Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 651/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 367
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi G. "G." Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania suszarni zboża - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 651/10

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2008r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania G. Spółka z o.o. w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] wstrzymującej z dniem 30 czerwca 2008 r. użytkowanie suszarni zboża typ [...] należącej do G. Spółka z o.o. w G. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] ustalił dla G. Spółka z o.o. w G. dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska. Przeprowadzone w dniu 15 listopada 2005 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska [...] pomiary hałasu powodowanego eksploatacją suszarni zboża, należącej do Spółki "G.", wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu ustalonego ww. decyzją Starosty [...]. W związku z powyższym [...] WIOŚ [...] pismem z dnia 1 grudnia 2005 r. wszczął postępowanie w trybie art. 367 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, póz. 150), a następnie po przeprowadzonej rozprawie administracyjnej wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...], którą ustalił termin usunięcia naruszenia polegającego na przekraczaniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, do dnia 30 czerwca 2006 r. Ponowne pomiary hałasu przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2007 r. nadal wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, pomimo zrealizowania przez Spółkę przedsięwzięcia inwestycyjnego mającego na celu ograniczenie emisji hałasu do środowiska. W związku z powyższym [...] WIOŚ [...] na podstawie art. 367 ust. 1 pkt 1 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. decyzją z dnia [...] września 2007 r. znak: [...], wstrzymał z dniem uprawomocnienia się decyzji, użytkowanie suszami zboża typu [...] należącej do G. Spółka z o.o. w G. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. [...] uchylił w całości ww. decyzję [...] WIOŚ [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] wstrzymał z dniem 30 czerwca 2008 r. użytkowanie suszarni zboża typu [...] należącej do G. Spółka z o.o. w G.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] WIOŚ uwzględnił uwagi organu odwoławczego, dotyczące określenia terminu wstrzymania użytkowania instalacji, uwzględniającego potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania i zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] wstrzymał z dniem 30 czerwca 2008 r. użytkowanie suszarni zboża typu [...] należącej do G. Spółka z o.o. w G. Ponadto organ pierwszej instancji, określając termin wstrzymania użytkowania suszarni, uwzględnił argumenty strony przedstawione na rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu 8 lutego 2008 r.

Od powyższej decyzji odwołała się Spółka wnosząc o jej uchylenie i podnosząc, iż suszarnia zboża stanowi istotny element w działalności prowadzonej przez G. i wyłączenie jej z eksploatacji uniemożliwi normalne prowadzenie gospodarstwa. Zdaniem odwołującego się suszarnia zbóż wraz z silosami do jego przechowywania została wybudowana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa budowlanego i prawa dotyczącego warunków ochrony środowiska i nie jest zaliczana do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak również nie powoduje pogorszenia stanu środowiska w znaczących rozmiarach lub zagrożenia życia i zdrowia ludzi.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, że analiza dokumentów sprawy wykazała, iż zaskarżona decyzja [...] WIOŚ [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] wydana została zgodnie z prawem. Stosownie bowiem do treści art. 367 ust. 3 ustawy prawo ochrony środowiska w razie nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.

W przedmiotowej sprawie takie przesłanki wystąpiły, co potwierdzają wyniki pomiarów hałasu dokonanych zarówno w dniu 26 września 2006r. w dwóch punktach pomiarowych oraz w dniu 8 sierpnia 2007r. w czterech punktach pomiarowych.

Ponadto zdaniem organu informacja skarżącego, że wyłączenie suszarni z eksploatacji uniemożliwi normalne prowadzenie gospodarstwa nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy dodać, iż G. Spółka z o.o. w G., decyzją [...] WIOŚ [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...], miało ustalony termin usunięcia naruszenia polegającego na przekraczaniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, jednakże jak wykazały pomiary hałasu przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2007 r. naruszenie nie zostało usunięte. W związku z powyższym [...] WIOŚ [...], był zobligowany, na podstawie 367 ust. 3 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska do wydania zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło G. Spółka z o.o. w G. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

naruszenie prawa materialnego tj. art. 367 ust. 3 w związku z art. 367 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 póz. 150 z późn. zmian), przez błędną wykładnię;

