Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1121/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. F. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany stanowiska służbowego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] września 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zwrócić od Skarbu Państwa, ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej K. F. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] września 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w G. (KPP), działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm., zwana dalej ustawą

o Policji) orzekł o zwolnieniu z dniem [...] października 2011 r. starszego sierżanta K. F. z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału Kryminalnego KPP w G. i mianował na stanowisko służbowe referenta - Jednoosobowe Stanowisko do spraw Kryminalnych Posterunku Policji w P. KPP w G..

W uzasadnieniu decyzji Komendant wskazał, iż powyższe uzasadnione jest potrzebami służby, kwalifikacjami zawodowymi, a także dużym doświadczeniem policjantki w pionie kryminalnym.

We wniesionym na powołane rozstrzygnięcie odwołaniu policjantka wskazała, iż w pionie kryminalnym pracuje zaledwie półtora roku i stwierdzenie, że jest to duże doświadczenie uważa za daleko posuniętą nonszalancję. Przez rok zajmowała się bowiem postępowaniami przygotowawczymi w sprawach nietrzeźwych kierujących i wypadków drogowych, a są to dochodzenia lub śledztwa szablonowe i nieskomplikowane. Przez pozostały zaś okres pracy w Referacie Dochodzeniowo - Śledczym zajmowała się postępowaniami w sprawach dotyczących przede wszystkim mienia.

Funkcjonariuszka podniosła, iż w dniu przedstawienia jej rozkazu dotyczącego przeniesienia do pełnienia służby w Posterunku Policji w P. ([...] września 2011 r.), poinformowała przełożonych zapoznających ją z przedmiotową decyzją o tym, że jest w ciąży. Informowała o tym kilkakrotnie przed wręczeniem przedmiotowego rozkazu. Potraktowano ją jednak z góry, bez kompletnego zrozumienia, nie dając szansy na dostarczenie stosownego zaświadczenia lekarskiego, tylko podsunięto do podpisu rozkaz. Wcześniej nie informowała przełożonych o swoim stanie, ponieważ nie miała co do niego pewności. Nie wymaga aby przełożeni wierzyli jej na "słowo", ale wystarczyło zażądać jakiegokolwiek dokumentu stwierdzającego fakt ciąży.

Następnie odwołująca się wskazała, iż na gruncie ustawy o Policji, kwestię szczególnych uprawnień przewidzianych dla pracownic policjantek reguluje art. 79. Przepis ten odsyła do regulacji ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zastosowanie w tym przypadku mają przepisy działu ósmego, regulujące uprawnienia pracowników związane z rodzicielstwem. Jej zdaniem kluczowym wydaje się być art. 177 § 1 Kodeksu pracy. W przełożeniu na grunt służby w Policji, zwolnienie

z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko, można interpretować jako rozwiązanie umowy. Z uwagi na fakt, że nigdy nie była karana dyscyplinarnie i nie prowadzono wobec niej żadnego postępowania w takim zakresie, to decyzja dotycząca przeniesienia do innej komórki organizacyjnej, wydaje się być niezgodna z przepisem art. 177 § 1 Kodeksu pracy.

Funkcjonariuszka wyjaśniła ponadto, iż nie wyraziła zgody na przeniesienie do pełnienia służby w Posterunku Policji w P., praca ta bowiem wiąże się z dojazdami. W obecnej chwili, z uwagi na ciążę i macierzyństwo oraz sytuację rodzinną (opieka nad [...]-letnią babcią), istnieją przesłanki ku pracy blisko miejsca zamieszkania. Praca na posterunku wiąże się z czynnikami, które w przypadku kobiet w ciąży, matek karmiących i sprawujących opiekę nad dziećmi do ukończenia przez nie 4 roku życia stanowią przeszkodę. W przyszłości bowiem, z uwagi na przysługujące na podstawie art. 187 § 1 Kodeksu pracy prawo do przerw w pracy, będzie się to wiązało z utrudnieniami i dezorganizacją pracy innych pełniących tam służbę policjantów. Ponadto zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131 poz. 1471) ze służby w porze nocnej (w godzinach od 22:00 do 6:00) oraz w niedzielę i święta zwalnia się policjanta: kobietę w ciąży, będącego jedynym opiekunem dziecka w wieku do lat ośmiu lub osoby wymagającej stałej opieki.

