Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 434/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1615
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej
article: art. 169 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym do 14 kwietnia 2016 r., art. 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 28, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi K. P. i M. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "organ, "UP RP"), po rozpoznaniu na rozprawie wniosku K. P. i M. P. – wspólników spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] zarejestrowanego na rzecz [...] z siedzibą w L., [...] (dalej: "uczestnik postępowania"), mając za podstawę art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: "p.w.p.", obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 776), umorzył postępowanie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] grudnia 2003 r. w oparciu o art. 147 i art. 150 p.w.p. UP RP udzielił na rzecz [...] GmbH z siedzibą w N., [...] prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" (dalej także: "sporny znak"), przeznaczony do oznaczania towarów według klasyfikacji nicejskiej w klasie 25, tj. odzież, obuwie, nakrycia głowy. Oznaczenie to zostało zarejestrowane pod nr [...] jako znak towarowy składający się z napisu "[...]" wykonanego małymi, drukowanymi literami, lekko stylizowanymi w kolorystyce czarno-białej.

Następnie decyzją z [...] marca 2011 r. na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p. organ wykreślił w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce [...] wpis w brzmieniu: [...] GmbH z siedzibą w N., [...] i wpisał uczestnika postępowania. Podstawą zmiany uprawnionego do spornego znaku była cesja wszystkich praw do tego znaku na rzecz uczestnika postępowania.

W dniu [...] października 2011 r. do UP RP wpłynął wniosek skarżących (opatrzony datą [...] października 2009 r.) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że uzyskali prawo ochronne na znak towarowy słowny "[...]" o numerze [...] (przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 25), które zostało unieważnione decyzją organu z [...] października 2011 r. na skutek wniosku uczestnika postępowania. Podkreślili, iż nadal są zainteresowani ochroną znaku "[...]", a istnienie prawa ochronnego na sporny znak uniemożliwia im utrzymanie ochrony na znak [...].

W ocenie skarżących, istnienie prawa ochronnego na sporny znak stoi na przeszkodzie swobodnemu prowadzeniu przez nich działalności gospodarczej. Wskazali, że uczestnik nigdy na terenie Polski nie używał spornego znaku. Skarżący wywiedli interes prawny z faktu unieważnienia przez UP RP prawa ochronnego na znak [...] oraz z art. 20 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący złożyli dodatkowe wyjaśnienia dotyczące istnienia ich interesu prawnego. Wyjaśnili, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. Urząd ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) odmówił im udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...] " o numerze [...] na skutek opozycji złożonej przez uczestnika postępowania. Po tej odmowie skarżący postanowili nie składać apelacji i zmodernizowali znak na "[...]", który znak zgłosili w UP RP w dniu [...] września 2011 r.

Z uwagi na fakt, iż jednym z członów zmodernizowanego oznaczenia jest ponownie słowo "[...]" oraz po otrzymaniu decyzji unieważniającej prawo ochronne na znak "[...]"[...] skarżący poczuli się zagrożeni w prowadzeniu dalszej działalności gospodarczej polegającej na produkowaniu odzieży, obuwia i nakryć głowy. Obawiają się też, że nie zostanie zarejestrowany zmodernizowany znak towarowy. Podnieśli również, iż sporny znak ma wyłącznie charakter blokujący oraz nie jest i nigdy nie był rzeczywiście używany w Polsce, a towary z takim oznaczeniem nigdy nie zostały wprowadzone do obrotu w Polsce.

W toku postępowania przed organem skarżący i uczestnik podejmowali próby polubownego zakończenia sporu, co skutkowało zawieszeniem przez UP RP postępowania postanowieniem z [...] maja 2013 r. Wobec braku porozumienia między stronami skarżący (pismem z [...]grudnia 2015 r.) wnieśli o podjęcie zawieszonego postępowania, co też organ uczynił postanowieniem z [...] maja 2016 r.

Na rozprawie przed UP RP w dniu [...] lipca 2016 r. uczestnik postępowania podtrzymał stanowisko o oddalenie wniosku skarżących o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak, a także podniósł, że skarżący nie posiadają interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. Okazał wydruk z bazy znaku towarowego "[...] " o numerze [...], wskazując, iż znak ten nie jest podobny do spornego znaku, a uczestnik nie sprzeciwiał się udzieleniu ochrony na ww. znak, jak również nie zamierza takiego postępowania wszczynać.

