Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 339/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, 7, 77 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel Protokolant: st. sek. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "K." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 997,00 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 stycznia 2017 r. znak [...] po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej - K. Spółka z o.o. Spółka Komandytowa, od decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K., z dnia 13.09.2016r., ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z obsługą komunikacyjną, przy ul. K. w K., na podstawie:

- art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016, poz. 270. );

-§ 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26. 08.2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2016 poz.23);

utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Opisaną wyżej decyzją, Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku K. K. - P. Projektowa "[...]" wydał przedmiotową decyzję opisaną powyżej.

Integralną część wydanej decyzji stanowią załączniki : Załącznik Nr 1 - warunki zabudowy, Załącznik Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 3 część tekstowa wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej, Załącznik Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej.

W uzasadnieniu organ podał, iż wniosek wpłynął do Wydziału w dniu [...].03.2014 r., i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego została wydana w

dniu [...].10.2014 r. decyzja, która została zaskarżona do Kolegium. Kolegium w dniu [...].09.2015 r. uchyliło badaną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium bowiem nie znalazło w sporządzonej analizie urbanistyczno-

architektonicznej właściwego uzasadnienia dla ustalenia dla przyszłej zabudowy nieprzekraczalnej linii zabudowy jak i szerokości elewacji frontowej, oraz stwierdziło, że przytoczone wysokości elewacji frontowej poszczególnych, istniejących obiektów, nie zostały poparte informacją w jaki sposób zostały one przez organ ustalone.

Ponadto Kolegium zauważyło, że w sposób niedostateczny wyjaśniono spełnienie warunku zapisanego w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp, w kontekście informacji znajdującej się w aktach sprawy, o przebiegu w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji Trasy [...] Zwróciło też uwagę, że decyzja nie była uzgadniana z Dyrektorem Zarządu Gospodarko Wodnej, mimo, że część terenu inwestycji znajduje się w terenie zalewowym rzeki W..

Ponownie podejmując sprawę organ I Instancji stwierdził, iż teren określony we wniosku nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego i dlatego należało przeprowadzić postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W toku postępowania, mając na uwadze powyższe uwagi Kolegium zawarte w decyzji dnia 15.09.2015r., uzyskano stanowisko Wydziału Gospodarki Komunalnej [...] dnia [...].04.2016 r. dotyczące ewentualnej kolizji z planowanym przebiegiem Trasy [...], ponadto projekt decyzji przesłano do uzgodnienia Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu, który w dniu [...].06.2016 r. potwierdził prawidłowość określonych warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji.

W sprawie, jak podkreślił organ I instancji, wykonano ponowną Analizę urbanistyczno-architektoniczną zgodnie z dyspozycją zawartą w § 3 i 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) .

Organ I instancji przywołał także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 07.02.2015 r., który dokonał oceny sporządzonej do prowadzonej wówczas sprawy dla tego samego terenu oraz zamierzenia inwestycyjnego - "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego na działkach nr [...], [...] obr. [...], wraz z obsługą komunikacyjną przy ul. K. w K." i potwierdził prawidłowość ustalonych w niej cech, wskaźników i gabarytów przyszłej zabudowy.

Sporządzono ponownie projekt decyzji, który został przesłany do uzgodnień: w myśl art. 53.ust. 4 pkt 8 upzp do uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 upzp do uzgodnienia przez Dyrekcję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Jednakże żadna z tych dwóch jednostek nie zajęła w przewidzianym do tego terminie stanowiska w przedmiocie otrzymanego projektu decyzji, co w myśl przepisów upzp skutkuje tym, iż brak odpowiedzi w przewidzianym terminie ( art. 53 ust. 5 i 5c) powoduje, iż uważa się, że organ uzgodnienia takiego dokonał.

Ponadto w toku prowadzenia sprawy organ I Instancji otrzymał :

opinię ZIKiT z [...].04.2014 r., podtrzymaną następnie pismem z dnia [...].06.2016 r. oraz z dnia [...].06.2016 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej i infrastruktury;

opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej w K. z [...].04.2016 r. w odniesieniu do terenów kolidujących z terenami wyznaczonymi na inwestycje komunikacyjną: Trasę [...]

opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia [...].04.2014 r. oraz z dnia [...].07.2016 r. w zakresie ochrony środowiska;

opinię z [...].07.2016 r. Prezydenta Miasta K. sprawującego funkcję Starosty w mieście na prawach powiatu, jako organ ochrony środowiska w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych;

opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...].04.2014 r. w odniesieniu do strefy nadzoru konserwatorskiego;

opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego z [...].07.2015 r. i [...].06.2016 r. w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią.

