Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 414/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 187 par. 1, art. 188, art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70 par. 1 w związku z art. 59 par. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4) lit. a), art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 31 marca 2022 r. nr 1001-IOV-1.4103.39.2019.35.U10.AD w przedmiocie podatku od towarów i usług za niektóre okresy 2013 i 2014 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 marca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z dnia 15 października 2019 r. określającą A. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r., I kwartał 2014 r. oraz orzekającą o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. w związku z wystawieniem faktury nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli podatkowej stwierdzono, że w okresie od lipca 2013 r. do marca 2014 r. A. W. (firma M.) odliczył podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez firmy: P. (K. K.) oraz J. (T. C.) mających dokumentować zakupy tkanin bawełnianych, które faktycznie nie zostały dokonane, oraz że wystawił fakturę mającą dokumentować dostawę materiałów budowlanych (kołków rozporowych i wkrętów) na rzecz firmy J., która w rzeczywistości również nie miała miejsca. W toku kontroli stwierdzono ponadto, że w rejestrze sprzedaży za III kwartał 2013 r. podatnik wykazał kwotę podatku należnego w wysokości 68,63 zł z tytułu sprzedaży towarów na rzecz firmy K. (K. G.), podczas gdy z faktury dokumentującej tę sprzedaż wynikała kwota podatku należnego w wysokości 71,95 zł, zaniżając w ten sposób podatek należny o kwotę 3,32 zł, oraz że wprowadził do obrotu gospodarczego dwie faktury o numerze [...] z dnia 4 września 2013 r. (wartość netto 148,96 zł, VAT 34,26 zł) wystawione dla dwóch różnych odbiorców, z których tylko jedna została zaewidencjonowana w rejestrze sprzedaży oraz rozliczona w deklaracji VAT-7K za III kwartał 2013 r., zaniżając w ten sposób podatek należny za ten okres o kwotę 34,26 zł.

Opierając się na wynikach powyższego postępowania Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna wydał decyzję z dnia 15 października 2019 r., Nr 1010-SPV1.4103.15.2018.33, w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres: III kwartał 2013 r. - I kwartał 2014 r. oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za miesiąc wrzesień 2013 r.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w decyzji z 31 marca 2022 r. wskazał na wstępie odnosząc się do kwestii przedawnienia, że w przypadku określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. oraz obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za wrzesień 2013 r. termin przedawnienia w przypadku zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. oraz obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za wrzesień 2013 r. upływał z dniem 31 grudnia 2018 r., natomiast w przypadku zobowiązania podatkowego za IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. termin ten upływał z dniem 31 grudnia 2019 r. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z dnia 13 września 2016 r.. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w Łodzi wszczął śledztwo w sprawie dotyczącej narażenia na uszczuplenie należności podatkowych Skarbu Państwa w wysokości nie mniejszej niż 1.176.151 zł przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą M. w okresie od lipca 2013 r. do marca 2014 r. w Łodzi poprzez działania polegające na wprowadzeniu do obrotu nierzetelnych faktur VAT dokumentujących czynności pozorne w celu obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, tj. o czyn z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 62 § 1 kks w zw. z art. 6 § 1 kks.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w Łodzi - działając na podstawie art. 313 § 1 i 2 kpk - postanowił przedstawić A. W. zarzut o to, że w Łodzi w okresie od lipca 2013 roku do marca 2014 roku, będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, działając w krótkich odstępach czasu, iż wykorzystaniem takiej samej sposobności, podał nieprawdę w deklaracjach dla podatku od towarów VAT-7K za III i IV kwartał 2013 roku oraz za I kwartał 2014 roku, złożonych do Urzędu Skarbowego Łódź-Górna, w związku z nierzetelnym prowadzeniem za wyżej wymienione okresy rozliczeniowe ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz ujęciem w tych ewidencjach faktur VAT, wystawionych na rzecz firmy P.H.U. M. A. W. między innymi przez P. K. K. - 21 faktur na łączną kwotę z kwotą podatku VAT 387.072,17 zł, 4 faktur od firmy PPHU J. na kwotę 224.033,73 zł, 27 faktur od firmy S. S. M. na kwotę 210.272,05 zł, 10 faktur od firmy S.1 s.c. S. M., R. M. na kwotę 76.119,65 zł, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co spowodowało, że podatek należny do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa został uszczuplony o łączną kwotę 918.433,00 zł co stanowi kwotę dużej wartości, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, art. 7 § 1 kks. Treść postanowienia ogłoszono podejrzanemu w dniu 3 sierpnia 2017 r., co A. W. potwierdził własnoręcznym podpisem.

Równocześnie z protokołu przesłuchania podejrzanego z dnia 3 sierpnia 2017 r. wynika, że A. W. skorzystał z prawa do odmowy do składania wyjaśnień. Ponadto w dniu 3 sierpnia 2017 r. przesłuchano w charakterze podejrzanego K. K., a w dniu 8 sierpnia 2017 r. w tym samym charakterze J. B..

Kolejnym postanowieniem - z dnia 10 września 2017 r., sygn. akt [...]-Prokurator Prokuratury Okręgowej w Łodzi, działając na podstawie art. 114a kks, postanowił zawiesić śledztwo przeciwko między innymi A. W. ze względu na toczące się przed organami administracji skarbowej postępowania kontrolne dotyczące podmiotów występujących w prowadzonym postępowaniu karnym skarbowym, przez co postępowanie to pozostaje w dalszym ciągu zawieszone.

Działając na podstawie przepisu art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna pismem z dnia 5 grudnia 2018 r., poinformował A. W. (stronę) o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. w związku z wszczęciem w dniu 13 września 2016 r. postępowania w sprawie karnej skarbowej związanej z niewykonaniem tego zobowiązania. Zawiadomienie to w dniu 21 grudnia 2018 r. zostało doręczone stronie, a w dniu 11 grudnia 2018 r. jej pełnomocnikowi.

Organ w kontekście "instrumentalnego" wykorzystania postępowania karnego skarbowego dla potrzeb wstrzymania biegu terminu przedawnienia wskazał, że ze względu na pozycję i kompetencje prokuratora jako organu ochrony prawnej, pełniącego szczególną rolę w postępowaniu karnym, w tym w postępowaniu karnym skarbowym, sprowadzającą się również do oceny - w ramach nadzoru - zasadności, sprawności i prawidłowości przebiegu postępowania, nie sposób przyjąć, by miał on uczestniczyć, czy też się przyczyniać do "pozorowanego" czy "instrumentalnego" prowadzenia sprawy karnej skarbowej dla potrzeb wstrzymania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Organ wskazał, że śledztwo zostało wszczęte przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi postanowieniem z dnia 13 września 2016 r., a zatem ponad 2 lata przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za III kwartał 2013 r. oraz miesiąc wrzesień 2013 r. oraz o ponad 3 lata przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za IV kwartał 2013 r. oraz za I kwartał 2014 r. Wskazał też na stronie 7 zaskarżonej decyzji, jakie czynności zostały wykonane w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Łodzi.

