Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 464/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 40, art. 42
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 50, art. 51, art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2019 roku sprawy ze skargi J. P. i M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących J. P. i M. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. P.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania J. i M.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], którą po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 października 2017 r. Spółdzielni Pracy A, udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-usługowego o parametrach:

- powierzchni zabudowy - 620,08 m2

- powierzchni użytkowej - 733,02 m2

- kubaturze - 4235, 32 m3

na terenie działki o nr ewid. 291, obręb [...] przy ul. A 83 w P. ", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096, ze zm., zwanej dalej k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Prezydent Miasta P. udzielił Spółdzielni Pracy A w P. ul. A 83, pozwolenia na budowę inwestycji, obejmującej budynek warsztatowo-socjalny na działce, położonej w P. przy ul. A 83. Z opisu technicznego wynika, że obiekt ten projektowano w technologii tradycyjnej, o wymiarach: długość - 48,98m, szerokość - 12,66m, wysokość 7,30m, powierzchnia zabudowy - 620,08 m2, kubatura - 4235,32 m3; wyposażony w instalacje wodociągową, kanalizacji sanitarnej, co. oraz elektryczną. Akta sprawy potwierdziły, że inwestycja prowadzona była pod nadzorem kierownika budowy, prowadzony był dziennik budowy, a ostatni wpis datowany jest na dzień 26 października 1987 r. i dotyczy częściowego zrealizowania zaleceń inspektora pracy i sanepidu, które uniemożliwiły odbiór budynku. Z analizy szczegółowego planu zagospodarowania terenu, będącego załącznikiem ww. decyzji wynika, że projektowany budynek warsztatowo-socjalny jest tożsamy z budynkiem produkcyjno-usługowym będącym przedmiotem postępowania.

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Prezydent Miasta P, stwierdził wygaśnięcie przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyczyną wygaszenia było niespełnienie przez inwestora warunku, zawartego w pozwoleniu na budowę dotyczącego wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością - wykupienia przyległego terenu, oznaczonego na planie realizacyjnym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] r., znak: [...].

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta P. - na podstawie art. 56 i art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nakazał Spółdzielni Pracy A w P., ul. A 83 przedłożyć dokumentację techniczną dotyczącą istniejącego stanu budynku, będącego przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., znak: [...] z uwzględnieniem aktualnego sposobu użytkowania pomieszczeń budynku oraz z projektem prac budowlanych niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, określonymi Rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję w części dotyczącej nałożonego obowiązku i uchylił ją w części dotyczącej terminu jego wykonania.

Żądana dokumentacja techniczna z dnia 10 września 1999 r., została wykonana przez mgr inż. R.G. Wskazano w niej, że należy: 1) zdemontować wszystkie okna, drzwi zewnętrzne podokienników w ścianie południowej i wschodniej oraz zamurować części otworów okiennych materiałami ściennymi i wypełnienie pozostałych pustakami szklanymi; 2) odprowadzenie wód opadowych na wewnętrzną stronę działki Spółdzielni. Wskazano również opis techniczny wskazanych zmian i przeróbek.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], PINB dla Miasta P. - na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. - nakazał: "Spółdzielni Pracy A" w P., ul. A 83;

1) w terminie do dnia 31 marca 2000 r. wykonanie zmian i przeróbek/robót budowlanych/ budynku produkcyjno-magazynowego, znajdującym się pod w/w adresem, wymienionych w pkt 4 /str. 5 i 6/ dokumentacji technicznej opracowanej przez mgr inż. R.G. we wrześniu 1999 r.,

2) uzyskanie od Prezydenta Miasta P. wymienionego w art. 42 ust. 1

Prawa budowlanego z 1974 r. pozwolenia na użytkowanie w/w budynku i okazanie go w Inspektoracie do dnia 30 maja 2000 r. ".

W uzasadnieniu wskazano, że omawiany budynek w obecnym stanie z otworami w ścianie oddalonej od granicy działki sąsiada o około 80 -100 cm i dachem mającym spadek w tym kierunku, nie spełnia wymogów technicznych. Stwierdzono też, że w celu zalegalizowania tego budynku inwestor winien poprzez wykonanie nakazanych robót budowlanych, doprowadzić go do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, obowiązującymi w czasie budowy, a następnie uzyskać pozwolenie na jego użytkowanie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] r., nr [...], od której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 236/00 oddalił skargę. Ponadto, w wyroku tym wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. jest ostateczna i prawomocna, a skarga na nią została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA/Łd 165/99.

