Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 716/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania z dnia [...]r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania z dnia [...] r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, argumentując że zakwestionowane przez stronę postanowienie z dnia [...] r. było zaskarżone przez skarżącego zażaleniem rozpatrzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. w sprawie nr [..]. Postanowienie z dnia [...] r. także zostało zaskarżone przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarga w niniejszej sprawie, na postanowienie, na które przysługiwało zażalenie, zdaniem organu, jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Pokreślić trzeba, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W przypadku skargi na postanowienie organu o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia w sprawie podatkowej, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy został wyczerpany tryb przewidziany w art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), to znaczy doszło do złożenia zażalenia do właściwego organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skargę składa się wówczas na postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia.

W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania z dnia [...] r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez ten organ. Nadto w odrębnej sprawie skarżący złożył skargę od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r., utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] r. Skargę ta została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Lu 731/18.

Podkreślić należy, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega postanowienie organu wyższej instancji, wydane po rozpoznaniu złożonego zażalenia. W takiej sytuacji kognicji sądowoadministracyjnej podlegają bowiem wyłącznie rozstrzygnięcia wydane w rezultacie wniesionego zażalenia, odwołania lub ponaglenia, zaś możliwość skontrolowania wydanych w ramach tych postępowań rozstrzygnięć organów I instancji wynika z art. 134 § 1 (orzekanie w granicach sprawy) oraz z art. 135 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga bezpośrednio na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalna. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. wyraźnie bowiem przewiduje możliwość wniesienia skargi "po wyczerpaniu środków zaskarżenia".

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.