Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 174/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 180 par. 1 art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Asystent Sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r., którą określono A spółce z o.o. w Ł. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok, w kwocie 67 801 zł.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 266 000 zł, poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawionymi przez:

- B spółkę z o.o. w Ł., na łączną kwotę neto 190 500 zł;

- C spółkę z o.o. w Ł., na łączna kwotę 75 500 zł.

Spółka odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 121, art. 122, art. 123, art. 125, art. 130 § 1 pkt 5, art. 169, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w związku z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r., nr 41, poz. 241 ze zm.), polegające m.in. na

- nieprzeprowadzeniu przez organ kontroli wszystkich dowodów, w szczególności dowodów z zeznań świadków na okoliczność świadczenia usług przez firmy D i B oraz zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji G. K. i W. D., zaś brak przeprowadzenia tych dowodów, skutkował pozbawieniem strony możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu i możliwości podważenia zeznań W. D., w zakresie w jakim zeznania te mogły dotyczyć spółki A, a także współpracy spółki C z firmą A i innymi firmami, co do których organ kontroli zanegował fakt istnienia współpracy i wystawienia z tego tytułu faktur VAT;

- błędnej i dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wewnętrznie sprzecznych zeznań W. D. zawartych w załączonych do niniejszego postępowania protokołach jego przesłuchania, bowiem prawidłowa ocena tych zeznań prowadzi do wniosku, że jedynie w/w nie rozliczał się z urzędem skarbowym, nie odprowadzał podatków, wpisywał dowolne kwoty w składane do Urzędu deklaracje, co wskazuje że zeznania w/w mogą być fałszywe i odzwierciedlają jedynie przyjęta i nieznaną stronie linię obrony;

- dowolnej i błędnej ocenie skutków prawnych jakie wywołuje wydany przeciwko W. D. wyrok Sądu Rejonowego dla Ł. – W., mocą którego doszło do uznania W. D. za winnego wystawiania faktur VAT, które nie potwierdzały faktycznych zdarzeń gospodarczych, bowiem wyrok ten może potwierdzać wyłącznie fakt, że W. D. wystawiał "nierzetełne faktury" na rzecz swoich kontrahentów, przy czym z wyroku tego nie wynika, aby kontrahenci W. D. wystawiali "nierzetelne faktury" na rzecz swoich zleceniodawców;

- dowolnej ocenie zeznań świadków, z których jednoznacznie wynika, iż A korzystała z pomocy innych firm - podwykonawców, w tym z pomocy firmy D, B oraz C, bowiem jak wskazują świadkowie prace przygotowawcze były wykonywane przez inne firmy zewnętrzne. Z zeznań świadków wynika również, że wiedzę w zakresie rodzaju i zakresu prac wykonywanych przez podwykonawców posiada wyłącznie prezes zarządu spółki A. Pomimo to organ kontroli dokonał błędnej interpretacji złożonych w toku sprawy zeznań przyjmując, że prace opisane w zakwestionowanych fakturach VAT nie były wykonane przez wystawiające je firmy;

- błędnej i dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż prawidłowa ocena tego materiału prowadzi do wniosku, że doszło do podważenia wiarygodności zeznań świadka w osobie W. D.;

- błędnej i dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków, którzy potwierdzają, że istniała współpraca pomiędzy firmą A i firmami B oraz D;

- zaniechaniu załączenia w poczet materiału dowodowego akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko A. J., w toku którego to postępowania sąd uniewinnił prezesa zarządu spółki C od stawianych mu zarzutów, pomimo iż organ od dnia 19 września 2013 r. wie z urzędu o treści rozstrzygnięcia sądu, a nadto wie, że wyrok ten jest prawomocny od lutego 2015 r.

Ponadto organ popełnił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że prace opisane w zakwestionowanych fakturach VAT nie były wykonane przez wystawcę tych faktur, pomimo iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika wprost, że prace te wykonywały firmy opisane w fakturach, jako sprzedawca tych usług.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji wyjaśnił, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż spółka do kosztów uzyskania przychodu zaliczyła wydatki wynikające z faktur VAT wystawionych przez B oraz C, z których wynika, iż miały one dokumentować wykonanie usług polegających na myciu i malowaniu konstrukcji stalowych, chemoodpornym zabezpieczaniu stalowych korpusów, malowaniu antykorozyjnym konstrukcji stalowych, renowacji słupów i ścian betonowych, usunięciu powłoki starej farby, wyrównaniu posadzki masą epoksydową wylaniu posadzki antystatycznej, wykonaniu posadzki chemoodpornej, myciu, szpachlowaniu oraz chemoodpornym malowaniu ścian.

