Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1403/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 188, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1274/15 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1274/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości uchylił zaskarżoną decyzję.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. M. [...] w O. przywrócenie możliwości podłączenia trzonu kuchennego do przewodu dymowego w celu umożliwienia prawidłowego podłączenia kuchni węglowej w mieszkaniu nr [...] przy ulicy M. [...] należącym do B. P. w terminie do 15 września 2015 r. Organ wskazał, że trzon kominowy został poddany w latach 2003-2004 modernizacji w oparciu o przedłożone ekspertyzy: kominiarską i techniczną. Na skutek tej modernizacji doszło do zablokowania przewodu, do którego dotychczas podłączona była kuchnia westfalka w mieszkaniu nr [...], a obecnie brak wolnych przewodów w trzonie kominowym nie pozwala na podłączenie kuchni węglowej w tym mieszkaniu. Dalej organ zauważył, że z poczynionych ustaleń wynika, że westfalka była podłączona do trzonu kominowego także i przed remontem oraz funkcjonowała prawidłowo, a okoliczność ta była znana administratorowi, gdyż dokonywano okresowych przeglądów przewodów kominowych. Dlatego też w ocenie organu niezrozumiałe jest nieuwzględnienie przy modernizacji komina faktu korzystania przez użytkowników mieszkania nr [...] z kuchni węglowej, skoro kuchnia ta znajdowała się w tym lokalu i była użytkowana od lat.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. M. [...] w O.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty decyzją z dnia [...] września 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powołując się na art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji powinien był wykazać, w jaki sposób ustalony stan techniczny obiektu narusza normę prawa, czyli którym wymaganiom, wynikającym z obowiązujących przepisów, nie odpowiada stan techniczny obiektu budowlanego oraz w jaki sposób stwierdzone nieprawidłowości mają zostać usunięte, w sytuacji, gdy z ekspertyzy technicznej wynika, że komin działa prawidłowo. Organ zauważył również, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego może dotyczyć nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych zazwyczaj z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów, konserwacji, brak kontroli właściciela lub zarządcy. Tymczasem z materiału dowodowego sprawy nie wynika, że zaistniała sytuacja jest skutkiem zaniechania wykonania obowiązków określonych w art. 61 Prawa budowlanego, gdyż Wspólnota w latach 2003-2004 wykonała modernizację spornego komina, a w kolejnych latach podejmowała również inne prace remontowe. Zaistniała sytuacja, zdaniem organu, powstała zatem prawdopodobnie w wyniku przeprowadzonej modernizacji komina, podczas której zablokowano przewód, do którego dotychczas podłączona była kuchnia westfalka. Natomiast do nieprawidłowości wynikających z wykonania robót budowlanych wskazany jest tryb z art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podniósł także, że budynek od początku istnienia przystosowany był do pieców kaflowych i kuchni węglowych, a z akt sprawy wynika, że w obiekcie wykonano roboty budowlane polegające na wykonaniu nowej instalacji centralnego ogrzewania. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zaistniała konieczność ustalenia charakteru wykonanych robót budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła B. P., podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca i niesprawiedliwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał skargę za zasadną i wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do kwestii legitymacji skarżącej do wystąpienia ze skargą w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że skarżąca ma w niniejszej sprawie swój własny, indywidualny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego (art. 140 i następne K.c.). Brak bowiem możliwości korzystania z kuchni węglowej w jej mieszkaniu może prowadzić do naruszenia prawa skarżącej do korzystania z nieruchomości, czyli lokalu mieszkalnego stanowiącego jej własność.

