Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2287/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 107 par. 1, art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 311/16 w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 311/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Po raz kolejny rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...], na wniosek T.B., Burmistrz Miasta U. ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku socjalno-biurowego oraz przygotowaniu terenu pod wagę samochodową (waga przenośna niezwiązana z gruntem), na działkach nr [...],[...] i [...], obręb [...], gmina [...], usytuowanych w strefie B ochrony uzdrowiskowej stwierdzając, że zostały spełnione wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na skutek wniesionego przez J.C. odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), uchyliło pkt 1 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie ustaliło: rodzaj zabudowy – zabudowa usługowa, funkcja zabudowy – budynek socjalno-biurowy, przygotowanie terenu pod wagę samochodową na terenie istniejącej stacji paliw i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie.

W ocenie Kolegium postępowanie wyjaśniające wykazało, że projektowana inwestycja może zostać zrealizowana na wskazanym terenie. Spełnione są bowiem, co wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W najbliższym sąsiedztwie nieruchomości objętej wnioskiem występują nieruchomości, na których znajduje się zróżnicowana zabudowa, tj. zabudowa zagrodowa, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa. Wobec takiego ustalenia nie ma zatem przeszkód, na gruncie wymagań "dobrego sąsiedztwa", aby zrealizować planowaną inwestycję, która polegać ma na budowie budynku socjalno-biurowego oraz przygotowaniu terenu pod wagę samochodową. Parametry architektoniczne zabudowy występującej na obszarze analizowanym pozwalają, o czym świadczą wyniki szczegółowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej, na ustalenie wymagań nowej zabudowy w kształcie odpowiadającym zaproponowanemu przez inwestora – inwestycja ta wpisuje się w lokalny ład przestrzenny. Zdaniem Kolegium teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej przez istniejące zjazdy z drogi krajowej nr [...] oraz jest uzbrojony, jak również nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Również i z przepisów szczególnych nie wynikają przeciwwskazania do realizacji inwestycji. Planowana inwestycja nie jest objęta ograniczeniami zabudowy dla strefy B uzdrowiska.

W ocenie organu odwoławczego decyzja zawiera wymagane art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym elementy, przy czym prawidłowo ustalono – w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej – poszczególne parametry i wskaźniki architektoniczne i urbanistyczne przewidziane przepisami rozporządzenia. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami.

Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji w najistotniejszym zakresie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu poprzednio wydanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczących wad analizy urbanistycznej i w ponownym postępowaniu wady te usunął. Powielił jednak nieprawidłowy zapis decyzji w punkcie dotyczącym rodzaju oraz funkcji zabudowy. Kolegium dokonało modyfikacji tych zapisów, aby dostosować je do uzupełnionego wniosku inwestora oraz wymagań wynikających z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589).

W analizie urbanistycznej wyjaśniono, że rozszerzono granice obszaru analizowanego w taki sposób, aby objąć nimi w całości te działki, które są zabudowane, a które choć w części są położone w odległości 99 m od granic terenu inwestycji. W analizie wskazano też, że na znajdujących się na obszarze analizowanym działkach pełniących funkcję usługową prowadzone są: usługi remontowo-budowlane (działka nr [...]), naprawa i konserwacja metalowych wyrobów gotowych (działka nr [...]) oraz sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów mechanicznych (działka nr [...]). Określono zatem sposób użytkowania obiektów budowlanych pełniących funkcję usługową. Ponadto wskazano, że planowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie już prowadzonej na terenie inwestycji działalności usługowej w postaci stacji paliw, dla której już wcześniej ustalono warunki zabudowy na podstawie decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymanej w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. II SA/Łd 847/14

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż w ramach postępowania odwoławczego zwrócił się do inwestora o uzupełnienie wniosku. Takie uzupełnienie nastąpiło – inwestor złożył na piśmie stosowne wyjaśnienia uzupełniające wniosek o ustalenie warunków zabudowy w zakresie rodzaju planowanej zabudowy, gabarytów planowanej zabudowy (w formie opisowej i graficznej) oraz powierzchni działek nr [...],[...] i [...] podlegających przekształceniu w wyniku realizacji planowanej inwestycji.

