Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1666/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw.  art. 15  ust. 4 oraz  art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i 268a k.p.a., cofnął skarżącemu A.S. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. W uzasadnieniu podał, że stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy, osoba posiadająca pozwolenie na broń palną wydane w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia: lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Natomiast skarżący nie przedłożył wymaganych orzeczeń i tym samym zaistniała przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydane w trybie i na zasadach określonych w ustawie, potwierdzają zdolność fizyczną i psychiczną posiadacza pozwolenia do dysponowania bronią i jest to niewątpliwie istotna okoliczność z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego ze względu na cel posiadania broni palnej i ewentualne skutki jej użycia. Dlatego też nie może być żadnych wątpliwości, choćby natury medycznej, co do zdolności posiadacza pozwolenia na broń palną do bezpiecznego jej posiadania i używania. Stąd też nie leży w interesie publicznym zachowanie skarżącemu pozwolenia na broń palną, bowiem nie zastosował się on do obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 4 ustawy.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący wniósł o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 i 2 k.p.a. poprzez objęcie nią faktu, że organ nie dopełnił i nie odniósł się do obowiązku przewidzianego w art. 61 § 2 k.p.a. Wskazał, że pozwolenie na posiadanie broni uzyskał na zasadzie "starej" ustawy i nabyte w tym względzie prawo jest bezterminowe, zaś organ nie odniósł się do owej kwestii. Reasumując, organ nie odniósł się i nie udzielił odpowiedzi na dwa pytania postawione we wnioskach z dnia [...] października 2009 r. i z dnia [...] listopada 2009 r., a mianowicie czy decyzje o wydaniu pozwolenia na broń zostały unieważnione i czy prawo działa wstecz.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 111 § 1 i 2 k.p.a. odmówił uzupełnienia decyzji, zaś w uzasadnieniu podał, że wyliczenie składników decyzji w powyższych przepisach jest wyczerpujące, zaś sama decyzja jest kompletna oraz zawiera rozstrzygnięcie i pouczenie.

W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. od decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając jej:

1. zaniechanie dyspozycji art. 61 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy organ dział z urzędu, a brak jest obligatoryjnie wymaganej do prowadzenia niniejszego postępowania zgody strony, o którą organ w ogóle nie wystąpił,

2. błędnej interpretacji wręcz pominięcia przepisów odnoszących się do obowiązujących zasad w kwestiach nabytych uprawnień w przedmiocie bezterminowego pozwolenia na broń palną gazową i zwolnienia od wszelkich opłat z tym związanych oraz procedury ich odbierania stronie w sytuacji nie kwestionowanej zasady, że prawo nie działa wstecz,

3. wadliwego trybu wniesienia nieuprawnionego środka prawnego tj. zaskarżonej decyzji do obalenia na ten czas prawomocnych decyzji, które nie zostały uchylone, i które obowiązują nadal oraz dają stronie prawo zapisane w adnotacjach (legitymacji),

4. nie zapewnienie przez organ stronie zasady czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji poprzez nieudzielenie merytorycznej odpowiedzi na argumenty i pytania podniesione we wnioskach z dnia [...] października 2009 r. i z dnia [...] listopada 2009 r.,

