Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 24/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1-4, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 par. 1, art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.U. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia odrzucić skargę. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 8 lutego 2011 r. A.U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Prezydenta Miasta, skargę na bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu jego wniosku złożonego w dniu 26 marca 2010 r. o wydanie w trybie art. 217 i art. 218 Kpa zaświadczenia urzędowego potwierdzającego, kto poza nim jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż faktycznie pismem z dnia 25 marca 2010 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego obecny stan prawny nieruchomości położonej w O. przy ul. "[...]". W dniu 8 kwietnia 2010 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez określenie, do jakich celów ma służyć ten dokument, stosownie bowiem do art. 24 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków wydaje wypisy i wyrysy z operatu ewidencji gruntów odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal, wobec czego nie ma podstaw prawnych do zwolnienia od opłaty za taki wypis. Na to pismo skarżący złożył zażalenie do Kolegium na odmowę wydania mu zaświadczenia w oparciu o art. 219 Kpa twierdząc, iż taka odmowa zawsze następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Następnie złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta.

Na skutek wniosku A.U. o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SAB/Ol 24/11) referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie zwolnił skarżącego od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia 2 maja 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi na bezczynność organu poprzez nadesłanie informacji oraz dokumentu potwierdzającego wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta złożonego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bądź też dokumentu potwierdzającego wezwanie Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nadesłał kserokopię zażalenia, jakie złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na odmowę wydania zaświadczenia, którą otrzymał nieformalnie w dniu 22 kwietnia 2010 r. Wskazał, że przesłana odmowa nie jest formalnym postanowieniem, ani odpowiedzią na jego precyzyjny wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, na mocy § 2 tego artykułu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu polegającą na niewydaniu zaświadczenia urzędowego w trybie art. 217 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego i przed jej rozpoznaniem należało w pierwszej kolejności stwierdzić, czy w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, polegającej na braku wydania zaświadczenia w trybie działu VII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i § 2 ustawy ppsa., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 kpa, czy też właściwym środkiem jest wezwanie, kierowane do organu pozostającego w bezczynności, do usunięcia naruszenia prawa - art. 52 § 3 i § 4 ustawy ppsa.

Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znane jest stanowisko, w myśl którego postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń nie ma charakteru postępowania ogólnego i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, dlatego też na bezczynność w tym postępowaniu nie przysługuje zażalenie, o jakim mowa w art. 37 kpa. Z tego też względu skarga na bezczynność w tym postępowaniu powinna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 52 § 3 ustawy ppsa., ponieważ przepis ten dotyczy nie tylko skarg na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa., ale także na bezczynność w tych sprawach.

Jednakże Sąd rozpoznający niniejszą skargę uważa, iż przekonujące jest stanowisko przeciwne, w myśl którego w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, polegającą na braku wydania zaświadczenia w trybie działu VII kpa, warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i § 2 ustawy ppsa. jest spełniony poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 § 1 kpa, a nie poprzez wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. II OSK 128/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz E. Klat -Górska, L. Klat - Werteleca, Glosa do post. NSA z dnia 4 kwietnia 2008r. sygn. II OSK 465/08, OSP 2009, nr 1 , poz. 1).

Z przekazanych sądowi akt sprawy nie wynika natomiast aby skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta Miasta wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, które zostało przez skarżącego wniesione w dniu 25 kwietnia 2010 r. dotyczyło pisma Prezydenta wzywającego do wskazania do jakich celów ma służyć wnioskowane zaświadczenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]" stwierdziło na podstawie art. 134 kpa niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Zażalenie to , co wiadomym jest Sądowi z urzędu, zostało następnie poddane kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 12 maja 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 748/10) oddalił skargę A.U. na postanowienie Kolegium.

Jak zatem wynika z powyższego strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność organu nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie jej przysługiwały, gdyż nie wystąpiła z zażaleniem do Kolegium na niezałatwienie sprawy w terminie i dlatego skarga podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.