W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2016 r. J.C. zarzuciła zakwestionowanej decyzji naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2; art. 7 i 77; art. 107 § 1 i 3, art. 10 § 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 ust. 1-2 w zw. z § 9 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r.".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W ocenie Sądu kontrolowana decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji, która w sposób szczegółowy i rzetelny analizuje wszelkie niezbędne przesłanki ustawowe, które winny być spełnione, by inwestor uzyskał pozytywną dla siebie decyzję w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę urbanistyczną, a jednocześnie odnosi się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Wprawdzie Sąd zgodził się ze skarżącą, iż organ pierwszej instancji nie w pełni zrealizował wskazówki co do dalszego postępowania, zawarte w decyzji kasacyjnej z dnia [...] lipca 2015 r., jednakże brak ten został usunięty przed organem odwoławczym. Inwestor pismem z dnia 29 grudnia 2015 r. uzupełnił żądane dane.

W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, załączona do akt analiza urbanistyczna spełnia wszelkie wymogi określone w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. i w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym dokonuje ustaleń dotyczących cech i parametrów planowanej inwestycji w oparciu o funkcję, cechy i parametry istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu. Prawidłowość przeprowadzonej analizy w przedmiotowej sprawie, jak podkreślono, nie budzi wątpliwości, a jej wyniki wskazują zarówno na to, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa, jak i usługowa, która jest zbieżna z planowaną. Istotne jest, że taka funkcja występuje już na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, gdyż znajduje się tam stacja LPG. Wyznaczenie parametrów dla planowanej zabudowy zostało ustalone na podstawie parametrów zabudowy zastanej, a sprecyzowanie ich przez inwestora mieści się w granicach wynikających z analizy. W związku z tym Sąd uznał, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia pkt 5 ww. przepisu. Zauważył, że skarżąca sformułowała ten zarzut w sposób ogólny i nieprecyzyjny, nie wskazując konkretnie, który z przepisów odrębnych został, jej zdaniem, naruszony.

Za nieusprawiedliwiony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Przed wydaniem decyzji organ odwoławczy wystosował do stron pismo, w trybie ww. artykułu. Pismo to zostało przez stronę skarżącą odebrane. Nieskorzystanie przez skarżącą z możliwości zapoznania się z aktami sprawy wyklucza powołanie się na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto Sąd zaznaczył, że skarżąca nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem tego przepisu, a niemożnością dokonania konkretnej czynności.

Dlatego też Sąd uznał, że analiza załączonej do sprawy dokumentacji potwierdza, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, kwestionując ten wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono:

I. naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1/ przepisu art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z:

1. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy w zaskarżonej do Sądu decyzji organ odwoławczy zaakceptował niewykonanie przez organ pierwszej instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania wszystkich zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r., tj. w szczególności:

a) organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób szczegółowy w części tekstowej analizy urbanistycznej rodzaju zabudowy na działkach sąsiednich znajdujących się w przyjętym obszarze;

b) organ pierwszej instancji określił jedynie w sposób domniemany sposób użytkowania obiektów budowlanych posadowionych na nieruchomościach sąsiednich, będących przedmiotem analizy, nie wskazując co stanowiło podstawę do poczynienia przez niego takich ustaleń, tym samym w żaden sposób nie uprawdopodabniając, że wskazana przez niego działalność rzeczywiście jest prowadzona w znajdujących się na tych działkach obiektach;

2. § 3 ust. 1-2 w zw. z § 9 ust. 1-3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ odwoławczy zaakceptował naruszenie organu pierwszej instancji polegające na niewyjaśnieniu w sposób dostateczny w części tekstowej analizy urbanistycznej rodzaju zabudowy na działkach sąsiednich, na których w decyzji enigmatycznie wskazano, że pełnione są funkcje usługowe, poprzez niejednoznaczne wskazanie sposobu użytkowania obiektów budowlanych posadowionych na nieruchomościach sąsiednich, będących przedmiotem analizy;