5. uchybienie przez organ terminu bez powiadomienia strony (art. 36 k.p.a.),

6. niewłaściwy tryb odmowy uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia w kwestii odebrania nabytych uprawnień, co skutkuje pozbawienie strony prawa i możliwości odwołania się od zaskarżonego postanowienia.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 cytowanej już wyżej ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy, nałożono na osobę posiadającą pozwolenie na broń do ochrony osobistej obowiązek okresowego, raz na 5 lat, przedstawiania aktualnych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego – potwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do dysponowania bronią palną i obowiązek ten wprowadziła ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która weszła w życie 20 marca 2000 r. Od tej też daty biegnie pięcioletni termin aktualizacji tych orzeczeń dla osób posiadających pozwolenie na wymieniony rodzaj broni, w tym pozwolenie uzyskane jeszcze na podstawie nieobowiązującej już ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, a właśnie takie posiada strona. Ustawa ta omawianego obowiązku nie przewidywała i dlatego brak jest adnotacji o nim w pozwoleniu strony. Nowa regulacja objęła posiadaczy dawnych pozwoleń na broń wszystkimi powinnościami wynikającymi z jej przepisów, w tym również obowiązkiem z art. 15 ust. 4. bowiem zachowała ważność tych pozwoleń (art. 52 ustawy o broni i amunicji, na który wskazał już organ I instancji w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r.). Prawo nie zadziałało zatem wstecz, a ustalony w art. 15 ust. 4 ustawy obowiązek zmaterializował się w przypadku strony w 2005 r. Wolą ustawodawcy było bowiem, aby wszystkie osoby posiadające pozwolenie na broń, m.in. do ochrony osobistej okresowo potwierdzały zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania nią. Z racji swego przeznaczenia (można jej użyć w obronie własnej przeciwko innej osobie) ma ona ścisły związek z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego nieprzedstawienie przez stronę wymaganych orzeczeń, uwzględniając przy tym kwestionowanie przez nią tego obowiązku (choć winna, jako posiadacz reglamentowanego uprawnienia, samodzielnie śledzić zmiany przepisów prawa w tym zakresie), jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). Tym samym prymat w niniejszej sprawie należy przyznać temu właśnie interesowi, bowiem jego racją jest, aby bronią palną mogły dysponować jedynie osoby dające gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem obchodzenia się z nią. Do kwestii psychofizycznej zdolności do dysponowania bronią ustawodawca przywiązuje dużą wagę, o czym świadczy fakt, że obecnie każda osoba ubiegająca się o pozwolenie zobowiązana jest przedstawić omawiane orzeczenia (art. 15 ust. 3 ustawy), a w ich braku uprawnienia tego w myśl art. 17 ust. 4 ustawy otrzymać nie może. Właściwy organ Policji ma też prawo, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że posiadacz pozwolenia utracił zdolność do dysponowania bronią, zobowiązać go do przedstawienia takich orzeczeń (art. 15 ust. 5), czemu nie stoi na przeszkodzie fakt, że osoby dysponujące bronią przeznaczoną m. in. do ochrony osobistej winni obowiązek ten wypełniać okresowo, aktualizując co 5 lat orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Zastosowanie zatem wobec skarżącego przepisu art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy znajduje uzasadnienie w okolicznościach niniejszej sprawy, w związku z czym decyzja organu I instancji nie jest – wbrew przekonaniu wymienionego – bezpodstawna. Odnosząc się zaś do podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących wszczęcia postępowania w sprawie wyjaśnić należy, że organ administracji publicznej działa na wniosek strony albo z urzędu (art. 61 § 1 k.p.a.), zaś przepis art. 61 § 2 k.p.a. dotyczy sytuacji, gdy w sprawie wymagającej wniosku strony organ, wobec jego braku, ze względu na szczególnie ważny interes strony wszczyna postępowanie z urzędu, ale zarazem ciąży na nim obowiązek uzyskania na to jej zgody w toku postępowania. Przepis ten nie ma więc zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem organ I instancji wszczął postępowanie nie ze względu na ważny interes strony, lecz wskutek niewypełnienia przez nią obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a więc w interesie społecznym. Dlatego też organ I instancji nie był zobowiązany uzyskać na swoje