Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 540/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 i  art. 21 ust. 2
journal: Dz.U. 1952 nr 4 poz 31
law: Dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. W., J. T. i M. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Syndyka Masy Upadłości P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r. nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości o pow. ok. [...] m2, położonej w P., zapisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność B. T. (pkt 2 orzeczenia) – uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości o pow. ok. [...] m2, położonej w P., zapisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność B. T. (pkt 2 orzeczenia).

W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa wskazał, że orzeczeniem z dnia [...] września 1952 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P., w pkt 2, wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa część nieruchomości o pow. ok. [...] m2, położonej w P., zapisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność B. T..

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia wystąpili spadkobiercy właścicielki przedmiotowej nieruchomości: M. T., J. T. i M. T., a Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] stwierdził nieważność kwestionowanego orzeczenia z dnia [...] września 1952 r., a następnie decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Syndyka Masy Upadłości P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. W uzasadnieniu obu decyzji wskazano na rażące naruszenie prawa poprzez dokonanie wywłaszczenia bez zezwolenia Przewodniczącego P., opinii właściwego prezydium wojewódzkiej rady narodowej oraz wystosowanie nieprawidłowego wezwania do odstąpienia nieruchomości, gdyż nie wskazano konkretnej ceny sprzedaży.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast sprostował decyzje z dnia [...] lipca 2001 r. i z dnia [...] września 2001 r., w części dotyczącej oznaczenia wywłaszczonej parceli.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 października 2003 r. sygn. akt l SA 3087/01 uchylił m. in. decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2001 r. o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r. w części dotyczącej parceli nr [...], a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt OSK 290/04, wydanym po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej M. T. i J. T., oddalił skargę.

Zgodnie z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2003 r. sygn. akt l SA 3087/01 i z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt OSK 290/04 organ został zobligowany do ustalenia następstwa prawnego Centralnego Zarządu Przemysłu Maszyn Rolniczych oraz interesu prawnego do występowania w niniejszym postępowaniu Syndyka Masy Upadłości P., a także do ustalenia aktualnego stanu prawnego nieruchomości. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m. in., że co do rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczących wydania decyzji wywłaszczeniowej z rażącym naruszeniem przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., wskazać należy na treść art. 75 § 1 kpa; jeżeli zatem o istnieniu pewnych dokumentów, których nie udało się odnaleźć można wnioskować na podstawie innych zachowanych dokumentów, które się na tamte powołują, to organ administracji winien ocenić taki materiał dowodowy i wyjaśnić dlaczego uznał, że dokument taki nie istniał pomimo, iż wzmianki o nim znajdują się w dokumentach zachowanych.

Minister Budownictwa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że wobec uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], do rozpatrzenia pozostaje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez Syndyka Masy Upadłości P. W pierwszej kolejności organ administracji zobligowany został do ustalenia legitymacji prawnej wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Syndyka Masy Upadłości P.

Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z ustaleń dokonanych przez Sąd wynika, że stroną postępowania wywłaszczeniowego był Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych - Dyrekcja B. w P., na którego wniosek dokonano wywłaszczenia m. in. parceli nr [...]. Wobec powyższego podlega ustaleniu, który podmiot jest obecnie następcą prawnym Centralnego Zarządu Przemysłu Maszyn Rolniczych, jak również, czy ewentualna legitymacja prawna wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika z praw, jakie miałby on w chwili obecnej do nieruchomości będącej przedmiotem wywłaszczenia. Z akt sprawy wynika, że Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych podlegał przekształceniu na podstawie zarządzeń Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia [...] sierpnia 1958 r., z dnia [...] lutego 1961 r. i z dnia [...] grudnia 1968 r. Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 1968 r. nadano powstałemu w wyniku tych przekształceń Zjednoczeniu Przemysłu Ciągników i Maszyn Rolniczych [...] statut. Z załącznika do tego statutu wynika, że P. w P. podlegała Zjednoczeniu Przemysłu Ciągników i Maszyn Rolniczych [...]. Zarządzeniem Ministra Przemysłu Maszynowego z dnia [...] stycznia 1972 r. nr [...] Zjednoczenie Przemysłu Ciągników i Maszyn Rolniczych [...] zmieniło nazwę na Zjednoczenie Przemysłu Maszyn Rolniczych [...]. Z załącznika do statutu ww. Zjednoczenia wynika, że w jego składzie był [...] w P. Zarządzeniem nr [...] Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia [...] grudnia 1981 r. zlikwidowano zjednoczenia przedsiębiorstw państwowych resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego. Następnie K. w P. został zrzeszony w Zrzeszeniu Producentów Maszyn Rolniczych [...] (pkt 15 umowy z dnia [...] lipca 1982 r. o utworzeniu zrzeszenia przedsiębiorstw państwowych pod nazwą Zrzeszenia Producentów Maszyn Rolniczych [...], zawartej w wykonaniu uchwały nr [...] Rady Ministrów z dnia [...] maja 1982 r.). Uchwałą Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r. zmieniono uchwałę nr [...] wprowadzając m. in. w pkt 15 zmianę nazwy ww. przedsiębiorstwa na [...] w P. Kolejnym zarządzeniem Ministra Przemysłu z dnia [...] sierpnia 1990 r. nr [...] dokonano podziału przedsiębiorstwa państwowego [...] w P. na trzy samodzielne jednostki, a następnie zarządzeniem Ministra Przemysłu z dnia [...] sierpnia 1990 r. nr [...] utworzono przedsiębiorstwo państwowe – P. w P., które na mocy § 2 zarządzenia przejęło mienie zakładu podstawowego przedsiębiorstwa [...] w P. Przedsiębiorstwo to zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w P. ([...]), a jako podstawę wpisu wskazano ww. zarządzenie Ministra Przemysłu z dnia [...] sierpnia 1990 r. Obecnie przedsiębiorstwo to figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym KRS nr [...], gdzie w rubryce 4 wpisano informację o ogłoszeniu upadłości.

Wobec powyższego, zdaniem Ministra Budownictwa, Syndyk Masy Upadłości P. posiada legitymację prawną do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem jako następca prawny wnioskodawcy wywłaszczenia.

Minister Budownictwa stwierdził również, że z akt sprawy nie wynika, aby Syndyk Masy Upadłości P. posiadał jakiekolwiek prawa rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości, obecnie oznaczonej jako działka nr [...], której właścicielami, w wyniku odzyskania, są spadkobiercy byłej właścicielki.

W tej sytuacji, zdaniem Ministra Budownictwa, należało rozpatrzyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez Syndyka Masy Upadłości P.

Ponadto Minister Budownictwa wskazał, że z uwagi na upływ czasu nie było możliwe zebranie kompletnego materiału dowodowego. Organ nadzoru mając na uwadze zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił ponownie do odpowiednich archiwów o odszukanie akt związanych z niniejszą sprawą, w wyniku czego uzyskano dodatkowe materiały archiwalne niezbędne dla prawidłowej oceny legalności kwestionowanego orzeczenia. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, zatem wedle przepisów tego dekretu oraz stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania należy oceniać zasadność i prawidłowość wywłaszczenia. Celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była budowa fabryki maszyn żniwnych w P. Zezwolenie na nabycie niezbędnych nieruchomości przez Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych jako wykonawcę narodowych planów gospodarczych na powyższy cel wydał Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w dniu [...] lipca 1951 r. Jednocześnie zezwolono na zbiorowe wezwanie właścicieli do sprzedaży nieruchomości. W zezwoleniu wskazana jest z oznaczenia hipotecznego przedmiotowa nieruchomość. Celowość inwestycji potwierdzają również zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] z dnia [...] listopada 1951 r. Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego oraz wstępne zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] z dnia [...] października 1951 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. Dokumenty te, jak również mapka lokalizacyjna w formie elektronicznej potwierdzająca położenie przedmiotowej nieruchomości w obszarze lokalizacji, zostały uzyskane w wyniku wskazanych powyżej czynności wyjaśniających.