W tym stanie sprawy organ I Instancji przyjął, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W decyzji podkreślono, że jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną do sporządzania projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp. - mgr inż. arch. D. S..

W toku prowadzenia postępowania wyjaśniającego, strony nie wniosły żadnych uwag ani wniosków.

W dniu [...].10.2016 r. do organu I Instancji wpłynęło odwołanie K. Spółka z o.o. Spółka komandytowa, wysłane w dniu [...].09.2016r.

Strona skarżąca zaskarżyła w całości przedmiotowa decyzję zarzucając jej :

naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 5 upzp w zw. z art. 60 ust. 1 upzp i wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo nie spełniania przez zamierzenie inwestycyjne wymogów określonych w opinii geologa powiatowego w zakresie odprowadzenia wód opadowych;

naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp poprzez błędne przyjęcie, że istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające;

art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 54 upzp, poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że opinia ZIKiT ma dla Prezydenta Miasta K. wiążący charakter, i zaniechanie zbadania, czy istotnie zamierzenie inwestycyjne ma zapewnioną należytą obsługę komunikacyjną,

naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne kontynuować będzie funkcję, parametry, cechy i wskaźniki zabudowy, naruszenie § 8 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) poprzez określenie geometrii dachu w sposób niezgodny z geometrią dachów występujących w obszarze, jak i ustalenie średniej szerokości elewacji frontowej budynków mieszkalnych położonych w obszarze;

naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia nr 81/06 Wojewody Małopolskiego w sprawie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego,

naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5 upzp w zw. z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), poprzez brak określenia niezbędnej liczby i sposobu urządzenia miejsc parkingowych.

Ponadto strona skarżąca podniosła też naruszenie w spornej decyzji przepisów prawa procesowego, a to art. 7 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, jak i brak weryfikacji ustaleń dokonanych przez ZIKiT odnośnie infrastruktury technicznej, art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności wynikających z opinii ZIKiT.

Strona skarżąca wniosła o zmianę wydanej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie jej do organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziło, iż wydana w sprawie decyzja jest prawidłowa, zaś zarzuty odwołania niezasadne.

Organ podkreślił, że poza sporem pozostaje to, że w niniejszej sprawie istniały, wobec nieobowiązywania na terenie objętym zamiarem inwestora planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ramach tego właśnie postępowania organ I instancji stwierdził, że dla wydania decyzji w.z., konieczne jest łączne spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z nich jest występowanie w obszarze analizowanym, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu (...) dalej upzp.).

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Badanie przedmiotowej analizy znajdującej się w aktach sprawy, a następnie kwestionowanej decyzji, wykazują, iż jest ona prawidłowa, bowiem odpowiada wszystkim zasadom jej sporządzenia zawartym w omawianym rozporządzeniu. Obszar analizowany został wyznaczony w oparciu o trzykrotną szerokość południowej granicy działki nr [...], która przylega do działki drogowej i jego promień wynosi 99 m. Autor analizy stwierdza na jej wstępie, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie - dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ podniósł, że działką sąsiednią będzie ta działka, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, czyli położona w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana i to w taki sposób, że można jej parametry wykorzystać dla ustalenia warunków dla przyszłej zabudowy. Jak sam organ wskazał, zarówno w treści decyzji jak i w analizie - będą to działki o nr [...], [...], [...] oraz stanowiąca teren objęty wnioskiem działka nr [...].

Natomiast pojęcie działki z obszaru, analizowanego, będzie dotyczyło działek, znajdujących się w granicach wyznaczonych przez organ I Instancji, jako teren do przeprowadzenia analizy. Będzie to więc pojęcie, z którego wynika potrzeba o wiele szerszego podejścia do ustalanych parametrów.

I tak o działce sąsiedniej mowa jest w § 4 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia, zaś o obszarze analizowanym w § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 § 8 rozporządzenia.

Na podstawie wskazanych działek sąsiednich i działek położonych w obszarze analizowanym, zostać powinny ustalone, poszczególne i wymagane przepisami parametry nowej zabudowy.

Jak podano w Analizie, na terenie nią objętą występuje głównie funkcja mieszkaniowa jednorodzinna. Uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej jest funkcja usługowa, drogi wewnętrzne, drogi publiczne, infrastruktura techniczna.

