Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 776/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3, art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz art. 108 § 1 kpa zwolnił A. D. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2015 r. nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej G. przedstawił A. D. zarzut popełnienia przestępstwa przewidzianego w art. 270 § 1 Kodeksu Karnego polegający na tym, że "od nieustalonego dnia do dnia [...] listopada 2013 r. w R. i innych miejscowościach na terenie Polski posługiwał się zwłaszcza w związku z zatrudnieniem jako autentycznym uprzednio podrobionym przez nieustaloną osobę poprzez wydrukowanie na drukarce atramentowej i zalaminowanie [...] prawem jazdy blankiet nr [...] na jego nazwisko.

W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji zawiesił A. D. w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2014 r. do dnia [...] marca 2015 r.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. l.dz. [...], wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia A. D. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. l.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia A. D. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 wskazanej ustawy.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. przesłano decyzję nr [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...]. W powyższej decyzji Prezydium postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia A. D. ze służby w Policji.

W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do uznania, że A. D. dopuścił się czynu zabronionego określonego w art. 270 k.k. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2015 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania A. D..

W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził na podstawie notatki urzędowej [...] M. N. z dnia [...] kwietnia 2013 r., wniosku Prokuratora Okręgowego w G. o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej skierowanego do Prokuratury K., odpowiedzi uzyskanych od organów [...], opinii [...] z dnia [...] października 2014 r., wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w K., jak również protokołu zatrzymania rzeczy z dnia [...] listopada 2013 r., informacji z Komendy Głównej Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2013 r., pism ze Starostwa Powiatowego w R. z dnia [...] maja 2013 r. oraz z dnia [...] lutego

2014 r. oraz zeznań świadków (K. K. z dnia [...] września 2013 r., B. K. i P. K. z dnia [...] listopada 2013 r. oraz E. N. z dnia [...] listopada 2013 r.), że oczywistość popełnienia przez policjanta zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. W takiej sytuacji dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Organ podkreślił, że z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym od policjantów wymaga się, aby przestrzegali poszczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Zachowanie natomiast A. D. w sposób istotny ujemnie wpłynęło na jego prestiż oraz dobre imię Policji i świadczy o lekceważącym stosunku funkcjonariusza do przepisów prawa, zwłaszcza, gdy z racji pełnionej funkcji powinien on stać na straży praworządności.

Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działania, muszą powodować odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji wykluczenie go z szeregów Policji. Interes służby, a więc interes społeczny wymaga bowiem, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby spełniające wymagania stawiane im przez przepisy ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wskazał, że zgromadzony w toku przeprowadzonego postępowania materiał dowodowy między innymi w postaci opinii biegłego z zakresu badania dokumentów w sposób jednoznaczny wskazuje, że prawo jazdy, którym posługiwał się A. D. zostało podrobione. Dowód z opinii biegłego koresponduje z dowodami w postaci informacji uzyskanych z Wydziału Współpracy Prawnej Prokuratury K., z których wynika, że [...] A. D. nigdy prawa jazdy w K. nie uzyskał.

Organ podniósł również, że z dowodów w postaci kopii wniosków o wydanie prawa jazdy wynika, że A. D. przystępował we wrześniu 2008 r. i w styczniu 2013 r. do egzaminu na prawo jazdy kategorii "B" z wynikiem negatywnym, co wydaje się działaniem niecelowym w sytuacji rzekomego uzyskania takiego uprawnienia w bliżej nieokreślonym terminie w roku 2007 lub 2008. Ponadto, z blankietu prawa jazdy, którym posługiwał się A. D. wynika, że na [...] zdał egzamin i zostało mu wydane w 2007 r. prawo jazdy kategorii "A", w sytuacji kiedy prawo jazdy tej kategorii zostało mu wydane już uprzednio w Polsce.

Organ podkreślił, że w wyjaśnieniach skarżącego istnieją nieścisłości. Z notatki urzędowej [...] M. N. z dnia [...] kwietnia 2013 r. wynika, że [...] A. D. poinformował go, że "duplikat z jego upoważnienia na [...] wyrobiła mu mama", sam wymieniony w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2015 r. natomiast twierdzi, że "duplikat taki odebrałem osobiście dnia [...].03.2013 r.". Ponadto w oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2014 r. stwierdził, że "o zdawaniu prawa jazdy na [...] nie informowałem kompletnie nikogo. Nikt nie posiada wiedzy kiedy przebywałem na [...], a w szczególności mama mojego syna – Pani K.", zaś w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazuje: "nie posiadałem samochodu więc nie korzystałem z prawa jazdy, które natychmiast po przyjeździe z [...] pokazałem mojej konkubinie K.".

