Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 80/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) w pozostałym zakresie skargę oddala, 3) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 4) zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz strony skarżącej [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 9 sierpnia 2021 r. M.K. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. (dalej: organ) w udostępnieniu informacji publicznej.

Z akt administracyjnych wynika, że dnia 23 października 2020 r. Skarżący złożył pierwszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej w treści i postaci dokumentu urzędowego - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującej przedsięwzięcie Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III.

Pismem z dnia 3 listopada 2020 r., przesłanym pocztą elektroniczną dnia 6 listopada 2020 r. na adres wskazany przez Skarżącego, organ uwzględnił wniosek i udostępnił żądaną informację.

Kolejny wniosek o udostępnienie dokumentów, stanowiących informację publiczną związanych z realizacją przedsięwzięcia Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III Skarżący złożył dnia 12 listopada 2020 r. Dotyczył on udostępnienia w treści i postaci dokumentu urzędowego pozwolenia na użytkowanie obejmującego wymienioną inwestycję.

Organ ponownie rozpatrzył wniosek pozytywnie, udzielając Skarżącemu informacji w piśmie z dnia 19 listopada 2020 r.

Następny wniosek o udostępnienie dokumentów, stanowiących informację publiczną związanych z realizacją przedsięwzięcia Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III skarżący złożył dnia 4 maja 2021 r. i obejmował udostępnienie w treści i postaci dokumentu urzędowego – analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego dotyczącego tej inwestycji.

Ten wniosek Skarżącego został pozytywnie rozpatrzony przez organ.

Skarżący w dniu 25 czerwca 2021 r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznych w zakresie udostępnienia danych źródłowych stanowiących podstawę do sporządzenia analizy porealizacyjnej nr [...] dla wybudowanej Drogi Regionalnej ([...]) w R. oraz wybudowanej Drogi [...] w R. (plik z miernika svan) tj. plików z pomiarów z punków P3 oraz P5 wraz z zapisami audio. Wniósł także o udostępnienie informacji o świadectwie wzorcowania miernika SVAN [...] (SVANTEK) o nr seryjnym [...] z mikrofonem typu [...] nr [...], obowiązującym po dniu 17 grudnia 2020 r. (numer świadectwa i data, przez kogo wydane). Jak zaznaczył, chodzi o miernik użyty do pomiarów po sporządzeniu w/w analizy porealizacyjnej m.in. w punkcie P9 w dniach 23-24 lutego 2021 r. oraz w punkcie P3 w dniach 24-25 lutego 2021 r.

Pismem z 7 lipca 2021 r. organ odmówił udostępnienia żądanych informacji stwierdzając, że brak jest podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku. W jego ocenie wniosek został złożony w celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb w ramach działalności gospodarczej Skarżącego. Natomiast przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć do zaspokajania prywatnych, jednostkowych interesów, które nie służą interesowi publicznemu.

Pismem z 9 sierpnia 2021 r. (data wpływu 11 sierpnia 2021 r.) Skarżący złożył skargę na bezczynność organu, w której zarzucił:

1/ naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. 2176 z zm.; dalej u.d.i.p.) poprzez uznanie, że informacje żądane wnioskiem Skarżącego nie mają charakteru informacji publicznej,

2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a/ art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nie udzielenie za wnioskiem z dnia 25 czerwca 2021 r. żądanych informacji we wskazanym w dyspozycji powołanego przepisu terminie,

b/ art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy organ odmawia udostępnienia żądnej informacji publicznej.

Wobec tego Skarżący wniósł o uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej i jego zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku z dnia 25 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz uznanie uprawnienia Skarżącego do uzyskania informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na organie. Domagał się także wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W uzasadnieniu Skarżący podał, że żądane zgodnie z wnioskiem z dnia 25 czerwca 2021 r. informacje są bezpośrednio związane z działalnością władzy publicznej, ponieważ na podstawie wyników pomiarów i badań sporządza się wskazaną w art. 83 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko analizę. Późniejsze działania organów władzy publicznej wynikają wprost z ustaleń tej analizy. Istotne jest zatem prawidłowe wykonanie pomiarów, na podstawie których powstaje analiza porealizacyjna, przeznaczonym do tego urządzeniem z odpowiednimi atestami.

