Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 162/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art 1 , art 4 ust 1 pkt 4 , art 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art 3 par 2 pkt 8 , art 119 pkt 4 , art 149 par 1 , 1a , 2 art 170 , art 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 czerwca 2016 r. I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 105/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Do WSA w Krakowie wpłynęła skarga E. S. na bezczynność zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz w sprawie nieudzielenia informacji publicznej na pytania zawarte w jego piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. (data prezentaty 16 czerwca 2016 r.) znak: [...]

Skarżący dnia 16 czerwca 2016 r. wniósł pismo do Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz o udzielenie odpowiedzi na wszystkie wskazane pytania dotyczące tego:

- czy J. M. była obecna przy montowaniu instalacji CO w bloku nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w O.;

- kiedy miała miejsce instalacja;

- skąd J. M. wiedziała że zamontowano pokrętła;

- na jakiej podstawie stwierdzono kradzież pokręteł przy grzejnikach;

- na jakiej podstawie J. M. oskarża mieszkańców bloku;

- czy J. M. zna osobiście złodziei pokręteł;

- czy zawiadomiła ona Policję, a jeżeli nie to dlaczego;

- czy była obawa, że złożyła fałszywe doniesienia;

- jak długo będzie poświadczała nieprawdę.

W swoim piśmie skarżący wyraźnie wskazał iż ww. pismo kieruje do Zastępcy Burmistrza J. M..

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy w Olkuszu wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej, ewentualnie o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarga jest bezprzedmiotowa z uwagi na fakt uzyskania przez skarżącego odpowiedzi na jego pismo, zawartej w piśmie z dnia 14 lipca 2016 r., [...], a wcześniejsza korespondencja - w sprawie montażu instalacji CO w bloku nr [...] przy ul. [...] w O. - skierowana była do skarżącego w pismach: [...] z dnia 16 maja 2016 r., [...] z dnia 14 lipca 2016 r., [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r. oraz w piśmie Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w [...], z dnia 12 kwietnia 2016r., [...]

Jak organ wskazywał w odpowiedzi na skargę, pismem nr [...] z dnia 14 lipca 2016 r., skarżący został poinformowany, że J. M. nie brała udziału w odbiorze instalacji CO w bloku 11- 12 oraz otrzymał odpowiedź na dalsze zapytania, o których mowa w jego ww piśmie.

Ponadto pismem nr [...] z dnia 16 maja 2016 r., została udzielona informacja, iż Gmina O. przekazała do PGK Sp. z o. o. O. ul. [...] (Zarządcy nieruchomości) pismo w sprawie nieukończenia montażu instalacji CO w bloku nr [...] przy ul. [...] w O. do załatwienia według kompetencji.

Pismem nr [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r. skarżący otrzymał informację, iż informacja w piśmie nr [...] udzielona została na podstawie informacji uzyskanej z PGK Sp. z o. o. w O. (Zarządcy nieruchomości).

Organ podkreślił, iż skarżący załączył do skargi odpowiedź Burmistrza na jego pismo z dnia 16 czerwca 2016 r. [...] ze swoją adnotacją: "Odebrałem dn. 19.07.2016 rok od listonoszki w domu o godz[...]".

Stąd w ocenie organu skarżący otrzymał odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w piśmie [...] a zatem zarzuty skargi są bezzasadne.

Organ podkreślił, iż zastępca burmistrza nie jest organem gminy, albowiem zgodnie z art. 11 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym organami gminy są: rada gminy, a także wójt, burmistrz, prezydent miasta.

W ocenie organu odpowiedź na pismo nie jest ani czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ani innym przypadkiem, określonym w art. 3 § 2 pkt 1-3, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy.

Po rozpoznaniu sprawy pod sygn. II SAB/Kr 105/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wspomnianym na wstępie wyrokiem skargę oddalił.

Wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2). Wobec powyższego koniecznym było, zdaniem Sądu I instancji, zbadanie czy owa bezczynność w przypadku Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz miała miejsce.

Zdaniem WSA w Krakowie Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p). We wniosku skarżący domagał się informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na wszystkie wyżej wskazane pytania.