Organ, odnosząc się do faktur wystawionych B wskazał, że z wyjaśnień złożonych przez P. D.- prezesa spółki wynika, iż wszystkie usługi udokumentowane spornymi fakturami nie zostały wykonane przez B, lecz przez podwykonawców spółki, tj. firmę P.H.U. F oraz E J. M.. Jednocześnie nie potrafił on przypisać konkretnych usług wykonanych przez każdą z tych firm.

Organ oceniając możliwości wykonania prac przez tę firmę P.H.U. F stwierdził, że z protokołów przesłuchania W. D. w charakterze świadka oraz podejrzanego wynika, iż faktury wystawione w roku 2008 przez niego dla B były fakturami fikcyjnymi. Zeznania te wskazują, że utworzona w 2000 r. firma F nigdy nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej. W. D. nawiązał kontakt z P. D. w latach 2003 - 2004 i wtedy po raz pierwszy wystawił dla niego fikcyjne faktury. Pod koniec 2006 r. kontakty te stały się regularne. P. D. potrzebował faktur kosztowych, głównie w branży budowlanej, a W. D., powodowany trudną sytuacją życiową, zgodził się je wystawiać. Świadek wielokrotnie podkreślał, że nigdy nie wykonywał żadnych prac na rzecz firmy P. D., nie zatrudniał pracowników, nie posiadał sprzętu do wykonywania robót budowlanych, nie wie nawet, na czym te prace polegały. Jego działania polegały wyłącznie na wypisywaniu fikcyjnych faktur, wg wskazówek P. D.. Zeznał, że faktury te wystawiał w ilościach hurtowych, również wstecznie za poprzednie lata. Początkowo faktury wypisywał osobiście, później faktury wystawiane były na komputerze znajdującym się w biurze P. D., podpisywał je hurtowo na koniec miesiąca nie analizując, na jakie kwoty opiewają i jaki rodzaj robót poświadczają. Raz na miesiąc uzyskiwał od P. D. informację o wysokości obrotów, na jakie wystawił faktury sprzedaży, aby móc wypełnić deklaracje podatkowe VAT - 7 po stronie podatku należnego, natomiast podatek naliczony wykazywał w takiej kwocie, aby nie powstało zobowiązanie podatkowe. Oprócz tego stemplował i podpisywał druki faktur in blanco nie wiedząc, czy będą one wykorzystane w obrocie gospodarczym. Proceder ten miał przynosić W. D. wymierne korzyści w wysokości od 3% do 5% wartości netto wypisanych faktur. W rzeczywistości jednak P. D. płacił mu miesięcznie od 1 000 zł do 1 500 zł.

Ponadto nierzetelność faktur VAT, dotyczących usług budowlanych, wystawionych przez P.H.U. F w okresie od stycznia 2005 r. do sierpnia 2010 r. dla firm D, B oraz G, jako niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Ł - W w Ł. z dnia [...]r., w sprawie o sygn. akt [...], którym uznano skazano W. D. za przestępstwo skarbowe polegające na wystawianiu faktur VAT nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Oceniając możliwości firmy E, jako podwykonawcy usług zleconych B przez stronę wskazano, że w roku 2008 J. M. nie zatrudniał żadnych pracowników, prócz samochodu osobowego Toyota Camry nie posiadał żadnych środków trwałych, po stronie kosztów, poza fakturami dokumentującymi wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem firmy, z tytułu zakupu usług budowlanych oraz remontowych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów ujęto jedynie faktury wystawione przez P.H.U. F, co miałoby świadczyć, iż właśnie ta firma jest podwykonawcą firmy E. Zatem z informacji dotyczących firmy E wynika, iż firma ta nie posiadała żadnego sprzętu koniecznego do wykonania zafakturowanych usług, nie zatrudniała żadnych pracowników a jej jedynym podwykonawcą miałaby być firma P.H.U. F. Wskazuje to jednoznacznie, iż firma E, bez pracowników oraz sprzętu, nie mogła jako podwykonawca B wykonać usług opisanych w zakwestionowanych fakturach.