Fakt, iż pomiary i urządzenia pomiarowe są podstawowymi źródłami pozyskania danych, na podstawie których powstaje analiza porealizacyjna dowodzi, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., skoro analiza porealizacyjna mieści się w kategorii spraw publicznych. Żądana informacja jest informacją publiczną. Wskazane pomiary i narzędzia, którymi te pomiary są dokonywane, służą realizacji zadań publicznych i wpływają na wykonywane w ramach władzy publicznej działania organu.

Natomiast twierdzenia organu jakoby wniosek został złożony w celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb działalności gospodarczej, przeznaczonych do celów innych niż określone w u.d.i.p. są w ocenie Skarżącego chybione z tego względu, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia informacji publicznej od podmiotu nie można wymagać wykazania interesu faktycznego. Poza tym z żadnych dokumentów, ani działań skarżącego nie wynika choćby podejrzenie, że wniosek został złożony w celu indywidualnym. Nie bez znaczenia jest to, że żądane informacje mają istotne znaczenie dla szerokiego kręgu obywateli zamieszkujących i przebywających w rejonie prowadzenia pomiarów, a nie tylko dla konkretnej osoby - a jeśli tak, to każdy może je uzyskać w trybie dostępu do informacji publicznej.

W terminie przewidzianym w ustawie organ nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani nie wezwał do usunięcia braków na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ, mimo iż ciążył na nim obowiązek prawidłowego rozpatrzenia wniosku, dokonał błędnego rozstrzygnięcia pismem z dnia 7 lipca 2021 r. i zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że Skarżący jest radcą prawnym z Kancelarii Radców Prawnych K. i Partnerzy z K. W żadnym zakresie organ nie zakwestionował, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., która podlega udostępnieniu przez organ zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i nast. u.d.i.p. Wniosek Skarżącego został rozpatrzony w ciągu 13 dni, a zatem w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w ten sposób, że poinformowano Skarżącego o sposobie jego załatwienia .

Niezależnie organ podał, że w okresie od stycznia do czerwca 2021 r. z organem kontaktowali się mieszkańcy R. zamieszkujący w pobliżu drogi Regionalnej Drogi [...] w związku z nadmiernym hałasem, jaki w ich ocenie dochodzi z tej drogi wskazując, iż zamierzają wystąpić na drogę postępowania sądowego. Mając to uwadze pracownik organu, po otrzymaniu wniosku Skarżącego z dnia 25 czerwca 2021 r. o udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych, będącego kolejnym wnioskiem dotyczącym udostępnienia informacji publicznych - dokumentacji związanej z realizacją przedsięwzięcia Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III, sporządził dnia 1 lipca 2021 r. notatkę służbową, w której po analizie wskazanego stanu faktycznego wynika, że wnioski Skarżącego, w tym ostatni z dnia 25 czerwca 2021 r. służą do wykonywania przez niego działalności, świadczenia pomocy prawnej, a nie celowi skazanemu w ustawie.

Wobec tego organ przyjął, że po stronie Skarżącego doszło do próby nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Tak bowiem ocenił sytuację, gdy próba korzystania z instytucji uzyskania informacji publicznej podyktowana jest osiągnięciem celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Z uwagi na powyższe organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., II SAB/Gl 34/21, LEX nr 3190147).

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. i w tym przypadku sąd:

1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Trzeba stwierdzić, że skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie zarzuty i twierdzenia w niej zawarte są trafne.

Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawarta została norma kolizyjna wyłączająca stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowany odmiennie (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 1). Z treści wymienionego przepisu wynika bowiem, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Przed przystąpieniem do rozpatrzenia sprawy należy przywołać uchwałę siedmiu sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13 (ONSAiWSA z 2014, nr 3, poz. 38). Wskazano w niej, że u.d.i.p. według założeń ustawodawcy ma być ustawą ustrojową, gdyż rozwijając i precyzując konstytucyjną zasadę, że informacja publiczna jest jawna (a więc i dostępna poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustaw lub w związku z ochroną prywatności), wyznacza zakres jawności informacji publicznej oraz prawo dostępu do tej informacji w porządku prawnym Rzeczpospolitej Polskiej. Z ustawy tej wynika jako norma podstawowa zasada domniemania jawności. Istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznej wyłącza stosowanie u.d.i.p. tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępniania informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam jednak, gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy u.d.i.p., przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie. Wymaga to zatem szczegółowej analizy porównywanych ustaw, przy czym uregulowania wprowadzające odmienne zasady i tryb dostępu winny być, jako wyjątkowe, interpretowane w sposób zwężający. Zatem istota odesłania, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., dotyczy takiej sytuacji, że to odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jak i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie trybu ogólnego. Do takich ustaw należy ustawa z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tryb przewidziany tą regulacją jest trybem szczególnym w stosunku do trybu ogólnego (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., I OSK 2451/11, LEX nr 1285013; wyrok WSA w Olsztynie z 14 września 2021 r., II SAB/Ol 94/21, LEX nr 3228678).

W konsekwencji z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest skrupulatne badanie przedmiotu wniosku. W przypadku kolizji ustaw pierwszeństwo nad przepisami u.d.i.p. mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Odrębna regulacja dotyczy tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej i nie zawsze wyklucza udzielanie takich informacji. (A. Gryszczyńska, w: G. Szpor (red.), Jawność i jej ograniczenia, t. VI, A. Gryszczyńska (red.), Struktura tajemnic, Warszawa 2015, s. 43). Adresat wniosku, jeżeli nie może udostępnić informacji ze względu na konieczność zastosowania przepisów ustawy szczególnej, powinien o tym fakcie powiadomić wnioskodawcę pismem. Ewentualna kontrola takiego sposobu załatwienia wniosku o uzyskanie dostępu do informacji publicznej odbywa się podczas rozpoznania skargi na bezczynność.(I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 1.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. 2021 poz. 247; dalej u.u.i.ś.) władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Z kolei art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. zawiera otwartą definicję informacji o środowisku oraz katalog informacji o środowisku podlegający udostępnieniu. Mowa w nim m.in. informacje o stanie elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami (por. art. 9 ust. 1 pkt. 1 u.u.i.ś.). W doktrynie zauważa się, iż prima facie można odnieść wrażenie, że jest to katalog zamknięty. Jednakże z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska wynika, że prawo to ma znacznie szerszy zakres, niż ten określony w art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. Przyjmuje się zatem, że prawu do informacji podlega każda informacja o środowisku, niezależnie od tego, czy jest w powyższym przepisie wskazana. Domniemywać bowiem należy, o czym stanowi art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, że każda informacja o środowisku podlega udostępnieniu, chyba, że organ ochrony środowiska, wyłącznie na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (por. B. Rakoczy, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, uw. 1 do art. 9, LexisNexis 2010).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że żądana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym wyznaczonym w u.u.i.ś. Skarżący domaga się – co wynika z jego wniosku z dnia 25 czerwca 2021 r. – udostępnienia informacji publicznych w zakresie danych źródłowych stanowiących podstawę do sporządzenia analizy porealizacyjnej nr [...] dla wybudowanej Drogi Regionalnej ([...]) w R. oraz wybudowanej Drogi [...] w R. (plik z miernika svan) tj. plików z pomiarów z punków P3 oraz P5 wraz z zapisami audio. Wniósł także o udostępnienie informacji o świadectwie wzorcowania miernika SVAN [...] (SVANTEK) o nr seryjnym [...] z mikrofonem typu [...] nr [...], obowiązującym po dniu 17 grudnia 2020 r. (numer świadectwa i data, przez kogo wydane) chodzi o miernik użyty do pomiarów po sporządzeniu w/w analizy porealizacyjnej m.in. w punkcie P9 w dniach 23-24 lutego 2021 r. oraz w punkcie P3 w dniach 24-25 lutego 2021 r. Wyniki dokonanych pomiarów i badań wykorzystane zostały do sporządzenia analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 83 u.u.i.ś. Jak twierdzi, późniejsze działania organów władzy publicznej wynikają wprost z ustaleń tej analizy. Istotne jest zatem prawidłowe wykonanie pomiarów, na podstawie których powstaje analiza porealizacyjna, przeznaczonym do tego urządzeniem z odpowiednimi atestami.