Zdaniem organu należy uznać, iż inwestycja była zasadna i zatwierdzona przez właściwe organy, a więc wywłaszczenie również przedmiotowej nieruchomości było dopuszczalne na podstawie art. 2 i art. 4 ww. dekretu. Ze względu na brak akt dotyczących niniejszej sprawy w Archiwum Akt Nowych, przechowującym dokumentację P., nie jest możliwe ustalenie, czy została zachowana w pełni procedura określona w art. 5 ww. dekretu, jednakże mając na uwadze domniemanie legalności i prawidłowości działań organów administracji oraz wskazane powyżej dokumenty, w szczególności zezwolenie P. potwierdzające zasadność inwestycji należy uznać, iż procedura została zachowana.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 dekretu czynnością wstępną wymaganą przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego było wezwanie właściciela nieruchomości do jej odsprzedania. Ponadto, w przypadku nieruchomości wskazywanych w art. 30 dekretu, tj. gospodarstw rolnych, powinna zostać zaoferowana nieruchomość zamienna. Jak wynika z akt sprawy wywłaszczono jedynie część nieruchomości o całkowitej powierzchni [...] m2. Pod pojęciem gospodarstwa rolnego należy rozumieć zespół różnorodnych składników, tworzących zorganizowaną całość gospodarczą. W niniejszej sprawie wywłaszczeniu podlegała jedynie część nieruchomości rolnej, w związku z powyższym nie nie można przyjąć, aby część nieruchomości mogła stanowić w tym przypadku zorganizowaną całość gospodarczą będącą gospodarstwem rolnym, a więc nie istniał obowiązek zaofiarowania nieruchomości zamiennej. Przed wszczęciem postępowania wnioskodawca - Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych pismem z dnia [...] stycznia 1952 r. wezwał właścicielkę do sprzedaży części jej nieruchomości, wskazując podstawy do ustalenia ceny za tę nieruchomość. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe wezwanie zostało doręczone właścicielce nieruchomości w dniu [...] stycznia 1952 r. Zgodnie z obowiązującym w dacie wywłaszczenia zarządzeniem Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 17 listopada 1949 r. (opubl. Monitor Polski Nr A-89, poz. 1084) w sprawie trybu wzywania osób nie będących wykonawcami narodowych planów gospodarczych do przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji tychże planów na podstawie zarządzenia - wezwanie powinno zawierać wyrażenie gotowości wykonawcy narodowych planów gospodarczych zawarcia umowy kupna za cenę, która zostanie określona przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych zgodnie z zasadami art. 28 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., a zatwierdzona przez władzę naczelną wykonawcy narodowych planów gospodarczych, na warunkach ustalonych przez tę władzę. Ponadto zarządzenie to określało wzór wezwania, do którego wykonawcy narodowych planów gospodarczych mieli się dostosować. Mając na uwadze, że wezwanie z dnia 24 stycznia 1952 r. jest zastosowaniem obowiązującego wzorca - zakresu i treści wezwania nie można uznać za rażące naruszenie art. 8 ust. 1 dekretu.

Minister Budownictwa podał, że w analogicznej sprawie, objętej tym samym orzeczeniem wywłaszczeniowym, a dotyczącej jedynie innej działki, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2003 r. sygn. akt I SA 3353/01 stwierdził, że opinia organu nadzoru odnośnie nieprawidłowej oferty wskazującej jedynie na podstawę ustalenia wysokości odszkodowania jest błędna, gdyż "art. 8 ust. 1 dekretu (...) budzi wątpliwości tak w doktrynie jak i w judykaturze. Konieczność wykładni tego przepisu wyłącza zarzut rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.", a zatem, mając na uwadze rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w analogicznej sprawie, wskazana powyżej forma i zakres oferty nie może być uznana za rażące naruszenie prawa.

