Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1791/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić J. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. skarżący – J. G., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 czerwca 2016 r. zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi upłynął 8 lipca 2016. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 12 lipca 2016 r.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że ukończył 71 lat i ma kłopoty z pamięcią. Jest po udarze mózgu. Jako dowód skarżący załączył kserokopię z badania rezonansem magnetycznym mózgu, z opisu którego wynika, że ma bliznę poudarową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.

Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto wskazać należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 708/10).

W ocenie Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu nie uzasadniają jego przywrócenia. Choroba strony jako przyczyna nieterminowego dokonania czynności procesowej stanowiła przedmiot licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Akcentuje się w nich, że zły stan zdrowia nie przesądza jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu, a samo powołanie się na tę okoliczność nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dopiero zatem uwiarygodnienie, że choroba miała charakter niespodziewany i nagły, a jej wystąpienie uniemożliwiło stronie prowadzenie swych spraw, może usprawiedliwiać brak dokonania czynności procesowej w terminie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 lutego 2014 r., sygn. akt I FZ 508/13, z 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 701/14 i z 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FZ 1172/14). Nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia czynności w postępowaniu sądowym, nie może być powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe uchybienie terminu było niezawinione. Nie wyłącza winy wnioskodawcy choroba przewlekła i niewyłączająca świadomości podejmowanych działań, gdyż winien mieć on świadomość ewentualnego wpływu choroby na jego samopoczucie w razie pogorszenia zdrowia i przedsięwziąć środki zapobiegawcze (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 431/11, z 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 255/11). Zatem okoliczności wyłączającej brak winy w uchybieniu terminu, co do zasady, nie będzie stanowiła choroba przewlekła, chyba że w danym okresie nastąpiło nagłe pogorszenie stanu zdrowia w związku z zaostrzeniem się objawów choroby (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OZ 87/15).

W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał na okoliczność nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Z przedłożonej wraz z wnioskiem kserokopii wyniku badania rezonansem magnetycznym wynika, iż badanie to zostało wykonane [...] lipca 2014 r. Natomiast sama okoliczność, iż skarżący ma obecnie 71 lat i ma problemy z pamięcią nie mogą stanowić samodzielnej przesłanki do uznania, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Tym samym uznać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nastąpiły okoliczności, które uniemożliwiły mu prowadzenie własnych spraw, choćby przy pomocy osób trzecich.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.