Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1930/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  1  par.  1,2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.  3  par.  3,  art.  106  par.  3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30e,  art.  3  par.  2  pkt  4,  art.  31  ust.  1,  art.  26  ust.  2,  art.  31,  art.  26  ust.  1  pkt  8,  art.  30b  ust.  1 w zw. z  art.  30a,  art.  37,  art.  30c  ust.  3  pkt  2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi "T." Sp. z o. o. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. Spółka z o.o. w K. (dalej: skarżąca, spółka lub wnioskodawca) jest informacja Ministra Gospodarki zawarta w piśmie z [...] lipca 2014r. nr [...] o uznaniu za niezasadny protestu skarżącej na informację zawartą w piśmie M. S.A. w K. z [...] kwietnia 2014 r., nr [...] o odmowie przyznania dofinansowania. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżąca, złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.t. "Ochrona patentowa urządzenia ...", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013 Oś priorytetowa 5: "Dyfuzja innowacji", Działanie 5.4: "Zarządzanie własnością intelektualną", Poddziałanie 5.4.1 "Wsparcie na uzyskanie ochrony własności przemysłowej". Wniosek otrzymał numer: [...].

Pismem z [...] kwietnia 2014 r. skarżąca została poinformowana przez M. Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. w K. - Instytucję Wdrażającą (dalej: MARR, IW), o odmowie przyznania dofinansowania. Zdaniem MARR wniosek skarżącej nie spełniał kryterium oceny obligatoryjnej nr 3 "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania", nr 4 "Informacje zawarte we wniosku potwierdzaj zdolność Wnioskodawcy do sfinansowania projektu" oraz nr 8 "Przedmiot zgłoszenia powstał na etapie badań przemysłowych lub prac rozwojowych".

Pismem z [...] kwietnia 2014r. spółka złożyła protest od powyższej informacji. Skarżąca zarzuciła RIF nierzetelną i pozbawioną przejrzystości ocenę spełniania przez wniosek kryteriów programu mogącą prowadzić do nierównego traktowania wnioskodawcy w stosunku do innych beneficjentów programu, a opartą jedynie na pobieżnej lekturze wniosku, bez podjęcia ze strony RIF działań zmierzających do rzetelnego ustalenia okoliczności faktycznych, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym naruszenie art. 31 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz.U. z 2009r., nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.).

W wyniku rozpoznania protestu Minister Gospodarki, działający jako Instytucja Pośrednicząca (zwany dalej także jako: Minister lub IP), pismem z [...] lipca 2014r. uznał protest za niezasadny. Z treści rozstrzygnięcia wynika, że Minister częściowo uwzględnił protest. Mianowicie w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 i 8 Instytucja Pośrednicząca przychyliła się do wyjaśnień spółki zawartych w proteście i uznała to kryterium za spełnione.

Organ natomiast wskazał, że ocena w ramach kryterium obligatoryjnego nr 4 została dokonana prawidłowo. Minister stwierdził, że w odniesieniu do tego kryterium główne zarzuty IW dotyczyły braku możliwości płynnej i terminowej realizacji projektu poprzez finansowanie projektu przez spółkę. IP powołała się na zapisy Przewodnika po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej: "Przewodnik po kryteriach") i wyjaśnił, że dofinansowanie może stanowić jedynie refundacją części poniesionych przez wnioskodawcę kosztów kwalifikowanych, a zatem wnioskodawca zamierzając zrealizować projekt musi posiadać zdolność do sfinansowania całości wydatków związanych z projektem. Minister także podał, że zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Działanie 5.4 Zarządzanie własnością intelektualną Poddziałanie 5.4.1 Wsparcie na uzyskanie ochrony własności przemysłowej (dalej: Instrukcja) suma środków gwarantowanych przez Wnioskodawcę powinna się równać kwocie całkowitych wydatków związanych z realizacją projektu (kwalifikowanych oraz niekwalifikowanych). Stwierdził, że z danych wskazanych w punkcie 17 wniosku wynika, iż suma środków gwarantowanych przez Wnioskodawcę równa się kwocie całkowitych wydatków związanych z realizacją projektu, niemniej jednak spółka w ramach "innych" źródeł finansowania gwarantowanych przez siebie uwzględnia dotację w formie dotacji, zaliczki oraz refundacji.

Instytucja Pośrednicząca odnosząc się do twierdzeń skarżącej wyjaśniła, że zgodnie z zapisami § 5 ust. 12 umowy o dofinansowanie jest możliwość uzyskania 90% dotacji dzięki zaliczce oraz płatnościom pośrednim, a nie wyłącznie dzięki zaliczce. Zdaniem Ministra przywołany przez skarżącą zapis umowy, mówi także, iż projekt może być finansowany maksymalnie w wysokości 90% dotacji, jaką może otrzymać Wnioskodawca, gdyż ostatnie 10% dotacji (min.) może zostać wypłacone dopiero po złożeniu wniosku o płatność, a zatem po zakończeniu projektu. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach, dofinansowanie może stanowić jedynie refundację części poniesionych przez wnioskodawcę kosztów kwalifikowanych, a zatem wnioskodawca zamierzając zrealizować projekt musi posiadać zdolność do sfinansowania całości wydatków związanych z projektem. Ponadto 10% kwoty dofinansowania musi obejmować wniosek o płatność końcową, natomiast jak słusznie wynika z wyliczeń oceniających w takim przypadku kwota wkładu własnego skarżącej nie będzie równała się wydatkom całkowitym na projekt. IP wskazała, że zgodnie z Instrukcją jeżeli Wnioskodawca planuje zaangażowanie środków w realizację projektu z innych źródeł finansowania niż własne, należy podać takie informacje w punkcie 12 wniosku Opis projektu wraz z uzasadnieniem wyboru poszczególnych kategorii wydatków, precyzując, jakie inne prywatne źródła finansowania przewiduje Wnioskodawca. Tym samym Minister zauważył, że w instrukcji wskazane zostało, iż "inne źródła finansowania" stanowią prywatne źródła finansowania, tymczasem skarżąca wykazał źródła publiczne, które miałyby pokryć zapotrzebowanie na środki niezbędne do realizacji projektu.