3. § 2 ust. 7 pkt b) i c) rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ odwoławczy zaakceptował naruszenie organu pierwszej instancji polegające na nieustaleniu wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, w szczególności przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje oraz zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, które to konsekwencje z pewnością wystąpią na skutek zrealizowania przedmiotowej inwestycji, która to wiąże się z uprzemysłowieniem terenu, zwiększeniem ruchu ludzi i samochodów na przedmiotowym terenie oraz zanieczyszczeniem środowiska na terenie noszącym zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie nadania statusu uzdrowiska miastu Uniejów wraz z sołectwami: Spycimierz, Spycimierz-Kolonia, Zieleń i Czopy położonym na obszarze gminy Uniejów (Dz.U. z 2012 r,. poz. 7820) status uzdrowiska;

4. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie nosiło cech wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie zbadania funkcji i cech zabudowy o zagospodarowania terenu na analizowanym obszarze;

5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji niezawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej precyzyjnego wyjaśnienia okoliczności dotyczących funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu na analizowanym obszarze, jak również precyzyjnego odniesienia się do wszystkich podniesionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, w tym dotyczących rzeczywistych funkcji realizowanych na działkach sąsiednich uznanych przez organ za działki o charakterze usługowym;

6. 107 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ odwoławczy zaakceptował naruszenie organu pierwszej instancji polegające na niewskazaniu, w jaki sposób organ ustalił krąg stron postępowania, a co się z tym wiąże niezałączenie do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów bądź innych danych ewidencyjnych, na podstawie których można by takie ustalenia poczynić, do czego organ pierwszej instancji był zobowiązany zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r.;

7. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo niewłaściwego ustalenia stron postępowania polegającego na pominięciu w kręgu stron Z. i Z.D. oraz uniemożliwienie im czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu;

2/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy i przekonujący do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą;

3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez oddalenie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji wydania jej z naruszeniem przepisu prawa materialnego – 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ww. ustawy.

II. naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1/ art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie została wydana, pomimo niespełnienia jednej z obligatoryjnych przesłanek jej wydania w postaci zasady "dobrego sąsiedztwa", której to stwierdzenie, zgodnie z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. winno odnosić się do wszystkich charakterystycznych parametrów planowanego zamierzenia budowlanego;

2/ art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bez ustalenia czy w niniejszej sprawie została spełniona jedna z obligatoryjnych przesłanek jej wydania w postaci zgodności z przepisami odrębnymi, a w szczególności z:

a) ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 672), poza lakonicznym stwierdzeniem organu pierwszej instancji, że realizacja inwestycji nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska, tj. poprzez przeprowadzenie szczegółowej analizy w ww. zakresie, m.in. w odniesieniu do:

- art. 141 - 145 ustawy Prawo ochrony środowiska w kontekście wagi samochodowej,

- art. 146 ustawy Prawo ochrony środowiska w kontekście przewidywanego zwiększonego ruchu samochodów ciężarowych na przedmiotowym terenie,

* ustalenia czy instalacja wagi samochodowej nie wymaga zgłoszenia do właściwych organów w kontekście "ustawy o prawie ochrony środowiska";

* ustalenia czy środki transportu, których ruch na przedmiotowym terenie z pewnością ulegnie zwiększeniu, będą spełniały wymagania ochrony środowiska, o których mowa w art. 155 ustawy Prawo ochrony środowiska;