Na podstawie istniejącej zabudowy należało wyznaczyć poszczególne parametry i wskaźniki.

W zakresie ustalania linii zabudowy, przywoływane rozporządzenie w pierwszej kolejności nakazuje ustalić ją, jako przedłużenie linii istniejącej na działce sąsiedniej.

Po tej samej stronie co teren inwestycji linie zabudowy istniejących obiektów zlokalizowane są w różnych odległościach - od ok. 0 m - budynek nr [...] na działce nr [...], do ok. 28 - 30 m, tak jak budynki zabudowy szeregowej na działkach nr [...], [...], [...], [...].

Jednakże jak wskazuje w treści sporządzonej Analizy jej autor, zabudowa na działkach nr [...], [...], [...] stanowi bezpośredni kontekst urbanistyczny dla nowoprojektowanej zabudowy, a jest ona oddalona znacznie od ul. K. , co spowodowane jest m. innymi okolicznością, iż ulica ta jest jedną z głównych arterii miasta i generuje ona nadmierny hałas. Ta więc okoliczność oraz nawiązanie do istniejącego układu zabudowy stało się podstawą do wyznaczenia dla nowoprojektowanego budynku właśnie takiej linii zabudowy, jaką posiądą budynek nr [...], czyli nieprzekraczalnej linii zabudowy przebiegającej w odległości 30 m od granicy z działką drogową ul. K. .

Organ I instancji odniósł się także do zarzutu poprzedniego składu orzekającego Kolegium, który wnioskował o ewentualne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, a nie nieprzekraczalnej. Zdaniem organu I instancji nie ma przeciwwskazań przestrzennych, by lokalizować zabudowę w odległości większej, niż ustaloną, co powoduje, iż nie zachodzi konieczność wyznaczenia sztywnej linii zabudowy.

Kolejny wskaźnik wymagający ustalenia, to wskaźnik wielkości nowej zabudowy do powierzchni działki. Wskaźnik ten wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości z obszaru analizowanego - tak jak zapisano w § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia.

Dla potrzeb niniejszej sprawy w toku przeprowadzonej Analizy została sporządzona tabela zawierająca dane ze wszystkich zabudowanych nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. Zostały w niej zamieszczone dane dotyczące numeru nieruchomości, powierzchni działki, powierzchni zabudowy i wyliczony indywidualnie dla każdej nieruchomości wskaźnik wielkości zabudowy.

Na podstawie powyższych danych wyliczono średni wskaźnik w obszarze wynoszący ok. 18 %. Ponieważ na działce nr [...] i [...] istnieje już budynek jednorodzinny, w związku z tym wskazano wskaźnik, jaki generuje ten obiekt. Obecnie teren inwestycji zabudowy jest w 11 % . Inwestor we wniosku wskazał, iż planuje On nową zabudowę, która z istniejącą już zabudową zrealizowaną na tym terenie, po dokonaniu zamierzonego wyburzenia istniejącego obiektu gospodarczego, uplasowała by ten wskaźnik na poziomie 17 %.

Przedmiotowa decyzja organu I Instancji wskaźnik ten ustala w przedziale 17 % - 18 %, uzasadniając to tym, iż wnioskowany wskaźnik przez Inwestora jest mniejszy, niż średni z obszaru, a zabudowa bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji, również nie osiąga średniego wskaźnika, co powoduje, iż wnioskowany na poziomie 17 % wskaźnik byłby w pełni przystający do istniejącego. Natomiast górną granice ustalonego parametru w takiej sytuacji mógłby stanowić wskaźnik odpowiadający średniemu z obszaru.

Szerokość elewacji frontowej ustala się na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy, na działkach w obszarze analizowanym (§ 6 ust. 1 rozporządzenia ).

Co za tym idzie, sporządzona Analiza podaje szerokości elewacji frontowych wszystkich znajdujących się w obszarze obiektów, co daje podstawę do wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowej. Wynosi ona w obszarze analizowanym ok. 14 m, co z przewidzianą w § 6 ust 1 rozporządzenia tolerancją ± 20% pozwala ustalić ten parametr w przedziale 11,2 m - 16,8 m.

Taką właśnie szerokość, czyli odpowiadającą podstawowej zasadzie wynikającej z rozporządzenia ustalono dla projektowanej zabudowy i zawiera ona w swym przedziale projektowaną we wniosku szerokość na poziomie 13,5m.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich ( § 7 ust. 1 rozporządzenia ).