Zdaniem Sądu skarga nie jest zasadna, gdyż żądanie zawarte we wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. nie stanowi wniosku o informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie każda informacja będąca w posiadaniu Burmistrza bądź odnosząca się do funkcjonowania urzędu będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez organ w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych.

Pomimo tego organ wielokrotnie odpowiadał na pisma skarżącego w piśmie z dnia 14 lipca 2016 r., [...], a wcześniej - w sprawie montażu instalacji CO w bloku nr [...] przy ul. [...] w O. - skierowana była do skarżącego w pismach: [...] z dnia 16 maja 2016 r., [...] z dnia 14 lipca 2016 r. [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r. oraz w piśmie Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w O. ul. [...] z dnia 12 kwietnia 2016r., [...]

W ocenie Sądu I instancji z okoliczności kontrolowanej sprawy wynika, że działania organu były zgodne z wymogami u.d.i.p., wobec braku charakteru informacji publicznej żądanych informacji podlegających obowiązkowi udostępnienia w oparciu o u.d.i.p.

Na marginesie WSA w Krakowie stwierdził, iż w wypadku ustalenia, że informacja, o której udzielenie strona zwróciła się, nie jest informacją publiczną, stanowisko organu odmawiające jej udzielenia powinno być wyrażone w formie pisemnej odpowiedzi, zawierającej argumentację w przedmiotowym zakresie. Organ nie spełnił tego wymogu pozostając w błędnym przekonaniu, iż żądana informacja jest informacją publiczną i udzielił skarżącemu informacji. Jednakże wobec faktu, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej stwierdzić należy, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności. W świetle art. 13, 14 i 16 u.d.i.p. jedynie dokumenty stanowiące informację publiczną objęte wnioskiem o udostępnienie informacji winny zostać udostępnione w formie czynności materialno – technicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej bądź winno się wydać decyzję o odmowie udostępniania takich informacji w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. swoją regulacją nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Z tych przyczyn WSA w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Od powyższego wyroku WSA w Krakowie skargę kasacyjną złożył E. S., zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone ani w części, ani w całości. Zaskarżonemu kasacyjnie wyrokowi zarzucono:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP, poprzez dokonanie ich błędnej wykładni skutkującej uznaniem, że informacje, których skarżący się domagał we wniosku z dnia 15 czerwca 2016 r. - w szczególności informacja o tym czy organ złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa kradzieży pokręteł na klatkach schodowych oraz informacji kiedy miała miejsce instalacja C.O. w boku nr [...] przy ul. [...] w O. nie stanowią informacji publicznej;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1b w zw z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżący nie został nawet poinformowany w treści pisma organu z dnia 14 lipca 2016 r., iż informacje, których udostępnienia domagał się pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. nie posiadają waloru informacji publicznej oraz została skarżącemu udzielona odpowiedź tylko na jedno z postawionych przez niego pytań, natomiast sama odpowiedź została skierowana do skarżącego ze znacznym przekroczeniem terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 413/18, w uwzględnieniu skargi kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

NSA zważył, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał oba zarzuty skargi kasacyjnej za uzasadnione.