błędy w ustaleniach faktycznych, przez przyjęcie, że Skarżący emituje hałas z suszarni wskazanej w decyzji z przekroczeniem normy określonej przez Starostę [...] w decyzji z dnia [...] maja 2005 r. na poziomie 55 dB w porze dziennej. Skarżący podniósł, że sprawozdanie z pomiarów hałasu wskazuje, że równoważny poziom hałasu w punktach pomiarowych 2 i 4 nie przekroczył dopuszczalnej normy. Ponadto skarżący uważa, iż wyniki pomiarów hałasu winny być pomniejszone o błąd pomiaru wynoszący 1,4 dB. Ponadto niezrozumiałe jest dlaczego w punktach pomiarowych Nr 1 i 3 Inspektor wskazuje wartość równoważnego poziomu dźwięku tożsamą z wynikiem pomiaru.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2008r. sygn. akt IV SA/Wa 1268/08 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] marca 2008r.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie organy administracji nie wyjaśniły sprawy w sposób wszechstronny i szczegółowy przed wydaniem rozstrzygnięcia do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a.

Zdaniem Sądu obowiązkiem organów orzekających w przedmiotowej sprawie było rzetelne ustalenie czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 367 ust. 3 Prawo ochrony środowiska uzasadniające wstrzymanie instalacji emitującej hałas, którą w niniejszej sprawie jest suszarnia zboża należąca do strony skarżącej. Podstawę wydania w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji stanowiły ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 8 i 10 sierpnia 2007r. Mimo, iż przeprowadzone badania wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w czterech punktach pomiarowych, to podkreślono, iż przekroczenia te były nieznaczne.

W ocenie Sądu przeprowadzone badania powinny być wykonane bardzo szczegółowo i precyzyjnie, a przede wszystkim dokonane w trakcie faktycznej eksploatacji suszarni. Tymczasem, ani z protokołu kontroli ani z treści decyzji nie wynika czy przeprowadzona w dniu 8 i 10 sierpnia 2007r. kontrola miała miejsca podczas normalnej pracy suszarni, czy też jak podnosiła strona skarżąca, suszarnia uruchomiona została wyłącznie na potrzeby kontroli, a ponadto wykorzystane zostało wysuszone zboże, co mogło mieć wpływ na wyniki przeprowadzonych badań. Powyższe wątpliwości zdaniem Sądu nie zostały wyjaśnione w treści wydanych w sprawie decyzji, dlatego też trudno dokonać oceny prawidłowości podjętych rozstrzygnięć.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1268/08 Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w pełni wyjaśniał stan faktyczny i dawał podstawę do wydania decyzji o wstrzymaniu użytkowania suszarni. Strona brała czynny udział przy ustalaniu stanu faktycznego i nie kwestionowała ustaleń organów inspekcji ochrony środowiska. Dopiero na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r., przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a więc po wydaniu decyzji strona zarzuciła, iż suszarnia została uruchomiona wyłącznie na potrzeby kontroli i zostało wykorzystane suche zboże. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów uznano ten zarzut za niewiarygodny, czego potwierdzeniem jest adnotacja w protokole kontroli na str. 4, że podczas wykonywania pomiarów odbywał się pełny cykl pracy suszarni. Sąd pierwszej instancji nie biorąc pod uwagę tych ustaleń naruszył art. 133 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a nie jedynie na podstawie złożonego na etapie przeprowadzonej rozprawy oświadczenia skarżącego. Odnosząc się do naruszenia art. 367 ust. 3 Prawa ochrony środowiska podniesiono, wobec kategorycznego brzmienia tego przepisu wielkość przekroczenia dozwolonej emisji hałasu nie ma znaczenia. Stan faktyczny sprawy był bezsporny, spółce wyznaczono termin do usunięcia naruszenia, po upływie tego terminu organy ponownie zbadały poziom emitowanego hałasu, stwierdzając utrzymujące się przekroczenia dopuszczanego poziomu hałasu.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 25 lutego 2010r. sygn. akt II OSK 430/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez organ odwoławczy. Przed wydaniem zakwestionowanego skargą rozstrzygnięcia w sprawie przeprowadzono szereg czynności, w tym kilka kontroli pomiaru emitowanego hałasu oraz rozprawę administracyjną, w których przedstawiciele G. brali czynny udział wnosząc między innymi o wstrzymanie użytkowania suszarni z dniem 30 czerwca 2008 r. NSA podkreślił, że protokoły kontroli i sprawozdania z tych czynności są wystarczająco szczegółowe, oceniają poziom hałasu w różnych aspektach, uwzględniając czynniki korygujące, toteż są wiarygodne. Skarga tej oceny nie zdołała podważyć. W tej sytuacji wątpliwości Sądu pierwszej instancji co do braku rzetelności, szczegółowości i precyzyjności ustaleń, uznano za gołosłowne. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że nie nadaje się do obrony stanowisko, wedle którego w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono czy kontrola miała miejsce podczas normalnej pracy suszarni i czy stosowano wysuszone zboże. W trakcie prowadzonego z udziałem skarżącego postępowania administracyjnego takie argumenty nie pojawiły się ani w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, ani w protokole rozprawy administracyjnych, ani w też w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Powołanie się na te fakty dopiero w trakcie rozprawy przed sądem administracyjnym budzi przeto poważne wątpliwości. NSA wskazał, że pomiary zostały w postępowaniu administracyjnym przeprowadzone prawidłowo. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że organy administracyjne przed wydaniem rozstrzygnięcia w sposób wszechstronny i prawidłowy zebrały oraz oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stąd odmienny pogląd zaprezentowany w motywach zaskarżonego wyroku jest chybiony. NSA wskazał także, że sąd administracyjny orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia wynikającego z akt sprawy. Z akt sprawy administracyjnej, a dokładnie z treści protokołu kontroli z dnia 26 i 28 września 2006 r. na str. 4 (k. 8) wynika, że podczas wykonywania pomiarów odbywał się pełny cykl pracy suszarni. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji nie wskazał, dlaczego odmówił wiarygodności temu dokumentowi i uznał, że okoliczności przeprowadzenia kontroli nie zostały wystarczająco wyjaśnione. Zagadnienie to nie mogło więc motywować do uchylenia kontrolowanych decyzji.

