Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 156/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a  ust. 1 pkt 1, ust. 5a, ust. 5b, ust. 5c, ust. 5d, ust. 5e, ust. 5f, ust. 6, ust. 10, ust. 10h, ust. 10i
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 102 § 2, art. 174
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: § 3 pkt 1 lit. a i c, § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 46 poz 237
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji.
article: art. 836
journal: Dz.U. 2017 poz 459
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 3 pkt 1 lit. c, § 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji
article: art. 2, art. 64 ust. 2 i art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk-Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. Ł. i M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. Ł. i M. Ł., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu [...] czerwca 2010 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w L. zabezpieczyli pojazd marki [...] numer rejestracyjny [...], który pozostawiony był w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu. W związku ze spełnieniem przesłanek określonych w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" lub "p.r.d.", wydana została przez funkcjonariusza Policji dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi publicznej na parking strzeżony skarżących.

W związku z nieodebraniem przez właściciela usuniętego pojazdu Gmina L. wystąpiła do Sądu Rejonowego w L. o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Gminy. Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu pojazd został oceniony przez rzeczoznawców motoryzacyjnych jako niespełniający warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia. Pojazd przedstawiał również znikomą wartość materialną. W dniu [...] września 2014 r. pojazd został odebrany z parkingu skarżących.

W dniu [...] września 2014 r. M. Ł. i M. Ł., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" s.c., wystąpili z wnioskiem o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu oraz za dozór w okresie od daty usunięcia do daty odbioru z parkingu. Wniosek dotyczył pojazdu marki [...], nr rej. [...].

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L., na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 z późn. zm.), dalej jako "u.p.e.a.", w związku z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 46, poz. 237), dalej jako "rozporządzenie z dnia 28 lutego 2011 r.", przyznał skarżącym wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków w kwocie 12.932,97 zł brutto za okres od dnia 19 czerwca 2010 r., tj. od dnia usunięcia pojazdu z drogi, do dnia 23 września 2014 r., tj. do dnia odbioru pojazdu z parkingu przechowawcy.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wysokość kosztów i wynagrodzenia za przechowanie pojazdów ustalono przyjmując metodologię porównawczą z kosztami i wynagrodzeniem za przechowanie pojazdów na pobliskich parkingach na terenie Miasta L. oraz Powiatu L. Skarżący nie przedstawili bowiem żadnych dowodów wykazujących poniesione wydatki. Wskazał, że z uwagi na brak udokumentowania przez stronę wysokości kosztów i wynagrodzenia należało zastosować art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459 z późn. zm.), dalej jako "k.c." przyjmując, że dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte.

Ustalając należną skarżącym kwotę dobową kosztów i wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów organ wziął pod uwagę 20 parkingów spełniających wymagania stawiane wykonawcom w postępowaniu przetargowym na usługę przechowywania pojazdów usuniętych na podstawie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Z uzyskanych informacji wynikało, że średnia cena miesięcznego abonamentu parkingowego wynosi 90,40 zł brutto/miesiąc co w przeliczeniu na dobę daje 3,01 zł brutto. Organ uwzględnił także stawki przyjęte do rozliczenia z czterema firmami świadczącymi usługę przechowywania pojazdów dla Gminy L., w tym samym okresie co wnioskodawca. W odrębnych postępowaniach strony ustaliły stawki za wynagrodzenie i przechowywanie pojazdów w następujących wysokościach: 8,00 zł brutto/doba z firmą [...], 9,00 zł brutto/doba z firmą [...] M. Z. oraz 8,00 brutto/doba z firmą [...] T. P., 9,50 zł brutto z firmą [...] R. K., 10,00 zł brutto z firmą [...] M. P.

Ponadto organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego w L. o udzielenie informacji o stosowanej w tamtejszym organie stawce do rozliczeń z przechowawcami pojazdów w identycznych sprawach. W odpowiedzi organ uzyskał informację, według której Starostwo Powiatowe w L. dla wszystkich podmiotów przechowujących pojazdy usunięte na podstawie art. 130a Prawa o ruchu drogowym stosuje stawkę 10,00 zł brutto za dobę przechowywania pojazdu.

Mając na uwadze treść art. 836 k.c. i w oparciu o uzyskane informacje organ przyjął stawkę w wysokości 8,21 zł brutto za dobę.

W dniu [...] grudnia 2014 r. (data wpływu pisma do organu) M. Ł. i M. Ł. wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., w którym wystąpili również o uprzednie stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia, zaś w wyniku wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 542/15, oddalił skargę skarżących.