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Prezydent Miasta P. - na podstawie art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - udzielił Spółdzielni Pracy A w P.,

ul. A 83: "pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-usługowego z przeznaczeniem parteru na hurtownię spożywczą, a piętra na zakład krawiecki o:

- powierzchni zabudowy - 620,08 m2

- powierzchni użytkowej ogółem - 743,02 m2

- kubaturze - 4235, 32 m3

na terenie działki o nr ewid. 291 obr. [...] przy uł. A 83 w P.. ".

W uzasadnieniu wskazano, że nie można uznać w okolicznościach niniejszej sprawy, że przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. i należy doprowadzić go do zgodności z prawem poprzez zastosowanie art. 59 Prawa budowlanego z 1994 r., tj. uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wskazano również, że przed PINB dla Miasta P. zakończyło się postępowanie dotyczące doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie przeróbek według dokumentacji technicznej, opracowanej we wrześniu 1999 r. przez mgr inż. R.G. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...]., znak: [...].

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 671/02, od którego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 marca 2005 r. odrzucił skargę kasacyjną, uchylono ww. decyzje: Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., znak: [...] oraz Wojewody [...] z dnia [...] r., znak: [...]. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2003 r., sygn. akt IVSA 3066/01 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], którą stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę. Ponadto, w wyroku tym wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę jest ostateczna i prawomocna, dlatego drugorzędne dla wyniku przedmiotowej sprawy mają rozstrzygnięcia wydawane w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Wskazano również, że budynek produkcyjno-magazynowy został zrealizowany w latach 1983-1987, a więc pod rządem ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. wobec czego pomimo, że decyzja w niniejszej sprawie wydana jest w okresie, kiedy od 1 stycznia 1995 r. obowiązują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to stosownie do treści art. 103 ust. 2 tejże ustawy, zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Jak wynika z treści tego wyroku, przyczyną uchylenia obu decyzji było to, że akta przedmiotowej sprawy nie pozwoliły na dokonanie oceny czy obowiązki, nałożone na wnioskującą Spółdzielnię w trybie art. 40 Prawa budowlanego zostały w całości wykonane, a zatem czy spełnione są przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.

Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., znak: [...] uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i stwierdził nieważność opisanego pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 1 października 2004 r., sygn. akt VII SA/Wa 1145/04 odrzucił skargę Spółdzielni Pracy A na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], o której mowa powyżej. Tym samym, decyzja organu szczebla centralnego ostała się w obrocie prawnym.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], PINB dla Miasta P. - na podstawie art. 56 Prawa budowlanego z 1974r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego 1994r. - nakazał: "Spółdzielni Pracy A w P. przy ul. A nr 83; - wykonanie i przedłożenie w Inspektoracie w terminie do dnia 30 grudnia 2007 r. ekspertyzy dot. stanu technicznego budynku produkcyjno-magazynowego, istniejącego przy południowej granicy nieruchomości, stanowiącej własność Spółdzielni. Powyższe opracowanie winno określić zakres niezbędnych do wykonania robót, pozwalających doprowadzić ten budynek do zgodności z przepisami prawa ". Z postanowienia tego wynika, że oględziny przeprowadzone w dniu 1 czerwca 2007r. wskazały na zasadnicze przywrócenie stanu sprzed wykonanych poprzednio zmian i przeróbek, co uzasadniało zdaniem organu nałożenie obowiązku przedłożenia kolejnej ekspertyzy.

W związku z powyższym, inwestor przedłożył inwentaryzację budowlaną i ekspertyzę techniczną przedmiotowego budynku, sporządzoną we wrześniu 2008 r., przez inż. A.W. We wnioskach wskazano, że budynek wzniesiono zgodnie ze sztuką budowlaną i jego stan techniczny ogólny ocenia się jako dobry. Aby budynek spełnił warunki techniczne i nadawał się do użytkowania, należy: zamurować trzy otwory okienne w ścianie elewacji południowo-zachodniej; uzupełnić otwory pustakami szklanymi o wymiarach 19x19cm; zamontować rury spustowe i odprowadzić wody opadowe rynną betonową o spadku minimalnym 1% w celu uniknięcia zalewania działek sąsiednich oraz wykonać ogrodzenie graniczne z cokołem na wysokości ok. 80cm.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] PINB dla Miasta P. - na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego 1994 r. - nakazał: "Spółdzielni Pracy A w P. przy ul. A nr 83:

1. w terminie do dnia 31 października 2011 roku wykonanie zmian i przeróbek (robót budowlanych) w budynku produkcyjno-magazynowym, stanowiącym własność Spółdzielni, znajdującym się pod w/w adresem, wymienionych w pkt. 3 wniosków, zawartych w treści ekspertyzy technicznej opracowanej przez inż. A.W. we wrześniu 2008 r., przedłożonej przez właścicieli budynku w Inspektoracie, obejmujących:

- zamurowanie trzech otworów okiennych, odsłoniętych w trakcie użytkowania obiektu, umiejscowionych w elewacji południowo-zachodniej, w sposób opisany w treści ekspertyzy,

- zamontowanie w ścianie południowo-zachodniej rur spustowych i odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku rynną betonową o spadku minimalnym 1% w celu uniknięcia zalewania działek sąsiednich,

- wykonanie od strony południowo-zachodniej ogrodzenia granicznego z cokołem na wysokość oj. 80 cm.

Roboty te winny zostać wykonane pod kierunkiem i nadzorem osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane.

2. uzyskanie w Inspektoracie po wykonaniu powyższych robót, wymienionego w art. 42 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. pozwolenia na użytkowanie w/w budynku w terminie do dnia 30 grudnia 2011 r. ".

W uzasadnieniu wskazano, że wnioski zawarte w treści ekspertyzy, zawierają jednoznaczne zalecenia w zakresie wykonania niezbędnych robót budowlanych, pozwalających na doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r.

Po tym rozstrzygnięciu organ I instancji pozostawał w bezczynności, gdyż nie podejmował czynności w sprawie.

Pismem z dnia 6 października 2017 r. Prezes Spółdzielni Pracy A, ul. A 83, zawiadomił, że wykonano nakazane roboty budowlane oraz wniósł o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowego, położonego na działce nr ewid. 291 przy ul. A 83. Do pisma tego załączono pismo z dnia 5 października 2017 r., zatytułowane "Ocena wykonania robót budowlanych", w którym mgr inż. M.D. stwierdził wykonanie robót nakazanych ww. decyzją nr [...], wskazując, że: 1) wykonano zamurowanie trzech otworów okiennych na parterze elewacji południowo-zachodniej oraz uzupełnienia (przemurowania) brakujących kształtek luksferów w otworach piętra tej elewacji, a tym samym budynek dwukondygnacyjny nie posiada otworów w ścianie południowo-zachodniej; 2) na elewacji południowo-zachodniej zamontowano brakujące rynny na częściach parterowych budynku oraz rury spustowe na obu częściach budynku w taki sposób, że wody opadowe zostały skierowane na teren własny Spółdzielni, a niezależnie od tego, wykonano odpływ betonowy (rynnę) wzdłuż tej ściany, która zapewnia odpływ wody na teren własny Spółdzielni; 3) od strony południowo-zachodniej działki nr 281/2 wykonano ogrodzenie z płyt prefabrykowanych pełnych o wysokości 180 cm, z pełnym cokołem, co gwarantuje spływ wód opadowych na teren własny Spółdzielni. M.D. wskazał nadto, że roboty zostały wykonane pod jego kierunkiem i nadzorem, zgodnie ze sztuką budowlaną oraz decyzją, o której mowa powyżej.

W dniu 13 października 2017 r. organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku w związku z zawiadomieniem o wykonaniu obowiązku robót budowlanych, wynikających z decyzji PINB dla Miasta P. z dnia [...] r., nr [...]. Stwierdzono, że: otwory okienne w ścianie południowo-zachodniej w poziomie parteru tego budynku zostały zamurowane bloczkami z gazobetonu, natomiast otwory w poziomie piętra wypełniono w części pustkami z gazobetonu, a część luksferami; uzupełniono rynny i rury spustowe; wzdłuż budynku od strony południowo-zachodniej wykonano ogrodzenie pełne z płyt żelbetowych na podmurówce betonowej. W związku z powyższym stwierdzono, że obowiązki wynikające z ww. decyzji zostały wykonane w całości.

Pismem z dnia 20 października 2017 r. organ I instancji wezwał Spółdzielnię do uzupełnienia dokumentów dołączonych do zawiadomienia o zakończeniu budowy i wniosku o udzielnie pozwolenia na użytkowanie, tj.: inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej; protokołów badań i sprawdzeń wszystkich instalacji wewnętrznych w budynku; stanowiska Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej co do zamiaru przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku bądź w przypadku braku stanowiska oświadczenie inwestora o braku zajęcia stanowiska przez te organy.

W dniu 30 listopada 2017 r. do PINB dla Miasta P. wpłynęły brakujące dokumenty.

W dniu 20 grudnia 2017 r. organ I instancji dokonał oględzin obiektu warsztatowo-socjalnego, znajdującego się na działce nr ewid. 291 przy ul. A 83 w P. w sprawie zgodności wykonanych robót budowlanych z wykonaną inwentaryzacją budowlaną i decyzją PINB dla Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] pod kątem udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Stwierdzono, że obiekt zrealizowano zgodnie z ww. decyzją oraz inwentaryzacją budowlaną, jak również ekspertyzą techniczną, sporządzoną przez inż. A.W. i oświadczaniem osoby nadzorującej prace budowlane, mgr inż. M.D. W trakcie czynności kontrolnych dokonano wyrywkowych sprawdzeń ważniejszych parametrów budynku i nie stwierdzono uchybień w tym zakresie. Kontrola wykazała brak wykonania części robót wykończeniowych, takich jak: częściowy brak tynków wewnętrznych, podłóg, jak również malowania ścian. Stwierdzono, że obiekt warsztatowo-socjalny może być użytkowany pod warunkiem wykonania ww. prac wykończeniowych w terminie 1 roku, tj. do dnia 31 grudnia 2018 r. Prezes Spółdzielni, R.O., zobowiązał się do wykonania powyższych robót w tym czasie.

W dniu 22 grudnia 2017 r. do organu I instancji wpłynęły uwagi i wnioski J. i M.P. dotyczące przeprowadzonej kontroli, o której mowa powyżej.

W dniu [...] r. PINB dla Miasta P. wydał decyzję nr [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 października 2017 r. Spółdzielni Pracy A, ul. A 83, [...] P., udzielono: "pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-usługowego o parametrach:

- powierzchni zabudowy - 620,08 m2

- powierzchni użytkowej - 733,02 m2

- kubaturze - 4235, 32 m3

na terenie działki o nr ewid. 291 obr. [...] przy ul. A 83 w P.".

W ustawowym terminie odwołanie złożyli J. i M.P., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i stwierdzenie jej nieważności wskazując, że nałożone na Spółdzielnię obowiązki nie zostały wykonane.

W toku postępowania odwoławczego, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie.

Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 6 kwietnia 2018 r. w sprawie ustalenia aktualnego stanu wykonania obowiązków, wynikających z decyzji PINB dla Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] w budynku produkcyjno-usługowym, położonym na działce nr ewid. 291 przy ul. A 83 w P.: 1) zamurowano trzy otwory okienne w elewacji południowo-zachodniej w sposób zgodny z treścią ekspertyzy; 2) zamontowano rury spustowe oraz wykonano opaskę betonową ze spadkiem w stronę budynku, uniemożliwiające odprowadzenie wód opadowych na teren działek sąsiednich; 3) wykonano od strony południowo-zachodniej ogrodzenie graniczne z desek żelbetowych na cokole betonowym o wysokości ok. 80cm. Otwory na piętrze zostały zamurowane pustakami szklanymi, natomiast pozostałe otwory okienne zamurowano bloczkami gazobetonowymi. Od strony wewnętrznej w ścianie południowej pozostawiono stolarkę okienną.

Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku.

Organ odwoławczy wskazał, iż podstawą prawną decyzji organu I instancji jest art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229, ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jak stanowi ustęp 1 tego artykułu inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej.

Następnie organ odwoławczy podniósł, iż analiza akt sprawy pozwoliła na ustalenie, że wydanie na tej podstawie decyzji PINB dla Miasta P. z dnia [...] r., nr [...], poprzedzonej postanowieniem tego organu z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 56 Prawa budowlanego, podyktowane było zmianą stanu faktycznego sprawy i koniecznością dostosowania robót budowlanych do tego aktualnego stanu.

W ocenie organu II instancji decyzja PINB dla Miasta P. winna pozostać w obrocie prawnym.

Organ odwoławczy wskazał, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 671/02, wskazano na konieczność zastosowania w sprawie normy, o której mowa powyżej. Jednakże, po wydaniu przedmiotowego wyroku stan prawny sprawy uległ zmianie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., znak: [...], a decyzja organu szczebla centralnego ostała się w obrocie prawnym.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie, winien znaleźć tryb naprawczy, o którym mowa w art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202, ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym). Biorąc jednak pod uwagę, że postępowanie zmierzające do oddania obiektu do użytkowania trwa w niniejszej sprawie już ponad 20 lat, a inwestor przedłożył dokumentację budowlaną, umożliwiającą oddanie obiektu do użytkowania, niecelowe i urągające wszelkiej ekonomice procesowej byłoby w tej konkretnej sprawie, zastosowanie w sprawie trybu, o którym mowa w art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r.

Pismem z dnia 6 października 2017 r. Prezes Spółdzielni Pracy A, ul. A 83 zawiadomił bowiem, że wykonano nakazane roboty budowlane oraz wniósł o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowego, położonego na działce nr ewid. 291 przy ul. A 83. Inwestor przedłożył wymagane dokumenty, w tym oświadczenie kierownika budowy o wykonaniu nakazanych robót i ich zgodności ze sztuką budowlaną. Oględziny przeprowadzone przez PINB dla Miasta P., zarówno w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i drugoinstancyjnego wykazały, że nakazane roboty istotnie wykonano. Ponadto, realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów w rejonie ulic: A i B w P., przyjętym uchwałą nr XII/198/07 Rady Miasta P. z dnia 29 sierpnia 2007 r., zgodnie z którym działka nr ewid. 291 znajduje się na terenach, oznaczonych symbolem 8U, 11KDZ i 14KDD. Jak wynika z ww. planu, symbol: 8U przeznaczony jest na zabudowę usługową, a 11KDZ oraz 14KDD - przeznaczone są na komunikację wraz z urządzeniami technicznymi.

Ponadto, nakazane roboty budowlane pozwoliły na doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem poprzez jego dostosowanie do wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.).

Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego wdrożenie trybu, o którym mowa w art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r., nie doprowadziłoby do innej sytuacji faktycznej niż już zaistniała przy przedmiotowym obiekcie. W szczególności bezpodstawne byłoby nałożenie obowiązku wykonania robót, skoro zostały już one wykonane.

Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołujących, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż materiał zgromadzony w sprawie przeczy zarzutom o niewykonaniu nałożonych na inwestora obowiązków.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wywiedli J. i M.P. podnosząc, iż porównując zdjęcie nr 1 z 2018 r. i zdjęcie nr 1, 1a i 2 z 2019 r. widać wyraźnie powiększającą się destrukcję szczelnego zamurowania okien w ścianie południowej dającą ścianę ognioodporną. Zdjęcie nr 3 i 4 z 2019 r. obrazuje króćce rynien spustowych, gdzie nadzór budowlany jak stwierdza na str. 6 skarżonej decyzji w punkcie 2 zamontowano rury spustowe, co jak dokumentują te zdjęcia jest poświadczeniem nieprawdy.

Dalej wskazano, że przy kontroli budynku przeprowadzonej przez nadzór budowlany umknęło uwadze, że budynek ten w swoich narożnikach, tak od strony zachodniej, jak i południowo-wschodniej, jak obrazują to zdjęcia nr 5, 6 i 7, jest popękany aż do samych fundamentów, co zagraża zdrowiu i życiu ludzi w przypadku katastrofy budowlanej.

Z uwagi na posadowienie w granicy, budynek tej wielkości przeznaczony pod działalność gospodarczą musi mieć ścianę ognioodporną a dach niepalny - trudnopalny, co w przypadku dachu wykonanego z płyt dachowych korytkowych otwartych, pokrytych papą nie spełnia tego wymogu. Spółdzielnia zdemontowała ocieplenie wewnętrzne tego dachu wykonane ze styropianu dla potrzeb przeprowadzenia kontroli przeciwpożarowej, co z kolei wymusza wybijanie kolejnych otworów w oknach i drzwiach w celu uzyskania wentylacji a w szczególności w okresie letnim, gdzie płyty dachowe korytkowe otwarte pokryte masą bitumiczną i papą nagrzewają się do wysokiej temperatury.

Nadzór budowlany dokonał kontroli tego budynku w dniu 20 grudnia 2017 r. Zdjęcia zaś zostały wykonane w styczniu 2018 r., lecz jak obrazują zdjęcia nr 3 i 4 z 2018 r. nie wszystkie otwory zostały zamurowane, co dowodzi, że po przeprowadzonej kontroli otwory te są nadal odsłaniane, o czym świadczą zdjęcia wykonane z kwietnia 2019 r. tj. zdjęcie nr 1 i 2. Takie działanie mające na celu zamurowanie wszystkich okien, drzwi i innych otworów w ścianie południowej ma charakter prowizoryczny, służy tylko do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku, a potem rozebrania tych otworów.

Takie działania organów skarżący uważają za obrazę art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., tym bardziej, że organ orzekający w tej sprawie prowadzi postępowania od 20 lat i miał wiedzę o czynnościach odnośnie zamurowania - odmurowania otworów. Mimo, że projekty przewidywały demontaż stolarki okiennej i wypełnienie otworów do pełnej grubości murów organ, na str. 6 decyzji zezwala, że od strony wewnętrznej w ścianie południowej pozostawiono stolarkę okienną, co w ocenie skarżących stanowi obrazę art. 7 k.p.a. i braku odpowiedniego stanowiska organu straży pożarnej. W ocenie skarżących odprowadzenie wód deszczowych na teren spółdzielni jest fikcją, deski betonowe stanowiące brzeg rynny i szczelnego odprowadzenia całej wody opadowej na teren spółdzielni nie spełniło już w dacie jej wykonania swojego przeznaczenia, gdyż właściciele nieruchomości nie odprowadzili tych wód na swój teren tylko usunęli ogrodzenie w dwóch przęsłach od strony wschodniej, jak obrazuje to zdjęcie nr 5 z 2018 r. i woda spływa na nieruchomość skarżących, a obecnie już nie spełnia swojego przeznaczenia na całej długości ściany południowej, jak widać na zdjęciach nr 8, 9 i 10. Uszczelnienia dolnej płyty - rynny do deski betonowej dokonano opierając ją na sucho na tej płycie i szpachlując tę wystającą wąską zewnętrzną krawędź płyty, jak obrazuje to zdjęcie nr 8, gdzie szpachel ta odpada, a płyta dolna się kruszy i obrazuje już otwory i szczeliny którędy wydostaje się woda, a porastający mech na krawędziach tej płyty dowodzi, że woda ta spływa już od dawna.

Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić nie tylko z uwagi na argumenty w niej podniesione, ale przede wszystkim z przyczyn, które należało dostrzec z urzędu.

Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy też celowościowej, niezależnie od tego czy formułowane przez stronę, czy też przez organ. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Co istotne również, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka w oparciu o akta sprawy.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten został wydany z istotnym naruszeniem prawa procesowego, które rzutowało na przepisy prawa materialnego i mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 5 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 671/02 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. znak: [...].

W związku z powyższym, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym oraz, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o samą sentencję wyroku, lecz o także o jego uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna, o której stanowi ww. przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne przepisu art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (por. J. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.). W orzecznictwie podkreśla się również, że działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. dla przykładu: wyroki NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego wskazaną ocenę prawną.

W uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku z dnia 5 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 671/02 sąd wskazał, że budynek produkcyjno-magazynowy został zrealizowany w latach 1983 - 1987, a więc pod rządem ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane ( Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm. ), w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Z kolei ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] r., podjętą w oparciu o art. 162 § 2 k.p.a., stwierdzono wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę budynku produkcyjno-magazynowego wobec nie spełnienia przez inwestora warunku zawartego w pozwoleniu na budowę, dotyczącego wykazania się prawem dysponowania nieruchomością – wykupienia przyległego terenu oznaczonego na planie realizacyjnym. Sąd zaznaczył dalej, że wygaśniecie decyzji następuje aktem deklaratoryjnym i skutki prawne takiej decyzji istnieją ex tunc, tzn. od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji. Wobec tego sąd przyjął, że skoro decyzja z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę została ostatecznie i prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, stąd drugorzędne dla wyniku przedmiotowej sprawy mają rozstrzygnięcia wydawane w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

W tej sytuacji w sprawie, jak uznał to sąd w przywołanym wyroku, stosownie do treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane.

Wobec przywołanej wykładni, zaprezentowany przez organ pogląd o zmianie stanu prawnego na skutek decyzji GINB z dnia [...] r., znak: [....] stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., znak: [...], w wyniku czego zastosowanie znaleźć winien tryb naprawczy, o którym mowa w art. 50 - 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie może się ostać. Zwrócić należy bowiem uwagę, że zarówno w wyniku wygaśnięcia decyzji, jak i następnie stwierdzenia jej nieważności, skutek prawny nastąpił ex tunc, czyli pod rządem ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane.

Niezależnie od powyższego, w żadnym razie nie może znaleźć akceptacji stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia, że mimo, iż uznaje on za błędne zastosowanie przez organ I instancji prawa z 1974r., to "(...) Biorąc jednak pod uwagę, że postępowanie zmierzające do oddania obiektu do użytkowania trwa w niniejszej sprawie już ponad 20 lat, a inwestor przedłożył dokumentację budowlaną, umożliwiającą oddanie obiektu do użytkowania, niecelowe i urągające wszelkiej ekonomice procesowej byłoby w tej konkretnej sprawie, zastosowanie w sprawie trybu, o którym mowa w art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994r." Przywołana teza przeczy nie tylko fundamentalnej zasadzie postępowania administracyjnego zapisanej w art. 6 k.pa. a stanowiącej, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, nie zaś w oparciu o ekonomikę procesową, czy też celowość lub nie, jak zdaje się postulować to organ odwoławczy, ale przeczy również zasadom wynikającym z art. 7, 8 i 11 k.p.a. Z całą stanowczością należy przy tym stwierdzić, że żadna bezczynność organu, nawet tak nagannie długotrwała, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, nie zwalnia organu od stosowania właściwych przepisów prawa materialnego i należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, li tylko dla samego zakończenia sprawy.

Ponieważ przywołane stanowisko, niezależnie od naruszenia art. 153 p.p.s.a., w konfrontacji z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, budzi również zasadnicze wątpliwości co do rzetelności i prawidłowości kontroli instancyjnej w myśl art. 15 k.p.a., to należało wyeliminować rozstrzygniecie je zawierające z obrotu prawnego. Niezależnie jednak od powyższego dostrzec należało również i inne, a opisane niżej wadliwości również dyskwalifikujące kontrolowaną decyzję.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, że kwestionowanym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, udzielającą inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-usługowego o wskazanych parametrach, na terenie działki o nr 291, w obrębie [...], przy ul. A 83 w P., przy czym decyzja pierwszoinstancyjna dotyczyła budynku produkcyjno-magazynowego, co jednoznacznie wynika z jej treści. Organ odwoławczy nie wskazał przy tym z jakich powodów w swojej decyzji odmiennie i wbrew wnioskowi inwestora zakwalifikował przedmiotowy obiekt.

W tym miejscu, na potrzeby dalszych rozważań, należy wskazać, iż stosownie do art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia meriti, inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Poza wypadkiem określonym w ust. 1 właściwy terenowy organ administracji państwowej może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu budowlanego, gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska albo innymi względami interesu społecznego (art. 42 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Zgodnie natomiast w treścią art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu.

W myśl zaś art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w aktach sprawy znajduje się ostateczna i prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., podjęta na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., którą nakazano Spółdzielni Pracy A w P., w celu doprowadzenia do legalizacji, wykonanie w zakreślonym terminie zmian i przeróbek ( robót budowlanych ) w przedmiotowym budynku, wymienionych w dokumentacji technicznej opracowanej przez mgr inż. R.G. we wrześniu 1999 r. oraz zobowiązano do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wydanie tej decyzji, pozostającej w obrocie prawnym, pozwala domniemywać brak okoliczności określonych w art. 37 tego prawa (rozbiórka), a organ jest zobowiązany do ustalenia czy obowiązek (obowiązki) nałożone decyzją wydaną na podstawie art. 40 ww. ustawy, zostały wykonane przez zobowiązanego i w zależności od okoliczności sprawy podejmować właściwe działania prawne. Niemniej jednak, jak wynika z akt sprawy, organ nie podjął w związku z decyzją z dnia [...] r. żadnych czynności z zmierzających do właściwego zakończania postępowania.

Nadmienić również należy, że z akt sprawy jednoznacznie wynika natomiast, iż w obrocie prawnym istnieje druga ostateczna i prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. podjęta również na podstawie art. 40 ustawy – Prawo budowlane z 1974r., którą nakazano po raz kolejny Spółdzielni Pracy A w P., w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, wykonanie w zakreślonym terminie zmian i przeróbek (robót budowlanych) w przedmiotowym budynku, wymienionych w dokumentacji technicznej opracowanej przez mgr inż. A.W. we wrześniu 2008 r. i uzyskanie pozwolenia na budowę. Wskazana dokumentacja opracowana została w wyniku postanowienia PINB nr [...] z dnia [...] r.