Według ustaleń Analizy, w obszarze analizowanym dominują budynki o dachach płaskich, a ich wysokości wynoszą od 3-4m, do 10 m, poprzez 7 m, którą posiada większość obiektów.

Budynki przekryte dachami połaciowymi występują sporadycznie, a budynki z dachami spadzistymi w ogóle nie występują.

Dla projektowanego budynku ustalono wysokość do okapu dachu na poziomie 3,5 m, natomiast wysokość kalenicy - na poziomie 6 m, z tym ze dla obu wysokości ustalono tolerancję ± 1 m.

Dla powyższych ustaleń posłużyło wykazanie występujących w obszarze wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych jak i wysokości kalenic budynków, oraz ustalenie na podstawie tych danych średnich: wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - ok. 7 m, oraz średniego poziomu kalenicy - ok. 6 m, do okapu średnia wartość wynosi 3,5 m. Co za tym idzie, dla kontynuacji występujących w obszarze wysokości ustalono te wielkości zgodnie z wyliczonymi średnimi, czyli wysokość głównej kalenicy na poziomie 6 m, wysokość okapu na poziomie 3 m, przy czym dla obu wartości dopuszcza się tolerancję ± 1 m.

Uzasadniając powyższe ustalenia, organ I instancji stwierdził, iż takie właśnie wskazanie tego parametru dla przyszłej zabudowy umożliwi kontynuację charakterystycznych cech istniejącej zabudowy oraz zachowanie zgodnych proporcji w stosunku do budynków w granicach obszaru analizowanego. Ponadto uwzględniając urozmaiconą konfigurację objętego wnioskiem terenu, mającą wpływ na zwiększenie intensywności oddziaływania nowoprojektowanego obiektu w odbiorze z poziomu ul. K. , i projektowaną zabudowę w drugiej linii zabudowy w sąsiedztwie cennych krajobrazowe terenów i na tyłach tych obiektów, należy przyjąć za korzystne obniżenie całkowitego gabarytu projektowanej zabudowy względem budynku nr [...].

Odpowiadając na zarzut Kolegium zawarty w decyzji kasacyjnej, odnośnie podania źródeł ustalenia wysokości poszczególnych istniejących obiektów, organ stwierdził w sporządzonej Analizie z [...].05.2016 r., że podane wymiary pionowe obliczono na podstawie laserowego skanu miasta.

W zakresie ustalenia geometrii dachu - § 8 rozporządzenia, wskazano, co wynika z Analizy, iż jakkolwiek w obszarze dominują dachy płaskie o kącie nachylenia połaci dachowych ok. 15 °, obecne są jednak dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachu od ok. 15 ° do ok. 35 ° ( vide budynek na działce nr [...] -co potwierdza widok z google maps ) i doświetleniem w formie okien połaciowych, przy czym całkowite gabaryty budynków nie przekraczają 10 m. Wnioskowany przez Inwestora we wniosku kąt nachylenia głównych połaci dachowych (ok. 15°) nawiązuje do większości wypłaszczonych dachów dominujących w obszarze. Powyższe dowodzi, że ustalenia zwarte w decyzji co do tego parametru mają poparcie w stanie faktycznym, czyli zabudowie obszaru analizowanego.

W świetle dokonanej Analizy urbanistyczno - architektonicznej, jak i znajdujących się w niej nawiązaniach do istniejącej zabudowy i wyjaśnieniach Autora Analizy w zakresie kontynuacji poszczególnych cech, wskaźników i gabarytów, Kolegium stwierdza, że w pełni je akceptuje, podzielając stanowisko organu I instancji w tym zakresie.

Niezależnie od powyższego Kolegium pragnie podkreślić, iż sprawa dotycząca takiego samego przedmiotu inwestycji oraz terenu inwestycji, była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w swym wyroku z 07.02.2014r. sygn. II SA/Kr 1515/13, uznał zarówno sporządzoną Analizę i wykazany sposób ustalenia poszczególnych parametrów dla przyszłej zabudowy za prawidłowe.

W wyroku tym Sąd stwierdził, że: Analiza została przeprowadzona prawidłowo i właściwie uzasadnia odstępstwa od wartości średnich odnośnie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz ustalenia geometrii dachu.

Mając natomiast na uwadze pozostałe, a nie omówione powyżej zarzuty zawarte w odwołaniu, Kolegium stwierdza, iż nie są one również zasadne.

Odwołująca się podnosi, że wydana decyzja pierwszoinstancyjna nie zawiera wymogów zawartych w opinii geologa powiatowego z dnia [...].01.2013 r., z [...].01.2013 r. orz [...].04.2013 r. w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych.

Według strony skarżacej decyzja stwierdza, że odprowadzenie wód opadowych jest możliwe w oparciu o rozwiązania indywidualne do szczelnego wybieralnego zbiornika retencyjnego.

W zakresie tym, czyli ustaleń decyzji dotyczących geologii, a konkretnie w jej Załączniku nr 1, w pkt II.2.a w podtytule Geologia stwierdzono, że w związku z lokalizacją na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, planowana inwestycja została uzgodniona z organem administracji geologicznej, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5a pismem z dnia 18.04.2013 r. i warunki uzgodnienia zostały zamieszczone w punkcie nr 6 .

Kolegium stwierdziło, że istotnie w cyt. wyżej Załączniku nr 1 w pkt II.6 w podtytule Ustalenia dotyczące granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie , ustalonych na podstawie odrębnych przepisów , w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, który to punkt powstał na podstawie opinii Wydziału Kształtowania Środowiska [...] z [...].04.2013r. uzupełnionej w dniu [...].07.2016 r. oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania. Kryzysowego [...] z [...].06.2016 r., w zakresie ścieków sanitarnych stwierdzono (...) "zagospodarowanie ścieków sanitarnych poprzez ujęcie ich w system kanalizacji sanitarnej i odprowadzenie do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z warunkami MPWiK z dnia [...].12.2012 r. (...)

W zakresie wód opadowych stwierdzono (...) "zagospodarowanie wód opadowych z powierzchni szczelnych poprzez ujęcie w system kanalizacyjny i odprowadzenie do szczelnego wybieralnego zbiornika retencyjnego umożliwiającego retencje wód opadowych oraz ograniczających odpływ wody z terenu inwestycji. Z uwagi na fakt, iż zastosowanie tego rozwiązania może jedynie zminimalizować zagrożenie osuwania się mas ziemnych należy :

- obliczyć niezbędną wielkość zbiornika mając na uwadze m. innymi czynniki: powierzchnia rzutu poziomego powierzchni szczelnych, współczynnik materiałów powierzchni szczelnych, średnia wielkość opadów w danym rejonie,

uzależnić realizację zbiornika retencyjnego od wyników badań podłoża gruntowego (skuteczność stoku), które powinny dowieść możliwości bezpiecznego obciążania statycznego i dynamicznego zbocza, w tym m. innymi przez budynek mieszkalny, zbiornik retencyjny (wody opadowe).

wykluczenia odprowadzania wód bezpośrednio do gruntu (np. przy wykorzystaniu studni chłonnych czy skrzyń rozsączających ) (....)".

W tym miejscu Kolegium pragnie podkreślić, iż powyższa treść jest zgodna z ustaleniami zawartymi w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska [...] z [...].04.2013 r. Pismo tegoż Wydziału z dnia [...].12.2014 r. stwierdza, że dla sposobu odprowadzenia ścieków i wód opadowych określonych w nakazach zawartych w piśmie z dnia [...].04.2013r., należy opisane tam nakazy zawrzeć jako punkt 6 rozdziału II Załącznika nr 1 do decyzji. Nadto w piśmie tym stwierdzono, że Wydział uzgadnia planowaną inwestycję pod warunkiem uwzględnienia powyższych uwag w decyzji.

Co za tym idzie warunek ten został spełniony.

Również dalszy zarzut Strony, stwierdzający, że w świetle pisma MPWiK z dnia [...].09.2015 r. nie ma możliwości należytego odwodnienia projektowanej inwestycji, z racji na brak możliwości przyjęcia tych wód do miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej, jest niezasadny, gdyż problem odprowadzenia wód opadowych został zgodnie z sugestią zawartą w cyt. wyżej piśmie MPWiK przedstawiony jako sposób zagospodarowania wód opadowych na terenie przedmiotowej nieruchomości.

Ten indywidualny sposób zagospodarowania przedstawiony jest właśnie w przywoływanym pkt II.6 Załącznika nr l, jak też przywołany powyżej w uzasadnieniu niniejszej decyzji.

