w sytuacji, gdy oddziaływanie kilku zakładów działających na określonym obszarze może powodować, że skala skumulowanych oddziaływań będzie jeszcze większa i jeszcze bardziej szkodliwa dla zdrowia ludzi i zwierząt,

2. art. 63 ust. 4 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 4 u.o.ś. poprzez ustalenie zakresu raportu

z nieuzasadnionym wyłączeniem opisu przewidywanych skutków dla środowiska

w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia w sytuacji, gdy wielokrotnie,

w swoich pismach skarżąca protestowała przeciwko realizacji inwestycji. Zdaniem skarżącej tzw. "wariant zero" byłby najkorzystniejszy dla środowiska.

3. art. 81 u.o.ś. poprzez brak odmowy wydania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach w sytuacji, gdy brak jest możliwości zminimalizowania

negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także w sytuacji gdy należy uwzględnić skumulowanie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi, istniejącymi już fermami i zakładami. W przeciwnym wypadku ocena dokonana przez SKO i Wójta jest co najmniej powierzchowna,

4. art. 74 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym

pokoleniom (ust. 1), ochrona środowiska jest podstawowym obowiązkiem władz publicznych (ust. 2), władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska (ust. 4).

II. Naruszenie przepisów postępowania. tj.:

1. art. 7, 8, 9, 11, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:

– nieuwzględnienie faktu, że w rzeczywistości, z uwagi na drenaż od planowanej płyty gnojowej do odkrytych zbiorników wodnych, tj. na działkę o nr ewid. gr. [...], planowane przedsięwzięcie będzie realizowane także poza obszarem działki o nr ewid. gr. [...]. Wskazała, że nasuwa się więc w tym miejscu wątpliwość, czy wszystkie nieruchomości na analizowanym obszarze są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone symbolem 39RAG, czy tylko działka o nr ewid. gr. [...],

– pomijanie zgłaszanych uwag i nieuzasadnione, wbrew wszelkim zasadom

logiki i doświadczenia życiowego bagatelizowanie zastrzeżeń skarżącej,

– bezpodstawne twierdzenie, że zastrzeżenia do raportu powinny być poparte np. ekspertyzą, mającą wskazywać na wady raportu, w sytuacji, gdy rolą organu administracji publicznej jest ocena oddziaływania na środowisko, analiza zebranego materiału dowodowego, w tym raportu, a nie jedynie odtwórcze przytaczanie treści dokumentów i bagatelizowanie sygnalizowanych problemów, które z pewnością ujawnią się na etapie realizacji przedsięwzięcia i korzystania z wybudowanych obiektów. Podniosła, że nasuwa się w tym miejscu uzasadnione podejrzenie co do bezstronności organów w niniejszej sprawie, które zamiast stać na straży praworządności bez żadnych zastrzeżeń przyjmują za własne stanowisko inwestorów. Wskazała, że jej zastrzeżenia zbywają twierdząc, że są to zdarzenia przyszłe i niepewne. W ocenie skarżącej jest to postępowanie niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, a także naruszające wszelkie zasady postępowania administracyjnego.

– nieuwzględnienie faktu, że zmiana lokalizacji kurnika i jego przesunięcie na południe spowoduje konieczność zmiany lokalizacji tzw. obiektów towarzyszących. Zdaniem skarżącej również ma to istotny wpływ na środowisko.

– sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji z pkt. III ust. 1 decyzji Wójta z dnia [...] września 2014 r. w zakresie dotyczącym liczby i sposobu rozmieszczenia wentylatorów. W ocenie skarżącej niezrozumiałe jest w szczególności stwierdzenie organu II instancji, że inwestorzy zmniejszyli liczbę wentylatorów dachowych do 6, w sytuacji, gdy z decyzji Wójta wynika, że wszystkie wentylatory miały być jedynie ścienne. Wskazała, że wyrzutnia wentylatorów (na odległość 350m) obejmuje całą jej nieruchomość, co oznacza, że zanieczyszczenia, amoniak, metan, siarkowodór, tlenki azotu, kurz oraz przykry zapach z pewnością będą przenikać do jej pomieszczeń mieszkalnych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty. Podniosła m.in., że nieuzasadnione jest odstąpienie od tzw. "wariantu zero", tj. niepodejmowania przedsięwzięcia. Wskazała, że na obszarze wsi są już inne uciążliwe zakłady, a zatem powietrze jest już wystarczająco zanieczyszczone. Ponadto zaznaczyła, że przesunięcia kurnika w kierunku południowym spowoduje, iż pozostałe obiekty towarzyszące będą znajdowały się np. przed kurnikiem, od strony jej nieruchomości, co prowadzi do naruszenia prawa własności. Wskazała, że inwestorzy są właścicielami nieruchomości o pow. 19 ha, wybudowali już 2 kurniki oraz, że nie liczą się z prawem własności innych osób.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja SKO w Ł. z dnia [...]października 2014 r., która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy W. M. z dnia [...] września 2014 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika o obsadzie do 158.00 DJP, budowie płyty obornikowej o powierzchni do 300 m2, budowie zbiornika na odcieki o pojemności do 40 m3, budowie zbiornika na ścieki socjalne o pojemności do 10 m3 , budowie silosów na pasze o łącznej pojemności do 50 ton, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej na obszarze gruntów miejscowości O. w gminie W. M.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.; dalej: "u.o.ś.") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada

2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące wydania obu decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.ś., stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.ś. Przepis ten stanowi zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Zgodnie z kolei z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś., postanowienie o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowej inspekcji sanitarnej. Organy te uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 64 ust. 3 u.o.ś. Opinię wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio – art. 64 ust. 4 u.o.ś.

Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.ś. rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś. Zgodnie zaś z treścią art. 79 u.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 u.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 ustawy.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, słusznie przyjęto, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 90 lit. b rozporządzenia. Po uzyskaniu więc opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Wójt Gminy W. M., postanowieniem z dni [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po przedłożeniu przez inwestora wymaganego raportu wójt uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. i pozytywną opinię od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. Następnie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe działania organu I instancji należy, zdaniem Sądu, ocenić jako prawidłowe.

Niezasadny jest wobec tego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazane przepisy oraz art. 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Nie jest tak, jak twierdzi skarżąca, że podnoszone przez nią zastrzeżenia były przez organy bagatelizowane. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca sprzeciw odnośnie przedmiotowej inwestycji oraz szczegółowe argumenty swego stanowiska, przedstawiła już na początku trwającego postępowania, tj. w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. Twierdziła ona, że zamieszkuje niedaleko planowanej inwestycji, która w sytuacji jej powstania, nie będzie obojętna dla jakości i warunków życia ludzi mieszkających w bliskim sąsiedztwie fermy. W jej ocenie zamieszkiwanie ludzi w okolicy fermy niesie za sobą zwiększenie dolegliwości zdrowotnych, a ponadto ze względu na inwestycję nastąpi gigantyczny spadek wartości jej gospodarstwa spowodowany przykrymi zapachami, hałasem i przekształceniem krajobrazu. Zarówno zatem organy, jak też inwestorzy, a także instytucje wydające w sprawie opinie i uzgodnienia, znały dokładnie zastrzeżenia skarżącej i w trakcie postępowania się do nich odnosiły (patrz m.in. stanowisko inwestorów z k. 76-78 akt adm.). W tym też celu PPIS w W. M. wyraził w dniu [...] marca 2014 r. opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określenie wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie zgodnym z art. 66 u.o.ś., ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Również RDOŚ w B. nie pozostawał bierny, tylko wzywał inwestorów do uszczegółowienia parametrów planowanej inwestycji (patrz wezwanie z dnia [...] marca 2014 r. – k. 94 akt adm.), a następnie wydał postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. nakazujące przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i ustalające zakres raportu. Raport został sporządzony, a w nim bardzo precyzyjnie i szczegółowo odniesiono się do wszystkich określonym obowiązującymi przepisami, kwestii, w tym do tych podniesionych przez skarżącą. Dodatkowo na wezwanie RDOŚ w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. uzupełniono raport. Zarówno autor uzupełnianego raportu, jak i następnie RDOŚ w B., znali treść zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą do raportu w brzmieniu pierwotnym z k. 2252 – 256 i się do nich odnieśli. Także wnioskodawcy złożyli do akt uzupełnienie dokumentacji o dodatkowe wyliczenia - k. 371 – 425.

Skarżąca w dniu [...] czerwca 2014 r. po raz kolejny podniosła zarzuty odnośnie planowanej inwestycji, a także w stosunku do sporządzonego raportu, w tym do jego wersji uzupełnionej, jednakże zarówno RDOŚ w B., jak i PPIS w W. M., pozytywnie uzgodnili przedmiotowe przedsięwzięcie i określili warunki jego realizacji.