W związku z powyższym Instytucja Pośrednicząca uznała protest za niezasadny.

Pismem z [...] lipca 2014r. (data nadania) spółka złożyła skargę na rozstrzygnięcie z [...] lipca 2014r. w zakresie jakim uznano protest za niezasadny oraz wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu – w zaskarżonym zakresie - została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodów z wniosku o dofinansowanie, rozstrzygnięć wydanych w sprawie oraz dokumentów odnoszących się do przeprowadzonego konkursu.

Dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających w postaci:

1. pisma Polskiej Agencji Rozwoju Regionalnego z [...] maja 2014 r. nr [...] - interpretacji przepisów dotyczących wyboru formy dofinansowania projektu;

2 wniosku o udzielenie dofinansowania z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] złożonego przez T. Sp. z.o.o. w K.,

3. pisma Regionalnej Instytucji Finansującej przy Staropolskiej Izbie Przemysłowo - Handlowej w K. z [...] lipca 2014 roku ([...]),

4 wniosku o udzielenie dofinansowania z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] złożonego przez T. Sp. z o.o. w W., przed poprawkami formalnymi,

5. pisma Regionalnej Instytucji Finansującej Mazowsze Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw nr [...] "Uchybienia formalne we wniosku o dofinansowanie [...] złożony przez T. Sp. z o.o. z [...] sierpnia 2013 r.,

6. odpowiedzi spółki T. z [...] sierpnia 2013 r. na ww. pismo RIF,

7. poprawionego wniosku o udzielenie dofinansowania nr [...] złożonego przez T. Sp. z o.o. z [...] sierpnia 2013r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1) § 7 pkt 2 ust. 1 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - 5 Oś priorytetowa "Dyfuzja innowacji" Działanie 5.4 "Zarządzanie własnością intelektualną" Poddziałanie 5.4.1 "Wsparcie na uzyskanie ochrony własności przemysłowej"(dalej: Regulamin konkursu) w związku z art. 26 ust. 2 w związku z art. 30b ust. 1 w związku z art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w zakresie w jakim nie dokonano rzetelnej i bezstronnej oceny merytorycznej projektu zgłoszonego przez skarżącą - co do zdolności spółki do sfinansowania projektu - według kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący POIG,

2) § 7 pkt 2 ust. 3 w związku z ust. 9 Regulaminu konkursu w związku z art. 26 ust. 2 w związku z art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie:

- w zakresie w jakim uznano za niespełnione przez skarżącą kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 4, tj. w zakresie w jakim Instytucja Pośrednicząca uznała, iż ocena powyższego kryterium w stosunku do wniosku złożonego przez spółkę została dokonana prawidłowo, a także

- poprzez naruszenie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów oraz niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów i naruszenie obowiązku uzasadnienia dokonanych ocen,

3) § 7 pkt 2 ust. 6 Regulaminu konkursu w związku z art. 26 ust. 2 w związku z art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż zarówno RIF jak i IP miały wystarczające informacje do tego, aby dokonać oceny merytorycznej projektu - oceniający nie mieli wątpliwości co do tego, że w oparciu o informacje zawarte w pkt 17 wniosku o dofinansowanie należy uznać przedmiotowe kryterium za niespełnione - w związku z powyższym nie było podstawy do skorzystania z możliwości wzywania wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień, co do źródeł finansowania projektu- w zakresie w jakim IP jako właściwe oceniła zachowanie RIF, która nie wezwała skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień pomimo, iż w sposób błędny odczytała informacje zawarte we wniosku spółki, biorąc pod uwagę wyłącznie dane zawarte w pkt 17 wniosku, bez ich skorelowania z danymi zawartymi w pkt 12 wniosku, a także jednoznacznej niekorzystnej dla skarżącej interpretacji informacji zawartej w punkcie 17 wniosku, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji wniosku jako niespełniającego kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 4,

4) art. 26 ust. 2 w związku z art. 30b ust. 1 w związku z art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r. poprzez ich nie zastosowanie w zakresie w jakim nie dokonano oceny zgłoszonego przez skarżącą wniosku z uwzględnieniem zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnieniu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, w szczególności w kontekście wykładni obowiązujących zasad oceny wniosków dokonanej przez PARP,

