Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 132/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 05 lipca 2006r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji organu pierwszej instancji oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2005r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w wydanej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym w formie ryczałtu od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2000r.

Sprostowanie dotyczyło daty wydania decyzji, gdzie organ omyłkowo wpisał wrzesień zamiast październik.

Organ wskazał na art. 215 ordynacji podatkowej i stwierdził, że proste zestawienie treści uzasadnienia z uwidocznioną datą wskazuje na oczywistość omyłki i nie jest sprzeczne z prawem, gdyż nie wpływa na datę ustalenia zobowiązania.

W skardze zarzucono naruszenie prawa podatkowego materialnego, tj. art. 21 § 1 pkt 2) w zw. z art. 145 § 1 ordynacji poprzez wadliwe doręczenie decyzji oraz naruszenie prawa proceduralnego poprzez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja ustalająca ze swej istoty nie jest pismem, o jakim mowa w art. 145 ordynacji, a jej doręczenie określone w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy nie jest doręczeniem, do którego ma zastosowanie tamten przepis. W sprawie nie zostało udzielone pełnomocnictwo do doręczeń i w takim wypadku doręczenie pełnomocnikowi skarżącej nie było skuteczne. Natomiast brak doręczenia uniemożliwiał prostowanie decyzji. Dalej podniesiono, że prostowanie omyłki w dacie wydania decyzji powinno nastąpić w formie decyzji, o jakiej mowa w art. 213 § 2 w zw. z § 1 ordynacji. W przeciwnym wypadku to doręczenie postanowienia, a nie decyzji kreowałoby zobowiązanie podatkowe. Zakwestionowano oczywistość omyłki, gdyż sprostowanie dotyczyło dwóch z trzech wydanych na skarżącą decyzji. Pierwotnie wszystkie te decyzje opatrzono tą samą datą wydania.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Organ prawidłowo zastosował art. 215 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz.U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).

W ocenie Sądu oczywiście omyłkowo wpisana data wydania decyzji konstytutywnej może być prostowana w trybie art. 215 Ordynacji.

Z uzasadnienia decyzji wynika, iż została ona wydana po czynnościach dokonanych w październiku. Ponadto, Sąd stwierdził, że omyłka pisarska w dacie wydania w postaci zapisu cyfry "9" a nie "10" nie musi być czymś wątpliwym nawet, jeżeli nastąpi ona w dwóch decyzjach adresowanych do tego samego podatnika obok trzeciej, w której cyfra "9" była zapisana prawidłowo. W sprawie nie zachodziły żadne okoliczności, które czyniłyby niepewnym takie stwierdzenie.

Nie ma racji pełnomocnik wskazując w skardze na art. 213 Ordynacji. Data wydania decyzji jest odrębnym od rozstrzygnięcia elementem decyzji (art. 210 § 1 pkt 2) i 5) Ordynacji) i nie zmienia tego fakt, iż w sprawie prostowano decyzję konstytutywną. Data wydania tego rodzaju decyzji nie ma innego znaczenia niż decyzji określającej zobowiązanie. Nadal jej sprostowanie jako oczywiście błędnej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Organ słusznie wskazał na to, że istotną dla rozstrzygnięcia (powstania zobowiązania) była data doręczenia decyzji.

Chybionym jest wywód zawarty w skardze, co do niemożności zastosowania art. 145 Ordynacji w przypadku doręczenia tego typu decyzji. Nie ma żadnych podstaw prawnych do tego by zgodzić się z przedstawioną w skardze koncepcją, a jej postawienie przeczy istnieniu regulacji dotyczącej procedury doręczeń decyzji ustalających w ogóle. Oznacza to, że wszystkie argumenty przeciwko postanowieniu oparte na tym twierdzeniu nie zasługują na uwzględnienie.

Również stwierdzenie, że doręczenie postanowienia o sprostowaniu omyłki ma wpływ na powstanie zobowiązania podatkowego mija się z zapisami prawa.

Ustawodawca nie powiązał momentu doręczenia postanowienia wydanego w trybie art. 215 z powstaniem zobowiązania podatkowego ustalonego w prostowanej decyzji.

Zatem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)) i działając zgodnie z art. 151 tego prawa orzeczono jak w sentencji.