* ustalenia, czy na przedmiotowym terenie nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w kontekście "ustawy o prawie ochrony środowiska";

b) ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, poza lakonicznym stwierdzeniem, że planowana inwestycja nie jest objęta ograniczeniami zabudowy dla strefy B uzdrowiska, w sytuacji gdy teren inwestycji znajduje się w granicach uzdrowiska [...], a dodatkowo w strefie B ochrony uzdrowiskowej, na którym obowiązują szczególne zakazy określone w art. 38a ust. 2 ww. ustawy, poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwej analizy przepisów ww. ustawy, w szczególności powołanego wyżej art. 38a ustawy, zwłaszcza czy zamierzona inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu, z uwagi na fakt, że na skutek uprawomocnienia się zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku dojdzie do rozbudowy inwestycji obejmującej stację paliw, przygotowania terenu pod wagę samochodową, wybudowania nowego budynku, a co za tym idzie uprzemysłowienia przedmiotowego terenu, zwiększenia ruchu ludzi i samochodów oraz zanieczyszczenia środowiska.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego zawarto argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. S.T. i T.B. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są zasadne zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji zaakceptował naruszenia prawa procesowego popełnione przed organami administracji i wadliwie ocenił legalność zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji oddalił wniesioną skargę, mimo że decyzja o warunkach zabudowy wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ze stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić.

Nie budzi wątpliwości, iż w niniejszym postępowaniu Sąd pierwszej instancji oddalając wniesioną skargę dokonał właściwej kontroli legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia i zasadnie ocenił działanie organów administracji za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz słusznie nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo zatem, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zastosowano konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie było przesłanek do zastosowania powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie prawa materialnego, jak wynika z utrwalonych poglądów judykatury, może polegać w szczególności na błędnej jego wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji), albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Istotne jest, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa, a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez sąd uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna.

Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Nie budzi wątpliwości, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie.

Takich naruszeń prawa materialnego i procesowego nie ujawniono w tej sprawie, co wyraźnie wskazał w motywach zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji i ocena ta zasługuje na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaś skarga kasacyjna powołująca się na wadliwość wydanych w sprawie decyzji nie jest usprawiedliwiona.

Odnosząc się do przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie można podzielić stanowiska skarżącej co do wykazywanych tam naruszeń przepisów prawa procesowego.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., a dotyczący niewykonania przez organ pierwszej instancji wszystkich zaleceń zawartych w uzasadnieniu poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2015 r.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż nie można w tej sprawie wskazywać na naruszenie ww. normy prawa procesowego, która dotyczy przepisu pozwalającego na wydanie decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż w tym postępowaniu jej nie stosowano. Organ odwoławczy wydał bowiem decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a w konsekwencji uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł merytorycznie, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Poza tym zauważyć dodatkowo należy, że decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, ale stanowi wręcz przeszkodę do jego ostatecznego ukształtowania. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem pierwszej instancji. Ponowne postępowanie, jakie się przed nim toczy nie jest jednak dalszym ciągiem ani "przedłużeniem postępowania" odwoławczego. Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku. Na nowo zostaje ustalony stan sprawy, zarówno faktyczny, jak i prawny. Skoro bowiem poprzednia decyzja organu, a więc decyzja organu pierwszej instancji została zniesiona przez organ odwoławczy, to przestał istnieć stan prawny i faktyczny, który stanowiłby podstawę rozstrzygnięcia. Dlatego też organ pierwszej instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami prawnymi organu odwoławczego. Jest przecież oczywiste, że skoro organ pierwszej instancji na nowo ma prowadzić postępowanie, to jego wynik będzie zależny od przyszłych ustaleń faktycznych, a zatem i ocena prawna tego stanu będzie od niego uzależniona. Z tego też powodu oceny wyrażone w decyzji organu odwoławczego uchylającej decyzję i kierującej sprawę do ponownego rozpoznania nie wiążą organu pierwszej instancji w omawianym aspekcie (por. wyroki NSA z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 9/11, LEX nr 1121155 oraz z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1644/09, LEX nr 746706). Uwagi te w pełni uzasadniają twierdzenie, iż nie można uznać w tej sprawie by w sposób opisany w skardze kasacyjnej naruszono art. 138 § 2 k.p.a.

Natomiast wadliwość postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji polegająca na niewskazaniu przez inwestora rodzaju zabudowy oraz uzupełnienia wniosku w zakresie niektórych parametrów, co wynikało z poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2015 r. została prawidłowo usunięta przed organem odwoławczym, który zgodnie z prawem ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę wezwał inwestora (pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. – przypomnienie Sądu) o ich podanie i w zakreślonym terminie uzyskał wymagane dane (patrz: pismo inwestora z dnia 29 grudnia 2015 r.).

Nie podzielając stanowiska skarżącej co do wadliwości postępowania administracyjnego w tej sprawie należy w pełni zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji budynku socjalno- biurowego oraz przygotowania terenu pod wagę samochodową (przenośną bez związania z gruntem) na terenie działek nr [...],[...],[...], obręb [...], gmina [...] poprzedzone zostało prawidłowo sporządzoną i ocenioną przez organy analizą urbanistyczną zawierającą spójną część zarówno tekstową, jak i graficzną. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego wyroku, że załączona do akt analiza urbanistyczna spełnia wszelkie wymogi określone w rozporządzeniu i w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym dokonuje ustaleń dotyczących cech i parametrów planowanej inwestycji w oparciu o funkcję, cechy i parametry istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie jest tym samym usprawiedliwiony zarzut naruszenia § 3 ust. 1-2 i § 9 ust. 1-3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., polegający na niewyjaśnieniu w sposób dostateczny w części tekstowej analizy urbanistycznej rodzaju zabudowy na działkach sąsiednich. Prawidłowa analiza obszaru analizowanego, dawała możliwość w części tekstowej przedmiotowej analizy oznaczyć działki, które pozwalają na ustalenie kontynuacji funkcji. Właściwie jednocześnie opisano rodzaj zabudowy i wykazano, że na określonych działkach w obszarze analizowanym są terenu usługowe – np. działka: [...] usługi remontowo-budowlane, nr [...] naprawa i konserwacja metalowych wyrobów gotowych, czy w szczególności nr [...] sprzedaż części akcesoriów do pojazdów mechanicznych. Taki sposób oznaczenia rodzaju zabudowy jest w pełni wystarczający na potrzeby przedmiotowego postępowania. Odmienne stanowisko skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można tym samym uznać, iż w powyższym zakresie wadliwie z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. nie przeprowadzono wnikliwego postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie funkcji i cech zabudowy na obszarze analizowanym.

Cechą charakterystyczną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest sporządzenie analizy urbanistycznej, która jest zasadniczym dowodem w sprawie. Wszystkie istotne ustalenia w sprawie w zakresie istnienia tak zwanej kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji określane są przez organ w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną, którą zgodnie z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządza architekt lub urbanista, a więc osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych. Analiza ma na celu pomoc organom administracji w ustaleniu okoliczności, do wyjaśnienia których konieczna jest wiedza specjalistyczna z określonej dziedziny. Taka analiza została opracowana w tej sprawie przez uprawionego architekta, co potwierdzają akta sprawy. Została ona prawidłowo oceniona przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, gdzie słusznie zaznaczono, iż prawidłowość przeprowadzonej analizy nie budzi wątpliwości, a jej wyniki wskazują zarówno na to, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa, jak i usługowa, która zbieżna jest z planowaną. Trafnie zasygnalizowano również, iż taka funkcja usługowa występuje na terenie objętym przedmiotowym zamierzeniem, gdzie znajduje się już stacja paliw. Wyznaczenie parametrów dla tej inwestycji zostało więc ustalone na podstawie parametrów zabudowy zastanej, a sprecyzowanie ich mieści się w granicach wynikających z analizy.