Po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 14 stycznia 2016 r., organ przystąpił do rozpoznania zażalenia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 102 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest zobowiązany lub domownik z nim mieszkający.

Organ stwierdził, że okres pełnionego dozoru powinien być liczony od dnia ściągnięcia danego pojazdu do dnia odebrania z parkingu, czyli za okres rzeczywistego wykonywania powinności przez dozorcę. Ponadto w sprawach objętych art. 102 § 2 u.p.e.a. nie występuje przedawnienie z uwagi na administracyjnoprawny charakter stosunku łączącego dozorcę z właściwym organem administracji publicznej oraz nie jest dopuszczalne żądanie przez dozorcę odsetek ustawowych, bowiem nie przewidują ich przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Kolegium podniosło, że stawki ustalone w uchwale właściwej miejscowo rady powiatu dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, natomiast do określenia zwrotu kosztów i wynagrodzenia dozorcy ma zastosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a., co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Organ wskazał, że ilość dni przechowywania pojazdu po dokonanych odliczeniach oraz wysokość wynagrodzenia za jego odholowanie nie są sporne.

Odnosząc się natomiast do wysokości wydatków związanych z dozorem pojazdu, przywołując liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował metodę porównawczą do obliczenia stawki dobowej za parkowanie pojazdu oraz sposób uśrednienia kwoty zwrotu koniecznych wydatków. W dotychczasowej praktyce Kolegium przyznawane wynagrodzenie za dozór nad usuniętym z drogi publicznej samochodem osobowym wynosiło od 8.00 zł do 12.00 zł brutto za dobę, czasem w przedziale węższym, od 8,00 zł do 9,00 zł brutto za dobę. Wobec tego organ uznał stawkę dobową 8,21 zł brutto za prawidłowo przyjętą przez organ pierwszej instancji dla celów dokonania dalszych obliczeń. Stanowi ona nie tylko stawkę przyjmowaną dotychczas w sprawach ze stronami za dozór nad samochodami osobowymi, ale także średnią stawkę przyjmowaną w rozliczeniach różnych starostów z innymi dozorcami w kilkuset sprawach rozpoznanych do tej pory przez Kolegium. Przy czym dla obliczenia powyższej stawki dobowej nie ma znaczenia jej wysokość wynegocjowana z innymi przedsiębiorcami w podobnych sprawach już zakończonych.

Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 836 k.c., zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, że zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Mając na uwadze zasady współżycia społecznego wskazane w art. 5 k.c., wyliczoną przez dozorcę stawkę dobową w wysokości 16.51 zł brutto należało uznać za wygórowaną.

Organ nie uznał również pozostałych zarzutów skarżących. Jak wskazał organ, konkluzje odnoszące się do wysokości opłaty abonamentowej za parkowanie na terenie miasta, jak też wysokość stawek dotychczas przyznanych innym dozorcom została ujęta w tabele zawarte w materiale dowodowym, w związku z czym niedołączenie do akt materiałów z innych spraw podobnych nie miało znaczenia dla sprawy. Organ nie uwzględnił także zarzutu dotyczącego rozdzielenia kwot wynagrodzenia dozorcy i kosztów przechowywania pojazdu, powołując się na dotychczasową praktykę organów administracji publicznej.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 102 § 2 u.p.e.a., polegające na pominięciu, że przepis ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. nr 152, poz.1018) nowelizującej m.in. art 130a Prawa o ruchu drogowym, czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust 5a i ust 5c Prawa o ruchu drogowym, lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu, toteż stosowanie powołanego przepisu art. 102 u.p.e.a. jest niedopuszczalne;

- art. 102 § 4 u.p.e.a., polegające na niezasadnym uznaniu, że zobowiązanemu (właścicielowi pojazdu) służy na równi z wierzycielem i dozorcą skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sytuacji, gdy zobowiązany nie posiada przymiotu strony zarówno w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., jak i postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2017 r.;

- art. 836 k.c. polegające na pominięciu, że przepis ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem w postępowaniu mającym na celu ustalanie wysokości wynagrodzenia, zarówno art. 130a, jak i żaden inny przepis Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu po nowelizacji w ogóle nie przewiduje jego zastosowania;

- art. 87 ust. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie, że przepisy prawa miejscowego obowiązują tylko niektóre z podmiotów na obszarze ich działania, a szczególności nie dotyczą jednostki organizacyjnej powiatu jako właściciela pojazdu nieodebranego w terminie;

- art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Tym samym wynagrodzenie przedsiębiorcy za tą samą materialnie wykonaną czynność nie powinno być zróżnicowane tylko ze względu na podmiot, który ma je wypłacić, tym bardziej, że powiat jako podmiot uprawniony tylko pośredniczy w wykonaniu obowiązku właściciela pojazdu. Zgodnie bowiem z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym koszty te ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Inne zachowanie przedsiębiorcy, tj. ewentualne kierowanie roszeń przeciwko właścicielowi pojazdu jest pozbawione podstawy prawnej, co niewątpliwie oznacza, że każdy sąd ewentualne roszczenia będzie zobowiązany odrzucić;

- art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady równości wobec prawa poprzez przyjęcie, że stawki, o których mowa w art. 130a ust. 6a Prawa o ruchu drogowym dotyczą tylko właściciela pojazdu, a nie dotyczą powiatu;

- art. 77 § 1, art. 80, art. 89, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej jako "k.p.a.", polegające na nie podjęciu przez organ czynności zmierzających do zebrania pełnego i kompletnego materiału dowodowego i zaniechaniu wszechstronnego jego zbadania, co doprowadziło do wydania postanowienia o nieprzekonywującej treści, zarówno pod względem merytorycznym, jak i prawnym;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 k.p.a., polegającą na poczynieniu sprzecznych z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaleń faktycznych oraz na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania w sposób pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej oraz na zaniechaniu załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie przyznające skarżącym wynagrodzenie za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu.

Materialnoprawną podstawę powyższego postanowienia stanowił art. 102 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest zobowiązany lub domownik z nim mieszkający.

Z uwagi na główny zarzut skargi, dotyczący właśnie podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zasadności zastosowania przez organy art. 102 § 2 u.p.e.a. w niniejszej sprawie. Jak twierdzi bowiem skarżący, organ wadliwie oparł swoje rozstrzygniecie na przepisach art. 102 § 2 u.p.e.a., zaś właściwą podstawą przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu powinien być art. 130a Prawa o ruchu drogowym.

Na wstępie należy wyjaśnić, że w ustawie – Prawo o ruchu drogowym została wyrażona zasada, w myśl której koszty usunięcia pojazdu z drogi ponosi właściciel pojazdu (art. 130a p.r.d.). Dotyczy to między innymi sytuacji, gdy pojazd pozostawiony jest w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d.). Obowiązek poniesienia przez właściciela pojazdu kosztów związanych z jego usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem został skonkretyzowany w przepisach art. 130a ust. 10h i 10i, które określają zakres tej odpowiedzialności i stanowią podstawę prawną do orzekania o niej przez starostów. Ustalając wysokość tych kosztów organ uwzględnienia stawki ustalone uchwałą organów samorządu powiatu oraz okres przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Stosownie bowiem do art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym, pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, zaś zgodnie z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c ustala rada powiatu, w drodze uchwały.

Od opłaty, którą obowiązana jest uiścić osoba będąca właścicielem pojazdu usuniętego z drogi i który został umieszczony na parkingu strzeżonym należy jednak odróżnić zwrot wydatków zawiązanych z dozorem i wynagrodzenie przysługujące jednostce prowadzącej parking.

Okoliczność ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14, opłaty, o których mowa w art. 130a Prawa o ruchu drogowym, stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy i mają zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowanie do ustalania wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawieniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu (por. także wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2184/16 oraz z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OSK 307/14).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r. NSA wskazał również na kolejną istotną okoliczność, a mianowicie, że podstawę przyznania zwrotu poniesionych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór stanowi art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 50, poz. 449), dalej jako "rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2002 r.".

Przechodząc do wyjaśnienia tych kwestii należy wskazać, że od momentu dodania z dniem 1 stycznia 2002 r. art. 130a do Prawa o ruchu drogowym, przepis ten był wielokrotnie nowelizowany. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 130a Prawa o ruchu drogowym, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (art. 130a ust. 5), usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, wysokość opłat ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6), zaś wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 6 (art. 130a ust. 7). Jednocześnie w art. 130a ust. 10 prawodawca ustalił, że pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy.

Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt K 23/04, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 130a ust. 5 i ust. 6 zdanie pierwsze za niezgodne z art. 2 i art. 22 Konstytucji RP. Przepis miał utracić moc z dniem 30 czerwca 2006 r. Zasadniczą przesłanką stwierdzenia przez Trybunał sprzeczności powyższej regulacji z Konstytucją RP było naruszenie przez nią zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na to, że brak w ustawie jakichkolwiek przesłanek materialnoprawnych, które determinowałyby treść rozstrzygnięć podejmowanych przez starostę zarówno co do wyznaczenia podmiotu gospodarczego, który z wyłączeniem innych uczestników tej sfery rynku usług byłby uprawniony do usuwania pojazdów z drogi w sytuacjach opisanych w art. 130a ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, jak i podmiotu prowadzącego parking strzeżony, na którym następnie umieszczany byłby usunięty pojazd. Stąd też Trybunał uznał, że regulacja, która ustanawia ograniczenie w korzystaniu z wolności działalności gospodarczej nie może poprzestawać na określeniu tylko formalnych elementów tego ograniczenia. Samo więc przyznanie staroście kompetencji do podejmowania działań o charakterze reglamentacyjnym, bez jednoczesnego doprecyzowania merytorycznych przesłanek jej realizacji nie może być uznane za spełniające konstytucyjny wymóg ustawowej podstawy ograniczenia. Brak bowiem materialnych przesłanek wykonywania przez starostę kompetencji określonych w art. 130a ust. 5 i 6 zd. 1 prawa o ruchu drogowym skutkuje niemożnością precyzyjnego określenia charakteru, jak i treści wprowadzanego ograniczenia.

Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu swojego orzeczenia Trybunał wskazał również na niejasność charakteru prawnego stosunków pomiędzy starostą a podmiotem wyznaczonym do wykonywania czynności określonych w art. 130a ust. 5 i 6 ustawy oraz między właścicielem pojazdu a tym podmiotem, co budzi wątpliwości z punktu widzenia art. 2 Konstytucji. Taka sytuacja ułatwia "manipulowanie statusem", co oznacza możliwość rozmaitej kwalifikacji prawnej tych stosunków i przypisanie im diametralnie odmiennych reżimów prawnych.

Powyższy wyrok Trybunału przyczynił się do nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym, wprowadzonej ustawą z dnia 22 września 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 190, poz. 1400). Do art. 130a Prawa o ruchu drogowym dodane zostały ust. 5a, 5b, 5d i 5e, upoważniające starostę do władczego wyznaczania jednostki organizacyjnej upoważnionej do usuwania pojazdów z drogi oraz prowadzenia parkingu strzeżonego, na którym pojazdy te są przechowywane poprzez wybór najkorzystniejszej oferty i ustalające kryteria, jakimi winien się przy tym wyznaczaniu starosta kierować.

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim przepis ten dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Wymieniony wyżej przepis we wskazanym zakresie utracił moc z dniem 12 czerwca 2009 r.

Powyższy wyrok przyczynił się do kolejnej znaczącej nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym, wprowadzonej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 z 2010 r.). Ustawa ta dokonała szeregu zmian w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, które weszły w życie w różnych terminach.

W szczególności z dniem 4 września 2010 r. weszła w życie zmiana art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którą starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. W tej samej dacie weszły w życie dodane do art. 130a ust. 10a do 10l, stanowiące między innymi, że jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (ust. 10g) oraz, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (ust.10h).

Natomiast z dniem z dniem 21 sierpnia 2011 r. uchylono art. 130a ust. 5a, 5b, 5d i 5e, wprowadzając w to miejsce art. 130a ust. 5f ustawy prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu, zaś starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

Z tą samą datą, to jest z dniem 21 sierpnia 2011 r., weszła także w życie zmiana art. 130a ust. 6, który stanowił dotąd, że wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, ustala rada powiatu, zaś po nowelizacji wskazywał, że rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Nową regulację uzupełniały zapisy zawarte w dodanych ust. 6a do 6e, ustanawiające maksymalną dopuszczalną wysokość opłat oraz zasady ich waloryzacji oraz wskazanie, że opłaty te stanowią dochód własny powiatu (ust. 6e).

Pomimo wyżej wymienionych, wielokrotnych nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym, ustawodawca nie określił jednak materialnoprawnych podstaw orzekania o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, trybu orzekania o tych kosztach, jak też charakteru należności przysługującej z tego tytułu podmiotowi prowadzącemu parking.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budziło jednak wątpliwości, że koszty te są przyznawane w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności jej art. 102 § 2 stanowiło próbę wypełnienia istniejącej luki w przepisach prawa o ruchu drogowym, polegającej na braku regulacji co do kosztów dozoru pojazdu sprawowanego przez podmiot prowadzący parking.

