Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2136/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4, art. 10 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 132, art. 200, art. 205 par. 1, art. 209
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Maria Werpachowska Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K.M. oraz [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] z siedzibą w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o cofnięciu K. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu podał, że skarżący nie legitymuje się aktualną licencją na uprawienie sportu strzeleckiego uprawniającym go do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim oraz patentem, w związku z czym ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych, w tym także dalszego jej posiadania, uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym od dnia 16 października 2010 r.). Sprawy z zakresu zezwolenia na posiadanie broni rozpatruje się na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów i zasada praw nabytych nie ma w tych sprawach zastosowania. Skoro zatem, zgodnie z aktualnymi przepisami, dla uprawiana strzelectwa sportowego wymagane są stosowne dokumenty, potwierdzające fakt uprawiania strzelectwa sportowego (patent, licencja), to obowiązkowi ich przedstawienia podlega także osoba posiadająca pozwolenie na broń sportową, wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Niespełnienie aktualnego obowiązku może skutkować uznaniem, iż ustały okoliczności faktyczne, jakie w przeszłości zdecydowały o wydaniu pozwolenia na broń. Na poparcie prawidłowości powyższego wywodu organ przywołał m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14 i z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1682/10. Ponadto wskazano, że sprzeczne z zasadą równości wobec prawa byłyby działania organów Policji polegające na egzekwowaniu wymogów prawnych, niezbędnych do posiadania broni sportowej, tylko od osób, które uzyskały pozwolenie na broń do tych celów po wejściu w życie przepisów art. 10b ustawy o broni i amunicji (co miało miejsce w dniu 16 października 2010 r.), bądź ubiegających się o pozwolenie na ten rodzaj broni obecnie i jednoczesne odstąpienie od powyższych zasad w przypadku osób, które pozwolenie uzyskały pod rządami przepisów ustawy obowiązującej sprzed daty 16 października 2010 r. Stąd też stwierdzona na wstępie okoliczność braku patentu i licencji, daje podstawę do stwierdzenia, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę przyznania K. M. pozwolenia na broń do celów sportowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucając naruszenie m.in. art. 1, art. 10 ust.3 pkt. 3, art. 18 ust. 4 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że w przeszłości uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej przeznaczonej do celów sportowych i przesłankami formalnymi wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej były pozytywnie zdany egzamin ze znajomości przepisów dotyczący broni i strzelectwa sportowego, czynne uprawianie strzelectwa sportowego i przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...]. Natomiast w chwili obecnej zmienił jedynie przynależność klubową. Organ pierwszej instancji, a także organ drugiej instancji uznał, że nastąpiła jednak zmiana okoliczności faktycznych i zażądał od niego patentu i licencji PZSS, zaś on tych dokumentów nie dostarczył i w konsekwencji takiego zachowania cofnięto mu pozwolenie na broń.

Ponadto [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" z siedzibą w B. również złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 oraz art. ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 20016 r. sygn. akt II OSK 2462/14, z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14, z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2/15, z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 243/15, z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK1911/15.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skargi analizowane pod tym kątem zasługują na uwzględnienie, ale z drugiej strony nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a., bowiem przepisu tego organy orzekające w sprawie nie stosowały. Dodać w tym miejscu należy, że w rozpoznawanej sprawie do Sądu wpłynęły dwie skargi: K. M. i [...]Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B. (sygn. akt II SA/Wa 2136/16 i sygn. akt II SA/Wa 2137/16), na rozprawie zostały one połączone do wspólnego rozpoznania i orzekania pod wspólna sygnaturą II SA/Wa 2136/16. Dodać również należy, że [...]Towarzystwo Strzeleckie "[...]" z siedzibą w B. z uwagi na treść statutu oraz aktualne członkostwo K. M., może działać w charakterze strony w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, K. M. jest członkiem [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B. i decyzją z marca 2002 r. wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej.

Obowiązujące w czasie wydania powyższej decyzji przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych stanowiły, że pozwolenie na broń palną, w tym na broń palną sportową wydawane było, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powoływała się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniały wydanie takiego pozwolenia. Zatem przesłanki wydania pozwolenia na broń palną, w tym na broń palną sportową, określone były na tyle ogólnie, że możliwe było wydanie pozwolenia na broń palną sportową nie tylko osobom, które zamierzały uprawiać strzelectwo sportowe, ale również osobom, które zamierzały np. doskonalić umiejętności strzeleckie w inny sposób niż uprawianie strzelectwa sportowego. Przepisy ustawy o broni i amunicji i materiałach wybuchowych z dnia 21 maja 1999 r. nie zawierały obowiązku dostosowania się przez posiadaczy pozwoleń na broń uzyskanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, do nowych wymogów.

Z kolei, jak wynika z art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest dokumenty wydane na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają one zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14 i z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2/15).

Skarżący K. M. uzyskał pozwolenie na broń palną sportową w czasie, gdy uzyskanie pozwolenia na posiadanie tego typu broni nie wiązało się z koniecznością uprawiania sportu o charakterze strzeleckim, w takim rozumieniu jak to stanowi obecnie obowiązująca ustawa o broni i amunicji. Pozwolenie to nadal zachowuje swoją moc, albowiem nie ma żadnego przepisu, który pozbawiałby to pozwolenie mocy prawnej. Nie ma też żadnego przepisu, który nakazywałby osobom posiadającym pozwolenie na broń palną sportową, uzyskane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przed dniem 10 marca 2011 r., dostosowania się do wymogów zawartych w obecnie obowiązującym art. 10b ustawy o broni i amunicji. Brak jest też podstaw do uznania istnienia tego rodzaju obowiązku w drodze wykładni.

Nadto z art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857) wynika, iż polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: 1. organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2. ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek; 3. powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4. reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. Związek sportowy, który nie spełnia wymogów uznania go za polski związek sportowy w rozumieniu ww. ustawy, ale działa tylko, jako stowarzyszenie może organizować i przeprowadzać inne niż wymienione w przytoczonym przepisie zawody w dziedzinie strzelectwa sportowego. Tym samym można doskonalić umiejętności strzeleckie m.in. poprzez udział w tego rodzaju zawodach, jak wynika z podanych wyżej wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zatem stosując takie rozumienie uprawiania sportu, uznać należy iż [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" z siedzibą w B. może organizować i przeprowadzać inne niż wymienione w ustawie o sporcie zawody w dziedzinie strzelectwa sportowego.

Podstawą wydania pozwolenia na broń palną sportową była deklaracja zainteresowanego o zamiarze podnoszenia umiejętności strzeleckich i tylko ustalenie, że K. M. zaniechał doskonalenia tych umiejętności, mogłoby być podstawą (w rozumieniu art. 18 ust. 4 obecnie obowiązującej ustawy) do cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, przyznanego wspomnianą już wyżej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.

Wobec powyższego – zdaniem Sądu – trafnie zarzucono w obu skargach naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, bowiem pomimo wynikających z tego przepisu kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy Policji okoliczności tych dokładnie nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez K. M. patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji i w rezultacie uznały, że K. M. nie spełnia wymogów wynikających z aktualnie obowiązującego art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, co spowodowało cofnięciem dotychczas posiadanego zezwolenia.

W tej sytuacji organ ponownie rozpoznając sprawę oceni wskazane powyżej okoliczności, stanowiące przyczynę ówczesnego udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, tj. dokona ustaleń czy rzeczywiście K. M. doskonali swoje umiejętności strzeleckie w formie wskazanej w zaświadczeniu [...]Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.