Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 3202/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędziowie WSA - Jakub Pinkowski, - Jolanta Bożek (spr.), Protokolant - Rafał Dul, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez firmę G. SA, poprzednika prawnego skarżącej G. SA w P. (dalej zwanej Spółką), według SAD nr [...] z [...] kwietnia 2000 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony z N. lek B. dla dzieci 756 sztuk, przyjmując deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej wartości transakcyjnej, wynikającej z przedstawionej przy zgłoszeniu celnym faktury z [...] kwietnia 2000 r. nr [...] wystawionej przez eksportera, G. S.A.

Decyzją z dnia [...] marca 2003 o nr [...], wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr. 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 13 § 1, § 3 pkt 4 i § 4, art. 23 § 1 i 9, art. 65 § 2, §3 i § 4 pkt 2 lit b, art. 83 § 3, art. 85 § 1, art. 262 oraz 264 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny (tj. Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.),

§ 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 107, poz. 1217) i załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. - wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (zał. do Dz. U. z roku 1999 nr 80 poz. 908) oraz na podstawie art. 16 pkt 1 i art. 17 Porozumienia pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi

w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia “produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, podpisanego w Brukseli w dniu 24 czerwca 1997 roku (zał. do Dz. U. Z 1997 roku nr 104, poz. 662) Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W.:

– uznał spółkę G. SA z siedzibą w P. następcą prawnym spółki G. SA w W.,

– uznał zgłoszenie celne według SAD nr [...] z [...] kwietnia 2000r za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej towaru i kwoty wynikającej z długu celnego oraz

– określił wartość celną towaru z uwzględnieniem kwoty obniżki wynikającej

z umowy dystrybucyjnej z 16 marca 2000 roku i określonej notą kredytową eksportera z dnia [...] kwietnia 2000r. oznaczoną numerem [...], która została przyporządkowana do w/w faktury nr [...] z [...] kwietnia 2000 r.

Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera, ujawniono zawarte przez niego z eksporterem porozumienie na okres od 1 marca 2000 do 31 grudnia 2000r. (którego obowiązywanie było później na mocy aneksów przedłużone), gwarantujące uzyskanie rabatów po osiągnięciu odpowiednio wysokiej sprzedaży zewnętrznej. Zgodnie z powołanymi dokumentami świadczona przez eksportera na rzecz Spółki kwota obniżała w okresie 1 marca 2000 do 31 grudnia 2000r. cenę transakcyjną zafakturowanej pierwotnie sprzedaży o 43%. W ramach porozumienia rabaty (zniżka) realizowane były na podstawie not kredytowych eksportera, określających kwotowe wartości otrzymywanych przez importera rabatów. Według ustaleń poczynionych w toku kontroli, noty określające konkretne sumy z tytułu rabatu wystawiane były systematycznie za każdy miesiąc okresu, na który zawarto porozumienie. Kwoty rabatów wynikające z not wystawianych na odpowiednie, kolejne miesiące rozdzielone zostały w ramach korekty wartości celnej na poszczególne faktury handlowe i sprowadzone na ich podstawie towary, zmniejszając ich deklarowane wartości celne. W tym stanie rzeczy uzasadniona była, zdaniem organu odwoławczego, korekta (obniżenie) wartości celnej dokonana przez organ celny pierwszej instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła

o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

– naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21, 23 § 1 i § 9, art. 65 § 4 85 § 1 i w związku z art. 262 Kodeksu celnego,

– naruszenie art. 120,121,122, 123 § 1, 208 §1 Ordynacji podatkowej,

– naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasad obowiązujących w demokratycznym państwie prawa.