5) pkt 4 Przewodnika po kryteriach poprzez jego niewłaściwą wykładnię w zakresie uznania, iż spółka winna posiadać możliwość sfinansowania całości wydatków poniesionych w ramach projektu przed uzyskaniem dofinansowania, a następnie wydatki te pokryć w drodze refundacji środków, podczas gdy właściwe rozumienie powołanych przepisów powinno prowadzić do twierdzenia, iż:

- skarżąca ma dysponować jedynie zdolnością do poniesienia wydatków, co nie jest jednoznacznie z fizycznym posiadaniem środków pieniężnych lub środków trwałych na pokrycie wydatków przed udzieleniem dofinansowania (możliwością pokrycia kosztów), a także

- dofinansowanie może stanowić refundację części a nie całości poniesionych przez skarżącą kosztów - co oznacza, iż koszty poniesione przez spółkę nie mogą być pokryte w całości ze środków dofinansowania (w części muszą pochodzić ze środków spółki), a nie - jak wskazuje błędnie IP - iż finansowanie projektu możliwe jest tylko w całości przez skarżącą (na przód), z czego następnie następuje dopiero refundacja ze środków dofinansowania, co miałoby wykluczać możliwość uzyskania przez wnioskodawcę zaliczki,

6) pkt 4 Przewodnika po kryteriach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z pkt 12 i 17 Instrukcji w zakresie niewłaściwego uznania, iż skarżąca nie posiada zdolności do sfinansowania całości wydatków związanych z projektem, podczas gdy:

- w pkt 17 wniosku o dofinansowanie wskazała w jaki sposób projekt ma być finansowany - jaką ma możliwość finansowania – spółka wskazał w sposób wyraźny, iż celem realizacji projektu gwarantuje kwotę 315.000 zł, z czego kwota 94.500 zł ma pochodzić ze środków własnych skarżącej,

- skarżąca złożyła - zgodnie z Instrukcją - oświadczenie, iż gwarantuje wystarczające środki finansowe zapewniające płynną i terminową realizację projektu. Instrukcja nie wspomina w żadnym miejscu o obowiązku zagwarantowania przez spółkę całości własnych środków finansowych dla zrealizowania projektu, a wskazuje wyłącznie na obowiązek zagwarantowania środków wystarczających,

- zgodnie z interpretacją powołanych przepisów dokonanych przez PARP "wnioskodawca ma możliwość wyboru formy dofinansowania w postaci: 1. zaliczki, w jednej lub kilku transzach, i refundacji poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem w formie płatności pośrednich i płatności końcowej - albo 2. samej tylko refundacji poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem w formie płatności pośrednich i płatności końcowej. Łączne dofinansowanie przekazane w formie zaliczki lub płatności pośrednich nie może przekroczyć 90% maksymalnej wysokości dofinansowania określonej w umowie", z zastrzeżeniem, że maksymalna wysokość dofinansowania wynosi 70% wartości projektu,

- skarżąca - zgodnie z wymogami w zakresie pkt 12 wniosku - wskazała jakie są zagwarantowane przez nią środki finansowania Projektu, do momentu uzyskania dofinansowania w formie refundacji, w sposób zgodny i spójny z pkt 17 wniosku, czym nie naruszyła Instrukcji,

- w pkt 17 wniosku o dofinansowanie spółka w sposób prawidłowy wskazała na rodzaj innych źródeł finansowania podając "dotacja - zaliczka, refundacja" co oznacza, iż środki na realizacje projektu mogły być pokrywane także ze źródeł prywatnych gwarantowanych przez wnioskodawcę, taka możliwość została wprost dopuszczona Instrukcją, zgodnie z którą "jeżeli wnioskodawca planuje zaangażowanie środków w realizację projektu z innych źródeł finansowania niż własne, należy podać takie informacje w punkcie 12 wniosku Opis projektu wraz z uzasadnieniem wyboru poszczególnych kategorii wydatków, precyzując jakie inne prywatne źródła finansowania przewiduje wnioskodawca" - w pkt 12 wniosku o dofinansowanie spółka wskazała bowiem, iż: "Realizacja projektu będzie oparta o środki własne wnioskodawcy zaangażowane od I etapu projektu oraz środki pochodzące z dotacji - zarówno w formie zaliczkowej, jak i refundacji poniesionych wydatków, zgodnie z umową o udzielenie dofinansowania" co oznacza, iż poza dotacją skarżąca - wbrew błędnej opinii IP, iż spółka nie wskazała prywatnych źródeł finansowania - prawidłowo przewidziała i wskazała inne (nie będące dotacją) źródła finansowania, a co więcej zagwarantował ich zapewnienie od I etapu trwania projektu. Wobec powyższego pkt 17 wniosku winien być analizowany łącznie z pkt 12 wniosku i jako taki winien zostać oceniony jako zgodny z kryteriami oceny wniosków. Dziwi fakt jednoznacznego zakwalifikowania przez IP zapisu we wniosku "zaliczki - dotacje, refundacja" jako opisywanie "środków publicznych", czego nigdzie wnioskodawca w punkcie 17 nie wskazuje. Jednoznacznie krzywdzącym spółkę jest interpretowanie zapisu wniosku na jej niekorzyść i traktowanie "zaliczki-dotacje" jako odniesienie do zaliczek i dotacji publicznych a nie tych pochodzących ze źródeł prywatnych. Instytucja Pośrednicząca powiela w tym zakresie błędną interpretację MARR nie wyjaśnioną z wnioskodawcą w czasie procesu oceny,