Stwierdzono również, że z akt administracyjnych wynika, iż [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zasadnie wszczął postępowanie w trybie art. 367 ustawy Prawo ochrony środowiska, a następnie wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r., którą ustalił termin usunięcia naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. A skoro ponowne pomiary hałasu przeprowadzone w trakcie kontroli w dniu 8 sierpnia 2007 r. nadal wykazywały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, organ administracji był zobligowany do wydania kolejnej decyzji.

Rozpoznając sprawę ponownie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm, zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 190 ustawy P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku z dnia 25 lutego 201 Or. sygn. akt II OSK 430/09 w sposób jednoznaczny przedstawił swoje stanowisko w sprawie.

Skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznając sprawę po wyroku NSA w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku sądu wyższej instancji.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2008r. Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji w sprawie przeprowadzono wiele czynności, w tym kilka kontroli pomiaru emitowanego hałasu (26 września 2006 r. i 8 sierpnia 2007 r.) oraz rozprawę administracyjną (w dniu 8 lutego 2008 r.), w których przedstawiciele G. brali czynny udział wnosząc między innymi o wstrzymanie użytkowania suszarni z dniem 30 czerwca 2008 r. Przeprowadzona w dniu 8 sierpnia 2007 r. kontrola wykazała przekroczenie emisji hałasu w czterech punktach pomiarowych i tak w punkcie nr 1 poziom emisji hałasu wynosił 61,5 dB przekraczając o 6,5 dB wartość wskazaną w decyzji, w punkcie nr 2 poziom emisji hałasu wynosił 62,6 dB, przy czym ze względu na usytuowanie tego punktu przy budynku mieszkalnym pomniejszono wynik o 3 dB, co dało 59,6 dB, a wartość ta przekroczyła o 4,6 dB dopuszczalny poziom hałasu, w punkcie nr 3 poziom ten wynosił 60,8 dB, przekraczając dopuszczalną wartość o 5,8 dB, natomiast w punkcie 4 z uwagi na położenie punktu pomiarowego przy budynku mieszkalnym pomniejszono otrzymaną wartość o 3 dB, w wyniku czego otrzymano wartość 58,7 dB, która przekroczyła dozwoloną wartość o 3,7 dB. Przekroczenia te były wyższe niż ustalone podczas poprzedniej kontroli z dnia 26 i 28 września 2006 r. Świadczy to m.in. o bezpodstawności twierdzeń skarżącej spółki o podjęciu działań zmierzających do obniżenia poziomu hałasu suszarni i ich skuteczności. Wskazać też trzeba, że w trakcie przeprowadzonej w dniu 8 lutego 2008 r. rozprawy administracyjnej, jak i w odwołaniu od wydanej w dniu [...] marca 2008 r. decyzji wstrzymującej użytkowanie suszarni zboża, strona nie kwestionowała sposobu przeprowadzenia kontroli ani wyników uzyskanych w jej trakcie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podawał dwie wartości wskazujące na nieprzekroczenie dopuszczalnej wartości tj. 54, 2 dB, oraz na minimalne przekroczenie tej wartości 55,6 dB, nie precyzując jednak w trakcie której z kontroli takie wyniki osiągnięto. Należy podkreślić, że protokoły kontroli i sprawozdania z tych czynności są wystarczająco szczegółowe, oceniają poziom hałasu w różnych aspektach, uwzględniając czynniki korygujące i trzeba je uznać za wiarygodne. Okoliczności podnoszone w skardze tej oceny nie podważają.