Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 155/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za listopad 2013r. - postanawia – odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. przedłużył termin zwrotu różnicy podatku wykazanego przez "A" spółka z o.o. (dalej: skarżąca/spółka) w deklaracji VAT-7 za listopad 2013 r. w terminie 25 dni od dnia złożenia rozliczenia do czasu zakończenia weryfikacji niniejszego rozliczenia. Przedmiotowe postanowienie doręczono skarżącej w dniu 2 stycznia 2014 r. wraz z pouczeniem o przysługującej stronie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wniesionej za pośrednictwem organu podatkowego wydającego ww. rozstrzygnięcie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia postanowienia.

W dniu 31 stycznia 2014 r. spółka wniosła skargę (data stempla pocztowego) na powyższe postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. do Sądu, zgodnie z pouczeniem zawartym w rozstrzygnięciu, tj. w zakreślonym terminie trzydziestu dni za pośrednictwem tegoż Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego. Niezbędnym jest w tym miejscu dodanie, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] ten sam organ sprostował z urzędu zaskarżone postanowienie w części dotyczącej pouczenia w ten sposób, iż pouczył o prawie do wniesienia skargi po uprzednim wezwaniu na piśmie organu podatkowego, który wydał postanowienie, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jego wydaniu – do usunięcia naruszania prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej P.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa, że w sprawach w przedmiocie przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wyłonił się problem, czy podatnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego (organ I instancji) o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu ww. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w czasie postępowania kontrolnego co do zasadności tego zwrotu i w związku z tym w orzecznictwie sądów administracyjnych powstała rozbieżność co do właściwości tych sądów do kontroli przedmiotowych postanowień. Rozpoznający sprawę Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach z dnia 10 lipca 2013 r. , sygn. I FSK 1133/13, z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. I FSK 1228/13 (publ. :http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że zaskarżony indywidualny akt naczelnika urzędu skarbowego w sprawie przedłużenia czasu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług spełnia kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i wobec tego podatnikowi przysługuje na tej podstawie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tego rodzaju postanowienie, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011, nr 177, poz. 1054 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1do 4 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Bezsprzecznie w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. chodzi o takie akty lub czynności, które spełniają następujące warunki:

- nie mają charakteru decyzji lub postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, ponieważ te podlegają zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. Postanowienie o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane po rozpoczęciu kontroli podatkowej, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia (tak wyrok NSA z 5 maja 2011 r. sygn. akt I FSK 791/10), nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie można również uznać, że rozstrzygnięcie to powinno przybrać formę decyzji;

- akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ma charakter zewnętrzny i podatnik nie jest podporządkowany organowi administracji podatkowej organizacyjnie ani służbowo;

- akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu.

Podsumowując zatem powyższe wywody poza sporem jest, że zaskarżony indywidualny akt jakim jest postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. spełnia kryteria wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i tym samym podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga spółki podlega jednak odrzuceniu z przyczyny omówionej poniżej:

Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia – tak jak w niniejszej sprawie - skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 (i 4a) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa - art. 52 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę tę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a to zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje zatem na pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego.

Z akt sprawy wynika jednak, że skarga na przedmiotowe postanowienie została wniesiona bez wyczerpania trybu wyznaczonego w art. 53 § 2 P.p.s.a., zatem jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlega ona odrzuceniu,

Dodać należy, jak już nadmieniono, że skutki nieprawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi zostały naprawione przez organ poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] prostującego z urzędu zaskarżone postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r. w części dotyczącej pouczenia o prawie wniesienia skargi. Zatem skarżąca będzie mogła skorzystać z drogi sądowej w przedmiotowej sprawie.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji postanowienia.