W konkluzji odwołania policjantka wskazała, że dotychczas pełniła służbę "za biurkiem", natomiast przeniesienie do posterunku w P., będzie się wiązać nie tylko z pracą "dochodzeniowca", ale i z przeprowadzaniem interwencji w terenie co jest świadomym narażaniem na ewentualne niebezpieczeństwo, w szczególności gdy pełni się służbę w pojedynkę, a na posterunkach jest to normą. Zaskarżony rozkaz wydany został wbrew jej woli oraz bez uwzględnienia okoliczności jaką jest ciąża. Co więcej fakt, iż informowała o swoim stanie nie został nawet zaprotokołowany.

Do odwołania K. F. załączyła kartę ciąży, oświadczając, że w razie gdyby było wymagane zaświadczenie od ginekologa to niezwłocznie je doręczy.

Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] października 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i mianowania na stanowisko służbowe referenta - Jednoosobowego Stanowiska do spraw Kryminalnych Posterunku w P. KPP w G., ustalając jednocześnie datę mianowania na powyższe stanowisko na dzień [...] listopada 2011 r., w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy wskazał, iż w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wprawdzie nie powołał art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, ale podstawa taka realnie istnieje. Zgodnie bowiem z ww. przepisem policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). W rozpatrywanej sprawie właściwym przełożonym jest KPP w G..

Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podleganiem szczególnej dyscyplinie służbowej, której funkcjonariusz jest zobowiązany się podporządkować. Decyzja o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska, przeniesieniu i mianowaniu go na określone stanowisko służbowe wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Decyzja taka jest dopuszczalna, o ile owo mianowanie nastąpi na stanowisko służbowe równorzędne. Komendant powiatowy Policji jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, zobowiązany jest między innymi do kształtowania polityki kadrowej jednostki - przede wszystkim poprzez właściwy dobór kadry. Do niego należy ocena zasadności i celowości przeniesienia oraz mianowania policjanta na określone stanowisko służbowe. Ma on zatem prawo określać miejsce pełnienia służby podległych mu funkcjonariuszy. Tym samym, właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody, z urzędu i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 Kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes policjanta.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził zasadność podjętego przez organ pierwszej instancji decyzji. Rozstrzygnięcie to zostało bowiem wydane w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz po uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Interes Policji wymaga, aby policjant pełnił służbę na stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu co umożliwi prawidłowe wykonywanie zadań. Funkcjonariuszka od [...] grudnia 2010 r. pełniła służbę na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w G., od [...] do [...] lipca 2011 r. delegowana była z urzędu do czasowego pełnienia służby na stanowisku referenta Jednoosobowego Stanowiska do spraw Kryminalnych Posterunku Policji w B. KPP w G., a następnie została przeniesiona i mianowana na równorzędne stanowisko służbowe referenta Jednoosobowego Stanowiska do spraw Kryminalnych Posterunku Policji w P. KPP w G..

Organ zaznaczył, iż zaskarżony rozkaz spełnia wymogi w zakresie wskazania, iż przeniesienie policjantki następuje na równorzędne stanowisko służbowe, tj. takie, które ma analogicznie podobne parametry kompetencyjne, finansowe i hierarchiczne. Z uzasadnienia decyzji wynika również celowość przeniesienia. Ponadto wydanie przedmiotowego rozkazu poprzedzone zostało rozmową z policjantką (utrwaloną w formie protokołu), podczas której poinformowano stronę o prowadzonym postępowaniu administracyjnym i zaproponowano nowe warunki służby. W decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo określono też grupę zaszeregowania stanowiska służbowego policjanta oraz odpowiadającą jej stawkę uposażenia zasadniczego wyrażoną w postaci mnożnika kwoty bazowej. Powyższe uzasadniono potrzebami służby, kwalifikacjami zawodowymi, a także dużym doświadczeniem w pionie kryminalnym funkcjonariuszki.