Skarżąca po raz kolejny swoje protesty przeciwko planowanej inwestycji, wraz ze szczegółowym uzasadnieniem, złożyła w dniu [...] lipca 2014 r. oraz w dniu [...] sierpnia 2014 r. Kwestie w nich podniesione były również przedmiotem analizy dokonanej przez organ I instancji w uzasadnieniu jego decyzji z dnia [...] września 2014 r.

W ocenie Sądu, jak z powyższego widać, udział skarżącej w przedmiotowym postępowaniu, na każdym jego etapie, polegał na tym, że w sposób czynny odnosiła się ona do pojawiającego się materiału dowodowego, określała swoje stanowisko i zgłaszała zastrzeżenia, a organy, wnioskodawcy, autor raportu, autor dodatkowych wyliczeń przedstawionych w dniu 10 czerwca 2014 r. (patrz także jego dodatkowe wyjaśnienia z k. 432 akt adm.), PPIS w W. M. oraz RDOŚ w B., do zastrzeżeń tych odnosili się w ten sposób, że analizowali je i wyrażali swoje stanowiska, szczegółowo je uzasadniając. Twierdzenie zatem przez skarżącą w skardze, że nie wyjaśniono w sprawie stanu faktycznego i nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego, jest w ocenie Sądu, nietrafne. W niniejszej sprawie stan ten ustalono wyjątkowo precyzyjnie w zakresie wymaganym dla rozstrzygnięcia. Zarzuty skarżącej odnośnie stanu faktycznego są zaś zbudowane w ten sposób, że wysuwa ona swoje wątpliwości, nadaje im rangę pewności i stawia je w formie zarzutu organom. Dotyczy to kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na inne nieruchomości, wpływu przesunięcia kurnika w kierunku południowym oraz zmniejszenia ilości wentylatorów dachowych. Wszystkie te kwestie były przedmiotem szczegółowej analizy organów, które, co trzeba podkreślić, działały w oparciu o uzyskane uzgodnienia z PPIS w W. M. i RDOŚ w B. W szczególności organ II instancji precyzyjnie wyjaśnił, że nie istnieje żadna sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji z pkt III ust. I decyzji Wójta z dnia [...] września 2014 r. w zakresie dotyczącym liczby i sposobu umieszczenia wentylatorów. Kolegium jedynie wskazało, że inwestor z uwagi na powstające ze skarżącą konflikty zmienił założenia technologiczne i zmodyfikował układ wentylatorów w kurniku oraz przesunął miejsce lokalizacji kurnika na działce w kierunku południowym, w celu zwiększenia odległości pomiędzy planowanym kurnikiem a najbliższymi budynkami. Zmniejszył liczbę wentylatorów dachowych do 6 sztuk oraz przeniósł wszystkie wentylatory ścienne, o maksymalnym poziomie dźwięku 60 dB każdy, na wschodni kraniec kurnika. Pozwoliło to na skierowanie gazów emitowanych przez kurnik w kierunku przeciwnym do istniejących zabudowań. W związku z powyższym przedłożył aneks do raportu, który wskazuje na brak przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu 55 dBA w porze dnia oraz 45 dBA w porze nocy dla najbliższych terenów o normowanym poziomie hałasu tj. zabudowy zagrodowej zlokalizowanej w odległości ok. 200 m na północny-wschód od granic inwestycji.

Niezasadne są także wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że organy nie zastosowały w niniejszej sprawie art. 62 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. Wprawdzie organ I instancji w swojej decyzji nie wymienił omawianego przepisu, ale w sposób opisowy go zastosował. Natomiast organ II instancji precyzyjnie już odniósł się do tego przepisu i bardzo szczegółowo uzasadnił konieczność jego zastosowania. Działanie organu II instancji w świetle art. 15 k.p.a. i art. 138 § 1 i 2 k.p.a. było jak najbardziej prawidłowe. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności rozpoznał on bowiem sprawę ponownie w pełnym zakresie.

Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga, że z art. 107 § 1 k.p.a. wynika, że decyzja powinna zawierać między innymi powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie prawne. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Dotyczy to przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Powoływanie zaś wszystkich przepisów, które miały zastosowanie w sprawie, byłoby zbytnim formalizmem (por. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 178). Dopiero powołanie w decyzji administracyjnej jedynie tytułu ustawy, bez wskazania określonego jej przepisu, nie może być uznane za określenie podstawy prawnej podjętej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1983 r., sygn. I SA 954/83). Z powyższych względów, w ocenie Sądu, brak powołania w decyzji organu I instancji omawianego przepisu, pozostaje bez wpływu na fakt jego zastosowania i tym samym dokonanego rozstrzygnięcia.

W kontekście powyższego, niezasadny jest zarzut skarżącej odnośnie braku krytycznej oceny raportu i ograniczenie się do odtwórczego przytoczenia ustaleń raportu. Zdaniem Sądu, strona nie chce uznać, że cały zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawia za uwzględnieniem wniosku inwestorów. Brak jest w sprawie, oprócz stanowiska skarżącej, które samo z siebie dowodem nie jest, jakichkolwiek innych dowodów przemawiających przeciwko planowanej inwestycji. Skarżąca nie chce przy tym zauważyć, że przedmiotowa inwestycja jest planowana na obszarze, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem 39 RAG, czyli, że jest to teren budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny. Powyższe oznacza, że to już plan miejscowy narzucił, że na działce o nr [...] ma właśnie powstać inwestycja o charakterze takim, jak planują wnioskodawcy. To skarżąca, patrząc z jej perspektywy, chciałaby nadać temu obszarowi inne przeznaczenie niż wynikające z planu miejscowego, co jest niedopuszczalne i czego organy w niniejszym postępowaniu nie mogły uwzględnić.

Niezasadny jest też zarzut braku oceny skumulowanego oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z przedłożonych akt sprawy nie wynika bowiem, aby planowane przedsięwzięcia było powiązane technologicznie z istniejącą fermą lisów lub innym przedsięwzięciem. Zarówno na działce o nr [...] nie ma innej zabudowy, jak i na działkach sąsiednich w odległości ok. 160 m nie ma także innej zabudowy, a więc w świetle art. 3 ust 1 pkt 13 u.o.ś, inwestycja nie stanowi ze wskazaną przez skarżącą zabudową, jednego przedsięwzięcia obligującego do analizy kumulacyjnego oddziaływania.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 63 ust. 4 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 4 u.o.ś. poprzez ustalenie zakresu raportu z nieuzasadnionym wyłączeniem opisu przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia. Z art. 63 ust. 4 u.o.ś. wynika, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68. Art. 66 ust. 1 pkt 4 u.o.ś. stanowi zaś, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia.

Z raportu wynika (k. 184 akt adm.), że w pkt 8 dotyczącym przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, wskazano, że wariant ZERO – wariant zakładający zaniechanie realizacji inwestycji – jest obojętny dla środowiska – w takim przypadku nie ulegnie zmianie stan środowiska na rozpatrywanym terenie. Zdaniem więc Sądu, jak z powyższego widać, w raporcie opisano skutki niepodejmowania przedsięwzięcia i polegałyby one na tym, że nie uległby stan środowiska na rozpatrywanym terenie. Inną zaś kwestią jest analizowanie wariantów i wybór jednego z nich. W raporcie poświęcono temu pkt 7 – 9, gdzie autor raportu bardzo precyzyjnie uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 81 u.o.ś. poprzez brak odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy brak jest możliwości zminimalizowania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także w sytuacji, gdy należy uwzględnić skumulowanie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi, istniejącymi już fermami i zakładami.

Podkreślenia wymaga, że wskazany przepis dotyczy sytuacji, gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę (ust. 1), że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 (ust. 2), że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (ust. 3), a zatem innych, niż występująca w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej, że w zaistniałym stanie faktycznym brak jest możliwości zminimalizowania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przeczy temu zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, że oddziaływanie to mieścić się będzie w obowiązujących normach. Odnośnie zaś braku podstaw do oceny skumulowanego oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego – patrz uwagi wyżej.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 74 Konstytucji RP. Wskazany przepis nakłada na władze publiczne obowiązek prowadzenia polityki, która zapewni bezpieczeństwo ekologiczne zarówno obecnemu społeczeństwu, jak i przyszłym pokoleniom. Aby w działalności tej mogło brać udział całe społeczeństwo, Konstytucja przyznaje mu prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska. Zasady ochrony środowiska i warunki korzystania z jego zasobów określa ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150).

W stanie faktycznym i prawnym w niniejszej sprawie, wskazany przepis nie został naruszony, bowiem celem prowadzonego postępowania było właśnie zbadanie kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, zaś udział skarżącej w postępowaniu zapewniały jej przepisy szeroko omawianej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.).

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji