Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2262/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 70c,  art. 70 par. 6  pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej miesięcy od stycznia do października 2008r.; II. orzeka, że decyzja wymieniona w pkcie I nie podlega wykonaniu w ww. zakresie; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 10.083 ( słownie: dziesięć tysięcy osiemdziesiąt trzy złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie podatkowe przed organem podatkowym.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] maja 2014r. nr [...] określająca A S.A. z siedzibą we W. (dalej: spółka/ skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług (dalej: VAT) za styczeń 2008r. w kwocie 25.075 zł (tj. o 44.738 zł wyższej od zadeklarowanej); za marzec 2008r. w kwocie 1.642.725 zł (tj. o 81.724 zł wyższej od zadeklarowanej); za kwiecień 2008r. w kwocie 1.578.555 zł (tj. o 21.707 zł wyższej od zadeklarowanej); za maj 2008r. w kwocie 3.851.096 zł (tj. o 26.977 zł wyższej od zadeklarowanej); za czerwiec 2008r. w kwocie 4.135.120 zł (tj. o 32.149 zł wyższej od zadeklarowanej); za lipiec 2008r. w kwocie 856.960 zł (tj. o 31.561 zł wyższej od zadeklarowanej); za sierpień 2008r. w kwocie 7.327.175 zł (tj. o 32.248 zł wyższej od zadeklarowanej); za wrzesień 2008r. w kwocie 4.366.261 zł (tj. o 16.951 zł wyższej od zadeklarowanej) i za październik 2008r. w kwocie 1.831.813 zł (tj. o 164 zł wyższej od zadeklarowanej) oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy: za luty 2008r. w kwocie 311.984 zł (tj. o 44.738 zł niższej od zadeklarowanej) i za grudzień 2008r. w kwocie 347.287 zł (tj. o 12.333 zł niższej od zadeklarowanej).

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku postępowania podatkowego spółka zaewidencjonowała w rejestrze zakupu i rozliczyła w deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do października oraz grudzień 2008r. podatek naliczony wynikający z faktur VAT zakupu wystawionych przez: B s.c. R. O., S. O. z siedzibą w G. na łączną wartość 2.292,86 zł oraz C M. O. z siedzibą w G. na łączną wartość 278.597,53 zł. Z analizy zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że spółka nie mogła w 2008r. nabyć złomu od wskazanych wyżej podmiotów albowiem firmy te nie dokonały faktycznych transakcji obrotu złomem a jedynie uczestniczyły w procederze wystawiania pustych faktur. W związku z powyższym organ podatkowy pierwszej instancji w powołanej na wstępie decyzji dokonał określenia zobowiązania podatkowego w VAT, jak i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okresy w sposób odmienny niż uczynił to podatnik w złożonych deklaracjach podatkowych na podstawie art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 lit. a), art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 109 ust. 3 oraz art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) kwestionując odliczenie podatku naliczonego VAT wynikającego z ww. faktur VAT.

1.3. Na skutek wniesionego odwołania organ podatkowy drugiej instancji powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji akceptując zawartą w niej argumentację. Odwołując się do treści art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) organ podatkowy drugiej instancji stwierdził spełnienie ww. przesłanki zawieszającej bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie. Wskazano, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. postanowił wszcząć śledztwo w sprawie dokonanego w okresie od stycznia do grudnia 2008r. wprowadzenia w błąd właściwego organu podatkowego poprzez wystawienie nierzetelnej deklaracji VAT-7 za wspomniany okres, co skutkowało uszczupleniem zobowiązań podatkowych Spółki A z siedzibą we W. wobec Skarbu Państwa przez jego zaniżenie w łącznej kwocie 270.260 zł, tj. o czyn z art. 56 § 1 w zw. z art. 62 § 2 w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art. 76 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 7 § 1 w zw. z art. 9 § 3 kks. Podkreślił, że pismem z dnia [...] grudnia 2013r. [...] Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. poinformował spółkę oraz zastępującą ją w postępowaniu podatkowym doradcę podatkową M. M. o zawieszeniu, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za miesiąc od stycznia do grudnia 2008r. z dniem 9 grudnia 2013r. W przedmiotowym piśmie wskazano podstawę prawną zawieszenia – art. 70 § 6 pkt 1 O.p.; podatnika, którego dotyczy zawieszenie biegu przedawnienia – A SA, NIP: [...]; tytuł podatkowy – podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008r.; datę zawieszenia biegu przedawnienia – 9 grudnia 2013r.; przyczynę – wszczęcie śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zawiadomienie spółki zostało zrealizowane, zgodnie z obowiązkiem nałożonym na organy podatkowe przepisem art. 70c O.p. (obowiązującym od dnia 15 października 2013r.).

2. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

2.1. W skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji zaskarżono powołaną na wstępie decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania w VAT za miesiące styczeń do października 2008r. i wniesiono o jej uchylenie w ww. części, umorzenie postępowania w tym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa:

- materialnego poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację regulacji art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez niezastosowanie, pomimo upływu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego w VAT za miesiące od stycznia do października 2008r. skutkującego bezprzedmiotowością prowadzonego postępowania w sprawie, a w konsekwencji obowiązkiem umorzenia tegoż postępowania oraz błędne zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT i w wyniku tego bezpodstawne odmówienie spółce prawa do odliczenia takiego podatku, co stanowi naruszenie zasady neutralności VAT;

- procesowego poprzez naruszenie regulacji art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za miesiące od stycznia do października 2008r. i nastąpiło w dniu 31 grudnia 2013r. Podkreślono bowiem, odwołując się do treści wyroku TK z dnia 17 lipca 2012r. sygn. akt P 30/11, publ. OTK-A 2012/7/81, że nie doszło do spełnienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. albowiem zawiadomienie organu podatkowego pierwszej instancji nie spełnia warunków koniecznych do tego aby uznać je za skuteczne. W przesłanej skarżącej informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia brak jest bowiem kwalifikacji prawnej czynu oraz opisu zarzucanego czynu. Skarżąca została zaskoczona faktem, iż w związku z jej działalnością toczy się jakieś postępowanie karne-skarbowe. Ponadto negatywne skutki takiego postępowania powinny być ponoszone przez podejrzanych/oskarżonych a nie przez spółkę, która również padła ofiarą domniemanego przestępstwa.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację własną zawartą w zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest uzasadniona.

3.2. W przedmiotowej sprawie spór między stronami dotyczy kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, jak też nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym odpowiednio za miesiące od stycznia do października 2008r. Zdaniem skarżącej doszło do przedawnienia możliwości określenia VAT w sposób odmienny niż to uczyniono w deklaracji podatkowej za ww. okresy. Zdaniem organu podatkowego drugiej instancji zaistniała przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia określona w treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