działanie zgody strony, lecz do zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania z urzędu (art. 61 § 4 k.p.a.). Niezasadny jest także zarzut naruszenia praw strony (art. 10 § 1 k.p.a.), bowiem organ pouczył go o tych prawach oraz stworzył mu możliwość ich realizacji w toku całego postępowania, w tym przed wydaniem decyzji, o czym świadczy jego aktywność polegająca na przedstawieniu własnego stanowiska w sprawie oraz złożeniu wniosków o umorzenie postępowania i uzupełnienie decyzji. Faktem jest natomiast, iż organ I instancji powiadomił stronę o przyczynach nie załatwienia jej sprawy w terminach, o których mowa w art. 35 k.p.a. tylko jeden raz, jednakże wynikło to ze zbiegu wyznaczonego terminu ([...] listopada 2009 r.) z czasem, przez jaki organ winien był zaczekać z wydaniem rozstrzygnięcia, by strona miała możliwość (jest to kolejny dowód na brak uchybienia przez organ dyspozycji art. 10 k.p.a.) wypowiedzenia się przed tą czynnością co do zgromadzonego materiału dowodowego, a pismo w tej sprawie strona odebrała w dniu [...] listopada 2009 r. Zatem zwlekanie przez organ I instancji z wydaniem decyzji do dnia [...] grudnia 2009 r. było uzasadnione możliwością wpływu do niego po dniu [...] listopada 2009 r. korespondencji nadanej przez stronę na poczcie ostatniego dnia wyznaczonego jej terminu, a więc właśnie [...] listopada 2009 r. Przy tym, tego 10-dniowego oczekiwania nie wlicza się do terminu wyznaczonego przez organ (art. 35 § 5 k.p.a.). Gdyby natomiast organ wydał decyzję w dniu [...] listopada 2009 r., a następnie otrzymał pismo strony nadane na poczcie, naraziłby się na zarzut uniemożliwienia jej wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, a więc naruszenia jej praw do czynnego w nim udziału, do czego jednak – jak wyżej wyjaśniono – nie doszło. Zasadny jest natomiast zarzut o bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku strony o uzupełnienie decyzji, ale wynika to z błędnego skierowania sprawy przez referenta do archiwizacji (notatka z dnia [...].05.2010r.). Niewątpliwie błąd ten obarcza organ, jednakże pozostaje bez wpływu na merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji, bowiem w wyniku przedmiotowej zwłoki Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie utracił właściwości do jej wydania (przywołane przepisy k.p.a. mają charakter jedynie instrukcyjny), a strona nie poniosła z tego tytułu szkody, ponieważ termin do wniesienia odwołania od decyzji cofającej jej pozwolenie na broń biegł nie od daty doręczenia tej decyzji, lecz postanowienia w przedmiocie jej uzupełnienia (art. 111 § 2 k.p.a.). Nie ma przy tym racji skarżący, że odmowa uzupełnienia decyzji winna mieć również formę decyzji. Jakkolwiek w przypadku niepełnego załatwienia sprawy decyzją administracyjną uzupełnienie jej rozstrzygnięcia o brakującą część następuje w formie decyzji (trudno bowiem, by jedna część rozstrzygnięcia tej samej sprawy zapadała w formie decyzji, a część brakująca już nie), a uzupełnienie decyzji o stosowne pouczenie odbywa się "tylko" w formie postanowienia, wydaje się racjonalnym, by odmowa uzupełnienia decyzji, a więc brak ingerencji w rozstrzygnięcie sprawy, również miała formę postanowienia, zwłaszcza że wspomniany "brak ingerencji" odpowiada treści art. 123 § 2 k.p.a., dotyczącego postanowień. Gdyby jednak nawet przyjąć, że odmowa uzupełnienia decyzji winna mieć formę decyzji, to i tak w doktrynie panuje zgoda, że od rozstrzygnięcia wydanego w tej kwestii nie przysługuje stronie żaden odrębny środek zaskarżenia, ponieważ tworzyłoby ono możliwość udaremnienia wykonania decyzji (zob. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak/J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2006, 8. wydanie, ss. 533-536, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.04.2009 r. sygn. akt I OSK 367/09, LEX nr 535237 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 03.09.2008r. sygn. akt IV SA/Wa 850/08 wraz z przywołanym w nim orzecznictwem, LEX nr 524020). Jest to kolejny argument przemawiający za formą postanowienia, które można zaskarżyć w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Odnosząc się natomiast do merytorycznej strony postanowienia organu I instancji odmawiającego uzupełnienia zaskarżonej decyzji, Komendant Główny Policji stwierdza, iż również w tym zakresie wskazany organ wydał słuszne rozstrzygnięcie. W myśl art. 111 § 1 k.p.a. strona może żądać uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa do odwołania (...). Przepis ten wyznacza zatem dwa zakresy ewentualnego uzupełnienia decyzji. Jeśli chodzi o zakres drugi, tj. pouczenie o prawie do odwołania, powództwa bądź skargi do sądu powszechnego lub administracyjnego albo też sprostowania pouczenia w tych kwestiach, to pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] należy uznać za pełne, pozwalające stronie na realizację jej procesowych uprawnień, czego dowodem jest niniejsze odwołanie i zawarte w nim zarzuty. Jeżeli zaś chodzi o uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia, to tego rodzaju żądanie jest zasadne w przypadku, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy bądź niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w samej rzeczy częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać całą sprawę. Kompletność decyzji ocenia się natomiast stosownie do treści art. 104 § 2 k.p.a., a więc w jakim zakresie zakończono sprawę co do jej istoty – w całości, czy też tylko w części. Organ w określonych sytuacjach może oczywiście wydać decyzję rozstrzygającą sprawę w części, ale w takim przypadku zaznacza to w jej treści. Z niekompletnością decyzji mamy więc do czynienia wtedy, gdy organ chciał i/lub winien był rozstrzygnąć całą sprawę co do jej istoty, ale z powodu – jak wskazano – błędu bądź niedbalstwa nie osiągnął takiego rezultatu. Istotą niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie co do prawa skarżącego do dysponowania bronią palną gazową do ochrony osobistej, zaś decyzja organu I instancji cofająca wymienionemu to prawo, rozstrzyga zatem jego sprawę administracyjną w całości, a zatem nie wymagała uzupełnienia także w tym zakresie. Reasumując, organ odwoławczy stwierdza, że w interesie społecznym, z uwagi na brak aktualnych orzeczeń potwierdzających zdolność strony do dysponowania bronią palną nie leży zachowanie jej pozwolenia na broń, bowiem skarżący od 10 lat, tj. z chwilą wprowadzenia obowiązku okresowego potwierdzania zdolności do dysponowania bronią służącą do ochrony osobistej, pozostaje poza kontrolą "medyczną" w tym zakresie. Jak wspomniano, prawo do broni – z wyjątkami wymienionymi enumeratywnie w art. 11 ustawy – podlega reglamentacji administracyjnej, a więc uzależnione jest od otrzymania i zachowania zgody właściwego organu Policji, która to zgoda z woli ustawodawcy zależna jest od spełnienia przez osobę zainteresowaną, różnych obowiązków określonych w tej ustawie oraz przepisach wykonawczych do niej. Ani w prawie polskim, ani europejskim prawo do broni nie jest traktowane jak jedno z praw bądź wolności obywatelskich i to należnych raz na zawsze. Organ I instancji nie naruszył więc – wbrew stanowisku strony – zasady praw nabytych, skoro akt prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest ustawa o broni i amunicji, przewiduje przypadki cofnięcia pozwolenia na broń. Dlatego posiadacz pozwolenia na broń, w tym gazową do ochrony osobistej, która jest objęta reglamentacją niewypełniający ustawowych obowiązków nie może oczekiwać, że organy Policji, zobowiązane przez ustawodawcę, m.in. do podejmowania działań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie podejmą stosownych w takiej sytuacji czynności i zachowają jej pozwolenie na broń, pomimo ustalenia przesłanek określonych w art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z ar. 15 ust. 4 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wskazując, że zgodnie z art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji może wszcząć postępowanie z urzędu, gdy przepis prawa wymaga wniosku strony tylko wówczas gdy uzna, że przemawia za tym ważny interes strony i gdy strona wyrazi na to zgodę. Zatem w razie braku strony, organ jest zobowiązany umorzyć postępowanie, a w zasadzie zwrócić się do strony (art. 10 k.p.a.) o złożenie odpowiedniego wniosku jeszcze przed podjęciem pierwszej czynności w sprawie. Ponadto organ przez 5 miesięcy zwlekał z uzupełnieniem decyzji, stąd też po upływie zakreślonego terminu uznaje się, że interpretacja została wydana z potwierdzeniem stanowiska strony w tym zakresie (vide: uchwała NSA z 4 listopada 2008 r. sygn. akt I FPS 2/08). Ponadto z art. 52 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. wynika, że zachowują ważność pozwolenia na broń wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1, tj. m.in. w celu ochrony osobistej, tak jak w przypadku skarżącego A.S., obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