W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, stosunek służbowy ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Konsekwencją powyższego jest ustawowe uprawnienie przełożonego służbowego do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu z urzędu i mianowaniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe. Policjantka mianowana została na równorzędne stanowisko służbowe, zgodne z doświadczeniem i kwalifikacjami zawodowymi, a więc słuszny interes skarżącej nie stoi w sprzeczności z podjętą decyzją. Ponadto przeniesienie z urzędu i mianowanie strony na równorzędne stanowisko służbowe nie wymagało jej zgody i było zgodne

z obowiązującą pragmatyką służby.

Nawiązując do argumentów odwołania dotyczących naruszenia art. 79 ustawy o Policji oraz przepisów Kodeksu pracy, organ odwoławczy stwierdził, iż policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy ustawy o Policji nie stanowią inaczej. W ustawie o Policji zostały uregulowane zasady nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego i w tym zakresie przepisy Kodeksu pracy nie mają zastosowania. Akt ten normuje zasady mianowania, wyznaczania, powołania na stanowisko służbowe, przeniesienia, zwolnienia i odwołania z tego stanowiska, a także zwolnienia ze służby. Tym samym strona błędnie powołuje się na unormowania zawarte w Kodeksie pracy, które w tym zakresie zastosowania nie mają. Przeniesienie i mianowanie policjanta na określone stanowisko służbowe, ma formę rozkazu personalnego, którego wykonania funkcjonariusz nie może odmówić. Powyższe wynika z faktu szczególnego stosunku łączącego policjanta i formację.

Na koniec uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na złożone przez policjantkę odwołanie rozkaz personalny wydany przez KPP w G. jest niewykonalny w terminie w nim określonym. Decyzji tej nie został bowiem nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Wniesienie zaś odwołania w terminie skutkuje wstrzymaniem z mocy prawa zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego należało na nowo określić datę zwolnienia i mianowania policjantki. Daty te określone zostały odpowiednio na [...] i [...] listopada 2011 r.

Skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji do sądu administracyjnego złożyła K. F. wnioskując o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości.

Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca postawiła zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 79 ust. 1 ustawy o Policji, polegające na jego błędnej wykładni, poprzez uznanie, iż fakt unormowania w ww. akcie zasad mianowania, wyznaczania, powoływania na stanowisko służbowe, przeniesienia, zwolnienia i odwołania, wyklucza stosowanie Kodeksu pracy w zakresie uprawnień pracownika związanych z rodzicielstwem;

2. art. 79 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 177 § 1 Kodeksu pracy, poprzez jego niezastosowanie i wypowiedzenie warunków służby (zatrudnienia) powiązanych ze zmianą stałego miejsca służby policjantce w ciąży;

3. art. 79 ustawy o Policji w związku z art. 178 § 1 Kp, poprzez zmianę stałego miejsca służby policjantki bez uzyskania jej uprzedniej zgody;

Nadto, skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść rozkazu, tj. 107 § 1 Kpa, poprzez brak powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z [...] września 2011 r. oraz art. 7 Kpa, poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Rozwijając zarzuty skargi wskazała, iż przepisy Kodeksu pracy dotyczące uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem mają zastosowanie

w przypadku braku odmiennego uregulowania w ustawie o Policji. Ustawa o Policji nie reguluje kwestii związanych ze zmianą miejsca pracy kobiet - policjantek w ciąży. Normuje natomiast zasady nawiązywania, zmiany i rozwiązywania stosunku służbowego, przy czym regulacja dotycząca służby kobiet w ciąży i ich praw nie jest kompleksowa, stąd w sytuacjach tych zastosowanie ma Kodeks pracy. Istotny jest także art. 44 ust. 1 ustawy o Policji wprowadzający zakaz zwolnienia ze służby policjanta w okresie ciąży.