Minister Budownictwa podał również, że Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych nie mogąc uzyskać niezbędnych nieruchomości dla realizacji narodowego planu gospodarczego wystąpił wnioskiem z dnia [...] lutego 1952 r. o wywłaszczenie 10 nieruchomości, w tym i przedmiotowej, stanowiącej własność B. T. Do wniosku zostały dołączone niezbędne załączniki, w tym m. in. szczegółowy opis dotyczący każdej nieruchomości z uwzględnieniem oznaczenia właściciela, nieruchomości oraz opis dokonanych czynności wstępnych. Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 1952 r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, wskazując m. in. przeznaczone do wywłaszczenia nieruchomości, ich właścicieli, cel wywłaszczenia oraz wnioskodawcę. Jednocześnie w zawiadomieniu wskazano udzielone zezwolenie Przewodniczącego P. Zawiadomienie zostało ogłoszone w dniach [...] lipca 1952 r. na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. Należy zatem uznać, iż nie zostały naruszone przepisy art. 18 ww. dekretu. Orzeczenie mogło zapaść bez rozprawy w przypadku braku sprzeciwów i innych wniosków, na co zezwalał art. 21 ust. 3 dekretu. Z akt sprawy nie wynika, aby jakiekolwiek sprzeciwy wpłynęły, a zatem organ nadzoru nie jest władny do dokonywania oceny w tym zakresie. Orzeczenie o wywłaszczeniu zostało również ogłoszone na tablicy urzędowej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. w dniach od [...] września 1952 r. do [...] października 1952 r., co oznacza, że zostały zachowane procedury wydawania decyzji ujęte w art. 21 i art. 24 dekretu.

Minister Budownictwa stwierdził, że brak innych dokumentów uniemożliwia skuteczne zakwestionowanie prawidłowości przeprowadzonego postępowania wywłaszczeniowego, a ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 kpa, organ orzekający w trybie art. 156 §1 kpa zobowiązany jest wykazać, że badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wskazując przepis rażąco naruszony i ocenę, dlaczego to naruszenie ma taki charakter. W niniejszej sprawie nie można jednak uznać, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. wywłaszczając przedmiotową nieruchomość dopuściło się rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa. W trakcie postępowania nadzorczego nie stwierdzono również, aby badane orzeczenie naruszyło inne przesłanki z art. 156 §1 kpa. Decyzja administracyjna korzysta z domniemania legalności do czasu przeprowadzenia dowodu przeciwnego, dla zaistnienia którego w przedmiotowej sprawie - w świetle art. 80 kpa, brak jest podstaw prawnych.

Uwzględniając zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2003 r., których wykonanie nastąpiło w niniejszym postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Budownictwa uznał, że należy stwierdzić, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] września 1952 r. a tym samym również należało uchylić rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], jako przedwczesne.

Skargi na powyższą decyzję Ministra Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie wnieśli: M. W., J. T. i M. T.; zarzucając zaskarżonej rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, że weryfikowane orzeczenie o wywłaszczeniu w części odnoszącej się do parceli nr [...] rażąco nie narusza przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych i narodowych planów gospodarczych, i tak:

• art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 2 pkt 3 co do konieczności pozyskania dołączenia do wniosku o wywłaszczenie zezwolenia P;

• art. 5 ust. 1 i ust. 2 co do konieczności pozyskania stosownej opinii prezydium właściwej rady narodowej;

• art. 8 ust. 1 co do właściwego wezwania właściciela nieruchomości do odstąpienia nieruchomości w trybie cywilnym;

• art. 8 ust. 4 co do prawidłowego terminu do wniesienia wniosku o wywłaszczenie;

• art. 18 ust. 4 pkt 5 co do konieczności pouczenia właściciela o przysługujących mu prawach; i

• art. 20 ust. 1 i 21 ust. 1 co do zasadności przeprowadzenia w sprawie rozprawy administracyjnej – wnieśli o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

2. Niniejsza sprawa została już rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1209/07, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. W., J. T. i M. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia – uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, m. in., że w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi przez organ nie ma oryginalnych akt wywłaszczeniowych dotyczących wywłaszczenia nieruchomości oznaczonej jako działka [...], nie ma również wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r., akta administracyjne rozpoczynają się zawiadomieniem o wszczęciu postępowania nadzorczego, i zawierają płytę CD, na której, zgodnie z pismem Wydziału Organizacyjnego – Archiwum Państwowego Urzędu Miasta P., winny znajdować się uwierzytelnione kopie akt spraw dotyczących orzeczenia o wywłaszczeniu P. o nr [...] oraz orzeczenia o wywłaszczeniu P. o znaku [...]. Jednak znajdujące się na płycie dokumenty nie dotyczą nieruchomości stanowiącej własność B. T., ale innych nieruchomości, które również były wywłaszczane na rzecz P. na ten sam cel inwestycyjny. W ocenie Sądu Minister Infrastruktury uchybił obowiązkom określonym w art. 54 § 2 i art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie nadesłał pełnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy. W aktach administracyjnych oraz dołączonej do nich płycie CD brak jest dokumentów dotyczących wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej własność B. T. W tych okolicznościach Sąd został całkowicie pozbawiony możliwości dokonania oceny, czy organ trafnie i zasadnie ocenił przedmiotowe orzeczenie administracyjne z dnia [...] września 1952 r. w kontekście wystąpienia bądź braku przesłanek z art. 156 kpa. Postępowanie zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem art. 7 i 77 kpa, które nakładają obowiązek rozpoznania sprawy w pełnym zakresie oraz zobowiązują do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Sąd zalecił organowi ponownie rozpatrującemu sprawę zgromadzenie dokumentów dotyczących wywłaszczenia działki nr [...] a następnie odniesienie się do nich w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 156 kpa.

3. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2009 r. I OSK 441/08, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1209/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Sąd także może w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem niniejszego postępowania dowodowego, jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne wówczas, gdy postulowany bądź dopuszczony z urzędu dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05 opublikowany ONSAiWSA Nr 2, z 2006 r., poz. 45).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż orzekanie sądu administracyjnego na podstawie akt sprawy nie oznacza podejmowania rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie o akta przesłane przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w sprawie. Jeżeli z lektury akt wynika, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, iż zgromadzony został materiał dowodowy, lecz nie przesłano Sądowi kompletnych akt sprawy to obowiązkiem Sądu jest ich skompletowanie, bowiem tylko kompletne akta sprawy pozwalają uznać sprawę za dostatecznie wyjaśnioną.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji przede wszystkim pominął fakt, iż część akt administracyjnych została przekazana do Sądu przy odpowiedzi na skargę w innej sprawie, jako akta wspólne. Okoliczność ta została wyraźnie zaznaczona przez organ w odpowiedzi na skargę w części opisującej załączniki do odpowiedzi na skargę. Prowadzenie przez organ administracji akt wspólnych nie stanowi uchybienia przepisom postępowania administracyjnego. Należy mieć na względzie, co uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 października 2003 r. w sprawie I SA 3087/01 uchylił dwie decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r. Obie decyzje dotyczyły stwierdzenia nieważności tego samego orzeczenia wywłaszczeniowego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r., wywłaszczającego dwie nieruchomości. Każda z tych nieruchomości stanowiła własność innej osoby fizycznej. W konsekwencji w postępowaniu nieważnościowym jedna decyzja wydana została w sprawie z wniosku M., J. i M. T., zaś druga w sprawie z wniosku I. C. Skutkiem takiej sytuacji procesowej część akt administracyjnych stanowi akta wspólne.

W związku z tym, że akta administracyjne dotyczące postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] września 1952 r. znajdowały się w Sądzie, o czym organ poinformował opisując załączniki do odpowiedzi na skargę w rozpoznawanej sprawie, nie zaistniał przypadek, o jakim mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takiej sytuacji, skoro część akt administracyjnych nie została przedstawiona Sądowi orzekającemu wraz z odpowiedzią na skargę, lecz została przekazana do Sądu z odpowiedzią na skargę w innej sprawie, rzeczą Sądu pierwszej instancji było uzupełnienie materiału dowodowego z urzędu, zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Dopiero po skompletowaniu całości akt administracyjnych możliwe było dokonanie oceny, czy zawierają one dowody, na których oparł się Minister Budownictwa wydając zaskarżoną decyzję. Brak zgromadzenia akt administracyjnych na podstawie których orzekał organ administracji, nie pozwala na uchylenie z tego powodu zaskarżonej decyzji, a tak postąpiono w rozpoznawanej sprawie.

Na marginesie należy wskazać, że do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z aktami Sądu pierwszej instancji przesłane zostały również akta administracyjne, które pierwotnie zostały dołączone do sprawy I SA/Wa 1721/07. W aktach tych znajduje się między innymi wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r., którego brak eksponował Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Akta te zawierają również inne dokumenty, na których opierał się Minister Budownictwa wydając zaskarżoną decyzję.