W odniesieniu do pierwszego z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy wskazać, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest przekonywającego wywodu prawnego Sądu I instancji, który oceniałby treść poszczególnych pytań zawartych we wniosku E. S. z dnia 15 czerwca 2016 r. przez pryzmat pojęcia informacji publicznej. Sąd I instancji przyjął nietrafnie i arbitralnie, że wszystkie ze sformułowanych przez wnioskodawcę pytań en bloc dotyczą informacji niemających waloru informacji publicznej. W tym zakresie WSA w Krakowie wskazuje jedynie, bez podania szerszej argumentacji, iż "Zdaniem Sądu skarga nie jest zasadna, gdyż żądanie zawarte we wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie każda informacja będąca w posiadaniu Burmistrza bądź odnosząca się do funkcjonowania urzędu będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez organ w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych" oraz " z okoliczności kontrolowanej sprawy wynika, że działania organu były zgodne z wymogami u.d.i.p., wobec braku charakteru informacji publicznej żądanych informacji podlegających obowiązkowi udostępnienia w oparciu o u.d.i.p." (s. 7 uzasadnienia wyroku). Brak jest tu analizy i argumentacji Sądu uzasadniającej, dlaczego żądane przez wnioskodawcę informacje nie mają w jego ocenie charakteru informacji publicznej. Uniemożliwia to NSA kontrolę instancyjną poprawności rozumowania WSA w Krakowie w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej, że niektóre z pytań E. S. zawartych we wniosku z dnia 15 czerwca 2016 r. należy rozpatrywać w oparciu o przepisy u.d.i.p. W szczególności dotyczy to pytań odnoszących się do kwestii czy organ złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa kradzieży elementów instalacji C.O., jak również kiedy miała miejsce instalacja C.O. w blokach przy ul. [...] nr [...] i nr [...] w O.. Należy przy tym zaznaczyć, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy okoliczność wskazywana w odpowiedzi organu na skargę, jakoby organ pismem z dnia 14 lipca 2016 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na jego "dalsze zapytania". W piśmie powyższym (będącym odpowiedzią na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej), udzielono odpowiedzi jedynie na jedno z pytań, informując, że "pani J. M. nie brała udziału w odbiorze montażu instalacji CO w bloku nr [...] przy ul. [...] w O. (...)". Pozostałe pytania zaś zignorowano w ogóle do nich się nie ustosunkowując. Podsumowując, zdaniem NSA, WSA w Krakowie przedwcześnie i przy braku należytej analizy uznał wszystkie z pytań za niedotyczące informacji publicznej.

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej również należało uznać za zasadny. Należy bowiem wskazać, że nawet w przypadku uznania przez organ, że żądane we wniosku o udostępnienie informacji publicznej informacje nie mają takiego waloru, organ jest zobowiązany wyraźnie taką okoliczność wskazać w odpowiedzi na wniosek. Pismo organu z dnia 14 lipca 2016 r. w żaden sposób nie odnosi się do powyższego zagadnienia. Jak już wyżej wskazano, udzielono w nim odpowiedzi jedynie na jedno z pytań, pozostałe zaś pytania organ zignorował. Odnotować nadto należy, że wniosek o udostępnienie informacji wpłynął do organu w dniu 16 czerwca 2018 r., a odpowiedzi udzielono pismem z dnia 14 lipca 2016 r., podczas gdy zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje zasadniczo bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli natomiast informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie termin udzielenia odpowiedzi na wniosek przekroczony został niemal dwukrotnie, a organ nie powiadomił wnioskodawcy o powodach opóźnienia ani o terminie, w jakim udostępni informację. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności WSA w Krakowie niezasadnie oddalił skargę na bezczynność E. S. i tym samym naruszył wskazywane przez skarżącego kasacyjnie przepisy art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1b w zw z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i w zw. z art. 9 k.p.a.

NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokona szczegółowej analizy treści pytań zawartych we wniosku E. S. z dnia 15 czerwca 2016 r. i oceni, które z nich mają walor informacji publicznej. WSA w Krakowie przeanalizuje również kwestię bezczynności organu w niniejszej sprawie zarówno pod kątem braku terminowej odpowiedzi na wniosek skarżącego, jak i braku wskazania w piśmie organu z dnia 14 lipca 2016 r., w jaki sposób organ kwalifikuje poszczególne z pytań wnioskodawcy zawartych w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r. tj. czy są to pytania zawierające żądanie udostępnienia informacji publicznej.

Sąd kasacyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.").

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1.); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2.); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3.). Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt. 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w tej ustawie lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej również w tejże ustawie.

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Rozpoznając - po raz drugi - skargę E. S., WSA w Krakowie jest też związany treścią art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zatem w nawiązaniu do przywołanego przepisu, w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że "Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie" tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2018 r., syg. akt IV SA/Po 348/18.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Treść tego przepisu jest także przedmiotem wykładni sądów administracyjnych, w myśl której: " Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy"; tak: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2018 r., sygn. II OSK 2225/16.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 413/18 wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji winien dokonać szczegółowej analizy treści pytań zawartych we wniosku E. S. z dnia 15 czerwca 2016 r. i ocenić, które z nich mają walor informacji publicznej. WSA w Krakowie przeanalizuje również kwestię bezczynności organu w niniejszej sprawie zarówno pod kątem braku terminowej odpowiedzi na wniosek skarżącego, jak i braku wskazania w piśmie organu z dnia 14 lipca 2016 r., w jaki sposób organ kwalifikuje poszczególne z pytań wnioskodawcy zawartych w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r., tj. czy są to pytania zawierające żądanie udostępnienia informacji publicznej.

