Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 206/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 54 pkt 2d w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. A. i M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

01

U Z A S A D N I E N I E

Po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku M. S. z dnia 19 października 2009 r. (uzupełnionego i zmienionego pismami z dnia 30 października i 6 listopada 2009 r. oraz z dnia 19 stycznia i 9 kwietnia 2010 r.) Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 ust. 3 i 4, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2012 r., poz. 647, zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku magazynowego zlokalizowaneo w granicy z działką nr: 1 i 2 wraz ze zmianą sposobu użytkowania dla potrzeb funkcji usługowo-handlowo-gastronomicznej z garażami podziemnymi przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działki nr: 3 i 4 z karty mapy nr [...], położonej przy ul. [...] w C.

Od decyzji tej złożyli odwołanie Z. A. i M. A. współwłaściciele działki sąsiedniej nr 1, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Zarzucili wydanie kwestionowanej decyzji bez przeprowadzenia właściwej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie uwzględnienie faktu, iż ich budynek mieszkalny zrealizowany w granicy z nieruchomością inwestora posiada trzy okna w ścianie znajdującej się w tej granicy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podało, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy ustalenie warunków zabudowy wymaga zmiana sposobu zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych.

Zgodnie z art. 61 w ust. 1 ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia powołanych w tym przepisie warunków. W pkt 1 ust. 1 art. 61 określono natomiast, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe m.in. gdy "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Uszczegółowieniem tego przepisu jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 zwane dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r.), z którego wynika sposób wyznaczania obszaru analizowanego oraz wskaźników zabudowy, szerokości elewacji, wysokości kalenicy i geometrii dachu. W myśl jego § 3 ust. 1 i 2 w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten formułuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa i ma na celu zapewnienie tego, aby w procesie inwestycyjnym zachowano kontynuację funkcji formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Analiza taka przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała, zdaniem SKO, że nieruchomość wnioskodawcy położona jest w obszarze, gdzie zlokalizowana jest zabudowa usługowa, mieszkaniowo-usługowa oraz mieszkaniowa jednorodzinna, zarówno wolnostojąca jak i lokalizowana w granicach działek sąsiednich. Występuje również zabudowa w pełnej szerokości działek. Ponadto w części słownej analizy wskazano na konkretne budynki i obiekty mieszczące się na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej i określono ich parametry niezbędne dla ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Pozwoliło to zdaniem Kolegium na ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Podkreśliło SKO, że decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają jedynie charakter opiniodawczy dotyczący zagwarantowania ładu przestrzennego, takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnienia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dot. dokonania wadliwej analizy zagospodarowania terenów sąsiednich Kolegium stwierdziło, że przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wymóg ten dotyczy dostosowania planowanej zabudowy do warunków istniejących, faktycznie występujących w miejscu planowanej inwestycji z wyjątkiem zabudowy niezgodnej z prawem. Przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Za nieskuteczny uznało SKO zarzut odwołania nie uwzględnienia faktu, iż budynek mieszkalny odwołujących się, który został zrealizowany w granicy z nieruchomością inwestora posiada trzy okna w ścianie znajdującej się w tej granicy, gdyż organy, do których właściwości należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu światła czy hałasu, gdyż kwestie te są brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. W tym względzie powołał się organ odwoławczy na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 650/04 z dnia 22 czerwca 2005 r.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO Z. A. i M. A. wnieśli o stwierdzenie jej nieważności oraz o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C., względnie o uchylenie tych decyzji. Nadto wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania oraz o poinformowanie właściwych organów na zasadzie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 231 w zw. z art. 272 Kodeksu karnego w następstwie sfałszowania "dokumentu graficznego, stanowiącego podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy". Uzasadniając te żądania podali, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 6,7,8,9 i 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 79 § 1, 80, 81, 107 § 3 i art. 15 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP przez niedostateczne wyjaśnienie i rozważenie sprawy, dokonanie arbitralnych ustaleń co do spełnienia przez objętą postępowaniem inwestycję zasady "dobrego sąsiedztwa", pozbawienia skarżących czynnego udziału w "przeprowadzonych rzekomo oględzinach", uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz przez niedostateczne uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że organy dowolnie przyjęły, iż na terenie analizowanym znajduje się działka pozwalająca na określenie wymagań dla planowanej zabudowy stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Objęta postępowaniem działka znajduje się bowiem na obszarze, gdzie zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, obiekty sportowe, ogrody i zabudowa szkolnictwa wyższego. Zrealizowanie dyskoteki nie jest zatem kontynuacją takiej zabudowy. Podniesiono też, że organy nie uwzględniły wniosków dowodowych skarżących zmierzających do wykazania, iż zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem "oparte jest na podstępie i manipulacji".

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślono, że przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Wymóg ten w rozpatrywanej sprawie został zachowany przy przyjęciu, że działka sąsiednia w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy to nie tylko działka bezpośrednio sąsiadująca z działką inwestora, ale także nieruchomość położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Odnośnie zarzutu pozbawienia skarżących udziału w oględzinach, Kolegium stwierdziło, że takie w rozumieniu art. 79 § 1 k.p.a. nie zostały w sprawie przeprowadzone. Stwierdziło też, że skarżący nie wskazali dokładnie na czym miałoby polegać sfałszowanie załącznika do decyzji organu pierwszej instancji.

W piśmie procesowym z dnia 1 sierpnia 2012 r. skarżąca podtrzymała zarzut co do sfałszowania załącznika graficznego do zaskarżonej decyzji. Zarzut taki został też sformułowany w nadesłanym faksem piśmie skarżącej z dnia 2 sierpnia 2012 r. zatytułowanym "załącznik do protokołu rozprawy", w którym podtrzymano nadto twierdzenie, że organy obu instancji nie zapewniły skarżącym czynnego udziału w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało zdaniem Sądu stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do jej końcowego załatwienia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ustawa nie zawiera przy tym szczegółowej regulacji gdy chodzi o ustalenie tych wymagań odsyłając w tym zakresie do rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy. Rozporządzeniem tym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, 1588, zwane dalej rozporządzeniem). Zgodnie z tym rozporządzeniem przedmiotowe wymagania są ustalone w oparciu o analizę zabudowy w obszarze analizowanym. Wbrew stanowisku skarżących, wynikająca z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada "dobrego sąsiedztwa" nie odnosi się tylko do działki sąsiadującej bezpośrednio z działką objętą przyszłym zamierzeniem inwestycyjnym, ale może dotyczyć każdej z działek w obszarze analizowanym, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Dotyczy to także kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy. Gdy chodzi o przedmiotową funkcję, to ani ustawa ani rozporządzenie nie zawiera bliższych wskazówek co do sposobu jej ustalania. Jedynie z zawartej w § 2 pkt 2 rozporządzenia definicji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że należy przez to rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami odrębnymi. Takie rozumienie funkcji zabudowy wynika również z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w spawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie oznaczeń i nazewnictwa). Decyduje zatem rodzaj zabudowy rozumiany jako przeznaczenie istniejącej i projektowanej zabudowy, czyli sposób jej wykorzystania – użytkowania. W związku z odesłaniem w tej definicji do przepisów odrębnych, celowym jest wskazanie w tym przedmiocie na treść art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), z którego wynika, że o konkretnym sposobie użytkowania obiektu budowlanego decydują takie warunki jak bezpieczeństwo pożarowe, powodziowe, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, wielkość i układ obciążeń.

Należy też podnieść, że nazewnictwo gdy chodzi o rodzaj zabudowy nie zostało ustalone w rozporządzeniu w sprawie oznaczeń i nazewnictwa w sposób wyczerpujący (zamknięty). Nadto zgodnie z treścią § 3 ust. 4 tego rozporządzenia dopuszcza on zastosowanie w części graficznej decyzji oznaczeń uzupełniających. W konsekwencji dowolne jest twierdzenie skarżących, że doszło do sfałszowania "dokumentu graficznego", stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji gdyby zarzut ten rozumieć w ten sposób (dokładnie, w komunikatywny i jednoznaczny sposób nie został on bowiem ani w skardze ani w dalszych pismach zdaniem Sądu przez stronę skarżącą przedstawiony), że w załączniku graficznym do decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. tereny objęte zabudową szkolnictwa wyższego zostały oznaczone symbolem " U/sw", zaś w załączniku do decyzji tego organu objętej skargą symbolem "U". Załączniki te stanowiły bowiem odrębne dokumenty i ujęcie w nich innych oznaczeń było dopuszczalne w świetle treści § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa. Nie może ulegać przy tym wątpliwości, iż w obu tych dokumentach tereny te zaliczono do zabudowy usługowej. Z tego też powodu bezpodstawne jest sformułowanie w skardze żądania wystąpienia przez Sąd z informacją na podstawie art. 155 § 1 ustawy p.p.s.a.

Przechodząc do oceny decyzji organów obu instancji pod względem treści art. 61 ust. 1 ustawy oraz przepisów rozporządzenia należy zdaniem Sądu stwierdzić, że w tym zakresie sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona. Gdy chodzi o kontynuację funkcji, zabudowy i zagospodarowania terenu należy w pierwszej kolejności podnieść, że funkcja projektowanej zabudowy została określona zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji zbyt ogólnie jako "usługowo-handlowo-gastronomiczna", co uniemożliwia dokonanie kontroli ustalenia co do kontynuacji w ramach analizowanego obszaru. Różne są bowiem rodzaje usług, handlu i gastronomii. W konsekwencji przy tak określonej funkcji różne może być przeznaczenie projektowanego obiektu. Nie można też ustalić i nie wynika to w czytelny sposób ani z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, ani też z załączników do decyzji organu pierwszej instancji, zabudowa której działki sąsiedniej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowiła podstawę kontynuacji tak określonej funkcji zabudowy, gdyby na przykład przyjąć za skarżącymi, że określona w decyzji funkcja gastronomiczna miałaby się wiązać z funkcjonowaniem w projektowanym obiekcie dyskoteki. Poczynienie takich ustaleń samodzielnie przez Sąd nie jest zaś dopuszczalne. W konsekwencji dla ustaleń co do kontynuacji funkcji, należało zdaniem Sądu doprecyzować przeznaczenie projektowanego obiektu zarówno co do rodzaju przyszłych usług, jak i funkcji gastronomicznej obiektu. W tym zakresie celowym będzie zdaniem Sądu wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia części opisowej wniosku zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 2b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy.

W świetle treści stanowiącej załącznik do ustalonych warunków zabudowy, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie można również zaakceptować treści tych warunków, gdy chodzi o ustalenie intensywności wykorzystania terenu, szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Sposób ustalania tych parametrów został ustalony szczegółowo w rozporządzeniu, które w tym zakresie zostało wydane zgodnie z delegacją zawartą w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1), a jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym. Dopuszczalne jest przy tym wyznaczenie tych parametrów w inny sposób, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia (§ 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 1). Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika w jaki sposób parametry te zostały ustalone w odniesieniu do objętego nimi zamierzenia inwestycyjnego. Gdy chodzi o wskaźnik intensywności zabudowy terenu objętego wnioskiem i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, to sposób ustalenia tych parametrów projektowanej zabudowy nie wynika również z analizy stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności nie wynika z tej analizy, że wskaźnik intensywności zabudowy stanowi średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego, co wymagałoby przeprowadzenia podlegającego weryfikacji wyliczenia matematycznego. Ta sama uwaga odnosi się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej gdyby przyjąć, że została ona ustalona zgodnie z treścią § 7 ust. 3 rozporządzenia.

W odniesieniu do szerokości elewacji frontowej w analizie znalazło się co prawda stwierdzenie, że średnia szerokość tych elewacji w zabudowie w obszarze analizowanym wynosi 12,18 m, ale wielkość ta nie została poparta w tej analizie żadnym poddającym się weryfikacji wyliczeniem. Gdyby zaś przyjąć liczby oznaczone kolorem zielonym na mapie na karcie 116 akt organu pierwszej instancji , to ich średnia wielkość wynosi 14,44 m, a nie jak to przyjęto w analizie 12,18 m.

Jak już stwierdzono wyżej, a co wynika z treści § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia, wyznaczenie tych parametrów jest dopuszczalne również w inny sposób ale musiałoby to być uzasadnione wynikami przeprowadzonej analizy o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, którego to uzasadnienia nie zawiera analiza stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji.

W konsekwencji należało przyjąć, że wielkość tych parametrów nie została należycie uzasadniona i wyjaśniona, co oznacza również, iż zostały one ustalone z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem powołanych wyżej przepisów rozporządzenia.

Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 144 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. w zw. z treścią art. 7 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz powołanych wyżej przepisów ustawy i rozporządzenia,

W odniesieniu do zarzutów skargi należy dodatkowo podkreślić, że Sąd nie podziela stanowiska skarżących co do pozbawienia ich czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Rację ma SKO twierdząc, że analiza zagospodarowania na terenie analizowanym nie wymagała przeprowadzenia dowodu z oględzin w rozumieniu art. 85 k.p.a., o której strony powinny zostać powiadomione zgodnie z treścią art. 79 § 1 k.p.a. Nie było też potrzeby dopuszczania dowodu z oględzin na okoliczność stanu technicznego oraz rzeczywistego sposobu korzystania z zabudowań na działkach objętych ustaleniem warunków zabudowy, jako nieistotnych dla ustalenia tych warunków. Odnośnie charakteru korzystania z budynku usytuowanego w granicy z działką skarżących, mającego podlegać zgodnie z wnioskiem nadbudowie, to sami skarżący w piśmie z snia 3 grudnia 2009 r. (karta 77 akt adm.) budynek ten traktowali jako magazynowy. Zasadnie stwierdziło też SKO w zaskarżonej decyzji, że kwestia ewentualnego ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń w budynku skarżących będzie rozstrzygana ostatecznie z punktu widzenia obowiązujących przepisów dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. W tej kwestii w zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy spełniony został wymóg wynikający z treści art. 54 pkt 2d w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy przez zawarcie w niej zakazu pozbawienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wniosku na podstawie art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a.

mw