Rzeczą Sądu pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie rozpoznanie sprawy w oparciu o pełne akta administracyjne.

Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest związany zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

4. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził dowód z całych akt administracyjnych sprawy, w tym dołączonych do sprawy o sygn. akt I SA/Wa 1721/07, w której to sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2008 r. oddalił skargę I. C. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], którą to decyzją Minister Budownictwa po rozpatrzeniu wniosku Syndyka Masy Upadłości P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości o powierzchni około [...] m², położonej w P., zapisanej w księdze wieczystej [...], stanowiącej własność I. C. - uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r. nr [...] w części nieruchomości dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości o powierzchni około [....] m², położonej w P., zapisanej w księdze wieczystej [...].

5. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa.

Stan faktyczny ustalony w sprawie przez organ nie budzi wątpliwości.

5. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, jest formą nadzoru. Celem tego postępowania jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, i zbadanie, czy decyzja, której nieważność zarzucono, dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązuje zasada, że organ administracji orzeka wyłącznie kasacyjnie, co oznacza, że nie może orzekać co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją. Może jedynie albo stwierdzić nieważność decyzji, albo jej niezgodność z prawem, a w braku przesłanek do takiego orzekania - odmówi stwierdzenia nieważności decyzji; organ nie jest władny zmienić takiej decyzji ani też - uchylając ją - orzec jednocześnie co do istoty o prawach lub obowiązkach stron postępowania.

Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji, czyli, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek ustawowo określonych jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji.

6. Akta administracyjne sprawy i treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazują, że Minister Budownictwa w postępowaniu nadzorczym wyjaśnił należycie istotne okoliczności sprawy zarówno pod względem procesowym jak i materialnym.

Przede wszystkim zauważyć należy, że organ administracji badał stan sprawy sprzed pięćdziesięciu lat, co mogło utrudnić lub wręcz uniemożliwić odtworzenie pełnych akt administracyjnych, których zgromadzenie poprzedziło wydanie zaskarżonej decyzji.

Organ nadzoru, zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił do stosownych archiwów o odszukanie akt sprawy, a następnie wszystkie zgromadzone materiały w sprawie poddał wnikliwej ocenie. Korzystając z obecnie dostępnego materiału dowodowego dokonał jego wszechstronnej analizy, i ustalił stan faktyczny w sprawie, który zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 kpa, organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Skoro przepisy kpa nie definiują pojęcia środka dowodowego, a art. 75 § 1 kpa stanowi, że "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem", należy przyjąć zatem, że określone fakty można ustalać nie tylko na podstawie dowodów bezpośrednich, ale również na podstawie wiarygodnych dowodów pośrednich. Dowodami bezpośrednimi są takie środki dowodowe, przy których organ orzekający ma możliwość bezpośredniego spostrzegania i stwierdzania prawidłowości określonego faktu, a dowodami pośrednimi są takie środki dowodowe, przy których organ orzekający stwierdza istnienie określonego faktu nie na podstawie bezpośredniego spostrzegania, lecz pośrednio, na podstawie spostrzegania innego faktu (v. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10. wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009, s. 315). Zgodnie natomiast z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażonej art. 80 kpa, do organu administracji publicznej należy dokonywana na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocena, czy dana okoliczność została udowodniona.

7. Orzeczenie wywłaszczeniowe Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r. zostało wydane na podstawie art. 72 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem oraz zgodnie z art. 10 i z art. 21 ust. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31, dalej: "dekret"). Wywłaszczenie nieruchomości na podstawie przepisów tego dekretu było możliwe w razie spełnienia następujących przesłanek:

1) nieruchomość lub jej część musiała być niezbędna dla realizacji narodowych planów gospodarczych (art. 1),

2) prawo nabycia nieruchomości na podstawie przepisów tego dekretu (a więc również w drodze wywłaszczenia) przysługiwało wykonawcom planów gospodarczych (art. 2),

3) wykonawca planu gospodarczego musiał uzyskać zezwolenie Przewodniczącego P; zezwolenie takie było wydawane w razie uznania, że nieruchomość była niezbędna dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz że były przewidziane środki na jej pokrycie (art. 5 ust. 1),