Kolejny zarzut zawarty w odwołaniu dotyczy zaniechania przez organ weryfikacji uzyskanej opinii w zakresie obsługi komunikacyjnej przez istniejący zjazd na działkę nr [...], jak i weryfikacji, czy zjazd ten spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 02.03.1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Według bowiem strony skarżacej, zlokalizowany zjazd istnieje bezpośrednio w sąsiedztwie zatoki autobusowej i nie spełnia wymagań wynikające z cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Transportu.

Żądanie takowej weryfikacji nie jest zasadne. To właśnie zarządca drogi, którym w K. jest ZIKiT winien wypowiedzieć się w kwestii odniesienia się do obszarów przyległych do pasa drogowego. I w tym zakresie zarządca wypowiedział się. Nie jest on natomiast uprawniony do badania warunków technicznych jakie spełnia ta droga, bowiem kwestia ta nie należy do zakresu niniejszego postępowania opartego na ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wskazane przez stronę skarżącą przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie mogą być brane pod uwagę obecnie, a jedynie na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Stwierdza równie, iż jak to wynika z pisma ZIKiT-u z [...].11.2014 r., w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji ma przebiegać Trasa [...], co stawia pod znakiem zapytanie w ogóle planowaną budowę.

Kolegium w tym aspekcie wyjaśniło, że w aktach sprawy na karcie 745 znajduje się pismo Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta K. z [...].04.2016 r., stwierdzające, iż na terenie objętym wnioskiem nie planuje się realizacji inwestycji z zakresu planowanego układu drogowego, co powoduje, iż Wydział pozytywnie opiniuje przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne.

W odwołaniu Spółki kwestionowana jest także sprawa geometrii dachu, a konkretnie, ustalenie dla przyszłej zabudowy dachu połaciowego, dwuspadowego o kącie nachylenia od 15 ° do 35 °, bowiem jak strona skarżąca podaje, w obszarze znajdują się budynki o dachach płaskich, co powoduje, iż ustalenie takiego dachu jak w decyzji, byłoby naruszeniem kontynuacji formy architektonicznej.

Stwierdzenie to nie jest prawdziwe. W obszarze analizowanym, jak to wynika z treści sporządzonej Analizy znajduje się budynek, który posiada kąt nachylenia od 15 °do 35 °. Tak więc istnieje w terenie przykład takiego kąta nachylenia dachu, jak obecnie ustalony dla projektowanego budynku.

Wątpliwości budzi też sposób ustalenia szerokości frontowej przyszłej zabudowy. Zgodnie z załącznikiem nr 4 zabudowa jednorodzinna zlokalizowana jest na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Pozostałe budynki to budynki usługowe. Wymieniona w decyzji szerokość budynku równa 36 m to szerokość niejednego, a czterech budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, co powoduje, iż średnia szerokość jednego budynku wynosi 9 m, a nie 14, jak podaje organ.

Powyższe wnioskowanie jest całkiem nietrafne, a to dlatego, iż strona skarżąca błędnie przyjęła zasadę ustalenia średniej szerokości elewacji frontowej. Należy podkreślić, iż zgodnie z zasadą wynikającą z omawianego tu rozporządzenia Ministra Infrastruktury, szerokość elewacji frontowej ustala się jako średnią z obszaru analizowanego. Co za tym idzie, należy dodać wszystkie szerokości elewacji frontowych jakie posiadają obiekty w całym obszarze analizowanym, i to bez względu na ich charakter, tj. mieszkaniowy, usługowy, itp., i otrzymaną wielkość podzielić przez ilość obiektów.

Ponadto, co także wymaga podkreślenia, każdy z czterech budynków mieszkalnych na działkach nr [...], [...], [...], [...] ma inną szerokość elewacji, z tym, że istotnie suma tych elewacji (9 m, 8 m, 6 m, 13 m) daje łącznie 36 m. Kolegium wskazało, iż informację na temat szerokości elewacji budynków na działkach [...], [...], [...] i [...] została zawarta w Analizie urbanistyczno-architektonicznej z dnia [...].05.2016r. sporządzonej do sprawy nr [...], a co znane jest obecnemu składowi Kolegium z urzędu. Jednakże to nie średnia z tych danych dotyczących szerokości elewacji na w/w działkach ma stanowić średnią szerokość elewacji frontowych z obszaru analizowanego, a średnia ze wszystkich zlokalizowanych tam obiektów.

