Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 877/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.35 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: par.3 pkt 16
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2020 r., J. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej "skarżący" lub "strona"), wystąpił do Starosty K. o pozwolenie na przebudowę i rozbudowę pomieszczenia mieszkalnego zlokalizowanego na dachu budynku usługowo - mieszkalnego na działce nr [...], obręb [...] w K..

Organ, postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. W dniu [...] grudnia 2020 r. inwestor przedłożył poprawione dokumenty wraz wyjaśnieniami.

Starosta [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – j.t. ze zm.) dalej jako "k.p.a." oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.b.", odmówił stronie udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę ww. pomieszczenia mieszkalnego.

Organ I instancji stwierdził, że udzielenie wnioskowanego pozwolenia skutkować mogłoby zalegalizowaniem samowoli budowlanej, gdyż zgodnie z archiwalnym projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] lipca 1997 r. budynek miał być budynkiem 8 kondygnacyjnym, a na jego dachu zaprojektowano jedynie maszynownię, nie przewidując pomieszczeń mieszkalnych.

Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie i zarzucając naruszenie art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. podniósł, że spełnił wszelkie przewidziane prawem wymogi do uzyskania pozwolenia na przebudowę i rozbudowę, w tym inwestycja jest zgodna z interesem społecznym oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy nie wpływa na powierzchnię zabudowy budynku jak i jego wysokość, zaś sam budynek, również w zakresie dwupoziomowego mieszkania stanowionego przedmiot inwestycji, uzyskał pozwolenie na użytkowanie oraz wszelkie wymagane decyzje.

Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem z [...] października 2020 r. jest przebudowa i rozbudowa pomieszczenia mieszkalnego zlokalizowanego na dachu 9-kondygnacyjnego budynku usługowo-mieszkalnego przy ul. [...] w K., na działce nr [...], w obr[...]. Rozbudowa pomieszczenia w kierunku południowym ma na celu powiększenie pomieszczenia zlokalizowanego na dachu o pow. [...] m2 i wydzielenie w nim dodatkowego pokoju pełniącego funkcję sypialni o pow. [...] m2. Łączna powierzchnia projektowanych pomieszczeń na dachu wynosi [...] m2.

Organ ustalił, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w oparciu o decyzję Urzędu Miasta K. z [...] lipca 1997 r. udzielającą B. K., właścicielowi [...], pozwolenia na budowę budynku sanatoryjno-wczasowego. Decyzją z [...] lipca 1999 r. Prezydent Miasta K. zmienił powyższą decyzję poprzez zatwierdzenie aneksu do projektu budowlanego podstawowego. Zgodnie z jego treścią przedmiotem opracowania był projekt budowy ósmego piętra, a zatem nadbudowy budynku o jedną kondygnację, jednakże z treść rysunków znajdujących się w projekcie zamiennym nie wynika, aby udzielono inwestorowi zgody na realizację pomieszczenia znajdującego się na dachu budynku, a przewidzianego do rozbudowy. Budynek posiada pozwolenie na użytkowanie w jego istniejącej formie. W księdze wieczystej prowadzonej dla lokalu mieszkalnego nr [...], stanowiącego współwłasność J. i G. W., widnieje zapis, że lokal podlegający przebudowie znajduje się na 9. kondygnacji i składa się z pokoju z aneksem kuchennym, przedpokoju i łazienki na 1 poziomie oraz pokoju położonego na 2 poziomie.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe ustalenia z organami właściwymi do oceny prawidłowości wykonanych przez inwestora robót budowlanych oraz dotyczących udzielenia zgody na użytkowanie obiektu, uzyskując stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz Starosty K..

W piśmie z [...] marca 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w K. wskazał, że nie posiada dokumentacji związanej z odbiorem budynku sanatoryjno-wczasowego i nie odnalazł dokumentów świadczących o prowadzeniu jakichkolwiek postępowań w związku z wykonywaniem robót budowlanych w przedmiotowym obiekcie. Jednocześnie organ nadzoru podał, że budynek użytkowany jest na podstawie decyzji Starosty K. z dnia [...] listopada 2000 r. znak [...] Z kolei Starosta K. w piśmie z [...] kwietnia 2021 r., poinformował, że nie posiada żadnej dokumentacji związanej z możliwością realizacji drugiego poziomu lokalu mieszkalnego nr [...], o którego przebudowę i rozbudowę wnioskuje inwestor. Nie jest on również w posiadaniu pozwolenia na użytkowanie znak [...], na które wskazywał organ nadzoru budowlanego. Jednocześnie organ przekazał jedyne zachowane dokumenty związane z budową, tj. dwa dzienniki budowy - tom I i III. Analiza tych dokumentów dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że tom I dziennika budowy zakończono zapisem z [...] grudnia 1998 r. o treści "Zakończono ściany VII p. Zakłada się strop VII p. Zazbrojono i zabetonowano przewieszki bud. "B" część niska". Tom III dziennika budowy nie obejmuje zapisów dotyczących realizacji budynku. Powyższe - zdaniem organu II instancji - dowodzi, że dodatkowe wyjaśnienia nie potwierdziły legalności realizacji 2 poziomu lokalu mieszkalnego nr [...], a zatem nie ma możliwości wyrażenia zgody na jego przebudowę

i rozbudowę.

Niezależnie od powyższego Wojewoda zaznaczył, że planowana inwestycja narusza ustalenia § 5 ust. 7 oraz § 18 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. , uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] lutego 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopom. [...]). Stwierdził, że nieruchomość objęta inwestycją znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 2UT o funkcji podstawowej - usługi turystyki i wypoczynku oraz funkcji uzupełniającej - lecznictwo uzdrowiskowe. Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi zabudowy, wskazanymi w § 18 ust. 2 pkt 2 planu, na obszarze 2UT przewiduje się m.in. a) adaptację istniejących domów wypoczynkowych i budynków apartamentowych, b) lokalizację obiektów i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego, restauracji, kawiarni, c) zwartą formę zabudowy, d) maksymalną powierzchnię zabudowy na działce wynoszącą 60%, a w szczególności e) maksymalną wysokość zabudowy do 5 kondygnacji nadziemnych, lecz nie wyżej niż 20 do najwyżej położonej krawędzi dachu oraz f) dachy płaskie. Z kolei stosownie do treści ustaleń ogólnych wskazanych w § 5 ust. 7 planu dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, dopuszczono zachowanie istniejącej zabudowy oraz dotychczasowego użytkowania terenu do czasu zmian zagospodarowania, zgodnego z ustaleniami niniejszej uchwały.

Według organu odwoławczego, przywołane ustalenia planu potwierdzają brak możliwości realizacji projektowanej inwestycji, skoro plan miejscowy dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy, nie wskazując jednocześnie na możliwość jej przebudowy czy rozbudowy. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że budynek powstał wiele lat przed uchwaleniem miejscowego planu, ani fakt, że nie zmieni się jego wysokość ani powierzchnia zabudowy. Również kwestia uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych nie jest wystarczającą dla uznania zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami.

W podsumowaniu organ odwoławczy wywiódł, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu, gdyż odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę znajduje oparcie w art. 35 ust 3 p.b.

Inwestor zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 35 ust. 5 pkt 1 oraz ust. 4 p.b. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w której Starosta odmówił udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę pomieszczenia mieszkalnego zgodnie ze złożonym wnioskiem, podczas gdy wnioskodawca spełnił wszelkie przewidziane prawem wymogi do uzyskania pozwolenia na przebudowę i rozbudowę, w tym w szczególności planowana zmiana pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 4 p.b. poprzez uznanie, iż organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jako że przedstawiony przez stronę projekt jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] lutego 2008 r., podczas gdy wskazany akt w szczególności dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy (§ 5 ust. 7), a co nie pozwala na uznanie, by prace budowlane, które nie wpływają na wysokość oraz powierzchnię zabudowy budynku, nie pozostawały w zgodzie z tym planem, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż sporny budynek powstał wiele lat przed uchwaleniem obecnego planu,

3) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez w szczególności:

- niezasadne ustalenie, iż brak jest dokumentacji potwierdzającej legalność wykonania lokalu należącego do skarżącego, a co nie pozwala na wyrażenie zgody na przebudowę i rozbudowę lokalu, podczas gdy cały budynek (wraz z dziewiątym piętrem budynku) uzyskał pozwolenie na użytkowanie, a zatem domniemywa się, że budynek został wybudowany zgodnie z prawem, tym bardziej skoro sporny lokal skarżącego stanowi odrębną nieruchomość lokalową, wpisaną do księgi wieczystej, zatem przyjęcie braku legalności wykonania lokalu nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym,

- brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak rozpatrzenia sprawy

z uwzględnieniem słusznego interesu wnioskodawcy oraz interesu społecznego,

w szczególności poprzez pominięcie, iż planowana przez wnioskodawcę przebudowa

i rozbudowa, nie wpływająca na powierzchnię zabudowy budynku, ma na celu wzmocnienie stabilności pomieszczenia w budynku, poprawę parametrów technicznych przegród, a które to prace są nie tylko uzasadnione interesem wnioskodawcy, ale również należy uznać je za zgodne z interesem społecznym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – j.t.), sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do przekonania, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty K., odmawiającą skarżącemu udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę pomieszczenia mieszkalnego zlokalizowanego na dachu budynku usługowo - mieszkalnego na działce nr [...], obręb [...] w K..

Organ I instancji uznał bowiem, że zatwierdzenie projektu budowlanego mogłoby doprowadzić do legalizacji samowoli budowlanej. Z kolei w ocenie organu drugiej instancji inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie objętym wnioskiem.

Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W przypadku, gdy stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.

Podkreślenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, co oznacza, iż w przypadku, gdy wniosek odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ust. 1 p.b., organ nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Przywołany przepis nakłada na organ administracji architektoniczno – budowlanej w pierwszej kolejności obowiązek zbadania, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie objętym wnioskiem, bądź z decyzją o warunkach zabudowy. Zatem winna ona swoimi parametrami, usytuowaniem i przeznaczeniem odpowiadać ustaleniom planu bądź decyzji. W dalszej perspektywie istota tej regulacji sprowadza się do zachowania ładu przestrzennego i gwarancji, iż zamierzenie budowlane będzie się wpisywało w zastany w otoczeniu stan faktyczny.

Z przedłożonych Sądowi akt postępowania administracyjnego wynika, że planowana inwestycja miała polegać na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku, który pierwotnie został zaprojektowany jako 8 kondygnacyjny. Decyzją z dnia [...] lipca 1999 r., na skutek zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, dobudowano kolejną 9. kondygnację. Wniosek o pozwolenie na budowę obejmuje rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku, w ten sposób, że do istniejący na jego dachu pokój stanowiący drugi poziom mieszkania usytuowanego na VIII piętrze budynku, zostanie rozbudowany, na skutek czego powierzchnia mieszkania zostanie powiększona.

Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji nie wynika kiedy i w jakich okolicznościach doszło do wybudowania pomieszczenia, które miałoby podlegać rozbudowie, jakie było jego pierwotne przeznaczenie, czy stanowiło ono – jak wywodzi organ I instancji maszynownię i czy w związku z tym można byłoby je uznać za kondygnację w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 – j.t.), dalej jako "rozporządzenie". Z tego punktu widzenia należy przyznać organowi I instancji rację, iż nie jest jego rolą badanie, czy istniejące na dachu budynku pomieszczenie zostało wybudowane legalnie, jaka była jego pierwotna funkcja, czy doszło do jej zmiany. Tego rodzaju wątpliwości powinny zostać ewentualnie wyjaśnione w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w innym postępowaniu.

Istotniejsze jest jednak to, że - jak trafnie zauważył organ odwoławczy, planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. Z. [...]), dalej jako "mpzp".. Budynek objęty wnioskiem jest położony na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 2UT, którego przeznaczenie określono w planie jako usługi turystyczne. W § 18 mpzp, w ustaleniach szczegółowych dla tego terenu wskazano:

1) w zakresie funkcji:

a) funkcja podstawowa: usługi turystyki i wypoczynku,

b) funkcja uzupełniająca: lecznictwa uzdrowiskowego;

2) w zakresie zabudowy:

a) adaptacja istniejących domów wypoczynkowych, budynków apartamentowych,

b) lokalizacja obiektów i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego, restauracji, kawiarni,

c) forma zabudowy zwarta,

d) maksymalna powierzchnia zabudowy na działce: 60%,

e) maksymalna wysokość zabudowy: do 5 kondygnacji nadziemnych, lecz nie wyżej

niż 20,0 m do najwyżej położonej krawędzi dachu,

f) dachy płaskie.

Jednocześnie w § 5 ust. 7 mpzp, określającym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego przewidziano, że dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy oraz dotychczasowego użytkowania terenu do czasu zmian zagospodarowania zgodnego z ustaleniami uchwały.

Lektura planu miejscowego prowadzi do wniosku, że troską uchwałodawcy było zachowanie istniejącego ładu przestrzennego, w szczególności w zakresie historycznej zabudowy, jak również funkcji terenu objętego ustaleniami planu. Stąd też dokonując interpretacji jego ustaleń należy mieć na względzie to, że zostały one podporządkowane potrzebom uzdrowiska i ruchu turystycznego.

Co do zasady zatem na terenie oznaczonym symbolem 2UT nie przewiduje się możliwości zabudowy mieszkaniowej, ani jednorodzinnej, ani wielorodzinnej. Jednakże, przy uwzględnieniu wspomnianego wyżej § 5 ust. 7, możliwe jest zachowanie istniejącej zabudowy o takim charakterze i zachowanie dotychczasowego sposobu użytkowania terenu, do czasu jego zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu.

Oznacza to, zdaniem Sądu, że nie przewidziano takich zmian w substancji istniejących budynków o charakterze mieszkalnym, które doprowadziłyby do powiększenia istniejącej powierzchni, wykorzystywanej na cele mieszkaniowe.

W realiach badanej sprawy – pomijając kwestie związane z okolicznościami zagospodarowania pomieszczenia na dachu budynku, oznacza to, że nie jest możliwa taka rozbudowa budynku, która doprowadzi do powstania kolejnego pomieszczenia mieszkalnego.

Co prawda uchwałodawca nie wyjaśnił, co rozumie pod pojęciem "zachowanie", niemniej jednak, w ocenie Sądu pod pojęciem tym należy rozumieć – za Słownikiem Języka Polskiego PWN "dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności", a więc na gruncie badanej sprawy zachowanie istniejącej zabudowy bez zmian. W szczególności zaś takich zmian, które doprowadzić by miały do takiego zagospodarowania, którego konsekwencją byłoby rozszerzenie funkcji w planie miejscowym nieprzewidzianej na tym terenie elementarnym.

Stąd też Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przez organ przepisów ustawy Prawo budowlane i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t. ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.