4) zezwolenie Przewodniczącego P. musiało być poprzedzone opinią prezydium właściwej wojewódzkiej rady narodowej; opinia taka powinna była zawierać stwierdzenie, że nabycie nieruchomości było niezbędne dla zrealizowania zamierzenia wykonawcy narodowych planów gospodarczych oraz powinna była uwzględniać zarówno potrzeby takiego wykonawcy, jak i uzasadnione interesy ogólnospołeczne (art. 5 ust. 1 i 2),

5) zgodnie z art. 8 ust. 1 dekretu, wykonawca narodowego planu gospodarczego, który uzyskał zezwolenie Przewodniczącego P, był obowiązany wezwać właściciela nieruchomości do odstąpienia nieruchomości za cenę określoną na podstawie art. 28 dekretu.

Sąd uznał, że Minister Budownictwa korzystając z dostępnych obecnie dowodów, dokonał prawidłowej ich oceny i prawidłowo ustalił stan faktyczny.

Przede wszystkim Minister Budownictwa wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, że Syndyk Masy Upadłości P. posiada legitymację prawną do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem jako następca prawny wnioskodawcy wywłaszczenia.

Celem wywłaszczenia nieruchomości była budowa fabryki maszyn żniwnych w P. Zezwolenie na nabycie niezbędnych nieruchomości przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych jakim był Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych wydał Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w dniu [...] lipca 1951 r., który, stosownie do art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 lutego 1949 r. o zmianie organizacji naczelnych władz gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 7, poz. 43) był ustawowo upoważniony do zastępowania Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego; jego kompetencje do udzielenia zezwolenia na nabycie nieruchomości były takie same jak Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.

Równocześnie zezwolono na zbiorowe wezwanie właścicieli do sprzedaży nieruchomości, a w zezwoleniu wskazano z oznaczenia hipotecznego przedmiotową nieruchomość. Celowość inwestycji została potwierdzona zaświadczeniem lokalizacyjnym z dnia [...] listopada 1951 r. Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego oraz wstępne zaświadczenie lokalizacyjne z dnia [...] października 1951 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P.

Sąd podziela stanowisko organu, że inwestycja była zasadna i zatwierdzona przez właściwe organy, a więc wywłaszczenie również przedmiotowej nieruchomości było dopuszczalne na podstawie art. 2 i art. 4 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych.

Sąd podziela również stanowisko organu, iż uwagi na brak akt w Archiwum Akt Nowych przechowującym dokumentację P., z uwagi na domniemanie legalności i prawidłowości działań organów administracji oraz zachowane w sprawie dokumenty, w szczególności zezwolenie P. potwierdzające zasadność inwestycji, iż procedura określona w art. 5 dekretu została zachowana.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 dekretu czynnością wstępną wymaganą przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego było wezwanie właściciela nieruchomości do jej odsprzedania, a jak wynika z akt sprawy, przed wszczęciem tego postępowania wnioskodawca - Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych pismem z dnia [...] stycznia 1952 r. wezwał właścicielkę do sprzedaży części jej nieruchomości, wskazując podstawy do ustalenia ceny za tę nieruchomość; wezwanie to zostało doręczone właścicielce nieruchomości w dniu [...] stycznia 1952 r. Ponieważ wywłaszczono jedynie część nieruchomości o całkowitej powierzchni [...] m2, nie można przyjąć, aby część nieruchomości mogła stanowić w tym przypadku zorganizowaną całość gospodarczą będącą gospodarstwem rolnym, a więc nie istniał obowiązek zaofiarowania nieruchomości zamiennej.

Prawidłowe jest zatem takie stanowisko organu.