Skarżąca wskazała, iż wydany przez organ pierwszej instancji rozkaz personalny nie zawierał podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wskazanie zaś tej podstawy przez organ odwoławczy jedynie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu nie spełnia wymogu podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zauważyła nadto, że wynikająca z art. 178 § 1 Kodeksu pracy zasada, że pracownicy w ciąży nie wolno bez jej zgody delegować poza stałe miejsce pracy, rozumiana z zastosowaniem reguły wnioskowania prawniczego argumentum a minori ad maius, skutkuje uznaniem, iż nie można dokonać zmiany jej miejsca pracy bez jej zgody gdyż delegacja jest mniej uciążliwym zajęciem dla pracownicy w ciąży niż zmiana na stałe miejsca wykonywania pracy. Jednocześnie zaznaczyła, iż wydając przedmiotową decyzję organ odwoławczy nie ustosunkował się do faktu, iż skarżąca jest w ciąży.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji

wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Na podstawie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Z treści tego przepisu wynika, iż ma on charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano w nim natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta

z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w których to przepisach wymieniono, w sposób wyczerpujący, obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Zatem przełożony w sprawach osobowych może bez zgody policjanta zwolnić go z zajmowanego stanowiska służbowego i mianować na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. Wynika to ze szczególnego charakteru służby w Policji. Policjant, bez jego zgody, może być zatem przeniesiony na inne równorzędne stanowisko, przy czym decyzja o takim przeniesieniu jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ administracji ma wprawdzie swobodę rozstrzygnięcia, ale nie dowolność w sposobie załatwienia sprawy.

W związku z powyższym, nie budzi zatem wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji w G. uprawniony był przenieść skarżącą na inne równorzędne stanowisko w tej samej Komendzie Policji. Sąd podkreśla w tym miejscu, iż przy decyzjach personalnych organów Policji, poza kontrolą sądu pozostaje polityka kadrowa kierownictwa Policji i kwestia przesunięć kadrowych funkcjonariuszy Policji, ale organy administracji są jednak zobowiązane do wykazania, iż zaszły rzeczywiste potrzeby przesunięcia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko. Swoboda w prowadzeniu polityki kadrowej nie oznacza bowiem prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.

Rozstrzygnięcie organu w ramach uznania administracyjnego winno więc być przed wszystkim właściwie uzasadnione. Winno być ono też poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Organ administracji winien podjąć niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrać wszystkie konieczne dowody w sprawie. Uzasadnienie decyzji winno zawierać motywy potwierdzające przyjęcie takiego a nie innego rozstrzygnięcia, zaś kontrola sądowa ogranicza się do poprawności przeprowadzenia postępowania dowodowo - wyjaśniającego, aby ustalić czy decyzja organu nie wykracza poza granice uznania administracyjnego czyli nie nosi cech dowolności.

Rozpoznając niniejszą sprawę podkreślić należy, że wprawdzie nowe stanowisko pracy skarżącej odpowiada poprzedniemu pod względem uposażenia, jak również nazwą stanowiska (referent), ale różnią się one jednak pod względem warunków służby. Skarżącą mianowano bowiem na nowe, inne niż dotychczasowe miejsce pełnienia służby. Nadto, nowe stanowisko jest jednoosobowe.

W przypadku przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko ramy uznania administracyjnego wyznacza przepis art. 7 Kpa a mianowicie interes społeczny, czyli interes służbowy Policji, oraz słuszny interes policjanta. Konieczne jest wykazanie, że został uwzględniony zarówno interes społeczny jak i słuszny interes policjanta oraz odniesienie się do wszystkich istotnych argumentów podniesionych przez stronę.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz po uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Organy - pomimo, że były do tego zobowiązane - nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy (art. 7 Kpa), nie zebrały i nie rozpatrzyły w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa). Również uzasadnienia ich rozstrzygnięć nie są wystarczające co stanowi uchybienie art. 107 § 3 Kpa. W konsekwencji powyższych uchybień rozstrzygnięcie to uznać należy za dowolne, a więc naruszające art. 80 Kpa.

Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest bardzo lakoniczne i ogólne, składa się bowiem raptem z jednego zdania. Nie zawiera więc żadnego rozwinięcia stwierdzenia organu, że zwolnienie skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowanie na nowe stanowisko służbowe jest uzasadnione potrzebami służby, kwalifikacjami zawodowymi, a także dużym doświadczeniem policjantki w pionie kryminalnym.