Wątpliwości w tym zakresie rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, stwierdzając, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zgodnie z 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r., przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Zdaniem sądu przepis ten jest zatem podstawą zastosowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sytuacji, o której mowa w art. 130a ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym.

Rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2002 r., na które wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., stanowiło nie tylko o możliwości stosowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym, ale również wyznaczało właściwość naczelników urzędów skarbowych – jako organów egzekucyjnych w takich sytuacjach (§ 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia).

Tymczasem, jak już wyżej wskazano, w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. znacząco zmieniono art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Od tej chwili, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych z dróg stało się zadaniem własnym powiatu (art. 130a ust. 5f p.r.d), a starosta został zobowiązany w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi do występowania do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu (art. 130a ust. 10 p.r.d.).

Uchwała z dnia 29 listopada 2010 r. straciła zatem na aktualności o tyle, że w świetle znowelizowanej treści Prawa o ruchu drogowym to powiat obejmuje własność porzuconych pojazdów, a rozporządzenie z 2002 r. rozciągające stosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odnosiło się tylko do sytuacji objęcia własności pojazdów przez Skarb Państwa.

W tym miejscu należy jednak wskazać, że w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. ustawodawca zmienił również przepis art. art. 174 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (stanowiący delegację ustawową rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r.) wskazując, że Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosowanie w całości lub w części przepisów działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie przechowywania, oszacowania i sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością "Skarbu Państwa albo powiatu" (a nie jak dotychczas – tylko Skarbu Państwa).

Zmiana upoważnienia ustawowego otworzyła zatem drogę do uchwalenia przez Radę Ministrów nowego rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym wyraźnie już wskazano, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w tym art. 102 § 2) mogą być stosowane także względem ruchomości, które stały się własnością powiatu na podstawie m.in. prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (§ 3 pkt 1 lit. a) bądź objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej (§ 3 pkt 1 lit. c).

Istotne jest także, że w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. na potrzeby stosowania działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako organy egzekucyjne wskazano także starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym.

Z powyższych rozważań wypływają zatem dwie kluczowe dla rozpoznawanej sprawy konkluzje.

Po pierwsze, do rozliczania kosztów pojazdów usuniętych z drogi, w tym również tych, które stały się własnością powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku, zastosowanie ma art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, niegdyś w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r., zaś obecnie w oparciu o § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., a organem właściwym (organem egzekucyjnym) jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta (§ 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia).

Po drugie zaś, w konsekwencji powyższego, opłaty, o których mowa w art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy i mają zastosowanie wyłącznie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowane do ustalenia wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawaniem pojazdu na parkingu obciąża powiat, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu.

Powyższe stanowisko jest powszechnie akceptowane w aktualnym orzecznictwie (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2184/16, z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OSK 307/14 oraz z dnia 13 czerwca 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14).

Tym samym nie można podzielić zarzutu skarżących w zakresie naruszenia art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego zastosowanie. Organy zastosowały właściwą podstawę prawną i zasadnie przyznały wynagrodzenie za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a., w związku z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi należy przypomnieć, że stosownie do art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1, tj. zobowiązany albo domownik razem z nim mieszkający.

Powyższy przepis przewiduje zatem dwa odrębne rodzaje należności przysługujących dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór.

Pierwszy ze wskazanych w treści art. 102 § 2 u.p.e.a. rodzajów należności winien być utożsamiany z rzeczywistymi wydatkami poniesionymi przez dozorcę w związku z wykonywaniem dozoru. Z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a., w którym użyto sformułowania "na żądanie dozorcy" wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. W sytuacji, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu w drodze możliwych do przeprowadzenia dowodów.

Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa natomiast kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia.

Nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wykonująca dozór pojazdów usuniętych z drogi, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują więc unormowania umowne lub taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania. Podkreślenia wymaga, że nie jest taryfą – w rozumieniu powołanych przepisów - uchwała rady powiatu, wydana na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Dodać również należy, że w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. , sygn. akt I OSK 131/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowanie określonej w umowie albo taryfie. Odpowiednie zastosowanie można, w ocenie NSA, odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach.

W ocenie sądu, wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie stosowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje się, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności (zob. uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10).

Ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, zasadne jest również oparcie się przez organ na informacjach o wysokości opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych na danym terenie tj. na informacjach pochodzących od podmiotów wykonujących działalność gospodarczą rodzajowo tożsamą z prowadzoną przez przechowawcę, z uwzględnieniem miejsca wykonywania działalności.

Przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma także podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, bowiem jak już wyżej wskazano, dotyczą one właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, a nie jednostki prowadzącej parking strzeżony.

Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie wykazali, jakie konkretnie ponieśli wydatki związane z dozorem pojazdu, nie przedstawili stosownych dokumentów, ani nie wykazali sposobu ich wyliczenia. Ogólnie powoływali się jedynie na uchwały rady powiatu, które jak już wywiedziono powyżej, nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Z uwagi na brak współpracy skarżących w tym zakresie organ był zobowiązany do ustalenia wysokości koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór we własnym zakresie.

W ocenie sądu, organ wywiązał się z tego obowiązku, podejmując odpowiednie kroki konieczne do ustalenia wysokości wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór.

Organ zasadnie wziął pod uwagę ceny miesięcznych abonamentów dwudziestu parkingów strzeżonych na terenie Miasta L., spełniających wymagania stawiane wykonawcom usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a Prawa o ruchy drogowym. Średnia cena miesięcznego abonamentu parkingowego wynosiła 90,40 zł brutto, co daje 3,01 zł brutto na dobę. Wbrew twierdzeniom skarżących, odwoływanie się do stawek miesięcznych (abonamentowych) było jak najbardziej uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie pojazd nie został odebrany przez właściciela, o czym świadczy orzeczenie o jego przepadku, dlatego przechowywanie pojazdu przez skarżących należało uznać za zbliżone do usługi długoterminowej. W ocenie sądu, stawki miesięczne z założenia uwzględniają dłuższy czas przechowywania pojazdu oraz kwotę wydatków, jakie ponosi przedsiębiorca będący przechowawcą, w związku z czym są bardziej miarodajne dla ustalenia rzeczywistych wydatków w przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres. Stawki dobowe są natomiast właściwe w przypadku umów okazjonalnych, trwających krótko, ponieważ takie przechowywanie nie gwarantuje stałego zysku.

Kolejnym elementem, który organ wziął pod uwagę przy ustalaniu wysokości poniesionych wydatków i wynagrodzenia były stawki przyjęte do rozliczenia z firmami świadczącymi usługę przechowywania dla Gminy L. w tym samym okresie, w którym pojazd przechowywali skarżący. Jak wskazał organ, w odrębnych postępowaniach strony ustaliły dobowe stawki za przechowywanie pojazdów i wynagrodzenie w następującej wysokości: 8,00 zł brutto z firmą [...], 9,00 zł brutto z firmą [...] M. Z., 8,00 brutto z firmą [...] T. P., 9,50 zł brutto z firmą [...] R. K. i 10,00 zł brutto z [...] M. P. Nie miały przy tym znaczenia początkowe stawki poniesionych wydatków i wynagrodzenia, proponowane przez firmy, czy niedołączenie do akt sprawy akt tych postępowań, istotna jest bowiem wysokość ostatecznie przyjętych przez strony stawek.

Ustalając wysokości poniesionych wydatków i wynagrodzenia organ uwzględnił także stawkę stosowaną do rozliczeń z przechowawcami pojazdów przez Starostwo Powiatowe w L. w wysokości 10,00 zł brutto za dobę przechowywania pojazdu.

W ocenie sądu, na podstawie zebranych dowodów organy prawidłowo ustaliły stawkę poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu i wynagrodzenia za dozór w wysokości 8,21 zł za dobę. Zasadne było uwzględnienie przez organy stawek obowiązujących na rynku lokalnym i uwzględnienie stawek przyjętych w ramach umów zawartych z innymi przedsiębiorcami. Organy dokonały prawidłowych ustaleń, właściwie zastosowały metodę porównawczą przy obliczeniu stawek za dozór pojazdów, przyjmując wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.

W świetle powyższych rozważań, nie zasługiwał więc na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 oraz art. 77 § 1, art. 80, art. 89 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a.

Na uwzględnienie nie zasługują również pozostałe zarzuty skargi. W szczególności bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zarzut ten jest sformułowany w sposób bardzo ogólny i można jedynie przypuszczać, że jego przedmiotem jest zakres obowiązywania uchwał Rady Miasta L. Jak już natomiast wyżej wykazano, zgodnie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, rada powiatu (miasta na prawach powiatu) może określić opłaty obowiązujące w stosunku do właściciela pojazdu usuniętego z drogi, a nie wysokość kosztów dozoru i wynagrodzenia przyznawanego jednostce prowadzącej parking. Z tych samych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.

Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, w tym naruszenia przepisów postępowania, uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.).