Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 287/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz zmianę sposobu użytkowania I stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E. F. złożył w dniu [...]r. wniosek o pozwolenie na budowę adaptacji części strychu na pomieszczenie mieszkalne w celu powiększenia istniejącego mieszkania zlokalizowanego pod strychem w [..] przy ulicy [...].

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania, części strychu z przeznaczeniem na cele mieszkalne w budynku przy ul. [...] w [...].

Od decyzji tej odwołała się M. D., zaskarżając ją w całości, zarzucając naruszenie art. 7 i 10 k.p.a., wskazując, iż organ przeprowadzający czynności zbyt pośpiesznie wydał decyzję zatwierdzającą.

Wojewoda decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że inwestor w czasie trwającego postępowania przed organem pierwszej instancji spełnił warunki wymienione w art. 33 ust. 2 Prawo budowlane.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawo budowlane sprawdził, że przedłożone rozwiązanie projektowe zgodne jest z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest prawidłowo wypełnione, z którego wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości ul. [...], podjęła w dniu [...] r. stosowną uchwałę nr [...].

Na podstawie przedłożonego materiału dowodowego w rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, opracowany prawidłowo przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

Stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu w tym odwołującej się M. D..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji opierało się m.in. na zasadzie równego traktowania wszystkich stron biorących udział w tym postępowaniu, zgodnie zaś z zasadą ogólną dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 77 k.p.a.) organ ten zbadał wszechstronnie sprawę – w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył z urzędu cały materiał dowodowy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Ustosunkowując się do argumentacji złożonego odwołania stwierdził, że samo twierdzenie skarżącej o możliwości wystąpienia zagrożenia podczas realizacji powyższego zamierzenia inwestycyjnego, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem inwestor jest zobowiązany realizować je zgodnie ze sztuką budowlaną i pod nadzorem kierownika budowy posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. D. Zarzucając opisanej wyżej decyzji naruszenie art. 7, art. 10 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W razie stwierdzenia, że akt ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) lub nie powoduje konieczności stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 tej samej ustawy (określanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a.) – sąd skargę oddala. Natomiast w przypadku ustalenia, że zaskarżona decyzja (postanowienie) dotknięta jest istotną wadą prawną, sąd – odpowiednio do rangi stwierdzonego naruszenia prawa – taki wadliwy akt uchyla albo stwierdza jego nieważność.

Z tą sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. i art. 138 k.p.a. organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania, powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego.

Art. 127 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie stronie.

Decyzja Prezydenta Miasta z [...]r. zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz ze zmianą sposobu użytkowania części strychu z przeznaczeniem na cele mieszkalne w budynku przy ul. [...] w [...].

Podstawą do udzielenia pozwolenia stanowiło między innymi znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, na cele budowlane, prawidłowo wypełnione, z którego wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości ul. [...] w [...], podjęła w dniu [...]r. stosowną uchwałę nr [...] wyrażającą zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej (pomieszczenia strychowego) położonej przy ul. [...] w [...] na dodatkową powierzchnię do lokalu nr [...] oraz na przebudowę części wspólnych nieruchomości.

Nie wynika z akt sprawy, aby ta uchwała została zaskarżona do sądu w trybie art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903).

Zasadą bowiem jest, że zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1 ustawy) z uwzględnieniem art. 22 oraz innych przepisów ustawy o własności lokali, ograniczających tę regułę.

Fakt, że decyzja o pozwoleniu na przebudowę strychu w budynku wielorodzinnym, dotyka swymi skutkami praw wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej, nie może być jedyną okolicznością świadczącą o tym, że wszyscy członkowie wspólnoty mają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.

Sytuacje, w których jednocześnie w postępowaniu administracyjnym mają przymiot strony zarząd wspólnoty mieszkaniowej i poszczególni właściciele lokali, należy uznać za wyjątkowe, wynikające z okoliczności danej sprawy.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca – właścicielka lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] nie była stroną przedmiotowego postępowania, a organ odwoławczy nie był uprawniony do rozpatrywania odwołania skarżącej, wobec czego wydana w następstwie rozpatrzenia tego odwołania decyzja, będąca przedmiotem skargi dotknięta jest nieważnością (art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a.).

Okoliczność, że skarżąca w przyszłości chciałaby zaadoptować część strychu objętego zaskarżoną decyzją na własne potrzeby nie świadczy o posiadaniu przez nią interesu prawnego. Przez posiadanie interesu prawnego należy rozumieć obiektywną, czyli rzeczywistą potrzebę ochrony prawnej. Interes taki powinien być konkretny, indywidualny i dający się zaspokoić przez wydanie decyzji administracyjnej.

Z taką sytuacją po stronie skarżącej nie mamy do czynienia, opisana wyżej okoliczność świadczyć może o posiadaniu przez nią interesu faktycznego.

Dlatego zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2, 152, 200 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.