Następnie organ stwierdził, że ze wskazanych powyżej względów w przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw, aby stwierdzić, że postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą firmy M.. Zaznaczył przy tym, że wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji było poprzedzone przeprowadzeniem wobec podatnika kontroli podatkowej, w ramach której zgromadzono obszerną dokumentację. Prowadząca postępowanie karne skarbowe (śledztwo) Prokuratura Okręgowa w Łodzi dysponowała zatem - w ocenie organu - obszernym materiałem dowodowym, którego treść wskazywała na istnienie uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przestępstwa, co jest przesłanką wystarczającą do wszczęcia postępowania karnego. Podsumowując powyższe organ stwierdził, że następstwo czasowe poszczególnych zdarzeń oraz przedstawiony powyżej stan sprawy nie nasuwa podejrzeń co do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, które miałoby służyć jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia.

Skoro zatem zarówno strona jak i jej pełnomocnik zostali poinformowani o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przed upływem jego ustawowego 5-letniego terminu, co oznacza, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r., w tym w przedmiocie określenia obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, został skutecznie zawieszony od dnia 13 września 2016 r., to zdaniem organu zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna może być przedmiotem merytorycznej oceny.

Z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że przedmiotem działalności firmy M. A. W. prowadzonej na podstawie wpisu do CEiDG jest handel tkaninami oraz artykułami przemysłowymi (wkręty, śruby). W kontrolowanym okresie firma nie zatrudniała pracowników. Działalność (według pisemnego oświadczenia z 19.01.2015r.) finansowana była z kredytów udzielonych przez KBSA i BGŻ. Towar jest magazynowany w Ł. przy ulicy [...], niektóre rozmowy handlowe odbywały się w Ł. przy ulicy [...].

W okresie od lipca 2013 r. do stycznia 2014 r. podatnik odliczył podatek naliczony w łącznej kwocie 593.245,96 zł z faktur mających dokumentować zakup tkanin bawełnianych wystawionych przez firmę P. K. K.. Kwestionując prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. faktur organ oparł się na ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z dnia 16 maja 2017 r., Nr 1012-SPV2.4103.5.2017.RW/39905 w zakresie podatku od towarów i usług za I - IV kwartał 2014 r., w której organ ten uznał, że faktury wystawione przez firmę P. K. K. w badanym okresie - których odbiorcą miała być między innymi firma M. A. W. - nie dokumentowały rzeczywistych transakcji oraz orzekł o obowiązku zapłaty wynikającego z tych faktur podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu swej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie stwierdził, że działalność gospodarcza pod nazwą P. K. K. ograniczała się tylko i wyłącznie do obrotu pustymi fakturami, jako dowód wskazując na utrudnianie przez K. K. przeprowadzenia kontroli, nieokazanie (ukrywanie) dokumentacji źródłowej dotyczącej prowadzonej działalności, zlecenie prowadzenia firmy osobie (J. B.) karanej i podejrzanej o oszustwa gospodarcze, brak "fizycznego" posiadania towaru, a także zainteresowania kontrahentami, ich wiarygodnością, źródłem pochodzenia towarów, sposobem przeprowadzenia dostaw i odbioru towaru, regulowanie należności przez inne niezwiązane z P. firmy, powielanie tych samych transakcji przez podmioty uczestniczące w łańcuchu dostaw, świadome uczestnictwo w legalizacji obrotu pochodzącym z tzw. "szarej strefy" lub nieistniejącym towarem, a także nieregulowanie zobowiązań w podatku od towarów i usług wynikających ze złożonych deklaracji. Równocześnie organ ten wskazał na - potwierdzające powyższe ustalenia - zeznania złożone przez K. K. w Prokuraturze Rejonowej w Łodzi oraz w Zakładzie Karnym Nr 1 w Łodzi. Z zeznań tych wynika, że K. K. była zorientowana w sprawach działalności gospodarczej prowadzonej przez firmę P., przy czym opisując działania mogące mieć charakter oszustwa podatkowego przesłuchiwana nie wskazała firmy M. (A. W.), ale firmę V. z Litwy oraz polską spółkę L..

Zeznania K. K. potwierdził J. B. przesłuchiwany w charakterze świadka w dniu 15 września 2015 r. przez pracowników Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna. Z zeznań tych wynika, że J. B. od 2010 r. był pełnomocnikiem firmy P. K. K., które obejmowało reprezentowanie firmy P. w pełnym zakresie, w tym nadzór nad produkcją, zawieranie kontraktów, działalność handlowa, wystawianie faktur, przyjmowanie należności, odprawy celne oraz dostęp do rachunku bankowego. W trakcie przesłuchania przesłuchiwany opisał charakter działalności prowadzonej przez firmę P., na czym polegała, co było jej przedmiotem, gdzie była prowadzona i potwierdził znajomość z A. W. oraz dokonanie faktycznej dostawy towarów na rzecz firmy M. udokumentowanej fakturami wystawionymi w okresie od 23 maja 2011 r. do 24 stycznia 2014 r., wśród których były również faktury kwestionowane w przedmiotowej sprawie. Przesłuchany w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Okręgowej w Łodzi w dniu 8 sierpnia 2017 r. J. B. potwierdził powyższe (wcześniejsze) zeznania.

Równocześnie z informacji przekazanych przez litewską administrację podatkową wynika, że firma P.1 jest podatnikiem od 17 lipca 2012 r., a jedynym udziałowcem i dyrektorem firmy jest A. W.. Wskazany do korespondencji adres [...] jest adresem firmy U. świadczącej usługi księgowe, przy czym sama firma P.1 nie została odnaleziona pod adresem rejestracji, nie posiada także filii, oddziałów, nie ma również zarejestrowanych nieruchomości oraz środków transportu. Ponadto, firma ta deklaruje dochód, składa deklaracje, nie posiada zaległości, a głównym przedmiotem jej działalności jest sprzedaż hurtowa realizowana na zlecenie (handel przędzą i tkaninami). Towar jest nabywany w Kazachstanie i Uzbekistanie a zbywany w Polsce.

Ponadto, organ odwoławczy przyjął za własne ustalenia organu pierwszej instancji przedstawione na stronach 4-6 oraz 11-15 decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie zakwestionowanych faktur (ich ilości, terminów ich wystawienia, oznaczenia stron, przedmiotu sprzedaży, oraz wykazanych wartości netto i kwot podatku), sposobu płatności (porozumień kompensacyjnych) oraz działalności prowadzonej przez firmy P. i J. (jak była zorganizowana, na czym polegała, gdzie była prowadzona, kto pełnił funkcje kierownicze, jakim majątkiem firmy dysponowały).

Na podstawie (przykładowego) porozumienia kompensacyjnego z dnia 31 lipca 2013 r. ustalono, że:

1. PPHU M. A. W. reguluje swoje zobowiązanie wobec P. K. K. na kwotę 167.960,19 PLN wynikającą z faktury nr [...] z dnia 10 lipca 2013 r. w kwocie 167.960,19 PLN,

2. P. K. K. reguluje swoje zobowiązanie wobec firmy P.1 na kwotę 167.960,19 PLN wynikającą częściowo z faktury nr [...] z dnia 10 maja 2013 r. w kwocie 167.960,19 PLN,

3. P.1 reguluje swoje zobowiązanie wobec firmy PPHU M. A. W. na kwotę 167.960,19 PLN wynikająca częściowo z umowy pożyczki z dnia 30 lipca 2012 r.

