Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 358/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 lipca 2022 r. skarżący A. spółka z o.o. z siedzibą w K. złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta K. w związku ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci wnioskowanego nagrania z posiedzenia Komisji Oświaty, Zdrowia i Pomocy Społecznej Rady Miasta K. tj. pismami skierowanymi do Przewodniczącego Rady Miasta oraz wnioskiem z dnia 14 czerwca 2022r. skierowanym do Burmistrza Miasta K.. Wniósł o stwierdzenie, że odmowa wydania przedmiotowego nagrania z posiedzenia Komisji Oświaty, Zdrowia i Pomocy Społecznej Rady Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2022r. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przypisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 28 kwietnia 2022r. odbyło się posiedzenie Komisji Oświaty, Zdrowia i Pomocy Społecznej Rady Miasta K., w której w imieniu Skarżącego uczestniczył jej reprezentant Prezes Zarządu. Posiedzenie Komisji było nagrywane. W dniu 29 kwietnia 2022r. Prezes Zarządu wystąpił o udostępnienie nagrania z posiedzenia Komisji ale nagrania nie otrzymał. W dniu 11 maja 2022r. po zapoznaniu się z protokołem nr 33 z dnia 28 kwietnia 2022r. Prezes Zarządu stwierdził, że nie odzwierciedla on wypowiedzi części osób uczestniczących w posiedzeniu Komisji. Pismem z dnia 11 maja 2022r. zwrócił się on w imieniu Skarżącego do Przewodniczącego Rady Miasta K., Przewodniczącej Komisji oraz inspektora ds. obsługi Rady Miejskiej o sporządzenie nagrania i jego wydanie. Jednocześnie wraz z tą korespondencją przekazał stosowny nośnik do dokonania tego nagrania. Jednak Przewodnicząca Komisji pismem z dnia 12 maja 2022r. poinformowała Skarżącego, że wniosek o wydanie nagrania przekazała do Inspektora ds. Obsługi Biura Rady i wyjaśniła, że nagranie służy jedynie do celów sporządzenia protokołu z posiedzenia. Pismem z dnia 2 czerwca 2022r. działając z upoważnienia Burmistrza Miasta K. inspektor D. U. poinformowała o udostępnieniu na stronie internetowej protokołu nr 33 z posiedzenia Komisji oraz wyraziła stanowisko, że dostęp do informacji publicznej następuje poprzez dostęp do protokołu a tylko w sytuacji, gdy nie ma sporządzonego protokołu udostępnia się nagranie z posiedzenia Komisji. To samo stanowisko jest powtórzeniem stanowiska wyrażonego również w piśmie Burmistrza z dnia 12 maja 2022r.

Skarżący wnioskiem z 14 czerwca 2022r. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 902 - dalej u.d.i.p.) wystąpił o wydanie nagrania w myśl przepisu art. 14 u.d.i.p. lub wydania decyzji z art. 16 u.d.i.p. Jednak w odpowiedzi na wniosek Skarżącego Burmistrz Miasta K. pismem z dnia 24 czerwca 2022r., doręczonym Skarżącemu w dniu 28 czerwca 2022r. odmówił wydania nagrania z posiedzenia Komisji oraz powtórzył stanowisko wyrażone we wcześniejszym piśmie z dnia 2 czerwca 2022r., że nagrywanie posiedzenia odbywa się w "...celach technicznych..." i nie będzie udostępnione. Nadto oświadczył, że przedmiotowe nagranie z posiedzenia Komisji zostało zniszczone.

W konsekwencji Skarżący domagał się stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie poprzez nie uznanie, że nagranie z posiedzenia Komisji jest informacją publiczną, do której strona ma dostęp na mocy przepisu art. 18 w związku z art. 20 u.d.i.p., a Burmistrz Miasta był zobowiązany do wydania nagrania na żądanie Skarżącego. Podkreślił, że bezspornym jest że w chwili złożenia wniosku o udostępnienie nagrania z dnia 29 kwietnia 2022r. organ dysponował przedmiotowym nagraniem i zamiast wydania tego nagrania dokonał jego zniszczenia i nie wydał do chwili obecnej decyzji w tej sprawie. Brak wydania decyzji na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz świadomego zniszczenia nagrania z posiedzenia Komisji pomimo wniosków Skarżącego spełnia dyspozycję przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w części obejmującej stwierdzenie przez Sąd, że organ miał taki obowiązek i poprzez nie wydanie przedmiotowego nagrania i jego zniszczenie zamiast wydania jest naruszeniem przepisów art. 1 ust. 1 w związku z art. 19 u.d.i.p. i praw Skarżącego do dostępu do informacji publicznej, a stanowisko prezentowane przez Burmistrza jako Organu Miasta jest błędne i nie może mieć zastosowania w obrocie prawnym.

W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że żądanie Skarżącego jest nieuzasadnione tak z przyczyn faktycznych jak i prawnych, a okoliczności faktyczne dowodzą bezzasadności żądań Skarżącego. Podkreślił, że organ w związku w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej poinformował o braku możliwości udostępnienia nagrania ze względu na jego brak, gdyż po sporządzeniu protokołu z posiedzenia Komisji nagranie zostało usunięte, a protokół został umieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej w systemie e-Sesja. W momencie złożenia skargi organ więc nie był w bezczynności.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie udostępnienia samego nagrania wskazał na utarte w orzecznictwie zagadnienia dokumentu wewnętrznego. W związku z tym zaakcentował, że od początku w korespondencji posiłkował się orzeczeniami wskazującymi, że "dokument wewnętrzny" jest dokumentem, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w pewnych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego forma działalności danego podmiotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3405/21). Organ tym bardziej miał to na względzie biorąc pod uwagę orzecznictwo WSA w Gliwicach, które przyjmuje instytucję dokumentu wewnętrznego (vide: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2022 r. III SAB/GI 35/22). Skarżący sam przyznał w uzasadnieniu skargi, że organ udostępnił mu argumentację orzeczeń odnoszących się do sprawy.

Dodatkowo organ zaznaczył, że konsekwentnie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujący, że z treści art. 19 u.d.i.p. wypływa jednoznaczny wniosek, że co do zasady dostęp do informacji publicznej z posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej następuje przez dostęp do protokołów lub stenogramów. Natomiast materiały audiowizualne lub teleinformatyczne są źródłem informacji publicznej z tych posiedzeń jedynie w wypadku, gdy protokół nie został sporządzony i o ile materiały te w pełni rejestrują obrady. Poza tym wypadkiem materiały te mają charakter pomocniczy i wewnętrzny, a zatem nie stanowią informacji publicznej." (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r. I OSK 3162/14). Ze względu na nowelizację ustawy o samorządzie gminnym, nagrania samej sesji oczywiście są jawne. W tym zakresie ww. orzeczenie się zdezaktualizowało, nie ma natomiast przepisu nakazującego aby posiedzenia komisji były nagrywane. W piśmiennictwie wskazuje się, że "dokument wewnętrzny charakteryzuje się dwoma jednocześnie występującymi elementami:

1. jest dokumentem urzędowym, a więc ma cechy, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p.;

2. jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył, i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz." (P. Szustakiewicz (red.), Dostęp do informacji publicznej. Warszawa 2019). Istniejące nagranie było dokumentem urzędowym, ale zostało wytworzone na potrzeby pracownika odpowiedzialnego za sporządzanie protokołu z posiedzenia Komisji, uwzględniającego wszystkie źródła opisujące przebieg posiedzeń. Gdy protokół z posiedzenia został sporządzony i przyjęty - nagranie zostało usunięte.

Zatem bezzasadne jest twierdzenie Skarżącego wskazujące, że doszło do bezczynności mimo przekazanie wszystkich żądanych informacji (protokołu), oraz informacji że nie ma nagrania, a także wskazania przyczyn dlaczego organ wnioskowanej informacji nie posiada.

Natomiast w zakresie zarzutu naruszenia art. 16 u.d.i.p. organ wyjaśnił zakres wydawania decyzji wskazując, że w przypadkach udostępnienia informacji, jak i stwierdzenia nieposiadania informacji, właściwą formą odpowiedzi jest czynność materialno-techniczna, a więc zwykłego pisma, co jest utrwalone w orzecznictwie. W szczególności organ wskazał na judykat NSA, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie jest w posiadaniu organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143.

Wskazać należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 14 czerwca 2022 r. w zakresie udostępnienia informacji publicznej w postaci nagrania z posiedzenia Komisji Oświaty, Zdrowia i Pomocy Społecznej Rady Miejskiej w K.. Strona zarzuca, że informacja publiczna nie została udostępniona mimo kilkukrotnego ubiegania się o nią, a w konsekwencji zniszczono nagranie.

Organ wskazał na wewnętrzny charakter dokumentu, wyjaśniając jego pomocnicza rolę przy sporządzaniu protokołu, który został udostępniony skarżącemu oraz umieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej w systemie e-Sesja, a nagranie po wykorzystaniu zniszczono.

Wobec tak określonej linii sporu należy podkreślić, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Jak już wspomniano, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku strony skarżącej Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on pozostawać w bezczynności.

Przechodząc zatem do merytorycznej kwestii zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP i obejmuje informację o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych celów i interesów publicznych. Rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą zatem do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 1514/16).

Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z kolei sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn akt. I OSK 851/10).

Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej – przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1514/16, z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04.).

Konkludując powyższe więc stwierdzić należy, że żądana przez skarżącego we wniosku informacja - miała charakter informacji publicznej jako dotycząca działalności organu władzy publicznej.

Przenosząc jednak powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy tj. zasadności skargi na bezczynność organu w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej - to należy wskazać, że organ załatwił wniosek strony w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący bowiem dopiero wnioskiem z 14 czerwca 2022r. zażądał, w trybie u.d.i.p., wydania nagrania w myśl przepisu art. 14 u.d.i.p. lub wydania decyzji z art. 16 u.d.i.p. I ten wniosek zakreśla ramy niniejszego postępowania. To co miało miejsce wcześniej nie podlega już kontroli Sądu w tym postępowaniu. Skoro bowiem skarżąca 29 kwietnia 2022r. żądała nagrania bez sprecyzowania trybu swego wniosku to opieszałość organu mogła zwalczać bądź w trybie skargowym z art. 221 k.p.a. i nast. lub w oparciu o art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia. Zauważyć także należy, że pierwotne żądanie strony z 29 kwietnia 2022r. o udostępnienie nagrania z posiedzenia Komisji organ załatwił przesyłając w dniu 11 maja 2022r. treść pisemną protokołu nr 33 z dnia 28 kwietnia 2022r., której wiarygodność wypowiedzi zgromadzonych i zgodność z przebiegiem obrad zakwestionowała strona składając wniosek w trybie u.d.i.p. Powyższe jednak pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Natomiast wniosek Skarżącego złożony w trybie u.d.i.p. z 14 czerwca 2022r. Burmistrz Miasta załatwił pismem z dnia 24 czerwca 2022r., doręczonym Skarżącemu w dniu 28 czerwca 2022r., w którym odmówił wydania nagrania z posiedzenia Komisji wyjaśniając, że nagrywanie posiedzenia odbywa się w celach technicznych, ma charakter wewnętrzny i zostało już po pisemnym jego utrwaleniu zniszczone.

Zatem oceniając w takich ramach przedmiotową skargę należy wskazać, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępniając protokół i wskazując gdzie został umieszczony w BIP oraz informując o zniszczeniu nagrania wobec sporządzenia protokołu pisemnego. Powołał się na przepisy i orzecznictwo podkreślając pomocniczy, wewnętrzny charakter nagrania, tryb sporządzania protokołu, miejsce jego udostępnienia jako informacji publicznej.

Skoro więc nie istniało już faktycznie żądane przez wnioskodawcę w trybie u.d.i.p. nagranie, a organ uczynił zadość wnioskowi poprzez udostępnienie wersji pisemnej protokołu z obrad – to tym samym bezzasadny był zarzut bezczynności.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.

-----------------------

3