7) § 5 ust. 12 wzoru umowy o dofinansowanie w związku z art. 30 oraz art. 30a u.z.p.p.r. w zakresie w jakim nie zostało uwzględnione, iż możliwe jest finansowanie realizacji projektu przez spółkę poprzez uzyskanie zaliczki w maksymalnej wysokości 90% wysokości dofinansowania, nie tylko zaś w formie refundacji,

8) § 7 pkt 2 ust. 6 Regulaminu konkursu poprzez jego niezastosowanie w zakresie w jakim IP (ani wcześniej RIF) nie zastosowała możliwości uzyskania od skarżącej dodatkowych informacji i wyjaśnień co do pkt 17 wniosku o dofinansowanie i arbitralnie - w sposób błędny - uznała, iż wniosek spółki niespełnia kryterium merytorycznego zdolności do sfinansowania projektu, w tym szczególnie w zakresie interpretacji zapisu "zaliczki - dotacje" jako "środki publiczne" a nie jak to było w przypadku spółki środki prywatne,

9) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do uczestników postępowania przez organy administracji publicznej.

W piśmie procesowym z [...] września 2014r. skarżąca zwróciła się o przeprowadzenie dowodu z dodatkowego dokumentu: gwarancji dofinansowania na uzyskanie ochrony własności przemysłowej złożonej skarżącą przez G. S.A. Skarżąca wyjaśniła, że w pkt 17 wniosku użyła terminu dotacja w znaczeniu dotacji prywatnej w tym przypadku od G. S.A.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z kolei, w myśl art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3 - 6, art. 115 - 122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Przy czym zauważyć należy, że w niniejszej sprawie mają w niej zastosowanie przepisy u.z.p.p.r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2013r. Z treści art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714) wynika, iż w przypadku gdy wnioskodawcy w ramach określonego programu operacyjnego na lata 2007-2013 przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu, stosuje się przepisy art. 30a ust. 3 i art. 30b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z uwzględnieniem ust. 2.

Dokonując kontroli prawidłowości oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady tj. oceny wynikające zarówno z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jak i przyjętych w ramach PO IG procedur wyłaniania projektów. Określenie tych zasad zawarte zostało m.in. w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r., poprzez wskazanie przez ustawodawcę na istotne przy ocenie projektów, kryteria rzetelności i bezstronności.

Zgodnie z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów.

Oceniając, ponadto co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, uznać należy, że prawo, wedle którego oceniana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy u.z.p.p.r., ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Zatem, kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez organ oceny projektu, sąd administracyjny ma na względzie zgodność z prawem powszechnie obowiązującym, a także z postanowieniami aktów wydanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego przez właściwe podmioty i w granicach ich kompetencji. Wzorzec kontroli stanowią zatem postanowienia u.z.p.p.r., postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego oraz postanowienia regulaminu konkretnego konkursu.

Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej i mających w sprawie zastosowanie regulacji, wskazać należy, że wyznaczają one kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzająca w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić jego usług oraz wyrażonej przez niego opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii, gdyż ww. przepisy regulujące sądową procedurę kontroli legalności oceny projektów nie dają sądowi podstawy prawnej do przeprowadzenia takiego dowodu. W tej sytuacji sądowa kontrola legalności oceny projektu przeprowadzona przez właściwą instytucję zarządzającą w ramach ogłoszonego konkursu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez tę instytucję, określonego w przepisach u.z.p.p.r. oraz jej przepisów wykonawczych, jak też w programie operacyjnym określonym przez instytucję zarządzającą (art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r.), jak również w regulacjach wspólnotowych dotyczących w szczególności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 18.11.2009 r., sygn. akt I SA/Sz 781/09). Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organy w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Po 37/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrolując zatem legalność oceny przedmiotowego projektu, dokonanej przez Ministra Gospodarki, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonej informacji z [...] lipca 2014r. stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu, wobec czego skargę jako niezasadną należało oddalić.

Skarżąca zgłosiła swój wniosek – projekt w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG) lata 2007-2013, Działanie 5.4. Zarządzanie własnością intelektualną, Poddziałanie 5.4.1 Wsparcie na uzyskanie ochrony własności przemysłowej.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż w ocenie Sądu Instytucja Pośrednicząca dokonując oceny wniosku nie naruszyła regulacji normujących sposób prowadzenia postępowania w ramach polityki rozwoju,.

Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 4 Regulaminu konkursu ocena merytoryczna obligatoryjna dokonywana jest w systemie "zero-jedynkowym". W przypadku pozytywnej oceny (spełnienia wszystkich kryteriów) wniosek otrzymuje rekomendację do dofinansowania, w przypadku negatywnej oceny (niespełnienia przynajmniej jednego z kryteriów) wniosek podlega odrzuceniu. We wszystkich przypadkach członek oceniający Komisji Konkursowej na arkuszu oceny wpisuje komentarz uzasadniający wynik oceny. Zatem aby wniosek mógł być rekomendowany do wsparcia musi spełnić wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej.

W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania tj. w niniejszym przypadku MARR ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu (kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu, ) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących. Środkiem odwoławczym od wyników oceny projektów składanych w ramach systemu instytucjonalnego POIG jest protest jako pisemne wystąpienie wnioskodawcy o weryfikację dokonanej oceny projektu w zakresie 1) zgodności oceny z kryteriami wyboru projektów, 2) naruszeń o charakterze proceduralnym, które wystąpiły w trakcie oceny i miały wpływ na jej wynik.