Strony oświadczają, że wyrażają zgodę na wzajemną kompensatę w/w należności i zobowiązań na kwotę 167.960,19 PLN. Porozumienie sporządzono w trzech jednobrzmiących egzemplarzach po jednym dla każdej ze stron.

Z przytoczonych okoliczności wynika, że zakwestionowane transakcje z punktu widzenia firmy P. nie miały żadnego racjonalnego uzasadnienia, ponieważ firma ta zakupiła towar (tkaniny) od A. W. (litewska firma P.1), po to tylko aby odsprzedać je ponownie na rzecz firmy M., której właścicielem również był A. W..

Z akt sprawy wynika, że w miesiącach lutym i marcu 2014 r. podatnik odliczył również podatek naliczony w łącznej kwocie 224.033,73 zł z faktur mających dokumentować zakup tkanin bawełnianych wystawionych przez firmę J. T. C.. Także i w tym przypadku organy zakwestionowały prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. faktur uznając, że faktury powyższe nie dokumentują rzeczywistych transakcji, ponieważ firma J. istniejąca - jak wynika z protokołu przesłuchania T. C. - cyt.: "(...) tylko na papierze", która podpisuje jednocześnie kontrakt z firmą P.1 na dostawy towarów o wartości 3.500.000 zł, nie spełniała kryteriów rzetelnej i legalnie prowadzonej działalności gospodarczej. Równocześnie dokonany przez podatnika (A. W.) zakup towarów należących do własnej firmy (P.1) za pośrednictwem innego podmiotu, w sytuacji gdy istniała możliwość ich bezpośredniego nabycia, został przez organy uznany za nieracjonalny, a zawarte między stronami transakcji porozumienia kompensacyjne (zapłaty za towar dokonano częściowo w gotówce częściowo w drodze kompensat) za sporządzone w celu uprawdopodobnienia dokonanych płatności.

W protokole z czynności sprawdzających z dnia 2 czerwca 2014 r., Nr OB-I/446-74/14/P przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Mazowieckim w firmie J. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2014 r. przywołano oświadczenie jej właściciela T. C. opisujące przebieg kwestionowanych transakcji. Według tego oświadczenia towar został nabyty w Uzbekistanie przez litewską firmę P.1 należącą do A. W., który następnie już w Polsce towar ten nabył od T. C.. Towar został przetransportowany do S. (miejsce prowadzenia działalności przez T. C.) ciężarówką, nie był rozładowywany i po godzinie został zabrany przez A. W.. Nabycie towaru nastąpiło na konkretne zamówienie A. W. za pośrednictwem firmy litewskiej, ponieważ opłaty z tytułu cła i podatku od importu towarów na Litwie są korzystniejsze niż w Polsce. Z protokołu tego wynika także, że przedłożone przez T. C. kompensaty wzajemnych należności i zobowiązań wynikających z kwestionowanych faktur dokumentujących powyższe transakcje dotyczą jego starych zaległych zobowiązań wobec A. W., że nie prowadził ewidencji sprzedaży i nabycia VAT oraz książki przychodów i rozchodów przez co transakcji powyższych do ewidencji nie wpisał, oraz że winien złożyć korekty deklaracji VAT-7 za miesiące luty i marzec 2014 r. w związku z błędnym ich wypełnieniem.

Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 3 marca 2015 r. wynika, że w deklaracjach VAT-7 za miesiące luty i marzec 2014 r. T. C. wykazał wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów oraz sprzedaż tkanin przy zastosowaniu 23% stawki podatku, oraz że nie stwierdzono bezpośrednich przesłanek potwierdzających oszustwo lub nieprawidłowości w powyższym zakresie. Z pisma tego wynika również, że organ ten nie występował do litewskiej administracji podatkowej w celu potwierdzenia deklarowanych przez T. C. w pierwszym kwartale 2014 r. wewnątrzwspólnotowych transakcji. Z kolei, z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 2 listopada 2020 r. wynika, że wobec T. C. nie prowadzono kontroli ani postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 r., oraz że w dniu 3 lipca 2016 r. T. C. zmarł. Jak jednakże ustalono - pomimo złożenia przez T. C. deklaracji podatkowych VAT-7 za miesiące luty i marzec 2014 r. z wykazanymi kwotami zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości odpowiednio 112.390 zł (po korekcie 109.777 zł) za luty 2014 r. oraz 111.654 zł za marzec 2014 r. - zobowiązania te nie zostały uregulowane.

Z okoliczności powyższych wynika zatem w ocenie organów, że transakcje te - podobnie jak w przypadku firmy P. - nie miały dla T. C. żadnego sensu gospodarczego bądź ekonomicznego. On sam zgodził się wprawdzie na fizyczny udział w tych transakcjach, ale nie miał żadnego wpływu na ich przebieg, przez co można stwierdzić, że transakcje te z gospodarczego punktu widzenia nie zaistniały.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności organy stwierdziły, że faktury wystawione przez firmy P. oraz J. mające dokumentować sprzedaż tkanin (bawełnianych oraz surowych) na rzecz firmy M., jak również transakcje, które miały mieć miejsce na wcześniejszym etapie fakturowego obrotu pomiędzy firmami P. i J. oraz litewską firmą P.1 miały fikcyjny charakter i nie zaistniały w rzeczywistości. Zasadniczym celem kwestionowanych transakcji było uzyskanie przez podatnika korzyści podatkowych w postaci prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmioty, które tego podatku nie odprowadzały. Z przywołanych powyżej okoliczności wynika, że to podatnik (A. W.) był organizatorem kwestionowanych transakcji, co daje podstawy do przyjęcia, że kwestionowane transakcje miały fikcyjny charakter, skoro ten sam de facto podmiot za pośrednictwem innych firm odkupuje towar będący jego własnością. O fikcyjności tych transakcji świadczy, według organów, także sposób ich rozliczania poprzez porozumienia kompensacyjne.

Mając na uwadze powyższe należy - zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi - uznać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że faktury wystawione przez firmy P. oraz J. na rzecz Strony nie potwierdzają rzeczywistego przebiegu transakcji, które mają dokumentować.

Charakter zakwestionowanych transakcji w odniesieniu do podmiotów wystawiających nierzetelne faktury na rzecz firmy M. wskazuje w ocenie organów na to, że nie posiadały one celu gospodarczego i w zasadzie nie miały ekonomicznego uzasadnienia, a ukierunkowane były wyłącznie na stworzenie fikcji zdarzeń gospodarczych, mających na celu uzyskanie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z kwestionowanych faktur. Mając na uwadze powyższe trudno obiektywnie uznać za wiarygodne, aby podatnik nie miał świadomości, że uczestniczy w transakcjach stanowiących oszustwo podatkowe, skoro sam był ich organizatorem, przez co badanie tzw. dobrej wiary nie ma w tej sytuacji żadnego znaczenia.