W rezultacie w obrocie prawnym istnieją dwie ostateczne decyzje wydane w oparciu o tę samą podstawę prawną. Przy czym jak wynika to z akt sprawy, inwestor nie wykonał prawidłowo i skutecznie obowiązków wynikających z pierwszej wymienionej decyzji z dnia [...] r. (przywracając, jak stwierdził organ, stan poprzedni), co jednak nie skutkowało żadnymi konsekwencjami, ale również co wynika z protokołu oględzin z dnia 6 kwietnia 2019 r. i dołączonej doń dokumentacji zdjęciowej, a także i okoliczności podnoszonych w skardze, inwestor nie wykonał również w całości obowiązków wynikających z kolejnej decyzji z dnia [...] r. wydanej również na podstawie art. 40 ustawy – Prawo budowlane z 1974r. (np. pozostawienie stolarki okiennej, usunięcie wcześniej zamontowanych rynien). To jednak nie przeszkodziło organowi lakonicznie i bezrefleksyjnie stwierdzić wykonanie nałożonych obowiązków, bez odniesienia się do okoliczności sprawy, w tym w szczególności istnienia dwóch decyzji wydanych w oparciu o art. 40 cytowanej ustawy, w kontekście spełnienia warunków wynikających z art. 42.

Dalej wskazać należy na wątpliwości w zakresie identyfikacji i kwalifikacji ocenianego obiektu, zarówno co do prawidłowego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jak również prawidłowości rozstrzygnięcia w kontekście złożonego przez inwestora wniosku. W aktach sprawy organy zamiennie określają przedmiotowy obiekt jako: produkcyjno–magazynowy (np. decyzje: z dnia [...] r., z dnia [...] r., z dnia [...] r.), warsztatowo–socjalny ( np. zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2017 r., protokół oględzin z dnia 20 grudnia 2017 r.), produkcyjno–usługowy (np. decyzja z dnia [...]r.). Z kolei inwestor złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku produkcyjno–magazynowego, a na wezwanie organu uzupełnił w dniu 30 listopada 2017 r. brakujące dokumenty dotyczące: budynku przemysłowo-magazynowego (usługi warsztatowe) – stanowisko [...]PIS w P. z dnia 22 listopada 2017 r., budynku usługowo-przemysłowo-magazynowego – stanowisko Komendanta PSP w P. z dnia 20 listopada 2017 r., budynku biurowo–garażowego - protokół z odbioru przewodów kominowych z dnia 10 października 2017 r., budynku warsztatowo–socjalnego - oświadczenie mgr inż. M.D. W tych okolicznościach organ I instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno–magazynowego, zaś organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie co do budynku produkcyjno–usługowego.

Powyższe budzi również wątpliwości co do oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dokonanej w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. [...]WINB stwierdził bowiem, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 29 sierpnia 2007 r., zgodnie z którym działka nr ewid. 291 znajduje się na terenach oznaczonych symbolem 8 U (zabudowa usługowa), 11 KDZ i 14KDD (komunikacja wraz z urządzeniami technicznymi). Nie wskazano przy tym żadnych przyczyn dla przyjęcia takiego stanowiska.

W przywołanych wyżej okolicznościach, nie dostrzegając rozbieżności w protokołach oględzin i dokumentach składanych przez inwestora, a także zastrzeżeń skarżących konsekwentnie podnoszonych w toku postępowania, w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia organ stwierdził również lakonicznie, nie analizując zgromadzonego materiału dowodowego, że nakazane roboty budowlane pozwoliły na doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem poprzez jego dostosowanie do wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co narusza nie tylko art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a, ale również art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji więc sąd ponownie stwierdził, że doszło w sprawie do naruszenia po raz kolejny przepisów postępowania administracyjnego wymienionych powyżej, co w istocie stanowi niewykonanie wytycznych wyroku z dnia 5 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 671/02, ale może mieć również wpływ na przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ winien ponownie rozpatrzyć sprawę w myśl art. 15 k.p.a., mając na względzie wskazania co do dalszego postępowania wynikające z powyższych rozważań i wydać rozstrzygniecie adekwatne do zgromadzonego materiału dowodowego, uzupełniając go w razie potrzeby i w oparciu o przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie.

Reasumując sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł, rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 p.p.s.a.

E.S.