Jak wskazano na wstępie, wniosek skarżącej został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium merytorycznego nr 4.

Spór w sprawie zatem sprowadza się do prawidłowości oceny projektu w zakresie tego kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 4 "Informacje zawarte we wniosku potwierdzają zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu".

W nawiązaniu do okoliczności przytoczonych wyżej, w ocenie Sądu dokonana zaskarżonym rozstrzygnięciem ocena została przeprowadzona prawidłowo, a zarzuty skargi nie podlegają uwzględnieniu.

IP dokonując oceny wniosku nie uchybiła procedurze odwoławczej, a dokonana ocena przeprowadzona została w zgodzie z mającymi w sprawie zastosowanie regulacjami prawnymi.

W tym miejscu przypomnieć należy, że w proteście powinny być ujęte wszystkie zarzuty dotyczące dokonanej oceny; jeśli ocena została przeprowadzona niezgodnie z więcej niż jednym kryterium, wszystkie te kryteria należy wskazać w proteście pod rygorem utraty możliwości przytoczenia nowych argumentów. Z kolei instytucja rozpatrująca protest związana jest jego zakresem i sprawdza zgodność wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tymi kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście. Skarżąca polemizowała w proteście z przekazaną jej informacją o ocenie wniosku, którą należy uznać za prawidłowo i zgodnie z prawem w myśl art. 30 b ust. 1 w związku z art. 30 a u.z.p.p.r. uzasadnioną. Odnosi się bowiem do konkretnych zapisów projektu. Podkreślić należy, że według powołanych wyżej przepisów, w pisemnej informacji o negatywnej ocenie projektu na danym etapie właściwa instytucja ma obowiązek zamieścić uzasadnienie tej oceny, czyli przedstawić zastrzeżenia co do wniosku o dofinansowanie projektu i je uzasadnić. W ocenie Sądu informacja z MARR z [...] kwietnia 2014r. o ocenie wniosku w zaskarżonym skargą zakresie spełnia powyższe wymogi.

Odnosząc się natomiast do wyników procedury odwoławczej przyjąć również zdaniem Sądu należy, że stanowisko IP również jest prawidłowe.

Analizując prawidłowość tej oceny wniosku w zakresie spornych kryteriów oceny merytorycznej obligatoryjnej nr 4 wskazać należy, że oceny tej dokonano zgodnie z opisem kryterium zawartym w Przewodniku po kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach POIG i Instrukcji wypełniani wniosku o dofinansowanie.

Przewodnik po kryteriach w zakresie kryterium nr 4 wskazuje, że dofinansowanie może stanowić jedynie refundację części poniesionych przez wnioskodawcę kosztów kwalifikowanych, a zatem wnioskodawca zamierzając zrealizować projekt musi posiadać zdolność do sfinansowania całości wydatków związanych z projektem. Ocena zdolności wnioskodawcy do sfinansowania projektu jest przeprowadzania w oparciu o informacje zawarte w punkcie 17 wniosku pn. "Źródła finansowania projektu"

Natomiast Instrukcja w zakresie pkt 17 wniosku o dofinansowanie "Źródła finansowania projektu" wskazuje, że w punkcie tym należy wskazać całkowitą wartość wydatków w ramach projektu, które będą finansowane ze środków gwarantowanych przez Wnioskodawcę (rubryka Środki gwarantowane przez Wnioskodawcę) do momentu wypłaty wsparcia, w podziale na środki: Własne Wnioskodawcy; Współinwestora; Kredyt ze środków EBI; Inne (podać jakie?).

Ponadto Instrukcja stwierdza, że należy pamiętać, że Wnioskodawca powinien zagwarantować wystarczające środki finansowe zapewniające płynną i terminową realizację projektu.

Suma Środków gwarantowanych przez Wnioskodawcę powinna się równać kwocie całkowitych wydatków związanych z realizacją projektu (kwalifikowanych oraz niekwalifikowanych).

Jeżeli Wnioskodawca planuje zaangażowanie środków w realizację projektu z innych źródeł finansowania niż własne, należy podać takie informacje w punkcie 12 wniosku Opis projektu wraz z uzasadnieniem wyboru poszczególnych kategorii wydatków precyzując, jakie inne prywatne źródła finansowania przewiduje Wnioskodawca.

W myśl natomiast zapisów Instrukcji dotyczących pkt 12 wniosku "Opis projektu wraz z uzasadnieniem wyboru poszczególnych kategorii wydatków" opis projektu powinien także wskazywać zagwarantowane przez Wnioskodawcę źródła finansowania projektu do momentu uzyskania dofinansowania w formie refundacji, szczególnie jeśli obejmują inne niż własne źródła finansowania (np. kredyt bankowy). Opis ten powinien być spójny z informacjami podanymi w punkcie 17 wniosku".

Z powyższego zatem wynika, że wnioskodawca musi posiadać zdolność do sfinansowania całości wydatków (kwalifikowanych i niekwalifikowanych) związanych z projektem, gdyż dofinansowanie może stanowić jedynie refundację części poniesionych przez wnioskodawcę kosztów kwalifikowanych. Wykładnie powyższego prowadzi, że skarżący winien posiadać środki finansowe, które zagwarantują sfinansowanie całości wydatków, a w wyniku uzyskanego dofinansowania uzyska jedynie refundację części kosztów kwalifikowanych.