W piśmie z [...] sierpnia 2016r. skarżący stwierdzili, iż zarzut uczestnika postępowania odnośnie braku posiadania przez nich interesu prawnego jest złożony "po fakcie"; uczestnik nie podnosił tego zarzutu kiedy był czas i miejsce na składanie dodatkowych oświadczeń i wniosków, dlatego kwestionowanie ich interesu prawnego w obecnych realiach jest niewiarygodne.

Skarżący wskazali również, że nie ma pewności czy wniosek o unieważnienie znaku "[...]" o numerze [...] nie zostanie złożony w przyszłości. Nie wiadomo bowiem, czy pełnomocnik uczestnika postępowania miał prawo wypowiedzieć się w tym zakresie w imieniu mocodawcy. Ponownie podkreślili, iż interes prawny w żądaniu stwierdzenia prawa ochronnego na sporny znak wywodzą bezpośrednio z faktu złożenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] oraz z art. 20 Konstytucji RP i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Powołali się na "konieczność uzyskania pewności co do prowadzonej działalności, co do sytuacji prawnej znaków chronionych na rzecz konkurencyjnych podmiotów gospodarczych, gdyż sytuacja w dniu składania wniosku ograniczała swobodę wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej". Zaakcentowali też konkurencyjność stron.

Na rozprawie przed organem w dniu [...] października 2016 r. uczestnik postępowania oświadczył, iż skarżący nie wykazali należycie istnienia interesu prawnego, który byłby realny, aktualny i bezpośredni.

W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji organ podkreślił, że obowiązujące przepisy możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wiążą z obowiązkiem wykazania interesu prawnego w żądaniu wygaśnięcia prawa, co wynika z art. 169 ust. 2 p.w.p., a więc wskazania takiej normy prawa materialnego, która z uwagi na prawa lub obowiązki wnioskodawcy, bądź też sytuację w której się znalazł, stanowi podstawę do wystąpienia z takim wnioskiem. Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie posługują się definicją interesu prawnego. W postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i znajdować odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych, uzasadniających zastosowanie normy prawa materialnego. W tym kontekście organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowiska przedstawicieli doktryny. W świetle powyższego UP RP uznał, iż w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności należało zbadać, czy skarżący posiadają bezpośredni, konkretny, realny i aktualny interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa.

Analizując argumentację skarżących w aspekcie zgromadzonego materiału dowodowego, a także twierdzeń doktryny i judykatury, UP RP doszedł do wniosku, że skarżący nie wykazali posiadania aktualnego, realnego, konkretnego i bezpośredniego interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak. Organ podniósł, iż ocena interesu prawnego skarżących jest dokonywana na dzień orzekania, tj. [...] października 2016 r. i taki sposób oceny istnienia interesu prawnego jest zgodny z orzecznictwem sądów administracyjnych.

Mając na uwadze fakt, że skarżący powołali się na okoliczność hipotetyczną i niepewną, jaką jest ewentualna możliwość wystąpienia przez uczestnika o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...], organ stwierdził, iż nie sposób uznać, aby skarżący legitymowali się aktualnym interesem prawnym w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego. Samo powołanie się na art. 20 Konstytucji RP i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej to za mało, by móc uznać, iż swoboda działalności gospodarczej skarżących została ograniczona poprzez istniejące prawo ochronne. Skarżący nie wykazali bowiem w jaki sposób swoboda ich działalności gospodarczej została ograniczona, a z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby strony były konkurentami na rynku. Ponadto powołanie się na toczące się w przeszłości postępowanie wszczęte z inicjatywy uczestnika o unieważnienie znaku towarowego "[...]" o numerze [...] należącego do skarżących również nie może świadczyć o aktualności i realności ich interesu prawnego w dniu[...] października 2016 r.