Należy również podzielić stanowisko organu, iż nie został rażąco naruszony art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. Zgodnie bowiem z zarządzeniem Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 17 listopada 1949 r. (Monitor Polski Nr A-89, poz. 1084) w sprawie trybu wzywania osób nie będących wykonawcami narodowych planów gospodarczych do przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji tychże planów na podstawie zarządzenia - wezwanie powinno zawierać wyrażenie gotowości wykonawcy narodowych planów gospodarczych zawarcia umowy kupna za cenę, która zostanie określona przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych zgodnie z zasadami art. 28 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., a zatwierdzona przez władzę naczelną wykonawcy narodowych planów gospodarczych, na warunkach ustalonych przez tę władzę. Ponadto zarządzenie to określało wzór wezwania, do którego wykonawcy narodowych planów gospodarczych mieli się dostosować. Skoro więc wezwanie z dnia [...] stycznia 1952 r. jest zastosowaniem obowiązującego wzorca - zakresu oraz treści wezwania nie można uznać za rażące naruszenie art. 8 ust. 1 dekretu. W sprawie objętej tym samym orzeczeniem wywłaszczeniowym, a dotyczącej jedynie innej działki, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2003 r. sygn. akt I SA 3353/01 stwierdził, że opinia organu nadzoru odnośnie nieprawidłowej oferty wskazującej jedynie na podstawę ustalenia wysokości odszkodowania jest błędna, gdyż "art. 8 ust. 1 dekretu (...) budzi wątpliwości tak w doktrynie jak i w judykaturze. Konieczność wykładni tego przepisu wyłącza zarzut rażącego naruszenia prawa w rozumienia art. 156 § 1 pkt 2 kpa.", a zatem, mając na uwadze to orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w analogicznej sprawie, należy stwierdzić, że wskazana powyżej forma i zakres oferty nie może być uznana za rażące naruszenie prawa. Sąd podziela również stanowisko organu, iż nie naruszono art. 18 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Centralny Zarząd Przemysłu Maszyn Rolniczych nie mogąc uzyskać niezbędnych nieruchomości dla realizacji narodowego planu gospodarczego wystąpił wnioskiem z dnia [...] lutego 1952 r. o wywłaszczenie 10 nieruchomości, w tym i przedmiotowej, stanowiącej własność B. T.; do wniosku dołączono niezbędne załączniki, w tym m. in. szczegółowy opis dotyczący każdej nieruchomości z uwzględnieniem oznaczenia właściciela, nieruchomości oraz opis dokonanych czynności wstępnych; zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 1952 r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, wskazując m. in. przeznaczone do wywłaszczenia nieruchomości, ich właścicieli, cel wywłaszczenia oraz wnioskodawcę, wskazując w zawiadomieniu udzielone zezwolenie Przewodniczącego P. Zawiadomienie zostało ogłoszone w dniach [...] lipca 1952 r. na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. Oznacza to, że nie został naruszony art. 18 dekretu.

Z art. 21 ust. 3 dekretu wynika, że orzeczenie mogło zapaść bez rozprawy w przypadku braku sprzeciwów i innych wniosków, a z akt sprawy nie wynika, aby jakiekolwiek sprzeciwy wpłynęły. Orzeczenie o wywłaszczeniu zostało również ogłoszone na tablicy urzędowej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. w dniach od [...] września 1952 r. do [...] października 1952 r., co oznacza, że zostały zachowane procedury wydawania decyzji określone w art. 21 i art. 24 dekretu.

Sąd podziela stanowisko organu, że ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 kpa, organ orzekający w trybie art. 156 §1 kpa zobowiązany jest wykazać, że badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wskazując przepis rażąco naruszony i ocenę, dlaczego to naruszenie ma taki charakter. W niniejszej sprawie nie można jednak uznać, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. wywłaszczając przedmiotową nieruchomość dopuściło się rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa.

Zdaniem Sądu, fakt, że po ponad pięćdziesięciu latach od zakończenia postępowania administracyjnego nie można odnaleźć w archiwach państwowych wszystkich dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy przed wydaniem kwestionowanej decyzji z 1952 r. nie oznacza, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W trakcie postępowania nadzorczego nie stwierdzono, aby badane orzeczenie naruszyło inne przesłanki z art. 156 §1 kpa. Decyzja administracyjna korzysta z domniemania legalności do czasu przeprowadzenia dowodu przeciwnego, dla zaistnienia którego w przedmiotowej sprawie - w świetle art. 80 kpa brak jest podstaw prawnych.

8. Sąd uznał, że organ administracji publicznej dokonał prawidłowych ustaleń, iż przy wydawaniu decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1952 r. nie doszło do naruszenia prawa w stopniu skutkującym stwierdzenie nieważności. Wymieniona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa.

9. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.