Zgodnie z literalnym brzmieniem terminu sfinansować (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, tom 5, s. 41) w kontekście sfinansowania kosztów (wydatków), to oznacza ich pokrycie. Natomiast termin refundacja kosztów poniesionych na jakiś cel oznacza ich zwrot (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, tom 4, s. 405).

Mając powyższe na względzie należy jednoznacznie wskazać, że wnioskodawca winien posiadać środki na sfinansowanie projektu, gdyż w ramach tego działania uzyska jedynie on zwrot części poniesionych wydatków. W przedmiotowej sprawie natomiast skarżąca w punkcie 12 wniosku wskazała, że cyt. "realizacja projektu będzie oparta o środki własne wnioskodawcy zaangażowane od I etapu projektu oraz środki pochodzące z dotacji – zarówno w formie zaliczkowej, jak i refundacji poniesionych wydatków, zgodnie z umową o udzielenie dofinansowania na realizację projektu. W pkt 17 wniosku określiła jako inne środki kwotę 220.500 złotych wskazując, że kwota ta stanowić będzie cyt. dotację – zaliczka, refundacja.

Mając powyższe na względzie, a w szczególności zapisy Instrukcji dotyczącej pkt 12 i 17 wniosku, że istnieje obecnie (na skutek wniesionej skargi i wniosku o przeprowadzenie dowodu z gwarancji udzielonej przez [...] S.A.) dwie możliwości interpretacji powyższych zapisów i obie interpretacje są niekorzystne dla strony skarżącej. Pierwsza, która została dokonana przez RIF i IP, zakładająca zgodnie z Instrukcją spójność zapisów pkt 12 i 17 i wskazująca, że skarżąca nie posiada środków finansowych na sfinansowanie realizacji projektu, gdyż w pkt 17 wniosku jako inne źródła podano dotację – zaliczka, refundacja. Natomiast w pkt 12 jednoznacznie określono jako źródło finansowania inne niż własne środki dotację – zarówno w formie zaliczkowej, jak i refundacji poniesionych wydatków, zgodnie z umową udzielenia dofinansowania na realizację projektu. Zatem skarżąca zamierzała sfinansować realizację projektu ze środków własnych i uzyskanych w przyszłości z dotacji (zaliczka, refundacja). A więc prawidłowa była konstatacja organów orzekających, że skarżąca nie posiadała środków finansowych na sfinansowanie projektu i tym samym prawidłowo zostało zakwestionowane to kryterium.

Druga możliwa interpretacja wyniknęła dopiero na etapie skargi, skarżąca bowiem na etapie protestu o niej nie wspominała i dotyczyła mylnej interpretacji przez RIF i IP terminu dotacja – zaliczka, refundacja, gdyż zdaniem skarżącej rozumiała ona przez ten termin dotację prywatną, a nie ze środków publicznych. Na tę okoliczność wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci udzielonej gwarancji. Odnosząc się do powyższego należy podkreślić, że jest to nowa okoliczność, nie oceniana wcześniej przez Ministra, o czym była już mowa wyżej i najważniejsze ta interpretacja powodowałaby sprzeczność zapisów w pkt 12, gdzie skarżąca wprost wskazała dotację rozumianą jako środki publiczne. Zatem sprzeczność tych dwóch punktów wniosku prowadzi także do odrzucenia wniosku, gdyż w myśl Instrukcji dotyczącej wypełniania pkt 12 opis w tym punkcie musi być spójny z informacjami podanymi w punkcie 17 wniosku.

W tej sytuacji zasadnie przyjęto, że skarżąca nie spełniła kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 4. Zatem przypisywanie oceniającym dokonanie nierzetelnej i pozbawionej bezstronności oceny jest zupełnie pozbawione podstaw. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała zdolności do poniesienia wydatków, gdyż na 315.000 zł wydatków wykazała jedynie posiadanie środków w wysokości 94.500 złotych.