Odnosząc się argumentu skarżących, iż uczestnik zbyt późno podniósł zarzut braku posiadania przez nich interesu prawnego (tj. dopiero na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2016 r., a nie w odpowiedzi na wniosek), UP RP wskazał, że badanie istnienia interesu prawnego w złożonym wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wynika wprost z art. 169 p.w.p., a zatem było to obowiązkiem organu, niezależnie od twierdzeń uczestnika postępowania.

W konsekwencji stwierdzenia braku interesu prawnego po stronie skarżących UP RP uznał, iż w sprawie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., dlatego obowiązany był umorzyć postępowanie.

Powyższą decyzję UP RP skarżący uczynili przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie uwzględnienie jej przez organ w trybie autokontroli na podstawie art. 249 ust. 2 p.w.p. oraz zasądzenie kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili:

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, 7, 8, 9, 11, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na poczynieniu ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowymi oraz faktycznym stanem sprawy w zakresie ustalenia, jakoby:

- skarżący powołali się na okoliczność hipotetyczną i niepewną tj. ewentualną możliwość wystąpienia przez uprawnionego o unieważnienie prawa ochronnego na znak "[...] " o numerze [...] , przy czym z pominięciem całokształtu podanych okoliczności, w tym unieważnienia przez uczestnika znaku towarowego "[...]" o numerze [...] oraz sprzeciwu wobec zgłoszenia [...] na podstawie spornego oznaczenia "[...]", co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do uznania, iż skarżącym nie służy interes prawny w wygaszeniu spornego znaku "[...]",

- na nieuwzględnieniu i nierozważeniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, a w szczególności bezspornego faktu złożenia wniosku o unieważnienie znaku skarżących o numerze [...] oraz sprzeciwu wobec znaku unii europejskiej (obejmującego również terytorium Polski) [...], wskazującej na relacje łączące strony postępowania przed datą zgłoszenia wniosku, co miało wpływ na ocenę interesu prawnego skarżących,

- na błędnym pominięciu i uznaniu, że podjęcie działań przez uczestnika postępowania, w tym unieważnienie prawa skarżących [...] i sprzeciwu wobec [...], nie dowodzi istnienia realnego zagrożenia podjęcia takich działań przez uprawnionych w stosunku do kolejnego znaku z identycznym oznaczeniem "[...] " [...], które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem rzutowały bezpośrednio na ocenę interesu prawnego skarżących;

naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 169 ust. 2 oraz art. 256 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na przyjęciu przez organ błędnej wykładni, a w konsekwencji niezastosowaniu tych przepisów przez UP RP i przyjęciu, że wniosek o uznanie spornego znaku za wygasły został złożony przez osobę, która nie ma interesu prawnego, podczas gdy z przedłożonych dokumentów oraz oświadczenia pełnomocnika skarżących wynika, iż istnieje konkretny i realny interes prawny, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doszło do bezpodstawnego nieuwzględnienia wniosku pomimo spełnienia ustawowej przesłanki interesu prawnego. Organ błędnie uznał, iż skarżący nie mają interesu prawnego w żądaniu uznania za wygasły prawa ochronnego na znak towarowy uczestnika, a w szczególności, że źródłem tego interesu nie jest złożony na podstawie spornego znaku wniosek o unieważnienie znaku skarżących [...] "[...]" czy sprzeciw wobec zgłoszenia znaku unii europejskiej skarżących [...] należący do rodziny znaków skarżących, zawierającej wspólny element "[...]", oraz prawo do kontynuowania działalności gospodarczej w sytuacji, gdy to skarżący używają znaku w Polsce, unieważniono ich znak, uznając interes prawny uczestnika,

- art. 20, art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na przyjęciu przez organ błędnej wykładni, a w konsekwencji niezastosowaniu tych przepisów przez UP RP i przyjęciu, że podjęcie przez uczestnika działań w celu wyeliminowania używanych przez skarżących oznaczeń - znaków z elementem "[...]" - działań skierowanych przeciwko skarżącym w sytuacji, gdy skarżący i uczestnik prowadzą podobną działalność gospodarczą oraz były one bezpośrednio w sporze dot. oznaczeń z elementem "[...]" przed zgłoszeniem spornego znaku, nie są okolicznościami wystarczającymi do stwierdzenia, że doszło do zagrożenia swobody prowadzenia działalności przez skarżących, a tym samym na błędnym uznaniu, że nie jest to okoliczność wystarczająca do przyjęcia interesu prawnego skarżących.

Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, iż stan faktyczny, na który złożył się całokształt relacji łączących strony w związku z oznaczeniem "[...]", w tym fakt prowadzenia przez strony działalności konkurencyjnej oraz wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie znaku skarżących [...] "[...] ", złożenie przez uczestnika sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku unii europejskiej [...], stanowi cykl działań wskazujący na kolizyjność i konflikt, a także wystąpienie przeciwko skarżącym, co stwarza realne zagrożenie dla prowadzonej przez nich działalności.

W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego; nie budzi też zastrzeżeń Sądu subsumcja tego stanu przez organ pod zastosowane w decyzji, przepisy prawa i interpretacja tych przepisów na użytek poczynionych w sprawie ustaleń.

W myśl art. 2 ust. 2 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1615), w postępowaniach o unieważnienie i stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych dotyczących znaków towarowych zgłoszonych na podstawie przepisów dotychczasowych, wszczętych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, nie jest wymagane wykazanie interesu prawnego. A contrario, skoro postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżących z 27 października 2011 r., zastosowanie znajduje przepis art. 169 ust. 2 p.w.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji ww. ustawą z 11 września 2015 r., która weszła w życie 15 kwietnia 2016 r. Stosownie do treści art. 169 ust. 2 p.w.p. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 kwietnia 2016 r. - Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Skarżący we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak powołali się na przesłankę określoną w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.wp.., a mianowicie nieużywanie zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego.

Organ trafnie przyjął, iż wobec braku definicji interesu prawnego na gruncie przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej, znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Dokonując analizy pojęcia "interes prawny" UP RP doszedł do właściwej konkluzji, iż interes prawny winien być bezpośredni, konkretny, realny i aktualny, a jego istnienie musi znaleźć potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Nadto tak rozumianym interesem prawnym należy legitymować się w dacie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej jego podstawę i tylko ten stan może być brany pod uwagę przy rozważaniu interesu prawnego.

W ocenie Sądu, organ zasadnie stwierdził, że wskazane przez skarżących okoliczności nie potwierdzają ich własnego, bezpośredniego i aktualnego interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. Interes prawny, o którym mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), nie może być wyprowadzany z samego tylko faktu istnienia aktu prawnego, czy instytucji prawnej, w oderwaniu od określonego stanu faktycznego, lecz musi zachodzić taka sytuacja, która w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego będzie dawała podmiotowi dążącemu do ochrony swych praw uprawnienie do występowania z konkretnym opartym na tej normie wnioskiem. Istotne jest, by zachodził związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną danego podmiotu, polegający na tym, że wygaszenie spornego prawa będzie miało wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej - art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, które powołali się skarżący. Podkreślić jednak należy, iż uzasadnione jest żądanie eliminacji cudzego prawa wyłącznego przez podmiot, którego sfera prawna doznaje ograniczenia większego niż to, które wynika z przewidzianej prawem konieczności respektowania cudzego prawa wyłącznego. Dla wykazania interesu prawnego należało zatem wskazać okoliczności, z których wynika, że sfery prawne uczestnika postępowania (jego prawo do spornego znaku) i skarżących (ich prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 335/09). Tego, zdaniem Sądu, skarżący nie uczynili. Nie wyjaśnili bowiem w jaki sposób funkcjonowanie w obrocie spornego znaku przeszkadza im bezpośrednio, konkretnie i realnie w swobodnym prowadzeniu działalności gospodarczej. Nie wykazali żadnych szczególnych okoliczności faktycznych w tym zakresie. Okoliczności takiej z pewnością nie stanowi stan zagrożenia, który skarżący upatrują w prowadzeniu przez nich i przez uczestnika podobnej działalności gospodarczej. Sąd zauważa, że istniejąca konkurencja pomiędzy podmiotami gospodarczymi działającymi na tym samym rynku jest stanem naturalnym. Zatem samo zjawisko konkurencji w swej istocie zakłada powstanie pewnego rodzaju "stanu zagrożenia" wyrażającego się właśnie w różnych sposobach - mniej lub bardziej agresywnych - realizacji swoich interesów gospodarczych na danym rynku.

