Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 131/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na Komendanta Policji w przedmiocie niedoręczenia decyzji w sprawie uchylenia rozkazu personalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 14 czerwca 2005r. Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] powierzył R. D. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Oddziału Prewencji Policji w S. na okres od 15 czerwca 2005r. do 14 czerwca 2006r. z zachowaniem dotychczasowego uposażenia.

W dniu 21 czerwca 2005r. R. D. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji na powyższy rozkaz. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania. Wskazał, że powyższy rozkaz nie jest decyzją administracyjną i nie stosuje się do niego przepisów Kpa.

R. D. wniósł skargę ( datowaną na 15 sierpnia 2005r.) na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który w dniu 10 lutego 2006r., oddalił jego skargę.

R. D. pismem z dnia 9 grudnia 2005r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Policji. Pismem z dnia 27 stycznia 2006r. Komendant Główny Policji odmówił uwzględnienia wniosku strony.

R. D. pismem z dnia 11 stycznia 2006r. / pismo ma datę 11 stycznia 2005r., lecz uznano to za oczywisty błąd pisarski/ zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o wydanie rozkazu personalnego odwołującego powierzenie mu obowiązków w Oddziale Prewencji Policji w S. rozkazem nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w S. pismem z dnia 2 lutego 2006r. poinformował stronę o negatywnym rozpoznaniu jej wniosku.

R. D. pismem z dnia 6 lutego 2006r. zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o wydanie rozkazu personalnego odwołującego powierzenie mu obowiązków w Oddziale Prewencji Policji w S. rozkazem nr [...] oraz o nadanie wydanemu rozkazowi klauzuli natychmiastowej wykonalności.

Komendant Wojewódzki Policji w S. pismem z dnia 17 lutego 2006r. poinformował stronę o negatywnym rozpoznaniu jej wniosku.

R. D. wniósł w dniu 24 marca 2006r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej jego wniosku z dnia 6 lutego 2006r. przez naruszenie przepisów prawa przez odmowę uchylenia rozkazu personalnego [...]. W dniu 8 czerwca 2006r., postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. skargę R. D. w sprawie uchylenia przedmiotowego rozkazu. Sąd wskazał, że kontrolowanie rozkazów personalnych dotyczących powierzenia wykonywania obowiązków służbowych policjantów w konkretnej jednostce Policji nie należy do kompetencji sądów administracyjnych.

W dniu 23 stycznia 2008r. R. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie niedoręczenia decyzji w sprawie uchylenia rozkazu personalnego nr [...]. Skarżący podał, że w dniu 11 stycznia 2006r. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w sprawie uchylenia powyższego rozkazu. Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 2 lutego 2006r. Komendant Wojewódzki Policji w S. poinformował go o odmowie uchylenia przedmiotowego rozkazu. Skarżący wskazał, że w dniu 15 marca 2006r. ustanowił pełnomocnika, zaś do dnia wniesienia skargi nie otrzymał ani on, ani jego pełnomocnik decyzji administracyjnej wydanej w związku ze złożeniem przedmiotowego wniosku. Wobec powyższego R. D. skarży bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. i wnioskuje o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz odszkodowania w wysokości [...] i powiadomienia prokuratora o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 231 kk przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S.

Komendant Wojewódzki Policji w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Organ podniósł, że przedmiotowy rozkaz personalny nie jest decyzją administracyjną i nie podlega trybowi odwoławczemu, w tym zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Skoro do tego rodzaju spraw nie stosuje się przepisów Kpa, tym samym zarzut odnośnie pominięcia ewentualnego pełnomocnika jest bezzasadny. W uzupełnieniu skargi Komendant Wojewódzki Policji w S. wskazał, że sprawa w przedmiocie uchylenia powyższego rozkazu była już przedmiotem postępowania sądowego. W dniu 8 czerwca 2006r., postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę R. D. w sprawie uchylenia przedmiotowego rozkazu. Wobec faktu, iż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. /, zwaną dalej w skrócie "Ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 Ppsa).