Jednocześnie stosownie do postanowień art. 18 ust. 5 pkt 2 cyt. wyżej ustawy właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5.

Z powyższych uregulowań wynika uprawnienie dla organów policyjnych do cofnięcia pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej osobie, która wbrew obowiązkowi nie przedstawiła aktualnych orzeczeń lekarskich wydanych przez upoważnionych lekarzy, stwierdzających, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzających, że może ona dysponować bronią. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, podjęta w oparciu o wyżej wskazany przepis ma charakter uznaniowy. Uznaniowość nie oznacza oczywiście dowolności w rozstrzyganiu spraw przez organy Policji, jak również nie upoważnia tych organów do swego rodzaju "szablonowego" stosowania prawa w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego danej sprawy. Nie oznacza także, że organ administracji publicznej dysponuje całkowitą i niekontrolowaną swobodą w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz odpowiedniego umotywowania podjętego rozstrzygnięcia.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż zasadnie cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną gazową dla ochrony osobistej, a decyzje podjęte w tym zakresie odpowiadają wskazanym wyżej wymogom.

Przede wszystkim, wbrew wywodom skargi, do skarżącego odnosi się obowiązek dostarczania aktualnych orzeczeń lekarskich. Bezsporne jest, że uzyskał on pozwolenie na broń pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. z 1961 r. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.). W przepisach przejściowych obowiązującej od dnia 20 marca 2000 r. nowej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która uchyliła ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, w art. 52 zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń" wydawanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Nie oznacza to jednak, że osób tych nie obowiązują regulacje wynikające z nowych przepisów. Dotyczy to zwłaszcza obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a dotyczącego konieczności przedstawiania właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Wymóg ten dotyczy wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń wydanych w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia niezależnie od tego, czy uzyskali pozwolenia pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy, czy też na podstawie ustawy z 1961 r. Nie ma również znaczenia, czy na takich pozwoleniach znajduje się adnotacja "pozwolenie bezterminowe", jak w przypadku skarżącego. Obowiązek ten wynika z potrzeby gwarantowania bezpiecznego posiadania i posługiwania się bronią przez wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń, a nie tylko przez tych, którzy pozwolenie otrzymali pod rządami nowej ustawy. Co za tym idzie – osoby posiadające pozwolenie na broń wydane na podstawie ustawy z 1961 r., które zachowały ważność na podstawie art. 52 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, w tym także skarżący, są zobowiązane wykonać powinności wprowadzone wobec nich przez przepisy nowej ustawy. Jedną z tych powinności jest obowiązek aktualizacji orzeczeń lekarskich i psychologicznych raz na pięć lat przez osoby posiadające pozwolenie na broń wydane w celach ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. II SA/Wa 1376/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, iż skarżący nie wywiązał się z obowiązku poddania się badaniom lekarskim oraz przedstawienia orzeczenia lekarskiego. Co więcej, po otrzymaniu pisma z dnia [...] września 2009 r. nr [...], zawiadamiającego go o wszczęciu postępowania dotyczącego cofnięcia mu pozwolenia na broń, nie tylko nie podjął starań o uzyskanie wymaganych prawem orzeczeń lekarskich celem ich przedstawienia właściwym organom policyjnym, ale w trakcie całego postępowania administracyjnego kontestował podleganie obowiązkowi przedstawiania wyżej wskazanych orzeczeń lekarskich i żądał umorzenia postępowania, powołując się na bezterminowość swojego pozwolenia na broń. Skoro skarżący w ogóle nawet nie zamierzał wypełnić ustawowego obowiązku dostarczenia orzeczeń lekarskich, przeto, w ocenie Sądu, zasadnie organy policyjne orzekły o cofnięciu mu pozwolenia na broń.

