Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 394/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-07-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 125 par. 1, art. 126
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i K. Ż. – W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2010 r. Nr [...], którym nałożono na D.W. grzywnę w wysokości 5.000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego pełniącego funkcję domu letniskowego, usytuowanego na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości J., gmina S..

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, bez podania argumentów uzasadniających żądanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Instytucję wstrzymania wykonania decyzji organu administracji publicznej po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego reguluje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie to sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

Rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie i stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Wymieniony przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej jest uzależniona od wystąpienia wskazanych w przepisie skutków ich wykonania. "Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" są przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które winny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie, dotyczyć muszą podmiotu skarżącego a nadto winny być przez ten podmiot uprawdopodobnione. W rozpoznawanej sprawie należy wskazać, że zawarty w skardze i przytoczony wyżej wniosek nie został przez skarżących uzasadniony, tym samym brak jest podstaw do oceny co do spełnienia kryteriów, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie. Skarżący, na których ciąży ten obowiązek, nie uprawdopodobnili poniesienia jakiejkolwiek szkody ani też trudnych do odwrócenia skutków w związku z zaskarżonym postanowieniem.

Jednocześnie trzeba zaznaczyć, iż zaskarżone postanowienie w swojej istocie nie wywołuje żadnych skutków, które w jakikolwiek sposób mogłyby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność zapłacenia przez stronę skarżącą grzywny sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub powstaniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Przede wszystkim skarżący mogą uniknąć zapłacenia kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego, nałożony ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2009 r. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Tym samym, wystarczającym jest, aby skarżący wykonali nałożony na nich ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu jeszcze przed uiszczeniem, bądź ściągnięciem grzywny, a nie poniosą wówczas negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. Ponadto, stosownie do art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek może ona być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Dodatkowo należy wskazać, że nie można w przedmiotowej sprawie mówić o możliwości spowodowania nieodwracalnych skutków, gdyż w przypadku świadczeń pieniężnych zawsze istnieje możliwość dochodzenia zwrotu uiszczonej opłaty. Zgodnie bowiem z art. 126 powołanej wyżej ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek (rozbiórka obiektu budowlanego), grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części.

Mając na względzie powyższe i uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.