Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1400/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Michał Sowiński, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1400/09

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO", utrzymało w mocy decyzję Gminy Wójta R., zwanego dalej "Wójtem", z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], orzekającą o ustaleniu dla F. K., zwanego dalej "skarżącym", opłaty w wysokości 3 780,00 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] we wsi S. gmina R. (1/3) w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Wójt ustalił w odniesieniu do skarżącego przedmiotową opłatę. Od powyższej decyzji odwołał się skarżący, podnosząc, że opłata nie powinna być naliczana w związku ze zbyciem jedynie udziału w nieruchomości, a nie całej nieruchomości. Rozpatrzywszy odwołanie, SKO utrzymało decyzję Wójta w mocy. Odnosząc się do zarzutu odwołania SKO podniosło, że jest on nietrafny. Sprawa dopuszczalności obejmowania opłatą zbycia udziału nieruchomości została bowiem rozstrzygnięta przez orzecznictwo sądów administracyjnych (organ powołał uchwała NSA z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt OPK 17/98 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt II Sa/Rz 495/08).

W skardze na decyzję SKO skarżący podtrzymał zarzut podnoszony w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270zpóźn.zm-zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić albowiem zaskarżona decyzja odpowiada zarówno przepisom postępowania administracyjnego, to jest przepisom k.p.a., jak i przepisom prawa materialnego, tj. w szczególności przepisom 36 ust.4 i następnym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wzrost wartości nieruchomości zbytej przez skarżącego został w prawidłowy i wiarygodny wykazany w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z art.36 ust.4 ustawy jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości.

Zgodnie z art.195 kodeksu cywilnego własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Każdy ze współwłaścicieli posiada udział w prawie własności, którym może swobodnie dysponować. Konstrukcja prawna współwłasności przewiduje, że każdy ze współwłaścicieli jest właścicielem całej nieruchomości, z tym że jego prawo jest ograniczone przez uprawnienia pozostałych współwłaścicieli. Nie ma zatem podstaw do różnicowania sytuacji prawnej właściciela i współwłaściciela. Różnica polega jedynie na tym, iż temu pierwszemu przysługuje prawo w całości, natomiast drugiemu ułamkowy udział w tym prawie.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.