Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2172/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 § 1 i 2 oraz art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędzia WSA Izabela Ostrowska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. M., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] dnia [...]maja 2013 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez H. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w miejscowości S., woj. [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2008 r. J. P. wystąpił do Wojewody [...]z wnioskiem o przyznanie rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 9 marca 2010 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania, uzasadniając swój wniosek koniecznością uzupełnienia dokumentacji.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] zawiesił na podstawie art. 98 § 1 oraz art. 101 kpa postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego, jednocześnie informując, że zgodnie z art. 98 § 2 kpa, jeżeli w okresie 3 lat daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania - żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.

Decyzją z dnia [...]marca 2013 nr [...] Wojewoda [...] umorzył zawieszone postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez H. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, w miejscowości S.

Od powyższej decyzji J. P. złożył w terminie odwołanie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż od dnia zawieszenia postępowania na wniosek strony tj. od dnia [...] marca 2010 r., w ciągu trzech lat nie wpłynął wniosek o jego podjęcie. W takim stanie rzeczy organ uznał, iż umorzenie zawieszonego na wniosek J. P. postępowania, wywołuje taki sam skutek, jak wycofanie przez niego wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Ministra Skarbu Państwa, Wojewoda [...] słusznie i w zgodzie ze stanem faktycznym i prawnym umorzył zawieszone postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Minister Skarbu Państwa w uzasadnieniu decyzji podał również, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania został na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazany według właściwości Wojewodzie [...].

Na powyższą decyzję J. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 19 lutego 2014 r. pełnomocnik z urzędu J. P. uzupełnił skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów tj. art. 7 kpa w zw. z art. art. 10 kpa.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia interesu społecznego i przy jednoczesnym pominięciu słusznego interesu skarżącego, tj. bez uwzględnienia faktu, że skarżący nie podjął czynności w okresie 3 lat od zawieszenia postępowania bez swojej winy, gdyż jako osoba praktycznie niewidoma jest zależna od osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie 3 lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (§ 2 art. 98 kpa).

Natomiast zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Kwestie rekompensat za mienie zabużańskie reguluje ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 9 ww. ustawy, organem wyższego stopnia w sprawach dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty jest minister właściwy do spraw Skarbu Państwa. Oznacza to, że Minister Skarbu Państwa jest m.in. organem właściwym w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody wydanej w toku postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] zawiesił, na podstawie art. 98 § 1 kpa, postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego, w związku z wystąpieniem o to przez J. P. wnioskiem z dnia 9 marca 2010 r. Jednocześnie Wojewoda [...] pouczył J. P., że zgodnie z art. 98 § 2 kpa, jeżeli w okresie 3 lat od daty zawieszenia postępowania nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania będzie się uważać za wycofane. Od dnia zawieszenia postępowania tj. od dnia [...]marca 2010 r. do dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania tj. [...] maja 2013 r. minęło ponad 3 lata. Wojewoda [...] nie miał obowiązku informować strony o kończącym się terminie na podjęcie zawieszonego postępowania, bowiem strona została poinformowana o tym w postanowieniu z dnia [...]marca 2010 r., zawieszającym postępowanie.

Zatem Wojewoda prawidłowo i zgodnie z art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek strony, nie może się bowiem toczyć w sytuacji, gdy w trakcie postępowania strona wycofa żądanie jego wszczęcia. Skutek ten występuje również, gdy formalnie brak jest co prawda takiego wniosku strony, lecz przepis prawa – art. 98 § 2 kpa - nakazuje uznanie wniosku wszczynającego postępowanie za wycofany. Zatem, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, postępowanie staje się bezprzedmiotowe, co z kolei skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 105 § 1 kpa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, LEX nr 78917).

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż zarzuty skarżącego dotyczące wydania przez Ministra Skarbu Państwa zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 10 kpa są bezpodstawne. Przepis art. 98 § 2 kpa ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż okoliczności przytoczone w skardze, a dotyczącego stanu zdrowia skarżącego, pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), orzekł jak w sentencji.