Skarżący domagał się udzielenia nie "informacji publicznej" zdefiniowanej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz udzielenia "informacji o środowisku" oznaczonej na gruncie art. 9 ust. 1 pkt. 1 u.u.i.ś. Z kolei ta regulacja prawna przewiduje odmienny tryb dostępu do tej informacji publicznej. Oznacza to tym samym, że wniosek zarówno pod względem podmiotowym, przedmiotowym i także co do trybu podlega regulacji u.u.i.ś. Organ rozpoznał zatem wniosek Skarżącego w niewłaściwym trybie, to znaczy na zasadach u.d.i.p. zamiast w trybie i na zasadach określonych w art. 8-15 u.u.i.ś., czym naruszył przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowa realizacja złożonego przez Skarżącego wniosku powinna mieć formę pisma, w którym organ informuje go o należnym trybie i formie udostępnienia żądanej informacji.

Wyjaśnić przy tym należy, że skarga na bezczynność w postępowaniu toczącym się na podstawie u.u.i.śr., analogicznie jak w przypadku informacji publicznej udzielanej na podstawie u.d.i.p., nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 29 czerwca 2016 r., II OSK 1391/16, LEX nr 2083396; wyrok WSA w Opolu z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. II SAB/Op 39/20, LEX nr 3040259; wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 października 2018 r., II SAB/Ke 55/18, LEX nr 2573154). Do istotnych bowiem cech postępowania toczącego się na podstawie przepisów u.u.i.śr. (tak jak i u.d.i.p.) należy sprawne, szybkie udzielenie informacji. Władze publiczne udostępniają informację o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku (art. 14 ust. 1 u.u.i.śr.) (wyrok WSA w Olsztynie z 14 września 2021 r., II SAB/Ol 94/21, LEX nr 3228678).

Sąd zauważa, że organ podjął działania zmierzające do realizacji wniosku Skarżącego, chociaż nie były to czynności zmierzające do prawidłowego i faktycznego wykonania.

Na uwagę zasługuje to, że organ udzielił odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w terminie 13 dni, nie pozostawił go bez rozpatrzenia. Wpływ na powstanie bezczynności miała błędna ocena organu co do wiążącego, prawidłowego stosowania przepisów u.d.i.p. Zatem oceniając charakter zaistniałej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. - Sąd po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894) W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła.

Jednocześnie, w związku z faktem, iż organ nie udzielił Skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, Sąd zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w terminie 14 od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem.

Zdaniem Sądu oczekiwanie przez Skarżącego zasądzenia na grzywny jest nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie Sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej bądź też zastosowania obu tych środków, powinno być w pierwszym rzędzie uwarunkowane celem skargi na przewlekłość, czy jak w niniejszej sprawie - bezczynność, którym jest doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście widzieć także należy dyscyplinowanie organu (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2018 r., I OSK 1163/16, LEX nr 2491606). Środek ten jako dodatkowa sankcja o charakterze dyscyplinująco-represyjnym powinien być stosowany w szczególnie widocznych i zawinionych przypadkach zwłoki organu, czy też wtedy, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie środków o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. nie jest celowe. Wynika to z tego, że organ zareagował w prawem określonym terminie na wniosek Skarżącego a Sąd nie stwierdził rażącego naruszenia prawa. Dlatego, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd nie uwzględnił żądania w tym zakresie, oddalając skargę w tej części.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone koszty postępowania obejmują koszt wpisu od skargi ([...] zł).