W uzasadnieniu skargi Spółka sformułowała generalną tezę, że deklarowana wartość celna towaru była prawidłowa, odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej wynikającej z faktury eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu celnym i brak było podstaw do jej korekty (obniżenia) w trybie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, w szczególności do jej obniżenia o kwotę rabatów udzielanych Spółce. Zdaniem Spółki, udzielony jej rabat, w kwotach określonych w kolejnych notach kredytowych eksportera, nie był bowiem w ogóle związany z dostawą towarów, a tym samym ich ceną zakupu i wartością celną, lecz stanowił formę wspomagania działalności Spółki na rynku polskim w celu zwiększenia sprzedaży towarów zagranicznego dostawcy, wyszukiwania nowych kanałów dystrybucyjnych

i nowych odbiorców. Świadczy o tym postanowienie porozumienia przewidujące naliczanie rabatu nie od wartości transakcyjnej importowanych leków, fakturowanej przez eksportera, lecz od wartości sprzedaży tego towaru przez importera osobom trzecim w danym miesiącu kalendarzowym, w razie przekroczenia określonego

w porozumieniu minimalnego planu sprzedaży. Spełnienie tej ostatniej przesłanki nie oznaczało jednak, że rabat faktycznie zostanie udzielony. Zdaniem Spółki mogło się zdarzyć, że w danym okresie zakupy od podmiotów z grupy osiągały stosunkowo wysoki poziom, lecz z uwagi na niską sprzedaż Spółka nie otrzymywała przewidzianego porozumieniem wsparcia. Spółka podkreśliła też, że nie jest możliwe (tak jak czynią to organy celne) przyporządkowanie rabatów do zakupów dokonywanych przez Spółkę w danym miesiącu.

W świetle takiego uregulowania kwestii rabatu, w momencie zgłoszenia celnego nie było wiadome, czy rabat w ogóle zostanie udzielony i w związku z tym nie istniała powinność wskazania przez Spółkę kwoty rabatu, którą można byłoby odnieść do dokonanego zgłoszenia celnego. Takie wskazanie było bowiem w tym momencie obiektywnie niemożliwe. Udzielenie rabatu, w razie jego przyznania przez eksportera, następowało zawsze po dokonaniu zgłoszenia celnego i jego przyjęciu przez organ celny i ze względu na tę okoliczność oraz z uwagi na funkcję rabatu jako środka wspomagania działalności Spółki nie stanowił on czynnika kształtującego wartość celną towaru, w szczególności zaś nie mógł skutkować obniżeniem wartości (ceny) transakcyjnej.

Odmienne stanowisko i rozstrzygnięcie organów celnych narusza – zdaniem Spółki - powołane przepisy art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego, oraz opinię 15.1. Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej, w świetle których - zdaniem skarżącej - brak jest podstaw do korygowania deklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości transakcyjnej jako wartości celnej przez jej obniżenie o rabat udzielony ex post, po dokonaniu zgłoszenia celnego i jego przyjęciu przez organ celny. Zdaniem Spółki wadliwe jest również dokonane przez organy celne rozliczenie rabatu przyznanego późniejszymi notami kredytowymi, które w ramach tego rozliczenia przyporządkowano do faktur handlowych eksportera za leki, podczas gdy w myśl porozumienia podstawą wymiaru rabatu była wartość fakturowa sprzedaży towaru na rynku polskim i niemożliwe było przyporządkowanie not kredytowych do faktur handlowych eksportera.

W sferze stanowiącej przedmiot regulacji prawa procesowego,

w szczególności powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, Spółka zarzuciła naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania celnego. Według Spółki, decyzja organu celnego pierwszej instancji była rezultatem podporządkowania się przez ten organ wcześniejszym poleceniom Prezesa Głównego Urzędu Ceł w piśmie z [...] września 2001r. nr [...] do Dyrektorów Urzędów Celnych, które – w opinii Spółki - wystosowane zostało z zaleceniem kontroli wysokości wartości celnej importowanych leków. Postępowanie dowodowe

w sprawie przeprowadzone zostało zatem z naruszeniem powinności organów celnych wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organy celne ograniczyły się bowiem do ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przeprowadzonej u importera przez funkcjonariuszy celnych oraz do analizy dokumentów udostępnionych przez Spółkę w czasie kontroli, natomiast nie podjęły innych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W szczególności zaniechano wnioskowanego przez Spółkę w pismach z dnia 30 kwietnia i z dnia 13 czerwca 2003 roku wystąpienia do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o wyjaśnienie, czy wsparcie udzielane Spółce przez zagranicznych dostawców zmniejsza wartość celną importowanych towarów.