Warto więc w tym miejscu zacytować pytania E. S. zawarte we wniosku z dnia 15 czerwca 2016 r."

1. Czy J. M. była obecna jak firma W. J. zakładała według w.w pokrętła przy kaloryferach na klatkach schodowych w blokach nr [...] ulica [...]?

2. Kiedy to było - czyli którego dnia, miesiąca, roku, o której godzinie?

3. A jeżeli w.w J.. M. nie była przy fikcyjnym montażu, tylko na papierze-piśmie, to skąd wie że były zamontowane pokrętła na klatkach schodowych przy kaloryferach (w każdej klatce 1 kaloryfer – jedno dno pokrętło przy drzwiach wejściowych w klatce schodowej)?

4. Na jakiej podstawie prawnej J.. M. twierdzi że pokrętła zostały skradzione (nigdy nie zamontowane)?

5. Na jakiej podstawie prawnej J.. M. oskarżała ludzi – mieszkańców bloków nr [...] – w tym mnie (tamto odbierałem osobiście po odczytaniu pisma od w.w J.. M.)?

6. Czy może w.w J. M. zna osobiście tych złodziei, którzy skradli – ukradli pokrętła od kaloryferów w ilości 6 sztuk z 2 bloków nr [...]?

7. Czy w.w J.. M. powiadomiła osobiście pismem K.P.P w O. komendanta policji?

8. A jeżeli w.w J.. M. nie powiadomiła policji w O. – co było tego powodem?

9. Czy to była obawa w.w J.. M. że złoży fałszywe domniemanie – oskarżenie co podlega pod artykuł: 234 KK, o nie popełnionym przestępstwie art. 238 KK?

10. Jak długo będzie poświadczała na piśmie nieprawdę – art. 233 § 1 KK?

11. Jak długo będzie broniła przestępców – geodetów UMIG w O., którzy dnia 23 luty 2005 mierzyli lokal [...] a dopisali nadmetraż : aż 18 cm?

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez E. S., jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 15 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udzielenie odpowiedzi na ww. pytania opisane w 11 punktach.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych na gruncie przepisów obowiązujących do 1 czerwca 2017 r. skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie wymagała wyczerpania środków zaskarżenia. Dlatego też należy uznać, że skarga jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330) dalej "u.d.i.p.". Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

W przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513).

Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej - odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej - przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., OSK 205/04, WSA w Warszawie: z dnia 28 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1542/08, z dnia 12 października 2010 r., II SA/Wa 933/10, z dnia 10 listopada 2010r., II SAB/Wa 117/09).

Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. I OSK 1163/15, LEX nr 2260512).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), winien alternatywnie:

- udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy),

- odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy),

- umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).

Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie.

Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14).

Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny, czy wszystkie z wnioskowanych przez skarżącego informacji posiadały walor informacji publicznej, a w związku z tym, czy podlegały one udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. w pełnym zakresie, jak również do sposobu postępowania organu w przedmiocie udzielenia żądanej informacji, a w konsekwencji konieczności ustalenia czy Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz dopuścił się w kontrolowanej sprawie bezczynności. Co istotne, dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu ona powstała i czy była ona zawiniona.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 413/18, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "niektóre z pytań E. S. zawartych we wniosku z dnia 15 czerwca 2016 r. należy rozpatrywać w oparciu o przepisy u.d.i.p. W szczególności dotyczy to pytań odnoszących się do kwestii czy organ złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa kradzieży elementów instalacji C.O., jak również kiedy miała miejsce instalacja C.O. w blokach przy ul. [...] nr [...] i nr [...] w O.." Stanowiskiem tym Sąd I instancji jest w niniejszej sprawie związany.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy oraz wypełniając wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 413/18, należy stwierdzić, że pytania sformułowane w pkt 1, 2, 6, 7, 8 odpowiadają definicji informacji publicznej.

W piśmie z dnia 14 lipca 2016 r., będącym odpowiedzią na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, udzielono odpowiedzi jedynie na jedno z pytań, informując, że "pani J. M. nie brała udziału w odbiorze montażu instalacji C.O. w bloku nr [...] przy ul. [...] w O. (...)". Pozostałe pytania zaś zignorowano, w ogóle do nich się nie ustosunkowując. Z akt sprawy wynika, że organ nie udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na jego "dalsze zapytania".

W razie wątpliwości należało wezwać skarżącego o sprecyzowanie wniosku.

W świetle powyższego należało stwierdzić, że w ww. zakresie pytań 2, 6, 7, 8 (na pytanie nr 1 odpowiedzi udzielono) organ pozostawał w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku.

Pozostałe pytania zawarte w pkt 3, 4, 5, 9 – 11 nie dotyczyły informacji publicznej. Jak wyżej już wskazano wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania. Definicji tej nie wypełniają pytania zamieszczone w punktach 3, 4, 5, 9 – 11 wniosku.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że nie stanowi informacji publicznej stan świadomości organu/funkcjonariusza w zakresie faktów. W związku z tym pytania skarżącego w przedmiocie samej abstrakcyjnej wiedzy/świadomości organu o pewnych zdarzeniach mających lub niemających miejsca według skarżącego, nie dotyczą informacji publicznej. W piśmie - odpowiedzi organu z 14 lipca 2016 r. brak jest jednakże choćby zwięzłego odniesienia się do pozostałych pytań sformułowanych we wniosku skarżącego i określenia, czy żądania w nich zawarte stanowią informację publiczną, czy też nie dotyczą one informacji publicznej. W sytuacji bowiem, w której organ uznałby, że dana informacja nie może być uznana za informację publiczną, powinien poinformować o tym pisemnie wnioskodawcę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2011, sygn. akt I OSK 1864/11, LEX nr 1149262). W rozważaniach w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 413/18, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "nawet w przypadku uznania przez organ, że żądane we wniosku o udostępnienie informacji publicznej informacje nie mają takiego waloru, organ jest zobowiązany wyraźnie taką okoliczność wskazać w odpowiedzi na wniosek. Pismo organu z dnia 14 lipca 2016 r. w żaden sposób nie odnosi się do powyższego zagadnienia. Jak już wyżej wskazano, udzielono w nim odpowiedzi jedynie na jedno z pytań, pozostałe zaś pytania organ zignorował".

Wynika z tego, że organ nie dopełnił w tym zakresie swojego obowiązku i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu.

Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. Mając to na uwadze Sąd w pkt III sentencji stwierdził, że bezczynność organu w załatwieniu ww. wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. W niniejszej sprawie organ nie opóźnił się znacznie w udzieleniu odpowiedzi, choć była ona niewystarczająca. Niemniej jednak nie można powiedzieć, że Burmistrz nie podejmował w zakresie wniosku żadnych czynności. Wniosek skarżącego nie tylko jest obszerny, ale zawiera też szereg dywagacji pozostających poza kwestiami związanym z udzieleniem informacji publicznej. Jednocześnie Sąd podkreśla, że sam fakt niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego sprawy w żadnym wypadku nie uprawnia do formułowania zarzutów zawartych we wniosku o udzielenie informacji publicznej, dotyczących fałszerstw czy oszustw. Są to poważne zarzuty, których nie wolno formułować bezpodstawnie, na bieżące potrzeby. Zdaniem Sądu rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt I OSK 675/12, CBOIS). Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Dla uznania, iż bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 XI 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 III 2017r., I OSK 1925/16 – CBOSA).

Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy, przy znacznej ogólnikowości i niejednoznaczności wniosku skarżącego, brak właściwej reakcji na zgłoszone żądanie nie spełnia przesłanek umożliwiających uznanie, że bezczynność w udzieleniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając to na uwadze, na podstawie 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie III wyroku.

W zakresie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu orzeczenie wyda referendarz sądowy.