Ponadto skarżący twierdzi, że gdy w 2005 r. zdał egzamin na prawo jazdy na motor, wyrobił je w Starostwie Powiatowym w R. w 2007 r., z tego też względu na blankiecie prawa jazdy widniała data wydania 2007 r., a nie data zdania egzaminu w 2005 r., podobnie jak na prawie jazdy [...]. Trudno jednak przyjąć to tłumaczenie za wiarygodne, skoro na blankiecie prawa jazdy, którym posługiwał się [...] A. D. po stronie zawierającej terminy nabycia uprawnień do kierowania poszczególnymi pojazdami wskazano cztery różne daty ([...] września 2007 r., [...] marca 2013 r., [...] marca 2013 r. i [...] marca 2013 r.). W kontekście ustaleń poczynionych w toku postępowania karnego przez Prokuraturę, że prawo jazdy o numerze [...] na terenie [...] faktycznie mogło zostać wydane dla innej osoby, należy stwierdzić, że wyjaśnienia strony są niewiarygodne i nie mogą w konsekwencji doprowadzić do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego.

W odniesieniu natomiast do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów z zeznań wskazanych w odwołaniu świadków organ uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wskazał bowiem jakie okoliczności za pomocą tychże dowodów miałyby zostać udowodnione. Trudno zatem uznać, że dowody, których przeprowadzenia domaga się skarżący mają na celu przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 Kpa), a nie przedłużenie toczącego się postępowania administracyjnego.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne z uwagi na ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Roli tej nie może wypełniać w sytuacji, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze nieprzestrzegający prawa.

W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organu drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, iż spełnia przesłanki określone w art. 25 ustawy o Policji, w szczególności posiada nieposzlakowaną opinię oraz nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Posługiwanie się podrobionym prawem jazdy jest pomówieniem konkubiny, bowiem prawo jazdy otrzymał zgodnie z prawem na dowód czego sporządzona jest odpowiednia dokumentacja potwierdzająca legalność dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tyko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała bowiem, że odpowiada ona wymogom obowiązujących przepisów prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że policjanta można zwolnić ze służby m.in. w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Oczywistość popełnienia czynu nie została zdefiniowana w ustawie o Policji, gdyż każdorazowo musi ona znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy. Pojęcie to należy rozumieć jako dające się ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny, pewny i niebudzący wątpliwości. Każdorazowo zatem "oczywistość" musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych i można mówić o niej jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1077/06, publ. Lex nr 342501, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 735/12, publ. Lex nr 1366523, wyrok WSA w Opolu z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Op 284/13, publ. Lex nr 1393234).

Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga tak daleko jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność jej wyposażenia w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli.

Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04, publ. OTK-A 2004/9/93, Lex 127308). W swych orzeczeniach Trybunał Konstytucyjny wskazywał na natężenie zjawiska korupcji w strukturach organów władzy publicznej oraz na to, że nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych przez policjantów nie może w okresie toczącego się jeszcze niezakończonego postępowania karnego pozbawiać organów możliwości stosowania pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągnąć na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Dowodem w postępowaniu dotyczącym zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na oczywiste popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego mogą być także dowody zebrane na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania karnego. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest zatem związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia, przez orzekający w sprawie sąd, ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach w czasie rozprawy i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodzie zeznań świadka, czy wyjaśnień oskarżonego utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu – karnym lub karno-skarbowym (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia

2012 r. sygn. I OSK 1206/11, publ. Lex nr 1113237).

Dodatkowo należy zauważyć, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia policjanta ze służby. Ustawodawca nadając mu charakter uznaniowy pozostawił decyzję o zwolnieniu ze służby ocenie właściwego organu. Dlatego też kontrola sądowa aktu administracyjnego o charakterze uznaniowym jest ograniczona do zbadania, czy orzeczenie takie nie nosi znamion dowolności. Sąd nie jest uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym względów celowości, czy słuszności, jak również do sądu nie należy ciężar i zasadność merytorycznej oceny, czy w danym przypadku niemożliwe jest pozostawienie w służbie funkcjonariusza (por. wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 236/10 z dnia 16 września 2010 r., publ. Lex nr 758458).

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby bo choć postępowanie karne, w którym postawiono mu zarzut popełnienia czynu z art. 270 § 1 kk nie zostało jeszcze zakończone, organ zbadał i ocenił na podstawie dostępnego mu materiału dowodowego, że popełnienie tego czynu jest oczywiste.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej G. przedstawił A. D. zarzut popełnienia przestępstwa przewidzianego w art. 270 § 1 Kodeksu Karnego polegający na tym, że od nieustalonego dnia do dnia [...] listopada 2013 r. w R. i innych miejscowościach na terenie Polski posługiwał się zwłaszcza w związku z zatrudnieniem jako autentycznym uprzednio podrobionym przez nieustaloną osobę poprzez wydrukowanie na drukarce atramentowej i zalaminowanie [...] prawem jazdy blankiet nr [...] wystawionym na jego nazwisko.