Strona skarżąca podnosi, iż w punkcie 17 wniosku wpisał, iż gwarantuje środki finansowe na realizację projektu. Wskazuje również, że miała ona możliwość wyboru formy dofinansowania w postaci: zaliczki w jednej lub kilku transzach i refundacji, albo też samej tylko refundacji poniesionych wydatków. Zgodnie natomiast ze wzorem umowy o dofinansowanie istnieje możliwość zaliczkowania nawet do 90% dotacji.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że skarżąca popada w sprzeczności, gdyż z jednej strony kwestionuje rozstrzygnięcia organu wskazując na prawidłowość zapisów we wniosku odnośnie możliwości sfinansowania projektu ze środków własnych (94.500 zł.) oraz z pozostałych środków, które mają charakter środków publicznych. Z innej natomiast strony wskazuje, że te inne środki nie mają charakteru dotacji publicznej tylko dotacji prywatnej. W tej drugiej sytuacji podnoszony zarzut zupełnie byłby nie adekwatny do opisanej sytuacji. Jednakże po wskazaniu tej sprzeczności, Sąd przypomina, że przedmiotem sporu jest kwestia spełnienia przez skarżącą kryterium nr 4, a nie zapisy umowy. Zgodnie z zapisami § 5 ust. 12 wzoru umowy o dofinansowanie łączne dofinansowanie przekazane Beneficjentowi w formie zaliczki lub płatności pośrednich nie może przekroczyć 90% maksymalnej wysokości dofinansowania, o którym mowa w ust. 1 i 2. Pozostała kwota dofinansowania będzie przekazana Beneficjentowi po akceptacji przez Instytucję Wdrażającą/Instytucję Pośredniczącą II stopnia przedłożonego przez Beneficjenta wniosku o płatność końcową. Trzeba wyjaśnić, że z powyższego zapisu wynika, iż projekt może być finansowany maksymalnie w wysokości 90% dotacji, jaką może otrzymać spółka, gdyż ostatnie minimum 10% dotacji może zostać wypłacone dopiero po złożeniu wniosku o płatność, a zatem po zakończeniu projektu. W tym miejscu trzeba ponownie podkreślić, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach, dofinansowanie może stanowić jedynie refundację części poniesionych przez wnioskodawcę kosztów kwalifikowanych, a zatem wnioskodawca zamierzając zrealizować projekt musi posiadać zdolność do sfinansowania całości wydatków związanych z projektem. Natomiast kwota wkładu własnego skarżącej nie będzie równała się wydatkom całkowitym na projekt. Czy innym jest zdolność sfinansowania całości, a czym innym jest regulowany § 5 ust. 12 sposób refundowania wydatków. Co więcej zapisy dokumentacji konkursowej wymagają zabezpieczenia środków finansowych umożliwiających płynną realizację projektu (zdolność do sfinansowania całości), co oczywiście nie oznacza, że spółka w całości musi zrealizować projekt z posiadanych środków i dopiero po ich wydaniu skarżąca uzyska refundację wydatków. Powołany zapis umowy przewiduje możliwość uzyskania środków publicznych we wcześniejszym okresie. Jednakże powyższe nie powoduje, że skarżąca nie musi zagwarantować pełnej kwoty wymaganej do sfinansowania projektu. To natomiast z wniosku nie wynika. Słusznie także Minister wykazał w odpowiedzi na skargę, że skarżąca w pkt 17 wniosku wskazano, iż kwota 96 750,00 zł będzie stanowić środki własne, natomiast reszta środków, tj. 225 750 zł będzie pochodzić z zaliczki i refundacji, przy czym 10% kwoty dofinansowania musi obejmować wniosek o płatność końcową. A zatem Wnioskodawca de facto będzie dysponował kwotą maksymalnie w wysokości 299 925 zł (96 750,00 zł + 203 175,00 zł), która nie równa się wydatkom całkowitym projektu wynoszącym 322 500,00 zł. Zatem skarżąca nie wykazała pełnej kwoty na sfinansowanie projektu. Mając powyższe na względzie bezzasadne są zarzuty dotyczące braku dokonania rzetelnej i bezstronnej oceny merytorycznej projektu oraz naruszenia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi przede wszystkim należy wskazać, że bezzasadne są zarzuty dotyczące nieskorzystania przez oceniających z instytucji uzupełnienia wniosku o dodatkowe informacje. W tym miejscu Sąd ponownie wyjaśnia, że prezentacja projektów odbywa się na zasadach konkursu. A więc Komisja Konkursowa winna wybrać projekt, który z jednej strony jest najlepiej przygotowany, a z drugiej najlepiej będzie realizował cel konkursu. Projekty słabo przygotowane, bądź też projekty w pełni nierealizujące celów konkursu, zdaniem Sądu nie mogą być oceniane lepiej od projektów poprawnie sporządzonych i prawidłowych pod względem merytorycznym, gdyż w ten sposób naruszonoby zasadę równości stron. Do dofinansowania przyjmowane winny być najlepiej sporządzone i najlepsze projekty, dające gwarancję realizacji i jej trwałości w czasie. Brak jest możliwości uzupełniania złożonych wniosków np. na etapie protestu, czy też tym bardziej skargi, gdyż godziło by to w zasadę równości stron. Umożliwiłoby to stronie, która słabiej przygotowała wniosek jego poprawę, przez co jej wniosek mógłby zostać oceniony lepiej niż podmiotu, który złożył wniosek poprawny już na etapie jego składania. Podmiot, który poprawiałby wniosek, byłby w uprzywilejowanej sytuacji, gdyż zna już ocenę komisji konkursowej i wskazane przez tą komisję określone wady swojego wniosku.

Ze względu na charakter postępowania (konkurs) oraz zasadę równości brak jest podstaw prawnych do uzupełniania złożonego wniosku o dodatkowe dokumenty czy też treści. Powyższemu w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie wskazana przez skarżącą możliwość wezwania wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 6 Regulaminu konkursu w trakcie oceny merytorycznej, na wniosek członków oceniających KK, Przewodniczący KK zwraca się do Wnioskodawców faksem lub za pomocą e-maila o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku o dofinansowanie. Złożone wyjaśnienia stanowią integralną część wniosku o dofinansowanie. (...) Procedura wyjaśnień nie może zmierzać do naprawienia wad wniosku o dofinansowanie. Złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku o dofinansowanie lub uzupełnienia treści wniosku o dofinansowanie o informacje, które były wymagane zgodnie z zapisami Instrukcji wypełnienia wniosku, Regulaminu przeprowadzania konkursu i Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. Złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku o dofinansowanie. W przypadku modyfikacji treści wniosku o dofinansowanie podlega on odrzuceniu.