Ponadto organ odwoławczy w odniesieniu do usług, które na rzecz strony mała wykonać spółka C wyjaśnił, iż ten fakt potwierdził A. J. – prezes spółki, który nie potrafił wskazać konkretnych pracowników, którzy byli oddelegowani do wykonania prac na rzecz strony. Organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków pracowników C, z których żaden nie potwierdził, iż wykonywał prace w Zakładach H w S.. W konsekwencji uznano, że faktury wystawione przez C na rzecz strony nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, bowiem dla realizacji zlecenia strony spółka C zawarła umowę z podwykonawcą, którym była spółka B, nie zatrudniająca pracowników i nie posiadająca sprzętu, podobnie jak firmy, z którymi miała podpisane umowy o współpracę

Powyższą decyzję A spółka z o.o. w Ł. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Zarzuciła naruszenie: art. 121, art. 122, art. 123, art. 125 i art. 180, art. 181, art. 187 § 2, w związku z art. 216, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 193 § 1 o.p., w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, polegające m. in. na:

- zaniechaniu wydania postanowień w przypadku nieprzeprowadzenia dowodów, o które wnioskowała strona;

- niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań celem weryfikacji zeznań W. D. wobec ich rozbieżności w prowadzonych postępowaniach, na które zwracała uwagę strona;

- zaniechaniu przeprowadzenia dowodów, które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, tj. przesłuchania w charakterze świadka R. L. oraz K. F. na okoliczność prac wykonywanych przez B; konfrontacji W. D. z innymi świadkami, przy rozbieżności zeznań pomiędzy tymi osobami, w szczególności P. D. oraz G. K. ; przeprowadzenia oględzin miejsc, gdzie W. D. oraz ekipy budowalne aranżowane przez firmy B i D świadczyły usługi budowlane, gdyż z oględzin tych miejsc wynikałoby, że prace zostały faktycznie wykonane; niezałączenia do akt sprawy dokumentacji budowlanej z poszczególnych miejsc, gdzie przeprowadzane były roboty budowlane, która to dokumentacja musi być wraz z dziennikiem budowy (gdy istniał obowiązek jego prowadzenia) oddana do organu nadzoru budowlanego, celem zweryfikowaniu zakresu prac ujętych w fakturach z pozostałą dokumentacją budowlaną, gdyż z tego porównania wynikałoby, że konkretne prace zostały faktycznie wykonane, gdyż bez tych prac nie byłoby możliwe prowadzenie dalszego procesu budowlanego.

Ponadto spółka wniosła o zobowiązanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. do:

- załączenia w poczet materiału dowodowego kompletu akt spraw prowadzonych przeciwko firmom G spółce. z o.o., A spółce z o.o. I, J, K spółce z o.o., PPHU L, PPHU Ł, celem przeprowadzenia z nich dowodu na okoliczność, że B spółka z o.o. oraz firma D wykonywały usługi wskazane w wystawionych fakturach VAT korzystając przy tym z podwykonawcy;

- włączenie do akt sprawy dokumentów przekazanych przez P. D. w toku przesłuchania w charakterze świadka w dniu 5 czerwca 2012 r., w sprawie M, prowadzonego za sygnaturą akt [...], stanowiących załącznik do protokołu przesłuchania świadka (28 szt.).

W odpowiedzi na skargę organ w niósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zasadniczy wniosek organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie prowadzący do eliminacji z kosztów podatkowych wydatków spółki skarżącej na zakup usług budowlanych poniesionych w 2008 roku jest oparty na następujących przesłankach.

Po pierwsze dostawcami spornych usług (robót) budowlanych dla spółki skarżącej były B spółka. z o.o. oraz C spółka. z o.o.

Po drugie podwykonawcami usług budowlanych na rzecz spółki B były firmy: F i E.

Po trzecie podwykonawcą robót budowlanych dla E była firma F.

Po czwarte zgodnie z dokumentacją księgową spółki C podwykonawcą robót budowlanych na jej rzecz była spółka B.