W tych okolicznościach sprawy nie było więc przeszkód by ustalić warunki zabudowy dla spornej inwestycji i decyzję taką wydano. Przypomnieć w tym miejscu należy, że ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona ładu przestrzennego. Ma on na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z już istniejącą na terenach, gdzie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jego ograniczenia. Za szerokim rozumieniem działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak też deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Dlatego też przez pojęcie działki sąsiedniej nie można rozumieć wyłącznie działki graniczącej, ale należy odnieść to pojęcie do nieruchomości, terenów położonych w okolicy, tworzącej pewną urbanistyczną całość – porównaj wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 997/06, LEX nr 355295. W niniejszej sprawie zatem ponad wszelką wątpliwości ustalono, iż w obszarze analizowanym występuje także zabudowa usługowa pozwalająca na wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Zarzuty odwołania, wbrew stanowisku skarżącej, zostały stosownie do okoliczności tej sprawy ocenione przez organ odwoławczy, który co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego odniósł się do nich w sposób, który nie narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nie stanowi uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy podnoszone także w skardze kasacyjnej naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie w jaki sposób organ ustalił krąg stron postępowania, skoro w szczególności w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wymienił wszystkie strony z imienia i nazwiska, które uznał za mające w tej sprawie interes prawny lub uprawnienie. Już powyższe pozwala w sposób pełny ustalić, kogo organ uznał za stronę toczącego się w tej sprawie postępowania. To, że nie oznaczył, których działek w obszarze analizowanym są właścicielami nie stanowi takiego naruszenia, które pozwalałoby na eliminację z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Dodatkowo skarżąca wskazała, iż niewłaściwe ustalenie, jej zdaniem, kręgu stron postępowania, polegało na pominięciu w tym zakresie Z. i Z. D., którzy w dniu 2 grudnia 2015 r. nabyli działkę nr [...] od poprzednich właścicieli, z czym wiąże się wskazany w kasacji zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. Zarzut ten jest oczywiście nieusprawiedliwiony, albowiem trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku, iż strona skarżąca nie może skutecznie podnosić zarzutu pominięcia innej strony w postępowaniu administracyjnym, gdyż z tego zarzutu może skorzystać tylko sam pominięty podmiot. Taki zarzut skargi nie mógł też doprowadzić do zastosowania w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Należy bowiem w takiej sytuacji mieć na względzie to, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) ściśle wiąże się z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższe stanowisko prezentowane było już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w ostatnim okresie ugruntowało się (por. wyroki NSA: z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009r. sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 832/08; z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09; z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10) i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela.

Nie podzielono także kolejnego zarzutu skarżącej naruszenia § 2 ust. 7 pkt b) i c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ odwoławczy zaakceptował naruszenie organu pierwszej instancji polegające na nieustaleniu wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, w szczególności przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje oraz zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, które to konsekwencje z pewnością wystąpią na skutek zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Niesporne jest, że przepis ten ustala sposób zapisywania ustaleń między innymi w decyzji o warunkach zabudowy, a wynika z niego, że ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie (b), zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby (c). Niemniej jednak zapisy te są konieczne i niezbędne, gdy wynika taka potrzeba z okoliczności sprawy. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że decyzja organu pierwszej instancji w swej treści zawiera również i uwarunkowania w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zamieszczone w jej punkcie 2 ppkt 5 i zapisane tam wymogi są adekwatne dla planowanej inwestycji. Budynek socjalno-biurowy czy przygotowanie terenu pod wagę samochodową (przenośna), która nie jest związana z gruntem nie uzasadniały, na tym etapie postępowania, takiej treści zapisów, jak wskazano to w skardze kasacyjnej, albowiem nie stanowią one takiego rodzaju przedsięwzięcia, które wiązałoby się z potrzebą wdrożenia odpowiedniego postępowania środowiskowego, zaś jednoznacznie poczynione ustalenia wskazały, iż realizacja tej inwestycji nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska. Przeciwne twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej nie zostały poparte wymaganą argumentacją.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy i przekonujący do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą.

Norma powyższa stanowi, że uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie wyroku powinno być przede wszystkim tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżony akt za zgodny lub niezgodny z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdy Sąd nie wyjaśnił w sposób odpowiedni do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 299/05, LEX nr 187709). Jak też wtedy, kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, a mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku w pełni odpowiada prawu. Zawiera wszystkie niezbędne elementy o jakich stanowi ww. norma i w jego motywach, w szczególności precyzyjnie odnosi się do wszystkich zarzutów skargi jednoznacznie wskazując na ich niezasadność. Poza tym uzasadnienie kwestionowanego wyroku sporządzone jest w taki sposób, że możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeżeli argumentacja Sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności (porównaj wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 326/06).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz samodzielnego zarzutu naruszenia prawa materialnego niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 cytowanej wyżej ustawy podkreślić należy, że mimo iż pierwszy z nich sformułowany jest jako zarzut naruszenia prawa procesowego, a drugi jako zarzut naruszenia prawa materialnego, to dotyczą one tego samego, gdyż podnoszą, że został naruszony art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem ustalono warunki zabudowy dla inwestycji, która nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa i sprzeczna jest z przepisami odrębnymi, w tym wypadku z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