W kontekście powyższego oraz zgodnie ze wskazanym wyżej obowiązkiem odnoszącym się do prawidłowego wypełniania wniosków o dofinansowanie, zwracanie się o dodatkowe wyjaśnienia ma charakter fakultatywny (nikt nie może nakazać niezależnym ekspertom do wystąpienia z wnioskiem o wezwanie wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień) i jest zasadne jedynie wówczas, gdy sformułowania wniosku są niezrozumiałe. W przedmiotowej sprawie powyższe nie wystąpiło. Nieprawidłowości związane z treścią wniosku związane były z konkretnie podaną informacją, która nie pozwalała na podjęcie innej decyzji w zakresie kryterium merytorycznym obligatoryjnego nr 4, niż niezakwalifikowanie wniosku do wsparcia. Sąd bowiem stoi na stanowisku, że w wypadku, gdy wniosek jednoznacznie opisuje daną kwestię lub brak jest odniesienia się we wniosku do wymaganych przez dokumenty konkursowe zagadnień to brak jest podstaw do wzywania wnioskodawców do złożenia wyjaśnień i wówczas wniosek może zostać w tym zakresie odpowiednio oceniony. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w każdym wypadku należałoby wezwać skarżącego do złożenia wyjaśnień. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z zasadą równego traktowania wnioskodawców, uniemożliwiałaby bowiem, o czym była mowa wyżej, wnioskodawcom, których wnioski zostały sformułowane poprawnie jeszcze większe doprecyzowanie ich treści. Ponadto doprowadziłaby do znacznego wydłużenia postępowania. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność wezwania skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień, gdyż na podstawie wniosku (a w szczególności pkt 12 i 17) możliwa była ocena tego kryterium (negatywna ocena). Sąd stoi na stanowisku, że żaden z przepisów powszechnie obowiązujących oraz żaden z dokumentów mających zastosowanie do ogłoszonego konkursu nie nakłada obowiązku wezwania skarżącej do złożenia informacji. Trzeba także podkreślić, że skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy.

Skarżąca w zakresie kwestionowanego kryterium powołuje się na inne wnioski, które zawierają podobne treści i wnosi w związku z tym o przeprowadzenie dowodów z tych wniosków oraz pism organów odnoszących się do tych wniosków. Wskazuje jednocześnie na nierówność traktowania wnioskodawców będących w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej.

Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci wniosków o dofinansowanie podmiotów trzecich został oddalony. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Trzeba zaznaczyć, że w spawie Sąd nie miał żadnych wątpliwości przy ocenie treści wskazanej w pkt 12 i 17 wniosku. Zatem brak jest podstaw do przeprowadzenia takiego dowodu. Trzeba również podkreślić, że każdy z wniosków oceniany jest indywidualnie, przez różnych oceniających. Poza tym niedopuszczalne byłoby uwzględnienie zauważonej wady wniosku i niezakwestionowanie tej okoliczności tylko z tego powodu, że winnej sprawie inny oceniający takiej wady nie dostrzegł. Zatem bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego oceny wniosku skarżącej jest ocena innego wniosku, nawet gdyby w ocenie tego porównywanego wniosku nie dostrzeżono wady analogicznej jak we wniosku skarżącej, o ile tam taka wada istniała. Popełnienie bowiem błędu w ocenie jednego wniosku nie może bowiem prowadzić, do tolerowania takiego samego błędu w ocenie innych wniosków w imię równego traktowania wnioskodawców (por. wyroki NSA z 9 sierpnia 2011 r., II GSK 1500/11, z 31 sierpnia 2010r., II GSK 900/10 oraz WSA w Warszawie z 17 lipca 2014r., V SA/Wa 1422/14, z 30 czerwca 2010r., V SA/Wa 1192/10 – wyroki dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również trzeba, że Sąd może przeprowadzić jedynie dowód z dokumentu, natomiast część z wnioskowanych o przeprowadzenie dowodów nie miała charakteru dokumentu, gdyż umieszczona była na załączonej przez stronę płycie CD.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a, poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do uczestników postępowania przez organy administracji publicznej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 37 u.z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, mimo braku stosowania tego przepisu, to Sąd wskazuje, że brak jest jakichkolwiek podstaw do podnoszenia zarzutu naruszenia jednej z ogólnych zasad postępowania. Organy rozpoznające sprawę bowiem w sposób prawidłowo oceniły wniosek skarżącej, a z negatywnej oceny tego wniosku nie można czynić zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów państwa.

Na zakończenie należy zauważyć, że Minister w swoim rozstrzygnięciu w całości odniósł się do zarzutów protestu, które były w odniesieniu do kryterium nr 4 lakoniczne. Spełnił tym samym wymogi Procedury odwoławczej (Załącznik 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013) w szczególności określone w § 8 ust. 11. Wbrew także zarzutom skargi zarówno RIF jak i Minister wyczerpująco rozpatrzyli materiał dowodowy (w rozumieniu wniosku o dofinansowanie), gdyż dokonali prawidłowej oceny przedłożonej przez skarżącą dokumentacji aplikacyjnej.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji.