Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 574/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia del. WSA Alina Rzepecka, , Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 1126/17 w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 15 maja 2019 r., I SA/Wr 1126/17, w sprawie ze J.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 1 września 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

2. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1c pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1991 r., Nr 80, poz. 350 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez błędną wykładnię i/lub zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy.

2. przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z 2019 r., poz. 125,914 ) w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) w zw. z art. 188 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi, przy uznaniu, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

3. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. ponieważ w zaskarżonym wyroku nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wobec tego chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art.3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., którego to naruszenia skarżący upatruje w wydaniu wyroku nie znajdującego oparcia w zebranych dowodach, co dotyczyć ma przede wszystkim przyjętej daty powstania przychodu. Podkreślić należy, że WSA we Wrocławiu należycie wywiązał się ze swej funkcji kontrolnej. Mając do dyspozycji zebrany przez organy materiał dowodowy i poczynione na jego podstawie ustalenia, niewadliwie przyjął, że skarżący nie wykazał

wynagrodzenia za świadczone usługi w zeznaniu podatkowym za 2011 r., pomimo faktycznego wówczas dysponowania środkami pieniężnymi. Ocena w tym zakresie WSA we Wrocławiu została oparta na twierdzeniach skarżącego wynikających z korespondencji pomiędzy skarżącym i M. B. oraz ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy w W. z 9 listopada 2012 r., [...]. Z nich to niedwuznacznie wynika, że przychód u skarżącego powstał w 2011 r.

Należy zauważyć, że na poparcie zgłoszonego zarzutu skarżący uwypukla wypowiedzi Sądu, które zostały wyrwane z kontekstu i w istocie nie przesądzają o stanowisku Sądu. Dopiero całościowe i wnikliwe rozważenia uzasadnienia wyroku pozwala przyjąć, że wyeksponowanym przez skarżącego sformułowaniom Sąd pierwszej instancji nadał właściwe znaczenie, co w pełni uzasadniało podzielenie stanowiska organów podatkowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest trafny kolejny zarzut z art.174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzutowi temu nie poświęcił w ogóle uwagi. Niezależnie od tego podkreślić należy, że z perspektywy art.141 § 4 p.p.s.a. nie sposób przyjąć, aby zaskarżony wyrok nie zawierał któregokolwiek z obligatoryjnych elementów uzasadnienia orzeczenia. W szczególności Sąd I Instancji ocenił stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz dogłębnie wyjaśnił podstawę prawną. Mając to na względzie zgłoszony zarzut nie może odnieść założonego przez skarżącego skutku.

W zakresie podstawy kasacyjnej z art.174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art.14 ust. 1c pkt 1 i 2 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i/lub zastosowanie. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny podnosi, że skarżący nie zakwestionował skutecznie ustalonego stanu faktycznego, zatem nie może odnieś skutku zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego. Dalej należy podkreślić, że zgodnie z art.14 ust.1c u.p.d.o.f. za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Z dowiedzionych okoliczności sprawy wynika, że skarżący już w 2011 r. znajdował się w posiadaniu środków pieniężnych, które zostały przez niego zatrzymane tytułem wynagrodzenia za świadczone usługi. Zdarzenia przyszłe, a to orzeczenia sądu powszechnego oraz rozliczenia pomiędzy skarżącym i M. B., tu zwłaszcza wystawienie faktury przez skarżącego w 2016 r., nie wykreowały innego momentu powstania obowiązku podatkowego. Zdarzeniem prawnie doniosłym w obszarze podatku dochodowego było osiągnięcie przychodu przez skarżącego w 2011 r. i jego niewykazanie w zeznaniu podatkowym za ten rok. Trafnie zatem WSA we Wrocławiu konstatuje, że z materiału dowodowego bezspornie wynika, że wykonanie usługi i uregulowanie należności nastąpiło w tym samym 2011 r. W konsekwencji przeprowadzona przez Sąd wykładnia art. 14 ust. 1c zasługuje na aprobatę

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.