Sąd pierwszej instancji wskazał także, że decyzja kasatoryjna w trybie art. 138 § 2 K.p.a. może być wydana w administracyjnym toku instancji tylko w określonym w tym przepisie przypadku, który nie zaistniał w niniejszej sprawie. Sąd zauważył, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że brak możliwości podłączenia użytkowania kuchni węglowej wynika z nieodpowiedniego stanu technicznego trzonu kominowego, który nie przewiduje bezpiecznej możliwości podłączenia, a w przypadku takiego podłączenia tego urządzenia może zagrażać zdrowiu ludzi. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji przeprowadził ustalenia co do zakresu przeprowadzanej modernizacji komina. Sąd wskazał zatem, że w przypadku gdy organ odwoławczy dokonując powtórnego rozpoznania sprawy stwierdzi, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo lub też w wystarczającym zakresie, a organ dokonał jedynie niewłaściwej jego oceny, może uchylić decyzję i orzec co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Ponadto Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi odwoławczemu, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 Prawa budowlanego budynku może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego i nie może być wykorzystywany do usunięcia innych, niż przewidziane w nim nieprawidłowości. Tak więc przepis ten nie służy do doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem jeśli ta niezgodność wynika z przesłanek wymienionych w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Jednak Sąd zauważył, że z wykładni art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że przepis ten ma zastosowanie do przypadków szczególnego zaniedbania obowiązków ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w odniesieniu do jego stanu technicznego. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, czy obiekt ten został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę (zgłoszenie) i zgodnie z jego postanowieniami, czy też w warunkach samowoli budowlanej. A zatem w sytuacji gdy powstanie konieczność natychmiastowej ingerencji organów nadzoru budowlanego np. gdy obiekt budowlany zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, to istnieje konieczność wręcz natychmiastowej interwencji organów, a oczekiwanie na wynik postępowania legalizacyjnego skutkowałoby wypaczeniem celu postępowania zmierzającego do nałożenia na właściciela obiektu obowiązków zmierzających do poprawy stanu technicznego obiektu. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie mogłoby dojść do takiej sytuacji, w której w ogóle nie byłoby możliwe ani ustalenie zakresu robót wykonanych przy modernizacji komina, ani też jednoznaczne ustalenie przyczyny braku możliwości podłączenia kuchni węglowej do komina, a skarżąca w dalszym ciągu nie mogłaby z kuchni tej korzystać w sposób bezpieczny, mimo że – jak podał sam organ – budynek od początku istnienia był przystosowany do pieców kaflowych i kuchni węglowych.

Sąd zauważył również, że niezależnie od tego czy obowiązki byłyby nakładane w trybie art. 51 Prawa budowlanego, czy też w trybie art. 66 Prawa budowlanego, to i tak ich adresatem powinna być Wspólnota Mieszkaniowa. Kominy i przewody instalacji wentylacyjnej należą bowiem do części wspólnej budynku i żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina czy kanału kominowego. Również sam fakt korzystania z takiego komina czy kanału kominowego przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie przesądza o jego przynależności do tego lokalu w znaczeniu prawnym.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy powinien ponownie rozpoznać sprawę w postępowaniu odwoławczym mając na względzie wskazania Sądu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przez przyjęcie przez Sąd, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 2 K.p.a. zamiast we własnym zakresie uzupełnić postępowanie dowodowe, podczas gdy stan faktyczny w sprawie nie został należycie wyjaśniony przez organ pierwszej instancji; konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie a zarzuty co do trybu w jakim prowadzone jest postępowanie uniemożliwiają wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy ze względu na groźbę naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez przyjęcie, że postępowanie powinno być prowadzone w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego zamiast w trybie art. 50 – 51 Prawa budowlanego, podczas gdy ze względu na niewyjaśniony stan faktyczny przedwczesnym jest jednoznaczne określenie trybu w jakim powinno być prowadzone przedmiotowe postępowanie administracyjne;

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten może stanowić podstawę do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego części obiektu budowlanego wynikającego z robót budowlanych wykonanych niezgodnie z przepisami z pominięciem art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

W oparciu o powyższe zarzuty [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi B. P. na decyzję z dnia [...] września 2015 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a w obu przypadkach o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącej na rzecz organu według norm przepisanych

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył pełnomocnik skarżącej wnosząc o jej oddalenie w całości. Pełnomocnik wniósł również o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 2 K.p.a., w sytuacji gdy stan faktyczny w sprawie nie został należycie wyjaśniony przez organ pierwszej instancji.

Podkreślić należy, że przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w pierwszej instancji stanowiła decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., to jest tzw. decyzja kasacyjna. Kontrola ta sprowadzała się zatem do oceny, czy zaistniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji opartej na art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 138 § 2 K.p.a. organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy stwierdzi, że naruszył on przepisy procesowe nieprzeprowadzając postępowania wyjaśniającego, albo wprawdzie je przeprowadzając, ale z rażącym, naruszeniem przepisów procesowych, np. niedokonując ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy wymagających przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Naruszenie takie nie może być bowiem usunięte przez organ odwoławczy w wyniku przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, gdyż naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego powodem wydania przez ten organ decyzji kasacyjnej było uznanie, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istotnej okoliczności faktycznej mającej wpływ na wynik sprawy, to jest nie ustalił charakteru wykonanych robót budowlanych prowadzonych przez Wspólnotę Mieszkaniową w latach 2003-2004, a dotyczących modernizacji spornego komina. Nie uwzględnił również okoliczności, że w wyniku prowadzonych inwestycji w nieruchomości przy ul. M. [...], w której znajduje się lokal nr [...], wykonano roboty budowlane polegające na wykonaniu nowej instalacji centralnego ogrzewania. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy nie można stwierdzić, że stan techniczny trzonu kominowego jest nieodpowiedni. Również w decyzji organu pierwszej instancji podniesiono, że z ekspertyzy stanu technicznego z dnia 3 czerwca 2013 r. wynika, że komin działa prawidłowo i może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. A zatem organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nakazując usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości nie wskazał jakie przepisy dotyczące użytkowania istniejących obiektów budowlanych (warunki techniczne) zostały naruszone. Dokonanie powyższych ustaleń umożliwi dopiero, jak wskazał organ odwoławczy, określenie przedmiotu postępowania i zastosowanie w sprawie właściwego przepisu prawa materialnego, co powoduje, że nie miał on możliwości wydać w sprawie decyzji merytorycznej.

Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie uwzględnił jednak stanowiska organu odwoławczego, co do konieczności uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, przyjmując, że niezależnie od ustalenia zakresu robót wykonanych przy modernizacji komina, czy też jednoznacznego ustalenia przyczyn braku możliwości podłączenia kuchni węglowej do komina, skarżąca powinna mieć możliwość korzystania z kuchni w sposób bezpieczny, gdyż budynek od początku istnienia był przystosowany do pieców kaflowych i kuchni węglowych. W ocenie Sądu wątpliwości mógł budzić jedynie sposób sformułowania obowiązku nałożonego na Wspólnotę Mieszkaniową, jednak jak zauważył Sąd zarówno oceny tak sformułowanego obowiązku, jak i ewentualnej jego konkretyzacji mógł dokonać sam organ odwoławczy.

Sąd pierwszej instancji w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy dokonał niewłaściwej oceny decyzji organu odwoławczego wydanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję słusznie uznał, że materiał dowodowy zebrany w pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy. Brak było również podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 K.p.a.). Sąd pierwszej instancji przedstawiając swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, pominął bowiem całkowicie okoliczność (pomimo powołania się na nią w uzasadnieniu orzeczenia), że kominy i przewody instalacji wentylacyjnej należą do części wspólnej budynku i właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina czy kanału kominowego. Tak więc sam fakt korzystania z takiego komina czy kanału kominowego przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie przesądza o jego przynależności do tego lokalu w znaczeniu prawnym. Przy czym zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892, ze zm.) zarząd nieruchomością wspólną, którą zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. ustawy stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, sprawuje zarząd wybrany przez ogół właścicieli lokali. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie (art. 22 ust. 1 ww. ustawy), natomiast do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (art. 22 ust. 2 ww. ustawy). Z kolei przykładowe czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu wymieniono w art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali, zaliczając do nich m.in. przebudowę budynku. Mając zatem na uwadze, że kominy i przewody instalacji wentylacyjnej stanowią nieruchomość wspólną budynku, organ pierwszej instancji prowadząc ponownie postępowanie powinien ustalić czy decyzja zarządu dotycząca modernizacji lub przebudowy komina w 2003-2004 r. była czynnością podjętą w ramach zwykłego zarządu czy też czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Ponadto należy także ustalić czy zostały spełnione wymogi prawne do dokonania modernizacji lub przebudowy komina w przedmiotowym budynku mieszkalnym. Wyjaśnienia wymaga przede wszystkim czy Wspólnota Mieszkaniowa podjęła decyzję o rezygnacji z korzystania w mieszkaniach z pieców oraz kuchni węglowych i czy wymogi formalne takiej decyzji zostały spełnione. Stosownie bowiem do art. 12 ust. 1 ustawy o własności lokali właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem. A zatem może się również okazać, że po dokonanej zgodnie z prawem przebudowie komina nie istnieje obecnie możliwość podłączenia do niego kuchni węglowej, gdyż byłoby to niezgodne z jego przeznaczeniem. Decyzja w kwestii sposobu ogrzewania w budynku należy do Wspólnoty Mieszkaniowej a nie do właścicieli lokali mieszkalnych.

Tym samym prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, że stan faktyczny w niniejszej sprawie nie został w sposób właściwy ustalony. Prowadzenie rozważań w jakim trybie powinno być prowadzone przedmiotowe postępowanie administracyjne jest przedwczesne. Nieuprawnione jest przy tym twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że w aktualnie ustalonym stanie faktycznym są podstawy do niezwłocznego zastosowania art. 66 Prawa budowlanego, bowiem obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. Z ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego z dnia 3 czerwca 2013 r. wynika bowiem jednoznacznie, że komin działa prawidłowo i może być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem.

W takim stanie sprawy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2015 r., na podstawie art. 188 P.p.s.a w związku z art. 151 P.p.s.a.

Uwzględniając natomiast trudną sytuację materialną skarżącej, która uzasadniła przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Zasadą jest bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga o kosztach postępowania tylko pomiędzy stronami. W pozostałym zakresie stosowne wnioski powinny być kierowane do właściwych w sprawie wojewódzkich sądów administracyjnych, co wprost wynika z treści art. 254 § 1 P.p.s.a.