Niewątpliwie wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów i wszczęciu śledztwa ma istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Dla uznania, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest bowiem konieczne przyznanie się do winy w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu.

Oczywistość ta wynika z przeprowadzonych w sprawie karnej dowodów, których uwierzytelnione kopie zostały dołączone do akt administracyjnych w postaci notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 2013 r., wniosku Prokuratora Okręgowego w G. o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej skierowanego do Prokuratury K., odpowiedzi uzyskanych od organów [...], opinii [...] z dnia [...] października 2014 r. wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w K., jak również protokołu zatrzymania rzeczy z listopada 2013 r., informacji Komendy Głównej Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2013 r., pism ze Starostwa Powiatowego w R. z dnia [...] maja 2013 r. oraz z dnia [...] lutego 2014 r. oraz zeznań świadków.

Okoliczności ustalone na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału nie mogą budzić żadnych wątpliwości, zatem w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 Kodeksu Karnego, które zostało ponad wszelką wątpliwość ustalone w toku postępowania administracyjnego, a kwestia badania winy i stopnia zawinienia nie ma żadnego znaczenia.

W ocenie Sądu, organ wystarczająco wykazał również, że brak jest możliwości pozostawienia skarżącego w służbie. Należy bowiem przyznać za organem, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego stanowi sprzeniewierzenie się ich obowiązkom. Policjant, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia już podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia w niej służby. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy oraz celami, jakie Policja ma realizować, zwłaszcza gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzegania prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to więc być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant, któremu postawiono zarzut dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".

Skarżący zgłaszając się do służby w Policji musiał mieć świadomość nie tylko szczególnego charakteru pracy, ale i ciążącego na nim obowiązku wyróżniania się nieskazitelną postawą moralną oraz posiadania przymiotu "niekaralności". Ewentualna utrata jednego z tych walorów winna prowadzić do zawieszenia w czynnościach, a następnie w razie utrzymywania się tego stano do jego wykluczenia ze służby. Organ odwoławczy, w związku z tym dokonał prawidłowej oceny powyższych aspektów sprawy i należycie wyjaśnił przyczyny, które przemawiały za zwolnieniem skarżącego ze służby. Stanowisko organu zostało wyczerpująco i przekonująco uzasadnione, ma logiczne podstawy, jest zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Zachowanie skarżącego uniemożliwia jego pozostanie w służbie w Policji, bowiem stoi w sprzeczności zarówno z interesem publicznym, jak i związanym z nim bezpośrednio interesem służby.

Sąd oceniając niniejszą sprawę według określonych wyżej kryteriów doszedł do wniosku, że organy obu instancji nie uchybiły obowiązującym przepisom prawa i działając w zakresie uznania administracyjnego miały podstawy do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Co niezwykle istotne, organy orzekające w sprawie nie tylko przedstawiły zebrany w sprawie materiał dowodowy, ale również rozważyły jego moc dowodową, a jego wyniku doszły do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie. Stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości, co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Skutkuje to ustaleniem oczywistości popełnionego czynu oraz odniesieniem się do zarzutów skarżącego, co daje rękojmię prawidłowości wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Kwestia ustaleń faktycznych bezspornie wynika z uzasadnienia decyzji i nie pozostanie w sferze domniemań. Organy prawidłowo uznały, że w związku z trwającym postępowaniem karnym, interes służby, tożsamy z interesem społecznym, uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego. Jednocześnie Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, czy procesowego uzasadniającego przyjęcie odmiennego stanowiska.

Jeszcze raz należy zaznaczyć, że odpowiedzialność, o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności karnej. Jak bowiem zasadnie wywiedziono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 listopada 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 837/12 (dostępnym w internetowej Bazie Orzeczeń NSA), organ Policji orzekając o zwolnieniu funkcjonariusza policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie wchodzi w kompetencje uprawnionych organów ścigania oraz właściwego sądu powszechnego i nie przesądza o winie funkcjonariusza, to jest o tym, czy popełnił on przestępstwo. Rolą organu Policji, jako organu administracji publicznej jest bezsprzeczne ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa i czy popełnienie tego czynu jest oczywiste.

W konsekwencji oznacza to, że w przypadku zwolnienia policjanta z uwagi na ważny interes służby w rachubę może wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji, a zatem, że policjant z określonych przyczyn dla dobra tej formacji nie powinien kontynuować w niej służby. Policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych przez niego funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r. , sygn. akt I OSK 1886/10, dostępny w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). W powyższym świetle brak było podstaw do stwierdzenia, że organy administracji publicznej przekroczyły granice uznania, określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.