Zarzut powyższy w zakresie wadliwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zasadny, gdyż jak już wyżej wykazano w niniejszej sprawie, na podstawie prawidłowo opracowanej analizy urbanistycznej ustalono, że projektowana inwestycja nie będzie naruszała zasady dobrego sąsiedztwa, przede wszystkim dlatego, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o charakterze usługowym.

Jednocześnie w tym miejscu wyjaśnić należy, iż przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy nie może być ograniczone do utożsamiania go z nakazem czy obowiązkiem kopiowania istniejącej zabudowy. Nie można przecież dla ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji poszukiwać w obszarze analizowanym tożsamej działalności usługowej, a więc działki gdzie ustawiona jest waga samochodowa (przenośna), która nie jest związana z gruntem. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zatem wystarczające będzie, że nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i że można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (por. wyroki NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 58/07, publikowany na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć sensu largo, zgodnie z wykładnią systemową i funkcjonalną, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu.

Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie nie można również uznać za usprawiedliwiony zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzja o warunkach zabudowy, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy, powinna pozostawać w zgodzie z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne.

Niemniej jednak, co potwierdzają akta sprawy w ramach oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, oceniano tę inwestycję mając na uwadze w szczególności przepisy wskazane w skardze kasacyjnej, a to przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, jak i uwzględniając uregulowania ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych - patrz pkt 2 ppkt 3 decyzji organu pierwszej instancji, str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Niewątpliwie teren na którym ustalono przedmiotowe warunki zabudowy znajduje się w granicach uzdrowiska [...] ustanowionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie nadania statusu uzdrowiska miastu Uniejów wraz z sołectwami: Spycimierz, Spycimierz-Kolonia, Zieleń i Człopy położonym na obszarze Gminy Uniejów (Dz.U. z 2012 r. poz. 782). W świetle uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie uchwalenia statutu uzdrowiska [...] (Dz. Woj. Łódzkiego z 2012 r., poz. 4651) teren znajduje się obszarze B ochrony uzdrowiskowej. W tej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, prawidłowo oceniono czy planowane zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami powołanej wyżej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. i w efekcie badano czy planowana inwestycja może być zlokalizowana w strefie B ochrony uzdrowiskowej a w tym zakresie, co jest niesporne, nie ujawniono jakichkolwiek przeciwskazań. Generalnie więc uznano, że planowana inwestycja nie jest objęta ograniczeniami zabudowy dla strefy B uzdrowiska. Tym samym dokonano wymaganej oceny w tym zakresie. Ponadto, co jest istotne, a przemilczane w skardze kasacyjnej, z uwagi na położenie inwestycji w granicach uzdrowiska [...] w sprawie dokonano prawidłowego uzgodnienia projektu decyzji z Ministrem Zdrowia, a uczyniono to postanowieniem z dnia [...] września 2015 r.

Wbrew stanowisku skarżącej w sprawie tej decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zgodna jest również z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska. Analiza dokonana w tej sprawie przez organy administracji wskazuje, iż planowana inwestycja nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska. Tym samym brak było uzasadnionych podstaw do przeprowadzania szczegółowej analizy w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska wskazane w skardze kasacyjnej.

Dlatego też zasadnie jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, który rozpoznając wniesioną skargę nie uznał za zasadny zarzut naruszenia w tej sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który był również podnoszony w skardze. Stanowisko to jest w pełni akceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną za nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw, dlatego też oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.