Kolegium przypomniało, że i ten parametr jako właściwy uznał wyroku z dnia 07.02.2014 r . Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Co do zarzutu, że organ I instancji nie przeanalizował i nie odniósł się do wymagań polegających na określeniu w decyzji liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, Kolegium stwierdza, że w tym wypadku, tj. przy realizacji obiektu mieszkalnego jednorodzinnego, lokalizowanego na dużej nieruchomości, określenie takie nie jest wymagane, bowiem jest oczywistym, ze może dotyczyć to jednego lub dwu miejsc postojowych, a taką ilość, teren na którym zlokalizowany będzie obiekt mieszkaniowy, w pełni zabezpieczy. Ponadto, co należy także podkreślić, jak podaje także liczne orzecznictwo sądowo - administracyjne, ustalenie miejsc postojowych nie jest wymagane na tym etapie postępowania.

Co do pominięcia w decyzji wytycznych co do sposobu zagospodarowania terenu zawartych w Rozporządzeniu nr 81/06 Wojewody Małopolskiego w sprawie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego, Kolegium zwraca uwagę, iż takie zalecenia zostały zawarte w Załączniku Nr 1 punkt II.2.a. Warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z 27.04.2001r.Prawo ochrony środowiska.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga strony skarżącej - K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2017 roku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku (dalej: upzp) w zw. z art. 60 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełniało wymogów określonych w opinii geologa powiatowego z dnia [...] stycznia 2013 roku, z dnia [...] stycznia 2013 roku oraz z dnia [...] kwietnia 2013 roku w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych,

- art. 61 ust. 1 pkt 3 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy pomimo, iż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego,

- art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp w zw. z art. 54 upzp w zw. z art 64 upzp w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że opinia Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. (dalej: ZIKIT) ma dla Prezydenta Miasta K. charakter wiążący i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji, mimo braku ustalenia czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne ma zapewnioną należytą obsługę komunikacyjną;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełniał wymogów w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych,

- § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mimo określenia parametrów dachu w sposób niezgody z geometrią dachów występujących na obszarze analizowanym;

- art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 roku, Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 Rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 roku w sprawie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 654, poz. 3997) poprzez nieuwzględnienie, art. 1 ust. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 upzp w zw. z § 18 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z 2003 r. Nr 33, poz. 270 oraz z 2004 r. Nr 109, poz. 1156) (dalej: rozp. o warunkach technicznych) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy mimo nieustalenia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, w szczególności nieokreślenie niezbędnej liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych;

2. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a to:

- art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy;

- art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego;

- art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak odpowiedniej weryfikacji ustaleń dokonanych przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w opinii z dnia [...] kwietnia 2014 roku,

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności wynikających z opinii ZIKIT z dnia [...] kwietnia 2014 roku, do czego organy zostały zobowiązane decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2015 roku.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Strona skarżąca wskazała, iż wobec niespełnienia przez planowaną inwestycję zasady tak zwanego "dobrego sąsiedztwa" wskazanej w art. 61 ust 1 pkt 1, braku wystarczającego uzbrojenia terenu, a także wobec braku zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, organy zobligowane były do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga odniosła zamierzony skutek prawny, choć z innych przyczyn niż podniesione w zarzutach skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 13.09.2016r., ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z obsługą komunikacyjną, przy ul. K. w K..

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wyrażona w art. 15 k.p.a. istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Lektura akt postępowania przed organem I instancji, treść wydanej przez ten organ decyzji wraz z uzasadnieniem organu II instancji nasunęła poważną wątpliwość Sądu co do tego jaka to decyzja organu I instancji była w istocie przedmiotem postępowania odwoławczego.

Otóż akta postępowania prowadzonego w sprawie do [...], które zostały przedstawione wraz z ze skargą Sądowi liczą w sumie 280 ponumerowanych stron. Dotyczą one postępowania wszczętego na wniosek K. K. – [...] Projektowa [...]" z dnia [...] marca 2014 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z obsługą komunikacyjną, przy ul. K. w K. (k:26). W aktach zalega decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 13 września 2016 r. wraz załącznikami (k:256 – 239).