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dał wiary oświadczeniu skarżącego, iż suszarnia została włączona jedynie na potrzeby kontroli i wykorzystano suche zboże. W trakcie prowadzonego z udziałem skarżącego postępowania administracyjnego takie argumenty nie pojawiły się ani w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, ani w protokole rozprawy administracyjnych, ani w też w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Powołanie się na te okoliczności dopiero w trakcie postępowania przed sądem administracyjnym budzi poważne wątpliwości, co do ich prawdziwości. Skarżący zarzucił organom, że nie pomniejszyły uzyskanych wyników o dopuszczalny błąd pomiarowy oraz nie wyjaśniły dlaczego w punktach pomiarowych 1 i 3 przyjęto wartość równoważnego hałasu tożsamą z wynikiem pomiaru. Trzeba zatem zauważyć, że w sprawozdaniu nr [...] z dnia 22 sierpnia 2007 r. na str. 3 znajduje się informacja, iż w sytuacji gdy punkt pomiarowy zlokalizowany został przy elewacji budynku w odległości od 1 do 2 m od niej, wynik pomiaru pomniejsza się o 3 dB, zaś punkty pomiarowe nr 1 i 3 nie były położone w pobliżu elewacji dlatego nie było podstaw do pomniejszenia wyniku pomiaru. Poza tym trzeba dodać, iż generalnie wielkości dopuszczalnego błędu nie podlegają odjęciu od każdej ustalonej podczas kontroli wielkości, gdyż wówczas normy byłyby niższe o te wielkości. Mają one znaczenie tylko w razie ustalenia poziomu konkretnego czynnika na poziomie granicznym. W tej sprawie przekroczenia norm były wyższe.

Trzeba więc stwierdzić, że organy administracji przed wydaniem rozstrzygnięcia w sposób wszechstronny i prawidłowy zebrały oraz oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Należy podkreślić, że sąd administracyjny wydaje swoje orzeczenie na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynikającego z akt sprawy. Z akt sprawy administracyjnej, a dokładnie z treści protokołu kontroli z dnia 26 i 28 września 2006 r. na str. 4 (k. 8) wynika, że podczas wykonywania pomiarów odbywał się pełny cykl pracy suszarni.

Protokół ten jest zdaniem Sądu w pełni wiarygodny i twierdzenia strony skarżącej nie podważają jego wiarygodności.

Należy także podkreślić, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 367 § 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stosownie do treści tego przepisu, w sytuacji gdy podmiot korzystający ze środowiska w wyznaczonym przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska terminie nie usunie naruszenia, organ wstrzymuje w drodze decyzji użytkowanie instalacji. Konieczną przesłanką do wydania rozstrzygnięcia w trybie cytowanego powyżej przepisu jest wykazanie, iż podmiot korzystający ze środowiska w zakreślonym przez organ terminie nie wykonał ciążących na nim obowiązków. Z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zasadnie wszczął postępowanie w trybie art. 367 ustawy Prawo ochrony środowiska, a następnie wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r., którą ustalił termin usunięcia naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Ponieważ ponowne pomiary hałasu przeprowadzone w trakcie kontroli w dniu 8 sierpnia 2007 r. nadal wykazywały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, wobec kategorycznego brzmienia regulacji zawartej w art. 367 ust. 3 organ administracji był zobowiązany do wydania kolejnej decyzji. Z treści ww. przepisu nie wynika również, aby jakiekolwiek znaczenie miała wartość, o jaką zostanie przekroczony dopuszczalny poziom emisji hałasu do środowiska. Argumenty wskazujące na nieznaczne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu mają charakter pozaprawny i nie mogą wpływać na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).