Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2285/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Joanna Dziedzic, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Wa 2285/04

Uzasadnienie

Decyzją z dn. [...].06.2004 r. Burmistrz W. orzekł o wymeldowaniu L. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wskazano, że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. został przydzielony K. K. jako kwatera stała. Wniosek o wymeldowanie z tego lokalu byłej żony złożył K. K.

W ocenie organu materiał dowodowy wskazuje, że L. K. wyprowadziła się z lokalu, nie zamieszkuje w nim od prawie 2 lat i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jeden z pokojów przez nią zajmowanych jest praktycznie pusty, w drugim natomiast znajduje się część jej rzeczy, jednak nie wskazują one, iż skoncentrowane jest w nim życie L. K. W pokoju nie ma stałego miejsca do spania, a pokój nie nosi znamion zamieszkania. L. K. zeznała, iż nie mieszka w lokalu, a jedynie bywa w nim od czasu do czasu. Czynsz za lokal naliczany jest od dwóch osób. L. K. twierdziła, iż lokal opuściła niedobrowolnie z powodu konfliktów z byłym mężem. Organ ustalił, że toczyło się przeciwko K. K. postępowanie o czyn polegający na zmuszaniu byłej żony do określonych zachowań związanych z utrudnianiem zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, ale sąd uniewinnił oskarżonego (wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...].12.2003 r., sygn. akt [...]).

Życie codzienne wymienionej koncentruje się od dłuższego czasu w innym miejscu niż lokal przy ul. [...]. L. K. zameldowana jest na pobyt czasowy pod innym adresem, ale nie budzi wątpliwości, iż została spełniona przesłanka opuszczenia przedmiotowego lokalu.

Wskutek odwołania wniesionego przez L. K. Wojewoda M. decyzją z dnia [...].09.2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zostały powtórzone ustalenia dotyczące faktu opuszczenia przez L. K. lokalu przy ul. [...]. Zdaniem organu nie można przyjąć, iż K. K. zmusił byłą żonę do opuszczenia spornego lokalu. Fakt, iż posiada ona klucze od lokalu, jak i pomieszczeń w nim zajmowanych świadczy o tym, że ma swobodny dostęp do lokalu. Zainteresowana jedynie nocuje okazjonalnie w lokalu, co świadczy, iż jej pobyty nie noszą znamion stałego pobytu. W ocenie organu II instancji Burmistrz właściwie ocenił, iż zainteresowana z własnej woli i na stałe przebywa pod innym adresem. Skoro nie zamieszkuje, to "utrzymanie tam zameldowania stwarzałoby ... fikcję meldunkową".

W skardze do sądu administracyjnego L. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, iż nie jest respektowane orzeczenie sądu ustalające sposób podziału mieszkania do użytkowania, nie uwzględniono przesłanki niewłaściwego postępowania byłego męża zmuszającego ją do czasowego opuszczenia lokalu i stanu zdrowia psychicznego córki, która musi być odizolowana od konfliktowej sytuacji rodzinnej. Skarżąca podnosi, iż jej czasowa nieobecność w lokalu była wynikiem czynników przez nią niezależnych. Zamierza wrócić do spornego lokalu. W wyroku rozwodowym przydzielono jej pokój w przedmiotowym mieszkaniu, ale w sprawie o pozbawienie władzy rodzicielskiej nad córką psycholog orzekł o konieczności izolacji córki od zaistniałej sytuacji rodzinnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do art. 1 ustawy z dn. 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest realizowana pod względem zgodności z prawem.

Mając powyższe kryterium na uwadze Sąd uznał, iż kontrolowana decyzja Wojewody M. nie narusza obowiązujących przepisów.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dn. 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz 960 ze zm.) organ gminy wydaję decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż przez "opuszczenie lokalu" w rozumieniu wyżej powołanego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.

Zadaniem zatem organów było ustalenie i w tym celu przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy L. K. opuściła lokal nr [...] przy ul. [...] w W. dobrowolnie, czy też działała pod przymusem. Jeżeli zaś działała pod przymusem - czy podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swoich praw do przebywania w lokalu. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe przez organ I instancji, jak również ponowna analiza zebranego materiału przez organ II instancji nie budzi wątpliwości. Uzasadnienie decyzji również odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 kpa. Organy trafnie ustaliły, iż postępowanie karne prowadzone przeciwko byłemu mężowi L. K.

w przedmiocie utrudniania jej życia w przedmiotowym lokalu, co stanowiłoby ewentualnie przesłankę do zmuszania zainteresowanej do opuszczenia lokalu, zakończyło się uniewinnieniem oskarżonego K. K. Tym samym podjęte przez zainteresowaną działanie w celu obrony praw nie wykazały, aby te jej prawa zostały naruszone. Skarżąca natomiast nie podjęła innych kroków, które mogłyby wykazać, iż została zmuszona do opuszczenia przedmiotowego lokalu. Dowody natomiast zgromadzone w sprawie i prawidłowo ocenione przez organy wskazują iż L. K. opuściła lokal, nie przebywa w nim, a jej życie koncentruje się w zupełnie innym miejscu.

Niewątpliwie na decyzję opuszczenia przez L. K. lokalu miał decydujący wpływ charakter stosunków łączących ją z byłym mężem oraz fakt pojawienia się w domu następnej żony K. K. Sytuacja taka, nie pozwalała w sposób naturalny egzystować zarówno nowej rodzinie stworzonej przez K. K., jak również jego byłej żonie. Stosunki między byłymi małżonkami układają się fatalnie, o czym świadczy niezliczona ilość spraw sądowych. Nie mniej jednak aspekt rodzinny i psychologiczny sprawy nie ma wpływu na prawidłową ocenę stanu faktycznego dokonanego przez organy obydwu instancji. L. K. opuściła lokal, nie dokonując wymeldowania, co stanowi przesłankę do zastosowania art. 15 ust. 2 powoływanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu, nie przesądza zaś w żaden sposób o uprawnieniu do tego lokalu. Skarżąca ma prawo do korzystania z jednego pokoju w lokalu przy ul. [...] zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dn. [...].11.1999 r. (sygn. akt [...]) i tylko w tym zakresie może domagać się zamieszkania w lokalu. Skarżąca natomiast nie realizuje swoich uprawnień zarówno w drodze dobrowolnego korzystania z pokoju, jak również przymusowego wprowadzenia przez organ egzekucyjny. Należy przy tym odróżnić kwestię uprawnień w postaci prawa własności, najmu lub innego stosunku prawnego od prawa do korzystania oraz od pojęcia prawa do przebywania w lokalu. Niewątpliwie tytułem dla skarżącej do pobytu w części lokalu jest powyższe postanowienie Sądu, nie mniej jednak dopiero przebywanie w lokalu stanowiłoby przeszkodę w jej wymeldowaniu. Ponieważ skarżąca opuściła lokal, co bezspornie zostało ustalone przez organy, istnieje podstawa do jej wymeldowania.

Zamiar skarżącej powrotu do spornego mieszkania może być realizowany poprzez wykonanie orzeczenia sądowego. Kwestia ta jednak nie jest tożsama z meldunkiem. Dopiero fakt pobytu w lokalu będzie stanowił przesłankę do jej zameldowania.

Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), orzekł jak na wstępie.