Przedstawione powyżej zasadnicze zręby ustaleń poczynionych przez organy podatkowe prowadzą do jedynie uprawnionego wniosku, że wykonawcą spornych usług budowlanych była firma F, jako podwykonawca robót obu podwykonawców spółki skarżącej.

Tymczasem po piąte, zgodnie z uwzględnionymi przez organy zeznaniami i wyjaśnieniami W. D., właściciela F, nie prowadził on rzeczywistej działalności gospodarczej. Przeciwnie, jego aktywność sprowadzała się do wypisywania w porozumieniu z P. D. faktur "kosztowych", które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji i usług.

Opierając się na powyższych przesłankach organy przyjęły, że W. D. nie prowadząc żadnej rzeczywistej działalności gospodarczej nie mógł wykonać na rzecz E oraz B spółki. z o.o. i C spółki z o. o. przedmiotowych robót budowlanych.

Organy podnosiły przy tym, że nie kwestionują samego wykonania tych robót, wykluczały natomiast, by spółka skarżąca mogła zakupić je od spółek B i C, skoro ani te firmy ani ich podwykonawca nie wykonali spornych robót.

Zdaniem sądu I instancji powyższa ocena dowodów dokonana przez organy podatkowe nie wykracza poza ramy oceny swobodnej przewidzianej w art. 191 o.p.

Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że dowody będą oceniane na podstawie zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.

Ocena dokonana w sprawie przez organy wręcz opiera się na regułach logiki i doświadczenia życiowego.

Racje bowiem mają te organy, że nieprowadzenie przez W. D. jakiejkolwiek działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług wyklucza możliwość przyjęcia, iż roboty wykonały spółki B i C.

Decydujące w tej mierze są zaś zeznania i wyjaśnienia samego W. D., złożone w toku postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł-W w Ł. z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...], skazującym go za przestępstwo skarbowe kwalifikowane z art. 62 § 2, w związku z art. 6 § 2 kks, polegające na wystawianiu faktur VAT nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organy podatkowe, podobnie jak sąd, są związane w trybie art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ustaleniami zawartymi w tym wyroku, co do popełnienia przestępstwa. Ponadto treść oświadczeń procesowych W. D., który wielokrotnie wskazywał, że żadnej działalności gospodarczej nie prowadził jednoznacznie wspiera powyższe ustalenia. Na tej zaś podstawie organy podatkowe były uprawnione do wysnucia nieodpartego wniosku, że skoro W. D., będąc jedynym podwykonawcą w rzeczywistości nie wykonywał robót budowlanych na rzecz spółki B i spółki C to te ostatnie podmioty nie mogły sprzedać tych usług spółce skarżącej.

Innymi słowy skoro faktury zakupu usług budowlanych przez wymienione podmioty nie potwierdzały wykonania rzeczywistych usług to organy podatkowe były uprawnione do stwierdzenia, że firmy te nie mogły następnie sprzedać przedmiotowych usług budowlanych spółce skarżącej.

W przypadku spółki C ustalenia te mają podstawę w dokumentacji księgowej spółki, z której, jak wskazano wyżej, wynika, że sporne roboty wykonała spółka B

W tym kontekście za nieuzasadnione należy uznać argumenty i zarzuty skargi skoncentrowane na jedynym spośród pracowników produkcyjnych spółki C, który nie wykluczył, że uczestniczył w wykonywaniu przedmiotowych usług w S., to jest świadku P. M.. Z jednej strony nikt z 10 pozostałych pracowników produkcyjnych nie przypominał sobie pracy w S., co samo poddaje w wątpliwość wiarygodność świadka P. M., a z drugiej strony w istocie to nie własnymi siłami spółka C wykonała powyższe roboty.

Nie ma istotnego znaczenia w sprawie okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnego wyroku uniewinniającego prezesa zarządu spółki C A. J. od zarzutu posługiwania się nierzetelnymi fakturami i podawania nieprawdy w deklaracjach podatkowych (wyrok Sądu Rejonowego dla Ł -W w Ł. z dnia [...] r., w sprawie o sygn. akt [...]). Wyrok ten dotyczy bowiem odmiennego od badanego okresu rozliczeniowego, nie odnosi się do faktur wystawionych na rzecz spółki skarżącej, a co najważniejsze, jako orzeczenie uniewinniające nie wiąże w trybie art. 11 p.p.s.a.