Z kolei organ drugiej instancji niewątpliwie podjął próbę szerszego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, niemniej jednak również nie dokonał tego w wystarczający sposób. Przede wszystkim organ ten nie odniósł się w ogóle do argumentacji skarżącej zawartej w odwołaniu dotyczącej tego, że jest ona w ciąży, a o powyższym fakcie poinformowała swoich przełożonych przed wręczeniem jej rozkazu personalnego wydanego w pierwszej instancji. Po drugie organ odwoławczy nie wyjaśnił w wyczerpujący sposób czy skarżąca faktycznie posiada duże doświadczenie w pionie kryminalnym. Powyższe zaś stwierdzenie organu pierwszej instancji było kwestionowane przez skarżącą w odwołaniu. Organ odwoławczy odnosząc się do tego zarzutu wskazał jedynie, że funkcjonariuszka od [...] grudnia 2010 r. pełniła służbę na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w G., a od [...] do [...] lipca 2011 r. delegowana była z urzędu do czasowego pełnienia służby na stanowisku referenta Jednoosobowego Stanowiska do spraw Kryminalnych Posterunku Policji w B. KPP w G., uznając, że stanowi to wystarczające uzasadnienie. Zasada przekonywania o której mowa w art. 11 Kpa nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Powołana wyżej zasada obowiązuje zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją odwoławczą wydaną na podstawie art. 138 Kpa. Wskazać należy, iż charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 roku, III AZP 11/86, Pip 1989, z. 8, s. 147).

Zdaniem Sądu, organy administracji nie wykazały, że przenosząc skarżącą na nowe stanowisko uwzględniły zarówno interes społeczny (rozumiany w tym przypadku jako interes służby), jak również słuszny interes obywatela, o których to mowa w art. 7 Kpa.

Słusznie bowiem podnosi skarżąca, że przeniesienie jej - z uwagi na ciążę, a następnie macierzyństwo będzie się wiązało z utrudnieniami i dezorganizacją pracy innych pełniących służbę policjantów. Związana z powyższym, a mogąca bardzo realnie przecież zaistnieć w takim stanie skarżącej jej mniejsza dyspozycyjność, nie będzie raczej uwzględniała interesu służby. Z pewnością będzie to zaś bardziej odczuwalne dla małego posterunku Policji, jakim jest ten do którego następuje przeniesienie, tj. w P., niż dla Komendy Powiatowej Policji w G., gdzie dotychczas skarżąca miała wyznaczone miejsce pełnienia służby (zwłaszcza, że nowe stanowisko jest jednoosobowe). Obowiązkiem przełożonego skarżącej jako policjanta - kobiety w ciąży, a następnie matki dziecka, będzie bowiem zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131 poz. 1471) zwalnianie jej ze służby w porze nocnej (w godzinach od 22:00 do 6:00) oraz w niedzielę i święta.

Niewątpliwie organy obu instancji wydając swoje rozstrzygnięcia nie uwzględniły również słusznego interesu samej skarżącej - właśnie z uwagi na podnoszony przez nią fakt bycia w ciąży. Zaskarżony rozkaz wydany bowiem został bez uwzględnienia tej okoliczności. Pojęcie zaś "słusznego interesu obywatela" jest w orzecznictwie rozumiane jako interes, który ze względu na jego wagę zasługuje na ochronę. Trudno zaś przyjąć, że fakt bycia skarżącej w ciąży może nie zasługiwać na taką ochronę. Jest to tym bardziej uzasadnione, że skarżąca już w odwołaniu wskazała, że dotychczas pełniła służbę "za biurkiem", natomiast przeniesienie do posterunku w P., będzie się wiązać z przeprowadzaniem interwencji w terenie, co z kolei stanowi świadome narażanie jej na ewentualne niebezpieczeństwo, w szczególności gdy pełni się służbę w pojedynkę, a na posterunkach jest to normą.

Reasumując, uznać należy, że skarga jest zasadna. Organy administracji publicznej nie wykazały bowiem, że przy podjęciu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie uwzględniony został tak interes społeczny jak i słuszny interes skarżącej. Tym samym niewątpliwie przekroczyły granice uznania administracyjnego. Powyższe zaś stanowi naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 Kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. Zwrot wpisu nastąpił w związku z tym, że skarżąca go uiściła pomimo tego, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. d) ww. ustawy była zwolniona z obowiązku jego uiszczenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy rozważyć możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, dokonać jego wnikliwej analizy, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Winny także odnieść się do wszystkich zarzutów skarżącej dotyczących jej przeniesienia.