W badanym okresie rozliczeniowym skarżącemu zakwestionowano również sprzedaż towarów (materiałów budowlanych) na rzecz firmy J. T. C.. Z akt wynika, że w III kwartale 2013 r. podatnik rozliczył dostawę materiałów budowlanych dokonaną na rzecz firmy J. T. C. udokumentowaną fakturą z dnia 5 września 2013 r., Nr [...] na kwotę netto 103.306,50 zł, VAT 23.760,50 zł. Dostawa ta została także udokumentowana paragonem fiskalnym Nr [...] z dnia 25 września 2013 r. w kwocie i ilości odpowiadającej treści faktury, której nie rozliczono w urządzeniach księgowych i w deklaracji. W aktach sprawy znajduje się wystawiony także przez firmę M. paragon Nr [...] z dnia 5 września 2013 r. na kwotę na kwotę netto 103.306,50 zł, VAT 23.760,50 zł dokumentujący tę samą sprzedaż.

Organ przywołał złożone w dniu 9 stycznia 2014 r. w Urzędzie Skarbowym w Tomaszowie Mazowieckim zeznania T. C., z których wynika, że towaru faktycznie nigdy nie otrzymał, ponieważ zabrali go 04.09.2013 roku inni nabywcy. W dniu 27.09.2013 roku T. C. dokonał sprzedaży paragonowej tego towaru tylko na papierze poprzez wystawienie trzech paragonów. Transakcję tą rozliczył poprzez złożenie w Urzędzie Skarbowym w Tomaszowie Mazowieckim deklaracji VAT-7 za m-c IX2013 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał, że w odniesieniu do wystawionej przez podatnika faktury z dnia 5 września 2013 r., Nr [...] na kwotę netto 103.306,50 zł, VAT 23.760,50 zł organ pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku jest obowiązana do jego zapłaty.

Zasadnie również w ocenie organu odwoławczego zakwestionowano w III kwartale 2013 r. zaniżenie przez podatnika wartość sprzedaży oraz podatku należnego o kwoty odpowiednio 14,48 zł i 3.32 zł wynikające z faktury Nr [...], poprzez jej zaewidencjonowanie w niższych kwotach niż to wynikało z treści faktury oraz o kwoty odpowiednio 146,96 zł i 34,26 zł, poprzez wprowadzenie do obrotu dwóch faktur o Nr [...] wystawionych na rzecz dwóch różnych podmiotów, z których tylko jedna została zaewidencjonowana i rozliczona.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 31 marca 2022 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika A. W., który zarzucił jej naruszenie:

1. art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie w sprawie w sytuacji przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za poszczególne kwartały 2013 i 2014 r., co winno skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia zobowiązania w tym podatku i umorzeniem postępowania w sprawie,

2. art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek uznania, że wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe postanowieniem z dnia 13.09.2016 r. doprowadziło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za poszczególne kwartały 2013 i 2014 r., podczas gdy: - wszczęcie tego postępowania było przedwczesne, miało charakter instrumentalny, jego zasadniczym celem nie było wykrycie i ściganie sprawców przestępstwa skarbowego pozostających w związku z niewykonaniem danego zobowiązania podatkowego, ale wydłużenie czasu na określenie wysokości tego zobowiązania, - nie istniał realny związek pomiędzy wszczęciem dochodzenia a niewykonaniem tego zobowiązania, gdyż związek ten miał charakter jedynie pozorny i formalny, - działanie organów podatkowych pozostaje w sprzeczności z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, jak również z jedną z wartości konstytucyjnych, która uzasadnia wprowadzenie instytucji przedawnienia do prawa podatkowego i stabilizacji stosunków społecznych poprzez wygaszanie zobowiązań podatkowych z uwagi na upływ czasu;

3. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2005.8.60 j.t. ze zm.; dalej: OP) poprzez:

a) dokonanie szczegółowej analizy wyłącznie tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla skarżącego niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu lub nieuzasadnionym zbagatelizowaniu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że skarżący uczestniczył w rzeczywistym obrocie artykułami tekstylnymi, nie miał wiedzy na temat tego, że jego kontrahenci - firma P. K. K. oraz PHU J. T. C. dopuszczali się nieprawidłowości w zakresie podatku VAT polegających na tym, że nie dokonywali odprowadzenia zadeklarowanego podatku VAT należnego na rachunek właściwego urzędu skarbowego,

b) nie podjęcie działań niezbędnych do prawidłowego i pełnego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia ustaleń i dowodów zmierzających do zweryfikowania istnienia lub nieistnienia związków, w tym związków gospodarczych, skarżącego i spornych dostawców, innych niż te wynikające ze spornych faktur, świadomego uczestniczenia skarżącego w procederze, którego elementem było nieodprowadzanie podatku VAT przez firmy P. i J. na rachunek Skarbu Państwa,

c) dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na bezrefleksyjnym i instrumentalnym uznaniu, że skarżący czerpał korzyści z nieodprowadzania przez firmy P. i J. na rachunek Skarbu Państwa, w sytuacji gdy in casu nie wykazano, by skarżący otrzymał bezpośrednio lub pośrednio jakiekolwiek korzyści,

e) bezpodstawne uznanie, że sporne transakcje nie miały sensu ekonomicznego, w sytuacji, gdy stanowiły one formę zwrotu towarów zakupionych przez firmy P. i J. od litewskiego dostawcy P.1 i umożliwiały przedstawicielowi tego podmiotu w Polsce - A. W. tanie i proste odzyskanie towarów oraz przekazanie ich do dalszej dystrybucji na terenie kraju,

f) instrumentalne i bezkrytyczne oparcie większości swoich ustaleń na decyzjach wydanych w stosunku do innych niż skarżący podmiotów będących uczestnikami spornego łańcucha dystrybucji bez jakiejkolwiek weryfikacji w jakich okolicznościach decyzje te były wydane czy były przez podatników zaskarżone, a jeżeli nie to dlaczego,

g) dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci przesłuchania w charakterze świadka K. K. poprzez kontrfaktyczne uznanie, iż z zeznań tych wynika jakoby sprzedaż dokonywana przez firmę P. na rzecz skarżącego nie miało charakteru rzeczywistego w sytuacji gdy świadek nie podważył rzetelności obrotu z firmami M. i P.1;

h) instrumentalne i sprzeczne z racjonalną rozumowaniem przyjęcie, że zapłata za towar w formie kompensaty świadczy o nierzetelnym lub pozornym charakterze transakcji w sytuacji gdy podobny sposób rozliczenia z kontrahentami skarżący stosował we wcześniejszych okresach sprawozdawczych, a także w stosunku do innych odbiorców w okresie objętym niniejszym postępowaniem;