Odnosząc się do zawartych w skardze wywodów dotyczących zastosowania art. 61 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, przy czym zobowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć, należy podkreślić, iż postępowanie dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej nie należy do kategorii postępowań, których wszczęcie jest uzależnione od zgody strony. Należy przypomnieć, iż stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 cyt. ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, natomiast może je cofnąć w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Zatem zgodnie z wolą ustawodawcy, na podstawie wyżej wskazanych przepisów, właściwe organy policji mogą wszczynać postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, gdy osoby uprawnione do jej posiadania nie wypełniają obowiązków nałożonych przez nich w wyżej wskazanej ustawie. Uzależnienie zatem możliwości wszczęcia tego rodzaju postępowania od zgody strony w praktyce uniemożliwiłoby właściwym organom policyjnym egzekwowanie wypełnianie swoich obowiązków.

Trzeba również wskazać, że skarżący miał, zgodnie z wymogami art. 10 k.p.a., możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w sposób właściwy został powiadomiony o jego wszczęciu, przebiegu, składał również wnioski w trakcie jego trwania. Sąd nie dopatrzył przy tym czynności, które byłyby podjęte bez udziału skarżącego. Jednocześnie w trakcie tego postępowania skarżący mógł dostarczyć wymagane przez organ orzeczenia lekarskie, miałoby zapewne wpływ na jego wynik, ale tego skarżący, o czym była mowa wyżej, nie uczynił.

Nie ma również racji skarżący, a z drugiej strony należy to uznać za całkowite nieporozumienie, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. I FPS 2/08 dotyczącą skutków niewydania w terminie określonym przepisami interpretacji przepisów podatkowych, uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Normuje ona bowiem zobowiązania podatkowe, informacje podatkowe, postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające oraz tajemnicę skarbową, stanowiąc odrębną od kodeksu postępowania administracyjnego procedurę, znajdującą zastosowanie wyłącznie do wymienionej wyżej kategorii spraw. Zasady i instytucje, które zawiera nie mogą być w żaden sposób transponowane na grunt postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia pozwolenia na broń. A zatem nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, iż nierozpoznanie wniosku w terminie określonym w art. 35 k.p.a. jest równoznaczne z jego uwzględnieniem, czy przyjęciem zaproponowanego w nim rozstrzygnięcia. Natomiast skarżący ma całkowitą rację zarzucając organom bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. dotyczącego uzupełnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., co stwierdził też Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji, jednakże uchybienie to w ocenie Sądu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wreszcie niezasadnie wywodzi skarżący, że skoro art. 53 cyt. ustawy o broni i amunicji, znajdujący się w przepisach przejściowych stanowi, że do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje się przepisy dotychczasowe, to zwalnia go to od obowiązków nałożonych na posiadaczy broni późniejszymi przepisami. Wskazana wyżej regulacja dotyczyła bowiem postępowań administracyjnych, które były w toku w momencie wchodzenia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, natomiast postępowanie w niniejszej sprawie, dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń wszczęto 30 września 2009 r., tj. 10 lat po wejściu tej ustawy w życie. Raz jeszcze należy podkreślić, iż błędnie skarżący interpretuje powyższy przepis, stojąc na stanowisku, iż skoro otrzymał pozwolenie na broń w reżimie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, to dotyczą go obowiązki zawarte tylko w tej ustawie i nie ma możliwości ich modyfikowania w drodze późniejszych przepisów.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.