Tymczasem organ odwoławczy w decyzji z dnia 9 stycznia 2017 r. na karcie 13 uzasadnienia powołuje się na pismo Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2016 r., które ma się znajdować na karcie akt 745. O ile można by sądzić, że jest to omyłka pisarska, tak wątpliwość tę rozwiewa treść odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2017 r., w której na stronie 4 czytamy, że w pkt II. 4 lit.b w zw. z pkt II.6 załącznika nr 1 warunków zabudowy został uwzględniony ustalony sposób zagospodarowania wód opadowych na terenie przedmiotowej inwestycji , co miało nastąpić przy uwzględnieniu wytycznych Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. zawartych w pismach z dnia [...] stycznia 2013, z dnia [...] stycznia 2013 r., z dnia [...] kwietnia 2013 r, potwierdzonych pismem z dnia [...] lipca 2016 r. (k:888-891) oraz pismem z dnia [...] lipca 2016 r. (k:886), a także pismem Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta K. z dnia [...] czerwca 2016 r. Pomijając, że akta niniejszej sprawy nie są tak obszerne jak wskazane wyżej karty akt, to w ogóle w aktach sprawy brak jest pism z roku 2013 i 2016 z dat wyżej wskazanych. Zalega natomiast w aktach na karcie 212 pismo Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta K. ale z daty [...] czerwca 2016 r. o treści nie odpowiadającej wytycznym w skazywanym w odpowiedzi na skargę.

Nadto dokładna lektura uzasadnienia decyzji organu odwoławczego prowadzi w dalszej kolejności do stwierdzenia, że przedmiotem kontroli i oceny organu była decyzja o innej treści niż wydana w niniejszym postępowaniu. Otóż na stronie 11 decyzji organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów odwołania w zakresie zarzutu braku uwzględnienia wymogów zawartych w opinii geologa powiatowego odnośnie odprowadzenia wód opadowych wskazał, że w decyzji organu I instancji w części dotyczącej geologii, "a konkretnie w jej Załączniku nr 1, w pkt II 2.a w podtytule Geologia stwierdzono, że w związku z lokalizacją na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, planowana inwestycja została uzgodniona z organem administracji geologicznej, zgodnie z art. 53 ust.4 pkt 5a pismem z dnia [...].04.2013 r. i warunki uzgodnienia zostały zamieszczone w punkcie nr 6".

Stwierdza się, że w Załączniku nr 1 decyzji z dnia [...] września 2016 r. w jego pkt II 2.a w podtytule Geologia znajduje się zapis o innej treści "w związku z lokalizacją na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, planowana inwestycja została uzgodniona z organem administracji geologicznej, zgodnie z art. 53 ust.4 pkt 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2015 r. poz.199) , pismem znak: [...] z dnia [...].04.2014 r. Warunki uzgodnienia zostały zamieszczone w pkt nr 6."

Następnie Kolegium wskazuje, że w Załączniku nr 1 w pkt II.6 w podtytule Ustalenia dotyczące granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, punkt ten powstał na podstawie opinii Wydziału Kształtowania Środowiska [...] z dnia [...].04.2014 r. uzupełnionej w dniu [...].07.2016 r. oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego [...] [...].06.2016r. W dalszej części uzasadnienia następuje przytoczenie zawartych w tych pismach wymogów co do sposobu zagospodarowania ścieków sanitarnych oraz w zakresie zagospodarowania wód opadowych ze szczegółowym przytoczeniem ustaleń wynikających z ww powołanych pism.

Tymczasem należy stwierdzić, że treść pkt II.6 Załącznika nr 1 decyzji z dnia [...] września 2016 r. i w tej części zawiera inne zapisy począwszy od wskazania, iż punkt ten powstał "na podstawie opinii Wydziału Kształtowania Środowiska [...] znak: [...] z dnia [...].04.2014 r., [...].04.2014 i [...].07.2016 oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego [...] z dnia [...].06.2016, a skończywszy na jego treści, która odpowiada dokładnie treści pism wyżej wskazanych i zalegających w aktach niniejszego postępowania.

Powyższe wskazuje, że przedstawiona Sądowi decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i 77§1 kpa oraz 15 kpa, co miało niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w niniejszej sprawie i w konsekwencji determinowało konieczność usunięcia wadliwej decyzji z obrotu prawnego.

Sąd odstąpił od rozważenia zarzutów skargi wobec faktu, że wydana decyzja z uwagi na stwierdzone uchybienia proceduralne nie poddaje się kontroli sądowej w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ odwoławczy weźmie pod uwagę wyżej przytoczone stanowisko Sądu i wyda decyzję z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym, z której wynika obowiązek nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada jej podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (por. też wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11, LEX nr 1145626; z dnia 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, LEX nr 1081834; z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, LEX nr 1081276).

Z powyższych względów Sąd orzekł jak sentencji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 §1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania stanowiących równowartość uiszczonego wpisu w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 480 zł, ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.