4. art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej polegającego na oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego składanych w toku postępowania przed organem I i II instancji (w szczególności w odwołaniu z 4.11.2019 r. od decyzji organu I instancji), a dotyczących m.in. przesłuchania świadków, wystąpienia do ZUS, itp., które to dowody miały fundamentalne znaczenie dla oceny nie tylko realności spornych transakcji pod względem podmiotowo - przedmiotowym, lecz także okoliczności w jakich do nich dochodziło, w tym przyczyn, dla których strony stosowały rozliczenia kompensacyjne,

5. art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4) lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 17 ust. 1 i ust. 2 VI Dyrektywy Rady, (art. 167 i art. 168 Dyrektywy 2006/112: Wspólny system podatku od wartości dodanej z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz.U.UE.L 06.347.1), dalej: Dyrektywa 112/06), art. 2 tiret 1 i 2 I Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (art. 2 ust. 1 Dyrektywy 112/06) oraz art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.04.90.864/30), poprzez:

a) bezpodstawne pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, mimo że ustalony stan faktyczny i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania wynikających z powołanego rozporządzenia ograniczeń, w myśl zasad neutralności i proporcjonalności, w sytuacji gdy sam fakt nabycia towarów udokumentowanych spornymi fakturami od firm P. i J. nie był kwestionowany,

b) uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy badanie dobrej wiary nie jest obowiązkiem organów podatkowych,

c) uznanie, że dla pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wystarczające jest stwierdzenie, że w związku ze spornymi transakcjami można mu przypisać najlżejszy choćby rodzaj zawinienia (tj. niedbalstwo), w sytuacji, gdy TSUE w powołanych przez skarżącego orzeczeniach podkreślał, iż niedopuszczalne jest przypisywanie działania w złej wierze podatnikowi, któremu nie udowodniono świadomości udziału w nielegalnym procederze, która to okoliczność w stosunku do podatnika nie została w toku żadnego z toczących się w stosunku do niego postępowań wykazana;

6. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez odmówienie skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur wyłącznie dlatego, że sporni kontrahenci skarżącego firmy P. i J. nie zapłaciły zadeklarowanego podatku VAT należnego w sytuacji gdy istnienie spornego towaru a także jego dalsza sprzedaż przez skarżącego nie była przez organy kwestionowana - co nie stanowi w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego przesłanki do odmówienia podatnikowi odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź -Górna z dnia z 15.10.2019 r. - w całości, a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 29 października 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej uzupełnił argumentację skargi.

W piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi ustosunkował się do pisma pełnomocnika strony skarżącej z 29 października 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.) dalej: P.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Zdaniem Sądu, podniesione przez pełnomocnika strony skarżącej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przede wszystkim przepisów art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 O.p. nie znajdują uzasadnienia. Trudno podzielić zarzut, iż organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący do organów podatkowych, nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nie działały wnikliwie, nie zgromadziły w całości materiału dowodowego, w sytuacji gdy wszystkie ustalenia i wywiedzione na ich podstawie oceny, mają potwierdzenie w zebranych w sprawie dowodach. Naruszenie wskazanych przepisów mogłoby mieć znaczenie wyłącznie w sytuacji kiedy skutkowałoby istotnym wpływem na wynik sprawy, przy czym podkreślić należy, że ciężar prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów, co do zasady spoczywa na organach podatkowych.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wszystkie zarzuty skargi, tak procesowe i materialnoprawne, okazały się chybione. Działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie stwierdził także wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na zarzut przedawnienia zobowiązania podniesiony w skardze, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia dopuszczalności prowadzenia przez organy postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. Stosownie do art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej O.p.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstw lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. oraz w tym za wrzesień 2013 r. przedawniłoby się z upływem dnia 31 grudnia 2018 r., natomiast w przypadku zobowiązania podatkowego za IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. termin ten upłynąłby z dniem 31 grudnia 2019 r. Jednak bieg terminu przedawnienia został, zdaniem Sądu, skutecznie zawieszony z dniem 13 września 2016 r. na skutek wszczęcia przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi śledztwa sygn. akt PO II Ds. 114.2016 w sprawie dotyczącej narażenia na uszczuplenie należności podatkowych Skarbu Państwa w wysokości nie mniejszej niż 1.176.151 zł przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą M. w okresie od lipca 2013 r. do marca 2014 r. w Łodzi poprzez działania polegające na wprowadzeniu do obrotu nierzetelnych faktur VAT dokumentujących czynności pozorne w celu obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, tj. o czyn z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 62 § 1 kks w zw. z art. 6 § 1 kks. Działając na podstawie przepisu art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna pismem z dnia 5 grudnia 2018 r., Nr 1010-SEW.721.546.2018.1 poinformował A. W. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. w związku z wszczęciem w dniu 13 września 2016 r. postępowania w sprawie karnej skarbowej związanej z niewykonaniem tego zobowiązania. Zawiadomienie to w dniu 21 grudnia 2018 r. zostało doręczone stronie, a w dniu 11 grudnia 2018 r. Jej pełnomocnikowi.

W skardze pełnomocnik strony skarżącej - wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości - zarzuca naruszenie art. 70 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sytuacji przedawnienia zobowiązania oraz naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 tej ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania, podczas gdy jego wszczęcie było przedwczesne, miało charakter instrumentalny, a jego zasadniczym celem nie było wykrycie i ściganie sprawców przestępstwa, ale wydłużenie czasu na określenie wysokości tego zobowiązania.

W ocenie Sądu wszczęcie postępowania karnego było uzasadnione. Przed jego wszczęciem prowadzona była kontrola podatkowa, a wszczęte postępowanie karne miało oczywisty związek z uchybieniami stwierdzonymi w toku tej kontroli. Przy czym postępowanie karne skarbowe przyjęło formę śledztwa, "zarezerwowaną" do najpoważniejszych przestępstw, a prowadzone jest przez Prokuraturę Okręgową w Łodzi, która wszczęła je po zapoznaniu się z materiałami sprawy PR I Ds. 799.2016 przekazanymi przez Prokuraturę Rejonową Łódź-Górna. Uzasadniając postanowienie o wszczęciu śledztwa Prokurator Prokuratury Okręgowej w Łodzi powołał się na zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożone przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna, z którego wynika, że w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku VAT za miesiące: maj 2011 r. oraz lipiec 2013 r. - marzec 2014 r. zgromadzono materiał dowodowy pozwalający wnioskować, że A. W. jest podmiotem przeprowadzającym fikcyjne transakcje dotyczące dostaw towarów, a faktury z tytułu kupna/sprzedaży artykułów przemysłowych i tkanin wystawiane zarówno przez A. W., jak również przez podmioty działające na wcześniejszym etapie nie dokumentują czynności faktycznie dokonanych. W toku kontroli ustalono równocześnie, że A. W. prowadząc działalność gospodarczą w opisany powyżej sposób uszczuplił należności Skarbu Państwa w podatku VAT w okresie od lipca 2013 r. do marca 2014 r. w kwocie co najmniej 1.176.151 zł, która mieści się w zakresie pojęcia dużej wartości. Duża wartość zdefiniowana w art. 53 § 15 kks jest to wartość przekraczająca w czasie popełnienia czynu pięćsetkrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, które w 2013 r. wynosiło 1.600 zł oraz 1.680 zł w roku 2014, a w myśl art. 15la kks w zw. z art. 37 § 1 kks w sprawach, w których uszczuplenie należności publicznoprawnej jest dużej wartości należy prowadzić śledztwo.

Nie można się zatem zgodzić z podnoszonym w skardze argumentem, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego było w przedmiotowej sprawie przedwczesne, skoro opierało się na materiałach zebranych w toku kontroli.

Brak również przesłanek, aby stawiać zarzuty instrumentalnego wykorzystania wszczęcia postępowania karnego skarbowego do wstrzymania biegu terminów przedawnienia spornych zobowiązań. Podkreślić bowiem należy, że śledztwo zostało wszczęte przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi postanowieniem z dnia 13 września 2016 r., a zatem ponad 2 lata i 3 miesiące przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za III kwartał 2013 r. oraz za miesiąc wrzesień 2013 r. oraz o ponad 3 lata i 3 miesiące przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za IV kwartał 2013 r. oraz za I kwartał 2014 r. Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, NSA w uchwale z 24 maja 2021 r" sygn. akt I FPS 1/21, zwrócił uwagę, że ocena i analiza, czy wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe nie miało pozornego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego winna przebiegać ściśle w okolicznościach danej sprawy podatkowej. W pierwszej kolejności ocenie winien zaś podlegać czas wszczęcia postępowania karnego skarbowego, ponieważ przesłanka ta, zdaniem NSA, jako pierwsza może budzić wątpliwości co do celu wszczęcia tego postępowania (karnego skarbowego), gdy jest ono wszczynane na bardzo krótki czas przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego na ponad 2 lata oraz ponad 3 lata przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji należy zatem, w ocenie Sądu, uznać za uzasadnione okolicznościami sprawy i nie nasuwa wątpliwości co do instrumentalnego wykorzystania instytucji wszczęcia sprawy karnoskarbowej z uwagi na dosyć długi czas do upływu terminu przedawnienia. Ponadto, sprawa karna skarbowa weszła w fazę ad personam, gdyż Prokurator Prokuratury Okręgowej w Łodzi przedstawił podatnikowi zarzut podania nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów VAT-7K za III i IV kwartał 2013 roku oraz za I kwartał 2014 roku w związku z nierzetelnym prowadzeniem ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz ujęciem w tych ewidencjach faktur VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co spowodowało, że podatek należny do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa został uszczuplony o kwotę dużej wartości.

Równocześnie w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Łodzi podjęto następujące czynności:

- postanowieniem z dnia 13 września 2016 r" sygn. akt [...] wszczęto wyżej opisane śledztwo w sprawie dotyczącej narażenia na uszczuplenie należności podatkowych Skarbu Państwa w wysokości nie mniejszej niż 1.176.151 zł przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą M. w okresie od lipca 2013 r. do marca 2014 r. w Łodzi poprzez działania polegające na wprowadzeniu do obrotu nierzetelnych faktur VAT dokumentujących czynności pozorne w celu obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, tj. o czyn z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 62 § 1 kks w zw. z art. 6 § 1 kks;

- postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt [...] przedstawiono A. W. zarzut o to, że w Łodzi w okresie od lipca 2013 roku do marca 2014 roku, będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, działając w krótkich odstępach czasu, iż wykorzystaniem takiej samej sposobności, podał nieprawdę w deklaracjach dla podatku od towarów VAT-7K za III i IV kwartał 2013 roku oraz za I kwartał 2014 roku, złożonych do Urzędu Skarbowego Łódź-Górna, w związku z nierzetelnym prowadzeniem za wyżej wymienione okresy rozliczeniowe ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz ujęciem w tych ewidencjach faktur VAT, wystawionych na rzecz firmy PHU M. A. W. między innymi przez P. K. K. - 21 faktur na łączną kwotę z kwotą podatku VAT 387.072,17 zł, 4 faktur od firmy PPHU J. na kwotę 224.033,73 zł, 27 faktur od firmy S. S. M. na kwotę 210.272,05 zł, 10 faktur od firmy S.1 s.c. S. M.. R. M. na kwotę 76.119.65 zł, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co spowodowało, że podatek należny do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa został uszczuplony o łączną kwotę 918.433.00 zł co stanowi kwotę dużej wartości tj., o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, art. 7 § 1 kks,

- w dniu 3 sierpnia 2017 r. przesłuchano w charakterze podejrzanego A. W.,

- w dniu 3 sierpnia 2017 r. przesłuchano w charakterze podejrzanego K. K..

- w dniu 8 sierpnia 2017 r. przesłuchano w charakterze podejrzanego J. B.;

- postanowieniem z dnia 10 września 2017 r., sygn. akt [...] zawieszono śledztwo przeciwko między innymi A. W. ze względu na toczące się przed organami administracji skarbowej postępowania kontrolne dotyczące podmiotów występujących w prowadzonym postępowaniu karnym.

Wszczęte przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi śledztwo wiązało się z czynami określonymi w art. 56 § 1 kks w zw. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 62 § 1 kks w zw. z art. 6 § 1 kks. Nie budzi zatem wątpliwości, że wszczęcie powyższego postępowania obligowało organy podatkowe - w świetle art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c Ordynacji podatkowej - do poinformowania podatnika o skutku, który wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe powoduje dla biegu terminu przedawnienia, co miało miejsce przed końcem 2018 r.

Ponadto, jak zasadnie podniósł DIAS w zaskarżonej decyzji, ze względu na pozycję i kompetencje prokuratora jako organu ochrony prawnej, pełniącego szczególną rolę w postępowaniu karnym, w tym w postępowaniu karnym skarbowym, sprowadzającą się również do oceny - w ramach nadzoru - zasadności, sprawności i prawidłowości przebiegu postępowania, nie sposób przyjąć, by miał on uczestniczyć, czy też się przyczyniać do "pozorowanego" czy "instrumentalnego" prowadzenia sprawy karnej skarbowej dla potrzeb wstrzymania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Trudno jest przypisać prokuratorowi wszczynanie postępowania przygotowawczego (śledztwa) w sprawie karnej skarbowej tylko po to, aby zniweczyć umarzający efekt przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z tych względów zarzuty skargi dotyczące kwestii przedawnienia należy, zdaniem Sądu, uznać za bezzasadne.