Zdaniem sądu I instancji zebrany przez organy materiał dowodowy był wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia. Wobec wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie zachodziła potrzeba jego uzupełnienia.

W powyższym kontekście należy ocenić oddalenie wniosków dowodowych zawartych w skardze w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. (k. - 115).

Po pierwsze dopuszczenie wnioskowanych dowodów stanowiłoby nieuprawnioną próbę zwalczania ustaleń organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie za pomocą dowodów ujawnionych w stosunku do innych podatników.

Po wtóre spóźniona jest pora zgłaszania tych dowodów. Na etapie postępowania sądowego, co do zasady, nie są przeprowadzane dowody, lecz, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) następuje kontrola zaskarżonych aktów organów administracji pod względem ich zgodności z prawem.

Wreszcie po trzecie znacząca ilość wnioskowanych przez autora skargi dokumentów sprawia, że nie mogą być one traktowane jako dowody uzupełniające, jak tego wymaga cytowany art. 106 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że są one niezasadne.

I tak dla przeprowadzenia konfrontacji między osobowymi źródłami dowodowymi nie jest wystarczająca okoliczność, że ich oświadczenia są odmienne. W takiej sytuacji rzeczą organu prowadzącego postępowanie jest ocena tych oświadczeń i tego dowodu, który jest wiarygodny, połączone z odmowa uwzględnienia dowodu przeciwnego. Konfrontacja jest zaś niezbędna wówczas gdy powyższa ocena napotyka trudne do przezwyciężenia trudności.

W rozpoznawanej sprawie, w związku z istnieniem prawomocnego wyroku skazującego W. D., o czym była mowa wyżej nie było potrzeby przeprowadzania konfrontacji między nim i P. D. oraz ewentualnie przywoływanymi w skardze innymi świadkami.

Zawarty w skardze zarzut nieprzesłuchania w charakterze świadków R. L. i K. F. jest o tyle niezrozumiały, że stosowny wniosek nie był zgłaszany w toku postępowania podatkowego.

Podobnie zarzut nieprzeprowadzenia oględzin miejsc, gdzie miały być wykonywane usługi budowlane jest bezprzedmiotowy, gdyż przedmiotem sporu w sprawie nie jest wykonanie usług, lecz podmioty je wykonujące.

Niezrozumiały jest zarzut przyjęcia przez organy rozumowania indukcyjnego zamiast dedukcyjnego w ocenie materiału dowodowego sprawy.

Zdaniem sądu I instancji, o czym zresztą była mowa wyżej, ocena dowodów dokonana przez organ odwoławczy nie wykroczyła poza granice oceny swobodnej, o której mowa w art. 191 o.p. Innymi słowy ocena ta nie przekroczyła granic logiki, rozumu i doświadczenia życiowego i dlatego musi zostać uznana za uprawnioną.

Nie znajduje również uzasadnienia powoływanie się w skardze na zeznania świadków, którzy nie byli przesłuchiwani w rozpoznawanej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2008, to jest W. S., B. K. i innych.

Jednocześnie zważyć należy, że art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.) uzależnia możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych od ich poniesienia. W pojęciu "poniesienia wydatków" mieści się należyte udokumentowanie wydatkowania określonych środków finansowych na zakup określonych usług, związanych z celem w postaci osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów. Tylko wówczas, gdy podatnik wykaże, że wydatkował w powyższym celu określone środki finansowe można uznać, że są to wydatki poniesione stanowiące, z zastrzeżeniem art. 16 cytowanej ustawy, koszty uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego prawa podatnik ma możliwość udowodnienia poniesienia wydatku na podstawie każdego dowodu, który nie jest sprzeczny z prawem – art. 180 § 1 o.p.

Spółka skarżąca w rozpoznawanej sprawie, dla udowodnienia poniesienia wydatku na sporne materiały budowlane przedstawiła dowody w postaci faktur dokumentujący rzekomy zakup przez niego materiałów budowlanych od spółek B i C. Dowody te okazały się jednak niewystarczające, wobec czego zasadność zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie może być skutecznie kwestionowana.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.

mko