3.3. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Powołany wyżej przepis dotyczy również nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 29 czerwca 2009r. sygn. akt I FPS 9/08, publ. CBOSA art. 70 § 1 O.p. ma zastosowanie do należności z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług. W uzasadnienia ww. uchwały podkreślono wyraźnie, że przedawnienie stanowi jedną z form wygasania zobowiązaniowych stosunków prawnych. Po upływie terminu przedawnienia wierzyciel nie może skutecznie domagać się od dłużnika zachowania wynikającego z treści zobowiązania zawiązanego pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem podatkowym. Generalnie można przyjąć, że celem tej instytucji jest zachowanie pewności obrotu prawnego (...). Wygasanie zobowiązań podatkowych na skutek przedawnienia oznacza, że pomimo niezaspokojenia wierzyciela stosunek zobowiązaniowy przestaje istnieć z mocy prawa. Dotyczy to nie tylko należności głównej, lecz wszelkich roszczeń pieniężnych wierzyciela, a więc także tych, które powstały jako odsetki za zwłokę. Wraz z upływem terminu przedawnienia stosunek prawny zobowiązania podatkowego wygasa (wygaśnięcie nieefektywne) bez względu na to, czy dłużnik podatkowy powoła się na nie. Zauważono także, że rozumienie jedynie literalne przepisu art. 70 § 1 O.p., które prowadzi do konkluzji, że ustawa Ordynacja podatkowa przewiduje instytucję przedawnienia jedynie dla jednej formy przekształcenia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, tzn. w zobowiązanie podatkowe, z pominięciem przedawnienia innych postaci przekształcenia tegoż obowiązku - w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzi do wątpliwości, które legły u podstaw przedstawionego do rozstrzygnięcia w tej sprawie zagadnienia prawnego - czy takie rozumienie normy art. 70 § 1 O.p. jest prawidłowe, a przede wszystkim czy jest zgodne z Konstytucją RP. NSA odnosząc się do argumentacji wykładni przepisów w zgodzie z Konstytucją zauważył, że poprzestanie na literalnym brzmieniu art. 70 § 1 O.p., nie czyni zadość tym zasadom konstytucyjnym - demokratycznego państwa prawa oraz równości i powszechności opodatkowania, gdyż wynika z niego, że jedynie rozliczenia VAT, prowadzące to przekształcenia obowiązku podatkowego w tym podatku w zobowiązania podatkowe ulegają przedawnieniu, a rozliczenia, z których - w następstwie powstania obowiązku podatkowego - wynikają kwoty zwrotu różnicy podatku, kwoty zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o VAT - przedawnieniu nie ulegają. Reasumując NSA doszedł do konkluzji, że z wykładni art. 70 § 1 O.p. dokonywanej w zgodzie z Konstytucją, a głównie z zasadą demokratycznego państwa prawnego i z wynikającymi z tej reguły zasadami równości wobec prawa oraz pewności i bezpieczeństwa prawnego, przy uwzględnieniu zasad wykładni historycznej oraz systemowej wewnętrznej wynika, że przepis art. 70 § 1 O.p. ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w VAT przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o VAT. Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Powyższe stanowisko zawarte w ww. uchwale Sąd pierwszej instancji w niniejszym składzie podziela.

3.4. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że zobowiązania podatkowe, jak też nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym określone przez organ podatkowy odpowiednio za miesiące od stycznia do października 2008r. przedawniałyby się z upływem 31 grudnia 2013r. o ile nie zaistniały w przedmiotowej sprawie przesłanki przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Organ podatkowy drugiej instancji wskazuje właśnie na przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia przewidzianą w treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zauważył bowiem, że organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 19 grudnia 2013r. nr [...] zawiadomił skarżącą o zaistnieniu ww. przesłanki jaką byłą wszczęcie postępowania karnego skarbowego albowiem postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. postanowił wszcząć śledztwo w sprawie w sprawie dokonanego w okresie od stycznia do grudnia 2008r. wprowadzenia w błąd właściwego organu podatkowego poprzez wystawienie nierzetelnej deklaracji VAT-7 za wspomniany okres, co skutkowało uszczupleniem zobowiązań podatkowych Spółki A z siedzibą we W. wobec Skarbu Państwa przez jego zaniżenie w łącznej kwocie 270.260 zł, tj. o czyn z art. 56 § 1 w zw. z art. 62 § 2 w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art. 76 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 7 § 1 w zw. z art. 9 § 3 kks.

3.5. Należy zauważyć, ze zgodnie z treścią obowiązującego na moment ww. zawiadomienia przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Stosownie zaś do treści art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

3.6. Wypada też przypomnieć, że zmiana brzmienia art. 70 § 6 pkt 1 O.p., jak też wprowadzenie do O.p. nowego przepisu art. 70c O.p. z dniem 15 października 2013r. na podstawie art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013r. poz. 1149) były konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, publ. OTK-A 2012/7/81, w którym Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W duchu też tego wyroku należy interpretować obowiązujące przepisy O.p. w ww. zakresie. Fakt zmiany przepisów nie zwalnia zarówno organów podatkowych, jak i sądów dokonania prokonstytucyjnej wykładni ww. przepisu tak aby zasada konstytucyjnej ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa nie została zachowana. W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny wyraźnie podkreślił, że zasady te wymagają, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