Przechodząc do meritum podnieść trzeba, że wbrew zarzutom zawartym w skardze organy zebrały cały niezbędny materiał dowodowy pozwalający na ocenę, że sporne w tej sprawie faktury wystawione przez firmy P. oraz J. mające dokumentować sprzedaż tkanin bawełnianych oraz surowych na rzecz firmy skarżącego - M., jak również transakcje, które miały mieć miejsce na wcześniejszym etapie fakturowego obrotu pomiędzy firmami P. i J. oraz litewską firmą skarżącego - P.1 miały fikcyjny charakter i nie zaistniały w rzeczywistości. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, zasadniczym celem kwestionowanych transakcji było uzyskanie przez skarżącego korzyści podatkowych w postaci prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmioty, które tego podatku nie odprowadzały. Z przedstawionych przez organy ustaleń wynika, że to skarżący był organizatorem kwestionowanych transakcji sprowadzając z Uzbekistanu i Kazachstanu do swojej litewskiej firmy P.1 towar, który następnie - za pośrednictwem polskich firm P. i J. - został fakturowo zakupiony przez firmę M. należącą również do skarżącego. Już choćby tylko te, przywołane powyżej okoliczności, dawały podstawy do przyjęcia, że kwestionowane transakcje miały fikcyjny charakter, skoro ten sam podmiot (skarżący) za pośrednictwem innych firm - dla których transakcje te nie miały żadnego racjonalnego uzasadnienia - odkupuje towar będący jego własnością.

O fikcyjności tych transakcji świadczy także sposób ich rozliczania poprzez porozumienia kompensacyjne. Na podstawie tych porozumień firma M. regulowała bowiem swoje zobowiązania wobec P., firma P. regulowała swoje zobowiązania wobec firmy P.1 a firma P.1 regulowała swoje zobowiązania wobec firmy M., co oznacza, że skarżący płacił sam sobie. Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku transakcji z firmą J., gdzie kompensata oznaczała odkupienie towaru od firmy J., która złożyła zamówienie na tkaniny z firmy P.1 i nie była w stanie się rozliczyć, ponieważ - jak wynika z wyjaśnień T. C.- transakcje te odbyły się na zamówienie A. W., za pośrednictwem firmy litewskiej ze względu na korzystniejsze opłaty z tytułu cła i podatków, a dla T. C., który działalność prowadził tylko formalnie, faktury te nie miały znaczenia.

Podkreślić przy tym należy, że opisany przez K. K. (protokół przesłuchania z 14 stycznia 2015 r. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Łódź-Polesie) mechanizm obrotu sprowadzanymi do Polski za pośrednictwem litewskiej firmy towarami pochodzącymi z Uzbekistanu i Kazachstanu dotyczy również transakcji kwestionowanych w przedmiotowej sprawie i polega na obciążeniu podatkiem z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) firmy P., która nie regulowała należnych zobowiązań, podczas gdy przepływ finansów następował pomiędzy należącymi do skarżącego firmami P.1 oraz M.. Należności pomiędzy tymi firmami, tj. P.1, P. J. oraz M., były bowiem regulowane poprzez kompensatę wzajemnych zobowiązań.

Dokonując oceny prawidłowości faktur wystawionych przez firmy P. oraz J. do odliczenia wynikającego z nich podatku naliczonego należy przywołać art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a powyższej ustawy wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Powołane przepisy oznaczają zatem, że nabywca towarów i usług ma prawo obniżyć podatek należny o podatek naliczony określony w fakturach VAT dokumentujących ich nabycie, jednak w celu odliczenia podatku naliczonego muszą być spełnione kumulatywnie niżej wskazane przesłanki. Po pierwsze, odliczyć podatek naliczony może wyłącznie podatnik podatku od towarów i usług działający w takim charakterze, po drugie, wystawca faktury otrzymanej przez nabywcę musi być podatnikiem dokonującym dostawy towarów lub usług w ramach prowadzonej przez siebie samodzielnie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 tej ustawy, po trzecie, faktyczne nabycie towaru lub usługi musi mieć związek ze sprzedażą opodatkowaną. Spełnienie określonych powyżej warunków umożliwia podatnikowi odliczenie podatku naliczonego wynikającego z faktury potwierdzającej nabycie towarów lub usług.

Zatem podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, co jest jednakże niewystarczające do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Żeby mówić o podatku od towarów i usług musi zatem zaistnieć czynność. Każda czynność - dla wywarcia w systemie podatku od towarów i usług pełnych skutków charakterystycznych dla czynności opodatkowanej - musi zaś cechować się "stroną materialną" oraz "stroną formalną". Czynność nieposiadająca "strony materialnej" to taka, która ma jedynie swój obraz w dokumentacji, lecz nie została w rzeczywistości przeprowadzona.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane transakcje nie posiadały celu gospodarczego i w zasadzie nie miały ekonomicznego uzasadnienia, a ukierunkowane były wyłącznie na stworzenie fikcji zdarzeń gospodarczych, mających na celu uzyskanie przez skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z kwestionowanych faktur. Mając na uwadze powyższe trudno uznać za wiarygodne twierdzenie, że podatnik nie miał świadomości, że uczestniczy w transakcjach stanowiących oszustwo podatkowe, skoro sam był ich organizatorem, przez co badanie tzw. dobrej wiary nie ma w tej sytuacji żadnego znaczenia.

Podkreślić należy, że organy nie kwestionują, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały określone zdarzenia faktyczne, które zasadniczo mogłyby stanowić wystarczający dowód na to, że dana transakcja faktycznie zaistniała, i że w jej przypadku nie doszło do jakiegokolwiek oszustwa. Takimi okolicznościami w przedmiotowej sprawie wydają się być istniejące w rzeczywistości towary, podmioty, które były zarejestrowane jako podatnicy podatku od towarów i usług. Jednakże okoliczności te, w realiach przedmiotowej sprawy, tj. stwierdzonego w sprawie procederu oszustwa na gruncie podatku od towarów i usług, nie mają takiej mocy. Podkreślić bowiem trzeba, że zasadniczą cechą tego rodzaju oszustw jest to, że jego uczestnicy celowo podejmują działania zmierzające do ukrycia rzeczywistego charakteru poszczególnych etapów transakcji, poprzez nadanie im pozorów zwykłych transakcji gospodarczych, prawidłowo przeprowadzonych i udokumentowanych. Co więcej, podejmowane też są działania celem stworzenia wrażenia, że szereg następujących po sobie transakcji ma zupełnie niezależny od siebie charakter. Na marginesie wskazać trzeba, że gdyby tego rodzaju "dowody" były przesądzające w sprawie, to organy podatkowe nie miałyby skutecznych możliwości przeciwdziałania tego rodzajom oszustwom.

Z ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonego postępowania wynika m.in., że:

- w łańcuchu dostaw występuje szereg firm, w tym firma zarządzana przez skarżącego na Litwie, tj. P.1,

- należąca do skarżącego litewska firma P.1 ma dokonywać wewnątrzwspólnotowych dostaw na rzecz firm P. K. K. oraz J. T. C.,

- pełnomocnik firmy P., J. B., zna się prywatnie od wielu lat ze skarżącym,

- firmy P. oraz J. nie wpłacają podatku VAT należnego na terytorium kraju m.in. od dostaw udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz skarżącego,

- transport towarów ma miejsce bezpośrednio z firmy P.1 (por. zeznania J. B.) do firmy skarżącego,

- firmy P. oraz J. fakturując sprzedaż tkanin w omawianym łańcuchu dostaw towaru tego bezpośrednio nie otrzymały, nie magazynowały, ani też nie transportowały, - rozliczenia za faktury między P.1 (firma skarżącego na Litwie) a firmami P. i J. oraz firmą M. (firma skarżącego w Polsce) miały odbywać się w drodze kompensat.