Trudno też za uzasadnienie interesu prawnego skarżących uznać ich obawę, iż uczestnik postępowania może w przyszłości wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego im na znak towary "[...]" o numerze [...], mimo że w toku postępowania administracyjnego uczestnik zapewniał, iż tego nie uczyni, gdyż ww. znak nie jest podobny do znaku spornego.

Według Sądu, do skutecznego żądania wygaszenia spornego znaku nie wystarcza także wszczęcie przez uczestnika postępowania o unieważnienie znaku "[...]" o numerze [...], zakończonego – niezaskarżoną przez skarżących – decyzją UP RP z [...] października 2011 r. czy też wniesienie przez uczestnika sprzeciwu wobec znaku [...]. Nie sposób uznać te działania uczestnika za realną i aktualną przeszkodę w prowadzeniu przez skarżących działalności gospodarczej.

Gdyby przyjąć prezentowane przez skarżących stanowisko, to za uprawnionego do wystąpienia z żądaniem wygaszenia znaku musiałby być uznany każdy, stawiający zarzut nieużywania jakiegokolwiek znaku - bez potrzeby wykazywania jakiegokolwiek związku zarejestrowanego znaku z sytuacją prawną wnioskodawcy i odniesienia do zakresu objętego znakiem towarów. W dacie złożenia wniosku tak jednak nie było (vide brzmienie sprzed nowelizacji ust. 2 art. 169 p.w.p.). Prawo ochronne na znak towarowy mogło być wygaszone wówczas, gdy wniosek pochodził od osoby posiadającej w tym interes prawny. Wbrew zarzutom skargi, nawet najbardziej otwarte poglądy orzecznictwa dotyczące kwestii interesu prawnego opartego o swobodę prowadzenia działalności gospodarczej i zasady ustrojowe nie rezygnują z wymogu wykazania zagrożenia jej swobody prowadzenia przez cudze prawo do znaku towarowego.

W sytuacji ustawowego wymogu jaki postawił ustawodawca w art. 169 ust. 2 p.w.p. co do istnienia legitymacji wnioskodawcy żądającego wygaszenia zarejestrowanego znaku w postaci wykazania interesu prawnego – UP RP w zaskarżonej decyzji dokonał jego wykładni, niebudzącej zastrzeżeń. Uwzględniając zasadę określoną w art. 28 k.p.a. w zw. z możliwością, jakie daje ocena materiału w ramach całokształtu okoliczności sprawy, na mocy art. 80 k.p.a. organ zastosował wykładnię prawa adekwatną do stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy.

W konsekwencji, należy zaakceptować pogląd organu, że brak interesu prawnego skarżących w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak skutkował rozstrzygnięciem natury wyłącznie procesowej, tj. umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. – znajdującego zastosowanie z mocy art. 256 ust. 1 ustawy p.w.p.

Ponadto, na tle zarzutów skargi podkreślenia wymaga, iż wprawdzie stosownie do przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. to na organie ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oceny na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona, jednak nie zwalnia to strony od aktywności w sprawie, w sensie wykazywania okoliczności, z których chce wywieść korzystne dla siebie skutki prawne. Bierność strony w tym zakresie może bowiem pozbawić organ możliwości uwzględnienia tych okoliczności. Jednak w tej sprawie – wbrew zarzutowi skargi, organ nie zaniechał wyczerpującego wyjaśnienia sprawy i niezależnie od postawy strony w tym postępowaniu poczynił w sprawie i uzasadnił wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia ustalenia i oceny, tak więc brak jest podstaw, żeby rozstrzygnięcie to podważać.

Sąd oddalił złożony przez pełnomocnika skarżących na rozprawie wniosek dowodowy - na okoliczność zagrożenia swobody działalności gospodarczej skarżących - w postaci kserokopii pisma pełnomocnika uczestnika postępowania z [...] grudnia 2012 r. skierowanego do pełnomocnika skarżących w ramach prowadzonych negocjacji. Według Sądu przedmiotowe pismo nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.