Nadto zdaniem Spółki organy celne naruszyły art. 21 Kodeksu celnego ustalając wartość celną dla celów innych niż określonych w tym przepisie, tj. dla ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego.

W konsekwencji, decyzje organów celnych wydane zostały w oparciu

o niepełny materiał dowodowy, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

z naruszeniem zasad określonych w art. 120, 121, 122 123 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowo Spółka podniosła, że w sprawie tej organy celne naruszyły zasadę postępowania nakazującą prowadzenie wszelkich postępowań w sposób budujący zaufanie do organów Państwa czyli normy określonej w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z zarządzeniem Prezesa GUC z 23 września 1997 roku – Instrukcja wypełniania dokumentu SAD, przy wypełnianiu tego dokumentu uwzględniać należy wyłącznie upusty potwierdzone, natomiast w świetle wyjaśnień Ministerstwa Finansów przytaczanych za Rzeczpospolitą z dnia [...] kwietnia 2003 roku, jeśli rabaty i upusty na sprowadzane towary są udzielone po upływie pewnego czasu od chwili importu, to zgłoszenie celne nie może być uznane za nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 23 września 2004 roku Spółka dołączyła do akt sprawy trzy pisma procesowe, w których przedstawiając dokumenty poświadczające losy poszczególnych produktów, kolejny raz wskazała, że sprzedaż leków w danym miesiącu nie może być utożsamiana z zakupami leków z tego miesiąca, jak to uczyniły organy celne, a tym samym niewłaściwe jest obniżanie wartości celnej towarów importowanych oraz przyjmowanie za podstawę wyliczenia kwoty obniżenia wartości celnej, kwoty sprzedaży towarów wdanym miesiącu. Nadto Spółka podniosła, iż nawet gdyby zgodzić się co do zasady z organami celnymi, że otrzymywane wsparcie finansowe może być utożsamiane z upustem, to organy celne w sposób niewłaściwy obliczyły wartość tego upustu, pisma te dołączono do akt po ogłoszeniu wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002r. (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny przed dniem 1.01.2004r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny. W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty podniesione przez Spółkę nie są zasadne.

W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie natomiast do zasady przewidzianej w art. 23 §1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na p. obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. W niniejszej sprawie wartość celna przedmiotu importu zadeklarowana została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej

w fakturze eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu. W wyniku późniejszej kontroli, przeprowadzonej u importera przez funkcjonariuszy celnych, ujawnione zostało zawarte przez importera z eksporterem porozumienie dystrybucyjne z 16 marca 2000 roku określające zasady przyznawania Spółce rabatów na okres od 1 marca 2000 do 31 grudnia 2000 r. oraz noty kredytowe eksportera (w tym nota nr [...]), według których Spółka otrzymywała od niego przewidziane porozumieniem upusty

w kwotach określonych w notach.