Nie można zatem w świetle powyższych okoliczności zgodzić się z podnoszonym w skardze zarzutem pominięcia oraz zbagatelizowania tej części materiału dowodowego, która potwierdza uczestnictwo skarżącego w rzeczywistym obrocie artykułami tekstylnymi oraz świadczy o jego niewiedzy o nieprawidłowościach, jakich dopuszczali się jego kontrahenci (firmy P. oraz J.) poprzez nieodprowadzanie zadeklarowanego podatku należnego. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika bowiem, że kwestionowane transakcje, które miały mieć miejsce właśnie pomiędzy tymi firmami: P.1, P. i J. oraz M. w rzeczywistości nie miały miejsca. Świadczą zaś o tym ustalenia dokonane przez właściwe dla firm P. oraz J. organy podatkowe, informacje dotyczące firmy P.1 przekazane przez litewską administrację podatkową, zeznania przesłuchanych osób - K. K., J. B. oraz T. C., a także pozostałe okoliczności dotyczące kwestionowanych transakcji,tj.: bezpośrednie przemieszczenie towarów pomiędzy firmami należącymi do skarżącego, rozliczanie płatności w formie kompensat, brak odprowadzenia należnego podatku od towarów i usług przez firmy P. i J. oraz ich "fakturowe" uczestnictwo (pośrednictwo) w zorganizowanym de facto przez skarżącego łańcuchu dostaw. Ta ostatnia okoliczność przesądza zaś w ocenie Sądu o tym, że skarżący - sam będąc uczestnikiem (organizatorem) fikcyjnego ciągu transakcji - wiedział o nieprawidłowościach, jakich dopuszczali się jego kontrahenci.

Należy zatem wobec powyższego stwierdzić, że w omawianym łańcuchu dostaw zachodziło zjawisko, polegające na kreowaniu transakcji handlowych według z góry ustalonego schematu, przy czym dzięki temu mechanizmowi skarżący dokonał pomniejszenia podatku naliczonego z faktur, z których podatek VAT nie został odprowadzony do budżetu Państwa, a w spornych transakcjach występuje brak gospodarczego uzasadnienia dla udziału w łańcuchu dostaw firm P. oraz J., skoro faktycznie towar trafiał z litewskiej firmy skarżącego do jego polskiej firmy.

Opodatkowaniu mogą podlegać tylko te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika. Ustalone w niniejszej sprawie okoliczności wskazują, że zakwestionowane faktury stwierdzające nabycie wskazanych tkanin nie dokumentowały rzeczywistego obrotu gospodarczego. Z wystawieniem tych faktur nie łączyła się faktyczna dostawa towarów w sensie przeniesienia na nabywcę prawa rozporządzania towarem jak właściciel. Faktura zaś, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej podmiotami, nie daje prawa do odliczenia podatku w niej zawartego.

Zdaniem Sądu, za prawidłowe uznać należy również rozstrzygnięcie w odniesieniu do faktury z dnia 5 września 2013 r., Nr [...] na kwotę netto 103.306.50 zł, VAT 23.760,50 zł wystawionej przez skarżącego na rzecz firmy J., której nie rozliczono w urządzeniach księgowych i w deklaracji, co skutkowało zastosowaniem art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, oraz że skarżący zaniżył wartość sprzedaży oraz podatku należnego o kwoty odpowiednio 14.48 zł i 3.32 zł wynikające z faktury Nr [...] z dnia 4 lipca 2013 r., poprzez jej zaewidencjonowanie w niższych kwotach niż to wynikało z treści faktury oraz o kwoty odpowiednio 146,96 zł i 34,26 zł, poprzez wprowadzenie do obrotu dwóch faktur o Nr [...] z dnia 4 września 2013 r. wystawionych na rzecz dwóch różnych podmiotów, z których tylko jedna została zaewidencjonowana i rozliczona.

Nieuzasadniony jest, zdaniem Sądu, zarzut skargi oparcia dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń na decyzjach wydanych w stosunku do innych niż strona podmiotów będących uczestnikami spornego łańcucha dostaw bez jakiejkolwiek weryfikacji, w jakich okolicznościach były one wydane oraz dlaczego nie zostały zaskarżone. Wskazać tu należy, że jedyną decyzją wydaną w stosunku do innych niż skarżący uczestników spornego łańcucha dostaw, jaką uwzględniono podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z dnia 16 maja 2017 r., Nr 1012-SPV2.4103.5.2017.RW/39905 w zakresie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2014 r. wydana w stosunku do firmy P. K. K.. Natomiast okoliczności, w jakich decyzja ta została wydana, oraz powody, dla których strona tego postępowania - firma P. K. K. - nie wniosła od niej odwołania, dla podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia zdaniem Sądu nie mają znaczenia.

Podkreślenia wymaga również okoliczność, że w przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane "fizyczne" istnienie towarów (tkanin), wobec tego nie mają znaczenia argumenty dotyczące przeprowadzenia dowodów w celu wyjaśnienia przebiegu w większości niekwestionowanych transakcji dokonywanych w dalszym krajowym obrocie. W niniejszej sprawie zakwestionowano bowiem faktury wystawione przez firmy P. oraz J., poprawne pod względem formalnym, ale które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, jakie miały mieć miejsce pomiędzy podmiotami wykazanymi na nich jako sprzedawca (wystawca) i nabywca (odbiorca). Uwidocznione na spornych fakturach nabycia i dostawy miały na celu oszustwo podatkowe ukierunkowane na osiągnięcie korzyści majątkowej z wykorzystaniem mechanizmu VAT, co wyjaśniono powyżej, a skarżący - jako osoba występująca na każdym etapie łańcucha transakcji i kreujący łańcuch dostaw, musiał zdawać sobie sprawę z tego, że biorąc udział w kwestionowanych transakcjach obrotu tymi towarami nie uczestniczył w zwykłym obrocie handlowym realizującym cele gospodarcze, ale w procederze polegającym na wykorzystaniu mechanizmu rozliczania VAT do wyłudzenia korzyści finansowej. Okoliczność, że w analizowanym stanie faktycznym rzeczywiście istniały towary i formalnie istniały zarejestrowane podmioty podatku VAT oraz zostały przez nie wystawione faktury, nie świadczą na korzyść skarżącego, gdyż z zebranych dowodów wynika, że były to działania ukierunkowane na dokonanie oszustwa podatkowego, a nie na normalny obrót handlowy.

Reasumując, w opinii Sądu, nie są uzasadnione ani zarzuty naruszenia prawa procesowego, ani prawa materialnego, organ prawidłowo zastosował przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT, nie naruszył jednocześnie wskazanych w skardze przepisów 112 Dyrektywy VAT, ani też art. 86 ust. 1 i 2 ustawy VAT.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.151 P.p.s.a należało skargę oddalić.

mko