Zasadnicze znaczenie w niniejszym postępowaniu ma ustalenie czy powyższa sprawa ma charakter administracyjny i stosuje się do niej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz czy sąd administracyjny ma kompetencje do jej rozstrzygnięcia.

W doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie decyzji administracyjnej należy rozumieć władczy, jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej (lub innego podmiotu sprawującego w zleconym mu zakresie funkcje administracji publicznej), rozstrzygający sprawę administracyjną, skierowany do oznaczonego indywidualnie adresata, z którym nie łączy organu zależność organizacyjna lub podległość służbowa, a podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa (T.Woś i inni- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 49). W orzecznictwie przyjęte natomiast zostało, że określone rozstrzygnięcie jest decyzją administracyjną, jeżeli zawiera minimum niezbędnych elementów formalnych, tj. oznaczenie organu administracyjnego, wskazanie adresata rozstrzygnięcia, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ (wyrok NSA z dnia 15 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2938/99, LEX 51259, postanowienie NSA z 27 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1509/98, LEX 48728).

Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) ściśle określa orzeczenia od których przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (np. od orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne - art. 139). Podobnie ma to miejsce w przepisach wykonawczych wydanych w oparciu o w/w ustawę w których mowa jest o wydaniu decyzji administracyjnych np. w sprawach związanych z przydziałem lokalu mieszkalnego albo równoważnika pieniężnego za brak lokalu (vide: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.)

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że stosownie do postanowień art. 5 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy te, co do zasady, nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Sprawy dotyczące rozkazów personalnych dotyczących powierzenia wykonywania obowiązków służbowych policjantów w konkretnej jednostce Policji nie mieszczą się w katalogu aktów poddanych kognicji sądu administracyjnego na podstawie cyt. na wstępie art. 3 w/w ustawy.

Zdaniem Sądu, który podziela dotychczasowe stanowiska różnych organów zajęte w związku z wnioskami skarżącego o uchylenie przedmiotowego rozkazu, czasowe delegowanie funkcjonariusza na podstawie art. 36 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej pracownika. Do takich aktów nie mają zastosowania przepisy Kpa, w tym przepisy związane z ustanowieniem pełnomocnika, gdyż nie są one decyzjami administracyjnymi ( por. wyrok z dnia 27 kwietnia 2001r. NSA, sygn. akt II SAB 251/2000, LEX 55004).

W ocenie Sądu, pismo z dnia 2 lutego 2006r. jest odpowiedzią organu na wniosek skarżącego z dnia 11 stycznia 2006r. Komendant Wojewódzki Policji S. nie był zobowiązany do wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej w formie rozkazu, ani doręczenia swojego stanowiska ewentualnemu pełnomocnikowi ustanowionemu przez stronę. Przedmiotowe pismo także nie należy do kategorii aktów i czynności, o których mowa w art. 3 Ppsa, a tym samym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie zachodzi również, w rozumieniu powyższego przepisu, bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony.

W myśl powyższych rozważań, skoro niniejsza sprawa nie jest sprawą administracyjną, należało przyjąć, iż skarżący w czasie swojej służby w przedmiotowej jednostce policji mógł składać do właściwego organu kilkakrotnie wnioski o uchylenie rozkazu nr [...], a zapadłe rozstrzygnięcia dotyczące tych wniosków nie powodują zaistnienia stanu rzeczy osądzonej między stronami.

Z powyższego względu wnioski zawarte w skardze, dotyczące:

1) stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej;

2) zasądzenia odszkodowania w wysokości [...],

3) powiadomienia prokuratora o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 231 kk przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S.

- nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Skarżącemu należy wyjaśnić, iż do kompetencji sądu administracyjnego nie należą sprawy o odszkodowanie. Ponadto, jeżeli skarżący uważa, że Komendant Wojewódzki Policji w S. popełnił przestępstwo na jego szkodę może zgłosić ten fakt właściwemu prokuratorowi samodzielnie, bez pośrednictwa w tym zakresie sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. orzekł jak w sentencji.