Na tym tle istotna w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną wyznaczającą wartość celną towaru jest fakturowana przez eksportera cena pomniejszona o odpowiednią kwotę rabatu, czy cena w wysokości określonej

w fakturze, nie uwzględniającej obniżki z tytułu rabatu otrzymanego według not kredytowych. Zawarta przez skarżącą Spółkę z eksporterem umowa sprzedaży leków objętych zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z [...] kwietnia 2000 r. wykonywana była w czasie obowiązywania zawartego przez te podmioty porozumienia. Postanowienia porozumienia dystrybucyjnego z 16 marca 2000 r. stanowiły w istocie część składową umowy sprzedaży leków objętych zgłoszeniem celnym, skoro sprzedaż realizowana była w czasie obowiązywania porozumienia i - w zakresie jego regulacji - na warunkach tego porozumienia. Uzasadnia to ocenę, że rabat na skonkretyzowanych przez strony warunkach przewidziany został już w umowie sprzedaży leków importerowi. Nie zachodzi tu więc taka sytuacja, gdy - jak

w przypadku tzw. rabatu ex post - czynność prawna będąca źródłem prawa kupującego do rabatu dokonana jest dopiero po zgłoszeniu celnym towaru

z wystawioną wcześniej fakturą. Z porozumienia pomiędzy Spółką a eksporterem wynika, że zawarte w nim uzgodnienia stron dotyczą rabatu stosowanego przy sprzedaży w okresie od 1 marca 2000 do 31 lipca 2002r. Porozumienie to odnosiło się do wszystkich transakcji zawartych w tym czasie oraz wskazywało zasady udzielania rabatu, tj. naliczanie upustu jako wartości procentowej łącznej zafakturowanej sprzedaży importowanych leków dokonanej przez Spółkę odbiorcom krajowym, jeśli na koniec danego okresu wartość tej sprzedaży przekroczyła określony próg minimalny. Okoliczności tych nie podważała Spółka ani na etapie postępowania administracyjnego, ani w skardze na decyzję organu celnego [...] instancji. Liczenie rabatu od wartości sprzedaży towaru przez Spółkę było bowiem jedynie przyjętym przez strony technicznym sposobem wymiaru rabatu, który jednak pozostawał w związku z realizowanym przez nią importem leków. W świetle postanowień porozumienia brak jest podstaw do uznania rabatów za niezależny od importu środek wsparcia działalności Spółki na rynku polskim pozostający

w oderwaniu od ceny zakupu. Owszem, obiektywnie skarżąca Spółka odniosła korzyść, określoną przez nią jako wsparcie jej działalności, ale było to normalnym skutkiem (efektem) uzyskanego rabatu, a nie przyczyną jego udzielenia.

Za chybiony uznać należy również wywód Spółki, że rabat miał charakter fakultatywny, w tym sensie, że przekroczenie określonego w porozumieniu minimalnego planu sprzedaży nie nakładało na eksportera obowiązku udzielenia rabatu, a jego udzielenie zostało pozostawione do uznania kontrahentowi zagranicznemu. Porozumienie stanowi bowiem, że na warunkach w nim określonych, to znaczy w razie zrealizowania minimalnego planu sprzedaży, rabat zostanie obliczony, czyli że jego udzielenie przewidziane zostało w porozumieniu jako obligatoryjne, a nie fakultatywne. Z drugiej strony natomiast, gdyby nie osiągnięto

w określonym czasie wielkości sprzedaży określonych w planie sprzedaży powoduje jedynie ten skutek, że rabat przewidziany na ten okres zostanie zawieszony. To ostatnie postanowienie porozumienia uzasadnia dodatkowo ocenę, że rabat przewidziany został już w umowie sprzedaży leków Spółce, z zastrzeżeniem jego okresowego (miesięcznego) zawieszenia w razie, gdyby nie osiągnięto w danym miesiącu minimalnego planu sprzedaży i - wbrew stanowisku skarżącej Spółki - nie może być uznany za rabat udzielony "ex post". W konsekwencji, broniąc się przed korektą wartości celnej (jej obniżką z tytułu rabatu), Spółka nie może powoływać się na opinie, wyjaśnienia bądź rozstrzygnięcia dotyczące tzw. rabatów "ex post".

W niniejszej sprawie po dokonaniu zgłoszenia celnego następowało jedynie deklaratywne określenie należnego Spółce rabatu notą eksportera, które wystawiane i realizowane były w takim czasie (po zgłoszeniu celnym) wskutek przyjętej przez strony jako podstawy wymiaru rabatu wartości sprzedaży towaru realizowanej przez Spółkę na rynku polskim w okresie miesięcznym. W okresie objętym porozumieniem noty, określające konkretne sumy z tytułu udzielonego rabatu, wystawiane były systematycznie za każdy miesiąc okresu, na który zawarto porozumienie. W konkluzji stwierdzić należy, że przewidziany umową sprzedaży rabat był czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru w wysokości - pomniejszonej

o rabaty - ceny wynikającej z faktury eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu celnym i tak określona wartość (cena) transakcyjna stanowiła wartość celną towaru. Jeśli więc Spółka nie zadeklarowała w zgłoszeniu celnym przewidzianego

w porozumieniu rabatu twierdząc, że w czasie zgłoszenia nie znała jego wysokości, to mogła i powinna na podstawie art. 65 §4 pkt 2 Kodeksu celnego wystąpić

z wnioskiem o stosowną korektę zgłoszenia celnego po otrzymaniu noty określającej należny jej rabat. Skarżąca Spółka tego jednak nie uczyniła.

W tym stanie rzeczy, w świetle art. 65 § 4 pkt 2 lit. a Kodeksu celnego,

w brzemieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia celnego, uzasadniona była korekta (obniżenie) wartości celnej przez organy celne. Chybiony jest zarzut wadliwego rozliczenia rabatu, który według porozumienia liczony był od wartości sprzedaży towaru na rynku p. i zdaniem Spółki niemożliwe było przyporządkowanie not kredytowych do zgłoszenia celnego. Jest poza sporem, że rabaty zostały udzielone i -jak już wskazano- były czynnikiem kształtującym wartość celną towaru w wysokości obniżonej o rabat fakturowanej wartości (ceny) transakcyjnej. Przyznawane miesięczne rabaty, jako wielkości obniżające fakturowane ceny, podlegały więc w ramach korekty wartości celnych rozdzieleniu na poszczególne faktury handlowe z tego okresu i takiego rozliczenia nie dyskwalifikuje przyjęta w porozumieniu podstawa wymiaru rabatu (wartość sprzedaży towaru na rynku p.), zwłaszcza że w toku postępowania nie wykazano, aby obniżki fakturowanych cen dokonane zostały z przekroczeniem rabatów udzielanych w okresie objętym porozumieniem. Nie mogą odnieść skutku wywody Spółki w postępowaniu sądowym w przedmiocie wadliwego jej zdaniem, sposobu obliczenia rabatu (upustu cenowego), polegającego na włączeniu do podstawy wymiaru rabatu, tj. wartości sprzedaży, wartości leków, które nie zostały sprzedane np. wskutek ubytków, uszkodzenia bądź przeznaczenia przez do innych celów, np. reklamowych.

Okoliczności sprawy wskazują, że Spółka od początku nastawiona była na wyeliminowanie rabatów jako czynnika kształtującego wysokość ceny transakcyjnej. Deklarowała wartości celne w wysokości pełnej fakturowanej przez eksportera ceny, nie ujawniając stosowanych w obrocie lekami rabatów, także po ich otrzymaniu po dokonanym wcześniej zgłoszeniu celnym i nie występowała po otrzymaniu rabatu

z wnioskiem w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego o stosowną korektę zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej. Po ujawnieniu zaś w wyniku kontroli celnej faktu otrzymywania rabatów (zniżki cen), skarżąca Spółka dalej obstawała kategorycznie przy stanowisku wyłączającym rabat jako czynnik kształtujący wartość transakcyjną, a w konsekwencji i wartość celną, twierdząc, że rabaty nie stanowiły zniżki (upustu) ceny, lecz formę wsparcia działalności handlowej skarżącej Spółki na rynku p.

W konsekwencji ani w toku kontroli celnej i ujawnieniu rabatów udzielonych przez eksportera, ani w toku późniejszego postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją (ani nawet w skardze) Spółka nie dokonała i nie przedstawiła udokumentowanych wyliczeń wskazujących ilość i wartość leków wyłączonych ze sprzedaży (np. brakujących, uszkodzonych lub przeznaczonych na inne cele) oraz ilość i wartość faktycznie sprzedanych leków jako prawidłowej jej zdaniem podstawy wymiaru rabatu.

W takim stanie rzeczy, organy celne miały podstawę do przyjęcia, że ilość leków objętych zgłoszeniem celnym pokrywała się z ilością leków faktycznie sprzedanych przez Spółkę i za podstawę wymiaru rabatu przyjąć, jako sprzedaną, ilość leków objętych zgłoszeniem celnym. Innej metody obliczenia rabatu organy celne nie miały, a jednocześnie bezsporne jest, że rabaty były przecież udzielane

i w świetle przytoczonych wyżej motywów wyroku podlegały odliczeniu od fakturowanych cen leków przy określaniu wartości celnej. W tym stanie rzeczy, obecnie w postępowaniu sądowym Spółka nie może skutecznie podważać obliczenia rabatu. Oceny tej nie mogą zdaniem Sądu, także z przyczyn formalnych, zmienić wywody Spółki przedstawione w jej pismach procesowych z dnia 23 września 2004 roku, zwłaszcza, że wpłynęły do akt po ogłoszeniu wyroku.

To samo dotyczy zarzutu naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wynikających z nich zasad obowiązujących

w demokratycznym państwie prawa, jak również zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji. Unormowania Kodeksu celnego, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zał. do Dz. U. z 1995r. Nr 98, poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego. W konsekwencji, oparte na przepisach tej ustawy rozstrzygnięcia nie mogą być poczytane za naruszające prawo europejskie bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 7 i art. 2 Konstytucji RP).

Chybione są również zarzuty Spółki o charakterze procesowym.

W piśmie z 28 września 2001r. skierowanym do Dyrektorów Urzędów Celnych, z którym skarżąca Spółka łączy zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności, Prezes Głównego Urzędu Ceł wskazał na potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na prawidłowość deklarowania wartości celnej przez firmy importujące farmaceutyki i - w razie wystąpienia okoliczności mogących wskazywać na nieprawidłowości - przeprowadzenia "kontroli postimportowej" w celu weryfikacji deklarowanej wartości celnej. Wymienione pismo nie było więc aktem ingerencji

w postępowanie celne prowadzone przez organy celne pierwszej instancji i nie wywierało na nie nacisku, zaś o ich ocenie prawidłowości zgłoszeń celnych decydowały ustalenia tych organów, w szczególności wyniki ewentualnych kontroli postimportowych. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli u importera

i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji celnej w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnych ocen materiału dowodowego

Decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów celnych i nietrafne są zarzuty skargi odnośnie naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Nie jest w szczególności uzasadnione odwoływanie się do prezentowanego wcześniej stanowiska przez Prezesa GUC lub Ministerstwo Finansów, które zachowują w pełni swoją aktualność co do oceny tzw. rabatów postimportowych.

Oceny zaskarżonej decyzji nie podważa także pozostawienie bez uwzględnienia wniosku dowodowego Spółki o wystąpienie do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o wyjaśnienie, czy wsparcie udzielane Spółce przez zagranicznych dostawców zmniejsza wartość celną importowanych towarów. Wskazany przez Spółkę problem mógł być bowiem rozstrzygnięty i podlegał rozstrzygnięciu przez krajowe organy celne, żaden bowiem przepis nie zobowiązuje tych organów do występowania o stosowną opinię w tego rodzaju sprawach. Kwestia, która mogłaby być przedmiotem wnioskowanej opinii, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego a zatem powyższy wniosek był bezprzedmiotowy.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 08 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało oddalić skargę jako niezasadną.