3.7. O ile przepis art. 70c O.p. wskazuje na obowiązek zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. to jednak przepis ten wprost odsyła do przesłanki przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Ta przesłanka zaś wyraźnie stanowi, że chodzi o takie zawiadomienie podatnika, które pozwoli mu dojść do przekonania co do faktycznego zaistnienia przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Nie chodzi zatem o pismo (zawiadomienie) właściwego organu podatkowego, którego treść stanowi dokładne powtórzenie treści przepisu art. 70c O.p. lecz zawiadomienie o faktach na podstawie, których podatnik może dojść do przekonania o zaistnieniu przesłanki przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w stanie niepewności co do jego sytuacji w toczącym się postępowaniu podatkowym przez czas bliżej nieokreślony. Ten właśnie aspekt ma wpływ w sposób kluczowy na sposób oceny dokonywanych przez organy podatkowe zawiadomień. Tym samym interpretacja normy prawnej art. 70c O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z zachowaniem konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa prowadzi do wniosku, że należy zawiadomić podatnika o ww. przesłance zawieszenia biegu przedawnienia w sposób, który umożliwi mu uzyskanie pewności co do jej zaistnienia. Tym samym dla oceny czy wystąpiła przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia istotnym jest wskazanie na faktyczny zakres prowadzonego postępowania karnego skarbowego nie zaś tylko okoliczność co do prowadzenia takiego postępowania. Informacja taka pozwoli podatnikowi stwierdzić istnienie związku – o jakim mowa w ww. przepisie – pomiędzy podejrzeniem określonego przestępstwa (wykroczenia) a niewykonaniem zobowiązania.

3.8. Treść zawiadomienia organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] jest następująca: "Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. informuje, że w związku ze wszczęciem postepowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), doszło z dniem 9 grudnia 2013r. do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008r. ciążącego na Podatniku A S.A. NIP [...], z siedzibą we W., przy ul. [...], [...] W.".

3.9. W ocenie Sądu, opisane zawiadomienie nie daje podstaw - z uwagi na jego treść - do zaaprobowania zaprezentowanego przez organ odwoławczy stanowiska i przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z przyczyny określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wniosek sprowadzający się do tego, że przedmiotowe zawiadomienie, choć doręczone przed upływem terminu przedawnienia, nie stanowi skutecznego poinformowania skarżącego o wszczęciu postępowania karnego skarbowego wynika z tego, że w zawiadomieniu tym, poza informacją, że z dniem 9 grudnia 2013r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008r., na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., brak jest przede wszystkim kluczowej informacji, tj. brak dokładnego określenia (opisu) czynów lub czynu czy kwalifikacji prawnej czynu ewentualnie zakresu toczącego się postępowania karnego skarbowego. Mowa tutaj o informacji na podstawie, której skarżąca mogłaby się z tego zawiadomienia dowiedzieć w jakiej konkretnie sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe i stwierdzić, że wiąże się ono z niewykonaniem przez nią zobowiązania w przedmiocie, którego toczy się postępowanie podatkowe.

Organ podatkowy myli świadomość własną o zaistnieniu okoliczności powodującej stwierdzenie przesłanki ze świadomością podatnika, który na podstawie przedmiotowego zawiadomienia musi dojść do przekonania o zaistnieniu takiej przesłanki. Należy pamiętać, że w przedmiotowej sprawie wiedzę o zaistnieniu ww. przesłanki skarżąca mogła czerpać jedynie z ww. zawiadomienia.

3.10. Podsumowując, stwierdzić należy, że w stosunku do skarżącej nie zaistniała okoliczność skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) w VAT za miesiące od stycznia do października 2008r. polegająca na poinformowaniu skarżącej przed upływem okresu przedawnienia o zaistnieniu okoliczności, o której mowa w art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Skutkiem czego zaskarżona decyzja organu odwoławczego w części obejmującej wskazany wyżej zakres z dnia 13 sierpnia 2014r., została wydana w warunkach przedawnienia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ podatkowy drugiej instancji powinien uwzględnić poczynioną przez Sąd pierwszej instancji wykładnię prawa w niniejszym wyroku.

3.11. Z tych też względów uchylono zaskarżoną decyzję w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa). Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znalazło swoją podstawę prawną w treści art. 152 ppsa. Zaś orzeczenie o kosztach w treści art. 200 ppsa. Na łączną kwotę zasądzonych skarżącej kosztów sądowych składa się: kwota wpisu sądowego w wysokości 2.866 zł; kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w wysokości 7.200 zł oraz kwota opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.